Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Νοε 2011

Ο Κλεισθένης γράφει.

Παρακολουθώντας τα όσα ευτράπελα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα σου ‘ρχεται να βάλεις τα κλάματα ή αν είσαι οικονομικά εύρωστος να βάλεις τα γέλια.
Εδώ το παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα σείεται και οι πολιτικοί μας νάνοι διαγκωνίζονται για τις καρέκλες.
Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, την Ευρώπη του «προγραμματισμού, της «μεθοδικότητας» και άλλων κατσαρών τριχών που διατυμπάνιζαν οι ευρωλάγνοι, οι ευρωλιγούρηδες τις τελευταίες δεκαετίες.

Πριν το 1990 υπήρχαν τρεις κλειστές και περιχαρακωμένες οικονομικά περιοχές του πλανήτη.
Το σοβιετικό μπλοκ, η Κίνα και η Ινδία.
Η σοβιετία και η Κίνα λόγω πολιτικού συστήματος και η Ινδία λόγω φτώχειας.
Στην σοβιετική ένωση και την Κίνα οι περισσότερες εμπορικές ανταλλαγές και διακίνηση κεφαλαίων γίνονταν εντός των τεράστιων σε πληθυσμό και έκταση περιοχών τους.
Μετά την πτώση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ευρασία, την καπιταλιστικοποίηση της Κίνας και την ταχύτατα αναπτυσσόμενη Ινδία, άρχισαν τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα της αναπτυγμένης δύσης.
Σχεδόν ταυτόχρονα έγιναν οι συμφωνίες για την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και το παγκόσμιο εμπόριο.
Αυτές οι συμφωνίες προδιέγραψαν την κρίση, αποτέλεσαν την ταφόπλακα της καπιταλιστικής οικονομίας τουλάχιστον όπως την ξέραμε.
Παράλληλα το χάσμα ανάμεσα στα εργασιακά κεκτημένα των αναπτυγμένων κρατών της δύσης, από την μία πλευρά και τις συνθήκες εργασίας και αμοιβών στα κράτη του πρώην σοβιετικού μπλοκ, την Κίνα και την Ινδία απ’ την άλλη, είχε δυσμενείς επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία.
Ένα απλό παράδειγμα που δεν διαψεύστηκε ποτέ, τα ενδύματα πολύ γνωστών πολυεθνικών εταιριών κατασκευάζονταν (δεν ξέρω τώρα τι γίνεται) εν πλω με Κινέζους εργαζόμενους (γυναίκες ως επί το πλείστον) σε διεθνή ύδατα χωρίς να ισχύει κανένα εργατικό δικαίωμα, καμία εργατική νομοθεσία.
Στην Ευρώπη όπου και γεωγραφικά ανήκουμε, οι περισσότερο ισχυρές οικονομίες του βορά άρχισαν να μεταφέρουν κεφάλαια και παραγωγική διαδικασία στα κράτη που ανήκαν στο πρώην σοβιετικό μπλοκ και όχι μόνο. Αυτό στέρησε από τα αδύναμα ευρωπαϊκά κράτη μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας αφού μειώθηκε η παραγωγική βάση και η ανταγωνιστικότητα. Αυτό σήμαινε αύξησης της ανεργίας. Για να κρατηθεί όμως το βιοτικό επίπεδο των πολιτών και για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα των παραγωγικών βάσεων που απέμεναν ήρθε ο δανεισμός.
Στην Ελλάδα βέβαια έχουμε και τα γνωστά τρωκτικά που καρπώθηκαν, φυσικά με δόλιους τρόπους τα δάνεια και έτσι δεν πήγαν ποτέ στην ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα. Είχαμε επίσης το φαινόμενο οι δανειστές από την μια να μας δανείζουν και από την άλλη να εισπράττουν ταυτόχρονα όχι μόνο τα δανεικά αλλά πολύ περισσότερα «λαδώνοντας» τα πολιτικά μας μπουμπούκια (κόμματα και πολιτικάντηδες). Όλες οι συμβάσεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν συναφθεί με τέτοιο τρόπο.
Αυτά είναι σε πολλούς υπεύθυνους γνωστά.
Το πρόβλημα δεν θα το λύσει ούτε η πολιτική νάνος Μέρκελ ούτε ο συμπαθής αλλά κοντός Σαρκοζύ πολύ δε περισσότερο οι πολύ κάτω του μετρίου πολιτικοί μας. Το πρόβλημα θα λυθεί απ’ αυτούς που έχουν όντως την δυνατότητα.
Σήμερα υπάρχουν τεράστια κεφάλαια συγκεντρωμένα.
Οι ηγέτες πχ των G20 σε συνεργασία με το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο πρέπει να συμφωνήσουν σε μία παγκόσμια σεισάχθεια με διαγραφή των χρεών των ασθενέστερων κρατών και την χρηματοδότηση της παγκόσμιας οικονομίας με όσο το δυνατό μικρότερα επιτόκια σε μία προσπάθεια, πχ δεκαετίας, για να επανακινηθεί η παραγωγική διαδικασία κυρίως στα κράτη όπου σήμερα είναι από μικρή έως ανύπαρκτη. Οφείλουν να επιβάλλουν στα κράτη που λειτουργούν με συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα να προσαρμόσουν τις αμοιβές και τις συνθήκες εργασίας σε ανθρώπινα επίπεδα.
Επειδή αυτό σίγουρα θα το αρνηθούν οι κατέχοντες τα κεφάλαια ο πόλεμος ανάμεσα στους πολιτικούς και τους κεφαλαιούχους θα είναι σκληρός και αμείλικτος. Μακάρι να βρεθούν εκείνοι οι άξιοι πολιτικοί που θα κερδίσουν αυτό τον πόλεμο διαφορετικά αλίμονό μας.
Για την δική μας γειτονιά πρέπει οι χώρες του βορά να μεταφέρουν τα πλεονάσματά τους στις χώρες του νότου. Σημειωτέο είναι ότι τα πλεονάσματα του βορά είναι περίπου τα ελλείμματα του νότου. Η μεταφορά πρέπει να γίνει είτε με μορφή χαμηλότοκων δανείων είτε με παραγωγικές επενδύσεις. Τα περί μειώσεων εθνικής κυριαρχίας είναι γελοία. Μία ισόρροπη ανάπτυξη με παράλληλη σύγκλιση των οικονομιών έχει πιθανότητες να εγγυηθεί μία ενωμένη Ευρώπη, διαφορετικά βαίνουμε ολοταχώς προς την διάλυσή της.

http://ideopigi.blogspot.com/2011/11/blog-post_3599.html#ixzz1cs0Kgqvm

Κάποιος πρέπει να μεταφέρει στο ΠΑΣΟΚ, ότι μπορεί να υπάρξει και η Ελλάδα, και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, αλλά και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, χωρίς τον Παπανδρέου.

Τι δεν πρέπει να γίνει. Και τι πρέπει να γίνει.

1. Το χειρότερο από όλα είναι, να μπούμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Αν αυτό γίνει, θα νεκρώσει ότι λίγο, έχει μείνει ζωντανό στην Ελλάδα. Είτε αυτό είναι, Δημόσιο, οικονομία, ξένες επενδύσεις, ντόπιες επενδύσεις, προκηρύξεις, απολύσεις, προσλήψεις, αποφάσεις, σκέψεις, προγραμματισμοί καλοί η κακοί. Όλα θα είναι νεκρά, το μόνο που θα παράγομαι μέχρι τις εκλογές θα είναι διασυρμός εξευτελισμός, λόγο ακριβώς των πολιτικών ανακατατάξεων και γεγονότων, εξ αιτίας της προεκλογικής περιόδου.

2. Ποιός εγγυάται ότι το σύνολο των βουλευτών, του Α η του Β κόμματος θα κινηθούν συντεταγμένα υπάκουα μέχρι τις εκλογές; Και τώρα, αυτήν την στιγμή, ο προγραμματισμός του Βενιζέλου των δέκα σημείων, είναι εντελώς διαφορετικός από τον προγραμματισμό του Παπανδρέου που μίλησε για σκοπιανό γεωτρήσεις κτλ κτλ, και μετά να γίνουν εκλογές. Ας φανταστούμε τι θα γίνεται στην βουλή όταν θα έχουμε τρεις πολιτικές παρατάξεις οι οποίες θα πρέπει να συμφωνούν. Χάος. Χάος. Μόνο χάος θα παράγουμε μέχρι τις εκλογές.

3. Τι πρέπει να γίνει: Εκλογές. Το συντομότερο δυνατόν. Σήμερα. Να εκλέξει ο λαός έναν αρχηγό, όποιος είναι αυτός, και αυτός υπεύθυνα και ελεγχόμενος από την αντιπολίτευση, να κυβερνήσει. Μην κοροϊδευόμαστε, δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδος να πάνε στις Βρυξέλλες όλοι μαζί οι πολιτικοί και να διαπραγματευτούν. Αν αυτό γίνει να είμαστε σίγουροι ότι λόγο ακριβώς της κοινής θέσεις των κομμάτων, οι Ευρωπαίοι θα μας επιβάλλουν χειρότερους όρους δανεισμού. Αυτήν την στιγμή μας συμφέρη διαπραγματευτικά η εσωτερική διαφωνεία.

Ας γίνει τώρα, αυτό που δεν έγινε πριν το πρώτο μνημόνιο. Εκλογές. Αν ο Παπανδρέου έκανε τότε εκλογές, σήμερα δεν θα ήταν η κυβέρνηση υπό διάλυση.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα. Μόνο που στην θέση του Παπανδρέου, θα είναι μετά από λίγο όλο το ΠΑΣΟΚ.

Ο Πρωθυπουργός, λόγο των αργών αντανακλαστικών του, θα οδηγήσει σε διάλυση την χώρα, το ΠΑΣΟΚ και το Ευρώ.

Ο κτηνοτρόφος.


"Καλτσοδέτες","κηπουροί" και "αντάρτες", έδωσαν την χαριστική βολή στην ετοιμοθάνατη Ελληνική δημοκρατία.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας όπου η χώρα μας παραδίδεται άνευ όρων στον κατακτητή πρίν ακόμα εισβάλλει.

Ο Παπανδρέου , ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, ο Κουβέλης, η Μπακογιάννη και όλοι όσοι με ή χωρίς ψήφο δέχτηκαν να γίνει η Ελλάδα απο ανεξάρτητο κράτος μια θλιβερή ανοχύρωτη επαρχία και σε λίγες ημέρες προτεκτοράτο υπο τη διοίκηση ξένου αρμοστή, είναι στην συνείδηση του ελληνικού λαού ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

Οι δειλοί γραικύλοι του κίβδηλου κοινοβουλευτισμού, έσωσαν το τομάρι τους και αποφάσισαν...
να ρίξουν στον καιάδα του ΔΝΤ, της Τρόϊκας και του Δ΄Ράϊχ, έναν ολόκληρο λαό,παραδίδοντας την χώρα τους στα χέρια του καπιταλιστικού ιερατείου της "δημιουργικής καταστροφής".

Ας αφήσουν τα παραμύθια για την εξασφάλιση της δόσης και την αναγκαία κύρωση της νέας δανειακής σύμβασης.

Χθές όλοι οι "οίκοι αξιολόγησης" δήλωσαν πως στις αρχές του 2012 με το πρώτο εθελοντικό ή αναγκαστικό κούρεμα ελληνικού ομολόγου η Ελλάδα θα χαρακτηριστεί με το γράμμα "D" δηλαδή Default ή ελληνιστί ΠΤΩΧΕΥΣΗ.

Με απλά λόγια όλα όσα είπαν χθές οι κροκόδειλοι του κυβερνητικού και παρακυβερνητικού κοινοβουλευτικού μορφώματος περί αναγκαίας ευρωπαϊκής πορείας διάσωσης είναι ασύστολα ψεύδη.

Αυτό που έχουν ετοιμάσει οι "εταίροι" μας είναι μόνο η ΠΤΩΧΕΥΣΗ!

Τώρα πλέον δεν έχουμε απλώς το δικαίωμα αλλά το καθήκον, το χρέος να υπακούσουμε στο ακροτελεύτιο άρθρο του μέχρι στιγμής ισχύοντος Συντάγματος της Ανεξάρτητης Ελλάδας:

''H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται
στον πατριωτισμό των Eλλήνων,
που δικαιούνται και υποχρεούνται
να αντιστέκονται με κάθε μέσο
εναντίον οποιουδήποτε
επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία''.




  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Με τον Βοριά που φύσηξε τις τελευταίες μέρες πάνω από το βρωμερό βουρκώδες τέλμα της πολιτικής σκηνής, το πολιτικό τοπίο ξεκαθάρισε και μέσα από το βόρβορο αναδύθηκαν κάποιες, καλά κρυμμένες στά κατακάθια του, αλήθειες ιστορικής σημασίας:

1. ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΩΤΗ: Η ΝΔ, διά στόματος του αρχηγού της, ομολόγησε ότι “..με την προς υπογραφή Δανειακή Σύμβαση δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, ούτε και με την πρώτη. Είχαμε διαφωνία μόνο για το μίγμα της οικονομικής πολιτικής ....” .

Άρα, τα περί “αντιμνημονιακής” θέσης της ΝΔ, δεν ήταν παρά “σάλια για το πόπολο”...
Μη βγεί, λοιπόν, αύριο, ο Αντώνης και αρχίσει πάλι τα ίδια σάλια, περί αντίθεσης της ΝΔ στο “μνημόνιο” κλπ. Η “αντιμνημονιακή” του θέση τάφηκε από ένα τρεκλίζον άδειο κοστούμι, μαζί με την κυβερνητική λαιμαργία του, αποκαλύπτοντας και τον (χαμηλότατο) βαθμό της πολιτικής οξυδέρκειας του Αντωνάκη.

2. ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Η (διά των πλέον επισήμων και εγκύρων χειλέων) προηγούμενη ομολογία/αποκάλυψη, (περί “αντιμνημονιακής” θέσης της ΝΔ) σε άμεση συνάρτηση με την ευρεία αποδοχή τής διευκρίνησης αυτής από την Ερυρωπαϊκή ηγεσία Σαρκοζί/Μέρκελ, αποκαλύπτει και στον τελευταίο αμφισβητία Έλληνα πολίτη, την πλήρη ταύτιση της στρατηγικής επιλογής των δύο “κομμάτων εξουσίας”, στην αποδοχή της (άνευ όρων,σε ξένους), παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας μας επί του πλέον ζωτικού στρατηγικού χώρου της Πατρίδας, αυτού της Οικονομίας μας.

Ομολογήθηκε αβίαστα, λοιπόν, ότι η Σκύλλα και η Χάρυβδις, αποτελούν τα δύο κεφάλια του ίδιου τέρατος, της κομματοκρατίας.

Μόνον οι βαθιά λοβοτημημένοι εγκέφαλοι Ελλήνων πολιτών θα συνεχίσουν να εξαπατώνται, πλέον, και να θεωρούν τη ΝΔ και το Πα.Σο.Κ. σαν δύο διαφορετικές επιλογές.

3. ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΡΙΤΗ: Η δήλωση του Βαγγέλη Βενιζέλου στη Βουλή, είναι “όλα τα λεφτά”.
Τα λέει “όλα”, δηλαδή αναφέρεται στον πυρήνα της υπόθεσης. Και τα λέει για να τα ακούσουν οι συνεδριάζοντες στις Κάννες δανειστές/πάτρωνες τού καθεστώτος πολιτικού συστήματος, γιατί αυτούς ενδιαφέρει, κυρίως, αφού όλο το ζουμί της υπόθεσης είναι η δέσμευση του συνόλου της περιουσίας της Ελληνικής κοινωνίας και κράτους, υπέρ αυτών που οι Ευρωπαίοι “ηγέτες” εκπροσωπούν, που δεν είναι άλλοι από την Ευρωπαϊκή οικονομική Ολιγαρχία, τράπεζες και βιομηχανία (αυτούς που προ ημερών επισκέφθηκαν (με υπερεκατονταμελή επιτροπή) το προς εκποίηση οικόπεδο “Ελλάς” με τον υφιστάμενό τους Αντιπρόεδρο και υπουργό Οικονομίας της Γερμανικής Κυβέρνησης, χερ Φίλιπ Ρέσλερ).

Και, να τί είπε ο Βαγγέλης Βενιζέλος στη Βουλή : «Η κυβέρνηση που θα προκύψει θα είναι ευρύτερης ευθύνης. θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να επιβεβαιώσει αμέσως τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας. Η νέα κυβέρνηση εθνικής ευθύνης θα παραμείνει μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου οπότε και θα ολοκληρωθούν όλες οι υποχρεώσεις της χώρας”.

Διευκρινίζεται ότι, οι “υποχρεώσεις της χώρας” που πρέπει να ολοκληρωθούν, είναι η, μέσα από τη νέα σύμβαση και το νέο μνημόνιο (που θα υπογράψει η νέα “κυβέρνηση εθνικής ευθύνης”), πλήρης μεταβίβαση κάθε περιουσιακού στοιχείου της Ελληνικής επικράτειας στη διάθεση των δανειστών μας.

Αυτό θα γίνει με την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, με την οποία, εκτός άλλων διατάξεών της, όλα τα δάνεια θα εμπίπτουν πλέον στο Αγγλικό Δίκαιο, (από το Ελληνικό που είναι τώρα), με ότι αυτό σημαίνει, ενώ η μή πληρωμή μίας δόσης, θα καθιστά ληξιπρόθεσμες όλες τις επόμενες (!!!), η έγκαιρη πληρωμή των οποίων είναι εγγυημένη από το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού κράτους (!!!)

4. ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ: Από όλα τα παραπάνω, προκύπτει καθαρά η γυμνή και μεγάλη αλήθεια του ακανθώδους προβλήματος της Ελληνικής κοινωνίας : Το πρόβλημα δεν είναι ΑΝ θα πτωχεύσουμε ή ΔΕΝ θα πτωχεύσουμε.

ΈΧΟΥΜΕ ΉΔΗ ΠΤΩΧΕΎΣΕΙ σαν κράτος και έχουμε οικτρά φτωχύνει, (όχι μόνο οικονομικά) σαν κοινωνία.

Το πραγματικό πρόβλημα (πού η προπαγάνδα αποκρύπτει από τον λαό, για ευνόητους λόγους) είναι αν, προκειμένου να ανακάμψουμε από την πτώχευσή μας θα κρατήσουμε, μαζί με την εθνική κυριαρχία μας, τη διαχείριση των περιουσιακών μας στοιχείων εμείς οι ίδιοι, ή θα αφήσουμε και θα παραδώσουμε τη διαχείρισή τους στους δανειστές μας, παραδίδοντας ταυτόχρονα κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας, κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ σε όλο τον κόσμο από ελεύθερους πολίτες, χωρίς πόλεμο...

5. ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ: Η εξέλιξη των πολιτικών πραγμάτων των τελευταίων ημερών στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό, οδηγεί στην καρδιά του προβλήματος, αποδεικνύοντας (μέσα από την παραπάνω “τέταρτη Αλήθεια”) ότι το πρόβλημα, στο βάθος του, δεν είναι οικονομικό αλλά είναι αμιγώς πολιτικό.

Ως εκ τούτου, ας αφήσουμε κατά μέρος τις προπαγανδιστικές μεθοδεύσεις περί “άλλου μίγματος” της οικονομίας και άλλα παραπειστικά κουραφέξαλα, χρήσιμα μόνο για τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας. Η λύση του, λοιπόν, δεν βρίσκεται μέσα σε άλλα μίγματα, σμίγματα και στίγματα.

Η πολιτική λύση του, επιβάλλει την αποκατάσταση της απλής λογικής: Την έξοδό μας από το πνιγηρό αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε, δεν μπορεί να την περιμένουμε και να την αναθέτουμε σ' αυτούς που μας οδήγησαν σ' αυτό, με δόλο ή από ηλιθιότητα.

Χρειαζόμαστε μία νέα, αμέτοχη στο έγκλημα, πατριωτική ηγεσία ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ και ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ.

Και τη χρειαζόμαστε επειγόντως, πριν ολοκληρωθεί το έγκλημα της καθεστώσας Ολιγαρχίας, που κυβερνά τη χώρα υπό τον μανδύα της Δημοκρατίας, με την παράδοση στους δανειστές μας, κάθε μελλοντικής δυνατότητάς μας να ορθοποδήσουμε.

6. ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΚΤΗ: Όλα τα παραπάνω, συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΆΛΗ ΕΥΚΑΙΡΊΑ να απαλλαγούμε, άπαξ και διά παντός, από την πληγή της ξένης εξάρτησης, μέσα από το ξερίζωμα της τροφού της, τής κομματοκρατίας και την αποκατάσταση της ζωοδότρας Δημοκρατίας.

Το καθεστώς πολιτικό σύστημα καταρρέει κάτω από το αβάσταχτο βάρος του τεράστιου εγκλήματός του, της υπερχρέωσης της χώρας σε συνδυασμό με την αφαίρεση κάθε δημιουργικής ικμάδας της.

Τώρα, που είναι ζαλισμένο, που το κεφάλι του δαγκάνει την ουρά του και τα νύχια του βγάζουν τα μάτια του, είναι η κατάλληλη ώρα να “το πιάσουμε στον ύπνο”.

Τώρα είναι η στιγμή να δράσουμε. Και πρέπει να κινηθούμε αστραπιαία. Τα πράγματα δείχνουν ότι θα έχουμε το χρόνο να χτίσουμε την απαραίτητη οργάνωσή μας.

Πρέπει αυτό να το εκμεταλλευτούμε, διότι δίπλα σ' αυτή τη μεγάλη ευκαιρία, καραδοκεί ο μέγας κίνδυνος να κυλήσουμε αμετάκλητα, χωρίς ορίζοντα επιστροφής, προς την άλλη πλευρά, στην ζοφερή κατοχή μας από την αδίστακτη Ολιγαρχία της “Διεθνούς του Χρήματος”, που έχει στήσει όλο το οικουμενικό “παιχνίδι” που αυτή τη στιγμή ξεδιπλώνεται σ' όλο τον πλανήτη, με πρώτο στόχο και πρώτο κάστρο προς άλωση, τη μικρή Ελλάδα μας. Γι αυτό τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα επάνω μας.

7. ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΒΔΟΜΗ: Η “έκτη αλήθεια”, δείχνει το αυτονόητο: Οι Θερμοπύλες του 406 π.Χ, και η Πίνδος του 1940, έχουν μεταφερθεί μέσα στην Αθήνα, στην Πλατεία Συντάγματος του 2011.

Η αυτοκρατορία του Σκότους, τότε, επιτέθηκε στην Ελλάδα σαν Πέρσες και μετά σαν Φασισμός/Ναζισμός. Σήμερα επιτίθεται σαν “Διεθνής του Χρήματος”.

Η Ελλάδα σε κανέναν από τους πολέμους και τις χιλιάδες μάχες που έδωσε στην ιστορία της, δεν κέρδισε γιατί υπερείχε ποσοτικά. Πάντα κέρδιζε παρατάσσοντας μικρότερες (αριθμητικά) δυνάμεις, γιατί είχε κάτι που δεν είχαν οι εχθροί της: Μία ηρωϊκή αποκοτιά που, σαν θεϊκό χάρισμα, πολλαπλασίαζε πάντοτε την ισχύ των όπλων της.

Ο Λεωνίδας δεν πολέμησε για να νικήσει (δηλαδή να μην αφήσει τους Πέρσες να περάσουν τα στενά) εκεί, στις Θερμοπύλες. Ο Λεωνίδας και οι 300 γενναίοι πατερο-παππούδες μας, πολέμησαν για να νικήσουν την (αναπόφευκτη) νίκη των Περσών εκείνης της μάχης. Και τη νίκησαν, πέφτοντας όλοι, μετά από μία θεϊκή και μυθική πιά, γιγαντομαχία, αφού μετά από σχετικά λίγα χρόνια οι Έλληνες (με τον Μεγαλέξαντρο) με το αίσθημα και τον αέρα του νικητή (που κληρονόμησαν από τον Λεωνίδα και τους 300 του), ξήλωσαν εκ βάθρων όλη την παντοκράτειρα Περσική αυτοκρατορία, στήνοντας τα νικηφόρα Μακεδονικά λάβαρα, σαν μεγαλοπρεπείς και δοξασμένες πόλεις, στα βάθη της Ασίας.

8. ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΓΔΟΗ: Ο διεθνής αντίκτυπος και η αντίδραση/αντίσταση που μπορεί να σηκώσει σε όλο τον κόσμο η σθεναρή αντίσταση της Ελλάδας στην επίθεση που δέχεται πρώτη, από τη “Διεθνή του Χρήματος”, και “η πρώτη νίκη” που είναι εξαιρετικά σημαντική και που μπορούμε να καταγάγουμε, αποτελεί ακόμη έναν λόγο που πρέπει να μας προβληματίσει για το πόσο δυνατά πρέπει να αντισταθούμε, υπερασπιζόμενοι τις οικογένειες και την κοινωνία μας.

Η παγκόσμια κοινότητα έχει τα μάτια της επάνω μας. Ας τής δείξουμε, για άλλη μια φορά, ποιοί είναι οι Έλληνες. Ας τής σηκώσουμε κι αυτής το ηθικό και το αίσθημα αντίστασης στο σκοτάδι που απειλεί όλο τον πλανήτη.

Δεν είμαστε μόνοι μας. Πρέπει να τους βοηθήσουμε για να μας βοηθήσουν, με τη σειρά τους.
Ο αέρας της διεθνούς αλληλεγγύης των Δημοκρατικών πολιτών, άρχισε να φυσά. Από την Μέση Ανατολή, την Ευρώπη, την Αφρική, μέχρι τη Wall Street της Ν. Υόρκης.

Ας του δώσουμε εμείς ένα ακόμα δυνατό φύσημα. Μπορούμε.

Η αφύπνιση της νεολαίας μας που άρχισε να εκδηλώνεται στα γήπεδα και πρωτοστάτησε στο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 2011, αποτελεί ελπιδοφόρο σημάδι της δυναμικής συμμετοχής της στις σκληρές μάχες που έπονται...

Το ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ- “ΣΠΙΘΑ”, έχοντας ψυχή και πνεύμα του τον μεγάλο Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη, βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή αυτής της προσπάθειας.

Προσκαλεί κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, κάθε Κίνηση ή Κίνημα που πιστεύει ότι μπορεί να προσφέρει κάτι, πολύ ή λίγο, σ' αυτό τον ακήρυχτο πόλεμο, να προσέλθει και να συνταχθούμε όλοι μαζί απέναντι στη νέα “Αυτοκρατορία του Σκότους” που απειλεί να μας στερήσει τον Ήλιο μας.

Κάποτε λοιπόν σε μια μικρή χώρα, μικρή αλλά με πλούσιο φυσικό κεφάλαιο, κατεστραμμένη από έναν Μεγάλο Πόλεμο και σπαραγμένη από την εμφύλια διαμάχη, κάποιοι μαζεύτηκαν σ' ένα μαγευτικό δασάκι, μακρυά από τα αδιάκριτα μάτια ξένων και ντόπιων. Αναμεταξύ τους υπήρχαν αρχηγοί των μεγαλύτερων πολιτικών παρατάξεων, οι τρεις-τέσσερις πιο πλούσιοι και ισχυροί υπήκοοί της μικρής χώρας της ιστοριούλας μας αλλά και κάποιοι από τους πιο σοφούς που διέθετε αυτή η χώρα.

Ήταν πραγματικά μια παράξενη σύναξη ανθρώπων εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα. Πολλοί απ' αυτούς είχαν μιλήσει με πολύ άσχημα λόγια για κάποιους από τους παριστάμενους, ορισμένοι είχαν πολεμήσει εναντίον κάποιον άλλων, άλλοι δεν είχαν γνωριστεί ποτέ μεταξύ τους και μόνο ως όνομα και φήμη είχαν ακούσει για μερικούς που τώρα έβλεπαν μπροστά τους. Όλοι κι όλοι δεν ήταν πάνω από δέκα άνθρωποι αλλά η σοφία, ο πλούτος, η εμπειρία και η επιρροή τους στη χώρα και έξω απ' αυτή, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν εντυπωσιακή.

-Κύριοι, ας τελειώνουμε γιατί δε νομίζω ότι μπορούμε να αντέχουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον για πολύ! Ακούστηκε η φωνή του γεροντότερου της αλλόκοτης παρέας.

Μαζεύτηκαν τριγύρω του, με βαριά καρδιά οι περισσότεροι είναι η αλήθεια, για να ακούσουν και να σκεφθούν.

-Η χώρα μας μπαίνει σε μια νέα εποχή. Ο Μεγάλος Πόλεμος τέλειωσε και σε λίγο θα τελειώσει και επισήμως και η μεταξύ μας σύρραξη. Πρέπει να αποφασίσουμε και να συμφωνήσουμε σε δύο καίρια σημεία, σε ένα ελάχιστο κοινό τόπο, ειδάλλως η πατρίδα μας θα κινδυνέψει να κοπεί στα δύο και να εξαφανιστεί. Μια τέτοια συμφωνία δεν θα γραφτεί, δε θα υπογραφεί αλλά θα πρέπει να τηρηθεί προσαρμοσμένη στα μέτρα και στις αντιλήψεις του καθενός, ώστε να επιβιώσει η χώρα.

Στο ακροατήριο επικράτησε ησυχία και αδημονία. Σε τι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν αυτοί οι τόσοι παράταιροι μεταξύ τους άνθρωποι;

- Πρώτον, η χώρα είναι δρομολογημένο να ανήκει στη Δύση. Αποφασίστηκε από όσους έχουν και μπορούν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία και την ύπαρξη της χώρας. Τούτο πρέπει να γίνει σεβαστό και να μην αμφισβητηθεί με παράνομα, βίαια ή μη πολιτικά μέσα. Η χώρα θα επιδιώξει να παραμείνει στη Δύση με κάθε τρόπο.

