Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Ιουν 2014

Πυρηνικό υποβρύχιο «Yashen». Η απόλυτη πολεμική μηχανή του ρωσικού Στόλου. Αθόρυβο στην κίνηση, εφοδιασμένο με τεχνολογία αιχμής και διαθέτοντας τεράστια ισχύ πυρός, είναι το σκάφος που θα «ταράξει τα νερά».
Το πυρηνικό υποβρύχιο κλάσης «Yashen» («Γιάσεν»), το πλέον απόρρητο σχέδιο του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας, εντάχθηκε επίσημα στον Στόλο.
Το νέο υπερσύγχρονο υποβρύχιο πολλαπλού ρόλου –έργο 885- παραδόθηκε επίσημα στις 17 Ιουνίου 2014.

Η δημιουργία του θα αποτελούσε μια πραγματική τεχνολογική επανάσταση, αλλά το φιλόδοξο σχέδιο διακόπηκε λόγω των οικονομικών προβλημάτων της δεκαετίας του 1990. Το βασικότερο χαρακτηριστικό του «υποθαλάσσιου αρπακτικού», το οποίο μέχρι σήμερα παραμένει ένα από τα πιο απόρρητα σχέδια του ρωσικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, είναι η δυνατότητα χρήσης του σκάφους για πολλαπλούς ρόλους, κάτι που δεν ισχύει για τα άλλα ρωσικά υποβρύχια, αλλά δεν υπάρχει ούτε στα ανάλογα Δυτικά.

Το μεγάλο στοίχημα
Το πρώτο υποβρύχιο κλάσης «Yashen», «Severodvinsk» («Σεβεροντβίνσκ»), που καθελκύστηκε στις 17 Ιουνίου, με τις εργασίες σχεδιασμού του να έχουν ολοκληρωθεί από το 1991 (!), στην πραγματικότητα, σηματοδότησε μια στροφή – ορόσημο στη ρωσική πολιτική ναυπήγησης υποβρυχίων. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, όπου από συστάσεως του πυρηνικού υποβρυχιακού στόλου, βασική αρχή ήταν η μη διαφοροποίηση των τύπων, στην ΕΣΣΔ υπήρξε ένας μεγάλος αριθμός διαφορετικών σκαφών και σχεδιασμών, που με πολύ δυσκολία θα μπορούσαν να ενοποιηθούν και που οι λειτουργίες τους συχνά αλληλο-επικαλύπτονταν.


15 Ιουνίου 2010. Ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ (στο κέντρο) στο Sevmash ναυπηγείο, πριν από την τελετή έναρξης του υποβρυχύιου «Σεβεροντβίνσκ». Πηγή: Βλαντιμίρ Ροντιόνοφ / RIA Novosti

Οι ρώσοι, λοιπόν, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν αυτή την πρακτική, όταν το 1977 ξεκίνησαν οι εργασίες σχεδιασμού για την ανάπτυξη του πυρηνικού υποβρυχίου τέταρτης γενιάς. Τότε, αποφασίστηκε να εγκαταλειφθεί η αρχή της «στενής» εξειδίκευσης στη μάχη, που σημαίνει ότι το νέο πυρηνικό υποβρύχιο θα πρέπει να μπορεί να μάχεται εξίσου αποτελεσματικά σε διαφορετικές αποστολές: Να καταστρέφει εχθρικά υποβρύχια και πλοία επιφανείας, και να μπορεί εκτοξεύσει πυραύλους κρουζ. Μ' άλλα λόγια, να μπορεί να λύσει σχεδόν κάθε επιχειρησιακή αποστολή υποβρυχίων.
Για να επιλύσουν τα σύνθετα αυτά προβλήματα σχεδιασμού, οι ρώσοι ναυπηγοί προχώρησαν στην εφαρμογή πρωτότυπων μηχανικών λύσεων που άλλαξαν τον τρόπο σκέψης της εγχώριας ναυπηγοκατασκευαστικής βιομηχανίας. Κατά το σχεδιασμό του «Yashen», εγκαταλείφθηκε η ιδέα του χτισίματος σκάφους με διπλό κύτος, που ήταν η χαρακτηριστική σχεδίαση όλων των ρωσικών υποβρυχίων εκείνη την εποχή. Ωστόσο, οι ρώσοι ναυπηγοί-μηχανικοί δεν οδηγήθηκαν και στη λογική του μονού κύτους, που αποτελούσε το βασικό τύπο των αμερικανικών υποβρυχίων. Διπλό περίβλημα, σημαίνει δύναμη και πλευστότητα, μονό κύτος, αθόρυβα σκάφη και διακριτικότητα στην κίνηση. Το «Γιάσεν», ήταν σχεδιαστικά στο ενδιάμεσο: Χτίστηκε με την λεγόμενη και ως αρχιτεκτονική του «ενάμιση κύτους», όταν ένα ελαφρύ περίβλημα «καλύπτει» μόνο ένα μέρος του δεύτερου, ανθεκτικότερου μεταλλικού κύτους του υποβρυχίου. Έτσι, έπρεπε να εγκαταλειφθεί ο παραδοσιακός σοβιετικός σχεδιασμός, ενώ στη «μύτη» του υποβρυχίου τοποθετήθηκε το νέο πανίσχυρο σύστημα σόναρ «Irtysh» («Ιρτίς») που μετατόπισε το σύστημα εκτόξευσης των τορπιλών προς το διαμέρισμα κεντρικού ελέγχου του σκάφους. Μια ναυπηγική καινοτομία, που τη χρησιμοποιούν ευρέως οι αμερικανοί.

Πύραυλοι «Γκρανάτ» vs «Τόμαχωκ»
Το κύριο οπλικό σύστημα του υποβρυχίου θα είναι τα υπερηχητικά πυραυλικά βλήματα 3M55 «Onyks» («Yakhont») με εμβέλεια δράσης έως και 350 χιλιόμετρα. Μια καταιγίδα 24 τέτοιων βλημάτων μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα ακόμη και στα συγκροτήματα αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ, παρ’ όλο που διαθέτουν ισχυρά συστήματα αεράμυνας.
Στο «Yashen» υπάρχει χώρος και για τα σιλό των πυραύλων «Granat» («Γρανάτ»»), του ρωσικού ανάλογου των αμερικανικών πυραύλων «Tomahawk» («Τόμαχωκ»). Οι ρωσικοί πύραυλοι κρουζ έχουν εμβέλεια δράσης 3.000 km και όπως οι αμερικανικοί, μπορούν να εφοδιαστούν με πυρηνικές κεφαλές. Η επιχειρησιακή, τακτική «γροθιά» του υποβρυχίου, θα είναι οι πύραυλοι 3M14 «Kalibr» («Καλίμπρ»), με δραστικό βεληνεκές πάνω από τα 500 km. Τα ισχυρά οπλικά συστήματα με τα οποία είναι εφοδιασμένο το υποβρύχιο, δίνουν στο σκάφος τη δυνατότητα να εκτελέσει μαζικά χτυπήματα ακριβείας εναντίον στόχων εδάφους.
Το υποβρύχιο διαθέτει τορπίλες 3M54 «Μπιριουζά» για την προσβολή πλοίων επιφανείας και τορπίλες 91R για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, καθώς επίσης έχει δυνατότητα πόντισης ναρκών. Για την αυτοπροστασία του, το «Severodvinsk» είναι εξοπλισμένο με ειδικές συσκευές που εκτοξεύουν μια ποικιλία παγίδων και απώθησης εχθρικών βλημάτων, και, ενδεχομένως, ένα ενεργό αντιτορπιλικό αμυντικό σύστημα που είναι ικανό να καταστρέφει τις εχθρικές τορπίλες με ειδικά αντιτορπιλικά βλήματα μικρού μεγέθους.

Οι Αμερικανοί για τα ρωσικά 4ης γενιάς
Στο βιβλίο του, «Υποβρύχια του Ψυχρού Πολέμου», ο διάσημος αμερικανικός αναλυτής του πολεμικού ναυτικού, Norman Polmar, ολοκληρώνει το κεφάλαιο για τα τελευταία έργα ναυπήγησης υποβρυχίων στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, με τα εξής λόγια: «Είναι πολλά αυτά που αποδεικνύουν ότι τα σοβιετικά υποβρύχια τέταρτης γενιάς έχουν φτάσει σε ένα τεχνολογικό επίπεδο ίσο ή ακόμα και ανώτερο από αυτό των αμερικανικών ανταγωνιστών τους».
Τα αμερικανικά ανάλογα του «Yashen», είναι τα υποβρύχια πολλαπλού ρόλου της κλάσης «Seawolf» και «Virginia», αλλά τα «Yashen» προορίζονται για ένα ευρύτερο φάσμα επιχειρησιακών καθηκόντων στον πόλεμο στη θάλασσα. Ο ρώσος αμυντικός εμπειρογνώμονας Ίγκορ Κορότσενκο, περιγράφει παραστατικά τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν τα νέα σκάφη: «Πρώτο καθήκον είναι οι αποστολές παρακολούθησης των αμερικανικών στρατηγικών υποβρυχίων της κλάσης «Ohio». Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθούν σε περιπολίες ελέγχου των θαλασσών σε περιοχές όπου το ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό δεν θέλει να επιτρέψει την παρουσία ξένων υποβρυχιακών δυνάμεων. Ταυτόχρονα, τα σκάφη κλάσης «Yashen», μπορούν να χτυπήσουν με πυραύλους κρουζ στόχους στην ξηρά. Για παράδειγμα, στη διάρκεια κάποιων τοπικών συγκρούσεων σε εκείνες τις περιοχές, όπου η ανάπτυξη μιας μόνιμης δύναμης των ρωσικών χερσαίων δυνάμεων θα ήταν ασύμφορη», δήλωσε ο εμπειρογνώμονας.

Πηγή "Η Ρωσία τώρα"

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έθεσε σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού τις ένοπλες δυνάμεις της κεντρικής Ρωσίας από τις 10.00 σήμερα το πρωί (ώρα Ελλάδας) ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας, λίγες ώρες αφότου η Μόσχα επιβεβαίωσε ότι έχει ενισχύσει τη στρατιωτική παρουσία της στα σύνορά της με την Ουκρανία.

«Σύμφωνα με την εντολή του (Ρώσου προέδρου) από τις 11.00 ώρα Μόσχας οι δυνάμεις της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας καθώς και οι στρατιωτικές μονάδες που βρίσκονται στην περιοχή αυτή τέθηκαν σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού» ανέφερε ο υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, σύμφωνα με τα ρωσικά ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Oλες οι ρωσικές δυνάμεις στη Σιβηρία, τα Ουράλια και πέρα ​​έχουν τεθεί για την καταπολέμηση της έτοιμη προειδοποίησης, ο υπουργός Άμυνας Σεργκέι Shoigu δήλωσε μετά τον Πρόεδρο Πούτιν διέταξε ξαφνική Άσκηση!

