Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Ιουλ 2011


Εθνικά θέματα. Απαγορευμένα θέματα. Στις ημέρες που ζούμε, σχεδόν κανείς δεν μιλάει γι αυτά! Πέρα από κάποιες ιστοσελίδες και ελάχιστα ιστολόγια, επικρατεί μία άνευ προηγουμένου σιωπή…! Η λέξη έθνος με όλα της τα παράγωγα έχει διαγραφεί επισήμως από τους σημερινούς κυβερνώντες...

Τι συμβαίνει; Πώς είναι δυνατόν να μαθαίνουμε πως κινδυνεύουμε να απωλέσουμε πλήρως την εθνική μας κυριαρχία και κανείς ή σχεδόν κανείς «σοβαρός» αναλυτής ή δημοσιογράφος να μην αναφέρεται στην σοβαρότητα του θέματος αυτού;

Γράφω από τη Θράκη. Την απομακρυσμένη αυτή γωνιά της της πατρίδας όλων ή σχεδόν όλων μας. Από την Θράκη που καθημερινά απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το κράτος των Αθηνών. Όπως απομακρύνεται και το Καστελόριζο, ολόκληρο το Ανατολικό Αιγαίο, η Γαύδος, η κεντρική και η Δυτική Μακεδονία, αλλά και η Ήπειρος…

Τα γραφόμενά μου είναι μία ακόμη κραυγή αγωνίας και μαζί με άλλους Έλληνες αγωνιώ για όσα έρχονται, δακρύζω γι αυτά που χάθηκαν ή που συνεχίζουν να χάνονται… Η Ελλάδα ζει στον παραλογισμό της εθνικής λήθης. Της κυβερνητικής λήθης και του νεοπατριωτισμού…!

Και ταυτόχρονα, άκρα σιωπή… Σαν να μην μιλάμε για ένα κομμάτι της Ελλάδας, όταν αναφερόμαστε στη Θράκη. Όλοι οι μεγαλόσχημοι, οι πολυπράγμονες, οι «σκεπτόμενοι» και οι σοφοί, σιωπούν και ταυτόχρονα ξεχνούν… εκείνους τους Έλληνες που συνεχίζουν –σε πείσμα των καρεκλοκένταυρων των Αθηνών- και επιμένουν να παλεύουν για την Ελληνική Θράκη…

Πολλές φορές αναλογίζομαι, αναρωτιέμαι, για το εάν αυτοί που μας κυβερνούν είναι Έλληνες!!! Αναρωτιέμαι γιατί έχει επιβληθεί αυτή η σιωπή, τη στιγμή που τα όργανα της Άγκυρας αλωνίζουν με περίσσιο θράσος την Ελληνική γη και σχεδιάζουν… οργανώνονται… για να αλώσουν χωρίς όπλα και να ντροπιάσουν τον Ελληνισμό… Θέλω να φωνάξω, αλλά η φωνή μου σβήνει από τους αλαλαγμούς και τους θορύβους των «τενεκέδων» και των μαριονετών που βάλθηκαν να παραδώσουν πολλά στρέμματα γης για να κοιμούνται ήσυχοι… Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως είναι ένα όνειρο, πως είναι ένας εφιάλτης αυτό που έχει γίνει τραγική καθημερινότητα. Προσπαθώ να δικαιολογήσω εκείνους που δεν σχεδίασαν, εκείνους που δεν «μπόρεσαν», εκείνους που δεν θέλησαν ποτέ να νιώσουν όπως εγώ, όπως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που ζούμε εντός της πατρίδας, αλλά ταυτόχρονα νιώθουμε πως η πατρίδα μας πετάει σαν σκουπίδια.

Ξεχασμένοι σε μία «απαγορευμένη περιοχή», βλέπουμε καθημερινά πως μας προδίδουν, διαπιστώνουμε καθημερινά πως μας «ξεχνάνε»… ΑΟΖ, ενεργειακοί αγωγοί, μεγάλα συμφέροντα… και κάπου εκεί, σε μία σκοτεινή γωνιά της Ελληνικής πολιτικής, βρίσκεται η Θράκη, βρίσκεται η Ήπειρος, βρίσκεται η Φλώρινα, το Καστελόριζο…, τόποι εξορίας για πολλούς, τόποι πληγωμένοι και ίσως καταδικασμένοι για άλλους! Και κάθε μέρα μέσα από τη σιωπή των τουρκοτσολιάδων, των φίλων του νέο-οθωμανισμού, μέσα από το πέπλο που κρύβει τα χαμόγελα εκείνων που σε σκοτεινά δωμάτια αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς…

Όλοι εμείς, οι ακρίτες, συνεχίζουμε να μένουμε, να παραμένουμε εκεί που ταχθήκαμε από την ημέρα της γέννησής μας. Είμαστε εδώ, γιατί έχουμε νιώσει στο πετσί μας πως σε ετούτη τη χώρα δεν περισσεύει ούτε μία πέτρα για να δοθεί, ούτε ένα ρυάκι για να χαθεί, ούτε ένα βότσαλο για να χαριστεί… Ζούμε με την ελπίδα πως η Ελλάδα δεν θα μας ξεχάσει, παλεύουμε με την αγωνία πως γρήγορα θα έρθουν και άλλοι στο πλευρό μας, στεκόμαστε όρθιοι επειδή η ράτσα μας δεν ξέρει να στέκεται αλλιώς. Κι επειδή στεκόμαστε ακόμη εδώ, κι επειδή φωνάζουμε για την γη των πατεράδων και των παπούδων μας, μας λένε γραφικούς... Ας είναι κι έτσι... Εμείς εδώ, στην άκρη της Ελλάδας, προτιμάμε να μας χλευάζουν επειδή στεκόμαστε, παρά να μας επαινέσουν αν το βάλουμε στα πόδια...

Όλοι εμείς, κραυγάζουμε ζητώντας την πατρίδα που απομακρύνεται, ζητώντας βοήθεια που δεν έρχεται, ζητώντας κουράγιο που δεν μας δίνεται…

Σκύβω και φιλώ τη γη που με γέννησε κι ελπίδα μου πια είναι να είναι Ελληνική κι όταν για στερνή και παντοτινή φορά θα με αγκαλιάσει… Σφουγγίζω κρυφά το δάκρυ που κυλά, να μην το δει κανείς σας, να μην δειλιάσει κανείς από εμάς που μένουμε να φυλάμε τα χώματα που οι σύγχρονοι εφιάλτες πρόδωσαν…. μας ξέχασαν όλους εμάς εδώ και μας δίνουν «κουρμπάνι*» σ’ αντάλλαγμα των δικών τους συμφωνιών. Και η νύχτα πέφτει στην πατρίδα, φέρνοντας μαζί της τη σιωπή… τη δική τους ένοχη σιωπή...

Και μέσα από τραγούδια
Και μέσα από φωνές
Σκύβω,
φιλώ περήφανα τον χάρο

Γίναμε φίλοι απ’ τα χθες…



* τουρκική λέξη που σημαίνει θυσία προβάτου

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απέρριψε την προσφυγή τεσσάρων επιζώντων της σφαγής του Διστόμου, οι οποίοι διεκδικούν την καταβολή αποζημιώσεων από το γερμανικό κράτος.

Το δικαστήριο απεφάνθη ότι η «Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» δεν υποχρεώνει τα κράτη-μέλη να καταβάλλουν αποζημιώσεις για αδικήματα που διεπράχθησαν από προηγούμενες κρατικές οντότητες, τις οποίες ενδεχομένως αυτά διαδέχθηκαν.

Βασισμένο σε αυτό το αιτιολογικό, το ευρωπαϊκό δικαστήριο του Στρασβούργου απέρριψε την προσφυγή τεσσάρων επιζώντων της σφαγής του 1944, κατά της απόφασης γερμανικών δικαστηρίων, στα οποία είχαν προηγουμένως προσφύγει χωρίς επιτυχία.

Τα γερμανικά δικαστήρια είχαν αποφανθεί ότι δεν υπάρχει νομική βάση για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων.

Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα γερμανικά δικαστήρια δεν έκαναν «αυθαίρετη ερμηνεία» του γερμανικού και του διεθνούς δικαίου».


Σχόλιο ιστολογίου: Προφανώς τα εγκλήματα κατά των Ελλήνων δεν πρόκειται να πληρωθούν, όσο η Ελλάδα βρίσκεται στην δυσχερέστατη σημερινή θέση, της μη αξιοπρέπειας και της μη αυτοκυριαρχίας. Οι θάνατοι ανθρώπων δεν συγκινούν το Διεθνές Δικαστήριο, για έναν πάρα πολύ απλό λόγο: Επειδή επαναλαμβάνεται σήμερα το ίδιο σκηνικό, αλλά με θύμα ολόκληρη την Ελλάδα αυτή τη φορά... και δεν θέλουν να δημιουργήσουν πολλαπλό νομικό προηγούμενο.

Αφού η συγκεκριμένη απόφαση έχει το σκεπτικό πως οι επόμενοι δεν μπορούν να πληρώνουν τα χρέη των προηγούμενων, μήπως με αυτόν ακριβώς τον τρόπο μας δίνεται η ευκαιρία να σταματήσουμε κι εμείς να πληρώνουμε όσους "βλάψαμε" οικονομικά;
  • Γράφει ο Σταύρος Λυγερός
Tην ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ψηφοφορία για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα δεν έχει πραγματοποιηθεί. Όλα δείχνουν, όμως, ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τελικώς θα ψηφιστεί. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν «μνημονιακές» εφεδρείες και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, όμως, δεν εγγυάται την εφαρμογή του. Όχι τόσο επειδή η κυβέρνηση Παπανδρέου θα ολιγωρήσει, όσο επειδή αυτό το πρόγραμμα είναι και από κοινωνικής και από οικονομικής απόψεως μη ρεαλιστικό.

Η άντληση από μία «στεγνωμένη» αγορά 6,5 δις ευρώ μέσα στους επόμενους έξι μήνες θα βυθίσει έτι περαιτέρω την πραγματική οικονομία στην ύφεση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια θα πολλαπλασιαστούν, με αποτέλεσμα να σημειωθούν μεγάλες αποκλίσεις στον τομέα των εσόδων. Εκτός από τη συρρίκνωση του ΑΕΠ, υπάρχει, πάντως, κι άλλος λόγος μείωσης των εσόδων. Όταν ένας τόσο μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων και νοικοκυριών βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, ο πέλεκυς των προστίμων για μη εκπλήρωση φορολογικών υποχρεώσεων δεν είναι επαρκές φόβητρο. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται.

Φορολογική ανυπακοή

Δεν αποκλείεται η άρνηση εκπλήρωσης των νέων φορολογικών υποχρεώσεων να προσλάβει διαστάσεις κινήματος φορολογικής ανυπακοής. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν. Δεν είναι μόνο το μέγεθος των νέων βαρών· είναι κι ότι τα βάρη αυτά ρίχνονται στις πλάτες όσων ήδη πληρώνουν, αναπαράγοντας και παροξύνοντας το καθεστώς της σκανδαλώδους φορολογικής ανισότητας. Στην Ελλάδα πληρώνουν στο ακέραιο τους άμεσους φόρους που τους αναλογούν μόνο οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και ελάχιστες επιχειρήσεις. Οι επιχειρήσεις συνήθως εκμεταλλεύονται τα πολλά «παράθυρα» για να πληρώνουν λιγότερο, ενώ η «θάλασσα» των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελευθέρων επαγγελματιών κατά κανόνα πληρώνει από λίγα έως μηδέν.

Θεωρητικά, οι άμεσοι φόροι, λόγω της αναλογικότητάς τους, είναι κοινωνικά δίκαιοι, ενώ οι έμμεσοι φόροι, λόγω της μη αναλογικότητάς τους, είναι άδικοι. Στην Ελλάδα είναι τέτοια η στρέβλωση που έχει προκληθεί από τη φοροδιαφυγή, που το θεωρητικό σχήμα έχει αντιστραφεί. Επειδή η φοροεπιδρομή του Μεσοπρόθεσμου στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην υφιστάμενη, σκανδαλωδώς άδικη φορολογική πυραμίδα, οι πιθανότητες για την εκδήλωση κινήματος φορολογικής ανυπακοής αυξάνονται. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ακόμα και πολίτες που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τους νέους φόρους ίσως προτιμήσουν να μην το πράξουν, κρατώντας τις αποταμιεύσεις τους. Τους ωθεί προς την κατεύθυνση αυτή και το αίσθημα αδικίας στην κατανομή των βαρών και η οικονομική ανασφάλεια για το αβέβαιο αύριο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το Μεσοπρόθεσμο θυμίζει το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Το μόνο πλεονέκτημά του είναι ότι θα αποτρέψει για τα επόμενα τρία χρόνια τη στάση πληρωμών. Η μερίδα του λέοντος του συζητούμενου νέου δανείου θα διοχετευτεί για να πληρωθούν στο ακέραιο οι τόκοι και τα ομόλογα που λήγουν, ενώ μόλις μία μικρή μερίδα του δανείου για να χρηματοδοτηθεί το τρέχον έλλειμμα. Η στάση πληρωμών πρέπει να αποφευχθεί, αλλά όχι πάση θυσία.

Ο φαύλος κύκλος

Εάν η ελληνική οικονομία εγκλωβιστεί στο φαύλο κύκλο της ύφεσης, το σενάριο του εξοστρακισμού της Ελλάδας από την Ευρωζώνη πιθανόν να επανέλθει το 2014, όχι πια ως έμμεση απειλή, αλλά ως πολιτική μεθόδευση. Κι αυτό επειδή τότε η ελληνική κρίση θα αποτελεί πολύ μικρότερο συστημικό κίνδυνο για το ευρώ. Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, καμία δέσμη δημοσιονομικών μέτρων δεν μπορεί να στήσει την ελληνική οικονομία στα πόδια της. Πρέπει να συνδυαστεί με δύο παράλληλες δράσεις. Η πρώτη είναι ένα ευρωπαϊκό σχέδιο χρηματοδότησης προγραμμάτων αξιοποίησης των πολλών, λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας. Είναι ενθαρρυντικό ότι έχουν αρχίσει να γίνονται συζητήσεις προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχει σχετική απόφαση. Η δεύτερη παράλληλη δράση είναι η αναδιάρθρωση του χρέους. Για τους δικούς της λόγους, η Ευρωζώνη θέλει να αποφύγει το «κούρεμα», χωρίς να επιλέγει μία εξίσου αποτελεσματική εναλλακτική λύση. Αντ’ αυτού, μεθοδεύει την εθελοντική μερική επιμήκυνση. Μια τέτοια επιμήκυνση, όμως, μεταθέτει χρονικά το πρόβλημα. Υπενθυμίζουμε ότι το κονδύλι για πληρωμή τόκων είναι φέτος πάνω από 17 δις. Μετά το 2014, θα αυξάνεται, υπερβαίνοντας κατά πολύ τα 20 δις. Μια οικονομία στα γόνατα πού θα βρει μετά το 2014 τα πάνω από 20 δις ευρώ ετησίως για να πληρώνει τέτοια ποσά για τόκους και δεκάδες δις για να εξοφλεί τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα; Όσο το χρέος θα παραμένει μη εξυπηρετήσιμο, η επιστροφή στις Αγορές θα είναι αδύνατη.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 30/6/11


Και να, εκεί που είχαμε πιστέψει πώς χούντα δεν θα ξαναζούσαμε, γιατί είμαστε λέει χώρα- μέλος της ευρωπαικής ένωσης, ξαναζήσαμε τον εφιάλτη. Χειρότερο κι από τότε.

Τότε είχαμε στην κυβέρνηση ένα μπουλούκι αμόρφωτων καραβανάδων, που όταν βρίσκαμε κουράγιο φτιάχναμε και ανέκδοτα σαν εκείνο με το ‘nosmoking’ του Παττακού. Αυτό το μπουλούκι σήκωσε λάβαρο για να «σώση» την Ελλάδα.