-Δεύτερον, η κρατική μας διάρθρωση πρέπει να γίνει τέτοια που να μοιράζει τα κρατικά κεφάλαια ή τους διαθέσιμους πόρους ή τις κρατικές θέσεις τους υπαλλήλους και τους εργαζόμενους με μέθοδο που να αποτρέψει την πιθανότητα επανάληψης μιας εμφύλιας διαμάχης στο μέλλον. Το κράτος θα μοιράζει ή θα αφήνει να μοιράζεται στα κρυφά ό,τι μπορεί από το κρατικό κεφάλαιο, ώστε να μη συσσωρευθεί σε μια παράταξη ή σε μια μικρή ομάδα προσώπων η κρατική περιουσία. Είτε αφορά δημόσια γη, είτε δημόσιους πόρους, είτε θέσεις στο δημόσιο είτε κρατικές επιχειρήσεις, θα αφεθούν να μοιραστούν αναλογικά με τη δύναμη της κάθε παράταξης. Από την άλλη, επειδή αυτή η μέθοδος δεν θα επιτρέψει να αναπτυχθούν οι επιχειρήσεις, το κράτος θα κλείσει τα μάτια στη φοροδιαφυγή ώστε να υπάρχει ένα αντιστάθμισμα στους ιδιώτες.

Στα λόγια αυτά, απάντησε η ψιθυριστή φωνή ενός "σοφού":

-Έχω δυο ερωτήματα: Ένα, δε θα εξαναγκαστούμε σε τεράστια δανειακή εξάρτηση στο μέλλον, αν δεν έχουμε αφήσει τη βιομηχανία να δουλέψει και μοιράζουμε αφειδώς και ανεξέλεγκτα κρατικά κεφάλαια;Δύο, πως θα επιδιώξουμε να μείνουμε στη Δύση, αν δανειζόμαστε συνέχεια ώστε να διατηρηθούμε ενωμένοι και επιπλέον πως θα μείνουμε στη Δύση αφού η πολιτική που μας περιγράφεις θα μας οδηγήσει μέσα σε πενήντα χρόνια σε τόσο αδύναμη θέση που θα μας καταπιούν;

Ο γέρος που μίλησε στην αρχή ξερόβηξε. Και απάντησε:

-Είμαστε και θα είμαστε για πάντα μια μικρή χώρα, που αν ξαναφήσουμε να βγει και πάλι από μέσα μας ο διχασμός θα εξαφανιστούμε. Οι δυο προτάσεις που σας έκανα δεν είναι ξεκομμένες η μια από την άλλη. Πραγματικά, οι ξένοι κάποια στιγμή, ό,τι και να κάνουμε θα θελήσουν να μας πετάξουν έξω από τα σαλόνια τους ή θα αδιαφορήσουν για την τύχη μας. Και εμείς πως θα είμαστε τότε; Κανείς δεν ξέρει. Σήμερα, ασχολούνται μαζί μας και μας βοηθούν γιατί υπάρχουν οι Κόκκινοι. Αύριο, αν αλλάξουν τα πράγματα θα μας ξεχάσουν. Εδώ μιλάμε για την τύχη της χώρας τα επόμενα πενήντα-εκατό χρόνια. Όλη η στρατηγική μας λοιπόν αποσκοπεί στον εξαναγκασμό των ξένων να ασχολούνται συνέχεια με εμάς, να έχουν την ανάγκη μας με κάποιο τρόπο και ταυτόχρονα να τακτοποιήσουμε έτσι τη διανομή των κρατικών κεφαλαίων που να έχουν πρόσβαση όλες οι παρατάξεις κατά τη δύναμή τους.

-Και πως θα τα καταφέρουμε αυτά; Ρώτησε και πάλι ο "σοφός"

-Το όπλο της μικρής μας χώρας είναι τα δάνεια. Θα δανειζόμαστε σιγά-σιγά κι έτσι θα έχουμε κεφάλαια να διοχετεύουμε στο εσωτερικό για να διατηρείται η χώρα συμπαγής. Σκοπός μας είναι όταν θα τα έχει βρει η Δύση με την Ανατολή, και δε θα μας χρειάζονται πια, να έχει σωρευτεί ένα τόσο μεγάλο δανειακό κεφάλαιο που δε θα μπορούν να μας πετάξουν από πουθενά. Μην ξεχνάτε ότι έτσι όπως θα έχουμε δομήσει την κρατική διοίκηση κανείς δε θα μπορεί να κατηγορήσει κανέναν για το πως διανεμήθηκαν τα κεφάλαια και κανείς δε θα μπορεί να ελέγξει τους εθνικούς λογαριασμούς. Ο βασικός μας σκοπός να παραμείνουμε στη Δύση και να εξαναγκάσουμε τους δυτικούς μας συμμάχους να βρίσκονται συνέχεια δίπλα μας θα έχει επιτευχθεί. Και βέβαια δε θα μπορούν παρά να επιδιώκουν την διαρκή ύπαρξη της χώρας ώστε να μην χάσουν τα κεφάλαιά τους. Διαφορετικά, άλλη ελπίδα δεν έχουμε.

Όλοι οι παριστάμενοι συμφώνησαν. Ανεξάρτητα από τις διαφορές τους, όλοι ήθελαν η χώρα να παραμείνει ενιαία. Την ονειρευόντουσαν ο καθένας διαφορετική, αλλά ενιαία. Ακόμη, όλοι είχαν κατανοήσει πολύ βαθιά πως οι Δυτικοί θα βοηθούσαν τη χώρα για όσο την είχαν ανάγκη και θα την εγκατέλειπαν με την πρώτη ευκαιρία. Θα την άφηναν στην τύχη της κάποια στιγμή. Και ποια θα ήταν η τύχη της χώρας τότε και μάλιστα στο γεωγραφικό περιβάλλον που την περιτριγύριζε;

Και είπαν όλοι "ναι".

Η συναίνεση και η κυβέρνηση συνεργασίας είναι το βασικό ζήτημα το οποίο απασχολεί αυτή την στιγμή τις πολιτικές ηγεσίες όλων των κομμάτων.

Ο πρωθυπουργός, ο οποίος στην χθεσινή του ομιλία, δήλωσε πως ξεκινά τις επαφές και τις κινήσεις του για κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας σήμερα επισκέφθηκε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια.

Στην επίσκεψη του στο Προεδρικό Μέγαρο επανέλαβε ότι δεν είναι «γαντζωμένος» στην εξουσία και ότι θα κάνει ότι μπορεί για να υπάρξει μια ευρύτερη συναίνεση. Μάλιστα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επανέλαβε σε σχετική ανακοίνωση του πως ο πρωθυπουργός δεν έχει θέση όρο να παραμείνει στην θέση του σε μια κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας.

Βασική προϋπόθεση που θέτει το Μαξίμου για να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις είναι να συμφωνήσει ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς με την κυβέρνηση συνεργασίας που θα αναλάβει να ψηφίσει προϋπολογισμό αλλά και την νέα δανειακή σύμβαση, στο πλαίσιο (χρονικά και πολιτικά) που περιέγραψε χθες ο πρωθυπουργός.

Αν ο κ. Σαμαράς πάντως δεν συνεργαστεί τότε από το Μαξίμου διαρρέεται τις τελευταίες ώρες ότι ο κ. Παπανδρέου θα μείνει πρωθυπουργός.

Άλλωστε ενδεικτικές ήταν οι δηλώσεις του υπουργού Εργασίας Γιώργου Κουτρουμάνη σήμερα ότι αν δεν ευοδωθούν οι προσπάθειες για κυβέρνηση συνεργασίας, δεν υπάρχει θέμα παραίτησης του Γιώργου Παπανδρέου.

Οι δηλώσεις αυτές φέρεται να εκφράζουν τις απόψεις τουλάχιστον πέντε υπουργών - όπως φάνηκε κι από την χθεσινοβραδινή τοποθέτηση του Χρήστου Παπουτσή.

Από την πλευρά της ΝΔ σύμφωνα και με την τελευταία τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά τίθεται ως προϋπόθεση η παραίτηση του κ. Παπανδρέου και ο σχηματισμός μεταβατικής κυβέρνησης που θα οδηγήσει την χώρα σε εκλογές. Αυτή την πρόταση αφήνει στο τραπέζι ο κ. Σαμαράς.

Τέλος να επισημανθεί πως πρωτοβουλίες φαίνεται να αναλαμβάνει σε αυτή την φάση ο Κάρολος Παπούλιας έτσι ώστε να μην υπάρχουν οι παρεξηγήσεις και οι κόντρες που σημειώθηκαν σε παλαιότερες επαφές των δύο πλευρών. Έτσι μετά την συνάντηση του σήμερα με τον πρωθυπουργό, θα συναντηθεί αύριο με τον πρόεδρο της ΝΔ.

Πηγή



Ο κ.Παπανδρέου δέν αναζητεί Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας,όπως από τό βράδυ τής Παρασκευής προσπαθεί να μάς ξαναπείσει,αλλά ψάχνει τή δική του σωτηρία.Μέ τά γνωστά πιά σέ όλους μας τερτίπια καί κόλπα.

Παίζει γιά μιά ακόμη φορά πόκερ στίς πλάτες μας καί τζογάρει τό μέλλον τής χώρας.Ουδένα έπεισε περί τού αγαθού τών προθέσεων του στήν, σχεδόν μέ τέσσερις ώρες καθυστέρηση,ομιλία του στή Βουλή.Περιέπλεξε ακόμη περισσότερο τά πράγματα καί κατέστησε τό τοπίο τελείως ομιχλώδες.

Μιά από τά ίδια,ήταν η γεύση. Ό, τι παιχνίδι έπαιξε τό καλοκαίρι μέ τήν, επί λίγες ώρες τότε, υποτιθέμενη παραίτηση του, τό ξανάπαιξε μέ τό δημοψήφισμα καί τήν ψήφο εμπιστοσύνης, μόνον πού αυτή τή φορά είναι πολύ πιό επικίνδυνο γιά τή χώρα.

Τό μόνον πού τού ταιριάζει απόλυτα είναι ένα απόσπασμα από τό βιβλίο τού βραβευμένου μέ νόμπελ λογοτεχνίας πορτογάλου συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου, «Τό κατά Ιησούν Ευαγγέλιον».Τό παραθέτω αυτούσιο:

«Αλοίμονο σ’ εκείνους πού σχεδιάζουν τήν ατιμία,σ’ εκείνους πού μηχανεύονται τό κακό στήν κλίνη τους καί τό εκτελούν μόλις ξημερώσει η μέρα επειδή έχουν τήν εξουσία στά χέρια τους…Εποφθαλμιάτε τή γή καί τήν απομυζάτε,εποφθαλμιάτε τά σπίτια καί τά ληστεύετε,ασκείτε βία στόν άνθρωπο καί τήν οικογένεια του,στόν ιδιοκτήτη καί τήν κληρονομιά του…».

Μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι;

Πηγή


Απίστευτη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού έλαβε χώρα χθες το μεσημέρι. Ενώ η ανατροπή του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία εθεωρείτο απολύτως βέβαιη (καθώς είχε προσλάβει διαστάσεις πολιτικής χιονοστιβάδας η εσωκομματική αντίθεση των υπουργών και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που παρήλαυναν από τα τηλεοπτικά κανάλια διακηρύσσοντας τη διαφωνία τους με τον πρωθυπουργό), ανέλαβε να τον διασώσει ο πιο απίθανος άνθρωπος: ο... Αντώνης Σαμαράς!!!

Προφανώς σε συνεννόηση με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο πρωθυπουργός καθυστερούσε την έναρξη της προγραμματισμένης για τις 12 το μεσημέρι συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου επί σχεδόν δύο ώρες, μέχρις ότου βγήκε ο Αντώνης Σαμαράς και έκανε δημοσίως δηλώσεις ότι τάσσεται υπέρ της κύρωσης της δανειακής σύμβασης από την παρούσα Βουλή. Προσέφερε δηλαδή τη συμπαράταξη της ΝΔ με τον Γ. Παπανδρέου στο κεφαλαιώδες αυτό θέμα - και μάλιστα τη στιγμή που ο πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να το περάσει ούτε καν με δημοψήφισμα!

Οπως είναι ευνόητο, αυτή η στάση του Α. Σαμαρά παρέλυσε τις αντιδράσεις των υπουργών και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που ετοίμαζαν την ανατροπή του Α. Παπανδρέου. Οταν ακόμη και η αξιωματική αντιπολίτευση στηρίζει τον πρωθυπουργό, δεν είναι φυσικά και τόσο εύκολο να τον ανατρέψουν την ίδια στιγμή οι δικοί του.

Ετσι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ που μέχρι το μεσημέρι ζητούσαν την κεφαλή επί πίνακι του πρωθυπουργού -οι οποίοι άλλωστε ουδέποτε διακρίθηκαν για την πολιτική γενναιότητά τους- αρκέστηκαν σε δευτερεύουσας σημασίας συμβιβαστικές παραχωρήσεις εκ μέρους του Γ. Παπανδρέου, οι οποίες δεν αξίζει καν να αναφερθούν.

Ο γελοιοποιημένος στις Κάνες πρωθυπουργός από τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος επέστρεψε βαθιά ταπεινωμένος και εξαιρετικά αποδυναμωμένος πολιτικά, βρέθηκε εντελώς απροσδόκητα να ξαναγίνεται κυρίαρχος του εσωκομματικού παιχνιδιού στο κυβερνών κόμμα με τη βοήθεια του αρχηγού της ΝΔ, ο οποίος ξαφνικά βρέθηκε να διατυμπανίζει ότι είναι... πιο φανατικός υποστηρικτής της δανειακής σύμβασης που υπέγραψε ο Γ. Παπανδρέου από τους υπουργούς και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ! Απίστευτη πολιτική φαρσοκωμωδία.

Εύλογο είναι βεβαίως το ερώτημα γιατί ο Αντώνης Σαμαράς τήρησε αυτή την αυτοκαταστροφική για τον ίδιο και για το κόμμα του στάση. Ακόμη και αν για άγνωστους λόγους "αίφνης ηράσθη σφόδρα" τη δανειακή σύμβαση του Γ. Παπανδρέου, γιατί δεν μπορούσε να περιμένει καν ούτε ένα ή δύο 24ωρα πριν εκφράσει δημοσίως το πάθος του, ώστε στο μεταξύ να έχουν "φάει" τον Γ. Παπανδρέου οι δελφίνοι και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ;

Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος της ΝΔ υπέκυψε τελικά στις πιέσεις τόσο των εξωτερικών πολιτικών παραγόντων της ευρωπαϊκής Δεξιάς (Μέρκελ, Σαρκοζί, Γιουνκέρ, Μπαρόζο, Βαν Ρομπέι κ.λπ.) όσο και εσωτερικών κύκλων του κατεστημένου που τον στηρίζουν. Απαρνήθηκε έτσι τη δύσκολη πολιτική που ακολουθούσε μέχρι τώρα, αυτήν της σταθερής άρνησης στο Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο, το Πολυνομοσχέδιο κ.λπ., η οποία όμως είχε αποδώσει πάμπολλα πολιτικά οφέλη στον Α. Σαμαρά. Του είχε επιτρέψει αφενός να ανασυγκροτήσει και να θέσει σε τροχιά εξουσίας το διαλυμένο κόμμα που παρέλαβε από τον Κώστα Καραμανλή μέσα σε δύο μόλις χρόνια και αφετέρου να κυριαρχήσει πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά στη ΝΔ.