Τα στρατεύματα της Ρωσίας στην Κεντρική Στρατιωτική περιοχή έχει τεθεί σε κατάσταση συναγερμού για να ελέγξουν την ετοιμότητα των στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του πολέμου και διατάχθηκαν μεγάλες Ασκήσεις των Ενόπλων δυνάμεων. Οι ασκήσεις περιλαμβάνουν τη μετεγκατάσταση του στρατιωτικού προσωπικού και υλικού και επιθεωρήσεις Στρατηγικών όπλων!

«Σύμφωνα με την εντολή Προέδρου, σήμερα ξεκινώντας από τις 11:00ώρα Μόσχας [7:00 GMT] όλα τα στρατεύματα της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας έχουν τεθεί σε κατάσταση πλήρους ετοιμότητας μάχης,» δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Σεργκέι Shoigu σε συγκέντρωση Αξιωματικών.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Valery Gerasimov ανέφερε ετοιμότητα 65.000 Στρατιωτικών με 5.500 στρατιωτικά οχήματα, 180 μαχητικά αεροσκάφη και 60 ελικόπτερα παντός καιρού… Αλλά και άγνωστο αριθμό Αντιαεροπορικών συστοιχιών όλων των τύπων!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 
Πολλαπλασιάζονται οι αναφορές στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ότι το τελευταίο διάστημα μαίνεται πόλεμος μυστικών υπηρεσιών στο Ιράκ, κυρίως δε αυτών του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας. Κι εάν εμπλέκονται οι υπηρεσίες από αυτές τις δύο χώρες, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι πολύ ισχυρή, στο ίδιο επίπεδο, είναι και η παρουσία Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας. Βέβαιη θεωρείται και η παρουσία των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.
 
Του Μιχαήλ Βασιλείου

Τις τελευταίες ημέρες, αμέσως μετά την εκδήλωση της επίθεσης από την πλευρά της ISIL, στην περιοχή της Μοσούλης ταξίδεψαν περισσότεροι από 150 πράκτορες των σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών, συνοδευόμενοι προφανώς και από στελέχη των ειδικών δυνάμεων της χώρας. Μετά την άφιξή τους, προέκυψε η είδηση, ότι αρχηγοί φυλών συμφώνησαν με την ISIL να συνταχθούν μαζί της…

Στην εξέλιξη προφανώς έπαιξε τεράστιο ρόλο η πολιτική του Ιρακινού πρωθυπουργού Νούρι Αλ Μάλικι. Ολοένα και πιο αυταρχική, ολοένα και πιο ρεβανσιστική, διώκοντας επιφανείς σουνίτες πολιτικούς, «κατάφερε» να αποξενώσει εντελώς τον σουνιτικό πληθυσμό, κάνοντας τους εξτρεμιστές ισλαμιστές αντάρτες της ISIL να μοιάζουν με απελευθερωτές στα μάτια των κατοίκων των σουνιτικών περιοχών.

Υπενθυμίζεται, ότι οι σουνίτες «έκαναν κουμάντο» την εποχή του Σαντάμ Χιουσεΐν, με την επέμβαση της Δύσης να καταλήγει στην ανατροπή του και την αντικατάσταση από μια κυβέρνηση που είχε στον κορμό της σιίτες. Η πολιτική εξουσία του Αλ Μάλικι ήταν τόσο αυταρχική και καταφανώς σεχταριστική και αυτοκαταστροφική, που προκάλεσε ακόμα και την αντίδραση του Ιράν.

Η ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας αντελήφθη, ότι ο Αλ Μάλικι τους παρασύρει σε μεγάλη σύγκρουση, που θα οδηγήσει στην απώλεια του πλεονεκτήματος που είχε πετύχει να διαθέτει η Τεχεράνη στο Ιράκ έναντι των σουνιτικών κρατών, επίδοξων «κηδεμόνων» της Βαγδάτης.

Πλέον είναι όμως αργά και η Τεχεράνη δεν έχει άλλη επιλογή από το να υποστηρίξει τον Αλ Μάλικι, αν και πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει «μη διαφωνία», εάν όχι συμφωνία, ανάμεσα σε Ιράν και ΗΠΑ για την ανάγκη αποχώρησης από το προσκήνιο του σημερινού Ιρακινού πρωθυπουργού.

Η ουσία είναι, ότι οι χώρες που βρίσκονται στη Μέση Ανατολή δείχνουν να αντιμετωπίζουν τη σύγκρουση στο Ιράκ ως εντασσόμενη στην ευρύτερη από αιώνων διαμάχη ανάμεσα σε σουνίτες και σιίτες, με το πρωτοφανές για τα δυτικά δεδομένα επίπεδο της βίας να είναι ήσσονος σημασίας ζήτημα.

Η Σαουδική Αραβία δείχνει να επιθυμεί την ανάδυση σουνιτικού ισλαμιστικού κράτους στο κεντρικό και δυτικό Ιράκ, το οποίο θα αποκόψει την πρόσβαση των Ιρανών στη Συρία. Εναλλακτικά μπορεί να εξυπηρετείται και από τη «θεωρία του χάους», την παραμονή ενός Ιράκ ενωμένου, αλλά με πολλά προβλήματα και σεχταριστική βία. Η κατάσταση αυτή θα πιέζει την ιρανική οικονομία και θα προβάλει σοβαρά προσκόμματα στην προσπάθεια άσκησης επιρροής από την πλευρά της Τεχεράνης.


Η πρώτη θεωρία που αφορά το βασίλειο των Σαούντ, αυτή της ανάδυσης σουνιτικού ισλαμιστικού ξκράτους, έχει ένα πολύ αδύνατο σημείο: Το σουνιτικό κράτος θα οδηγήσει αναπόφευκτα και σε ένα σιιτικό, στον νότο, το οποίο ακόμα κι αν δεν ενσωματωθεί στο Ιράν, θα έχει επεκτείνει την επιρροή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και επίσημα στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία και μάλιστα με την αυτονόητης σημασίας πετρελαιοφόρα περιοχή η οποία στην πλειοψηφία της κατοικείται από σιιτικό πληθυσμό… Το σύνορο αυτό θα κάνει τα αντίστοιχα ανατολικού και δυτικού συνασπισμού του Ψυχρού Πολέμου, να ωχριούν σε όρους μίσους και θρησκευτικού – σε αντίθεση με το ψυχροπολεμικό ιδεολογικό – φανατισμού.

Οι Κούρδοι τηρούν στάση αναμονής, μη θέλοντας να χρεωθούν αυτοί πως έκαναν το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση διάλυσης του Ιράκ. Από την άλλη πλευρά, δεν θα ήθελαν το νεοπαγές κράτος τους να είναι ασφυκτικά συμπιεσμένο ανάμεσα σε δυο άλλες κρατικές οντότητες με συμφέρον την εξαφάνιση του κουρδικού κράτους, δηλαδή του σουνιτικού και της Τουρκίας.

Σε κάθε περίπτωση χρειάζονται τη σαφέστατη δέσμευση στην ασφάλειά τους από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών (για την επιβίωση του κράτους θα πρέπει να μετατραπεί και επίσημα σε προτεκτοράτο) που δεν δείχνουν να προκρίνουν ως λύση τη διάλυση του Ιράκ. Κατά συνέπεια, η στάση των Κούρδων θα είναι καθοριστικής σημασίας, ενώ δεν υπάρχει επιλογή χωρίς σοβαρό κόστος.

Αυτά είναι δεδομένα που πρέπει να λάβουν υπόψη η Τεχεράνη και το Ριάντ, φυσικά όμως και η Άγκυρα, ενώ αν κάτι προκύπτει από την προσεκτική παρατήρηση των εξελίξεων, είναι το ότι δεν μπορεί κανείς απαραίτητα να περιγράψει όλους τους δρώντες στην περιοχή ως «ορθολογικούς». Και οι μυστικές υπηρεσίες, πάντα ρόλο είχαν να «σπρώχνουν» τις εξελίξεις προς την επιθυμητή κατεύθυνση, χειραγωγώντας πρόσωπα και καταστάσεις…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Πρέπει να σταματήσουμε πιά να πιστεύουμε στα παραμύθια.
Μεγαλώσαμε πλέον  ως λαός και ως άτομα!

Το παραμύθι που είναι μετάφραση απ' τα γερμανικά και μας το απαγγέλουν οι δωσίλογοι που κυβερνούν, λέει πως η τρόϊκα, η Ε.Ε., η Κομισιόν,  το ΔΝΤ, ο Σόϊμπλε, ο Μπαρόζο, ο van Ρομπάί κι ο van Φούφουτος, όλοι μαζί κι ο καθένας χώρια ενδιαφέρονται για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης της χώρας μας, για την τάξη και ευταξία της κοινωνίας, για την πρόοδο μας γενικότερα!

Παραμύθι!
Και μάλιστα σε ένα τόσο ωραίο παραμύθι είναι κρυμμένοι (αλλά και φανεροί) τόσοι δράκοι!

Ο δράκος της φτωχοποίησης του λαού στο σύνολό του, οριζόντια, μη εξετάζοντας ούτε δυνατότητες, αλλά ούτε και ευθύνες.

Ο δράκος της καταλήστευσης με την μορφή της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πλούτου, είτε αυτός είναι πρώτες ύλες, είτε παροχές υπηρεσιών, είτε τουριστικά ακίνητα, είτε Δημόσιες Επιχειρήσεις, είτε έτοιμες βιομηχανικές και μεταφορικές υποδομές.

Ο δράκος της μειωμένης Εθνικής κυριαρχίας και  μετατροπή μας σε μιά οιονεί νομαρχία όχι της ενωμένης τάχα Ευρώπης, παρά της Ένωσης δύο-τριών πλούσιων χωρών που έχουν βαλθεί να γίνουν οι σύγχρονοι φεουδάρχες, γυρίζοντας όλες τις υπόλοιπες πιό φτωχές, έως φτωχές χώρες, ολοταχώς στον μεσαίωνα: εργασιακό, κοινωνικό, πολιτισμικό.

Ο δράκος της κοινωνικής αποσύνθεσης, ο δράκος των αυτοκτονιών, της ανεργίας, της μετανάστευσης, και τόσοι άλλοι!

Παραμύθι λοιπόν το ότι τάχα ενδιαφέρονται.