Το ίδιο κάνει και η συμμορία των μορφωμένων της τωρινής κυβέρνησης, με την άνεση στις ξένες γλώσσες και τις περγαμηνές από τα μεγάλα πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής, που μόνον έλληνες δεν είναι (αυτά τα ελληνικά του πρωθυπουργού έπαψαν να είναι καν ανέκδοτο, είναι σκέτη ντροπή για κείνον και για μας που τον ανεχόμαστε).

Η συμμορία που λέει πως εκπροσωπεί τον λαό, ενώ κατεβάζει τις ειδικές δυνάμεις να τον σακατέψει.

Επειδή διαμαρτύρεται...!

Τι περίεργο! Διαμαρτύρεται γιατί του φορτώνουν ευθύνες για παιχνίδια που έπαιξαν αυτοί.

Και δεν έχουν ούτε την ευθιξία (άγνωστη λέξη-παραπομπή σε λεξικά του παρελθόντος ή μήπως να μιλήσουμε για τσίπα παραπέμποντας σε ακόμη παλιότερα) όχι να μοιραστούν με το λαό που τους ψήφισε τη ζημιά (δεν περιμένουμε δα και τέτοιες θυσίες), αλλά έστω να δείξουν πως την μοιράζονται.

Να περικόψουν μισθούς δικούς τους πρώτα. Να περικόψουν σπατάλες δικές τους πρώτα. Ή έστω να δείξουν πως τα περικόβουν. Και να σιωπήσουν μπροστά στην απόγνωση του κόσμου για την οποία υπεύθυνοι είναι πρώτοι αυτοί!!!

Όχι να τον απαξιώνουν, να τον χλευάζουν, με τις προκλητικές δηλώσεις τους, με την προκλητική ζωή τους, να του επιτίθενται με κλομπς και χημικά, αυτοί που ζούν από τον μόχθο του, ανθρωποειδή που δεν ξέρουν τι θα πή μόχθος.

Οι έλληνες είμαστε περήφανοι για το φιλότιμό μας.

Από πού μας ήρθαν οι ένοικοι της Βουλής που σίγουρα δεν έχουν ούτε ακουστά τη λέξη;

Όπου νά 'ναι θα ξημερώσει για τις ωραίες παρέες που φτιάχνονται και δίνουν τα χέρια.

Να τους το αναγνωρίσουμε όμως. Οι ωραίες παρέες είναι δικό τους δημιούργημα.

Αλλά αυτοί και τα παιδιά τους θα μείνουν απέξω, κατάπτυστοι στα χρόνια που θάρθουν, για πάντα στην ιστορία σαν εκείνοι που ξεπούλησαν, που εξαπάτησαν, που πρόδωσαν ένα ολόκληρο λαό.

Με εκτίμηση
Καλλιρρόη-Ανδριανή Θ. Θωμά
Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Τμήματος Φυσικής Πανεπιστημίου Πατρών

  • Να γιατί ο Ρεν βλέπει τώρα ευρωομόλογο…
Ο πόλεμος μεταξύ των οίκων αξιολόγησης και της Ευρώπης έληξε σήμερα με νίκη των πρώτων, ύστερα από το χτεσινό «τρίξιμο» των δοντιών με την δραματική υποβάθμιση της Πορτογαλίας, καθώς ενώ οι αγορές περίμεναν μια λύση για την Ελλάδα, οι οίκοι αξιολόγησης αντεπιτέθηκαν στο εύκολο «θύμα» του Νότου...

Επί 20 μήνες, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί εθελοτυφλούν σε μια ώρα που η κρίση πλησιάζει επικίνδυνα χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία.

Η συνέπεια ήταν η κατακόρυφη άνοδος των spread στην Περιφέρεια (κοντά στις 1000 μονάδες στην Πορτογαλία, στα επίπεδα των 1.370 μονάδων στην Ελλάδα ) και η έντονη αύξηση σε Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία.

Ειδικά στην τελευταία η εκτίναξη του κόστους δανεισμού πάνω από το 5% κυριολεκτικά τρομάζει αφού το χρέος της γειτονικής χώρας είναι της τάξης των 2,5 τρισ. ευρώ! Εξ ου και η στροφή 180 μοιρών από τον Επίτροπο Οικονομικών της Κομισιόν κ. Όλι Ρεν, ο οποίος άφησε …κατά μέρος τη γαλλική και τη γερμανική λύση για το ελληνικό χρέος και έβαλε και πάλι στο τραπέζι την προοπτική έκδοσης του ευρωομολόγου.

Σε μια Ευρώπη που αρχίζει να σπαράσσεται πλέον ο κοινωνικός ιστός – με πρώτη την Ελλάδα – οι απαντήσεις των Ευρωπαίων πολιτικών είναι λίγες εξ ου και η έντονη αντίδραση των αγορών και των οίκων αξιολόγησης.
Από την άλλη πλευρά, η επίθεση εναντίον των οίκων αξιολόγησης από πολιτικούς – όπως ο υπουργός εξωτερικών κ. Λαμπρινίδης – είναι μάλλον άκαιρη από την πλευρά των πολιτικών...

Ύστερα από την κρίση του 2008, οι οίκοι αξιολόγησης άλλαξαν τις διαδικασίες για τα ομόλογα. Και τώρα που εφαρμόζουν τους κανόνες κατηγορούνται και πάλι. Βέβαια, οι οίκοι αξιολόγησης δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά καθώς σε περιπτώσεις όπως την Ισλανδία απέτυχαν να προβλέψουν – για να το πούμε κομψά.
Έντονες πιέσεις στην ελληνική αγορά
Το ελληνικό χρηματιστήριο ξεκίνησε έντονα πτωτικά, ωστόσο οι μεγαλύτερες πιέσεις ξεκίνησαν μετά το μεσημέρι, όταν οι διάφορες δηλώσεις των ευρωπαίων είχαν μπερδέψει τις αγορές.

Ο Γενικός Δείκτης έκλεισε στις 1265,75 μονάδες σημειώνοντας πτώση 1,75%. Κατάρρευση στην μετοχή της Αγροτικής Τράπεζας με πτώση 15,6%. Στα 4,82 ευρώ η μετοχή της Εθνικής έχασε 4,55%. Πάνω από 4% η πτώση σε Alpha Bank και Τράπεζα Πειραιώς.

Πάνω από 3% οι απώλειες στις κυπριακές τράπεζες. Οι συναλλαγές μειώθηκαν στα 77 εκατ. ευρώ, με πακέτα 1,7 εκατ. ευρώ.

«Μακριά τα χέρια από τη γυναίκα και το παιδί μου», αναφώνησε χθες στη Βουλή ο υπουργός Προστασίας (υποτίθεται) του Πολίτη, Χρ. Παπουτσής, καταγγέλλοντας «επιθέσεις» εναντίον του σπιτιού του από «ανήθικους, ανέντιμους και δειλούς».

ΚΑΤΑΝΟΗΤΟΣ ο φόβος του υπουργού για τη δημόσια εικόνα του μετά το όργιο κρατικής τρομοκρατίας την προηγούμενη Τετάρτη. Και εννοείται ότι κάθε εχέφρων πολίτης θα καταδίκαζε την όποια επίθεση στην οικογένειά του εάν είχε συμβεί.

Αλλά δεν είναι διόλου κατανοητή η επιχείρηση αποτροπής κάθε αποδοκιμασίας στο πρόσωπό του ούτε η προσπάθεια να τεθούν... χωροταξικά όρια στις διαμαρτυρίες.

ΜΟΛΙΣ πριν από επτά ημέρες οι αστυνομικές δυνάμεις, των οποίων ηγείται, τσάκισαν δεκάδες διαδηλωτές.

Αυτοί δεν ήταν παιδιά κάποιων; Αυτοί δεν έχουν οικογένειες που ένιωσαν ότι γίνονται στόχος για άλλη μια φορά χωρίς να φταίνε στο παραμικρό; Γιατί η μέση ελληνική οικογένεια είναι ήδη εδώ και ένα χρόνο στοχοποιημένη από τα Μνημόνια που έχει υπογράψει ο κ. Παπουτσής και οι συνάδελφοί του.

ΚΑΙ ΤΙ άλλο, αν όχι «ανήθικοι, ανέντιμοι και δειλοί», είναι αυτοί που χτυπούσαν όσους διαδήλωναν ειρηνικά, και οι επιτελείς της ΕΛ.ΑΣ. που, προφανώς, κατ' εντολήν του κ. Παπουτσή, αντιμετώπισαν όσους κατέβηκαν στο Σύνταγμα σαν εχθρικό στρατό;

Η ΑΛΗΘΕΙΑ δεν κρύβεται. Ο κ. Παπουτσής και οι συνάδελφοί του, που γίνονται στόχος αποδοκιμασιών, δεν μπορούσαν να πουν το «ναι» με το Κοινοβούλιο περικυκλωμένο από μυριάδες «όχι». Η εικόνα αυτή, της πλήρους αναντιστοιχίας των εκπροσώπων του λαού με το... λαό τους, δεν έπρεπε να μεταδοθεί και γι' αυτό δεν έπρεπε να υπάρξει.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ έκαναν. Με τα κλομπ και τα ασφυξιογόνα προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τη λαϊκή διαμαρτυρία σε ομάδες που διαδήλωναν «εκτός ορίων». Να φτηνύνουν την πραγματική αγανάκτηση σε κουκουλοφόρες βιαιοπραγίες. Και να οδηγήσουν το «όχι» που πλημμύριζε τους δρόμους σε επιστροφή στο σπίτι.

ΠΛΑΝΩΝΤΑΙ πλάνην οικτράν. Και, δυστυχώς γι' αυτούς, δεν έχουν καταλάβει γρυ από τις αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Γι' αυτό λένε τέτοια. Γι' αυτό δεν ακούν κανέναν και γι' αυτό δεν θα αποφύγουν το λογαριασμό που έρχεται.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ που φοροδιαφεύγει, που ζει με ευρωπρογράμματα και κρατικές προμήθειες, το σύστημα το πελατειακό από τη γέννησή του, αυτοί το έχτισαν, και αυτοί, με τους συνοδοιπόρους τους, το άρμεξαν. Κι αυτό δεν αλλάζει με επικλήσεις δημοκρατίας, για αυτούς αλλά όχι για τους... υπηκόους.

Η ΒΙΑ γεννάει βία. Σε αυτό έχει δίκιο ο κ. Παπουτσής. Κάθε βία. Η βία της απόλυσης, της στέρησης προοπτικής. Η βία των ΜΑΤ. Η βίαιη εκχώρηση της χώρας. Κι αυτοί που θέλησαν να διαδηλώσουν ειρηνικά πήραν ήδη, από τον κ. Παπουτσή και τους συμβούλους του, το μάθημά τους. Και δεν θα το ξεχάσουν.

Προσέξτε την ανάποδη ασπίδα!!!
Χρόνια τώρα, μας τα πρήζουν να σηκωθούμε από τον καναπέ.

Ο κόσμος, μας έλεγαν, δεν ενδιαφέρετε για τα κοινά και άλλα τέτοια όμορφα.

Μόλις όμως ο κόσμος σηκώθηκε από τον καναπέ και βγήκε στον δρόμο, τον πλάκωσαν στο ξύλο και στον χημικό πόλεμο. Δημοκρατικά πράματα.

Που τα πουλάτε αυτά ρε;

Στον καναπέ θέλετε τον κόσμο, να ασχολείται με τα μπούτια της Μενεγάκη, για να μπορείτε να κλέβετε και να ξεπουλάτε ανενόχλητοι.

Βλέπεις τον κόσμο και παραμιλάει, έχει μια κακία στο βλέμμα, νεύρα που ξεσπάνε ξαφνικά, μια επικίνδυνη επιθετικότητα που κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει.

Το μόνο μέρος που είδα τους ανθρώπους ήρεμους, ήταν το Σύνταγμα.

Για κάποιον περίεργο λόγο, εκεί οι άνθρωποι ήταν ήρεμοι, μιλούσαν μεταξύ τους χωρίς να γνωρίζονται με ευγενικό τρόπο. Βοηθούσε ο ένας τον άλλο ανιδιοτελώς.

Ίσως γιατί εκεί δεν ένιωθαν μόνοι τους, υπήρχε ξαφνικά μια μεγάλη ζωντανή παρέα με...
κοινούς φόβους, προβλήματα και οράματα.

Ξαφνικά οι άνθρωποι ανακάλυψαν αληθινούς ανθρώπους και όχι τηλεανθρώπους που τους αποβλάκωναν για δεκαετίες.

Επικίνδυνα πράγματα δηλαδή και έπρεπε να τελειώσουν.

Εκείνη την μαύρη Τετάρτη έπεσαν όλες οι μάσκες.

Ο Παπουτσής που χρεώνεται το ναυάγιο του Σαμίνα, βρήκε έναν αποτελεσματικό τρόπο να "πνίξει" ανθρώπους.

Με χημικά.

(Το έκαναν και οι Ναζί στο παρελθόν με πολύ καλά αποτελέσματα.)

Μπορεί να μην έχουν λεφτά για την σύνταξη του πατέρα μας, αλλά έχουν 900.000 για νέα χημικά.

Όταν πτωχεύσουμε, θα έχουν λεφτά για χημικά; Γιατί νομίζω θα γίνει μεγάλο πάρτι.

Το πιο τραγικό σε αυτή την ιστορία, είναι πως για ακόμα μια φορά αποκαλύφθηκε η αλήθεια της εξουσίας.

Κάποτε ο Παπουτσής, εναντιώθηκε σε ένα καθεστώς, τώρα είναι αυτός το καθεστώς.

Έτσι συνέβη με πολλούς "αριστερούς". Μόλις φορέσεις την στολή του σύγχρονου ναζί, δηλαδή το κοστούμι με την γραβάτα, μόλις πάρεις φράγκα, αποκτήσεις βίλα, αμάξι και καπνίσεις πούρα, ξεχνάς οράματα, ιδεολογίες, δημοκρατία, ελευθερία και πολεμάς μόνο για τη πάρτη σου και τα λεφτά.

Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό το έργο.

Εκείνη η μαύρη μέρα για την δημοκρατία, και φωτεινή για τον νεοναζισμό της χλιδής των τοκογλύφων, ήταν και το μεγαλύτερο τους λάθος.

Ακόμα και η γιαγιά στην άνω ραχούλα, κατάλαβε ποιοι είναι. Όλοι είδαμε το πραγματικό τους πρόσωπο και με έναν σχεδόν μεταφυσικό τρόπο, αλλάξαμε. Μέσα μας.

Αν γινόντουσαν τώρα εκλογές, ούτε οι μανάδες τους δεν θα τους ψήφιζαν.

Μιλάμε ότι οι άνθρωποι, τρόπος του λέγειν ανθρωποι, δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν πουθενά χωρίς μια διμοιρία ΜΑΤ να τους προστατεύει.

Εκτός από επικίνδυνοι, είναι και ανόητοι.

Ρε παπουτσήδες, κάποτε που η χούντα έκανε τα τρελά της, πολύ λιγότερα φυσικά, υπήρχαν δυο ελεγχόμενα κανάλια μόνο για την προπαγάνδα του τρόμου. Σήμερα κάθε άνθρωπος έχει και το δικό του κανάλι. Όλοι έχουμε μια κάμερα και υπάρχει το διαδύκτιο να ανεβάζουμε τις πολεμικές υπερπαραγωγές που κάνετε για να βλέπουν όλοι ποιοι είστε.

Εκείνη την μαύρη μέρα Παπουτσή, καταδίκασες μια για πάντα το ΠΑΣΟΚ στην συνείδηση του κόσμου σαν ΜΠΑΤΣΟΚ και το καταδίκασες σε οριστικό θάνατο.

Ξέρω, λίγο σας αφορά, θα την κάνετε την δουλειά σας.