Γνωρίζουμε τις τεράστιες πιέσεις που του ασκούνται εδώ και ενάμιση χρόνο από το εξωτερικό, όπως και από κύκλους με οικονομική επιρροή επί της ΝΔ. Γνωρίζουμε επίσης ότι δεν είναι ανυπόστατες οι φήμες που το περιβάλλον του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης έθεσε σε κυκλοφορία για να δικαιολογήσει την υποχώρησή του - ότι δηλαδή ομάδα 10-15 βουλευτών της ΝΔ με επικεφαλής δύο σημαντικά στελέχη παρελθούσης χρήσεως και μηδαμινού σημερινού πολιτικού βάρους ήταν έτοιμη να αποστατήσει και να στηρίξει την κυβερνητική πολιτική.

Αν το έκαναν όμως, θα βυθίζονταν στο τέλμα της ανυποληψίας. Την ώρα που οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα ανέτρεπαν τον Γ. Παπανδρέου, μόνο πολιτικά γελοίοι θα φάνταζαν βουλευτές της ΝΔ που θα τον στήριζαν. Θα διευκόλυναν τον Α. Σαμαρά να τους διαγράψει μαζικά εν μέσω χλεύης και πανηγυρισμών.

ΔΕΞΙΑ - Μπήκε τώρα πια στην ίδια τροχιά

Η διάσωση του Γ. Παπανδρέου από τον Α. Σαμαρά και η σθεναρή υποστήριξη του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη δανειακή σύμβαση που θεσμοθετεί την εθνική υποτέλεια και την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων, σηματοδοτούν μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Ο πρόεδρος της ΝΔ εγκατέλειψε τη γραμμή εμφάνισης του κόμματός του ως αντίθετου προς το ΠΑΣΟΚ -στο πλαίσιο του συστήματος, εννοείται- και εμφανίζεται πλέον ως φιλόδοξος συνεχιστής της γραμμής του Γ. Παπανδρέου, την οποία μέχρι τώρα καταδίκαζε απερίφραστα. Αυτό τον απομακρύνει από την εξουσία, γιατί βεβαίως ο λαός θέλει άλλη πολιτική από αυτή του Γ. Παπανδρέου, όχι άλλο πρόσωπο που θα εφαρμόζει την ίδια πολιτική.


Το ΠΑΣΟΚ θα κάνει κυβέρνηση συνεργασίας με τον... εαυτό του!

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σηματοδοτεί την έναρξη των διαδικασιών για τη συγκρότηση κυβέρνησης «ευρύτερης αποδοχής», σύμφωνα και με το (παράδοξο) νόημα που είχε η ψήφος εμπιστοσύνης 153 βουλευτών προς την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.

Το «μαγειρείο», λοιπόν, ξεκίνησε. Μόνο που ούτε το «φαγητό» είναι γνωστό ούτε τα «υλικά» ούτε η «δοσολογία»... Και τούτο διότι η επιχείρηση για τη συγκρότηση κυβερνητικής «συμμαχίας των προθύμων» παρουσιάζει –ήδη- έλλειμμα... προθυμίας.

Κατ’ αρχήν, η συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας, που θα ήθελαν εγχώριοι και διεθνείς, θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες, τόσο πολύ (ώστε κάποιοι από αυτούς να τη θέτουν ως αναγκαία προϋπόθεση), φαντάζει δύσκολη έως αδύνατη.

Η δήλωση του Αντ. Σαμαρά, ότι «οι μάσκες έπεσαν» και ότι οι εκλογές είναι πλέον «η μόνη λύση», συνοδεύτηκε από διευκρινίσεις συνεργατών του, σύμφωνα με τις οποίες η Ν.Δ. «θα ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση, μόνο αν πάει στην Βουλή χωρίς μέτρα και νέα μνημόνια». Ο ίδιος, το απόγευμα του Σαββάτου, αφού ανήγγειλε ότι πρόκειται να επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την Κυριακή, καθησύχασε τους Ευρωπαίους εταίρους, λέγοντας ότι η Ν.Δ. δέχεται και το «κούρεμα» και τους «στόχους της σύγκλισης» και τις «διαρθρωτικές αλλαγές». Ξεκαθάρισε πάντως ότι δενδίνει «λευκή επιταγή», ψηφίζοντας και «νέα μέτρα, που ακόμα δεν τα ξέρουν ούτε οι ίδιοι».

Οι 5 της Ν.Δ. και η νέα δανειακή σύμβαση

Πάντως το εσωτερικό μέτωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν εμφανίζεται απολύτως αρραγές. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στα ηγετικά κλιμάκια της Ν.Δ. εκφράζεται έντονη δυσαρέσκεια για τη στάση των 5 βουλευτών που συζητούσαν τη δυνατότητα κοινής πρωτοβουλίας με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων, με τη συμμετοχή και όσων μικρότερων το επιθυμούσαν.

Στη Συγγρού ακούγονταν σχόλια όχι και τόσο κολακευτικά, για τους Άρη Σπηλιωτόπουλο, Κυριάκο Μητσοτάκη, Κ. Χατζηδάκη, Μιλτ. Βαρβιτσιώτη και Ε. Αντώναρο. Η συμμετοχή, μάλιστα, του τελευταίου στην κίνηση αυτή, προκάλεσε απορίες και για τον ρόλο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, αφού –ως γνωστόν- ο Αντώναρος ήταν και είναι στενότατος συνεργάτης του.

Η στάση των βουλευτών αυτών ίσως αποδειχθεί καθοριστική ως προς την έκβαση ττης ψηφοφορίας για την κύρωση της δανειακής σύμβασης, αφού ο Ε. Βενιζέλος διακήρυξε ότι θα απαιτηθούν 180 ψήφοι. Και ο αριθμός αυτός δεν συμπληρώνεται ακόμη κι αν σπεύσουν να την υπερψηφίσουν (εκτός φυσικά από τους 153 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ) οι 16 βουλευτές του ΛΑΟΣ, οι 4 της Δημοκρατικής Συμμαχίας, η Μιλένα Αποστολάκη και η Έλσα Παπαδημητρίου.

Ντόρα και Καρατζαφέρης

Πρόθυμη να συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα ευρύτερης αποδοχής είναι η Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά η προϋπόθεση που έθεσε, για συμμετοχή και της Ν.Δ., δεν φαίνεται να ικανοποιείται. «Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας χωρίς τη συμμετοχή της αξιωματικής αντιπολίτεσης, δεν έχει νόημα» δήλωσε η πρόεδρος της Δημ. Συμμαχίας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η συμμετοχή της εξαρτάται ευθέως από το «ναι» ή το «όχι» του Αντ. Σαμαρά.

Κάτι τέτοιο θα επιθυμούσε και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρης, προσκαλώντας μάλιστα, το μεσημέρι του Σαββάτου, τον πρόεδρο της Ν.Δ., να κάνουν μαζί το επόμενο βήμα. Ο Αντ. Σαμαράς πάντως, κάθε άλλο παρά ελκυστική βρίσκει την ιδέα της συμπόρευσης «χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη»... Αλλά και ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ δεν προβάλλει την προϋπόθεση που έθεσε η Ντόρα. («κυβέρνηση συνεργασίας γίνεται και χωρίς τη Ν.Δ.», δηλώνουν στελέχη του), εστιάζοντας περισσότερο στα πρόσωπα που θα αποτελούν τη νέα κυβέρνηση και κυρίως στον επικεφαλής της.

Το σκάκι Παπανδρέου...

Αλλά και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, η παρτίδα μεταξύ Γ. Παπανδρέου και Ε. Βενιζέλου συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον και αμφίρροπη έκβαση. Στην παρούσα φάση πάντως, το τακτικό πλεονέκτημα φαίνεται πως το έχει αυτός που ήδη είναι «χαλίφης» κι όχι αυτός που θα ήθελε «να γίνει χαλίφης στη θέση του».

Μπορεί η «χαοτική» επιλογή Παπανδρέου για δημοψήφισμα (επιλογή την οποία επέμεινε να διαφημίζει ακόμη και κατά την ομιλία του στη Βουλή, παρά το ότι είχε καταστεί σαφές πως οδεύει για το «χρονοντούλαπο της ιστορίας») να προκάλεσε γενικευμένη ταραχή (από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ μέχρι τις ηγεσίες της Ε.Ε. και τις διεθνείς χρηματαγορές)...

Μπορεί πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να τον απειλούσαν ως το παρά 5’ ότι δεν θα του έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης, αν δεν δεσμευόταν ότι η παρούσα κυβέρνηση θα παρέδιδε τη σκυτάλη σε μια άλλη «εθνικής σωτηρίας», ακόμη και χωρίς την παρουσία του ιδίου...

Μπορεί κι ο ίδιος να έδειξε πρόθυμος να «ευλογήσει» τυχόν αντικατάστασή του από τον Ε. Βενιζέλο, ως επικεφαλής μιας νέας «συναινετικής» κυβέρνησης ουδέποτε όμως ανέλαβε τη δέσμευση ότι θα καταθέσει την εντολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ούτε του ζητήθηκε –άλλωστε- κάτι τέτοιο, από οποιονδήποτε υποψήφιο «αντάρτη».

Έτσι, σήμερα είναι πάλι ο Γ. Παπανδρέου αυτός που κρατά το τιμόνι των εξελίξεων, έχοντας την απόλυτη ευχέρεια να χρεώσει στους αντιπάλους του το ενδεχόμενο (και πλέον, διαφαινόμενο) ναυάγιο των προσπαθειών για κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας». Και στο βαθμό που έχει δεχθεί να μείνει ο ίδιος, εκτός αυτού του κυβερνητικού σχήματος, να μην μπορεί καμία Βάσω, καμία Εύα, κανείς Ανδρουλάκης και κανείς Λοβέρδος να τον κατηγορήσει για «υποκλοπή» της ψήφου της Βουλής...

...και το σλάλομ Βενιζέλου

Από την άλλη, ο Ε. Βενιζέλος έχει μόνο μία ελπίδα: Να συμφωνήσουν Ντόρα και Καρατζαφέρης σε συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα και μάλιστα υπό την προεδρία του. Χλωμό... Και πάντως πολύ χλωμότερο από το άλλο σενάριο που τον θέλει να παραμένει με το «φορτίο» του υπουργού Οικονομικών, «υπεύθυνου για τη διαχείριση και προστασία της εθνικής οικονομίας», και με την ανάμνηση ενός ακόμη προσωπικού του επιτεύγματος, ίσως του πιο θεαματικού: Ενός σλάλομ –αλά Μαραντόνα– που:

  • ξεκίνησε τη Δευτέρα το πρωί, με τα ερωτήματα «αν η δέσμη αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου ετίθετο πράγματι σε δημοψήφισμα, ποια απόφαση θα ήταν συμφέρουσα για το Λαό και το Έθνος;» και «ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις μίας αρνητικής απόφασης;»
  • συνεχίστηκε το ίδιο βράδυ με τη βαρύγδουπη διαβεβαίωση πως «η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, η προσφυγή στην άμεση βούληση του ελληνικού λαού, είναι η λύτρωση από το δράμα που βιώνει η χώρα»
  • πέρασε, δια μέσω κύκλων, την επομένη, από τη «διευκρίνιση» ότι ο υπουργός «είχε ενημερωθεί για την πρόταση εμπιστοσύνης αλλά όχι και για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος
  • έφθασε, την Τετάρτη, μέσω νοσοκομείου, στις Κάννες (και τους G20), όπου βγήκαν οι κάννες των ευρωπαϊκών υπερόπλων, απέναντι στα ελληνικά νεροπίστολα
  • και κατέληξε, την Πέμπτη, πρώτα στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και μετά στην ολομέλεια της Βουλής, στον εξορκισμό του «κακού» δημοψηφίσματος, με τη δέσμευση ότι «δεν προχωράμε σε διοργάνωση και διεξαγωγή του» αφού προέχει «να επιβεβαιώσουμε προς τους θεσμικούς μας εταίρους» ότι η Ελλάδα «θα κάνει αμέσως χωρίς καθυστέρηση και χωρίς περισπάσεις, όλα όσα πρέπει να γίνουν για την εφαρμογή της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου, που την θεωρούμε απόφαση ιστορικής σημασίας»...

Το «ελάττωμα» των εκλογών

Πάντως, στο ΠΑΣΟΚ όλες οι παρτίδες που έχουν παιχτεί, διέπονται από ένα βασικό κανόνα: Ο χαμένος... δεν φεύγει. Παραμένει και διαπραγματεύεται τον όποιο ρόλο του. Έτσι, με αυτές τις εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό, η πλέον πιθανή κυβερνητική συνεργασία φαίνεται ότι θα είναι αυτή του Παπανδρέου με τον Βενιζέλο. Δηλαδή, του ΠΑΣΟΚ με... τον εαυτό του! Και με αντίπαλο, το μέτωπο των... εκλογών.

«Οι ελεύθερες εκλογές έχουν ένα ελάττωμα: Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος γοια το αποτέλεσμά τους». Η φράση αυτή αποδίδεται στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, αν και το πιθανότερο είναι πως πρόκειται για μια ακόμη επινόηση της (συνήθως ευρηματικής) αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Εδώ και λίγες μέρες ωστόσο, το πνεύμα της υιοθετήθηκε από το ντουέτο των μεγάλων (κυβερνητικών) επιτυχιών Παπανδρέου – Βενιζέλου.

Ο μεν αντιπρόεδρος, την Παρασκευή το βράδυ, απευθυνόμενος στον Αλέξη Τσίπρα, του απηύθυνε την εξής ...σοβαρότατη κατηγορία: «Ζητάει εκλογές προκειμένου να προκύψει επίσης μια άλλη Κυβέρνηση, που δεν ξέρουμε ποια είναι»!

Ο δε πρωθυπουργός, το πρωί της επομένης, επανέλαβε: «Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να μην πάμε σε εκλογές αυτή τη στιγμή, κάτι που θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία, για το βιός των Ελλήνων πολιτών»!

Η τελευταία αυτή δήλωση προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία, επειδή έγινε (από τον Γ. Παπανδρέου) ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας Κ.Παπούλια. Ο δε ανώτατος άρχων έσπευσε –ως μη όφειλε– να πάρει θέση υπέρ της «συννενόησης», εμμέσως σε και κατά των εκλογών! Διότι η φράση του «δεν βλέπω παρά ένας και μοναδικός δρόμος να υπάρχει: ο δρόμος της συνεννόησης», δεν επιδέχεται διαφορετικής ερμηνείας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ένα είναι βέβαιο: Ότι τα «μαγειρεία» έχουν ανάψει και οι «σεφ», ντόπιοι και ξένοι, εργάζονται πυρετωδώς. Ουδείς όμως εγγυάται ότι το φαγητό που ετοιμάζουν (και που κάποια στιγμή θα σερβιριστεί) δεν θα είναι το ίδιο με το χθεσινό, ξαναζεσταμένο (και από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, πλέον, φτυσμένο)...