Ίσα-ίσα που η κατάσταση της ανοργανωσιάς, της αρπαχτής, του κράτους-μπάχαλο, της ολικής διαφθοράς που επικράτησε τα τελευταία τριάντα τόσα χρόνια στην χώρα, τους βόλεψε και τους βολεύει μιά χαρά!

Εξαιτίας εκείνης της κατάστασης (που δεν έχει αλλάξει ακόμα στο παραμικρό, παρά τις τάχα ''προσπάθειες'' εξυγίανσης), όλοι αυτοί οι λήσταρχοι ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν αφεντικά και ''γενικοί γ@μάω'' στο κεφάλι μας!

Πολύ τους βολεύει αυτή η κατάσταση!

Αν δεν τους βόλευε θα την άλλαζαν. Θα έβαζαν μιά πραγματική τάξη. Θα έπιαναν τους πραγματικούς φοροφυγάδες. Θα έκλειναν στην φυλακή όσους καταλήστεψαν το κράτος.

Μα προπαντός:
ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΘΕΤΑΝ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΥΠΑΙΤΙΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΗΘΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ, ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΑΧΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!

Η κρίση τους βολεύει απόλυτα!
ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!
Οι διεφθαρμενοι που μας κυβερνούν είναι βούτυρο στο ψωμί τους!

Κι εμείς;
Εμείς ακούμε και θαυμάζουμε κι αποκοιμιόμαστε με το ωραίο παραμύθι!

Αλλά, στα άλλα παραμύθια, τα κανονικά, αυτά που είναι για τα παιδιά, ο δράκος πάντα σκοτώνεται από τον ήρωα του παραμυθιού, και βασιλεύει πιά η δικαιοσύνη!

Σ' αυτά τα παραμύθια πρέπει να πιστεύουμε. Τα παλιά! Τα παιδικά!
Αυτά πρέπει να κάνουμε να βγουν αληθινά!

Να βγούμε έξω και να τα βροντοφωνάξουμε απ' το πεζοδρόμιο!
Να τα ακούσει όλη η Ευρώπη και όλος ο κόσμος!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κραυγή αγωνίας για τη Θράκη από έναν Έλληνα Πομάκο
Επιστολή σοκ: Πάνω από 3.500 έμμισθοι συνεργάτες του προξενείου παίζουν το παιχνίδι της Άγκυρας
Συντονισμένες ενέργειες ενός τουρκικού παρακρατικού δικτύου που επιτίθεται στην απροστάτευτη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα επιστολής που στάλθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 στον πλέον αρμόδιο παραλήπτη. Περιγράφει τους τρομερούς κινδύνους και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Θράκη μας από την Τουρκία.
Δυστυχώς, κάθε λέξη, κάθε φράση, κάθε σκέψη που περιλαμβάνει επιβεβαιώνονται σε καθημερινή βάση.
Εμείς, βάζοντας πάνω από όλους και όλα το Έθνος, τον Χριστό και τον λαό, δημοσιεύουμε σήμερα αυτή την κραυγή αγωνίας του Έλληνα Πομάκου, με την ελπίδα το κράτος –έστω και στο παρά πέντε- να κάνει τα δέοντα για την περιοχή.

«Το πρόβλημα που υπάρχει στη Θράκη δεν είναι υπόθεση μόνο των Θρακιωτών, αλλά όλων των Ελλήνων. Άλλωστε, αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν, θα δει ότι μόνο ενωμένοι καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε εκείνους που με διάφορους τρόπους ήθελαν να επιβληθούν και να γίνουν οι κυρίαρχοι στη χώρα μας, κι αυτό ακριβώς γίνεται και στη Θράκη. Άνθρωποι που εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα και συγκεκριμένα της Τουρκίας, ουσιαστικά θέλουν, για να μην πούμε ότι ήδη το έχουν καταφέρει, να συνδιοικούν με την Ελληνική Πολιτεία και σε πολλές περιπτώσεις να λαμβάνουν εκείνοι άμεσα ή έμμεσα τις αποφάσεις.

Πιέσεις στον πληθυσμό με ανοχή της Ελληνικής Πολιτείας

Στη Θράκη σήμερα το ένα τρίτο περίπου των κατοίκων της είναι μουσουλμάνοι, Πομάκοι, Αθίγγανοι και τουρκογενείς, με τους τελευταίους να είναι και οι λιγότεροι. Εδώ και αρκετά χρόνια γίνεται, με την ανοχή πάντα της ελληνικής Πολιτείας, μία συστηματική προσπάθεια εκτουρκισμού όλων των μουσουλμάνων και σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό έχει γίνει πραγματικότητα.
Με διάφορους τρόπους και πιέσεις, το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και οι χιλιάδες συνεργάτες του που έχουν κατορθώσει να εκτουρκίσουν μεγάλη μερίδα των μουσουλμάνων με τρόπους που θα δούμε παρακάτω.

Στόχος βέβαια του τουρκικού προξενείου δεν είναι άλλος από το να παρουσιάσει μία τουρκική, δηλαδή εθνική και όχι μουσουλμανική, δηλαδή θρησκευτική μειονότητα στη Θράκη. Στόχος που αποτελεί το πρώτο βήμα, αφού σε ορίζοντα δεκαετιών διακαής πόθος της Άγκυρας είναι η ανεξαρτητοποίηση της Θράκης. Μάλιστα, ήδη έχουν δημιουργήσει και τη σημαία που θα αποτελεί το σύμβολο της νέας ανεξάρτητης Θράκης.
Αυτή τη στιγμή οι πληροφορίες κάνουν λόγο για πάνω από 3.500 έμμισθους συνεργάτες του προξενείου, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι μουσουλμάνοι της Θράκης, κυρίως Αθίγγανοι και Πομάκοι. Έργο αυτών των 3.500 συνεργατών του προξενείου είναι να επηρεάζουν όσο το δυνατόν περισσότερους συμπολίτες τους με σκοπό να τους φέρουν πιο κοντά στην Άγκυρα, αλλά και να ελέγχουν εκείνους που αρνούνται να συνταχθούν με τις θέσεις του τουρκικού προξενείου.

Η πρώτη και βασικότερη μέθοδος που, όπως φαίνεται, χρησιμοποιεί το τουρκικό προξενείο και οι 3.500 συνεργάτες του, είναι αυτή του χρηματισμού. Αυτό εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί αφού στην αρχή κάθε μήνα οι χρηματοδοτούμενοι ιμάμηδες π.χ. μεταβαίνουν στο τουρκικό προξενείο για να παραλάβουν τον μισθό τους.

Σε κάθε χωριό όλοι οι μουσουλμάνοι πληρώνουν ετήσια συνδρομή, περίπου 80 ευρώ, για τον ιμάμη. Όμως οι ψευτομουφτήδες, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση που υπάρχει στη χώρα μας, έδωσαν οδηγίες στους ιμάμηδες των χωριών αυτών να μην πληρώνουν πλέον τα χρήματα αυτά διότι το κόστος εξόδων των ιμάμηδων θα το αναλάβει η Τουρκία. Δηλαδή διαπιστώνεται μία άμεση παρέμβαση στα εσωτερικά θρησκευτικά θέματα της Ελλάδας.

Όταν όμως δεν πιάνει τόπο το χρήμα, ευτυχώς ακόμα και στην εποχή μας εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που είναι υπεράνω των χρημάτων, τότε εφαρμόζεται με εξίσου μεγάλη επιτυχία η μέθοδος της τρομοκρατίας. Είναι κι αυτός ένας τρόπος με τον οποίο οι 3.500 συνεργάτες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής προσεγγίζουν εκείνους που δεν δέχονται με άλλο τρόπο να δηλώσουν ότι είναι Τούρκοι.
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος τρομοκράτησης αυτών των ανθρώπων είναι τα ανώνυμα απειλητικά τηλεφωνήματα, όπου απειλούν τους ίδιους ή αγαπημένα τους πρόσωπα, σε περίπτωση που δεν συμμορφωθούν.

Η μέθοδος της δημόσιας προσβολής και εξευτελισμού είναι επίσης ένας άλλος τρόπος άσκησης πίεσης προς όσους δεν υπακούν στις εντολές του τουρκικού προξενείου. Συγκεκριμένα: Τους βρίζουν στη μέση του δρόμου, αποκαλώντας τους προδότες και πολλά άλλα παρόμοια. Οι ιμάμηδες που πραγματοποιούν ομιλίες μέσα στα τζαμιά των χωριών, όπου αναφέρουν τα ονόματα των «αντιφρονούντων», ώστε να μάθουν οι πιστοί ότι αυτά τα άτομα πρόδωσαν το τουρκικό έθνος κ.λ.π.
Αναρτούν καταστάσεις με τα ονόματα των «αντιφρονούντων» είτε σε τζαμιά είτε ακόμη και σε καφενεία.
Μία επίσης καλά και συχνά δοκιμασμένη μέθοδος είναι η πρόκληση ζημιών σε περιουσιακά στοιχεία και κυρίως στα αυτοκίνητα εκείνων που φανερά δηλώνουν ότι είναι Πομάκοι και όχι Τούρκοι. Σκασμένα λάστιχα, γρατζουνιές, σπασμένα τζάμια, αποτελούν τις πιο συνηθισμένες προειδοποιητικές ζημιές, ενώ ευτυχώς μέχρι τώρα δεν έχει καταγραφεί στον τομέα αυτόν κάτι πιο σοβαρό.

Και ψυχολογική βία από τους ιμάμηδες

Ένα άλλο δυνατό σημείο των πρακτόρων της Άγκυρας, το οποίο δύσκολα μπορεί να αντιπαλέψει κανείς, με δεδομένο ότι στοχεύει σε αδύνατους και κυρίως σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, είναι η ψυχολογική βία, στην άσκηση της οποίας συμβάλλουν κυρίως οι ιμάμηδες στα τζαμιά καθώς και τα τουρκόφωνα μέσα ενημέρωσης.

Αποτέλεσμα αυτής της μορφής βίας, η οποία ασκείται στα τζαμιά με τις ομιλίες των ιμάμηδων, αλλά και μέσα από τα δημοσιεύματα του τουρκόφωνου έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπο της περιοχής, όπου παρουσιάζουν τους αυτοπροσδιοριζόμενους Πομάκους ως προδότες του τουρκικού έθνους, ως ανθρώπους που κάνουν τα πάντα μόνο για το χρήμα, ως άτομα που συνεργάζονται είτε με διάφορους Έλληνες επιχειρηματίες είτε με το «σκοτεινό Ελληνικό παρακράτος», όπως το αποκαλούν…

Η κοινή θρησκεία μεταξύ των μουσουλμάνων της Θράκης και των τούρκων της Τουρκίας ήταν, είναι και θα είναι το πιο βασικό τους επιχείρημα για να παρουσιάζουν μία τουρκική μειονότητα στη Θράκη και για να πείθουν τους Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης ότι δεν είναι Έλληνες, αλλά τούρκοι.

Αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο, δεδομένου ότι μιλάμε για αγράμματους στην πλειονότητά τους ανθρώπους, στους οποίους απλά λένε ότι είναι αμαρτία να λες ότι είσαι Έλληνας, ότι αυτό δεν το επιτρέπει το Ισλάμ και ότι όποιος δηλώνει Έλληνας είναι σαν να δηλώνει ταυτόχρονα και χριστιανός…!

Έτσι, ειδικά όταν απευθύνονται σε ανθρώπους θρήσκους και μεγάλης κυρίως ηλικίας, ανθρώπους που ελάχιστες φορές έχουν βγει έξω από τα χωριά τους, τους πείθουν πολύ εύκολα ότι όντως θα βράζουν στα καζάνια της κόλασης εκείνοι οι μουσουλμάνοι που δηλώνουν Έλληνες.
Μάλιστα, επειδή οι νέοι μουσουλμάνοι πλέον σπουδάζουν, ταξιδεύουν, βλέπουν πως ζει ο υπόλοιπος κόσμος και για τον λόγο αυτό αρχίζουν και έχουν διαφορετική αντίληψη γύρω από το θέμα «μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης», έχουν ξεκινήσει εδώ και μερικά χρόνια μία συστηματική προσπάθεια μετάδοσης του φανατισμού και του μίσους για την Ελλάδα στα μικρά παιδιά, από την προσχολική τους ηλικία, ώστε να μπορούν να έχουν και στο μέλλον τον έλεγχο της μειονότητας.

Έτσι, στα λεγόμενα παρασχολεία (κατηχητικά) όπου δήθεν διδάσκουν το Κοράνι, ουσιαστικά τα διδάσκουν την τουρκική γλώσσα, τραγούδια και ποιήματα για το μεγάλο τουρκικό έθνος και τον Μουσταφά Κεμάλ, ενώ πολλές φορές διοργανώνουν και διαγωνισμούς δίνοντας πλούσια δώρα στο παιδάκι εκείνο που θα πει καλύτερα τον τουρκικό εθνικό ύμνο!
Τα παρασχολεία (κατηχητικά) αυτά στο τέλος κάθε σχολικής σεζόν διοργανώνουν μία γιορτή όπου πάντα παρευρίσκονται τόσο ο τούρκος πρόξενος όσο και οι λεγόμενοι ψευτομουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής.

Όσο για τους ντόπιους πολιτικούς, αυτοί κι αν δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να χάσουν την στήριξη και την εμπιστοσύνη του προξενείου. Μερικοί από αυτούς παρευρίσκονται σε κάθε εκδήλωση που είναι παρών και ο τούρκος πρόξενος και για να δείξουν πόσο τον υπολογίζουν και για να μπορέσουν να τον πλησιάσουν. Μάλιστα, αρκετές φορές, όταν στις ομιλίες του ο τούρκος πρόξενος μιλάει για ένα μεγάλο τουρκικό έθνος στη Θράκη, οι χριστιανοί πολιτικοί της Θράκης είναι από κάτω και τον χειροκροτούν…!

Υποχωρήσεις μόνο από την πλευρά της Αθήνας

Η στάση της Ελληνικής Πολιτείας σε ό,τι αφορά τις κατά καιρούς διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα για αμοιβαίες υποχωρήσεις, χαρακτηρίζεται από υποχωρήσεις μόνο της Ελληνικής πλευράς και υπάρχουν ενδείξεις ότι θα υπάρξει ακόμα μία υποχώρηση από την μεριά της Ελλάδας, κι αυτή δεν θα είναι άλλη από το να αποδεχτεί η χώρα μας ο Μουφτής στη Θράκη να εκλέγεται και όχι να διορίζεται, όπως γίνεται μέχρι τώρα όπου ζουν μουσουλμάνοι.

Όλοι όμως καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό, όταν ένα προξενείο μπορεί να καθορίζει το αποτέλεσμα σε δήμους και περιφέρεια σίγουρα δεν θα αφήσει τον λαό να εκλέξει ανεπηρέαστος τον μουφτή που επιθυμεί, αλλά θα φροντίσει να εκλεγεί κάποιος που άμεσα ή έμμεσα συνεργάζεται με την Τουρκία.

Ο μόνος τρόπος για να αντιστρέψει η ελληνική Πολιτεία την κατάσταση στη Θράκη είναι να παρέχει σωστή εκπαίδευση στους μουσουλμάνους. Για την ώρα τα περισσότερα μουσουλμανοχώρια δεν διαθέτουν νηπιαγωγείο, γιατί ορισμένοι μειονοτικοί κύκλοι εμποδίζουν την δημιουργία τους, επειδή αυτά είναι καθαρά ελληνόφωνα και όχι μειονοτικά. Όσο για τα δημοτικά, αυτά μόνο ως σχολεία δεν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς.
Παιδιά που μέχρι τα έξι τους χρόνια μιλάνε μόνο την Πομακική γλώσσα, στο μειονοτικό σχολείο πρέπει να διδαχτούν ταυτόχρονα την Ελληνική, την τουρκική και μάλιστα με το 70% των μαθημάτων να διδάσκονται σε αυτήν, την αραβική λόγω θρησκευτικών και ως μία ξένη γλώσσα την αγγλική…
Δηλαδή, ένα εξάχρονο παιδί πρέπει να διδαχτεί παράλληλα τέσσερις ξένες γλώσσες, με αποτέλεσμα στο τέλος να μην καταφέρει να μάθει καμία από αυτές καλά και φυσικά με δυσκολία να μπορεί να προχωρήσει σε γυμνάσιο, λύκειο και πανεπιστήμιο.

Όσο για την Ελληνική Πολιτεία, θα βάζει σε πρώτη θέση την ψήφο, όσο δεν θα λέει ποτέ όχι στις παράλογες απαιτήσεις του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, όσο δεν θα αποφασίζει να ασχοληθεί σοβαρά με τη μελέτη και καταγραφή της Πομακικής γλώσσας, όσο δεν θα παρέχει σωστό εκπαιδευτικό σύστημα στους μουσουλμάνους της Θράκης, η Άγκυρα θα κερδίζει έδαφος και σύντομα δεν θα υπάρχει όχι πομακική γλώσσα, αλλά ούτε ένας μουσουλμάνος που να δηλώνει κάτι άλλο εκτός από τούρκος.

Πρέπει άμεσα να γίνουν κάποιες κινήσεις ώστε οι μουσουλμάνοι της Θράκης να νιώσουν ότι η Ελλάδα είναι δίπλα τους, ότι τους βοηθάει, ότι τους νιώθει δικούς της ανθρώπους. Διαφορετικά, το παιχνίδι στη Θράκη έχει χαθεί…

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το παράδειγμα της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής την περίοδο 2002-2014 θα διδάσκεται στα Πανεπιστήμια, τις διπλωματικές και στρατιωτικές σχολές όλου του πλανήτη, ως το χαρακτηριστικό δείγμα μίας αναθεωρητικής και αλαζονικής πολιτικής η οποία αντί της δόξας που ευαγγελιζόταν έφερε τον πόνο, τον πόλεμο, την ήττα, τελικά ίσως και τη διάλυση της χώρας που την υιοθέτησε.
 
Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην περιοχή του Λεβάντε (Συρίας) και Ιράκ πέραν των άμεσων αρνητικά επηρεασμένων από τα τεκταινόμενα, δηλαδή της Δαμασκού και της Βαγδάτης, οι οποίες όπως και να το πάρει κανείς ακόμα και εάν επιβιώσουν της αντιπαράθεσης θα έχουν βγει βαριά λαβωμένες από τη δοκιμασία, έχει έναν τεράστιο νικητή, έναν συγκλονιστικά μεγάλο ηττημένο και μία «wild card» της οποίας η τύχη θα εξαρτηθεί από τις γενικές ισορροπίες που θα δημιουργηθούν στην ευρύτερη περιοχή και στο κατά πόσο η σύγκρουση να εξελιχθεί σε έναν ευρύτερο διαμουσουλμανικό θρησκευτικό πόλεμο.

Ο μεγάλος νικητής μπορούμε να πούμε με μεγάλη σιγουριά από τώρα, θα είναι οι Κούρδοι. Ο μεγάλος ηττημένος θα είναι η Τουρκία ενώ ο «τρελός» του παιγνίου θα είναι το ISIL. 

Σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος όπως είναι το Ανατολικό Ζήτημα η νίκη του ενός αυτομάτως συμβαδίζει με την ήττα του άλλου

Η νίκη των Κούρδων σημαίνει πολύ απλά την ήττα των Τούρκων και εξηγούμαστε:
Ποιο είναι το μοναδικό ζητούμενο των Κούρδων του Βορείου Ιράκ από το 2003 (τον 2ο Πόλεμο του Κόλπου) και ύστερα; Η δημιουργία των συνθηκών για την πλήρη ανεξαρτησία. 
Ποιο είναι το μοναδικό ζητούμενο των Τούρκων από το 2003 και μετά; H αποτροπή της δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ.
Εάν η απάντηση αναφορικά με το ζητούμενο των Κούρδων είναι αυταπόδεικτη, δηλαδή το να καταφέρουν να περάσουν από την εθνο-γέννεση στη δημιουργία μίας κρατικής οντότητας για πρώτη φορά στην ιστορία τους, άλλο τόσο προφανής είναι και λόγος του στόχου της Τουρκίας. Η Άγκυρα γνωρίζει πως η ανεξαρτητοποίηση των Κούρδων του Βορείου Ιράκ θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, στην πλήρη ρήξη με τους Κούρδους της δικής της χώρας, κάτι που θα την οδηγήσει στην καλύτερη για αυτή περίπτωση στην (συν)ομοσπονδοποίηση στην χειρότερη στην διάσπαση.