Θα πουλήσετε την χώρα μαζί με τους ανθρώπους, θα πάρετε τα κλεμένα και θα πάτε να ζήσετε πλουσιοπάροχα σε κάποια άλλη χώρα. Είσαι σίγουρος;

Κάθε μέρα αποκαλύπτετε η προδοσία σας. Βγαίνει τώρα αυτός ο χαρτογιακάς ο Γιούνκερ και μας λέει ότι δεν έχουμε πια εθνική κυριαρχία. Μόλις ψηφίσατε το έκτρωμα σας το είπε. Δεν τολμούσε πριν.

Έχετε το θράσος να μιλάτε για βία που νιώθουν οι υποταγμένοι σας βολευτές από τον κόσμο που τους ξεφωνίζει.

Την βία που ασκείτε εσείς σ ένα 15χρονο παιδί την ονομάζεται νόμιμη.

Του κλέβετε την ζωή, του ασκείτε κάθε είδους βία, ψυχολογική, πνευματική, σωματική, του στερείτε το δικαίωμα στην ζωή και αυτό είναι δημοκρατικό;

Ρε πλάκα μας κάνετε; Αυτό το παιδί, αν πετάξει μια πέτρα, η ένα γιαούρτι, δεν το κάνει για πλάκα. Εσείς τον οπλίζετε με τις πράξεις σας.

Αλήθεια ρε παγκαλοπαπουτσήδες, μπορώ εγώ να πάρω δάνειο και να απαιτήσω να το πληρώσουν άλλοι; Γιατί αυτό γίνεται.

Καταχρεώνατε την χώρα δεκαετίες, χωρίς να ξέρουμε τίποτα, μοιράζατε τα λεφτά μεταξύ σας, με τους φίλους εκδότες, καναλάρχες και εργολάβους, και τώρα λέτε να πληρώσουμε εμείς. Πολύ δημοκρατικό το βρίσκω.

Μπορώ να έχω και εγώ μερικά τέτοια δημοκρατικά δάνεια και να τα πληρώνετε εσείς;

Πως διαφθαρήκατε έτσι μωρέ; Τόσο γλυκιά είναι η εξουσία; Τόσο πολύ σας αρέσει να κάνετε τον κόσμο να υποφέρει;

Τόσο πολύ υποταγμένοι είστε στους τοκογλύφους; Δεν ντρέπεστε καθόλου;

Πουλήσατε και την συνείδηση σας; Πουλήσατε και την ψυχή σας; Για πόσα μωρέ. Πείτε μας, τουλάχιστον να ξέρουμε πόσο πιάνει στις αγορές η συνείδηση και η ψυχή ενός ανθρώπου.

Υπάρχουν και cds σε αυτές τις αγορές, υπάρχουν και ομόλογα ψυχής; Απαντήστε μας κύριε υπουργέ, ίσως έρθουμε μαζί σας και πουλήσουμε και εμείς.

Καὶ τὸ ἐννοῶ.

Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν μίαν ἐπιστολή ἀπό ἕναν φίλο, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κράτησα τὸν τίτλο. Μερικὲς ἀπὸ τὶς σκέψεις του θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω. Ἀλλὰ σὲ γενικὲς γραμμές μὲ βρίσκουν ἀπολύτως σύμφωνη.

Πῶς μᾶς προέκυψαν οἱ «ἀγανακτισμένοι»; Ἔχουμε ἀσχοληθεῖ ἐκτενῶς, ἔχουμε ἀποδείξει τὸ «ποιόν»τους καὶ τοὺς στόχους τους. Μία ψευτοεπανάστασις ποὺ ξεκίνησε γιὰ νὰ καπελώσῃ καὶ νὰ έλέγξῃ τὴν πραγματικὴ ἐπανάστασι τῶν Ἑλλήνων. Μία ὑστάτη προσπάθεια τῶν καθεστωτικῶν νὰ κρατήσουν τὶς καρέκλες τους καὶ τὶς ἐξουσίες τους.

Ἔχουν πιθανότητες νὰ ἐπιτύχουν; Σαφῶς κι ὄχι! Ὅλο τὸ σκηνικὸ εἶναι πλαστὸ, παράλογο κι ἀνθελληνικό. Ὅλες οἱ διακηρύξεις, ἀποφάσεις καὶ ψηφίσματα δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπό κακοστημένες προσπάθεις χειραγωγήσεως. Ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα διαφαίνεται πλέον ἡ ἀγωνία τους γιὰ ἔλεγχο. Ἀλλὰ… Γνωρίζουν κατὰ βάθος πὼς δὲν θὰ τοὺς βγῇ…. Δὲν γίνεται νὰ τοὺς βγῇ…. Τὸ τέρας ποὺ ἐκπροσωποῦν τελείωσε. Τώρα ἡ ἀνθρωπότης ἀλλάζει δρόμους κι ὀπτικές.

Θὰ θέσω πάλι κάποια ἐρωτήματα καὶ θὰ περιμένω κάποιες ἀπαντήσεις, ἐὰν κι ὅταν ἔλθουν. Διότι, βαρέθηκα νὰ ζῶ μέσα στὴν ὑποκρισία, στὶς δῆθεν καταστάσεις καὶ στὰ στημένα σκηνικά.

Θὰ ἐρωτήσω τοὺς «ἀγανακτισμένους» ἐὰν πράγματι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀνόρθωσι τῆς οἰκονομίας μας. Ἐὰν πράγματι νοιάζονται καὶ κόπτονται γιὰ τὴν ἐπανασυγκρότησι τῆς Ἑλλάδος. Διότι ὅλη ἡ στάσις τους ἀποδεικνύει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον.

Γιὰ παράδειγμα, στιγματίζουν τὸν κάθε Πάγκαλο καὶ τὴν φράσι «μαζί τὰ φάγαμε», ὅταν οὐδεῖς ἐξ αὐτῶν ἐνδιαφέρεται εἰλικρινῶς γιὰ τὴν νομιμότητα καὶ τὴν ἀνασυγκρότησι τῶν ταμείων μας. Ὑποθάλπουν τὸ παρεμπόριον, τὸ λαθρεμπόριον κι ὅλους αὐτοὺς ποὺ τὸ διενεργοῦν, τὴν στιγμή, ποὺ ἐν τελῶς ψευδῶς, «ἀξιώνουν» δικαιοσύνη καὶ ἐπιστροφή τῶν κλαπέντων.

Ἀλήθεια, πρὸς τί τόση ὑποκρισία; Πρὸς τί τόση παραπληροφόρησις; Πρὸς τὶ (καὶ γιὰ ποιόν) τόση ἀδικία καὶ τόση καταπάτησις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ὅσων γεννήθηκαν Ἕλληνες;

Δὲν ὑπερβάλλω διόλου. Ἀδιαφοροῦν παντελῶς γιὰ τὶς ἀμέτρητες σὲ ἀριθμὸ ἐπιχειρήσεις τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἔκλεισαν ἢ κλείνουν ἢ θὰ κλείσουν, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἐνθαρρύνουν τὸ παρεμπόριον καὶ τὸ λαθρεμπόριον, προσφέροντας χώρους καὶ προβολὴ μέσα στὴν πλατεία. Προβάλλουν τὸ παράνομον διεκδικώντας τὸ νόμιμον; Ποιόν δουλεύουν;

Τὴν ἴδιαν στιγμὴ ποὺ ὁ κάθε Ἕλλην ἐπιχειρηματίας ὀφείλει νὰ διαθέτῃ ταμειακὲς μηχανές, ἕδρα, διεύθυνσι, ἐνημερωμένα λογιστικὰ βιβλία, διευθετημένες ὑποχρεώσεις σὲ ταμεῖα, ἐφορεῖες καὶ κάθε εἴδους δημόσιο φορέα, οἱ «ἀγανακτισμένοι» λειτουργοῦν ῥατσιστικὰ κατὰ Ἑλλήνων, ὑποθάλποντας ὅσα μὴ νόμιμα τόσα χρόνια στιγματίζουμε. Δημιουργῶντας ὅμως αὐτὴν τὴν εἰκόνα, δὲν μᾶς περνοῦν τὸ μήνυμα οὐσιαστικῶς γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τῶν δεδομένων μὲ δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά; Πῶς εἶναι δυνανόν νὰ «ἀξιώνουν» δικαιοσύνη, ἐπιστροφὴ τῶν κλαπέντων κι ἀπόδοσι εὐθυνῶν ἀπὸ μίαν μόνον μερίδα τοῦ πληθυσμοῦ, τὴν στιγμή ποὺ μὲ κάθε δυνατό τρόπο στηρίζουν τὴν παραοικονομία; Δῆλα δή τό ἄδικον;

Δῆλα δή μόνον οἱ ἐντὸς βουλῆς ἀδικοῦν; Μόνον οἱ ἐντὸς βουλῆς ἐγκληματοῦν; Μόνον οἱ ἐντὸς βουλῆς πρέπει νὰ πάρουν τὴν ἄγουσα; Οἱ ἐκτὸς βουλῆς; Καὶ ἰδίως οἱ ἴδιοι; Γιὰ πιό δίκαιον συζητοῦν ὅταν οἱ ἴδιοι εἶναι οἱ πρῶτοι καὶ κυριότεροι δημιουργοὶ συνθηκῶν ἀσφυξίας τῆς κοινωνίας μας; Γιὰ ποιὰν ἀπόδοσι εὐθυνῶν «ἐπαναστατοῦν», ὅταν οἱ κυριότερες εὐθύνες δὲν ἀναγνωρίζονται καὶ δὲν συνειδητοποιοῦνται ἀπό τοὺς ἰδίους;

Μία ὁλόκληρη κοινωνία ἀγανακτεῖ. Ἀγανακτεῖ ὅμως πρωτίστως μὲ τὸν ἑαυτόν της καὶ τὰ ἀτομικά της λάθη κι ἐν συνεχείᾳ μὲ τοὺς κρατοῦντες. Κάνει πρωτίστως τὸν δικό της ἀπολογισμό, παρατηρεῖ, καταγράφει, ἀποδέχεται, συνειδητοποιεῖ καὶ μετὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τοῦ σπιτιοῦ της γιὰ νὰ ἀξιώσῃ κι ἀπό τοὺς ἄλλους τὸ αὐτόν. Ποιός πολίτης ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ παρίστανται καθημερινῶς στὸ Σύνταγμα ἀπεφάσισε νὰ ἀντιδράσῃ, ἐςτῳ καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἐὰν πρῶτα καὶ κύρια δὲν συνειδητοποίησε τὸν βαθμὸ τῆς δικῆς του συνενοχῆς; Ποιός κλέπτης ἀπαιτεῖ ἀπό τοὺς ἄλλους κλέπτες δικαιοσύνη; Μήπως ὁ ἀμετανόητος;

Ἀντιμετωπίζουμε δῆλα δή μία ἀπερίγραπτη ὑποκρισία; Φυσικά!

Θυμᾶμαι τὸν παλαιὸ καλὸ Ἑλληνικὸ κινηματογρᾶφο, καὶ τὰ τόσα πράγματι ἐκπληκτικὰ μηνύματα ποὺ περνοῦσε. «Φωνάζει ὁ κλέπτης….»… Αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν κάνουν οἱ «ἀγανακτισμένοι» σήμερα; Φωνάζουν στοὺς κλέπτες νὰ ἀποχωρήσουν τὴν στιγμὴ ποὺ παντοιοτρόπως ὑποθάλπουν τὸν κλέπτη τοῦ δημοσίου χρήματος, ἐνθαρρύνουν τὴν παραοικονομία καὶ τὸ λαθρεμπόριο. Μὰ αὐτὸ ποὺ θέλουν τελικῶς νὰ φτιάξουν, μήπως εἶναι μία νέα Κολομβία; Ὄπου πρωτοστατεῖ τὸ ἔγκλημα καὶ ὁ θάνατος εἶναι παιχνίδι; Ὅπου τίποτα νόμιμο δὲν ὑφίσταται; Ὅπου οἱ πληθυσμοὶ ἀντιμετωπίζονται ὡς ζῶα καὶ κτήνη; Μήπως τελικῶς αὐτὸ ἐπιθυμοῦν καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα οἱ δικοί μας «ἀγανακτισμένοι»;

Ποῦ νὰ ξέρω… Ἐγὼ βλέπω μόνον τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν ἀσυνέπεια. Φωνάζει ὁ κλέπτης γιὰ νὰ φύγῃ ὁ νοικοκύρης… Πόσο σοφὰ τὰ ἔχει πεῖ ὅλα αὐτὸς ὁ λαός μας… Ἀλλὰ ποιός νὰ σταθῇ καὶ νὰ σκεφθῇ; Νὰ κάνῃ αὐτοκριτική; Νὰ παλέψῃ γιὰ τὰ πραγματικὰ δίκαια κι ὄχι γιὰ τὰ πλαστά; Νὰ προσπαθῇ νὰ ἀλλοιώσῃ τὴν συλλογικὴ συνείδησι ἀντικαθιστῶντας την μὲ κάτι ψευδὲς καὶ ἀνισόρροπον… Ἀφύσικον… Ὑβριστικόν…

Καὶ νὰ ἦταν μόνον αὐτό;

Ἠ μόνιμη τους δικαιολογία εἶναι γελοία. «Αὐτοὶ οἰ ἄνθρωποι ἔχασαν τὶς πατρίδες τους, τὶς περιουσίες τους, τὴν ζωή τους… Εἶναι πρόσφυγες….» καὶ τόσα ἄλλα παρόμοια… Ἀνθρωπιστὲς τοῦ κώλου… Ψεῦτες, ἀνιστόριτοι κι ἀνειλικρινεῖς, ὅπως μόνον κάτι ἄσκεφτοι θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι…

Ἀλήθεια, γιατί ἀρνοῦνται νὰ δοῦν τὴν ἀλήθεια; Ἢ τὴν βλέπουν καὶ προσποιοῦνται πὼς δὲν τὴν βλέπουν; Ἢ τὴν βλέπουν καὶ τῆς ἀλλάζουν ἁπλῶς τὰ φῶτα, ὅπως ἀκριβῶς αὐτοὶ τοὺς ὁποίους κατηγοροῦν; Γιατί δὲν ὁμολογοῦν πὼς οὐδέποτε στὰ χρονικὰ τῆς νεωτέρας Ἑλληνικῆς ἱστορίας (γιὰ νὰ μὴν άνατρέξω σὲ ἀρκετὰ παλαιότερες ἐποχές) ὁ Ἕλλην δὲν λειτούργησε, ἔδρασε ἢ συνείργησε σὲ κάποιαν ἀποικιοκρατικὴ πράξι; Γιατὶ δὲν μᾶς λένε πὼς οὐδέποτε ὁ Ἕλλην ἔλαβε κάτι ἀπὸ τὰ αἰσχρά κέρδη τῶν ἑταίρων μας (καὶ μή) λόγῳ ἐκμεταλλεύσεως ἄλλων λαῶν; Γιατὶ δὲν παραδέχονται πὼς ποτὲ ἐμεῖς δὲν πήγαμε νὰ ἐξαθλιώσουμε κάποιον ἄλλον; Δὲν ζήσαμε εἰς βᾶρος του; Δὲν φάγαμε ἀπὸ ὅσα τοῦ ἔκλεψαν; Δὲν σκοτώσαμε στὸν βωμὸ τοῦ χρήματος;

Δὲν μᾶς τὰ λένε διότι ἢ δὲν τὰ ἀντιλαμβάνονται, ἢ τὰ ἀντιλαμβάνονται καὶ ποιοῦνται τὴν νήσσαν; Διότι ἐὰν τὰ γνωρίζουν καὶ σιωποῦν, σὲ τί διαφέρουν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ στιγματίζουν; Ἐὰν δὲν τὰ γνωρίζουν, τότε γιατί νὰ βασιστῶ στὴν ἠθική τους ποὺ εἶναι ληψὴ λόγῳ μειωμένης ἀντιλήψεως; Δὲν αὐτοακυρώνονται;

Προσωπικῶς βαρέθηκα νὰ ἀναζητῶ στοιχειώδη ἠθική στοὺς κυβερνῶντες μας. Προσωπικῶς ἀξιώνω, ἀπαιτῶ, διεκδικῶ μόνον τὴν ἀπόλυτον ἠθικὴ ἀπὸ αὐτοὺς (τοὺς ὅποιους) θὰ ἀναλάβουν τὸ τιμόνι τῆς χώρας ἐντὸς ὁλίγου. Ἢ ὅλα ἢ τίποτα. Τὰ μικρὰ μυαλά, φέρνουν μικρὰ ὄνειρα. Τὰ μικρὰ ὄνειρα φέρνουν μικρὰ ἔργα. Τὰ μικρὰ ἔργα φέρνουν χαμηλὰ ταβάνια. Καὶ τὰ χαμηλὰ ταβάνια, φέρνουν μεγάλες ἐκπτώσεις. Καὶ οἱ ἐκπτώσεις εἶναι αὐτὲς ποὺ μᾶς ἔφεραν στὴν σημερινὴ κατάντια.