Στον περίφημο «αποχαιρετιστήριο» λόγο του Γιώργου Παπανδρέου στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ακούσαμε πολλά τραγελαφικά και δυστυχώς πολλά επικίνδυνα. Το επικινδυνότερο όλων ήταν η πρωθυπουργική αναφορά στις εκλογές και στον κίνδυνο που αυτές εμπεριέχουν για την χώρα!!!

Εάν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν χρήζει άμεσης ιατρικής περίθαλψης, άμεσης ψυχιατρικής παρακολούθησης, άμεσης ιδεολογικού αναπροσανατολισμού, τότε κάποιος πρέπει να του τονίσει πως οι εκλογές αποτελούν το απαύγασμα της Δημοκρατίας, αποτελούν το μέσο έκφρασης του κυρίαρχου λαού, αποτελούν τον μοναδικό τρόπο καθορισμού της πορείας μίας χώρας.

Δεν γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη ρήση του Γιώργου Παπανδρέου είναι αποτέλεσμα πιέσεων εκ μέρους των δανειστών τραπεζιτών ή των αρχηγών άλλων κρατών. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν ο μέχρι σήμερα πρωθυπουργός της Ελλάδας κατανοεί τις έννοιες της Ελληνικής γλώσσας, την οποία και με δυσκολία χρησιμοποιεί για να επικοινωνήσει με τον Ελληνικό λαό…

Γνωρίζουμε όμως πως όποιος βλέπει κινδύνους στην διενέργεια εκλογών, τότε ξεσκεπάζει φασίζουσα νοοτροπία και αποτελεί κίνδυνο για την Δημοκρατία. Εκτός και εάν επιθυμεί μία τυπική δημοκρατία και όχι ουσιαστική, όπως το Σύνταγμα με απόλυτη σαφήνεια ορίζει. Ο φασισμός και οι σύγχρονες εκφάνσεις του, έχουν ημερομηνία λήξης. Παρά τα όποια συντηρητικά χρησιμοποιηθούν στην κονσερβοποίησή του, η λήξη του είναι δεδομένη. Και σε περίπτωση που ο Γιώργος Παπανδρέου δεν γνωρίζει ιστορία (Ελληνική ή παγκόσμια), κάποιος πρέπει να του πει πως ο φασισμός είναι μία τάση ή πολιτική πρακτική που έχει μικρή διάρκεια ζωής, οι δε εκφραστές του έχουν άδοξο και επίπονο τέλος.


Σαστισμένος ο λαός παρακολουθεί μια απίστευτη διαμάχη μεταξύ του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία, εκ πρώτης όψεως μοιάζει σαν διαμάχη «περί όνου σκιάς». Ο κόσμος, αποπροσανατολισμένος από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν συναινεί ο Σαμαράς σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, αφού ήδη δήλωσε ότι ψηφίζει τις γενικές κατευθύνσεις του δευτέρου μνημονίου. Τι σχέση έχει λοιπόν, αν θα είναι κυβέρνηση από πολιτικά πρόσωπα με μεγαλύτερη διάρκεια που προτείνει ο κ. Παπανδρέου ή αν θα είναι μικρής διάρκειας με εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα που προτείνει ο κ. Σαμαράς;

Κοιτάξτε, μεγάλα παιδιά είμαστε και αν και τώρα δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει, δεν έχουμε πλέον γιατριά. Είμαστε για τα μπάζα. Πίσω από αυτή τη διαμάχη είναι τα χρήματα και ποιος θα τα διαχειριστεί. Είναι τα χρήματα της 6ης δόσης, είναι τα κονδύλια του ΕΣΠΑ και τα υπόλοιπα χρήματα της ΕΕ, καθώς και τα χρήματα από το δεύτερο μνημόνιο που θα δοθούν τον Φεβρουάριο. «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη..». Στο παρασκήνιο λοιπόν μαίνεται ένας πόλεμος πιέσεων και εκβιασμών από τα πραγματικά αφεντικά της χώρας, δηλαδή…. τους κρατικοδίαιτους νταβατζήδες. Αυτό που αποκάλεσε ο κ. Καραμανλής «Σύστημα ΠΑΣΟΚ» ή όπως το λέμε εμείς, «Καθεστώς ΠΑΣΟΚ».

Το καθεστώς των νταβατζήδων λοιπόν, που μέσα από τα παπαγαλάκια του, τη μία μέρα ρίχνει κυβερνήσεις και την άλλη ξαφνικά παρέχει ψήφους εμπιστοσύνης, θέλει ένα απλό πράγμα. Θέλει, αυτή εδώ η πολιτική κατάσταση που ελέγχεται απόλυτα από τα ίδια διαπλεκόμενα συμφέροντα , να διανείμει τα κονδύλια. Γνωρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ εκλογικά θα καταρρεύσει και οι ελεγχόμενοι από το ίδιο πολιτικοί θα είναι εκτός σκηνής. Γι’ αυτό επείγεται να τελειώσει τη δουλειά τώρα. Τώρα θα τα παίξει όλα για όλα.

Ο εξαθλιωμένος λαός περιμένει τα χρήματα από την τρόϊκα και αυτοί εδώ σχεδιάζουν πως θα τα διασπαθίσουν. Στην πραγματικότητα, τώρα παίζεται η επόμενη εικοσαετία του ΠΑΣΟΚ ή της Νέας Δημοκρατίας. Αν καταφέρει το «Καθεστώς ΠΑΣΟΚ» να βάλει στο χέρι αυτά τα χρήματα, τότε θα εξασφαλίσει δύναμη για τα επόμενα χρόνια της σκλαβιάς του λαού που έρχονται. Αν όμως δεν εξασφαλίσει αυτά τα χρήματα, τότε θα κλείσουν όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, με τα οποία ελέγχονται πολιτικοί και λαός, το καθεστώς θα καταρρεύσει και ο κόσμος θα απελευθερωθεί. Τουλάχιστον, εμείς οι πολίτες, ας αντιμετωπίσουμε ελεύθεροι και όχι ναρκωμένοι από τα ΜΜΕ, τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.

Γι’ αυτό λοιπόν ο Αντώνης Σαμαράς θέλει μια βραχύβια κυβέρνηση, όχι από ελεγχόμενα από τους νταβατζήδες πολιτικά πρόσωπα και να πάμε σε εκλογές γρήγορα, χωρίς καμία άλλη κυβερνητική ενέργεια πλήν αυτού που μας εκβιάζει η Μέρκελ, πιστεύοντας ότι θα είναι η Νέα Δημοκρατία πρώτο κόμμα, ώστε να διαχειριστεί η ίδια τα παραπάνω χρήματα, γκρεμίζοντας ή έστω ελέγχοντας, το υπάρχον σάπιο και διεφθαρμένο καθεστώς. Το ίδιο καθεστώς που προσπάθησε να διαχειριστεί ο κ. Καραμανλής και το οποίο όμως τον κατάπιε, χωρίς να το καταλάβει.

Πριν λοιπόν πάρουμε θέση, υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, θα πρέπει να ξέρουμε τουλάχιστον τι ακριβώς εκπροσωπούν οι δύο διαφορετικές απόψεις..

Πάντως ρίξτε μια ματιά στα καθεστωτικά ΜΜΕ και θα δείτε με πόση λύσσα επιτίθενται στον Αντώνη Σαμαρά, αυτά τα ίδια που πριν ένα εικοσιτετράωρο τον υμνούσαν, για να καταλάβετε τι παίζεται.

Εμείς από αυτό εδώ το blog είχαμε προειδοποιήσει τον Αντώνη Σαμαρά να μην κάνει πίσω. Μην καταστεί έρμαιο των νταβατζήδων και των δημοσκόπων. Τότε το πολιτικό του μέλλον, θα κανονίζεται από άλλους. Το δε μέλλον της πατρίδας, πιστεύουμε ότι το αντιλαμβάνεστε.

Τώρα, που το κρατικοδίαιτο “Καθεστώς ΠΑΣΟΚ” είναι στεγνό από κεφάλαια, τώρα θα πρέπει να το συντρίψει.


Είναι πραγματικά άξιοι συμπάθειας οι - όπως φαίνεται - ολίγοι εναπομείναντες υποστηρικτές της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας. Όχι εκείνοι που συντηρούν στο μυαλό τους και δεύτερες σκέψεις του τύπου "μένουμε στο ευρώ όσο αντέχουμε, κι άμα βγούμε βλέπουμε" αλλά όσοι θεωρούν το ευρώ και την Ευρώπη κομμάτι της ύπαρξης της χώρας, του πολιτισμού και της διαχρονικής της πορείας. Που θεωρούν τόσο αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας το ευρώ και την Ευρώπη όσο - ας πούμε και την Πελοπόννησο ή την Κρήτη.

Και κάνουμε αυτήν την αναφορά σε ένα όχι τόσο τεχνοκρατικό αλλά περισσότερο απολογιστικό άρθρο, οπότε θα ξεφύγουμε για λίγο από την επιφυλακτική και λελογισμένη στάση μας απέναντι στα γεγονότα.

Ας γίνουμε σαφείς, όσο μπορούμε. Η ευκαιρία για την Ελλάδα χάθηκε. Το χρονικό παράθυρο μέσα στο οποίο μπορούσε η χώρα να συγκροτήσει εκείνα τα πολιτικά ερείσματα ώστε να έχει ελπίδα να διαμορφώσει προοπτική παραμονής εντός της Ευρωζώνης ξεπεράστηκε. Γιατί;
Η Ιταλία πλέον εντάσσεται στην "ομπρέλα" της επιτήρησης και το κόστος διάσωσής της ή το κόστος αποφυγής της ένταξής της στο μηχανισμό στήριξης, αλλά με την Ελλάδα να εξακολουθεί να παραμένει εντός της Ευρωζώνης υπό τις παρούσες συνθήκες, γίνεται απαγορευτικό για τις χώρες-μέλη. Η Ευρωζώνη με τα διαθέσιμα πολιτικά και οικονομικά της εργαλεία και με δεδομένη την άρνηση των αναπτυσσομένων χωρών - των μόνων που διαθέτουν ρευστότητα - όπως διεφάνη κατά το πρόσφατο G20 στις Κάννες, αδυνατεί να διαχειριστεί την Ιταλική κρίση με την Ελλάδα να αυξάνει τα ρίσκα και τα κόστη διάσωσης.
Και για να το πούμε ακόμη πιο απλά, η παρουσία της Ελλάδας στην Ευρωζώνη δεν επιτρέπει την ασφαλή διάσωση της Ιταλίας αλλά και ενδεχομένως και της Ισπανίας που μπορεί να ακολουθήσει.
Κατά συνέπεια και εφόσον η Γερμανία δεν προσανατολιστεί σε μια άλλη οικονομική κατεύθυνση - αναλαμβάνοντας βεβαίως η ίδια και ο λαός της το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό βάρος μιας τέτοιας επιλογής - η παρτίδα έχει χαθεί.

Οι πολιτικές διεργασίες και τα αηδιαστικά παίγνια προσωπικής πολιτικής διάσωσης του κ. Παπανδρέου και του κ. Σαμαρά στο εσωτερικό πολύ μικρή αξία έχουν πλέον, αφού η οικονομική πραγματικότητα έχει ήδη διαμορφώσει το σκηνικό της επόμενης ημέρας. Η απλή αποδοχή εκ μέρους της οποιασδήποτε συνθέσεως Κυβέρνησης, της δανειακής σύμβασης της 26ης Οκτωβρίου δεν μπορεί να εξασφαλίσει την ευόδωση της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Η μέγιστη ωφέλεια που θα μπορούσε να προέλθει δεν θα ήταν κάτι παραπάνω από μια αποφυγή της άτακτης χρεωκοπίας αλλά και πάλι υπό προϋποθέσεις απολύτου και ακριβούς τήρησης και επίτευξης όλων των οικονομικών στόχων.

Μοναδική και ίσως ύστατη εναπομένουσα ελπίδα - και πάλι για όσους βρίσκουν χρήσιμη την παραμονή μας στην Ευρωζώνη - θα ήταν η συγκρότηση Κυβέρνησης τεχνοκρατών, με την ευρεία πολιτική στήριξη των κομμάτων εξουσίας και με επαρκή χρονικό ορίζοντα η οποία θα λειτουργούσε όχι στη βάση της εφαρμογής της δανειακής σύμβασης αλλά περιβαλλόμενη με όλες τις εγγυήσεις που θα της επέτρεπαν να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος. Να τεθεί δηλαδή ως στόχος σε αυτήν την Κυβέρνηση η παραμονή της χώρας στο ευρώ και όχι η απλή διεκπεραίωση όρων και μέτρων που τίθενται εκ της δανειακής συμβάσεως. Εν κατακλείδι, να αφεθεί η τεχνοκρατική Κυβέρνηση να κινηθεί ευρύτερα από τη σύμβαση και με εντονότερο ρυθμό ώστε με βεβαιότητα και ασφάλεια να εγγυηθεί τον εθνικό στόχο της απρόσκοπτης λειτουργίας της χώρας μέσα στην Ευρωζώνη.

Από την άλλη, είναι σαφές ότι η "επαναστατική" δυναμική της μειοψηφίας των υποστηρικτών της απόσχισης της χώρας από την Ευρώπη και το ευρώ, ενισχυόμενη από την καταστροφική πολιτική ιδιοτέλεια των ταγών και των ηγετών εκείνων των παρατάξεων που υποτίθεται ότι επιδιώκουν την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας και βεβαίως από την εκκωφαντική σιωπή όσων πολιτών, διανοουμένων ή άλλων κοινωνικών δυνάμεων ευθυγραμμίζονται με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεν επιτρέπουν την ευόδωση μιας εφικτής πολιτικής λύσης που θα μπορούσε έστω και τώρα να προσπαθήσει έστω να απομακρύνει αυτό το ενδεχόμενο.

Δυστυχώς όμως, τέτοιες προτάσεις δεν απηχούν την τρέχουσα βούληση πολιτικών και πολιτών και οι συνέπειες σύντομα θα γίνουν ορατές. Κρίμα...


  • Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Ορισμένα εξωφρενικά “σενάρια” κυκλοφορούν στην πολιτική τάξη και στρατιωτικο-διπλωματικούς κύκλους. Ελπίζουμε ότι δεν αληθεύουν, αν και τα μεταφέρουν απολύτως αξιόπιστες πηγές, “σοκαρισμένες” και οι ίδιες. Δεν θα προχωρούσαμε, παρόλα αυτά, στη μερική δημοσιοποίηση των πληροφοριών στη διάθεσή μας αν δεν συνέτρεχαν ορισμένοι λόγοι. Είναι προφανές ότι δεν υφίσταται σήμερα λειτουργούν κράτος και πολιτικό προσωπικό, είμαστε σε κατάσταση ανάλογη του 1974, τηρουμένων των αναλογιών. Μόνο ο ελληνικός λαός μπορεί να σώσει τη χώρα και πρέπει να ξέρει τι μπορεί να γίνει. Η δημοσιότητα είναι ο μόνος τρόπος ματαίωσης επικίνδυνων τυχοδιωκτισμών. Δεν θα συγχωρούσαμε επιπλέον ποτέ τον εαυτό μας, αν δεν κάναμε αυτό που επιβάλλει η συνείδησή μας. Φυσικά, ευελπιστούμε ότι τίποτε από όσα κυκλοφορούν, δεν θα εφαρμοσθεί και σε αυτό αποβλέπουμε γράφοντας αυτό το άρθρο.