Γιατί το γνωρίζει αυτό; Διότι ξέρει πως αυτή τη στιγμή δεν αντιμετωπίζει απλά διαφορετικές ορεσίβιες φυλές των Κούρδων αλλά έναν λαό 40 εκατομμυρίων που έχει αποκτήσει μία εθνική συνείδηση, η οποία εν πολλοίς επικαλύπτει τις τοπικιστικές διαφορές οι οποίες φυσικά υπάρχουν αλλά δεν είναι πλέον το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα των Κούρδων. Ας μην ξεχνάμε πως οι Κούρδοι αντιλαμβάνονται πως ο καιρός έφτασε αφού οι ισορροπίες είναι τέτοιες ώστε να ευνοούν το εγχείρημα τουλάχιστον στο Ιράκ και στην Συρία.

Λαμβάνοντας υπόψη τη συγκεκριμένη παρατήρηση αναφορικά με τον φόβο της Τουρκίας, μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι η Άγκυρα αυτό που θεωρεί ως πρωτεύουσα απειλή ΔΕΝ είναι το ISIL αλλά οι Κούρδοι.

H εξήγηση για την για ακόμα μία φορά πρωτοβουλία της Τουρκίας σαν «δαρμένο σκυλί» να τρέξει στον «αφέντη» του (δηλαδή τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ) να «κλαφτεί» για να «επέμβει» και να χτυπήσει το ISIL γίνεται για ΈΝΑΝ λόγο ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με την «ισλαμική τρομοκρατία».

Ο λόγος είναι ο εξής: H Τουρκία γνωρίζει ότι εάν το ISIL εδραιωθεί στην περιοχή του δυτικού και κεντρικού Ιράκ τότε θα υπάρξει μία de facto διάσπαση της χώρας, με αποτέλεσμα η Βαγδάτη να χάσει οριστικά τα τελευταία της ερείσματα στο Ερμπίλ, το οποίο έχει καταλάβει και την περιοχή που εποφθαλμιούσε, το Κιρκούκ. Κατά συνέπεια, κάθε καθυστέρηση αποκατάστασης του προτεραίου καθεστώτος στην περιοχή οδηγεί όλο και κοντύτερα στην ημέρα που οι Κούρδοι θα κηρύξουν την ανεξαρτησία τους, η οποία λόγω της πραγματικότητας επί του πεδίου έχει είδη επιτευχθεί.

Ο γράφων εκτιμά ότι μία τέτοια εξέλιξη μπορεί να συγκριθεί σε σημασία μόνο με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου σε σχέση με την πορεία της ανεξαρτησίας των Ελλήνων. Δηλαδή μία κρίσιμη εξωτερική παρέμβαση η οποία έδωσε ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα – αλλάζοντας την ισορροπία δυνάμεων – στους αγωνιζόμενους Έλληνες, και οδήγησε τις Μεγάλες Δυνάμεις «θέλοντας και μη» στην αναγνώριση της πλήρους ανεξαρτησίας του έθνους μας.

Τι θα συμβεί όμως εάν η Τουρκία, με βάση το προηγούμενο σκεπτικό, χτυπήσει το ISIL ή να το θέσουμε καλύτερα, εάν το ISIL θεωρήσει ότι η Άγκυρα πρωτοστατεί στο να το χτυπήσουν οι Δυτικοί και όχι μόνο; 

Αρχικά να σημειώσουμε πως ο τρόπος λειτουργίας της Άγκυρας μόλις θα εντοπίσει κάποιον «εχθρό» του «μεγάλου Τουρκικού έθνους» είναι η υιοθέτηση του συστήματος «ταύρος εν υαλοπωλείο»
Να πάρουμε τον τρόπο αντιμετώπισης του Ισραήλ μετά το «Μαβί Μαρμαρά», την Αίγυπτο του Σίσσι, την Συρία του Άσαντ; 
O νεοθωμανικός τρόπος είναι το να επιτίθεσαι με τον χειρότερο τρόπο ρητορικά και ταυτοχρόνως να δημιουργείς εστίες αποσταθεροποίησης στον αντίπαλο.
Βέβαια όταν οι ισορροπίες θα αλλάξουν θα τρέξεις να παραπονεθείς στον υπερατλαντικό σύμμαχο ότι «απειλείσαι» έτσι ώστε να ξεκινήσει έναν πόλεμο για εσένα. Φυσικά αυτό ισχύει για όλους τους αντιπάλους της Τουρκίας πλην της Ελλάδας, αφού εμείς είμαστε ήμαστε ειδική κατηγορία από μόνοι μας – η κατηγορία ότι με ή χωρίς υποστήριξη από οπουδήποτε μας έχουν του χεριού τους.

 Άρα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν το ISIL σήμερα δεν είναι καινούργιος τουναντίον είναι βαρετά προβλέψιμος αφού η νεοθωμανική φαντασία φτάνει έως εκεί. Το θέμα όμως είναι ότι τόσο το ISIL όσο και οι πατρόνες του το βλέπουν και θα αντιμετωπίσουν αυτές τις κινήσεις με τις κατάλληλες κινήσεις. 

Εξηγούμαστε:
Ξεκινώντας από το ISIL, είναι προφανές πως σε περίπτωση που αντιληφθεί την Τουρκία ως εχθρό θα αρχίσει να «δραστηριοποιείται» στο εσωτερικό της χώρας ειδικά στα σύνορα με Συρία και Ιράκ, με αποτέλεσμα τον «Χαλιφάτο» που τόσο ονειρεύονται στο ΑΚΡ να τους έρθει από εκεί που δεν το περιμένουν. Μόνο που δεν θα είναι υπό τον έλεγχό τους.

Να υποθέσουμε ότι ο αφιονισμός των μεγάλων απαίδευτων μαζών της Τουρκίας με το Σουνιτικό (υπερεθνικό) Ισλάμ της παγκόσμιας «Ούμα» (κοινότητας πιστών ανεξαρτήτου εθνικής προέλευσης) τα τελευταία χρόνια θα οδηγήσει πολλούς στις αγκάλες του ISIL; Να θεωρήσουμε επίσης πως η Τουρκία θα κάνει εχθρό μία οργάνωση εξοπλισμένη με δυτικό οπλισμό, αποφασισμένη για όλα, αδίστακτη μπροστά στο έγκλημα και εκπαιδευμένη σε πολεμικές επιχειρήσεις από την ίδια;

Αναφορικά τώρα με τους «πατρόνες» και προστάτες του ISIL οι οποίοι είναι γνωστό πως είναι οι στενότεροι σύμμαχοι της Άγκυρας στην «σταυροφορία» της κατά του Άσαντ, τι να υποθέσουμε; Θα αφήσουν την Άγκυρα να καταστρέψει ότι με πολύ χρήμα, κόπο και αίμα δημιούργησαν με στόχο να αλλάξουν τα σύνορα στον Μεσογειακό μουσουλμανικό κόσμο και τη Μεσοποταμία; Μήπως σε μία τέτοια περίπτωση δούμε να βγαίνουν στην δημοσιότητα στοιχεία που να αποδεικνύουν τις στενές σχέσεις της Τουρκίας με αυτούς που αποκαλεί σήμερα εγκληματίες και τρομοκράτες; Μήπως οι προστάτες του παγκόσμιου Σουνιτικού εξτρεμισμού εκλάβουν την Τουρκία ως εχθρό και πράξουν αναλόγως;

Με άλλα λόγια, η Τουρκία με την πολιτική που ακολούθησε στο Ιράκ (από το 1990 και μετά, ειδικά το 2003 με την άρνησή της για τη δημιουργία του βορείου μετώπου) και στη Συρία (με το να εκθρέψει στην ουσία το ISIL και να το στείλει να χτυπήσει τον Άσαντ) το μόνο που κατάφερε ήταν να δημιουργήσει ένα εύρωστο Κουρδικό κράτος, και ένα ισλαμιστικό τέρας έτοιμο να κατασπαράξει την ίδια;

Δηλαδή τι πρέπει να κάνει τώρα η Άγκυρα, από τη μία να βοηθήσει την Βαγδάτη να χτυπήσει το ISIL έτσι ώστε να μην δημιουργηθεί de facto Κουρδικό κράτος ενώ θα κάνει εχθρό και το ISIL και τους πανίσχυρους προστάτες του, ή να μην κάνει τίποτα άρα να βοηθήσει το ISIL και να δημιουργηθεί ένα de facto Κουρδικό κράτος και να στρέψει όλους τους Σιίτες εναντίον της;

Το δίλημμα πλέον της Άγκυρας είναι αυτό: Είτε δημιουργείται Κουρδικό κράτος και έχεις σύμμαχο (λυκοφιλία φυσικά) το ISIL και τους Σουνίτες, είτε δημιουργείται Κουρδικό κράτος και έχεις σύμμαχο (λυκοφιλία φυσικά) τους Σιίτες. 
Και με τη Συρία τελικά τι θα γίνει; Στο Ιράκ θα πολεμάς το ISIL και στη Συρία θα το βοηθάς ή εκεί θα λες πως βοηθάς μόνο την… αντιπολίτευση. 
Μάλλον θα πρέπει να διαλέξουν την… κουρτίνα τρία διότι όλες οι άλλες επιλογές που έχουν είναι αυτοκτονικές, αλλά οι ίδιοι εν πολλοίς τις δημιούργησαν.

Αυτά τα ολίγα με την «σταθερή» εξωτερική πολιτική της Τουρκίας η οποία κατά περίεργο τρόπο φέρνει αποτελέσματα στα δυτικά της σύνορα ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ. Γιατί άραγε; 