Τέλος, καὶ ἀκόμη ἕνα σημεῖο διαφωνίας μου μὲ τὴν στάσι τῶν «ἀγανακτισμένων». Ἐπίσης σημαντικό καὶ ξεκάθαρο, κάτι ποὺ δὲν προσλαμβάνω ἀπὸ τὴν δική τους στάσι.

Τί ἀκριβῶς ἐπιδιώκουν; Τί ἀκριβῶς θὰ ἤθελαν γιὰ τὴν Πατρίδα μας; Κάτι γενικό ἢ κάτι εἰδικό; Καὶ γιατί θὰ πρέπῃ ὅλο αὐτὸ νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα μιμήσεως κι ὄχι πρωτογενοῦς ἰδέας; Τί νὰ θαυμάσω στὴν ἰσπανικὴ ἐπανάστασι τῶν ἀντιστοίχων «ἀγανακτισμένων»; Τί; Τὰ προβλήματα τῆς Ἰσπανίας εἶναι προβλήματα τῶν Ἰσπανῶν καὶ θὰ στρώσουν κῶλο γιὰ νὰ τὰ λύσουν. Πρὸς τί λοιπὸν πρέπει ἐγὼ νὰ μιμηθῶ κάτι ποὺ δὲν μὲ ἐκφράζει;

Ἔχουν οἱ Ἰσπανοὶ μίαν Θράκη κι ἕνα βεζύρη νὰ τὴν ἁλωνίζῃ; Ἔχουν οἱ Ἰσπανοὶ ἕνα Αἰγαῖο κι ἕναν Δροῦτσα γιὰ νὰ τὸ χαρίζῃ; Ἢ μήπως ἔχουν μίαν Κύπρο πίσω τους γιὰ νὰ ἀξιώσουν δικαιοσύνη καὶ ἐφαρμογὴ διεθνῶν συμβάσεων;

Μήπως ἔχουν οἰ Ἰσπανοὶ ἕνα Ἕβρο νὰ χάσκῃ ὡς ὀρθάνοικτη πύλη καὶ νὰ εἰσβάλλουν καθημερινῶς ὁλόκληρες ἀφρικανικὲς ἐπαρχίες; Ἢ μήπως ἔχουν ἕνα κατεστραμμένο ἀπό τοὺς ΛΑΘΡΟμετανᾶστες Ε.Σ.Υ.; Ἢ μήπως ἔχουν ὅλους τοὺς συνταξιούχους τους ἐξαθλιωμένους καὶ πεινασμένους; Ἢ μήπως ἔχουν ἕναν GAP ποὺ προτιμᾶ νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν goldman sachs κι ὄχι τὰ Ἑλληνικὰ συμφέροντα; Ἢ μήπως ἔχουν μία Δραγώνα νὰ δημιουργῇ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος «τουρκικὲς» μειονότητες σὲ μία δική τους ἀντίστοιχη Θράκη; Ἢ μήπως ἔχουν ἕναν ἀνιστόρητο γείτονα νὰ καπηλεύεται πανάρχαιο δικό τους τοπωνύμιο καὶ νὰ ἐπιβουλεύεται ἐθνικὴ κυριαρχία, ὅπως τὰ Σκόπια ἢ οἱ «τσάμηδες»; Μήπως ἔχουν οἱ Ἰσπανοὶ φυσικὸ ἀέριο γιὰ νὰ χρειαστῇ νὰ τὸ μοιραστοῦν μὲ κάποιον γείτονα; Ἢ μήπως πετρέλαια καὶ ἀμυθήτου ἀξίας ὀρυκτά, τὰ ὁποῖα χαρίζουν ἀκρίτως στοὺς κολλητούς τους οἱ ἰσπανοί κυβερνῶντες; Μήπως ἔχουν κατεστραμμένη βιομηχανία ἀπὸ τὸ ἴδιο τους τὸ κράτος καὶ τοὺς συνδικαλιστές τους; Ἢ μήπως ἔχουν πρόβλημα στὸν ὁρισμό τῆς ΑΟΖ τους;

Τὰ προβλήματα τῶν Ἰσπανῶν, τῶν Ἰρλανδῶν, τῶν Ἰσλανδῶν, τῶν Ἰταλῶν, τῶν Γἀλλων, τῶν Γερμανῶν σὲ τί ἀκριβῶς ὁμοιάζουν μὲ τὰ δικά μας; Γιὰ ποιόν λόγο ἔχουν ὁμοιότητες; Γιατί λοιπόν πρέπει νὰ τοὺς μιμηθῶ;

Ἐὰν οἱ Ἰσπανοί, (κι ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοὶ ἀνὰ τὸν πλανήτη) εἶχαν ἐςτῳ καὶ τὰ μισὰ ἐκ τῶν δικῶν μας προβλημάτων, τότε ξέρετε τί θὰ ἔκαναν; Θὰ διεκδικοῦσαν, ἀπαιτοῦσαν, ἀγωνίζονταν γιὰ ἕνα καὶ μόνον:

ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ!!!

Νὰ ἀποκτήσουν κράτος ποὺ θὰ φροντίζῃ τοὺς πολῖτες του καὶ μόνον.

Κι ὅταν μὲ τὸ καλὸ ἀποκτήσουν κράτος ποὺ θὰ φροντίζῃ μόνον τοὺς πολῖτες του, τότε, καὶ μόνον τότε, ἀπὸ τὸ περίσσευμα ἀνθρωπιᾶς (κι ὄχι «ἀνθρωπιᾶς» τοῦ κώλου ὅπως εἶναι ἡ μονομερὴς «ἀνθρωπιὰ» τῶν δικῶν μας «ἀγανακτισμένων»), θὰ μοιράσουν ἀνθρωπιά. Θὰ μοιράσουν κάτι ποὺ θὰ ἔχουν ὅμως. Κι ὄχι κάτι ποὺ θὰ τοὺς λεἰπῃ. Ὅταν θὰ ὑπάρχῃ περίσσευμα στὸ κράτος, περίσσευμα στοὺς πολίτες, περίσσευμα στὴν ζωή τους, τότε καὶ μόνον τότε θὰ πᾶνε νὰ βοηθήσουν ὅλους αὐτοὺς ποὺ τὸ χρειάζονται. (Καὶ γιὰ τὸν ὁποίων τὴν ἐξαθλίωσι, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι αὐτοὶ κι ὄχι ἐμεῖς ὑπεύθυνοι.)

Μήπως εἴδατε κάτι ἀνάλογο ἐδῶ; Νὰ «ἀγανακτίσω» ὅπως Ἰσπανία; Ὅπως Ἰσλανδία; Ὅπως Ἰρλανδία; Γιατί; Εἶμαι συνέχειά τους; Εἶμαι κομμάτι τοῦ αὐτοῦ προβλήματος; Ἢ μήπως ὅλοι αὐτοὶ, ὅταν μὲ τὸ καλὸ λύσουν ὅλα τους τὰ προβλήματα, θὰ ἔλθουν κατὰ Ἑλλάδα μεριὰ γιὰ νὰ λύσουν καὶ τὰ δικά μας; Ποῦ συνίστατο ἡ ἀλληλεγγύη; Στὸν κοινὸ οἰκονομικὸ παρονομαστή; Μὰ αὐτοὶ δὲν εἶχαν τὸν Σημίτη, τὸν Παπακωνσταντίνου, τὸν Πάγκαλο, τὸν GAP, τὸν Καραμανλῆ, τὸν Σουφλιᾶ, τὸν Σαμαρᾶ, τὴν Ντορίτσα, τὸν Τσίπρα, τὸν Ἀλαβᾶνο, τὴν Ἀλέκα…. Τὰ δικά τους προβλήματα δὲν εἶναι ἐθνικά καὶ συνειδησιακά. Τὰ δικά μας εἶναι.

Τὰ δικά τους προβλήματα δὲν ἐπικεντρώνονται στὴν συνολικὴ κακοδιαχείρισι. Τὰ δικά μας ὄπως ἀφοροῦν στὴν συνολικὴ κι ὄχι μόνον στὴν οἰκονομικὴ κακοδιαχείρισι. Τὰ δικά τους προβλήματα δὲν εἶναι χρόνια ἀλλὰ περιστασιακά. Τὰ δικά μας εἶναι ἐπαναλαμβανόμενα τὰ τελευταῖα 190 χρόνια.

Ἡ δική τους ἰστορία (τῶν περισσοτέρων) δὲν περιλαμβάνει μίαν κατοχή 400 ἐτῶν. Ἀντιθέτως μὲ ἐμᾶς. Ἡ δική τους κοινωνία ἔχει μίαν δομή, μίαν ἱεράρχησι, μίαν ὐποτυπώδη δικαιοσύνη. Ἡ δική μας δὲν ἔχει. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ θέμα τῶν ἀποζημιώσεων τοῦ Διστόμου στρεφόμαστε στὴ ἰταλικὴ δικαιοσύνη διότι ἡ Ἑλληνικὴ εἶναι ἀνύπαρκτος.

Γιατί λοιπὸν νὰ μιμηθῶ κάποιον ποὺ δὲν ἔχει τίποτα κοινό μαζί μου; Γιατί νὰ μιμηθῶ κάποιον ποὺ ἔχει τὰ περισσότερά του προβλήματα λυμένα; Γιατί νὰ μιμηθῶ κάποιον, ποὺ ἐὰν λύσῃ τὸ οἰκονομικό του πρόβλημα, θὰ ξαναστήσῃ μίαν ἀναπτυγμένη κοινωνία; Ἐγὼ ἐὰν λύσω, μὲ ἕναν κάποιον τρόπο, τὸ δικό μου οἰκονομικὸ πρόβλημα, τί ἀκριβῶς θὰ ἔχω;

Θὰ ἔχω κράτος; Δίκαιον; Ἦθος; Πολίτες; Οἰκονομία; Ἀνάπτυξι; Μέλλον; Σύνορα; Ἀνεξαρτησία; Σύστημα ὑγείας; Παιδεία;

Δὲν θὰ ἔχω. Καὶ τὸ γνωρίζουν οἱ «ἀγανακτισμένοι». Γιὰ ἐτοῦτο συζητοῦν ἀορίστως, ἀσαφῶς, θολῶς καὶ διαιωνίζουν μίαν ἤδη πεθαμένη ἀπὸ καιροῦ κοινωνία.

Τέλος, τὸ σημαντικότερον ὅλων. Ἡ ἀνικανότης τους νὰ ἐκφέρουν καθάριο πολιτικὸ λόγο, ξεκάθαρη πολιτικὴ πρότασι, ἀνάδειξι ἀρίστων καὶ προβολὴ αὐτῶν, ἀποδεικνύει ἐπί πλέον κι ἕνα ἀκόμη ζήτημα. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ λύσις τῶν προβλημάτων. Τοὺς ἐνδιαφέρει τὸ θάψιμο τῶν προβλημάτων καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν ῥούχων τοῦ Μανωλιοῦ. Μία ἀπὸ ὅσα ἔχουμε ἤδη δῆλα δή.

Συνοψίζοντας. Τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῶν «ἀγανακτισμένων», ποὺ μὲ ἀγανακτοῦν διότι ἀντιλαμβάνομαι τὴν ὑποκρισία τους εἶναι:

  • Ἀνηθικότης, μέσῳ ὑποθάλψεως λαθρεμπορίου καὶ παρεμπορίου.
  • Ἀνυπαρξία προγράμματος οἰκονομικοῦ, μέσῳ προβολῆς παραλόγων λύσεων τῶν οἰκονομικῶν μας ζητημάτων. Θὰ δεχόμουν οἰανδήποτε λύσι ὡς λύσι, ἐὰν εἶχε σὰν ἐπίκεντρο τὴν ἀνάπτυξι τῆς χώρας κι ὄχι τὸν διεθνισμό ποὺ προβάλλουν. Οὐδεῖς λαὸς ἀγωνίζεται γιὰ ἐμᾶς. Ἐμεῖς γιατί πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε πρῶτα γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους καὶ μετὰ γιὰ ἐμᾶς;
  • Ἀνικανότης ἐκφορᾶς πολιτικῆς προτάσεως. Στήνουν στὴν πλατεία παραστάσεις «ἀμέσου» δημοκρατίας, στὶς ὁποῖες συμμετέχουν τριάντα νοματαῖοι. Αὐτοὶ ἀποφασίζουν, κρίνουν καὶ συμπεραίνουν γιὰ ὅλους. Ἀνακοινώνουν ψηφίσματα, ἀνακοινώνουν ἀποφάσεις, φτιάχνουν κόμματα, φτιάχνουν τελεῖες… Γιά ποιόν; Γιὰ τὸν πακιστανὸ ποὺ πουλάει τὰ λαθραῖα του; Ἢ γιὰ τὸν μ@λ@κ@ Ἕλληνα ποὺ πουλάει ἀποδίδοντας τὸ ΦΠΑ, τὸ ἐνοίκιο, τοὺς φόρους, τὶς εἰσφορές κι ὅ,τι ἀλλο ἀπαιτεῖται; Οἱ μ@λ@κες νὰ δουλεύουν γιὰ νὰ συντηροῦν τοὺς πονηρούς; Μὰ αύτὸ δὲν ἔχουμε ἤδη; Γιατί νὰ τὸ γκρεμίσουμε ἐὰν εἶναι νὰ τὸ ἐπαναλάβουμε; Τέτοιαν κοινωνία ἐπιθυμοῦν; Ἐμένα γιατί δὲν μοῦ ἐπετράπῃ νὰ ὁμιλήσω; Γιατί ὅταν τίθεται θέμα σφραγίσεως τῶν συνόρων πέφτουν νὰ ἐξαφανίσουν τὸν ὁμιλητή; Πῶς θὰ φτιάξουμε τὸ σπίτι μας; Μὲ ὀρθάνοικτα πορτοπαράθυρα νὰ μπάζῃ ἀπό παντοῦ; Τότε γιατί νὰ τὸ φτιάξουμε καὶ νὰ μὴν τὸ ἀφήσουμε ὡς ἔχει; Σὲ τί μᾶς ἐνοχλεῖ; Ὁ καλὸς νοικοκύρης πρῶτα τὰ τοῦ οἴκου του φροντίζει καὶ μετὰ τὰ τοῦ γείτονος. Ποιάν Ἑλληνικὴν κοινωνία λοιπὸν θέλουν νὰ ἀναδομήσουν; Αὐτὴν ποὺ δὲν θὰ εἶναι κοινωνία ἀλλὰ χάβρα; Μὰ χάβρα εἶναι ἤδη… Γιατί νὰ ἀγωνιστῶ γιὰ νὰ τὸ ἀλλάξω;
  • Ἔχουμε μίαν μοναδικὴ ἰστορία κι ἕναν μοναδικὸ πολιτισμό. Ἔχουμε ἄπειρα παραδείγματα ἤθους καὶ ἀξιῶν. Ἔχουμε ἀποδείξεις ὅτι αὐτὸς «ὁ τρόπος» ἀπέδοσε στὰ μέγιστα. Συμφωνοῦμε ἅπαντες σχεδὸν στὴν ἀνηθικότητα καὶ στὴν ἀξιακὴ φθορὰ ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας. Γιατί λοιπὸν νὰ λάβω ὡς παράδειγμα ἐκκινήσεως τῆς δικῆς μας ἀπελευθερώσεως τὰ ἡμίμετρα καὶ νὰ μὴν στραφῶ στὴν πηγὴ τῆς ὀμορφιᾶς, τοῦ ἤθους καὶ τοῦ ὠραίου; Γιατί νὰ θεωρήσω τὸν ἰσπανό (ἢ ὁποιονδήποτε) πρότυπό μου, τὴν στιγμὴ ποὺ κουβαλᾶ στὴν πλάτη του ἀποικιοκρατίες, γενοκτονίες, καταπιέσεις ἐν ὦ ἔχω πίσω μου ἕναν Θεμιστοκλῆ ἢ ἕναν Περικλῆ ποὺ ἔκαναν τὴν Ἀθήνα νὰ λάμψῃ μέσῳ τῶν ἀγώνων γιὰ ἐλευθερία καὶ γιὰ πνευματικὴ ἀνάτασι;
  • Ἡ προβολὴ τῆς ἀμεσοδημοκρατίας (ἄλλη μία «κάτι» δημοκρατία, ποὺ φυσικὰ δὲν εἶναι δημοκρατία) ποὺ περιλαμβάνει στοὺς κόλπους της (καὶ στὰ κόλπα της) μόνον πρόσωπα καὶ ἰδέες ποὺ δέχεται τὸ δικό τους σύστημα, μόνον δημοκρατία δὲν εἶναι. Κι ἐὰν δεκτῶ πὼς πράγματι χρειαζόμαστε δημοκρατία, γιατί νὰ μὴν εἶναι ἡ δημοκρατία τῶν ἀρίστων; (Βάζω κι ἐγὼ ἐπιθετικὸ προσδιορισμό ἐφ’ ὅσον ὅλοι βάζουν.) Γιατὶ θὰ πρέπῃ νὰ ἀρκεστῶ στὰ λιγοστὰ ὅταν μπορῶ νὰ ἔχω τὰ πάντα; Θέλω τοὺς άρίστους! Χρειάζομαι τοὺς ἀρίστους! Πρέπει νὰ βρῶ ἐπί τέλους τὸ κουράγιο καὶ νὰ ἀναγνωρίσω στοὺς ἀρίστους τὸ χρέος νὰ μὲ βγάλουν ὡς χώρα ἀπό τὴν λάσπη!! Νὰ μὲ «μεταμορφώσουν» ἀπὸ ὑπήκοο σὲ πολίτη. Πῶς θὰ γίνῃ λοιπόν αὐτό; Μὲ τὰ πρόσωπα καὶ τὰ ψηφίσματα τῆς πλατείας;
  • Κάθε πρότασίς τους παύει μὲ τὴν κατάρριψι τοῦ ὑπάρχοντος συστήματος. Καὶ φυσικὰ καμμία πρότασις δὲν περιλαμβάνει τὴν ἔννοια Ἑλλάς. Ἐὰν ὅμως δὲν ἀγωνιστῶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τότε γιατί θὰ ἀγωνιστῶ; Γιὰ νὰ μὴν ἔχω πόρτα καὶ παράθυρα στὸ σπίτι μου; Γιὰ νὰ πληρώνω ἐγὼ τὰ λάθη καὶ τὰ ἐγκλήματα τῶν ἄλλων; Γιὰ νὰ θεραπεύω ἐγὼ τοὺς νοσοῦντες ἀπὸ τὰ πειράματα τῶν ἄλλων καὶ νὰ πεθαίνῃ ἡ μάνα μου διότι ὁ κάθε καϋμένος, ἀπὸ κάθε ἄκρη αὐτοῦ τοῦ ταλαιπώρου πλανήτου, κατέλαβε κάθε κρεββάτι σὲ κάθε νοσοκομεῖο, τὸ ὁποῖον ὅμως νοσοκομεῖον ἔκτισε ὁ παπποῦς μου, ὁ πατέρας μου κι ἐγώ; Δῆλα δή; Νὰ παλαίψω γιὰ νὰ ἐξαφανιστῶ ἐν τελῶς ἀπό προσώπου γῆς; Μήπως δὲν μᾶς τὰ λένε καὶ τόσο καλά;

Ἀγανακτῶ λοιπὸν πάρα πολὺ μὲ τοὺς «ἀγανακτισμένους». Ἀγανακτῶ διότι ὄχι μόνον δὲν θὰ ἐπιτρέψουν στὸν ἡγέτη νὰ περάσῃ ἐμπρὸς ἀλλὰ θὰ κάνουν κι ὅ,τι χρειάζεται πρὸ κειμένου νὰ τὸν ἐξαφανίσουν. Ἀγανακτῶ διότι εἶναι ὑποκριτές. Διότι εἶναι ὑποκινούμενοι. Διότι δὲν ἔχουν ὄραμα γιὰ μίαν ἀναγεννημένη Ἑλλάδα ἀλλὰ γιὰ κάτι ποὺ θὰ θυμίζῃ Ψυττάλεια. Ἀγανακτῶ γιατὶ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἐξέλθουμε τῆς κρίσεως ἀλλὰ νὰ παραμείνουμε μέσα γιὰ νὰ μᾶς ἐλέγξουν αὐτοί πλέον. Ἀγανακτῶ διότι δὲν ἔχουν ἦθος κι ἀγάπη γιὰ τὸν τόπο. Ἀγανακτῶ διότι δὲν παραδειγματίζονται ἀπὸ τὴν ἱστορία μας. Ἀγανακτῶ γιατὶ δὲν σέβονται τὴν ἱστορία μας. Ἀγανακτῶ διότι πασχίζουν νὰ καταστρέψουν ὅσα ἔμειναν ὄρθια..

Ἐγὼ ποτὲ δὲν ἤμουν μὲ τοὺς ἀγανακτισμένους. Ποτὲ δὲν στάθηκα στὸ πλάι τους. Ποτὲ δὲν βρῆκα κάτι καλὸ στὶς πράξεις τους. Καὶ πάντα εὕρισκα μέσα στοὺς διοργανωτὲς πασόκια κι χρηματοδοτουμένους ἀπό ΜΚΟ καὶ σορικὲς ἐπιχειρήσεις. Ἐγὼ εἶμαι μόνη μου. Ἔξω ἀπὸ τοὺς δικούς τους χορούς. Ἐκεῖ, μαζί μὲ τοὺς ἄλλους ἀνωνύμους. Ὄχι ὅμως δίχως ὄνειρα. Ὄχι ὅμως δίχως Ἑλλάδα στὴν καρδιά μου. Ὄχι ὅμως δίχως στόχους γιὰ ἀναδόμησι αὐτοῦ τοῦ μικροῦ χωραφιοῦ ποὺ τὸ εἶπαν κάποιοι κάποτε Ἑλλάδα.

Φιλονόη

Υ.Γ. Ἐγὼ κοινωνία τοῦ τζᾶμπα δὲν θέλω. Θέλω ὑγεία. Κι ὅποιος συμφωνεῖ μαζί μου, ὅποιος πιστεύει στὴν δύναμι τοῦ Ἕλληνος, ὅποιος θέλει μίαν νέα Ἑλλάδα, δυνατή, καθαρὴ καὶ μὲ ἦθος, θὰ πρέπῃ νὰ κάνῃ τὸ ἴδιο. Ἔχω ἕναν ἔθνικὸ ὕμνο ποὺ μιλᾶ γιὰ μίαν κυρία. Αὐτὴν τὴν κυρία θέλω νὰ φέρω στὴν Πατρίδα μου. Κι ὄχι κάποιον κλῶνο της. Καὶ θέλω νὰ τὴν φέρω στὴν Πατρίδα μου γιὰ τὴν Πατρίδα μου. Κι ὄχι γιὰ τὸν κάθε πικραμένο τοῦ πλανήτου.

Σημείωσις:

Τὸ παραπάνω κείμενον τὸ ὀφείλω σὲ ἕναν θεῖο διδάσκαλο. Νὰ εἶναι καλά.



Εκφράζοντας τον απροκάλυπτο πλέον πανικό του καθεστώτος ενώπιον των λαϊκών αντιδράσεων, ο συμπολίτης μας βουλευτής και μέλος της κυβέρνησης Γιώργος Πεταλωτής προέβη σε νέες ελεεινές δηλώσεις εναντίον μας - δηλώσεις φασιστικές με όλη τη σημασία του όρου.

Στον Τύπο της 5ης Ιουλίου διαβάσαμε τα κάτωθι λεγόμενά του: «Σύμφωνα με τον νόμο ο εισαγγελέας όταν πέφτει στην αντίληψή του αξιόποινη πράξη που δεν απαιτείται έγκληση από το θιγόμενο, βεβαίως και υποχρεούται να παρεμβαίνει». Και αναφερόμενος στην αφίσα μας είπε: «Εκεί και αν χρειαζόταν εισαγγελική παρέμβαση»!

Αποτελεί πρωτάκουστη πρόκληση ο υφυπουργός Δικαιοσύνης (!) να καλεί τους εισαγγελείς να κινηθούν εναντίον των διακινητών μιας αντικυβερνητικής αφίσας, που δεν έχει καμμία επιλήψιμη λέξη και απολύτως κανένα υπονοούμενο βίας!

Και τι υφυπουργός; Μιας κυβέρνησης που ξεπουλάει αδιάντροπα τη χώρα, μετά την πολύχρονη λεηλασία της από το κυβερνών κόμμα!

Είχε μάλιστα και ... άποψη για το τι ξέρει και τι όχι ο Μίκης Θεοδωράκης σχετικά με την πρωτοβουλία μας - και γελοιοποιήθηκε βεβαίως διπλά από την άμεση αντίδραση εκείνου!

Εμείς, μέσα από τον "Αντιφωνητή", καλέσαμε τον Γ.Π. πριν λίγο καιρό να παραιτηθεί από κυβερνητικός εκπρόσωπος Τύπου, ελπίζοντας ότι κάτι σαν... τσίπα ίσως θα πρυτάνευε, παρά το στενά κομματικό του συμφέρον.

Δυστυχώς τίποτε τέτοιο δεν βλέπουμε να συνέβη. Επειδή όμως η λογική κατάληξη της κατρακύλας είναι (πολύ απλά) ο πάτος, καλούμε τον Γ.Π. να αντιληφθεί πού ακριβώς βαδίζει.

Εμείς πάντως τον ενημερώνουμε ότι δεν πρόκειται να τρομοκρατηθούμε, ούτε από αυτόν (με τους εισαγγελείς), ούτε από το κόμμα του (με τα ΜΑΤ).

Αν νομίζει ότι είναι μέλος χουντικής κυβέρνησης ή ότι με τις πλάτες των ξένων τραπεζιτών και χρηματιστών θα μας πατάει όλους το κεφάλι, χωρίς να βγάζουμε άχνα, πλανάται πλάνην οικτράν.

Τον πληροφορούμε ότι τόσο σε αυτόν, όσο και στην κυβέρνησή του, θα απαντούμε σε κάθε προστυχιά που θα επιχειρείται σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας!

ΣΠΙΘΑ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

Σε ένα δείπνο θα σχηματοποιηθούν τα γενικά χαρακτηριστικά του νέου δανείου της χώρας και οι επαχθείς όροι που αυτό θα περιλαμβάνει, καθώς επίσης και ο τρόπος της εθελοντικής ιδιωτικής συμμετοχής στη διακράτηση ελληνικών ομολόγων.

Ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος έχει προγραμματίσει για σήμερα ταξίδι-αστραπή στο Βερολίνο, για να βρεθεί απέναντι στον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε, σε ένα πολύ κρίσιμο τετ-α-τετ.

Η γερμανική πλευρά επιθυμεί να ξεκινήσει όσο γίνεται πιο γρήγορα το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας και με το δείπνο αυτό ο κ. Σόιμπλε, ως άλλος τοποτηρητής, θέλει να ξεκαθαρίσει ότι το νέο δάνειο είναι απόλυτα ταυτισμένο με την πορεία των ιδιωτικοποιήσεων.

Την ίδια στιγμή, θέλει να «προλάβει» τη γαλλική πλευρά και να τονίσει ότι η διακράτηση ελληνικών ομολόγων πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε σε καμία περίπτωση να μην αποτελεί μορφή χρεοκοπίας, ούτε καν περιορισμένης.

Ο κ. Βενιζέλος, από την πλευρά του, θα δείξει για ακόμα μία φορά την προσήλωση της κυβέρνησης στην εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου, με όσα σκληρά και αντεργατικά μέτρα αυτό περιλαμβάνει.

Πηγή

Οι εικόνες που κατέκλυσαν την οθόνη έμοιαζαν βγαλμένες από άλλη εποχή… Τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου, ενθουσιώδης και με την επίφαση πολιτικής ηγεμονίας που του χάριζε απλόχερα το +11% από τη Νέα Δημοκρατία, στις βουλευτικές εκλογές του 2009, μετέτρεπε τα πρώτα υπουργικά συμβούλια της διακυβέρνησής του σε… open party.

Οι συνεδριάσεις μεταδίδονταν live, και παρόντες ήταν προσωπικότητες της «άλλης Ελλάδας»: Ο Αρχιεπίσκοπος… ο τότε Συνήγορος του Πολίτη που επρόκειτο να εξελιχθεί σε κομματικό δήμαρχο της… απάθειας, στην πόλη που γέννησε τη Δημοκρατία των ηγετών… ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης… διεθνούς φήμης αρχιτέκτονες που, υποτίθεται ότι θα αναλάμβαναν να «ξαναχτίσουν» την Ελλάδα.

Φευ… Κοντεύουμε δυο χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, και η Κυβέρνηση του επιγόνου του Οίκου των Παπανδρέου κρύβεται… από το ίδιο το κόμμα της. Οι απευθείας συνεδριάσεις εγκαταλείφτηκαν, ο Γιώργος άσπρισε απότομα, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις, και πολύ πιο πίσω στην πολιτική εκτίμηση της κοινωνίας, ενώ την «πολιτική διεύθυνση» του τόπου, την έχει αναλάβει ουσιαστικά ο χαμένος της εσωκομματικής μάχης ηγεσίας του 2007. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που σήμερα βρίσκεται στο Βερολίνο, για να «πουλήσει» Ελλάδα, συνομιλώντας με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά και με επενδυτές που θα ενδιαφέρονταν να επενδύσουν στη χώρα μας.

Μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικό περιβάλλον, ο Γιώργος Παπανδρέου επιχείρησε να ξαναπιάσει το νήμα με τη… χαμένη αθωότητα των πρώτων εβδομάδων στην εξουσία, τότε που κανείς δεν ενοχλείτο από «κηπουρούς» και… λοιπούς. Συναντήθηκε με τον Λέανδρο Ρακιντζή (πάλι), επέτρεψε να μεταδοθεί live η συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου (πάλι), και στην εισαγωγική ομιλία του, επιχείρησε να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της σύγχρονης Δημοκρατίας.

Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει. Και η συγκεκριμένη εικόνα, το… repeat των πρώτων εβδομάδων του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, δεν συγκέντρωσε κολακευτικά σχόλια, αλλά προκάλεσε αντιδράσεις και λελογισμένη οργή.

Ίσως, περισσότερο από ο, τιδήποτε άλλο, η φράση «ο μεγάλος ασθενής», που χρησιμοποίησε ο Γιώργος Παπανδρέου για να περιγράψει τον δημόσιο τομέα, αντικατοπτρίζει με επάρκεια την πραγματικότητα. Γιατί, υπάρχει στην Ελλάδα του 2011 «Μεγάλος Ασθενής»: Το ΠΑΣΟΚ, η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός της…

Είναι πλέον πασιφανές σε όλο τον κόσμο ότι η ΕΕ και κυρίως ο συνεκτικός της κρίκος, δηλαδή το ΕΥΡΩ, έχουν γίνει στόχος των επιθετικών κερδοσκόπων. Για να το επιτύχουν αυτό οι κερδοσκόποι, κτυπούν το ευαίσθητο σημείο της ΕΕ που είναι οι λαοί της και κυρίως τους ασθενέστερους εξ αυτών. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό η Ελλάδα θα ήταν και έγινε ο πρώτος στόχος. Φυσικά η κυβέρνηση Παπανδρέου βοήθησε άθελά της να επιτευχθεί πολύ εύκολα ο στόχος αυτός.