‘Εχουμε επίσης εντυπωσιασθεί από την αύξηση δημοσιευμάτων διεθνώς για το ενδεχόμενο δικτατορίας στην Ελλάδα, με τελευταία την σχετική επισήμανση του αρχισυντάκτη της Handelsblatt. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι, όπως εξελίσσεται το οικονομικό πρόγραμμα, μόνο με καθεστώς εκτάκτου ανάγκης μπορεί να εφαρμοσθεί. Αλλά δικτατορία δεν μπορεί να γίνει υπό τις παρούσες συνθήκες στην Ελλάδα. Θα χρειαζόταν εθνική κρίση, μεγάλα εξωτερικά θέματα για να τη δικαιολογήσουν.

Σύμφωνα με τις πηγές μας, οι νεόκοποι Ισραηλινοί “σύμμαχοι” έκαναν νύξεις για “δυνατότητα” οργάνωσης μιας “νικηφόρας” επίδειξης στρατιωτικής ισχύος “περιορισμένης” κλίμακας εναντίον των Τούρκων ανοιχτά της Κύπρου. Ελληνικές δυνάμεις θα συμμετείχαν, “ξεπλένοντας” την ταπείνωση των Ιμίων και επιτρέποντας, ενδεχομένως, λένε οι “σύμμαχοι”, στην παρούσα κυβέρνηση να νικήσει σε εκλογές. Σε ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο αναφέρθηκαν ο έγκριτος συνάδελφος Αθανάσιος ¨Ελλις στην Καθημερινή και ισραηλινά δημοσιεύματα.

Αμφότερα τα κόμματα εξουσίας έχουν απωλέσει τη νομιμοποίησή τους, ειδικά το ΠΑΣΟΚ έχει πλήρως καταστραφεί, χρειάζονται επομένως κάποια μορφή “επιτυχίας” ή λόγο ύπαρξης. ‘Eνα “νικηφόρο” επεισόδιο θα βοηθούσε το ΠΑΣΟΚ, ένα “μη νικηφόρο” τη ΝΔ, αλλά και στις δύο περιπτώσεις οι ‘Eλληνες, που σκέφτονται το κοινωνικό πρόβλημα, την σοβαρότατη πιθανότητα να πεθάνουν χωρίς φαί, σύνταξη και φάρμακα, θα είχαν κάτι άλλο να τους περισπά, εκτρέποντας την οργή τους από την πολιτική ελίτ στον εξωτερικό εχθρό…

Εθνικός τυχοδιωκτισμός

Ελπίζουμε ότι οι αξιωματούχοι μιας χώρας με την εμπειρία Ιωαννίδη, Ιμίων, Οτσαλάν, είναι επαρκώς εμβολιασμένοι απέναντι στον εθνικό τυχοδιωκτισμό. Οι πηγές μας όμως δεν είναι σε θέση να μας διαφωτίσουν για τις αντιδράσεις τους. Με δεδομένο τι έχει κάνει το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, οδηγώντας ήδη σε οικονομική καταστροφή τη χώρα, εμείς τουλάχιστο δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τι μπορεί να κάνει.

Οι κυπριακές γεωτρήσεις δεν μπορούν να απειληθούν από τουρκική στρατιωτική ενέργεια, για προφανείς στρατιωτικούς, διπλωματικούς και πολιτικούς λόγους. Η ‘Αγκυρα μπορεί ίσως να απαντήσει επιτυχώς αλλού. Ακριβώς επειδή το γνωρίζει, δεν διατύπωσε συγκεκριμένη απειλή, όπως το casus belli εναντίον της Ελλάδας. Η τελευταία απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας περιέχει μόνο γενικολογίες.

Θεμέλιο της ελληνικής στρατηγικής οφείλει να είναι η αξιόπιστη απειλή χρήσης βίας κατά τρόπο μη προβλέψιμο, περιλαμβανομένου γενικού πολέμου κατά της Τουρκίας, αν η ¨Αγκυρα χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία στην ελληνική-κυπριακή επικράτεια. Λέμε οφείλει, γιατί η Αθήνα υπονομεύει συστηματικά την αποτροπή.

Αν όμως δεν υπάρχει πραγματική δυνατότητα ματαίωσης των γεωτρήσεων, προς τι η επιθετική αντιπαράθεση τουρκικών και ισραηλινών δυνάμεων στην περιοχή, ή, ακόμα περισσότερο, ένα τυχόν θερμό επεισόδιο με πρωτοβουλία είτε της Τουρκίας, είτε του Ισραήλ, το σκηνικό για το οποίο στήνεται σταδιακά; Ελλάδα και Κύπρος έχουν συμφέρον από μια τέτοια εξέλιξη; Προφανώς όχι, αφού το Ισραήλ δεν προτίθεται να κάνει πόλεμο με την Τουρκία για να τη διώξει από την Κύπρο. Ποιες είναι οι πολιτικές επιδιώξεις πίσω από τυχόν επίδειξη ισχύος; Εδώ αρχίζουν τα “μπερδέματα”.

«Πόλεμος πατήρ πάντων»

Η συμμαχία “κουφιοκεφαλάκηδων”-ιδιοτελών, που υπερθεματίζουν σε Ελλάδα- Κύπρο υπέρ “στρατηγικής συμμαχίας” με το Ισραήλ, αγνοώντας και τη σημασία των όρων, ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε μόνιμη, ιστορική ρήξη με την Τουρκία. Η σκέψη είναι απλά γελοία για τη χώρα που “έφτιαξε” τον παλαιστινιακό ισλαμισμό (Χαμάς) για να πολεμήσει την PLO, συγκρούστηκε ανηλεώς μaζί του και, τώρα, έκλεισε συμφωνία για να χτυπήσει τη Συρία! Το Ισραήλ έβαλε δια των Αμερικανών τον Σαντάμ να χτυπήσει το Ιράν και μετά τους Αμερικανούς να καταστρέψουν το Ιράκ! Οργάνωσε την παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία, αλλά στηρίζει τώρα τους Κούρδους! Το μόνο σταθερό στην ισραηλινή πολιτική είναι ο θαυμασμός για το ρητό του Ηράκλειτου “Πόλεμος πατήρ πάντων”.

Η Ελλάδα έχει πρόβλημα με την Τουρκία. Το Ισραήλ έχει πρόβλημα, τουλάχιστο τώρα, με τον Ερντογάν, ίσως και μόνο με την πολιτική του. Αυτή φαίνεται μικρή, αλλά είναι κολοσσιαία διαφορά, που δεν καταλαβαίνουν οι κουφιοκεφαλάκηδες. Μια τέτοια σύγχυση μπορεί να οδηγήσει, αντί Ελλάδα-Κύπρος να εκμεταλλευτούν τις όποιες τουρκοισραηλινές διαφορές, το Ισραήλ να εκμεταλλευθεί τις ελληνοτουρκικές.

Μπορεί τα θρυλούμενα σενάρια να είναι αποκυήματα φαντασίας, ή να ματαιωθούν. Το ελπίζουμε αλλά δεν το ξέρουμε. Ας πούμε ότι γίνεται θερμό επεισόδιο στην Κύπρο και “νικάνε” τους Τούρκους ¨Ελληνες και Ισραηλινοί. Πέφτουν και δύο τουρκικά αεροπλάνα. Ποιος θα ταπεινωθεί; Ο Ερντογάν! Tο τουρκικό επιτελείο εκπόνησε προ δεκαετίας το σχέδιο Βαριοπούλα, προβλέποντας απώλεια τουρκικών μαχητικών, προκειμένου να δείξει τους ισλαμιστές επικίνδυνους διαχειριστές της χώρας. Οι Τούρκοι κεμαλιστές στρατηγοί έχουν σήμερα περισσότερους λόγους από τότε να ανατρέψουν τον Ερντογάν. Χρειάζονται το Ισραήλ και το Ισραήλ τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Το πρώτο αποτέλεσμα ενός επεισοδίου, αν εξελιχθεί κατά τα λεγόμενα, θα είναι η δρομολόγηση της πτώσης ή εξασθένησης του Ερντογάν. Συνιστά ελληνική εθνική επιδίωξη η αποκατάσταση του κεμαλισμού;

Ο Ερντογάν μπορεί να αντιδράσει στην ταπείνωση, επιδιώκοντας ισοδύναμο τετελεσμένο στις συνομιλίες για το κυπριακό, στο Καστελλόριζο, το Αιγαίο, τη Θράκη. Η Ελλάδα μπορεί-θέλει να απαντήσει; Είναι σκόπιμο να οδηγηθεί σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, στο χειρότερο ίσως σημείο 200 ετών, ενώ αμφισβητείται η παραμονή της στην ΕΕ, αν όχι η ΕΕ; Να απαντήσει με κάθε μέσο αν της επιτεθούν. Είναι έξυπνο να προκαλέσει μόνη της τέτοια ζητήματα;

‘Αμυνα και … επίθεση

¨Άλλη κολοσσιαία σύγχυση των κουφιοκεφαλάκηδων είναι ότι νομίζουν ότι το Ισραήλ αμύνεται και ο Ερντογάν επιτίθεται. Το αντίθετο συμβαίνει. Το Ισραήλ θριαμβεύει σε Λιβύη και Συρία, ετοιμάζεται για Ιράν, ανάβει φωτιές στο Κουρδιστάν. Σε 30 χρόνια μπορεί να θέλει τη διάλυση της Τουρκίας, τώρα όμως θέλει να την “πειθαρχήσει” για να προχωρήσει τα σχέδια. Η ΅μεγαλοϊδεατική΅ ρητορεία Ερντογάν δεν συνιστά τόσο απόδειξη ηγεμονικών τάσεων, που όντως έχει, όσο αντανάκλαση του στριμώγματός του. Ξέρει ότι μόνη του ελπίδα είναι ο Ομπάμα, γι¨αυτό εγκαθιστά την αντιπυραυλική ασπίδα και συγκρούεται με τη Μόσχα. Ο Ομπάμα μπορεί να αποφασίσει ότι τον χρειάζεται και να τον σώσει, επιτρέποντάς του ένα ισοδύναμο τετελεσμένο εις βάρος της Ελλάδας. Συνιστά ελληνική εθνική επιδίωξη η σωτηρία του Ερντογάν εξόδοις μας; Εμείς έχουμε κάτι να κερδίσουμε από όλα αυτά;

Περιοριστήκαμε στην εξέταση περιφερειακών παραμέτρων του σεναρίου. Υπάρχουν άλλες πολύ σοβαρές πτυχές που περιοριζόμαστε να κατονομάσουμε. Ζωτικές λειτουργίες του κυπριακού κράτους, περιλαμβανομένης της άμυνας, καταλύονται ήδη, “απορροφώνται” από το Ισραήλ, απομακρύνοντας γρήγορα τους Ελληνοκύπριους από τον εθνικό κορμό και προετοιμάζοντας τη σταδιακή μετατροπή εν τοις πράγμασι της Κύπρου σε προτεκτοράτο. Το θέλουμε; Ποιες είναι οι απώτερες ισραηλινές επιδιώξεις για Κύπρο, Κρήτη, Ελλάδα; Ποια είναι η σχέση του με την παγκόσμια αυτοκρατορία του χρήματος που επιτίθεται στην Ελλάδα, αποβλέποντας μέσω αυτής σε μείζονες, παγκόσμιας σημασίας, οικονομικές, πολιτικές, γεωπολιτικές αλλαγές προς ώφελός της; Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένας μηχανισμός κρίσης στη Μεσόγειο για να απειλήσει την ΕΕ; Το Ισραήλ “αγαπά” την ΕΕ, δηλαδή βλέπει ευνοϊκά την ανάδυση ενός ισχυρού ευρωπαϊκού πόλου ισχύος, υπό δεσπόζουσα γερμανική επιρροή;

Οι κοινές ασκήσεις

Ας εισάγουμε λίγο ρεπορτάζ. Ο κ. Μπεγλίτης πήγε τέσσερις ολόκληρες μέρες στο Ισραήλ, ο σύμβουλος ασφαλείας του Νετανιάχου ήρθε μυστικά στον Αθήνα, τον είδε μόνο του επί 45 λεπτά και επιπλέον 45 λεπτά με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ. Οι σχέσεις των αρχηγών Επιτελείων με τον ΥΕΘΑ είναι σε πρωτοφανώς άσχημο σημείο. Στην Κύπρο, έχει κανείς ενίοτε την εντύπωση ότι ξένα συμφέροντα έχουν εμφυλλοχωρήσει σε εσωτερικούς πολιτικοθεσμικούς ανταγωνισμούς. Ισραηλινά ελικόπτερα ασκήθηκαν στη Λάρνακα. Η ελληνική αεροπορία αποφάσισε την εκτέλεση ασκήσεων στις 11-18.11 μαζί με τους Ισραηλινούς, πριν από την άφιξη του αεροπλανοφόρου Κουζνετσώφ, επικεφαλής ρωσικού στόλου, στα τέλη του μήνα.

Επί σειρά ετών, διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις ματαιώνουν τις ασκήσεις στην Κύπρο για να μην προκαλέσουν ένταση με την Τουρκία. Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι, με την ίδια αντίληψη, στέλνουν τώρα αεροπλάνα να συνασκηθούν με τους Ισραηλινούς; Δεν φοβούνται ότι θα παροξύνουν την ένταση με την Τουρκία; Οι ίδιοι είναι που αφόπλισαν την Κύπρο (S300), υπέγραψαν τη Μαδρίτη, ουδετεροποίησαν τα ‘Ιμια, έδωσαν τον Οτσαλάν, έφεραν το σχέδιο Ανάν εν ονόματι της “ειρήνης”. Τώρα μύγα τους τσίμπησε; Η ελληνική στρατιωτική πολιτική και στρατηγική αποφασίζεται σε Αθήνα και Λευκωσία ή Τελ Αβίβ;

Οι έλληνες αεροπόροι αποτελούν την αφρόκρεμα των ενόπλων δυνάμεων, χωρίς να υποτιμάται η συμβολή των υπολοίπων στελεχών. Πολλές ξένες δυνάμεις θα ήθελαν την Ελλάδα με κλονισμένη την Αεροπορία της. Οι πιλότοι διακινδυνεύουν tη ζωή τους και αρκετοί την έχασαν στην πρώτη γραμμή της μάχης για την Ελλάδα. Σηκώνουν στους ώμους τους, όχι μόνο την τρομερή ευθύνη και τις βαριές απαιτήσεις της αποστολής τους, αλλά και το ψυχικό βάρος που νοιώθουν ενίοτε λοιδωρούμενοι από τους πολιτικούς του ΅λαμογιστάν΅ ή ματαιωνόμενοι από την εξωτερική-αμυντική πολιτική των κυβερνήσεων. Είναι ίσως φυσικό να αντιμετωπίζουν τους Ισραηλινούς συναδέλφους τους, με τις εξαιρετικές ικανότητές τους, ως “μάννα εξ ουρανού”, θαυμάζοντας τη ΅μαγκιά΅ και τις τεχνικές δυνατότητές τους, πιστεύντας ότι βρήκαν ιδανικό σύμμαχο απέναντι στον Τούρκο. Ως ¨Ελληνες οφείλουν να θυμούνται το ΅Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας΅. Ως στρατιωτικοί το κατά Κλαούζεβιτς θεμέλιο της στρατηγικής: “Ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής”. ‘Oσοι δοκίμασαν να κάνουν την πολιτική συνέχεια του πολέμου καταστράφηκαν και κατέστρεψαν τις χώρες τους γιατί, όπως είπε ο Ναπολέων, με τις λόγχες μπορείς να κάνεις τα πάντα, εκτός από το να καθήσεις απάνω τους.