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφουν οι Δ. Πορφύρης/Π. Σταφυλά
Πριν περίπου δυο ημέρες, ένα τυχαίο περιστατικό που διαδραματίστηκε στην συνοικία Obolon του Κιέβου, έμελλε να αποκαλύψει την άμεση εμπλοκή βρετανών στρατιωτικών στο αιματοκύλισμα της Ουκρανίας.
Βρετανός  που ανήκε στις ειδικές δυνάμεις της Special Air Service ( SAS), βρέθηκε από  περαστικό σε ημιλιπόθυμη κατάσταση υπό την επήρεια πλήρους μέθης.
Ο άνθρωπος αιφνιδιάστηκε όταν εντόπισε τον βρετανό στρατιωτικό  να κοίτεται στο έδαφος.
Τον πλησίασε, επιβεβαίωσε ότι αναπνέει και τον ρώτησε αν χρειάζεται κάποια βοήθεια. Ο στρατιωτικός ψέλλισε  στα ρωσικά ένα “όχι” (niet) και ξαναβυθίστηκε σε λήθαργο.
Ο πολίτης που τον εντόπισε και θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, διηγείται σε ρωσόφωνη ιστοσελίδα ότι χωρίς να έχει την πρόθεση να τον κλέψει άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του στρατιωτικού για να ανακαλύψει τα στοιχεία του.
Στα έγγραφα του βρήκε ότι ο  στρατιωτικός ονομάζεται James Fraser Wilkes, έχει γεννηθεί το 1964 στο Southerland της Αγγλίας και ότι υπήρξε πρώην ταγματάρχης  της Royal Special Air Service   ενώ τώρα είναι υπεύθυνος αξιωματικός  Ευρωπαικής Ιδιωτικής Στρατιωτικής  Εταιρείας (βλ. ευρωπαϊκό πρόγραμμα  Project PRIV-WAR ).
Σύμφωνα με τα έγγραφα που έφερε ο James Fraser Wilkes, η επίσημη αποστολή του στην Ουκρανία ήταν ως “στρατιωτικού συμβούλου” στην κυβέρνηση του Κιέβου. Όμως οι φωτογραφίες, τα βίντεο και άλλο υλικό που ήταν καταγεγραμμένο στα δυό κινητά τηλέφωνα του “Άγγλου ασθενή” , αποδεικνύουν ότι είχε άμεση εμπλοκή στις δολοφονικές επιχειρήσεις “σωφρονισμού” των ρωσόφωνων/ρωσόφιλων ουκρανών στα ανατολικά της χώρας. 
Ενδεικτικά το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο ίδιος ο άγγλος στρατιωτικός είχε αποθηκεύσει φωτογραφίες όπου πόζαρε σε δυο γνωστά χωριά της εξεγερμένης περιοχής του Donbas.
Εικάζεται ότι όλα τα ευρήματα έχουν ήδη διαβιβασθεί στις ρωσικές αρχές για επεξεργασία.
Πηγή dimpenews

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Την πρόθεση της να αρχίσει εκστρατεία προώθησης των ισλαμικών αρχών στην ελληνική πρωτεύουσα, ανήγγειλε μέσω του… τουρκικού τύπου, (εφημερίδες, Yerni Şafak, Türkiye), το Ίδρυμα Μουσουλμάνων της Ελλάδας που εδρεύει εδώ και χρόνια στην ελληνική πρωτεύουσα και εκπροσωπεί, όπως υποστηρίζει, τους χιλιάδες μουσουλμάνους που έχουν έρθει με λαθραίο τρόπο μέσω Τουρκίας και έχουν εγκατασταθεί σε διάφορες περιοχές της Αθήνας.

Όπως αποκαλύπτεται, η γνωστή μας υποψήφια των τελευταίων ευρωεκλογών με το κόμμα των Οικολόγων, Ελληνίδα μουσουλμάνα κ. Άννα Στάμου, που είναι και μέλος του Διοικητικού Συμβούλιου του Ιδρύματος Μουσουλμάνων της Ελλάδας, έδωσε μια σημαντική συνέντευξη στην Yeni Şafak όπου αναφέρθηκε στο πρόβλημα της ισλαμικής εκπαίδευσης για τους μουσουλμάνους της ελληνικής πρωτεύουσας και όχι μόνο. 

Η κυρία αυτή, αφού για άλλη μια φορά κατήγγειλε με χαρακτηριστικό τρόπο την έλλειψη επίσημου μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα, (γιατί ανεπίσημα λειτουργούν πάνω από 100 τζαμιά), τόνισε πως παραμονές της έναρξης του ιερού μήνα των μουσουλμάνων, του Ραμαζανίου, αρχίζει εκστρατεία προώθησης των ισλαμικών αρχών και καλλίτερης γνώσης του Ισλάμ στα παιδιά των μουσουλμάνων και όχι μόνο που ζουν στην ελληνική πρωτεύουσα. 

Η κ. Άννα Στάμου κατηγόρησε τις ελληνικές αρχές ότι δεν υπάρχει πλέον κανένα πρόσχημα για να μην αρχίσει η κατασκευή του μουσουλμανικού τεμένους, αδιαφορώντας για τις ενστάσεις των κατοίκων της περιοχής που έχει επιλεγεί για την κατασκευή του τζαμιού και ανακοινώσε τις διεργασίες που αρχίζουν για να προώθηση του Ισλάμ στην Αθήνα. Σύμφωνα λοιπόν με τις επαγγελίες της Ελληνίδας Μουσουλμάνας, όπως η ίδια χαρακτηρίζει τον εαυτό της, ετοιμάζεται ένα σχετικό βίντεο με υπότιτλους στην τουρκική, (!!!), αγγλική, γαλλική και αραβική γλώσσα, που θα εξηγεί τις βασικές αρχές του Ισλάμ και θα προωθηθεί σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας όπου ζουν μουσουλμάνοι. 

Η παραγωγή και η προώθηση αυτού του βίντεο, σύμφωνα με την κ. Άννα Στάμου, γίνεται, όπως υποστηρίζει, γιατί υπάρχει μεγάλη άγνοια για τις βασικές αρχές της μουσουλμανικής θρησκείας και στον ελληνικό λαό. 

Γι αυτό και θα πρέπει να μας «φωτίσει» για το τι υποστηρίζει και διδάσκει η μουσουλμανική θρησκεία. Το Ισλάμ, όπως ανέφερε, δεν είναι μόνο τζαμιά αλλά έχει και πολλές άλλες διαστάσεις κουλτούρας και δράσεων που σχετίζονται με τις βασικές αρχές της θρησκείας του. 

Στο αποκαλυπτικό αυτό βίντεο ισλαμικής προπαγάνδας, θα εμφανίζονται πολλά παιδιά μουσουλμάνων που ζουν στις γειτονιές της Αθήνας για να τονιστεί το πόσο έχουν στερηθεί, (!!!), τις δυνατότητες να ασκήσουν την λατρεία στην θρησκεία τους και φυσικά το πόσο καταπιέζονται από το χριστιανικό ελληνικό τους περιβάλλον, («βούτυρο» στο ψωμί της τουρκικής ανθελληνικής προπαγάνδας).

Σε όλα αυτά τα καταπληκτικά, τι να πρωτοπεί κάνεις! 

Την ίδια περίοδο που αυτό το Ισλάμ δείχνει το πιο βίαιο πρόσωπο του σε πολλά ισλαμικά κράτη, την ίδια περίοδο που σφάζονται με φρικτό τρόπο οι χριστιανοί στην Συρία, στο Ιράκ, στον Λίβανο και αλλού, την ίδια περίοδο που οι δυο χριστιανοί δέσποτες αγνοούνται πάνω από ένα χρόνο ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι έχουν σφαχτεί με ανατριχιαστικό τρόπο, χωρίς το περίφημο αυτό Ίδρυμα Μουσουλμάνων της Ελλάδας να δήλωση επίσημα ούτε μια συγγνώμη για όλες αυτές τις φρικτές βιαιότητες των ομοθρήσκων του, την ίδια περίοδο που η χώρα μας, εν μέσω βαριάς οικονομικής κρίσης, γίνεται θύμα μιας ανεξέλεγκτης εισβολής εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών μουσουλμάνων που έρχονται με το έτσι θέλω γιατί τους προωθεί η τουρκική μαφία και οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στην ελληνική επικράτεια, αυτή την περίοδο προβλέπεται να ενταθεί η εκστρατεία προώθησης των ισλαμικών αρχών στην Αθήνα. 

Και φυσικά όλα αυτά με την τουρκική προστασία και τουρκική διαφήμιση.

Σε λίγο καιρό, όταν ο αξιότιμος νέος υπουργός Παιδείας της ελληνικής κυβέρνησης θα έχει απαγορέψει να ηχούν οι καμπάνες στις εκκλησιές γιατί τον ενοχλούν με τον ήχο τους, φαίνεται πως θα αρχίσουμε να ακούμε τις κραυγές των χοτζάδων στους μιναρέδες να μας ψέλνουν τον «επικήδειο» μας. 
Πραγματικά καταπληκτική και κυρίως… «προοδευτική» εξέλιξη! 
Και εις ανώτερα!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη στην Θεσσαλονίκη μια συνάντηση μεταξύ του αμερικανού πρόξενου στη Θεσσαλονίκη, Ρόμπερτ Σάντερς και της ηγεσίας του εξτρεμιστικού μειονοτικού κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (DEB), το οποίο συμμετείχε για πρώτη φορά στις ευρωεκλογές, κερδίζοντας την πλειοψηφία στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης και έχει ως σημαία του την κατάργηση της συνθήκης της Λωζάννης και την τουρκοποίηση όλων των μουσουλμανικών πληθυσμών της ελληνικής Θράκης, με την ανοχή Βενιζέλου-Σαμαρά.

Ήταν μια συνάντηση, που προοιωνίζει αυτό που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ στην Δυτική Θράκη…
Μάλιστα η συγκεκριμένη συνάντηση του εκπροσώπου των ΗΠΑ και των ισλαμιστών, έγινε μετά από πρόσκληση του Ρ. Σάντερςκαι έγινε γνωστή, με ανακοίνωση που ανήρτησε στην ιστοσελίδα του το DEB (από όπου και η φωτό, στην οποία ξεχωρίζει εμφανώς ο κ. Σάντερς…)
Και σίγουρα οι ισλαμιστές δεν θα έδιναν την φωτογραφία στην δημοσιότητα, αν δεν ήταν σύμφωνοι και οι Αμερικανοί…

Στην ανακοίνωση των ισλαμιστών αναφέρεται ότι:
«Επιτροπή του DEB, αποτελούμενη από τον πρόεδρο, Μουσταφά Αλή Τσαβούς, τον αντιπρόεδρο και υπεύθυνο Ξάνθης, Οζάν Αχμέτογλου, τον υποψήφιο ευρωβουλευτή, Ονούρ Χιντ και την υποψήφια ευρωβουλευτή και διευθύντρια διεθνών σχέσεων του κόμματος, Λεϊλά Σαλίχογλου, συναντήθηκαν με τον Αμερικανό πρόξενο Θεσσαλονίκης Ρόμπερτ Σάντερς και με άλλους διπλωμάτες.
Στην συνάντηση με τους Αμερικανούς διπλωμάτες τέθηκαν τα θέματα και τα αιτήματα της τουρκικής μειονότητας δυτικής Θράκης, η επιτυχία του DEB στις ευρωεκλογές και οι εργασίες του κόμματος».
Το τί σημαίνει η παραπάνω συνάντηση, είναι κάτι παραπάνω από σαφές. Ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν εμμέσως πλην σαφώς, ότι η μειονότητα της Θράκης είναι τουρκική.
Κατά δεύτερον λόγο «αγκαλιάζουν» τους ισλαμιστές της Θράκης, όπως ακριβώς αγκάλιασαν τους ισλαμιστές της Συρίας και «χάϊδεψαν» την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο.