Η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει μόνο για ομόλογα που λήγουν στα επόμενα τρία χρόνια 64 δις ΕΥΡΩ, τα οποία φυσικά δεν διαθέτει, ούτε μπορεί να τα δανειστεί από τις αγορές ή από οπουδήποτε αλλού, έτσι όπως τα έκανε με τα μνημόνια κ.λ.π. η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Επομένως, μόνο η τρόϊκα μπορεί τώρα πλέον να δώσει τα χρήματα αυτά και φυσικά και άλλα που θα χρειαστούν αργότερα. Οι κερδοσκόποι όμως, επειδή γνώριζαν από την αρχή ότι οι ευρωπαίοι δεν θα άφηναν την Ελλάδα να πτωχεύσει (η Ελλάδα άραγε γιατί δεν το γνώριζε;;;), φρόντισαν να διευρύνουν το κτύπημα για να είναι σίγουροι για το αποτέλεσμα. Κτύπησαν αρχικά την Ιρλανδία και αργότερα την Πορτογαλία και φυσικά σειρά παίρνει… σιγά σιγά η Ισπανία που θα είναι και το φινάλε.

Για να το καταφέρουν αυτό οι κερδοσκόποι κτυπούν το μαλακό υπογάστριο της ΕΕ, δηλαδή τους λαούς της, μέσω της απομάκρυνσής τους από τις αγορές. Τα κράτη της ΕΕ όμως, ακόμα και η χώρα μας, από την αρχή αντιμετώπισαν το φαινόμενο αυτό καταβάλλοντας προσπάθεια να διασώσουν τις τράπεζες σε βάρος των λαών. Αν στην τακτική αυτή προσθέσουμε και τις προθέσεις των ισχυρών κρατών (Γερμανίας, Γαλλίας κ.λ.π.), σε ότι αφορά τα συμφέροντά τους, αντιλαμβάνεται κανείς το μπάχαλο που συμβαίνει και το αδιέξοδο που δημιουργείται.

Μέχρι τώρα η ΕΕ, ουσιαστικά μοίρασε πιστωτικές κάρτες σε Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία με συγκεκριμένο πλαφόν, πρακτική η οποία οξύνει το πρόβλημα αντί να το επιλύει. Ο σχεδιασμός για μετακύλιση χρονικά του χρέους με τη συμμετοχή ιδιωτών, δηλαδή το μεγάλο σχέδιο της Γερμανίας και της Γαλλίας ακυρώθηκε εν τη γενέσει του από τους οίκους αξιολόγησης.

Η ΕΕ λοιπόν έχει μόνο έναν δρόμο και αυτός δεν είναι άλλος από το δρόμο της αλήθειας, δηλαδή η προστασία των λαών της και όχι των τραπεζών. Θα πρέπει λοιπόν:
Πρώτον να παραμεριστούν τα συμφέροντα Γερμανίας, Γαλλίας κ.λ.π. και
Δεύτερον να αρχίσουν μετακινήσεις κεφαλαίων από τις πλεονασματικές χώρας προς τις ελλειμματικές για επενδύσεις. Δηλαδή πλήρη ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης.

Θα γίνει αυτό;;

Μάλλον όχι.

Άρα η ΕΕ πάει για διάλυση, τουλάχιστον με τη μορφή που έχει σήμερα.


Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Παρά τους ισχυρισμούς του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Χρήστου Παπουτσή, και εκείνους της φυσικής ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ., όλα δείχνουν πως, το καυτό διήμερο της 28ης και 29ης Ιουνίου, ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας αντιστράτηγος Λευτέρης Οικονόμου επέλεξε συνειδητά να διαλύσει τη συγκέντρωση των πολιτών στο Σύνταγμα και όχι να απομονώσει τους «μπαχαλάκηδες» οποιασδήποτε προέλευσης ή χρώματος. Τα στοιχεία είναι αδιάσειστα. Το χρονικό των γεγονότων αδιάψευστο και οι συγκεκριμένες οδηγίες που δόθηκαν στον Θάλαμο Επιχειρήσεων της ΕΛ.ΑΣ. ξεκάθαρες.

Νωρίς το απομεσήμερο της Τετάρτης 29 Ιουνίου, την ώρα περίπου κατά την οποία αναμενόταν η διαδικασία ψηφοφορίας στη Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο, μία ομάδα 250 νεαρών αναλαμβάνει «δράση» στη γωνία Καραγεώργη Σερβίας και Σταδίου, με στόχο να επιτεθεί στο κτήριο του Υπουργείου Οικονομικών. Στην επίθεση αυτή αντιδρούν οι διμοιρίες των ΜΑΤ που βρίσκονται επί των οδών Βουλής και Νίκης. Δέχονται βροχή από πέτρες και μάρμαρα και οπισθοχωρούν.



Εκείνη την ώρα, ο έχων το γενικό πρόσταγμα επί του Θεάτρου Επιχειρήσεων ταξίαρχος Στέφανος Κοζιράκης και οι υφιστάμενοι του αξιωματικοί, που ελέγχουν τις αστυνομικές δυνάμεις, προτείνουν τη διενέργεια κίνησης απομόνωσης των 250 νεαρών «μπαχαλάκηδων» με την ενεργοποίηση των διμοιριών των ΜΑΤ, που βρίσκονται στην οδό Βουκουρεστίου, και άλλων εφεδρικών, που είναι τοποθετημένες εγγύς του σημείου Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας.

Ο αντιστράτηγος, Λευτέρης Οικονόμου
Ο αντιστράτηγος, Λευτέρης Οικονόμου
Η τακτική αυτή προτείνεται στους έχοντες το πρόσταγμα στον Θάλαμο Επιχειρήσεων, αντιστράτηγο Γρηγόρη Μπαλάκο, γενικό επιθεωρητή Νοτίου Ελλάδος, και υποστράτηγο Ιωάννη Λιούκα, γενικό αστυνομικό διευθυντή Αττικής.

Οι δύο ανώτατοι αξιωματικοί εισηγούνται στον αρχηγό της Αστυνομίας Λευτέρη Οικονόμου να υλοποιηθεί άμεσα αυτό το σχέδιο τακτικής απομόνωσης των 250. Προς έκπληξη όλων όσων παρίστανται στον Θάλαμο Επιχειρήσεων, ο κ. Οικονόμου δίνει διαταγή να αντεπιτεθούν οι διμοιρίες επί της Βουλής και Νίκης με μαζική χρήση χημικών, ώστε οι 250 νεαροί με τις πέτρες να αναγκαστούν να καταφύγουν ψηλά επί της Βασιλέως Γεωργίου, μπροστά από τα ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος.



Είναι προφανές το τι συνέβη. Ο κ. Οικονόμου αρνήθηκε να υιοθετήσει την άποψη των επιτελών του που βρίσκονταν επί τόπου, προκειμένου να απομονωθεί ο πυρήνας της πρόκλησης και να συλληφθούν οι «θερμόαιμοι», ώστε στη συνέχεια να μην υπάρξει «προβοκάτσια» στον κύριο όγκο της συγκέντρωσης των πολιτών. Ο κ. Οικονόμου, αντιθέτως με τη διαταγή του, έστειλε την ομάδα των 250 απευθείας στην καρδιά των διαδηλωτών με τις γνωστές συνέπειες.



Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής
Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. που διαθέτουν τουλάχιστον δύο γραμμάρια φαιάς ουσίας κατάλαβαν πως στο Σύνταγμα δεν παιζόταν το επιχειρησιακό στοίχημα «Να διασφαλιστεί η ΒΟΥΛΗ και η ασφάλεια των Πολιτών», όπως διατυμπάνισε ο υπουργός Χρήστος Παπουτσής, με τον γνωστό στόμφο που τον διακρίνει.

Κατάλαβαν πως το επιχειρησιακό ζητούμενο ήταν η διασφάλιση της Βουλής και η πρόκληση ολοκληρωτικού μπάχαλου στο Σύνταγμα, ώστε να διαλυθεί η συγκέντρωση, να φοβηθούν οι πολίτες και να απαξιωθεί καταλυτικά η «υπόθεση Πλατεία».

Η εισήγηση των έμπειρων αξιωματικών, που απερρίφθη αμέσως και ασυζητητί, θα είχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Πρυτάνευσε, ωστόσο, η πολιτική προτεραιότητα που είχε να κάνει με την ψηφοφορία για το Μεσοπρόθεσμο. Τα χρονικά περιθώρια ήταν απολύτως συγκεκριμένα. Στόχος η αποφυγή μαζικής και άρα πολιτικά αξιόλογης λαϊκής πίεσης προς του βουλευτές. Ο κ. Οικονόμου εκτέλεσε κατά γράμμα αυτό που του ζήτησαν. Το Σύνταγμα κάηκε, η συγκέντρωση διαλύθηκε, η Βουλή διασφαλίστηκε, το Μεσοπρόθεσμο πέρασε και οι λίγοι έστω, έμπειροι και κυρίως δημοκρατικοί αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. έμειναν με την απορία. Για λίγο όμως, διότι αμέσως ένιωσαν την οσμή των χημικών, αλλά και μέτρησαν 2.860 δακρυγόνα που έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Τα χημικά αυτά εισάγονται από τη Γερμανία επί πιστώσει. Στη Δημοκρατία τίποτε δεν γίνεται, ωστόσο, «επί πιστώσει». Όλα γίνονται και ερμηνεύονται «τοις μετρητοίς».

Οι επόμενοι μήνες ίσως αποδειχτούν οι πιο κρίσιμοι για το μέλλον της χώρας καθώς θα αποδείξουν αν αυτή καταφέρει να δρομολογήσει μια έξοδο από την κρίση της χρεοκοπίας ή αν θα οδηγηθεί σε μια κατάρρευση με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η στήλη προσπαθώντας να περιγράψει τις πιθανές μελλοντικές εξελίξεις τις ομαδοποίησε σε τρία γενικότερα σενάρια που περιλαμβάνουν κάποιες από τις εκδοχές της τροπής που μπορούν να πάρουν τα πράγματα και τις συνέπειές τους.

Πιθανά σενάρια για το μέλλον…

Σενάριο ένα: Η Ελλάδα εφαρμόζει το Μεσοπρόθεσμο τόσο σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή, όσο και τις μεταρρυθμίσεις και αυτό αποδεικνύεται σωστό και οδηγεί σε πρωτογενή πλεονάσματα και ανάπτυξη που καθιστούν το χρέος βιώσιμο.

Η επικράτηση του σεναρίου αυτού λύνει το βασικό πρόβλημα που είναι το έλλειμμα που παράγει το κράτος και τα εμπόδια που θέτει στην ιδιωτική οικονομία να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και κοινωνικό πλούτο.

Απομένει το πρόβλημα του χρέους που υπό τις προϋποθέσεις του πρώτου σεναρίου καθίσταται διαχειρίσιμο με βασικά κλειδιά την επιμήκυνση και την μείωση του επιτοκίου για το μεγαλύτερο μέρος αυτού που θα έχει περιέλθει στα χέρια της τρόικα. Η πολιτική ηγεσία της Ευρωζώνης, αν η Ελλάδα έχει επιδείξει πρόοδο, είναι εύκολο να αποσπάσει την έγκριση των ψηφοφόρων για μείωση των επιτοκίων για χάρη των κοινών ωφελειών που προκύπτουν από τον ευρώ.

Σενάριο δύο:
Η Ελλάδα δεν καταφέρνει να μαζέψει ούτε τα δημοσιονομικά, ούτε να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις και το φάσμα της μη έγκρισης κάποιας επόμενης δόσης επιστρέφει δριμύτερο.

Α) Αν η Ευρωζώνη δεν έχει καταφέρει ακόμη να ελέγξει τις συνέπειες ενός ντόμινο, ένα νέο μνημόνιο που θα δώσει παράταση στο πρόβλημα είναι πολύ πιθανό. Η πιθανότητα εκλογών και μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα είναι η τελευταία ελπίδα.

β) Αν η ευρωζώνη έχει καταφέρει να ελέγξει τις συνέπειες μιας εξάπλωσης της ελληνικής κατάρρευσης, είναι πιθανό να μας αφήσουν να πάμε σε στάση πληρωμών και αναδιάρθρωση του χρέους. Οι συνέπειες δεν μπορούν να προσδιοριστούν με ακρίβεια, αλλά είναι πιθανό να είναι πολύ πιο επώδυνες από αυτές που θα συνεπαγόταν, η δημοσιονομική εξυγίανση, οι μεταρρυθμίσεις και μια εσωτερική υποτίμηση της τάξης του 30% περίπου.

Μια χώρα με πρωτογενές έλλειμμα και εμπορικό ισοζύγιο ακόμη και στα τρόφιμα, ενδέχεται να ζήσει άγριες στιγμές αν βρεθεί αποκλεισμένη από αγορές αλλά και από ΕΚΤ που συνεχίζει να τροφοδοτεί τις τράπεζες με αξιόπιστα ευρώ.

Το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή σε μια τέτοια περίπτωση θα εμφανιστεί επιτακτικό, αλλά λίγο θα συνεισφέρει χωρίς τις μεταρρυθμίσεις του οικονομικού μοντέλου και τη δημοσιονομική πειθαρχεία.

Κάποιοι δημαγωγοί εμφανίζουν την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα σαν πανάκεια, αλλά δεν είναι. Εθνικό νόμισμα έχει και η Ελβετία, έχει και η Αλβανία…

Πιο πιθανό είναι για την Ελλάδα, να περιπέσει στην κατάσταση της δεύτερης. Η παρουσία ενός εθνικού νομίσματος το οποίο μπορεί να υποτιμηθεί βοηθά βραχυπρόθεσμα να πάρει εμπρός μια οικονομία που διαθέτει παραγωγική βάση και μπορεί να υποστηρίξει εξαγωγές. Για μια χώρα που δεν διαθέτει παραγωγική βάση μοιάζει δώρο, άδωρο καθώς θα πρέπει να την δημιουργήσει με υψηλά επιτόκια και ακριβό συνάλλαγμα.

Σενάριο τρία: Η κρίση, ασχέτως με τι συμβαίνει στην Ελλάδα, εξαπλώνεται και στις μεγαλύτερες οικονομίες του νότου όπως της Ισπανίας και της Ιταλίας και απειλεί να περάσει την Μάγχη και τον Ατλαντικό.

Η Ευρωζώνη θα έχει δυο επιλογές ή να διαλυθεί ή να προχωρήσει σε πολιτική ενοποίηση.

Α) Στην πρώτη περίπτωση είναι πιθανό να έχουν κατάργηση του ευρώ και επιστροφή σε εθνικά νομίσματα με δραματικές συνέπειες για όλους, μέχρι να βρεθεί μια νέα γεωπολιτική και οικονομική ισορροπία. Το σενάριο της διάλυσης του ευρώ για την Ελλάδα ίσως είναι καλύτερο από τη συνέχιση του ευρώ και τον εξαναγκασμό της επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή, σε μια βαλκανική πραγματικότητα με την Τουρκία ισχυρό παίκτη και συνομιλητή της διεθνούς κοινότητας.

Β) Στην δεύτερη περίπτωση, η ΕΚΤ θα αντιγράψει τις μεθόδους της FED και θα βγει να αγοράσει χρέος και θα προσπαθήσει και με πληθωρισμό να διαβρώσει το χρέος. Αυτή η εξέλιξη θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους, αλλά αργά ή γρήγορα το ζήτημα της αντιμετώπισης του ελλείμματος θα επανέλθει. Κάποιο μοντέλο ανακύκλωσης των πλεονασμάτων του βορρά θα εφαρμοστεί, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ένα μοντέλο όπου κάποιοι άλλοι φορολογούμενοι θα χρηματοδοτούν δαπάνες για αργομισθίες στο ελληνικό δημόσιο και για συντάξεις σε 50αρηδες.

Σε γενικές γραμμές αυτά είναι τα περιγράμματα των πιθανών σεναρίων για το μέλλον της ελληνικής κρίσης. Υπάρχουν κάποια που έχουν μεγαλύτερο κόστος και κάποια μικρότερο. Κάποια που έχουν κόστος τώρα και κάποια που το κόστος θα έρθει αργότερα και θα είναι μεγαλύτερο.

Πηγή


Το νερό στον έλεγχο της κοινωνίας

Υπάρχουν αποφάσεις που ενώ φαίνονται άνευ ή μικρής σημασίας, στην πραγματικότητα, έχουν πολύ μεγάλη σημασία για όλους μας. Μια τέτοια, είναι και η Κοινή Υπουργική Απόφαση για το νερό και τις γεωτρήσεις.

Σύμφωνα με την ΚΥΑ 150559, ΦΕΚ 1440 της 16-6-2011, μέχρι 31/12/2011, όλα τα άτομα και οι επιχειρήσεις που κάνουν χρήση νερού για οποιοδήποτε λόγο, θα πρέπει να καταθέσουν δικαιολογητικά για να πάρουν άδεια για υφιστάμενη χρήση νερού. Αν δεν κάνουν αίτηση, η υδροληψία θεωρείται αυτοδικαίως παράνομη και οι αρμόδιες αρχές προχωρούν στην διακοπή της ηλεκτροδότησης και στην καταστροφή της γεώτρησης!!!

Η υπόθεση φαίνεται να αφορά κυρίως τους αγρότες. Στην πραγματικότητα, αφορά την προσπάθεια από τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας, για τον έλεγχο όλων των παραμέτρων που θα βοηθούσαν κάποιον-ους να διεκδικήσουν μια ανεξάρτητη ζωή.

Προϋπόθεση οποιασδήποτε διεκδίκησης, είναι η δυνατότητα να έχει διάρκεια. Στο διάστημα αυτό, πρέπει να έχεις καλύψει, τουλάχιστον τα βασικά για να ζεις. Αν δεν έχεις καλύψει τα βασικά, τότε, όλη σου η έννοια δεν είναι να διεκδικήσεις ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Είναι να φας, για να μην πεθάνεις. Σ’ αυτό το επίπεδο, δεν υπάρχει πια καμιά απαίτηση, κανένα αίτημα, καμιά διεκδίκηση. Υπάρχει μόνο, η αδήριτη αναγκαιότητα να χορτάσεις την πείνα σου. Τίποτα άλλο.

Πως θα μπορούσαμε να φέρουμε τους ανθρώπους, ειδικά τους Ευρωπαίους, σ αυτό το επίπεδο; Η απάντηση, είναι απλή. Με τον έλεγχο, όλων των ουσιωδών στοιχείων που θα μπορούσαν να συνθέσουν μια ανεξάρτητη ζωή. π.χ. η ενέργεια. Δεν είναι τυχαίο, που η ενέργεια, ελέγχεται κεντρικά.

Με την παρούσα ΚΥΑ, προχωράει ένα βήμα περισσότερο, ο έλεγχος του νερού. Το κράτος, θεωρεί το νερό δικό του αγαθό. Η δικαιολογία είναι πως ‘πρέπει να προστατευθεί το περιβάλλον και η δημόσια υγεία’[1]. Η πραγματικότητα είναι πως θέλουν να ελέγχουν το πόσοι και ποιοι από μας, θα έχουν νερό (άρα θα μπορούν να ζουν). Αν πάμε στην αίτηση- δήλωση που προτείνει η ΚΥΑ, βλέπουμε πως στην προέλευση του νερού, αναφέρεται ‘μεταβατικά ύδατα, παράκτια ύδατα, άλλο’. Το νερό της βροχής, άνετα μπορεί να θεωρηθεί ότι ‘μεταβαίνει’ από τις ψηλότερες στις χαμηλότερες περιοχές. Αν λοιπόν φτιάξουμε μια δεξαμενή[2] και το μαζεύουμε, θα πρέπει να το δηλώσουμε και να πάρουμε άδεια χρήσης, αφού ανήκει στα ‘μεταβατικά’. Και ρωτάμε. Είναι προστασία της δημόσιας υγείας, το να δοθεί άδεια χρήσης για το νερό της βροχής από μια κρατική υπηρεσία; Ή είναι έλεγχος και τίποτα άλλο;

Στην ουσία προσπαθούν να ‘ελέγξουν’ ακόμα και το νερό της βροχής. Τα κριτήρια για το ‘μοίρασμα’ του νερού θα είναι οικονομικά και .. πολιτικά. Για να έχεις νερό, πρέπει να πληρώσεις. Αν δεν έχεις χρήματα, δεν σου δίνει την δυνατότητα να έχεις νερό. Από την άλλη, οι ‘αρμόδιες υπηρεσίες’, θα κρίνουν αν ‘έχεις ανάγκη’ για να χρησιμοποιείς το νερό. Μένει σε οποιονδήποτε από εμάς, καμιά αμφιβολία, πως η παγκόσμια εξουσία και οι ντόπιοι εντολοδόχοι της, θα χρησιμοποιήσουν και αυτή την δυνατότητα, για να ‘κόψουν’ το νερό, σε όποιον είναι αντίθετος με τις επιδιώξεις τους; Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση να μην ‘επηρεαστεί’ η διοίκηση[3] από τη δράση ατόμων αντίθετων στην εκάστοτε εξουσία.

Ποιο όμως είναι το αποτέλεσμα; Η εκμηδένιση των δυνατοτήτων για αυτόνομη διαβίωση. Ας υποθέσουμε ότι οι φόροι, δεν σας έχουν τσακίσει. Έχετε ένα στρέμμα χωράφι, και θέλετε την ‘ελευθερία’ σας, ή είστε άνεργοι (πολύ πιθανό σενάριο). Σκέφτεστε να το καλλιεργήσετε και να καλύψετε βασικές ανάγκες διατροφής. Μπορείτε να το κάνετε χωρίς νερό; Ασφαλώς όχι. Τα φυτά, χρειάζονται νερό για να μεγαλώσουν. Άρα δεν έχετε καμία δυνατότητα να καλύψετε, κάποιες βασικές διατροφικές ανάγκες. Σας κάνουν με τον έλεγχο του νερού, να ‘τους έχετε ανάγκη’, επομένως υποκύπτετε στις όποιες επιθυμίες τους.

Η ανάγκη να έχετε δικό σας νερό, προκύπτει ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες που υπάρχει τοπικό αρδευτικό δίκτυο. Οι γεωργοί, γνωρίζουν καλά, πως λόγω χρεών των ΤΟΕΒ στην ΔΕΗ, το ρεύμα από την τελευταία, δίνεται πολύ συχνά τέλος Μαΐου με αρχές Ιουνίου: εκείνη την εποχή, αρχίζουν να λειτουργούν τα αντλιοστάσια, άρα τότε θα έχετε νερό. Είναι πολύ αργά για πολλές καλλιέργειες και σίγουρα επηρεάζει και τις υπόλοιπες[4].

Αν είστε επομένως ‘εντός’ δικτύου αρδευτικού, έχετε νερό τέσσερις με πέντε το πολύ μήνες και τους υπόλοιπους παρακαλείτε το Θεό να βρέξει. Αν είστε εκτός, (το πιο πιθανό), κάθε φορά η δυνατότητα χρήσης νερού εξαρτάται από τις διαθέσεις της εξουσίας.

Το να παραμείνει το νερό στον έλεγχο της κοινωνίας και να μην περάσει στον ολοκληρωτικό έλεγχο του κράτους, είναι ουσιαστική προϋπόθεση για να μπορούμε στο μέλλον να θέσουμε τα θεμέλια μια ανεξάρτητης ζωής. Για αυτό η μάχη για την κατάργηση της κατάπτυστης ΚΥΑ, δεν αφορά τους αγρότες μόνο. Αφορά όλους τους ελεύθερους ανθρώπους ή εκείνους που θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν ελεύθεροι. Η ελευθερία μας προϋποθέτει και τον έλεγχο του νερού από την κοινωνία. Διαφορετικά οι όροι διαμορφώνονται δυσμενώς για τους πολίτες.


[1] http://sterea-news.blogspot.com/2011/01/blog-post_8898.html

[2] Είναι ακριβώς ό,τι ήδη έχει συμβεί στις ΗΠΑ. Εκεί, πολίτης, που έφτιαξε κτίριο έτσι ώστε να μαζεύει και το νερό της βροχής, έμαθε πως αυτό ‘απαγορεύεται’ γιατί, εμποδίζει το βρόχινο νερό να πέσει στη γη και να γίνει ‘επιφανειακό’. Το τελευταίο έχει ήδη πουληθεί σε επιχειρηματίες

[3] Ενώ η προηγούμενη υπουργός κ. Μπατζελή, είχε προτείνει οι άδειες να δίνονται από τους Δήμους που γνωρίζουν καλύτερα την περιοχή τους, η σημερινή ηγεσία, επέλεξε την επιλογή να την κάνει η κεντρική εξουσία.

[4] Π.χ. δεν μπορείτε να ρίξετε λίπασμα. Το τελευταίο πρέπει να συνοδεύεται από πότισμα

http://www.economist.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=8337:2011-07-06-05-43-38&catid=7:agriculture-and-forestry&Itemid=31

Στο αποκλειστικό ρεπορτάζ στα "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" που θα κυκλοφορήσουν την Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011, αποκαλύπτεται ότι οι Τούρκοι ετοίμαζαν την κατάληψη της νήσου Ρω το 2009...

Επίσης έρχονται στη δημοσιότητα έγγραφα για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 και το ρόλο των ξένων μυστικών υπηρεσιών.

Νέα έγγραφα-φωτιά, που αποκαλύπτουν το ρόλο φίλιων δυνάμεων στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας και εν μέρει εξηγούν το πώς οδηγηθήκαμε στη σημερινή ζοφερή κατάσταση, φέρνουν στη δημοσιότητα τα «Επίκαιρα». Δύο άκρως απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ, το Ειδικό Δελτίο Ενημέρωσης Νο 53 με θέμα την Τρομοκρατία, και η Αναφορά Κατάστασης Ασφάλειας στο Εσωτερικό της Χώρας, με ημερομηνία 19 Αυγούστου 2009, δύο εβδομάδες πριν την προκήρυξη πρόωρων εκλογών από τον Κώστα Καραμανλή, αποκαλύπτουν τους εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους που απειλούσαν την πολιτική σταθερότητα, την κοινωνική ειρήνη αλλά και την εθνική ακεραιότητα εκείνη την ταραχώδη περίοδο.

Τα απόρρητα έγγραφα στα "ΕΠΙΚΑΙΡΑ", στο τεύχος 90 που θα κυκλοφορήσει την Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011..
  • Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου
Τα χειροκροτήματα ξεκίνησαν με αφορμή την καταλληλότητα του κ Παπανδρέου ως Πρωθυπουργού που πήρε την ποθητή ψήφο εμπιστοσύνης από τους βουλευτές του, συνεχίστηκαν με την υπερψήφιση του αποκαλούμενου «Μεσοπρόθεσμου Μνημονίου» με την τρόικα και ολοκληρώθηκαν με την υπερψήφιση στο ΣΥΝΟΛΟ του από το ΠΑΣΟΚ και κατά το ΗΜΙΣΥ από τη Νέα Δημοκρατία του «Εφαρμοστικού Νόμου»…

Και, ώ του θαύματος, «έσκασε» η ΒΟΜΒΑ με τα στημένα παιχνίδια της μπάλας (στην πατρίδα μας πάλι ανακαλύψαμε τον…τροχό) και μου ήρθε στο νου αυτό που πριν τρεις δεκαετίες είχα γράψει στο βιβλίο μου «Ένας Ψυχολόγος στο Γήπεδο» ακριβώς επειδή εκφράζει ως ψευτοδίλημμα στο διηνεκές του χρόνου μια ιδιόμορφη ελληνική πραγματικότητα που την μορφοποιεί το ερώτημα:

τι είναι συναρπαστικότερο για εμάς τους Νέο-Έλληνες, «η πολιτική του ποδοσφαίρου ή το ποδόσφαιρο της πολιτικής;»

Στο μεταξύ την περασμένη Τετάρτη 29 και Πέμπτη 30η Ιουνίου και με ιδιαίτερα ΑΝΑΙΤΙΟΛΟΓΗΤΟ παραμερισμό και υποτίμηση της ηθικής, με ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ βία και ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΗ σκληρότητα και απανθρωπιά επαναλήφθηκε στην πλατεία Συντάγματος το απίστευτο « show» που είχε κάνει την επίσημη πρεμιέρα του την Τετάρτη 22η Ιουνίου ημέρα της εκδήλωσης ψήφου εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση…

Και εάν ακόμη κατηγορηθώ για επιδερμική προσέγγιση, εγώ επιμένω να πιστεύω ακράδαντα ότι ΑΥΤΟΣ που όχι μόνο σήμερα αλλά εδώ και πολλά χρόνια λείπει από την ελληνική πολιτική σκηνή είναι ένας …. Όττο Ρεχάγγελ!

Ο Γερμανός Ρεχάγγελ ήταν ο άνδρας που μας οδήγησε στην ιστορική εκείνη Κυριακή την 4η Ιουλίου 2004 (ημέρα ανεξαρτησίας της Αμερικής), γράφοντας στην ιστορία την «Ημέρα Ανεξαρτησίας του ελληνικού ποδοσφαίρου» από αρρωστημένα μυαλά και συνειδήσεις που το κρατούσαν χρόνια τώρα σε επίπεδο καρκινοπαθή τελικού σταδίου!!!

Αλλαγές που μορφοποιούν σε νέα σχήματα δομές και θεσμούς μιας κοινωνίας ταυτίζονται, συνήθως, με το «πέρασμα» από τις οδυνηρές συμπληγάδες ενός δράματος ή μίας τραγωδίας. Ο λαός μας το θέτει επιτυχημένα στο γνωμικό ότι «αν δεν πάθεις δεν θα…μάθεις».

Εάν πιστέψουμε τα ΜΜΕ και τους «γκαλοπίστες» τον τελευταίο χρόνο ΠΕΘΑΝΕ ο Δικομματισμός στο ελληνικό πολιτικό σύστημα ενώ το ΠΑΣΟΚ του κ Παπανδρέου που εισέπραξε απανωτά ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ επιτυχίας τις περασμένες 2 εβδομάδες έρχεται δεύτερο (έστω και σε απόσταση αναπνοής) από τη Νέα Δημοκρατία του κ Σαμαρά η οποία μέχρι στιγμής παίρνει ποσοστά που είναι ακόμη πιο χαμηλά από εκείνα τα ΟΔΥΝΗΡΑ για τον Κώστα Καραμανλή ποσοστά του Οκτώβρη 2009!

Υπάρχει και η λανθάνουσα «λαϊκή οργή» η οποία ακόμη ΔΕΝ έχει εκδηλωθεί, παρά τις απίστευτες συμπεριφορές Κυβέρνησης και ΕΛΑΣ, και την οποία κάθε λίγο και λιγάκι οι πολιτικοί μας ΑΡΧΟΝΤΕΣ, θα έλεγε κανείς ότι εντελώς επιπόλαια δρώντες, «φροντίζουν» να την διογκώνουν σε σημείο που να αναρωτιούνται ακόμη και οι πλέον νηφάλιοι Έλληνες «Κυβέρνηση και Υπουργοί ακολουθούν κάποιο σχέδιο ή μήπως δεν συνειδητοποιήσουν πού μας πάνε;»

Οι Κυβερνώντες λένε «να κάνουμε την κρίση πρόκληση» και « προχωρώντας δυναμικά και να τα αλλάξουμε όλα»…

Η δημιουργική, όμως αυτή «αναστροφή» δεν προκαλείται από το αρνητικό αλλά το θετικό, όπου δεν είναι «το πάθημα» που μορφοποιεί νέα σχήματα αλλά ο…θρίαμβος όπως είχε συμβεί στα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Πορτογαλίας το 2004 αλλά αυτό ΔΕΝ φαίνεται να το διαχειρίστηκε παραγωγικά και δημιουργικά στα πεντέμισι χρόνια εξουσίας της η Κυβέρνηση της ΝΔ όπως το αντανακλούν, εν μέρει, και τα οικονομικά-πολιτικά μας δρώμενα αλλά ούτε και οι 22 μήνες της Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ έστω και εάν «μπλε και πράσινοι» αρέσκονται να τα φορτώνουν ΟΛΑ στις απαιτήσεις της τρόικα!

Θρίαμβος ΔΕΝ είναι το εάν θα πάρουμε την 5η ή την 6η «δόση» ούτε η σύναψη μιας δεύτερης ακόμη πιο οδυνηρής για τον ελληνικό Λαό «Δανειακής Σύμβασης» αλλά η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ αλλαγή νοοτροπίας τόσο σε αυτούς που μας Κυβερνούν ως Συμπολίτευση και Αντιπολίτευση όσο και σε εμάς τους «κυβερνώμενους» καθώς ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ για τα Οικονομικά, και κοινωνικά μας προβλήματα ΔΕΝ φταίνε Τρόικα και…Τουρκοκρατία!

Τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας ξεκίνησαν στη δεκαετία του 1980, επιδεινώθηκαν στη δεκαετία του 1990 και με την είσοδο στον 21ο αιώνα ήρθαν στο προσκήνιο προβλήματα που δημιούργησε η πρώτη και επιδείνωσε η δεύτερη Κυβέρνηση Σημίτη, τα διόγκωσαν οι Κυβερνήσεις Καραμανλή και τα έκανε καταστροφικά η αιφνίδια παγκόσμια οικονομική ύφεση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2008.

Προβλήματα όπως οι εργασιακές σχέσεις, το ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, η διογκούμενη ΑΝΕΡΓΙΑ, η έλλειψη ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ από τη φύση τους απαιτούν διορατικούς, ευφυείς και δημιουργικούς πολιτικούς σε Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση. Τα τρέχοντα προβλήματα απαιτούν έγκυρα, έγκαιρα και υπεύθυνα ενημερωμένους πολίτες ικανούς να δούνε πιο πέρα από τη μύτη τους και πολιτικούς που ΟΝΤΩΣ επιθυμούν να συνδράμουν στην επίλυσή τους για το κοινό, ΟΧΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ, καλό.

Μόνο καταφέρνοντας να ξεπεράσουμε την νοοτροπία της Κρατικοδίαιτης ύπαρξής μας στον τομέα της εθνικής οικονομίας και μαζί του εγκλωβισμού των λαϊκών μαζών στην Κομματική σκοπιμότητα των πολιτικών δρώμενων θα επέλθει και η, όχι μόνο ελπιδοφόρα αλλά ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ για την παραπέρα πορεία μας στην Ε.Ε. του 21ου αιώνα «φυγή προς τα μπροστά…»

Επιμύθιο;

Οι εποχές μας απαιτούν πολιτικούς ικανούς να ξεπεράσουν μικρόνοες κομματικές στρατηγικές που εξαντλούνται στο ξεπερασμένο πλέον «πολιτικό κόστος ή όφελος» και να επιστρατεύσουν ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ όλες τις θετικές δυνάμεις του Έθνους στον αγώνα για ένα ελπιδοφόρο ΑΥΡΙΟ.

Αλλιώς, δυστυχώς, θα πούμε:

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!

Μετά από τις τελευταίες εξελίξεις και τις «διαρροές» προς δημοσιογράφους, για επικείμενη τρομοκρατική ενέργεια κατά του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, κυρίου Παπουτσή, η «Νέα Ελλάδα» καταδικάζει απερίφραστα την πολιτική μεθόδευση παραπλάνησης και αποπροσανατολισμού των πολιτών από την σκληρή πραγματικότητα και την πλήρη ανικανότητα του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου να διαχειρισθεί την Ελληνική κρίση.

Αφού βεβαίως καταδικάσουμε την οποιαδήποτε τρομοκρατική επίθεση, η οποία θα στοχεύει στην ίδια την πατρίδα μας, θέλουμε να τονίσουμε πως είναι φρονιμότερο για την κυβέρνηση Παπανδρέου να διαχειρίζεται τα θέματα τρομοκρατίας (εφόσον αυτά υφίστανται) με την δέουσα σοβαρότητα που απαιτείται και όχι με έντεχνες «διαρροές», οι οποίες προδίδουν και την σκοπιμότητα που αποκρύπτεται πίσω από το κλίμα της τεχνητής τρομοκρατίας τόσο κατά του πολιτικού προσωπικού (κυρίως προς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ), όσο και κατά των πολιτών που καταδεικνύονται ως τρομοκράτες επειδή τολμούν να αμφισβητήσουν την τραγική κυβέρνηση Παπανδρέου.

Σχετικά με τις δηλώσεις του κυρίου Παπανδρέου, στο σημερινό υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο ασχολήθηκε με τις αντιδράσεις των πολιτών κατά των πολιτικών, ο πρωθυπουργός είπε χαρακτηριστικά:
«Η κοινωνία, είτε σιωπηρά, είτε φωναχτά, ζητά αλλαγές. Έχουμε δεσμευτεί να υλοποιήσουμε ένα δύσκολο αλλά λυτρωτικό πρόγραμμα και η Ελλάδα θα προχωρήσει».

Η «Νέα Ελλάδα» θέλει να θυμίσει στον επικίνδυνα πλέον πολιτικά κινούμενο κύριο Παπανδρέου, πως η Ελληνική κοινωνία ζητά την άμεση αλλαγή της κυβέρνησης και πλήρη τερματισμό της κυβερνητικής κλοπής που εκδηλώνεται μέσα από σειρά αποφάσεων και νομοσχεδίων της σημερινής θλιβερής κυβέρνησης της χώρας.

Επίσης, σε σημερινές δηλώσεις του ο κ. Παπανδρέου αποτόλμησε να αφήσει ψεγάδια για αλλαγές στην αστυνόμευση, επειδή κινδυνεύουν (κατά τον ίδιο) οι πολιτικοί, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Οι επιθέσεις σε βάρος του κοινοβουλίου ακρωτηριάζουν τη Δημοκρατία και δημιουργούν προϋποθέσεις για μεγαλύτερη ανομία και ανασφάλεια».

Εμείς, σαν «Νέα Ελλάδα» θυμίζουμε στον κ. Παπανδρέου πως η δημοκρατία ακρωτηριάζεται από την ασκούμενη πολιτική της κυβέρνησής του, η οποία έχει θέσει τη χώρα στον κίνδυνο της πλήρους (ή και μερικής) απώλειας της εθνικής της κυριαρχίας, έχει εκτινάξει τους δείκτες της εγκληματικότητας στα ύψη και έχει επιβάλει στην καθημερινότητα των πολιτών την απόλυτη ανασφάλεια, είτε αυτή είναι οικονομική είτε είναι σωματική. Φαίνεται, πως ο κύριος Παπανδρέου ξεχνά την ολοκληρωτική επίθεση που πραγματοποιείται κατά των Ελλήνων πολιτών, ξεχνά τις εικόνες αίσχους των ανδρών των ΜΑΤ που επιχείρησαν να επιβάλουν τον τρόμο στους πολίτες που διαμαρτύρονται για τα δικαιώματά τους που χάνονται. Η επιλεκτική μνήμη μπορεί να είναι προσόν, μα στην σημερινή Ελλάδα αποτελεί επικίνδυνο μειονέκτημα, ιδιαίτερα για εκείνους που προσπαθούν να πείσουν πως λειτουργούν υπέρ της χώρας.

Λυπούμαστε ιδιαίτερα και καταγγέλλουμε εντονότατα την πορεία της σημερινής κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου και ευελπιστούμε πως πολύ σύντομα θα επανέλθει η δημοκρατία στην Ελλάδα. Ο δρόμος του κυρίου Παπανδρέου σαφέστατα οδηγεί πλέον σε εικονική δημοκρατία και σε ουσιαστική αστυνομοκρατία.

Λίγη ντροπή δεν βλάπτει κύριοι. Με περισσότερη σοβαρότητα, αλλά και ψυχραιμία ίσως να φέρετε καλύτερα αποτελέσματα για την χώρα. Ο δρόμος που επιλέξατε (της βίας και της τρομοκρατίας) σας καθιστά πολιτικά επικίνδυνους για την Ελλάδα και σας καταγγέλλουμε γι αυτό, αφού ελάχιστα απέχετε από την πολιτική εκτροπή!

Από το Γραφείο Τύπου της «Νέας Ελλάδας»

Μπαίνουν και τα βαρέα όπλα στον αγώνα. Εκεί που μας έλεγαν ότι ο Παπανδρέου θέλει ξεκούραση και «να βγει από το κάδρο της κρίσης» και γι’ αυτό ξαναζέσταναν τη σούπα με τον ΣΥΡΙΖΑ, φέρνουν πάλι τον ΓΑΠ στο προσκήνιο.

Ο Παπανδρέου θα αναλάβει πρωτοβουλία κατά της βίας, λένε στο Μαξίμου. Μετάφραση: ο Παπανδρέου θα αναλάβει να στηρίξει την ετοιμόρροπη επιχείρηση ταύτισης των «»αγανακτισμένων» με τον ΣΥΡΙΖΑ και την «βία». Είναι σκόπιμη προσπάθεια υποβάθμισης της λαϊκής αντίδρασης και της συνακόλουθης απαξίωσης των πολιτικών στην συνείδηση της κοινωνίας. Η οικονομική πολιτική έφερε βροχή και το σύστημα εξουσίας προμηθεύεται ομπρέλες για τον ήλιο!

Με την πρωτοβουλία που θα ανακοινώσει ο ΓΑΠ θα αποπροσανατολίσει για τα καλά τον πολιτικό διάλογο. Το ζητούμενο στην παρούσα φάση είναι να ξεχάσουμε το μεσοπρόθεσμο, τον εφαρμοστικό, τον «φιλέλληνα» Γιούνκερ, τα νέα μέτρα, τον εφαρμοστικό 2, τις απολύσεις στο δημόσιο – είδατε πόσα έγιναν μέσα σε μία εβδομάδα και μεις μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ;

Στην προσπάθεια αυτή είναι σύμμαχος τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ. Από την ορκωμοσία της κυβέρνησης Παπανδρέου – Βενιζέλου και μετά τα ίδια ΜΜΕ που κόντεψαν να ρίξουν την κυβέρνηση Παπανδρέου, άλλαξαν την ατζέντα για να συνεχιστεί χωρίς προσκόμματα η οικονομική πολιτική. Τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ έχουν επενδύσει στον Βενιζέλο. Τι έχει εκείνος να τους δώσει, θα το δούμε…

Πάντως στη σύσκεψη που έγινε την Τρίτη στο πρωθυπουργικό γραφείο εκτίμησαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καθαρή θέση – για την ακρίβεια ότι έχει δύο τακτικές, από τη μία σιγοντάρει τη «βία» και από την άλλη, μόλις τον πιέσουν, την καταδικάζει.

Στην πραγματικότητα η ιστορία με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ζήτημα πολιτικής διαχείρισης. Το πολιτικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ που καλείται να διαχειριστεί είναι η διάχυτη κοινωνική οργή. Είναι ότι τα δικά του μέλη αποδοκιμάζουν τους βουλευτές τους. Και η αντίφαση που έχει να αντιμετωπίσει είναι πως η κυβέρνηση βαφτίζει βία την κοινωνική οργή, την ίδια ώρα που δεν αναγνωρίζει ως καθημερινή βία τα μέτρα «που πονάνε», όπως είπε ο Παπανδρέου. Δηλαδή: είναι βία να πεις ότι ο Βαρβαρίγος είναι ανεπιθύμητος, αλλά δεν είναι βία να κόψεις το 40% του μισθού του μισθωτού και του συνταξιούχου.

Το θέμα είναι ότι ο ΓΑΠ γι’ αυτή την βία δεν θα ανακοινώσει καμία πρωτοβουλία. Το αποτέλεσμα είναι να παροξυνθεί το πρόβλημα, και μέσα σε λίγο διάστημα να ξανακάνει την εμφάνισή του. Όσο δεν διαμορφώνεις την νέα κατάσταση, ζεις τον φαύλο κύκλο των ίδιων προβλημάτων.

Πηγή

Εδώ και καιρό έχει αρχίσει ένας "πόλεμος νεύρων" κατά του ιστολογίου. Από συγκεκριμένους ανθρώπους (ή άνθρωπο) που εικάζουν απόπειρα οικειοποίησης από το ιστολόγιό μας ξένων κειμένων. Μάλιστα, "απειλούν" πως θα δημοσιοποιήσουν την συμπεριφορά αυτή.

Σε αυτούς λοιπόν τους διαδικτυακούς "φίλους" θα ήθελα να γράψω δύο κουβέντες. Απλά και ξάστερα, θα πρέπει να καταλάβουν πως εδώ δημοσιεύουμε οτιδήποτε γράψουμε οι ίδιοι, οτιδήποτε βρούμε και μας αρέσει ή οτιδήποτε μας στείλουν οι χιλιάδες αναγνώστες μας. Τα δικά μας κείμενα υπογράφονται από τον συντάκτη τους, ενώ κείμενα συντακτών - αναγνωστών συνοδεύονται από υπογραφή (αναλόγως την επιθυμία του συντάκτη). Προφανώς, επειδή ενοχλούνται κάποιοι επειδή το παρόν ιστολόγιο συγκεντρώνει την εμπιστοσύνη χιλιάδων επισκεπτών ή επειδή θέλουν να παίξουν τον ρόλο του διαδικτυακού νταβατζή, θα τους συστήναμε τις οποιεσδήποτε απειλές τους να τις τοποθετήσουν επί της έδρας τους.

Λυπάμαι πολύ, που είμαι αναγκασμένος να γράψω σε αυτό το ύφος, αλλά η αλητεία και η ανεπάρκεια εγκεφαλικής λειτουργίας ορισμένων, δεν είναι δυνατόν να καταστεί μέτρο λειτουργίας του συγκεκριμένου ιστολογίου. Ορίζουμε, καθορίζουμε και ενεργούμε σύμφωνα με όσα έχουμε γράψει - καταθέσει στην περιοχή φιλοξενίας των σχολίων. Εάν οι γραμματικές γνώσεις κάποιων δεν επαρκούν, αυτό δεν είναι δική μας ευθύνη. Η δια βίου εκπαίδευση τους περιμένει.

Τέλος, επειδή ασχολούμαι για πρώτη και τελευταία φορά με την διαδικτυακή αλητεία που επιτίθεται εδώ και καιρό στο παρόν ιστολόγιο, θα ήθελα να τονίσω πως οποιεσδήποτε απειλές σας αντανακλούν το πραγματικό σας πρόσωπο και τίποτε άλλο. Όσο για τα "ορφανά" κείμενα (που ενίοτε εμφανίζονται στο παρόν ιστολόγιο), μας απεστάλησαν ακριβώς όπως τα δημοσιεύσαμε. Καταλαβαίνουμε τον πόνο ορισμένων, αλλά δυστυχώς γι αυτούς, δεν καταλαβαίνουμε απολύτως τίποτε μπροστά στις απειλές τους.

Από μπάτσους χορτάσαμε κύριοι. Από νταβατζήδες επίσης. Τα λαμόγια τελείωσαν και ίσως κάποιος πρέπει να σας το πει... για να σας επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Στο τέλος, αφήνων μία απορία: Γιατί αυτές οι επιθέσεις γίνονται όταν βγάζουμε δημοσιεύματα κατά της σημερινής λειτουργίας της ΕΥΠ; Είναι τυχαίο; Ίσως... ναι, ίσως... όχι.