Αποκατάσταση της Δημοκρατίας

Δεν υπάρχει στρατηγική ανεξάρτητη από το υποκείμενο που την εφαρμόζει, διδάσκει ο Μακιαβέλλι. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η έλλειψη ισχύος ή συμμάχων. Το υπ¨αρ. 1 εθνικό πρόβλημα σήμερα, που καθορίζει όλα τα άλλα, είναι η αποκατάσταση της δημοκρατίας, του κράτους του δήμου, δηλαδή του ελληνικού λαού για τον ελληνικό λαό και η προστασία των τελευταίων εν λειτουργία υπολειμμάτων της. Αυτή είναι η πρώτη και μακράν σημαντικότερη εθνική προτεραιότητα. Πρέπει να φύγει ολόκληρο το δωροδοκηθέν από τη Ζήμενς και, Κύριος Οίδε ποιόν άλλο, άρα άμεσα εκβιάσιμο πολιτικό προσωπικό.

Χωρίς κράτος του "δήμου", οι καταστροφές είναι άντε πόρτας, τα όπλα μας θα τα χειρίζονται ελληνικά χέρια, όπως το 1974, το μυαλό όμως πίσω τους δεν θάναι ελληνικό. Τι να την κάνεις την ΑΟΖ, αν δεν υπάρχει το κράτος σου ή διοικείται από την τρόικα; Ούτε υπάρχει έθνος χωρίς λαό! Μόνο ένα αξιόπιστο, υπαρκτό, ανασυγκροτηθέν και δημοκρατικό εθνικό υποκείμενο μπορεί να σηκώσει το τιτάνιο πια βάρος της σωτηρίας του ελληνικού λαού, συνεργαζόμενο επωφελώς με Ισραήλ, Ρωσία ή οποιονδήποτε άλλο, ή διαπραγματευόμενο αίφνης με τη Γερμανία.

Προ ημερών, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου απολύτως αιφνιδιαστικά "αποκεφάλισε" την ηγεσία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και τοποθέτησε νέους αρχηγούς, απόλυτα ελεγχόμενους από το ΠΑΣΟΚ. Αργότερα, την επόμενη ημέρα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε την καρατόμηση των στρατηγών προφασιζόμενος "πραξικόπημα" που δεν έγινε λόγω της απομάκρυνσής τους.

Προφανέστατο είναι το γελοίο του πολιτικού εγχειρήματος, αφού είναι ήδη γνωστό πως η αλλαγή προσώπων στην διοίκηση του Ελληνικού Στρατού εξυπηρετούσε άλλες πολιτικές σκοπιμότητες, που απολύτως καμία σχέση δεν είχαν με τον Ελληνικό Στρατό. Παρ' όλα αυτά, αφού η δικαιολογία ήταν κάποιο "πραξικόπημα", ο Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να εξαναγκαστεί να παρουσιάσει τα ακλόνητα εκείνα στοιχεία που τον οδήγησαν στην καρατόμηση των ικανότατων ανώτατων αξιωματικών. Και εφόσον, μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιάσει κανένα στοιχείο -πέρα από τον λόγο του, τον οποίο ο ίδιος εξίσωσε με καμμένο σπίρτο-, τότε θα πρέπει να παρέμβει η Δικαιοσύνη, θα πρέπει τα κόμματα να υπερασπιστούν την τιμή και την υπόληψη εκείνων που ήταν ταγμένοι να υπερασπιστούν την πατρίδα.

Όμως, επειδή ο κομματισμός έχει αντικαταστήσει κάθε άλλη ηθική, νόμιμη και λογική αντιμετώπιση της σημερινής πραγματικότητας, ο διασυρμός των καρατομηθέντων συνεχίστηκε από έναν εκ των αντικαταστατών τους...!

Με ατιμωτικά υπονοούμενα για τις Ένοπλες Δυνάμεις τις οποίες από χθες διοικεί και επιβεβαιώνοντας όλους αυτούς που υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση διαρρέει εντός και εκτός Ελλάδος ότι προχώρησε στους αποκεφαλισμούς στις Ένοπλες Δυνάμεις γιατί… ετοίμαζαν πραξικόπημα, ο νέος εκλεκτός της κυβέρνησης στην θέση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ ο στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, εξέδωσε μια ημερήσια διαταγή – όνειδος.

Όνειδος για τις Ένοπλες Δυνάμεις, όνειδος για την θέση του αρχηγού του κορυφαίου στρατιωτικού επιτελείου, όνειδος για την Ελλάδα.

Αν νομίζει ότι με το να υιοθετεί τις θέσεις της κυβέρνησης περί «αποτραπέντος πραξικοπήματος» ξεπληρώνει γραμμάτια στον πραγματικό πραξικοπηματία, τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Μπεγλίτη, είναι πολύ γελασμένος.

Ιδού λοιπόν τι προβοκατόρικους χαρακτηρισμούς, ισχυρισμούς και υπονοούμενα διατυπώνει στην ημερήσια διαταγή που εξέδωσε προς τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων επί τη αναλήψει των καθηκόντων του.

Λέει λοιπόν κατ’αρχήν ο ανεκδιήγητος Κωσταράκος:
«Δηλώνω ότι θα απαιτήσω από όλους απόλυτη συμμόρφωση προς το Σύνταγμα, τους Νόμους και τα ψηφίσματα του Κράτους όπως επιβάλλει ο όρκος που όλοι δώσαμε».

Και πότε τέθηκε υπό αμφισβήτηση η συμμόρφωση των στελεχών προς το Σύνταγμα τους νόμους και τα ψηφίσματα του κράτους;
Πώς μπορεί να αφήνει υπονοούμενα για επίορκους αξιωματικούς;
Γιατί δηλώνει κάτι που στα 37 χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας θεωρείται αυτονόητο;

Με την ίδια λογική έπρεπε να ζητήσει ή να «απαιτήσει» όπως λέει ο ίδιος αυστηρά, από τα στελέχη των Ε.Δ. να υπερασπίσουν την χώρα!
Γιατί δεν το ζήτησε;
Γιατί προτιμά να λερώνει τους αξιωματικούς με ανήκουστα υπονοούμενα!

Δεν αισχύνεται να φορά την στολή και να έχει την θέση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ και να λέει τέτοια πράγματα;

Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό που είπε αρχικά. Συνέχισε να λερώνει τις Ένοπλες Δυνάμεις λέγοντας τα εξής:
«Οι Ένοπλες Δυνάμεις ανεξάρτητα από τα οποιαδήποτε δημοσιονομικά προβλήματα προσηλωμένες στα καθαρά στρατιωτικά τους καθήκοντα…»

Θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο αν δεν ήταν τόσο σοβαρά τα πράγματα. Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ να ζητεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις «να μείνουν προσηλωμένες στα καθαρά στρατιωτικά τους καθήκοντα».

Δηλαδή τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν εκτός από αυτό;
Να κάνουν πραξικόπημα;
Να κάνουν κόμμα;

Τι θα πει «στα καθαρά στρατιωτικά τους καθήκοντα»;
Πότε αρνήθηκαν να είναι προσηλωμένες στα στρατιωτικά τους καθήκοντα και ενίοτε να πεθαίνουν στο βωμό αυτών των καθηκόντων;
Και όλα αυτά για να πει στους ξένους η κυβέρνηση ότι κινδυνεύει με πραξικόπημα και γι αυτό κάνει ότι κάνει;

Από το 1974 και μετά δεν υπήρξε ούτε μία φορά ημερήσια διαταγή Αρχηγού ΓΕΕΘΑ με τέτοιες κουβέντες. Ούτε το 1974 όταν οι Ένοπλες Δυνάμεις είχαν πολλά στελέχη που ήταν συμπαθούντες προς την προηγούμενη στρατιωτική κυβέρνηση.

Αυτός είναι ο νέος ηγέτης των Ενόπλων Δυνάμεων; Μάλλον για πρόεδρος της Κ.Ο. ΠΑΣΟΚ Χολαργού μας φαίνεται…

Κωνσταντίνος
Πληροφορίες από Defencenet

  • Παρά τα όσα γράφονται, παρά τους προπηλακισμούς και εν πολλοίς και χειροδικίες, υπάρχουν πολλοί εκπρόσωποί μας που εξακολουθούν να «ζουν στον κόσμο τους»

Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε όσα γράφουμε τακτικά, για την έλλειψη εμπιστοσύνης στους πολιτικούς -που τείνει να εξελιχθεί και σε εχθρότητα προς το σύστημα- διότι αυτό πια έγινε κοινή συνείδηση.

Δεν μπορώ όμως να μη παρατηρήσω, ότι παρά τα όσα λέμε, παρά τα όσα γράφονται, παρά τους προπηλακισμούς και εν πολλοίς και χειροδικίες, υπάρχουν πολλοί εκπρόσωποί μας που εξακολουθούν να «ζουν στον κόσμο τους». Δεν κατάλαβαν τίποτε. Δεν είδαν την αλλαγή των καιρών, ούτε έδωσαν σημασία στην απαίτηση των Ελλήνων να αλλάξουν επί τέλους συμπεριφορά.

Αυτοί εκεί. Δυο χρόνια πέρασαν από τις εκλογές, και οι τηλεοπτικές συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το τι συνέβη το 2009. Οι περισσότερο μνήμονες, αναφέρονται και στη δεκαετία του ’80, άλλοι δε και στην προδικτατορική περίοδο. Μάταια περιμένουμε να ακούσουμε συγκεκριμένα μέτρα που θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση. Κι αν τύχει να συμβεί κάποτε, θα ακούσουμε γενικολογίες ή αυτά που θα μας ευχαριστήσουν.

Και όμως, πρόκειται για τους «σωτήρες» μας. Αυτούς που θα μας βγάλουν από την κρίση, στην οποία οι ίδιοι μας έβαλαν και δεν ακούσαμε ούτε μια συγγνώμη. Και δεν θα ακούσουμε, διότι δεν φταίνε αυτοί, αλλά οι άλλοι. Πάντα κάποιοι άλλοι θα φταίνε, συγκεκριμένοι ή απροσδιόριστοι. Κι εμείς θα αναζητούμε συνεχώς κάποιους σωτήρες να μας γλιτώσουν από τους σωτήρες.

Ιδιαίτερα ενοχλητικό είναι να παρατηρούμε υπουργούς να καταφέρονται κατά της κυβέρνησης, της οποίας είναι μέλη. Και να θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό το γεγονός, να εξακολουθούν να είναι μέλη της. Στη δημοκρατία, οι υπουργοί που διαφωνούν με τον πρωθυπουργό, παραιτούνται. Ο σεβασμός στους θεσμούς δεν είναι υποχρέωση μόνον των πολιτών, αλλά και των φυλάκων-προστατών τους.

Αυτήν την συμβουλή έδωσε ο Πρόεδρος τότε, Κωνσταντίνος Καραμανλής, στον κ. Α. Σαμαρά, όταν το 1992 του έστελνε επιστολές διακηρύσσοντας τη διαφωνία του με την κυβέρνηση της Ν.Δ. στην οποία ήταν υπουργός. Μάλιστα ο Καραμανλής του εξηγούσε την αντιθεσμική συμπεριφορά του. Γι’ αυτό και ήταν εξοργισμένος μαζί του, και τον απέπεμψε από το συμβούλιο των αρχηγών κομμάτων, όταν ο κ. Α. Σαμαράς κληθείς να τους ενημερώσει, θέλησε να υποδείξει και την πολιτική που έπρεπε να ακολουθήσουν.

Πέραν αυτού, είμαστε μάρτυρες τελευταία κι ενός φαινομένου, που δεν είναι καινούργιο, αλλά εμφανίζεται τώρα πολύ ισχυροποιημένο. Τη διάδοση φημών, με σκοπό την παραπλάνηση. Και πώς να μη καταστούμε θύματα, όταν και η Ν.Δ. παραπλανήθηκε, θεωρώντας σίγουρη την πτώση του κ. Γ. Παπανδρέου (ηθελημένη ή ακούσια); Αυτό που δεν κατανόησαν οι πολυτάλαντοι σύμβουλοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μπορούσε να το καταλάβει ο πολίτης που δεν γνωρίζει τα όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο;

Θεωρώντας η Ν.Δ. ότι ήρθε η στιγμή των εκλογών και της ανάληψης της εξουσίας από αυτήν, αποκάλυψε τα χαρτιά της για να δείξει στη Δύση ότι δεν έχει σκοπό να διαφοροποιηθεί, άρα να μη θέσει εμπόδια στο δρόμο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ταυτόχρονα όμως ενημέρωσε και τον ελληνικό λαό τις προθέσεις της, που παρά τους φραστικούς ακροβατισμούς να πείσει για το αντίθετο, ελάχιστα διαφέρουν από τις κυβερνητικές ενέργειες.

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο, το οποίο προφανώς και θα διαψεύσει η κυβέρνηση, αλλά στον δημοσιογραφικό κόσμο όταν η πηγή θεωρείται έγκυρη, έστω και αν δεν μπορεί να αποδείξει τα λεγόμενά της, τα πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση. Αναφέρομαι στον γνωστό Γάλλο δημοσιογράφο Jean Quatremer, συνεργάτη της εφημερίδας Liberation και ειδικό στα ευρωπαϊκά θέματα, ο οποίος κάλυψε τη Σύνοδο των G20 στις Κάννες και αποκάλυψε ότι ο κ. Παπανδρέου είπε στους Ευρωπαίους ηγέτες πως η προκήρυξη δημοψηφίσματος ήταν αναγκαία για να αποφευχθεί ο κίνδυνος πραξικοπήματος!

Ίσως, για να γίνει πιστευτός, φρόντισε ο κ. Μπεγλίτης και αποκεφάλισε την ηγεσία του στρατεύματος, αφήνοντας έτσι την αιχμή εις βάρος εντιμότατων και αξιολογότατων αξιωματικών, ότι τους αποστράτευσε ως υπόπτους διενέργειας στρατιωτικού κινήματος. Φοβερό! Δύσκολο να γίνει πιστευτό, αλλά ο Jean Quatremer δεν είναι τυχαίος, ούτε βλέπω λόγο που θα ήθελε να μας παραπλανήσει.

Βέβαια, ένα δημοσίευμα του Ρόιτερ βάζει τα πράγματα στη θέση τους, γράφοντας ότι οι αλλαγές στην ηγεσία του στρατεύματος έγιναν, όχι για να προληφθεί ένα πραξικόπημα, αλλά διότι θεωρήθηκε βέβαιη η πτώση της κυβέρνησης και ο αρμόδιος υπουργός θέλησε να τοποθετήσει ηγέτες της αρεσκείας του (όπως έκανε και ο κ. Μεϊμαράκης παραμονές των εκλογών του 2009, όταν προέβη σε αιφνίδιες και έκτακτες κρίσεις των αξιωματικών).

Είναι δυνατόν να περιμένω με τέτοιες πρακτικές, οι πολιτικοί που τις χρησιμοποιούν παραπλανώντας ο ένας τον άλλον κι όλοι μαζί τον λαό, και εκθέτοντας τη χώρα στην υφήλιο, να με σώσουν; Κάποιοι πρέπει να μας σώσουν από τους «σωτήρες». Και μετά, να βρούμε κάποιους άλλους σωτήρες, να μας σώσουν από τους προηγούμενους σωτήρες. Ως πού θα πάει αυτό;

Υ.Γ. Για να αποφευχθεί κάθε παρεξήγηση, οι νέοι ηγέτες του στρατεύματος είναι εξίσου ικανοί και επαρκείς με τους προηγούμενους.

Ο Μακεδών


Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνης Σαμαράς, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η πρωτοβουλία του κ. Παπανδρέου, πριν λίγες μέρες να εξαγγείλει δημοψήφισμα, προκάλεσε τεράστια αναταραχή μέσα στην Ευρώπη, έκανε πολύ χειρότερη την κρίση μέσα στην Ελλάδα, πόλωσε επικίνδυνα τον Ελληνικό λαό και μπλόκαρε την 6η δόση του δανείου.

Η Νέα Δημοκρατία πήρε πρωτοβουλία αμέσως να αποκαταστήσει την τεράστια ζημιά και να αποσοβήσει τους ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους. Αυτό ήταν για μας καθήκον εθνικής αξιοπρέπειας και ευρωπαϊκής ευθύνης.

Διακηρύξαμε ότι αποδεχόμαστε τη νέα συμφωνία για το κούρεμα του ελληνικού χρέους, την οποία έτσι κι αλλιώς την είχαμε από την πρώτη στιγμή χαρακτηρίσει «αναπόφευκτη».

Άλλωστε το κείμενο της 26ης Οκτωβρίου δεν περιλαμβάνει νέα μέτρα, ενώ περιλαμβάνει το ξεμπλοκάρισμα της 6ης δόσης.

Ενώ, λοιπόν, η χώρα είχε εξασφαλίσει τα χρήματα, ο κ. Παπανδρέου τα μπλόκαρε με την απόφασή του για δημοψήφισμα. Κι εμείς τα ξεμπλοκάραμε αποδεχόμενοι την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου…

Ταυτόχρονα, ζητήσαμε μια προσωρινή μεταβατική κυβέρνηση, ώστε να αποκατασταθεί αίσθημα σταθερότητας και να οδηγηθεί η χώρα στις κάλπες, όπου ο ελληνικός λαός θα εκφράσει τη θέλησή του σε συνθήκες ομαλότητας και ασφάλειας. Στην κυβέρνηση αυτή δεν διεκδικήσαμε καμία θέση, μόνο να παραιτηθεί ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος έχει γίνει πια επικίνδυνος για τον τόπο.

Με την πρότασή μας αποκαθιστούσαμε την ηρεμία και διεθνώς και εσωτερικά. Η πρότασή μας χαιρετίστηκε απ’ όλους – και ιδιαίτερα στο εξωτερικό, αλλά και μέσα στην Ελλάδα - ως θετική συμβολή.

Ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου την χαρακτήρισε «πολύ θετική», αλλά λίγο αργότερα στο Βουλή την απέρριψε ως… «καταστροφική»! Την απέρριψε συνολικά και απροσχημάτιστα.
Εμείς την πρότασή μας την κάναμε. Κι αυτός έκλεισε τις πόρτες. Η πρότασή μας παραμένει στο τραπέζι. Ελπίζω να καταλάβει το λάθος του.

Τελικώς, ούτε ο ίδιος παραιτήθηκε, ούτε για εκλογές δεσμεύτηκε, ούτε την οποιαδήποτε σύγκλιση διευκόλυνε. Αντίθετα, έθεσε ως όρο να ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση μαζί με το σύνολο των νέων μέτρων που θα τη συνοδεύουν – πιθανώς σαν αυτά που έχουν διαλύσει την Οικονομία. Και μάλιστα με 180 ψήφους, πράγμα που κατά το Σύνταγμα παραπέμπει σε εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Δηλαδή κάθε φορά που εμείς πάμε να ανοίξουμε το δρόμο, η κυβέρνηση Παπανδρέου - Βενιζέλου εφευρίσκει νέα εμπόδια και τον κλείνει.

Ζητούν τώρα να ψηφίσουμε μαζί με το «κούρεμα» και νέα μέτρα, που ακόμα δεν τα ξέρουν ούτε οι ίδιοι και πάντως δεν τα ξέρουμε εμείς. Δηλαδή θέλουν «λευκή επιταγή». Λευκή επιταγή δεν μπορεί κανένας να δώσει…

Και το ξεκαθαρίζω για μιαν ακόμα φορά: την ίδια οικονομική πολιτική που μας έφερε ως το σημερινό αδιέξοδο της ύφεσης, της μαζικής ανεργίας και της πλήρους αποτυχίας σε όλους τους στόχους, δεν την ψηφίζουμε.

Κάποιοι θέλουν, οπωσδήποτε να δέσουν τη χώρα χειροπόδαρα. Εμείς προσπαθούμε να της λύσουμε τα χέρια…

Θα εξακολουθήσω όλες τις προσπάθειες για να ξεπεραστούν οι ανησυχίες στο εξωτερικό και να για να αποκατασταθεί η ηρεμία στο εσωτερικό.

Δηλώνω και πάλι και στέλνω παντού το μήνυμα – και στο εσωτερικό και στην Ευρώπη: Την απόφαση για το «κούρεμα» τη δεχόμαστε. Τους στόχους της σύγκλισης τους αποδεχόμαστε. Τις διαρθρωτικές αλλαγές τις δεχόμαστε επίσης. Όπως ακριβώς έκανε πριν από τις εκλογές και ο σημερινός Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, ο οποίος τότε ήταν στην Αντιπολίτευση.

Υπάρχουν, βέβαια, και πολιτικές που δεν δουλεύουν, που έχουν αντίθετα αποτελέσματα, και που θα προσπαθήσουμε να τους πείσουμε ότι πρέπει να αλλάξουν για να δουλέψει το πρόγραμμα και για να πιάσουμε τους στόχους μας.

Εμείς συμβάλαμε να αποκατασταθεί η σταθερότητα και μέσα στην Ελλάδα και έξω…

Ο κ. Παπανδρέου χθες ευτέλισε το Κοινοβούλιο:

- Ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του για να… παραιτηθεί!
Και τελικώς δεν παραιτήθηκε. Ακόμα τουλάχιστον…

- Ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνησή του, για να την αλλάξει με άλλη. Που τελικώς θα καταλήξει να είναι ίδια, όπως φαίνεται...

- Χθες ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης στην τωρινή κυβέρνηση, κάνοντας προγραμματικές εξαγγελίες για την επόμενη, που όμως ακόμα… δεν υπάρχει!

Και από αυτά που εξήγγειλε, δεν ετοιμάζει κυβέρνηση δύο ή τριών ή πέντε μηνών. Αυτά είναι εξαγγελίες τετραετίας…

Και πάντως, όλα αυτά δεν τιμούν την πολιτική ζωή του τόπου.

Χθες στη Βουλή, ζήτησε από τα νέα παιδιά να μείνουν στη χώρα και να δουλέψουν. Δεν μας είπε πού θα δουλέψουν; Με την πολιτική του έχει καταδικάσει τη χώρα σε γενικευμένη ανεργία, σε απογοήτευση, σε απόγνωση, σε κατάθλιψη…

Ζήτησε να τα «βρούμε» και να δημιουργήσουμε μακρόβια κυβέρνηση αρκετών μηνών. Να τα βρούμε πού; Και να τα βρούμε πώς; Μια τέτοια κυβέρνηση απαιτεί συμφωνία εφ’ όλης της ύλης.

Χθες ο κ. Παπανδρέου πρότεινε κυβέρνηση συνεργασίας που θα πρέπει - εκτός από το νέο δάνειο, τις επόμενες δόσεις κλπ. – να διαχειριστεί και τα εξής, όπως ο ίδιος τα περιέγραψε:

- Το όνομα των Σκοπίων

- Τις γεωτρήσεις για φυσικό αέριο

- Τις αποκρατικοποιήσεις

- Την αξιοποίηση του πλούτου και της περιουσίας του ελληνικού λαού.

- Τα κοινοτικά κονδύλια

- Πολλές σημαντικές ιδιωτικές επενδύσεις

- Τις αλλαγές στις Τράπεζες.

Είναι δυνατόν, όλα αυτά να γίνουν ερήμην του ελληνικού λαού; Είναι δυνατόν να τα χειριστεί μια κυβέρνηση χωρίς εντολή και χωρίς νομιμοποίηση;

Πως μια τέτοια κυβέρνηση θα δεσμεύσει τις τύχες της χώρας για δεκαετίες;
Όλα θα κρέμονται, κάθε στιγμή, από μια κλωστή.

Κι αν η κυβέρνηση αυτή διαρκέσει μερικούς μήνες, θα έχουμε, επί πλέον, μια πολύ μακρά προεκλογική περίοδο. Που είναι ό,τι χειρότερο…

Ο κ. Παπανδρέου δεν ψάχνει κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας.

Προσπαθεί να δεσμεύσει τους πάντες στις προσωπικές και αδιέξοδες επιλογές του.

Όμως ο τόπος χρειάζεται κυβέρνηση. Με ισχυρή εντολή και ισχυρή νομιμοποίηση από το λαό.

Γιατί κανένα πρόγραμμα δεν μπορεί να σταθεί και να επιτύχει, αν δεν έχει την έγκριση και τη στήριξη του λαού.

Γι’ αυτό και επιμένουμε σε άμεσες εκλογές.

Ήλθε και μας είπε χθες, ότι είναι τάχα «επικίνδυνες» οι άμεσες εκλογές κι ότι δεν υπάρχει χρόνος…

Όμως υπήρχε χρόνος για να κάνει δημοψήφισμα στις 4 Δεκεμβρίου, με ένα κρίσιμο ερώτημα που θα τίναζε τα πάντα στον αέρα: την ίδια την παραμονή της χώρας στο ευρώ…
Αλλά δεν υπάρχει χρόνος, για τον κ. Παπανδρέου, να γίνουν εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου, δηλαδή λύση ομαλότητας!

Κατά αυτόν, όλα μπορούν να γίνουν, ακόμα και τα πιο τυχοδιωκτικά, εκτός από ένα: εκλογές.

Εμείς ζητάμε πλέον μόνο ένα πράγμα. Στροφή στην ομαλότητα: Εκλογές!
Για να σταθεροποιήσουμε τη χώρα, να αποκαταστήσουμε την εικόνα της, και να οδηγηθούμε όσο πιο γρήγορα έξω απ’ αυτόν τον εφιάλτη».

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και τμήματα του πατριωτικού αλλά και του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, ολόκληρη η κοινωνία αλλά και οι Έλληνες που ζουν πέρα από τα σύνορα της χώρας συγκλίνουν στην ίδια άποψη, στην ίδια αξίωση, στην ίδια πατριωτική προσταγή: Γιώργο, φύγε!

Διότι εξαπάτησες, απέτυχες και σέρνεις τώρα την πατρίδα στην έσχατη απειλή. Στην απόλυτη καταστροφή.

Διότι ξέχασες πως στις Δημοκρατίες μόνος εντολοδότης είναι ο λαός. Και κανένας άλλος.

Διότι οι μεθοδεύσεις που απεργάζεσαι δεν υπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα. Τα θέτουν σε άμεσο και σοβαρότατο κίνδυνο.

Αθέτησες όλες τις δεσμεύσεις που ανέλαβες απέναντι στους Έλληνες και επιβεβαίωσες όλες τις προσδοκίες των άσπονδων φίλων της χώρας.

Ματαίωσες –καταπώς υποσχέθηκες στους Αμερικανούς– τις ενεργειακές συμφωνίες που θεμελίωναν μια περήφανη εξωτερική πολιτική και υπηρετούσαν τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας.

Διέσυρες την Ελλάδα σε ολόκληρο τον κόσμο, κατηγορώντας τη ως διεφθαρμένη και αναξιόπιστη.

Υπέταξες τη χώρα, κινούμενος μυστικά και υποχθόνια, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Επέβαλες επιλογές που περιορίζουν την εθνική κυριαρχία.

Επέβαλες πολιτικές που καταρράκωσαν την οικονομία και παρέλυσαν ολόκληρη την κοινωνία.

Επέβαλες αποφάσεις που έφεραν «λουκέτα», ανεργία, φτώχεια, απόγνωση, κατάθλιψη.

Απέτυχες σε όλα. Στο χρέος, στο έλλειμμα, στους στόχους που διακήρυσσες και στις υποσχέσεις που μοίραζες.

Έφερες την κοινωνία σε κατάσταση αποσύνθεσης, κατάθλιψης και μαζικής παράκρουσης.

Και τώρα καταφεύγεις, αδίστακτα, ανεύθυνα και τυχοδιωκτικά, στην έσχατη απειλή.

Δημιουργείς καταστάσεις πλήρους οικονομικής κατάρρευσης.

Δημιουργείς συνθήκες διχασμού.

Δημιουργείς σοβαρότατους εθνικούς κινδύνους.

Παίζεις με το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Παίζεις με την ίδια τη ζωή των Ελλήνων.

Παίζεις σε βάρος των παιδιών μας.

Παίζεις, πρώτα απ’ όλα, με την παρουσία της πατρίδας μας στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ευρώ. Σαν να ’βαλες κάποιο σχέδιο στο νου και βάλθηκες να το ολοκληρώσεις πάση θυσία.

Μόνο που –πάση θυσία– το σχέδιο αυτό θα ανατραπεί. Είτε από υπεύθυνες δυνάμεις του κόμματός σου είτε από την αντιπολίτευση είτε από τον ίδιο το λαό.

Οι μεθοδεύσεις σου δεν είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Είναι εμπρησμός της πατρίδας μας. Είναι το λάκτισμα που την πηγαίνει στον όλεθρο.

Ακόμα και οι ξένοι μιλούν για αυτοκτονία της Ελλάδας.

Για εκούσια χρεοκοπία.

Για βίαιη επιστροφή στη δραχμή.

Το παιχνίδι σου δεν είναι μόνο επικίνδυνο. Είναι και ύποπτο.

Διότι υποκρύπτει απειλή σε βάρος ολόκληρης της Ευρώπης. Και συμφέροντα άλλων.

Διότι δεν χωρά σε ανθρώπου νου τόση ανευθυνότητα.

Και δεν σε αντέχει ο τόπος ούτε μια μέρα παραπάνω.

Τελείωσες, Γιώργο.

Τελείωσε και το θέατρο.

Και έχεις τώρα μία και μόνο επιλογή: Να φύγεις.

Είναι το μέγιστο που μπορείς και το ελάχιστο που οφείλεις.

Σήμερα, κιόλας. Όχι αύριο.





ΕΠΙΚΑΙΡΑ