Ουσιαστικά, εμμέσως πλην σαφώς, τάσσονται υπέρ της κατάργησης της Συνθήκης της Λωζάννης. Μόνο που η συνθήκη της Λωζάννης δεν αναφέρεται αποκλειστικά σε θέματα πληθυσμών, αλλά καθορίζει και την εδαφική κυριαρχία Ελλάδος και Τουρκίας στα σημερινά τους όρια και η κατάργησή της αποτελεί πάγιο πολιτικό στόχο της Άγκυρας, ειδικά σε ότι αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησιών του Αιγαίου, κάτι που δήλωσε ευθέως και ο Τούρκος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, στρατηγόςNecdet Özel, όταν πριν δύο ημέρες, αναφερόμενος και την θέση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, είπε ότι
«Θα πρέπει να γίνει εξ’αρχής διαπραγμάτευση με την Ελλάδα και να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς για δεκάδες νησιά και νησίδες, που μεαυθαίρετο τρόπο έχουν καταμετρηθεί στην ελληνική πλευρά, χωρίς να υπάρξει προηγούμενη συμφωνία με την Τουρκία».
Αφερίμ, θα είπε ο φίλος του ΥΠΕΞ Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, κ. Ευάγγ. Βενιζέλος.

Της συνάντησης ακολούθησε δεξίωση που παρέθεσε το Προξενείο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη, με τον τίτλο ότι έγινε «…προς τιμήν εκπροσώπων φορέων και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Βόρειας Ελλάδας…».
Έτσι απλά και χωρίς να νοιάζονται για την άποψή μας…

Μήπως είπατε τίποτα, κύριοι της συγκυβέρνησης; 
Εσείς κύριε Σαμαρά; 
Εσείς κύριε Βενιζέλο;

Το ισλαμικό τρένο έρχεται με ταχύτητα και οι ΗΠΑ ρίχνουν το καύσιμο στις μηχανές του…
Αυτοί που υποτίθεται ότι έχουν την ευθύνη της χώρας, σε ποιό βολικό κρεβάτι κοιμούνται;

Ξυπνήστε βρε πουλημένα τομάρια, ή καλύτερα, ας διώξουμε κάθε προσκυνημένο…

Ντίνος Μπάνος
Πηγή Ολυμπία

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εκκρεμούν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ
Η Αθήνα αδρανεί έναντι της τουρκικής επιθετικότητας
Σχέδια του «ξένου παράγοντα» για παραπομπή των ελληνοτουρκικών «διαφορών» σε διαιτητικό δικαστήριο

Του Κ.Ι. Αγγελόπουλου

Ακολουθώντας ένα αμυντικό διπλωματικό σύστημα, η Αθήνα βρίσκεται σήμερα σε μία ιδιότυπη θέση σε ό,τι αφορά τα θαλάσσια σύνορα της χώρας, έτσι όπως αυτά μπορούν να ορίζονται από το σύγχρονο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
Ουσιαστικά, η Ελλάδα είναι «ανοικτή» σε όλα τα θαλάσσια μέτωπα που ζητούν ρυθμίσεις με κυβερνητικές αποφάσεις είτε ευθέως είτε σε συμφωνία με γειτονικές παράκτιες χώρες, επίσης κατά τα διεθνώς προβλεπόμενα.

Στο κέντρο της ελληνικής κυβερνητικής αμηχανίας, που συντηρεί μεγάλες «εκκρεμότητες», βρίσκεται βέβαια η επεκτατική συμπεριφορά μίας άκρως απαιτητικής Τουρκίας, που επιδιώκει να κατοχυρώσει στρατηγικά γεωοικονομικά κέρδη από το Βόρειο Αιγαίο έως και την Ανατολική Μεσόγειο, με στόχο τον περιορισμό των περιοχών όπου έχουν κυριαρχικά δικαιώματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία.

Αλλά η Άγκυρα δεν αρκείται σε αυτό. Όπως έδειξε η ελληνική εμπειρία στην υπόθεση της συμφωνίας για ορισμό θαλάσσιων ζωνών, η Τουρκία έχει τον τρόπο της να εμποδίζει την ισχύ μιάς τέτοιας συμφωνίας, επειδή δεν ευνοεί στρατηγικά συμφέροντά της στο Ιόνιο.
Στην εν λόγω συμφωνία, η Αλβανία αναγνώρισε υφαλοκρηπίδα στις Διαπόντιες Νήσους, νησιωτικό σύμπλεγμα βόρεια της Κέρκυρας, με τρία κατοικημένα νησιά και οκτώ ακατοίκητα –πράγμα που για την Άγκυρα αποτελεί «κακό προηγούμενο» για την υπόθεση της υφαλοκρηπίδας και την ΑΟΖ με την Ελλάδα.

Στο υπουργείο Εξωτερικών εκτιμάται ότι η Τουρκία θα κάνει στο εξής ό,τι είναι δυνατόν για να μην οριστούν θαλάσσιες ζώνες μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Θέλει να περικυκλώσει στρατηγικά την Ελλάδα μέσω Αλβανίας στο Ιόνιο, όπου διατηρεί, στον Αυλώνα, σημαντική ναυτική βάση στο «Πασά Λιμάνι».

Εκκρεμότητες

Και καθώς η ελληνική κυβέρνηση δεν αντιδρά σε αυτά με πολιτικό δυναμισμό και κρατάει «χαμηλό προφίλ» απέναντι στα Τίρανα, η υπόθεση των θαλάσσιων ζωνών στο Ιόνιο στην πλευρά των ελληνικών ακτών, σε μία ενεργειακά πλούσια περιοχή, εκκρεμεί.

Πέρα από αυτά, η υπόθεση της ΑΟΖ εκκρεμεί από το Βόρειο Αιγαίο έως το Καστελλόριζο και κρατάει μετέωρο το ζήτημα της επαφής μεταξύ Ελληνικής και Κυπριακής ΑΟΖ, καθώς η Άγκυρα θέλει τη δική της ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο να ορίζεται με βάση της μη αναγνώρισης υφαλοκρηπίδας του Καστελλόριζου. Η στάση της Τουρκίας προκαλεί ασάφεια στην πολιτική της Αιγύπτου απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο και επιπλέον αναγκάζει την Αθήνα να διατηρεί «απορίες» για τις προθέσεις του Ισραήλ στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής. Όσο, δε, για το Καστελλόριζο, στα διπλωματικά παρασκήνια είναι γνωστό ότι η Αθήνα σιωπηρά υποτάσσεται στην τουρκική θέση, που συνοδεύεται και από τις «κατάλληλες» στρατιωτικές απειλές.

Σε όλο το φάσμα των θεμάτων υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ, η Τουρκία «υποστηρίζει» τις θέσεις της με την πολιτική της ωμής στρατιωτικής δύναμης, που ξεκινά από την απόφασή της, το 1974, για αναθεώρηση του νομικού καθεστώτος στο Αιγαίο. 

Σήμερα, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου ακολουθεί μία καθαρά αμυντική πολιτική έναντι της Τουρκίας και συστηματικά αποφεύγει να θέσει στο ΝΑΤΟ το ζήτημα της επικίνδυνης πρακτικής των τουρκικών δυνάμεων στο Αιγαίο, παρά το ότι μία στρατιωτική «ανάφλεξη» μεταξύ δύο χωρών της Συμμαχίας θα προκαλούσε μία άνευ προηγουμένου αναταραχή στους κόλπους της.

Ξένη δύναμη

Αλλά τα πράγματα εξελίσσονται χωρίς θόρυβο σε ένα σημείο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, στο «ευαίσθητο» Βόρειο Αιγαίο, όπου η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου έκανε τον Ιανουάριο του 2014 μία επιλογή: Συμφώνησε στην εγκατάσταση της βρετανικής ΒΡ στο κοίτασμα Πρίνου (σ.σ.: συμβόλαιο αγοράς 500 εκατ. δολάρια) . Η εξέλιξη αυτή δεν απασχόλησε κανέναν ιδιαίτερο στο υπνωτήριο της πολιτικής σκηνής. Μπήκε έτσι στο παιχνίδι των ενεργειακών πόρων στο Βόρειο Αιγαίο μία ξένη δύναμη (σ.σ.: για πρώτη φορά μετά το 1987, οπότε ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε εθνικοποιήσει το κοίτασμα, είχε αποβάλει την εταιρεία Ντένισον και είχε απαγορεύσει τη διάθεση πετρελαίου από τον Πρίνο εκτός ελληνικής αγοράς).
Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η απόφαση που πήρε τώρα η Αθήνα υποδηλώνει την αδυναμία της και φανερώνει την πρόθεσή της να «αναθέσει» μέρος της ασφάλειας της περιοχής σε ξένη δύναμη (η ΒΡ μετέχει καις τον αγωγό ΤΑΡ, που περνάει από τη Βόρεια Ελλάδα). Ας σημειωθεί ότι γενικότερα το κοίτασμα στο Βόρειο Αιγαίο είναι πολύ μεγάλο και πιάνει από Μακεδονία και νότια έως τις βραχονησίδες Καλόγερους, ενώ ανατολικά φτάνει έως Λήμνο – Λέσβο.

Παρασκήνιο

Στα διπλωματικά παρασκήνια, σε Αθήνα και Λευκωσία, λέγεται ότι «ωριμάζει» σταδιακά η άποψη του «ξένου παράγοντα» (βλ. ΗΠΑ πρώτιστα) να παραπεμφθούν «πακέτο» όλες οι θαλάσσιες ελληνοτουρκικές «διαφορές» στο Λουξεμβούργο, σε ad hoc διαιτητικό δικαστήριο, στην έδρα του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Απόψεις όπως αυτή συζητιούνται «μακριά από το πλήθος» στα διεθνή παρασκήνια, στη βάση της εκτίμησης ότι τα νέα προβλήματα καθορισμού περιοχών ενεργειακής εκμετάλλευσης με ιδιαίτερο στρατηγικό ενδιαφέρον δεν μπορεί να εκκρεμούν λόγω Κυπριακού και ελληνοτουρκικών «διαφορών». Πρέπει, λένε, να προηγηθούν «λύσεις» για τα ενεργειακά με διμερείς συμφωνίες «συνεκμετάλλευσης» (σ.σ.: η Ουάσινγκτον το συνιστά ενθέρμως σε Αθήνα και Άγκυρα) ή με διεθνείς διαιτησίες.
Η θέση αυτή δυναμώνει καθώς οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού προχωρούν αργά και μετ’ εμποδίων, κυρίως εξαιτίας των τουρκικών απαιτήσεων. Λέγεται, πάντως, ότι στην Άγκυρα είναι εδραιωμένη η πεποίθηση ότι έτσι κι αλλιώς το «παιχνίδι» της Κύπρου έχει κερδηθεί σε στρατηγικό επίπεδο.

Η συμφωνία Σημίτη Ντεμιρέλ το 1997

Η Αθήνα δεν προωθεί τις θαλάσσιες και ενεργειακές υποθέσεις της στη διεθνή σκηνή και όλα τα ζητήματα που αφορούν την ΑΟΖ (που υπερκαλύπτει την έννοια της υφαλοκρηπίδας) είναι «ανοικτά». Είναι σαφές ότι η πολιτική ηγεσία περιμένει παθητικά να κινηθούν οι εν λόγω υποθέσεις από πρωτοβουλίες τρίτων.

Στο μεταξύ, η Άγκυρα προκαλεί εδώ κι εκεί διάφορα «τετελεσμένα», όπως λόγου χάρη αυτό του Καστελλόριζου και των «γκρίζων» ζωνών στο Αιγαίο, που αφορούν νησίδες και βραχονησίδες καθόλου άσχετες με την χάραξη ορίων για περιοχές σημαντικού οικονομικού ενδιαφέροντος.

Σήμερα γίνεται ξεκάθαρο το πόσο πολύ σημαντική ήταν για την Τουρκία η Συμφωνία Σημίτη =- Ντεμιρέλ στη Μαδρίτη το 1997, με την οποία η ελληνική πλευρά αναγνώρισε «ζωτικά» συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και με ανοικτό ήδη το ζήτημα των «γκρίζων» περιοχών που είχε θέσει η άλλη πλευρά λίγους μήνες προηγουμένως, μετά τα Ίμια.

Από τότε και έως σήμερα, η Τουρκία «πατάει» σε αυτό το σημείο για να υπερασπίζεται τις θέσεις της για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Και οι ΗΠΑ, που είχαν ενθαρρύνει ζωηρά τότε τον Κώστα Σημίτη να «αναθεωρήσει» την ελληνική πολιτική έναντι της Τουρκίας, ουδέποτε ζήτησαν από την Τουρκία να «αναθεωρήσει» κάτι κι αυτή από την πλευρά της έναντι της Ελλάδας…

Πηγή εφημ. «Παραπολιτικά»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρώην σύμβουλος του Lionel Jospin και στέλεχος του φόρουμ του Νταβός μιλά για το τραπεζικό σύστημα, την Ελλάδα και την κρίση στην Ευρωζώνη.


«Καθαρίστε άμεσα τις τράπεζές σας, όπως έκαναν πολύ δραστικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers !»

Αυτό είναι το μήνυμα, που στέλνει προς τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις των κεντρικών και εμπορικών τραπεζών της Ευρωζώνης, ο κορυφαίος αναλυτής, Thierry Malleret, με συνέντευξή του στο news.gr.

Ο κύριος Malleret, ο οποίος έχει διατελέσει σύμβουλος του Lionel Jospin επί πρωθυπουργίας του, βρέθηκε στη χώρα μας και πραγματοποίησε διάλεξη σε εκδήλωση του επενδυτικού οίκου Blacksummit.

Μιλάει στο news.gr για το μέλλον των τραπεζών και των καταθέσεων, το επιχειρηματικό κλίμα και τη ζήτηση για δάνεια και ρευστότητα, καθώς και για το θέμα του δημόσιου χρέους και της ρύθμισής του.

Συνέντευξη στο Νεκτάριο Β. Νώτη

Αναφερόμενος στα κόκκινα δάνεια και την αύξησή τους, αλλά και στο ενδεχόμενο προγράμματος bail in, δηλαδή κουρέματος των καταθέσεων, κατά το πρότυπο της Κύπρου, υποστηρίζει :


«Η λύση είναι να καθαριστούν οι τράπεζες, κάτι που οι Η.Π.Α. έκαναν με πολύ δραστικό τρόπο, αμέσως μετά την κατάρρευση της Lehmann Brothers. Αυτό δεν έχει γίνει ακόμη στην Ευρώπη. Υπάρχουν πολλές συζητήσεις για το πώς αυτό θα γίνει και η διαδικασία έχει ξεκινήσει ήδη εδώ και αρκετό καιρό, εντός του τραπεζικού συστήματος σίγουρα, και λαμβάνει χώρα με αργό ρυθμό.

Είναι μια διαδικασία, που έχει υπαγορευθεί φυσικά από τη Γερμανία, όπως όλες οι μεγάλες αποφάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και η Γερμανία έχει πολλές μικρές κακές τράπεζες. Εντούτοις, αυτή η άνομη σχέση, που υπάρχει μεταξύ των κακών τραπεζών και των υγιών, πρέπει να διαρραγεί καθώς ο συστημικός κίνδυνος είναι ακόμη υπαρκτός εντός του τραπεζικού τομέα. Ξέρετε, το σύστημα είναι τόσο περίπλοκο, που κανείς δεν καταλαβαίνει πότε έρχεται το κακό. Παρά τα όσα ακούτε από τους τραπεζικούς αναλυτές και τους οίκους αξιολόγησης, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουμε τι συμβαίνει, όπως είδαμε και από την εμπειρία μας το 2008, το 2009, και το 2010».

Ο κύριος Malleret χαρακτηρίζει μη βιώσιμη την κατάσταση του αυξανόμενου δημόσιου χρέους - τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης -, εκτιμώντας ότι είναι πολύ πιθανή μια οργανωμένη στάση πληρωμών σε κάποια εξ αυτών.


«Υπάρχουν τράπεζες, που πρέπει να πληρώσουν. Είναι δύσκολο. Θα ήταν ένας συνδυασμός από τράπεζες και φορολογούμενους και όλοι γνωρίζουν ότι η κατάσταση δεν είναι βιώσιμη. Οπότε, προσέξτε αν έχετε πάνω από 100.000 ευρώ σε τραπεζικό λογαριασμό»

«Ο ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

Σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, σημειώνει:

«Η κατάσταση έχει βελτιωθεί, ουσιαστικά σε κάποιους τομείς, αλλά τα περισσότερα από τα σημαντικά θέματα δεν έχουν λυθεί. Αυτό, που έχει ιδιαίτερη σημασία, είναι το ζήτημα του χρέους και αυτή τη στιγμή ξέρουμε ότι το ύψος του χρέους ως προς το ΑΕΠ αυξάνεται εξαιτίας αυτής της πορείας του πληθωρισμού και της ανύπαρκτης ανάπτυξης».

«ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»


«Ο βασικότερος κίνδυνος είναι αυτός του μεγάλου χρέους. Σήμερα δεν έχει μόνο η Ευρώπη μεγάλο χρέος, αλλά όλος ο κόσμος. Και η Ασία, η Λατινική Αμερική και χώρες της Αφρικής. Έτσι, λοιπόν, υπάρχει πολύ χρέος στις χώρες του παγκοσμίου συστήματος. Ειδικότερα, στις χώρες της νότιας Ευρώπης, και σε κάποια φάση το θέμα θα πρέπει να διευθετηθεί.

Υπάρχουν δύο τρόποι για να το μειώσουμε. Είναι είτε μέσω δυναμικής ανάπτυξης, το οποίο δεν συμβαίνει, είτε μέσω του πληθωρισμού, που ούτε αυτό συμβαίνει. Επομένως, αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα, όπως οι περισσότερες χώρες στην Ευρώπη, βρίσκεται σε μια κατάσταση, όπου το χρέος αυξάνεται, άρα αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει υπέρβαση της κρίσης του συστήματος».

«ΚΑΝΤΕ ΤΟ, ΟΠΩΣ Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΠΑΝΙΑ»

«Η λύση (για την Ελλάδα) είναι να κάνετε ό,τι κάνουν στην Ισπανία, την Πορτογαλία, δηλαδή δραστικές δομικές μεταρρυθμίσεις, ειδικότερα στην αγορά εργασίας, πράγμα που η Ισπανία και η Πορτογαλία το έχουν καταφέρει».

«ΚΛΕΙΔΙ Η ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ»


«Οι δομικές αυτές μεταρρυθμίσεις είναι κάτι, που επιτρέπει σε μια χώρα να αποκτήσει ξανά ανταγωνιστικότητα. Αυτό η Ελλάδα το έχει ήδη κατακτήσει, αλλά σε περιορισμένο βαθμό, και εάν αυτή η βελτίωση είναι παροδική και δε μεγεθυνθεί μέσω δομικών μέτρων/αλλαγών, οι οποίες θα δώσουν ώθηση στο αυξανόμενο κέρδος, οι προσπάθειες θα πάνε χαμένες».

«ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ - Η ΖΗΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ»

Θα δούμε ποτέ την Ευρωζώνη να λύνει τα προβλήματά της, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες;


«Ο Ντράγκι προσπαθεί πολύ σκληρά. Οι συνθήκες, όμως, είναι διαφορετικές. Η Ευρώπη έχει δομικές βλάβες, που δεν υπάρχουν στις Η.Π.Α.

Όλοι γνωρίζουν ότι στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης απαιτούνται μεγάλες αλλαγές στην αγορά εργασίας. Στη δική μου χώρα, τη Γαλλία, είναι μια καταστροφή. Μπορείτε να δείτε τις απεργίες, που λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή στους σιδηροδρόμους. Επομένως, μπορεί να νομιμοποιούμαστε να πούμε ότι πρέπει να επιδιώξουμε τη ρευστότητα, αλλά, πρώτα απ’ όλα, η ρευστότητα ήδη υπάρχει αυτή τη στιγμή με διαφορετικές μορφές στις διάφορες χώρες.

Το πρόβλημα, δηλαδή, με τη ρευστότητα -και θα αφήσω κατά μέρος την Ελλάδα- δεν είναι αν υπάρχει. Υπάρχει ρευστότητα στην αγορά. Δεν έγκειται, λοιπόν, στην προσφορά, αλλά στη ζήτηση : Οι άνθρωποι δεν θέλουν να πάρουν άλλη ρευστότητα και υπάρχουν στοιχεία για αυτό.

Υπάρχει ένα πολύ καλό σύγγραμμα από τον Adair Turner, τον πρώην επικεφαλής του FSA στη Μεγάλη Βρετανία, που αποδεικνύει με αδιάσειστα στοιχεία ότι το πρόβλημα βρίσκεται στην πλευρά της ζήτησης. Κανείς δεν θέλει να πάρει περισσότερη. Αυτό είναι το πρόβλημα. Έτσι, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όμοια με αυτή της Ιαπωνίας, πριν από 20 χρόνια».

Πηγή: News.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου