Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Αυγ 2011


Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αναγνώρισαν τα λάθη τους και την εσφαλμένη πολιτική που ακολούθησαν. Μια τέτοια περίπτωση είναι με την Αλβανία. Έδωσαν απεριόριστη υποστήριξη προς τον πρώην πρόεδρο της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα, και αυτό χαρακτηρίζεται ως αδυναμία των ΗΠΑ, αφού ανέχθηκαν την αλαζονεία ενός κράτους με μόλις 3,5 εκατομμύρια κατοίκους. Το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών (U. S. State Department) για πρώτη φορά εκδίδει τα μυστικά του παρελθόντος. Μέσα σε αυτά αναφέρει και τα «Παράξενα γεγονότα των νέων συμμάχων». Μετά από 90 χρόνια, μόλις το κομμουνιστικό καθεστώς κατέρρευσε, η Αλβανία έγινε σύμμαχος των ΗΠΑ.

Η επιλογή των ΗΠΑ ήταν ο Σαλί Μπερίσα που είχε την πλήρη υποστήριξη του πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Τίρανα, William Rayerson. Τα λάθη του παρελθόντος συνεχίζονται και επαναλαμβάνονται και σήμερα. Και όλα αυτά είναι δημοσιευμένα στον αμερικανικό Τύπο. Στα δημοσιεύματα αυτά συμπεριλαμβάνονται και όλες οι γκάφες των ΗΠΑ, όλα αυτά τα χρόνια, σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Γίνεται, μάλιστα, σχετική μνεία για τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, για τις σχέσεις των πρώην χωρών της Γιουγκοσλαβίας κλπ.

«Η Αλβανία υποστήριξε το ΝΑΤΟ, οι αρχές των ΗΠΑ και η CIA κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου, είχαν στη διάθεσή τους, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και το έδαφος της Αλβανίας.

Αναφέρει συγκεκριμένα η αμερικανική έκθεση:

«Η Αλβανία υπήρξε για το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ σημαντικό στρατιωτικό φυλάκιο στα ταραγμένα νότια Βαλκάνια. Η Αλβανία κατά την περίοδο 1990-96 είχε ανοίξει τα λιμάνια της και τους αεροδιαδρόμους της για στρατιωτική χρήση των ΗΠΑ, φιλοξενηθήκαν επίσης τα κατασκοπευτικά αεροπλάνα της CIA που προέβαιναν σε πτήσεις πάνω από τη Βοσνία»

Οι ταραχές στην διάρκεια των ετών 1990-96 είχανε πολλές διακυμάνσεις και οι ΗΠΑ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος το 1992 στις γενικές εκλογές με τις οποίες καθιερώθηκε το νέο κράτος της Αλβανίας, οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά με την αμέριστη συμπαράσταση των ΗΠΑ.

Κατά την περίοδο 1991-96 η Ουάσιγκτον στράφηκε άμεσα στην Αλβανία κάνοντας σοβαρές επενδύσεις 236 εκατ. δολαρίων, υπό μορφή οικονομικής ενίσχυσης, καθιστώντας τις ΗΠΑ δεύτερες στη θέση των δωρεών προς την Αλβανία, μετά την Ιταλία.

Ο πρώην πρόεδρος της Αλβανίας ( και σημερινός πρωθυπουργός) Σαλί Μπερίσα επισκέφθηκε τις ΗΠΑ το 1991 ζητώντας τη συνδρομή της αμερικανικής πολιτικής για ‘βελτιώσεις’ προς το Δημοκρατικό Κόμμα που ηγούνταν.

Στα πλαίσια αυτά, το Δημοκρατικό Κόμμα υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ στις εκλογές του 1992 με ηλεκτρονικό εξοπλισμό και μηχανήματα.

Ο William Rayerson, ως ο πρώτος πρέσβης των ΗΠΑ μετά το ’90, βρίσκονταν πάντοτε στο πλάι του Μπερίσα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στην Αλβανία.

Γράφει η αμερικανική έκθεση:

«Μετά την επίσκεψη του Μπερίσα στις ΗΠΑ το Μάρτιο του 1991, η Ουάσιγκτον που παραχώρησε άμεσα τη συνδρομή της προς το κόμμα του, το Δημοκρατικό Κόμμα, δωρίζοντάς του μάλιστα ηλεκτρονικούς υπολογιστές και αυτοκίνητα για την προεκλογική εκστρατεία του του 1992. Ο πρεσβευτής μας στα Τίρανα William Rayerson, που υπήρξε ο πρώτος πρεσβευτής των ΗΠΑ μετά την πτώση του κομμουνισμού, στάθηκε στο βάθρο, δίπλα στον Σαλί Μπερίσα, στο ράλι των εκλογών».

Οι ΗΠΑ, όμως, απέφυγαν να επικρίνουν το νέο πρόεδρο της χώρας για την πολιτική που ακολουθούσε στη νομοθεσία, στην πολιτική και στην αστυνομία, καθώς πολλές δραστηριότητες του ήταν συχνά παράνομες.

Ήδη, από το 1993, οι βουλευτές του Δημοκρατικού Κόμματος, τοποθέτησαν και προσέλαβαν τα συγγενικά τους πρόσωπα στις κύριες θέσεις των υπουργείων, σε διοικητικά τμήματα, σε θεσμούς, στη Δικαιοσύνη, στα Πανεπιστήμια και στα Μέσα Ενημέρωσης.

Χρησιμοποιώντας κατάλληλα τον φόβο της επιστροφής στο κομμουνιστικό δικτατορικό καθεστώς, ο Μπερίσα έκανε το πολιτικό του παιχνίδι με τη διάδοση του πανικού μεταξύ του πληθυσμού μέσω της νεο-εγκατεστημένης ισχύος του, χτυπώντας τον ανυπόληπτο πολιτικό του αντίπαλο.

Η αμερικανική πρεσβεία στα Τίρανα, συνέβαλε στην περαιτέρω πόλωση του κλίματος στην Αλβανίας με την επιδίωξη να μην συναντηθούν να μιλήσουν τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης ( που χαρακτηρίστηκαν ως διάδοχα του κομμουνιστικού καθεστώτος). Το φαινόμενο αυτό κράτησε για δύο χρόνια με το Δημοκρατικό Κόμμα στην κυβέρνηση έως το 1995.

Αυτή η αμερικανική μονομέρεια βοήθησε τον Μπερίσα να χρησιμοποιήσει όπως ήθελε την πολιτική εξουσία και να απορρίψει την αλλαγή σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Συγχρόνως οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν την Αλβανία για να επιβληθούν στην περιοχή και αργότερα την βοήθησαν να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αφού είχε συμμετάσχει σε ασκήσεις και αποστολές που βοήθησαν στον πόλεμο της Βοσνίας αλλά και άλλες αποστολές.
Αυξήθηκαν οι σταθμοί ραντάρ στο βόρειο τμήμα, αλλά το πρόβλημα εκείνα τα χρόνια ήταν η κρίση στα Βαλκάνια και το εμπάργκο, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες η Αλβανία έσπασε.

«Τότε δημιουργήθηκαν ταραχές στο εσωτερικό της χώρας, ομάδες έσπασαν τις στρατιωτικές αποθήκες και τα όπλα που εκλάπησαν δεν χρησιμοποιήθηκαν μόνο από τους αντιπάλους του Μπερίσα, αλλά και από εγκληματικές ομάδες…» γράφει η σχετική έκθεση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στον αμερικανικό Τύπο και αναφέρεται στα γεγονότα του 1999.

Την ίδια στιγμή που η ανεργία θα φτάσει στο 20% και οι Έλληνες εγκαταλείπουν την χώρα
Με ερώτησή του προς τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, επανέφερε ο βουλευτής Β΄ Αθηνών του ΛΑΟΣ Κ. Αϊβαλιώτης το ζήτημα της χορήγησης επιδομάτων ανεργίας σε αλλοδαπούς. Στην ερώτησή του αυτή, ερωτά τον αρμόδιο υπουργό σχετικά με το ποσό το οποίο παίρνουν οι διάφοροι αλλοδαποί σε επιδόματα.

Παρόμοια όμως ερώτηση είχε κάνει τον Απρίλιο και ο βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΛΑΟΣ Κυρικάκος Βελόπουλος. Και τότε μάλιστα είχε πάρει απάντηση από τον αρμόδιο υπουργό κ. Λοβέρδο. Το ερώτημά του αφορούσε το ποιά επιδόματα παίρνουν οι αλλοδαποί που βρίσκονται στην χώρα μας.

Μάθαμε λοιπόν τότε, ότι οι διάφοροι αλλοδαποί (και μιλάμε φυσικά για άτομα που δεν προέρχονται από χώρες της ΕΕ είναι είναι ομογενείς) δικαιούνται εκτός από τα επιδόματα τακτικής επιδότησης λόγω ανεργίας και μία πληθώρα άλλων επιδομάτων. Παραδειγματος χάριν: α)ειδικό βοήθημα μετά τη λήξη της τακτικής επιδότησης ανεργίας, β) ειδικό βοήθημα – επίσχεση, γ) ειδικό επίδομα σε όσους εξέτισαν ποινή στερητική της ελευθερίας, γ) ειδικό βοήθημα μετά από τρίμηνη παραμονή στα μητρώα των Ανέργων, δ) Ανεξόφλητες αποδοχές λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη, ε) ειδική παροχή προστασίας Μητρότητας, συμπληρωματικές παροχές μητρότητας, στ) οικογενειακό επίδομα, ζ) εποχιακά βοηθήματα άρθρου 22 Ν.1836/89 η) επίδομα σε νέους/νέες από 20-29 ετών.
Έχουμε και λέμε λοιπόν

Οι εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαποί που εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας και κατάφεραν να αποσπάσουν όχι αναγκαστικά νομιμοποίηση, αλλά έστω μια άδεια προσωρινή η οποία τους δίδει πρόσβαση στην αγορά εργασίας (δηλαδή ακόμη και η εξάμηνη αναβολή της απέλασης, λόγω αδυναμίας πραγματοποίησής της, όλοι αυτοί που έχουν πάρει άσυλο ή που έχουν έστω υποβάλλει αιτήσεις;) δικαιούνται άμεσα μία σειρά επιδομάτων.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που η ανεργία χτυπάει κόκκινο και τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν, την ίδια στιγμή που όσοι τυχεροί έχουν δουλειά δέχονται την φοροεπιδρομή του κράτους, αυτό χρησιμοποιεί τα λεφτά τους για να επιδοτεί τους αλλοδαπούς.

Είναι μόνο όμως αυτοί, οι νόμιμοποιημένοι, οι οποίοι λαμβάνουν τα επιδόματα; Από ό,τι φαίνεται όχι, αφού υπάρχει ολόκληρη βιομηχανία παραγωγής πλαστών εγγράφων, με τα οποία ακόμη περισσότεροι λαθραίοι λαμβάνουν επιδόματα.

Ένα σχεδόν μήνα πριν συνελλήφθησαν κάποιοι από αυτούς. Επρόκειτο για έναν 28χρονο Σύριο, ο οποίος είχε καταθέσει κανονικά τα χαρτιά του.Και φυσικά ήταν όλα πλαστά. Ένας θεός ξέρει πόσοι άλλοι παίρνουν αυτή την στιγμή επιδόματα με πλαστά χαρτιά, καθώς είναι γνωστό ότι στην χώρα μας υπάρχουν χιλιάδες αλλοδαποί με πλαστά έγγραφα.

Ο Καμίνης ξεκίνησε την ιστορία αυτή

Η όλα ιστορία με τα επιδόματα ανεργίας σε αλλοδαπούς μετανάστες δεν ξεκινάει όμως σήμερα. Πάει πίσω στο 2006, με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας. Όταν ο τότε Συνήγορος του Πολίτη και σημερινός Δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης γνωμοδοτούσε κατά του ΙΚΑ που προσπαθούσε να αποφύγει αυτή την εξέλιξη και υπέρ μετανάστη, του οποίου η άδεια εργασίας είχε λήξει.

Ο Κύκλος Κοινωνικής Προστασίας του Συνηγόρου του Πολίτη εξέδωσε τότε πόρισμα με θέμα “Υποβολή αίτησης για χορήγηση επιδόματος ανεργίας από αλλοδαπό, του οποίου έχει λήξει η άδεια εργασίας”.

Το πόρισμα εξετάζε την, από μέρους του ΟΑΕΔ, αφενός μη αποδοχή αιτήματος για επιδότηση λόγω ανεργίας αλλοδαπού μετανάστη, για το λόγο ότι δεν ήταν κάτοχος άδειας εργασίας σε ισχύ, και αφετέρου την κατόπιν της εκ των υστέρων προσκομίσεως της άδειας εργασίας, απόρριψη του ιδίου αιτήματος ως εκπρόθεσμου.

Η διοίκηση του ΟΑΕΔ υποστήριζε τότε ότι σύμφωνα με τον Κανονισμό Παροχών Ανεργίας, η ύπαρξη άδειας εργασίας σε ισχύ είναι προϋπόθεση για την εγγραφή στους καταλόγους ανέργων (επομένως και για την επιδότηση λόγω ανεργίας) και ότι η προϋπόθεση αυτή πρέπει να συντρέξει εντός του χρονικού διαστήματος μέσα στο οποίο ο απολυθείς, σύμφωνα με το άρθρο 27 του ΝΔ 2961/1954 οφείλει να υποβάλει τη σχετική αίτηση (60 ημέρες από την απόλυση).

Αντίθετα, ο ΣτΠ υποστήριξε ότι η παραπάνω πρακτική συνιστά παράβαση του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, όπως αυτό ερμηνεύεται παγίως από την νομολογία και ότι, εν προκειμένω, θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής η παραγρ. 4 του άρθρου 10 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, που επιτρέπει την εκ των υστέρων υποβολή δικαιολογητικού, του οποίου η έκδοση καθυστερεί από υπαιτιότητα της υπηρεσίας. Ουσιαστικά δηλαδή ο Καμίνης θεμελίωσε το δικαίωμα αυτό των μεταναστών.

Ίσως τελικά λεφτά υπάρχουν! Αλλά μόνο για αλλοδαπούς, από ότι φαίνεται


Με τη Μεσόγειο κυριολεκτικά να φλέγεται - αλλά εδώ φλέγεται ο... Βόλος - την Κύπρο να ετοιμάζεται για εξόρυξη πετρελαίου, την Τουρκία να απειλεί και να τρέχει, δια του Νταβούτογλου, να «πιάσει πόστα» στη Λιβύη, την ώρα, δηλαδή, που γύρω μας γίνεται κοσμογονία, η Ελλάδα απλώς προσπαθεί να κρατήσει το κεφάλι της πάνω από το νερό.

Μεταξύ δύο… αναπνοών, τελευταία και καταϊδρωμένη, η Αθήνα αναγνώρισε – και αφού ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών βρέθηκε για δεύτερη φορά στο προπύργιο των εξεγερμένων, την Βεγγάζη – το λιβυκό Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο. Χωρίς, βέβαια, ούτε μια λέξη για τον «αδελφό» Καντάφι τον οποίο ο κ. Παπανδρέου επισκέφθηκε δύο φορές ως πρωθυπουργός.

Στο μεταξύ, η συζήτηση για τις εγγυήσεις καλά κρατεί.

Η Γερμανίδα υπουργός Εργασίας ζήτησε να βάλει η Ελλάδα ως εγγύηση τα αποθέματα του χρυσού της, ο Γερμανός αντιπρόεδρος του CDU, Μίχαελ Φουχς, πρότεινε στην Ιταλία να πουλήσει τον δικό της χρυσό και ξεκαθάρισε ότι καμιά χώρα δεν θα λάβει ειδικές εγγυήσεις, το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF) χτύπησε καμπάνα για τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τις διμερείς συμφωνίες περί εγγυήσεων.

Από την πλευρά του, ο Φιλανδός πρωθυπουργός Γιούρκι Κατάινεν εμφανίσθηκε πρόθυμος για τροποποίηση της συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και της χώρας του – κάτι που αποδεικνύει πως υπήρχαν σοβαρά περιθώρια να διαπραγματευτούμε πριν καταλήξουμε στο σχέδιο που έχουν απορρίψει όλοι.

Όπως είπε, η συμφωνία ήταν «μία λειτουργική τεχνική λύση, αλλά εάν αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο δεν μπορεί να εφαρμοστεί, τότε θα πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε άλλο μοντέλο», την ώρα που Ολλανδία και Αυστρία επαναλάμβαναν τη διαφωνία τους.

Από την πλευρά του, ο Αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάιμαν τάχθηκε υπέρ της έκδοσης κοινών ομολόγων για την Ελλάδα – ένα είδος ευρωομολόγων, αλλά μόνο για μία χώρα.

Αλλά ούτε αυτό μπορεί να εφαρμοστεί, καθώς ο ίδιος έσπευσε να προσθέσει πως πρόκειται για θεωρητική συζήτηση, καθώς αν όλες οι χώρες εξέδιδαν κοινά ομόλογα, θα προέκυπτε ένα ποσό τεσσάρων τρισεκατομμυρίων ευρώ – όπερ άτοπον!

Ο κ. Φάιμαν μάλιστα, βρίσκει θεωρητική και την συζήτηση περί οικονομικής διακυβέρνησης, αφού κάτι τέτοιο θα απαιτούσε τροποποίηση της Συνθήκης της Λισαβόνας!

Και όμως. Παρά το αδιαμφισβήτητο αυτό γεγονός, με ακριβώς αυτό το θέμα, αλλά και όλα τα άλλα που συμφώνησαν ερήμην της υπόλοιπης Ευρώπης, Μέρκελ και Σαρκοζί, συναντήθηκαν χθες οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας και της Γαλλίας, Σόιμπλε και Μπαρουέν.

Πολύ περισσότερο που συζήτησαν και το θέμα του «χρυσού κανόνα», της ένταξης δηλαδή στα Συντάγματα της ευρωζώνης διάταξης που θα επιβάλλει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, ενώ είναι γνωστό ότι στην μεν Γερμανία αυτό υπάρχει, στην δεν Γαλλία δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό, καθώς η αντιπολίτευση διαφωνεί και για να υπάρξει συνταγματική αλλαγή απαιτείται πλειοψηφία τριών πέμπτων σε Γερουσία και Βουλή!

Και ενώ αναζητούνται λύσεις σε πολύ σοβαρά θέματα, αποδείξαμε και χθες ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα στοιχειώδη – καθώς η μία μετά την άλλη ανοίγουν συζητήσεις και διαμάχες μέσα στην τουριστική περίοδο.

Χθες, σειρά είχαν τα μέλη της Ομοσπονδίας Εργατών Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων, που με αίτημα να παραμείνουν όλες οι ειδικότητες του κλάδου τους στα Βαρέα και Ανθυγιεινά, απέκλεισαν μέσα στο κατακαλόκαιρο τα κεντρικά ξενοδοχεία της Αθήνας.

Μετά τον καταστροφικό Ιούλιο με την απεργία των ταξί, ο καταστροφικός Αύγουστος με τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων στα τουριστικά επαγγέλματα, ενώ ακολουθεί ο καταστροφικός Σεπτέμβριος με την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση στο 23%.

Όσο για τα επεισόδια στον Βόλο, αυτά ήταν το κερασάκι στην τούρτα της ανικανότητας...

«Θέλουμε το συντομότερο δυνατόν να βρούμε μια λύση». Αυτή είναι η απόφαση του Γκρούεφσκι , για πρώτη φορά, και τα Σκόπια επιζητούν, επειγόντως, να επιλυθεί η διαφορά με την Ελλάδα, αφού οι διαπραγματεύσεις έχουν φθάσει σε επίπεδο συναγερμού.

Στο μεταξύ στο γραφείο του Νίμιτς επικρατεί σιωπή, οι διπλωματικοί κύκλοι εικάζουν ότι το φθινόπωρο η διεθνής κοινότητα θα δείξει εντονότερο ενδιαφέρον.

Πηγές της τηλεόρασης Sitel μιλούν για τις νέες προτάσεις που τίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Και αυτές δεν είναι τίποτε άλλο παρά προτάσεις που προστίθενται στο πίνακα για πιθανές λύσεις, από τα δύο μέρη και ακολουθούν πιέσεις και προς την Αθήνα και προς τα Σκόπια, για επιτευχθεί τη τελική συμφωνία.

Ενώ η Ελλάδα έχει θέσει τις προτάσεις για ονομασία σε όλα τα επίπεδα, η σκοπιανή κυβέρνηση φαίνεται να αντιλαμβάνεται το μήνυμα από την επίσκεψη της κυρίας Μέρκελ στα Βαλκάνια, καθώς και της επίσκεψης του Στέφεν Φούλε, που θέτουν από κοινού, ένα συγχρονισμό στην ΕΕ και στον ΟΗΕ και αυτό γίνεται από την πΓΔΜ, ότι δεν έχει καμία εναλλακτική λύση, για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώθηκε από τη Γερμανίδα Καγκελάριο που απέφυγε να επισκεφθεί τη χώρα , αλλά και το προσωπικό μήνυμα προς τον Υπουργό Εξωτερικών της πΓΔΜ, από τη τον Πέτερ Βάις.

Σύμφωνα με τον Weiss οι πιθανότητες της FYROM να ενταχθούν στην Ένωση με ανοιχτό το διμερές πρόβλημα έχει μηδενική πιθανότητα. Αυτό θα σήμαινε μια επανάληψη του σεναρίου της Κύπρου. Και αυτό αποκλείεται.

Μετακινώντας όμως το πρόβλημα στο εσωτερικό της Ένωσης υπάρχει ο κίνδυνος να μην προκύψει καμία λύση στη διαμάχη για το όνομα.
«Η Ένωση δεν λύνει προβλήματα. Μόλις μια χώρα εισέρχεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει, ήδη, πλήρες δικαίωμα ψήφου. Γιατί, δεν μπορούμε, να πούμε ότι συν τω χρόνω θα το λύσει. Θα το λύσει; Ας απευθυνθούμε στην ΕΕ!»
Στο παράδειγμα του τίθεται με την ένταξη της Κύπρου δεν θα μπορούσε να ειπωθεί: «

Αν δεν επιλυθεί το Κυπριακό δεν μπορεί να γίνει η ένταξη της Κύπρου.
Αλλά, από ότι η Κύπρος ήθελε να προσχωρήσει στην Ένωση και στη συνέχει να επιλύσει το πρόβλημα το οποίο έχει. Ομολογώ ότι δεν τέθηκαν (από μhttp://www.blogger.com/img/blank.gifέλη της Ένωσης) προβλήματα τα οποία θα έπρεπε πρώτα να επιλυθούν», δήλωσε ο Weiss με την ευκαιρία της διάλεξής του για τα πενήντα χρόνια της έναρξης του Τείχους του Βερολίνου.

Σύμφωνα, πάντως με δημοσιογραφικές πληροφορίες, θα απαιτηθεί στις 5 Σεπτεμβρίου η διεύρυνση της ΕΕ, με το κλιμάκιο που θα επισκεφθεί την πΓΔΜ.

Πηγές, πάντως, από τις Βρυξέλλες μιλούν ότι η ΕΕ δεν θα διακινδυνεύσει να προγραμματίσει την ημερομηνία έναρξης για ένταξη, έως ότου λάβει ένα σαφές μήνυμα ότι οι απόψεις για το όνομα μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων συγκλίνουν και δεν θα εμποδιστούν.

Την ώρα που μερικοί από τους δικούς μας αναρωτιούνται ακόμα αν η έννοια της ΑΟΖ, όπως την ανέδειξε ο καθηγητής Καρυώτης, έχει κάποια αξία, την ώρα που μερικοί από τους δικούς μας φοβούνται ακόμα και να την θεσπίσουν, η δυναμική της ΑΟΖ όχι μόνο προβληματίζει την Τουρκία, αλλά στην ουσία την αφοπλίζει.

Πρόκειται βέβαια, για την ΑΟΖ της Κύπρου, η οποία είναι πολύ μικρότερη από την ΑΟΖ της Ελλάδας. Σε κάθε περίπτωση, οι κινήσεις της Κύπρου το 2003, το 2007 και το 2010 με τις τρεις διακρατικές συμφωνίες διαδοχικά με την Αίγυπτο, το Λίβανο και το Ισραήλ, φέρνουν τα πρώτα χειροπιαστά αποτελέσματα. Ο Lasker έλεγε στο σκάκι, ως παγκόσμιος πρωταθλητής για 27 χρόνια, ότι η καλή κίνηση είναι αυτή που ενοχλεί τον αντίπαλο. Ενώ οι περισσότεροι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ΑΟΖ δεν έχει μεγάλη σημασία σε σχέση με το Casus Belli για τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα, η ΑΟΖ αποδεικνύει de facto ότι είναι όχι μόνο πιο λειτουργική, αλλά και αποτελεσματικότερη.

Η απόφαση της Κύπρου ν’ αρχίσει τις γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της ακόμα κι αν αυτή δεν είναι πλήρης (χρειάζονται άλλα τρία κράτη για να ολοκληρωθεί de jure) προκαλεί κινήσεις όχι αγανάκτησης, όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά κινήσεις απόγνωσης. Εδώ και χρόνια η Τουρκία δουλεύει για να μην υπάρχει η κρατική κυπριακή οντότητα κι όμως η Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως αστερίσκους και υπέγραψε τρεις διακρατικές συμφωνίες, και τώρα έχει επιτέλους την δυνατότητα να υλοποιήσει τον στρατηγικό της σχεδιασμό. Κι αυτό γίνεται σε ένα ανεξάρτητο πλαίσιο από την Ελλάδα. Κατά συνέπεια, μπορούμε να φανταστούμε τη δράση της αν είχε κι ενίσχυση από την Ελλάδα.

Πάντως το block 12 είναι μία πραγματικότητα και το ίδιο ισχύει και για τις γεωτρήσεις. Ενώ όταν η Τουρκία κάνει δηλώσεις για τα κατεχόμενα, δεν έχει κανένα νόμιμο στήριγμα και λειτουργεί αποκλειστικά ως υπουργείο τύπου που δεν μπορεί να δράσει. Οι προσπάθειες της να πείσουν τις ξένες εταιρείες και να απειλήσουν την Κύπρο με ανάλογες κινήσεις στα κατεχόμενα είναι γελοίες και δείχνουν την απόγνωσή της. Στην στρατηγική, όταν είσαι αναγκασμένος να απειλήσεις και να δείξεις την ισχύ σου, έχεις ήδη χάσει το παίγνιο του πλαισίου. Η Τουρκία έχει χρόνια που λέει τα ίδια και δεν υλοποιεί τίποτα. Η Κύπρος έχει χρόνια που δεν λέει τίποτα, αλλά παράγει έργο, το οποίο αφοπλίζει πλέον την Τουρκία, μέσω της ΑΟΖ, την ίδια που μας δίδαξε ο καθηγητής Καρυώτης.

Πηγή



Πριν τέσσερις μόλις ημέρες γράφαμε για την παράξενη αύξηση της επισκεψιμότητας τούρκων τουριστών στην Θράκη. Στο σημείωμα εκείνο λακωνικά τοποθετηθήκαμε στον πιθανό κίνδυνο οι τούρκοι τουρίστες να μην είναι απλοί τουρίστες. Αποφύγαμε, μάλιστα, να κινδυνολογήσουμε απέναντι στο "φαινόμενο" των δραστηριοτήτων των επισκεπτών στις παραλίες της Θράκης, εν μέσω Ραμαζανιού (μεγάλης και ιερότατης μουσουλμανικής νηστείας).

Χθες είχαμε την έναρξη μιάς παράξενης πυρκαγιάς στον Έβρο και συγκεκριμένα στην περιοχή της Νέας Μάκρης (στην ευρύτερη περιοχή, αλλά ευτυχώς μακριά, βρίσκονται ισχυρότατες εγκαταστάσεις ραντάρ της πολεμικής αεροπορίας). Αν και ο κίνδυνος της πυρκαγιάς ήταν δεδομένος (αλλά ελπίζαμε πως θα μπορούσαν οι πυροσβεστικές δυνάμεις να την αντιμετωπίσουν, όπως και έγινε τελικά), ευελπιστούσαμε πως το φαινόμενο δεν θα αποκτούσε "πολλαλασιαστικές τάσεις".

Σήμερα, δυστυχώς, ανακοινώθηκε πως μία άλλη ισχυρή πυρκαγιά (πάλι στον Έβρο) εξαναγκάζει στην εγκατάλειψη εγκαταστάσεων ραντάρ της Ελληνικής πολεμικής αεροπορίας που βρίσκεται στην περιοχή... με αποτέλεσμα να γίνεται ασθενέστερη η άμυνα της χώρας, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Πρόκειται για την τρίτη φωτιά που ξεσπά στην περιοχή μέσα σε δύο ημέρες.

Ποιο συγκεκριμένα πραγματοποιήθηκε η εκκένωση του 1ου Σταθμού Αναφοράς (ΣΑ) της ΠΑ η οποία περιελάμβανε τόσο την άμεση αποχώρηση των 24 ατόμων που επάνδρωναν τον σταθμό όσο και των υλικών του Σταθμού. Από το ΓΕΕΘΑ διατάχθηκε άμεσα η εφαρμογή του σχεδίου Δευκαλίων η οποία προβλέπει την άμεση εμπλοκή δυνάμεων από τις ΕΔ για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών.

Οι σταθμοί αναφοράς της ΠΑ έχουν ραντάρ MBDR-90 με εμβέλεια 100 χλμ. έντεκα εκ των οποίων αγοράστηκαν την περίοδο 1991-1992. Η ανάπτυξη των ΣΑ της ΠΑ ξεκινά από την Κάρπαθο μέχρι τον Έβρο και ως σκοπό έχει την κάλυψη των κενών στο δίκτυο αεράμυνας των κύριων μονάδων αεράμυνας ΚΕΠ και ΜΣΕΠ.

Δεν γνωρίζουμε τι θα αφήσουν πίσω τους οι φλόγες όταν υποχωρήσουν. Όμως, το αίσθημα της υψηλής επικινδυνότητας για προσβολή σημαντικότατης αμυντικής υποδομής αυξάνεται μέσα από το συγκεκριμένο περιστατικό. Ως πολίτες ευελπιστούμε πως η πολιτεία και οι αρμόδιες στρατιωτικές αρχές θα λάβουν τα κατάλληλα μέτρα (όχι μόνο πυρασφάλειας) προκειμένου να μην υπάρξει περίπτωση έκθεσης των εγκαταστάσεων του ραντάρ σε παρόμοιο κίνδυνο στο μέλλον.

Όμως, είτε λόγω της οικονομικής πολιτικής (ιδιαίτερα στον χώρο της άμυνας της χώρας), είτε λόγω των ακατάλληλων προσώπων στον ευαίσθητο τομέα της ασφάλειας της χώρας, που αποδεικνύεται πως αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, είτε λόγω των μειωμένων αντανακλαστικών πολιτικών κινήσεων της κυβέρνησης Παπανδρέου, φοβούμαστε πως δεν θα καταστεί δυνατόν να υπάρξουν οι κατάλληλες ενέργειες αποτροπής παρόμοιου κινδύνου στο μέλλον.

Πώς, άλλωστε, μπορεί να συμβεί αυτό όταν ακούγεται (και δεν έχει υπάρξει σχετική τοποθέτηση από την πολιτεία) πως ένας αλκοολικός έχει την ευθύνη της εθνικής ασφάλειας στην Θράκη;

Πώς θα μπορέσουμε ως χώρα να ανταπεξέλθουμε στην επανάληψη του γεγονότος, όταν η ΕΥΠ είναι ανύπαρκτη στελεχειακά (και όχι μόνο αριθμητικά) στην Θράκη;

Δυστυχώς, οι εξελίξεις προοιωνίζουν νομοτελειακές καταλήξεις, διόλου ευχάριστες εθνικά. Και οι υπεύθυνοι αρκούνται στο να κρύβονται ή να τυρβάζουν περί άλλων... τη στιγμή που μία φωτιά είναι δυνατόν να μειώσει τα αμυντικά αντανακλαστικά της Ελλάδας...!

Η επικείμενη ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι στη Λιβύη ως αποτέλεσμα του σχεδόν εξάμηνου πολέμου που διεξάγουν εναντίον του οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θέτει εκ νέου επί τάπητος ένα κολοσσιαίο θέμα, τη σοβαρότητα του οποίου δεν έχει συνειδητοποιήσει ο κόσμος ευρέως.

Ανεξαρτήτως του αν συμπαθεί ή απεχθάνεται κανείς τον Μουαμάρ Καντάφι, το αναμφισβήτητο γεγονός είναι πως η Λιβύη θα αποτελέσει την τέταρτη κατά σειρά χώρα η οποία πέφτει θύμα πολεμικής επίθεσης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα – την τελευταία δωδεκαετία, αν θέλουμε να είμαστε απολύτως ακριβείς.

Αρχής γενομένης από τον Μάρτιο του 1999, όταν ο Δημοκρατικός πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον της τότε “μικρής” Γιουγκοσλαβίας που αποτελείτο από τη Σερβία και το Μαυροβούνιο με αποτέλεσμα να διαλύσει τη Γιουγκοσλαβία, να ακρωτηριάσει τη Σερβία αποσπώντας της το Κόσοβο και να ανατρέψει τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, τον οποίον στη συνέχεια “εκτέλεσε ιατρικά” μέσα στο κελί του στη Χάγη, παρατηρούμε να επαναλαμβάνεται και σταδιακά να παγιώνεται το εξής φαινόμενο: όταν οι Αμερικανοί αντιπαθούν έναν ηγέτη ή ένα καθεστώς, επιτίθενται ωμά εναντίον του στρατιωτικά, κάνουν πόλεμο εναντίον της χώρας του και ανατρέπουν τον ηγέτη και το καθεστώς του, εγκαθιστώντας στη θέση τους ανδρείκελα της Ουάσιγκτον!

Αρχισαν με τη Σερβία και τον Μιλόσεβιτς. Συνέχισαν με το Αφγανιστάν και τους Ταλιμπάν, όπου σε τρεις μήνες συμπληρώνουν μια ολόκληρη δεκαετία κατοχής της χώρας και σφαγής του πληθυσμού της. Κατόπιν ήρθε η σειρά του Ιράκ και του Σαντάμ Χουσεΐν, όπου ήδη συμπληρώθηκαν οκτώ χρόνια αμερικανικής κατοχής, καταστροφής και λεηλασίας αυτής της κάποτε υπερήφανης αραβικής χώρας. Τώρα έφτασε και η σειρά της Λιβύης και φυσικά δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης για να προβλέψει τη μοίρα και αυτής της χώρας που υποκύπτει στην αμερικανική στρατιωτική ισχύ.

Τα γεγονότα αυτά είναι ανατριχιαστικά – και το χειρότερο είναι πως οι λαοί της Ευρώπης εξοικειώνονται όλο και περισσότερο με τους κατακτητικούς αυτούς πολέμους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, τους θεωρούν σχεδόν φυσιολογικό φαινόμενο και έχουν σταδιακά πάψει να εκφράζουν ακόμη και την αναποτελεσματική έστω διαμαρτυρία τους.

Συγκλονιζόταν επί μήνες η Ελλάδα π.χ. όταν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επιτέθηκαν κατά της Σερβίας, ενώ οι περισσότεροι Ευρωπαίοι επικροτούσαν τον πόλεμο. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωναν κατά της επιδρομής των Αμερικανών για την κατάκτηση του Ιράκ και τη λεηλασία των πετρελαίων του.

Κανένας όμως σχεδόν δεν συγκινήθηκε και δεν κινητοποιήθηκε κατά του πολέμου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης.

Αν το αναλογιστεί κανείς, είναι φρικτό: έξι μήνες οι Αμερικανονατοϊκοί σκοτώνουν μέρα – νύχτα Λίβυους και βομβαρδίζουν ανελέητα τη χώρα για να αρπάξουν τα πετρέλαιά τους κι όμως εμείς ως λαοί των επιτιθέμενων κρατών αδιαφορούσαμε παντελώς για τα εγκλήματα που διαπράττουν εκεί οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και μάλιστα αδιαφορούσαμε σε τέτοιο βαθμό ώστε είχαμε σχεδόν… ξεχάσει (!) τον πόλεμο αυτόν, μέχρι που ξαφνικά μας πληροφόρησαν ότι όπου να ‘ναι καταρρέει το καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι.

Εχουμε να κάνουμε με ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του πιο κλασικού τύπου. Τα προσχήματα “ανθρωπιστικού χαρακτήρα” ή βοήθειας προς γηγενείς “αντικαθεστωτικές δυνάμεις” αποτελούν “φύλλα συκής” για τη συγκάλυψη των αδίστακτων κατακτητικών πολέμων, όπως αντιλαμβάνονται οι πάντες.

Κατακτητικών πολέμων που χαρακτηρίζουν τη νέα εποχή στον κόσμο του 21ου αιώνα.

ΚΙΝΔΥΝΟΣ - Ιμπεριαλιστικός επεκτατισμός

ΟΛΕΘΡΙΕΣ συνέπειες για μικρά κράτη όπως η Ελλάδα θα έχει αυτή η εξοικείωση και αδιαφορία των ευρωπαϊκών πληθυσμών απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς κατακτητικούς πολέμους που εξαπολύουν διαρκώς οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Τίποτα δεν εγγυάται ότι η εξαπόλυση επεκτατικών πολέμων θα παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. Αργά ή γρήγορα κι άλλες χώρες θα αρχίσουν να εξαπολύουν κατακτητικούς πολέμους για δικούς τους στόχους. Οταν θα δούμε και την Τουρκία να υιοθετεί αυτή την πολιτική στις διεθνείς της σχέσεις, τότε ίσως θα είναι πολύ αργά για να αποτρέψουμε τις συνέπειές της στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Πηγή


Η πτώση στο Χρηματιστήριο Αθηνών δείχνει χωρίς πάτο. Το όριο των 900 μονάδων έσπασε και το επόμενο όριο προς τα κάτω, που μπορούμε να υπολογίσουμε είναι στις 500 μονάδες. Ταυτόχρονα τα spread, για τα ελληνικά ομόλογα έχουν σημειώσει αρνητικό ρεκόρ από την ίδρυση της ευρωζώνης .

Το κλίμα στο εσωτερικό της Ευρώπης είναι ασαφές, ρευστό και με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την δυσαρμονία των επιμέρους πολιτικών των κρατών μελών. Το καθεστώς εγγυήσεων σε ρευστό , στο οποίο συμφώνησε με την Φινλανδία η Αθήνα και οι Παπανδρέου- Βενιζέλος δημιούργησε αλυσιδωτές εξελίξεις, τινάζοντας στον αέρα κάθε έννοια συγκρότησης στην Ευρώπη. Είναι χαρακτηριστική η σημαντική διαφωνία Βερολίνου -Ελσίνκι για τις ελληνικές εγγυήσεις, με τη Φινλανδία να επιμένει στη συμφωνία, που έχει γίνει με την Αθήνα. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι και στην ίδια τη γερμανική κυβέρνηση δεν υπάρχουν ταυτόσημες απόψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εργασίας, την ίδια στιγμή που η Μέρκελ πιέζει για την αναστολή καθεστώτος εγγυήσεων , μιλά σε δημόσιες δηλώσεις της για εγγυήσεις σε χρυσό, έναντι της χρηματοδότησης στην Ελλάδα.

Η «φούσκα» της Ευρώπης

Όλα μοιάζουν πολύ ανόητα για να είναι πραγματικότητα και πολύ περισσότερο για να αντιμετωπίσουν την ύφεση που βαθαίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη, ακουμπώντας και τη Γερμανία. Δεν είναι όμως ανοησίες αυτά που συμβαίνουν. Απλά η «φούσκα» της Ευρώπης του Μάαστριχτ και του διατραπεζικού νομισματικού συστήματος, που θα γεννούσε ενιαία οικονομία στην ευρωζώνη, σκάει. Το πείραμα έχει αποτύχει.
Το κρίσιμο μέγεθος εξακολουθεί να είναι η Ελλάδα. Πάνω σε αυτή δημιουργείται το κλίμα για ολόκληρη την Ευρώπη και την προοπτική της. Αυτό που και τους προηγούμενους μήνες σημειώναμε από το newscode.gr, επανέρχεται με μεγαλύτερη δριμύτητα ως ενδεχόμενο.

Η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί, τους επόμενους μήνες, σε κατάσταση κραχ- χρεοκοπίας εξαιτίας της απουσίας ρευστότητας στην εσωτερική της αγορά και όχι εξαιτίας της αδυναμίας της να δανεισθεί. Το κράχ μπορεί να συμβεί όταν τράπεζες- επιχειρήσεις – νοικοκυριά πάψουν να διαθέτουν ρευστό, για να διαχειρισθούν την κατάσταση ύφεσης στην οποία έχουν περιέλθει και αρχίσει ένα ντόμινο χρεωκοπιών. Επιμέρους και όχι σε επίπεδο κεντρικής οικονομίας. Ο δανεισμός της Ελλάδας και η στρατηγική της Τρόικας και του γερμανογαλλικού άξονα, έχει ως μοναδικό στόχο να μην χάσουν οι πιστωτές τα λεφτά τους. Ή τουλάχιστον οι κυρίαρχοι πιστωτές αντί των χρεών , να αποκτήσουν σε απόλυτη υποτίμηση asset (δημόσια και ιδιωτικά), που θα υπερκαλύπτουν τις οφειλές, με αυτές και τα τοκοχρεολύσια να παραμένουν ακέραια και πολλαπλάσια , μέσω του πανάκριβου «μεσαίου δανεισμού» των Μνημονίων. Ο χρυσός κανόνας της προστιθέμενης αξίας στην πλήρη κυριαρχία του.

Οι Ευρωπαίοι δηλαδή και οι πιστωτές, δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την φτώχεια στην οποία , με ραγδαίους ρυθμούς, πέφτει η Ελλάδα ως οικονομία και κοινωνική συγκρότηση. Αντίθετα την επιδιώκουν. Με τον τρόπο αυτό κινδυνεύουν να θυμίσουν το ανέκδοτο με τον Χότζα και τον γάιδαρο, που ενώ τον είχε εκπαιδεύσει στην πείνα και ήταν χαρούμενος , αυτός ψόφησε.

Τι θα συμβεί αν μέσα στους επόμενους μήνες «ψοφήσει» η Ελληνική οικονομία, εκ των έσω και ενώ στην Ευρώπη θα εξακολουθούν να συζητούν για το πώς και το κατά πόσον θα εφαρμοστούν οι αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής του Ιουλίου;

Μια μη ελεγχόμενη χρεοκοπία

Πολύ απλά είτε μείνει είτε φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη, ένα μεγάλο μέρος του χρέους της ίσο ή κατά τι μεγαλύτερο από το 55% θα διαγραφεί. Το υπόλοιπο μπορεί να εξαγορασθεί από τις ίδιες τις αγορές ή τρίτες δυνάμεις , εκτός Ευρώπης , την Αμερική, την Κίνα, την Ρωσία, ή το πιθανότερο να υπάρξει ένας συνδυασμός των παραπάνω. Το ελληνικό χρέος θα γίνει με τον τρόπο αυτό βιώσιμο. Οι επενδύσεις και οι εξαγορές στην απαξιωμένη χρηματιστηριακά και εντασσόμενη και πάλι στις αναπτυσσόμενες αγορές και όχι την ανεπτυγμένη της ευρωζώνης, Ελλάδα , ενδιαφέρουσες, ειδικά αν το νόμισμά της είναι ένα εθνικό νόμισμα και όχι το ευρώ. Ακόμη και τα κεφάλαια των Ελλήνων , που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό, θα επιστρέψουν χωρίς καθυστερήσεις για να επαναεπενδυθούν. Εάν μάλιστα μέσα στις ραγδαίες εξελίξεις η Ελλάδα έχει βρει λύση στο πολιτικό και θεσμικό ζήτημα που έχει και δώσει εγγυήσεις για «καθαρό παιχνίδι», πέραν της τοπικής Κλεπτοκρατίας, τότε η αναστροφή είναι βεβαία.

Αντίθετα η Ευρώπη όσο και αν δεν το θέλει, αν η Ελλάδα βρεθεί σε κατάσταση κραχ, θα χάσει απολύτως τον έλεγχο των εξελίξεων. Ο πανικός που θα επικρατήσει και η εμμονή των Γερμανών και των άλλων ΑΑΑ για το «σκληρό» ευρώ, θα οδηγήσει τις εξελίξεις. Επίσης αν οι αγορές και οι διεθνείς τράπεζες και τρίτες Μεγάλες Δυνάμεις, βρουν τα εργαλεία και την μεθοδολογία να επαναφέρουν την Ελλάδα από την χρεοκοπία στην αναστροφή, την ανασυγκρότηση και τα πλεονάσματα, τότε η Ευρώπη και οι διαδικασίες της θα γίνουν απολύτως μισητές σε όλους τους Λαούς και τα οικονομικά συστήματα των ελλειμματικών χωρών, που αν τις μετρήσουμε θα δούμε ότι είναι η πλειοψηφία στην ευρωζώνη, θα επιζητήσουν την ίδια διαδρομή και μεθοδολογία, προσαρμοσμένοι στις ειδικές συνθήκες και τα προβλήματα της κάθε χώρας.

Παγκόσμια αναδιάταξη του τραπεζικού χάρτη

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά είναι μια συγκρότηση τραπεζών και η διάταξη τους στον παγκόσμιο χάρτη. Παρά τον βαρύγδουπο τίτλο της, μια διάλυση της θα σημάνει αναδιάταξη στον παγκόσμιο τραπεζικό χάρτη και νέα γεωοικονομικά δεδομένα , με τις ζώνες των διεθνών νομισμάτων. Εκτός από την ευρωζώνη, όπως αυτή διαμορφώθηκε από το Μάαστριχτ και μετά τη διεύρυνση της ένωσης, απέτυχε ως προς τους στόχους και τη λειτουργία της και η πρώτη, μετά τον Ψυχρό Πόλεμο , προσπάθεια παγκοσμιοποίησης. Η σύνθεση των δύο ατυχημάτων , μπορεί να μας δώσει μια διέξοδο από την παγκόσμια ύφεση , που δημιούργησε ο καπιταλισμός των παραγώγων και των αυτορυθμιζόμενων αγορών, που εγκαθίδρυσε η εποχή Κλίντον- Μπλερ και εξελίχθηκε μετά την ένωση των Γερμανιών. Αυτή θα συνίσταται σε έναν κόσμο Εθνών , με περιφερειακές ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες συμφερόντων, που θα συνδέονται όμως μεταξύ τους οικονομικά , επενδυτικά και αναπτυξιακά , μέσω των διεθνών τραπεζών και των δικτύων που αυτές δημιούργησαν στον πλανήτη.

Τα Έθνη διατηρώντας την πολιτική , κοινωνική και πολιτιστική αυτοτέλεια τους, μπορούν να είναι πελάτες των τραπεζών. Τα Έθνη θα επιζητούν διεθνείς συνεργασίες στη βάση της συμπληρωματικότητας(προσφοράς- ζήτησης), ούτως ώστε να διατηρούν σταθερή την προσδοκία της ευημερίας των λαών τους. Οι τράπεζες έχουν την κατάλληλη τεχνογνωσία και τις διεθνείς σχέσεις για να συνδέουν συμπληρωματικά οργανικά Έθνη, ως προς τις οικονομίες τους, ούτως ώστε στη βάση της προσφοράς και της ζήτησης ο ανταγωνισμός των Εθνών και οι πολεμικές συγκρούσεις να περιορίζονται ή να καταλήγουν περιττές. Αντίθετα ο πλούτος να πολλαπλασιάζεται , αλλά στη βάση της παραγωγής και της κατανάλωσης και όχι της μόχλευσης, των στοιχημάτων και των παραγώγων.

Φραγμός στις φεουδαρχίες

Η πρώτη φάση δηλαδή της παγκοσμιοποίησης, αφήνει κάτι πολύ σημαντικό στη δεύτερη. Τα διεθνή δίκτυα, τα οποία όμως θα πρέπει να συγκροτηθούν σε μια επόμενη εποχή διεθνών τραπεζών, οι οποίες δεν θα είναι ούτε κράτη , ούτε funds. Τα Έθνη –κράτη προσβλέπουν στην ευημερία των κοινωνιών τους. Οι τράπεζες στο κέρδος, αλλά και στην προστιθέμενη αξία του πελατολογίου τους. Η διαφορά του κριτηρίου είναι ποιοτική. Οι αγορές με τον τρόπο αυτό θα αποκτήσουν όνομα και επίθετο.

Τα «λατιφούντια» της πρώτης παγκοσμιοποίησης και οι νέες φεουδαρχίες, τύπου Γερμανικής Ένωσης της Ευρώπης, είναι παρωχημένα και δεν λειτουργούν σαν μοντέλο και θεώρημα, όπως και οι αυτορυθμιζόμενες αγορές που κατέρρευσαν το 2008.


Είναι εντυπωσιακό το πως αντιδρά η αγορά όταν προσπαθούν οι γραφειοκράτες να την βιάσουν. Το πιο αστείο από όλα είναι ότι καταργούν τα short sales, νομίζοντας ότι θα φρενάρουν την πτώση του ΓΔ και το αποτελέσματα είναι ακριβώς το αντίθετο από το επιδιωκόμενο.

Αν υποθέσουμε ότι κάποιος θέλει να κάνει αντιστάθμιση στο ΧΠΑ, αλλά το spread είναι τεράστιο, ή ότι ο market maker δεν μπορεί να πουλήσει short και άρα, δεν θα βγει να δώσει συμβόλαια προς τα κάτω, τότε αυτός που θα ήθελε να κάνει αντιστάθμιση απλά πουλάει και δεν κάνει αντιστάθμιση.

Όχι ότι η χτεσινή εικόνα οφείλεται σε αυτό, άλλα θα έλεγα ότι έχει συμβάλει και αυτό. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία είναι ότι την αγορά δεν μπορούν να την ρίξουν οι shorts, αλλά οι longs, που αλλάζουν άποψη και τα χώνουν market.

Όσον αφορά τις τράπεζες, αυτά που σας λέω από τον Ιανουάριο σε αυτή τη στήλη, τα λέω πάνω από 3 χρόνια. Οι τράπεζες σώζονται μόνο αν δεν γίνει κούρεμα επί των ελληνικών ομολόγων. Το ερώτημα όμως είναι, τι πιθανότητες υπάρχουν να μην γίνει κούρεμα επί των ελληνικών ομολόγων; Για μένα, καμία. Άσχετα αν δεν έχω πέσει μέσα στο timing, εξακολουθώ και βλέπω αυτό το κούρεμα, που θα γίνει μεγαλύτερο καθώς περνάει ο καιρός.

Μέχρι να αλλάξουν τα δεδομένα και να πειστώ για τα περί του αντίθετου, αυτή θα είναι η άποψη αυτής της στήλης. Οι κατέχοντες τραπεζικών μετοχών θα πρέπει να συνυπολογίσουν τι σημαίνουν όλα αυτά. Διότι έτσι ως έχουν τα πράγματα, το φτηνό δεν υπάρχει, υπάρχει το βιώσιμο... το φτηνό θα το δούμε, μόνο όταν πειστούμε για το βιώσιμο.

Αυτά όσον αφορά την αμπελοφιλοσοφία της ημέρας.

Το αν το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για την ανώτατη παιδεία είναι σωστό ή όχι, λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει αν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, άσχετα αν δεν υπάρχει απόλυτη ταύτιση απόψεων.

Προσωπικά, βρίσκω ότι το νομοσχέδιο δεν είναι αρκετά τολμηρό και προσωπικά θα έκανα τα πράγματα λίγο διαφορετικά, αλλά τα περισσότερα είναι σωστά και πάνω από όλα, είναι προς την σωστή κατεύθυνση. Αν θα ήμουν νομοθέτης, θα το ψήφιζα άσχετα αν δεν συμφωνώ 100%.

Και αυτό είναι σπάνιο, διότι τα περισσότερα που έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση και όλες οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν σωστά και δεν ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Άσχετα όμως του τι λέει ο νόμος και σε ποιον αρέσει ή όχι, πως είναι δυνατόν να ακουστεί στην ελληνική βουλή, από Έλληνα βουλευτή, ότι αυτός ο νόμος δεν θα εφαρμοστεί;

Και όμως, αυτό ακριβώς είπε ο κύριος εισηγητής του ΚΚΕ ενώπιον της Ελληνικής βουλής!!

Το ερώτημα που έχω είναι, για ποιο λόγο ακόμα δεν έχουν ξεσηκωθεί οι πάντες και να απαιτήσουν την παραίτηση αυτού του βουλευτή;

Δεύτερον, δεν υπάρχει κάποιος νόμος, που να λέει ότι αν πει νομοθέτης κάτι τέτοιο, του αφαιρούν το βουλευτιλίκι;

Δηλαδή με το συμπάθιο, αλλά είναι δυνατόν κάποιος να επικαλεστεί ότι δεν θα εφαρμόσει τον νόμο; Δεν είναι παράνομο αυτό (εξορισμού); Δεν παραβιάζει τους νόμους του κράτους και δεν πρέπει να μπει φυλακή αν πει κάτι τέτοιο... ειδικά αν είναι νομοθέτης;

Και όταν ένας βουλευτής έχει αυτή τη συμπεριφορά, πως να μην έχουν ανάλογη συμπεριφορά οι του ΠΑΜΕ και πολλοί άλλοι που παραβιάζουν συστηματικά τους νόμους του κράτους;

Ένας από τους λόγους που έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο είναι αυτή η συμπεριφορά της ανομίας, που ουσιαστικά καταργεί το κράτος καθώς και τα ατομικά δικαιώματα του κάθε πολίτη.

Άσχετα αν διαφωνώ με τους περισσότερους νόμους και τους θεσμούς που υπάρχουν στη χώρα μας, δεν έχω επιλογή όσον αφορά την υπακοή των νόμων αυτών. Οι νόμοι πρέπει να τηρούνται, άσχετα αν διαφωνούμε.

Και το πρόβλημα είναι το εξής. Όταν ένας νομοθέτης λέει δεν θα εφαρμόσει τον νόμο, τι πρέπει να πει και τι πρέπει να κάνει ο μέσος πολίτης; Τα συμπεράσματα δικά σας.



Κεραυνός εν αιθρία ήταν η σημερινή ξαφνική ψήφιση του νομοσχεδίου για την Παιδεία (τριτοβάθμια εκπαίδευση), αφού όλοι ανέμεναν μέχρι και καταψήφιση από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ του εν λόγω νόμου της κυρίας Διαμαντοπούλου. Όμως, όχι μόνο υπερψήφισαν οι –έτσι κι αλλιώς- πειθήνιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αλλά στην θετική ψήφο τους ακολούθησε και η Νέα Δημοκρατία!!!

Και όλα αυτά έγιναν μετά από ένα τηλεφώνημα του Γιώργου Παπανδρέου στον Αντώνη Σαμαρά!!! Τελικά, ή ο Παπανδρέου είναι ικανός να πουλήσει ψυγείο σε εσκιμώο και βραβεύεται ως ο καλύτερος πωλητής του κόσμου ή ο Σαμαράς ασκεί αντιπολίτευση με τα μάτια… και αναδεικνύεται ως το μεγαλύτερο υποστήριγμα της μνημονιακής κυβέρνησης Παπανδρέου. Κι αυτό, γιατί δεν είναι δυνατόν να ψηφίζεις υπέρ ενός νόμου και να λες αμέσως μετά πως όταν έρθεις στην εξουσία θα τον… αλλάξεις!!! Η μόνη αλλαγή –εν προκειμένω- που γίνεται ορατή, είναι η αλλαγή χρώματος της Νέας Δημοκρατίας, που μάλλον βάφεται στα πράσινα και γίνεται πρακτικά ο ισχυρότερος στυλοβάτης μιάς κυβέρνησης της οποίας τα μέλη το μόνο που μπορούν να προγραμματίσουν είναι οι… διακοπές τους!

Όπως και να έχει το πράγμα, οτιδήποτε συνέβη και υπήρξε αυτή η αλλαγή πλεύσης του Αντώνη Σαμαρά, δεν συνέβη λόγω των ισχυρών επιχειρημάτων του πρωθυπουργεύοντα Γιώργου Παπανδρέου. Μάλλον, ο Αντώνης Σαμαράς παρά τις δηλώσεις του για εκλογές δεν θέλει να βρεθεί σε θέση να κυβερνήσει. Γιατί, αν το ήθελε, σήμερα θα μπορούσε να είχε ρίξει την κυβέρνηση που ο ίδιος κατηγορεί ως ανίκανη. Ή μήπως οι ανίκανοι είναι ικανότεροί του;

Κάποιος πρέπει να περάσει το μήνυμα εκεί στη Συγγρού. Και το μήνυμα είναι σαφέστατο: Ή ρίχνετε το τσίρκο Παπανδρέου ή συγκαταλέγεστε και οι ίδιοι στους ακροβάτες που παίζουν με την ζωή τους ενώ είναι απολύτως ασφαλείς και δεμένοι στον κεντρικό στύλο του τσίρκου… Αν δεν μπορεί να αντιπολιτευθεί ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αποχωρήσουν και να στηρίξουν άλλες δυνάμεις (εξωκοινοβουλευτικές) να αναλάβουν την πτώση των ετοιμόρροπων υποποδίων και των αρχοντοβολευτάδων.

«Η έντιμη αντιπολίτευση που στηρίζει τις σωστές επιλογές και κατακρίνει τα κακώς κείμενα», είναι καλή πιπίλα, μόνο που ο δράκος που κρύβεται πίσω από αυτές τις γελοίες δικαιολογίες, είναι ο όλεθρος που χτυπά σε καθημερινή βάση ολοένα και περισσότερα σπίτια Ελλήνων πολιτών. Οι καλοπληρωμένοι πολιτικάντηδες μπορεί να αρέσκονται στο να παίζουν διάφορα παιχνίδια τακτικής, αναμονής ή εξόφθαλμης αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά θα πρέπει κάποια στιγμή να νιώσουν βαθιά στην ψυχή τους (εάν και όση τους απέμεινε) πως δεν βιώνουν την ανασφάλεια των Ελλήνων πολιτών, δεν ζούνε στην αγωνία και την αμφιβολία της ανεργίας ή της επικείμενης οικονομικής καταστροφής… Και εφόσον οι αποστάσεις -από την σκληρή καθημερινή πραγματικότητα- των πολιτικών αυτής της χώρας αγγίζουν πλέον δυσθεώρητα μεγέθη, πρέπει οι ίδιοι να αρχίσουν να σκέφτονται την επόμενη ημέρα. Κι αυτό, επειδή αυτή η ημέρα θα έρθει σαν νομοτελειακός κανόνας. Και στην καλύτερη περίπτωση δεν θα τους αφήσει ευχάριστες αναμνήσεις.

Ο καιρός για τις πέτρες έφτασε. Κινήσεις όπως του Αντώνη Σαμαρά, μπορεί να λειτουργούν ως σοκ ή και να ενισχύουν την οργή των πολιτών, οι οποίοι περιμένουν (όχι απαραίτητα από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό – τσίρκο) και ταυτόχρονα βιώνουν μία πρωτότυπη κοινωνική ζύμωση, η οποία θα τους οδηγήσει σε έκρηξη πρώτου μεγέθους, απολύτως καταστροφική για όλους. Η ταύτιση και η σύμπλευση με δυνάστες και με φασίζουσες κυβερνήσεις, δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για κανέναν. Ιδιαίτερα για εκείνους τους πολιτικούς που θέλουν να ισχυρίζονται ότι είναι στο πλευρό του λαού, ενώ στην πραγματικότητα μετακινούνται άλλοτε προς την πλάτη του και άλλοτε απέναντί του.

Οι επιλογές πολιτικών και πολιτών είναι απλές. Σκληρές, αλλά απλές. Και όποιος δεν κατανοεί πως στηρίζοντας ψεύτες γίνεται και ο ίδιος ψεύτης, θα του θυμίσουμε μία παροιμία: «δείξε μου τον φίλο σου για να σου πω ποιος είσαι»… Και ο Αντώνης Σαμαράς έχει παρελθόν φιλίας με τον Γιώργο Παπανδρέου…



ΥΓ: Να συμπληρώσω, τέλος, κάτι που θα πρέπει να μελετήσει ο Σαμαράς και η ΝΔ: Two wrongs don't make a right...!
  • Δημιουργώντας το χάος μπορείς μετά να πείσεις ότι είσαι ήρωας
  • Οι πολιτικοί, οι κρίσεις και ο... λογαριασμός
Προσπαθώντας να κατανοήσουμε το μοτίβο και το timing των κυβερνητικών παρεμβάσεων στις οικονομικές κρίσεις, συμπεραίνουμε πως η πολιτική έχει κίνητρα που η οικονομία δεν μπορεί να κατανοήσει. Δυστυχώς, όμως, αυτά ακριβώς τα κίνητρα είναι που δημιουργούν τις κρίσεις, σύμφωνα με τον κ. Luigi Zingales, καθηγητή επιχειρηματικότητας και χρηματοοικονομικών στο University of Chicago Graduate School of Business και μέλος του Committee on Capital Markets Regulation.


«Στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε το μοτίβο και τον χρονισμό των κυβερνητικών παρεμβάσεων κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής κρίσης, θα πρέπει λογικά να συμπεράνουμε ότι η πολιτική έχει κίνητρα που δεν μπορεί να κατανοήσει η οικονομία», υποστηρίζει ο κ. Zingales.

Κατά τον ίδιο, «από οικονομικής απόψεως, το πρόβλημα είναι απλό. Όταν η φερεγγυότητα ενός κράτους-δανειολήπτη έχει επιδεινωθεί σημαντικά, η επιβίωσή του εξαρτάται από τις προσδοκίες της αγοράς. Αν όλοι περιμένουν ότι η Ιταλία θα είναι φερέγγυα, τότε θα τη δανείσουν με χαμηλό επιτόκιο. Η Ιταλία θα μπορεί να ανταποκριθεί στις τρέχουσες υποχρεώσεις της και κατά πάσα πιθανότητα και στις μελλοντικές της υποχρεώσεις.

Όμως, αν πολλοί άνθρωποι αρχίσουν να αμφιβάλλουν για τη φερεγγυότητα της Ιταλίας και απαιτήσουν υψηλό premium για να τη δανείσουν, τότε το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας θα επιδεινωθεί και κατά πάσα πιθανότητα θα αδυνατεί να αποπληρώσει το χρέος της.


Το αν μια χώρα-δανειολήπτης όπως η Ιταλία θα καταλήξει στα... χέρια καλών προσδοκιών ή θα κατρακυλήσει στο εφιαλτικό σενάριο, αυτό συχνά εξαρτάται από ορισμένες «συντονιστικές ειδήσεις». Αν όλοι περιμένουν ότι μια υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας θα καταστήσει το ιταλικό χρέος μη βιώσιμο, η Ιταλία πράγματι θα χρεοκοπήσει μετά την υποβάθμιση, ασχέτως των πραγματικών οικονομικών επιπτώσεων της υποβάθμισης.

Αυτή είναι η «κατάρα» εκείνων που εμείς οι οικονομολόγοι ονομάζουμε πολλαπλές ισορροπίες: όταν περιμένω ότι οι άλλοι θα τρέξουν προς την έξοδο, το καλύτερο είναι και για μένα να τρέξω προς την έξοδο. Αν όμως όλοι μείνουν στις θέσεις τους, τότε δεν έχω κανένα συμφέρον να τρέξω».

Δεδομένης αυτής της οικονομικής δυναμικής, σύμφωνα με τον κ. Zingales, φαίνεται πως υπάρχουν δύο εμφανείς «συνταγές» πολιτικής. Πρώτον, είναι πολύ επικίνδυνο για οποιαδήποτε χώρα να πλησιάσει έστω και λίγο στο σημείο εκείνο όπου η πτώχευση μπορεί να πυροδοτηθεί με το παραμικρό.

Αν και κανένας δεν γνωρίζει ακριβώς πού βρίσκεται αυτό το επίπεδο κινδύνου, είναι ξεκάθαρο το πού αρχίζει να σημαίνει συναγερμός. Δεδομένου του τεράστιου κόστους της χρεοκοπίας, οποιαδήποτε κυβέρνηση θα πρέπει να μην πλησιάσει αυτήν τη ζώνη κινδύνου.

Η δεύτερη «συνταγή» υποθέτει πως, αν για οποιονδήποτε λόγο μια χώρα καταλήξει στη ζώνη κινδύνου, υπάρχουν μόνο δύο απαντήσεις που έχουν οικονομική λογική. Είτε οι αξιωματούχοι αναγνωρίζουν αμέσως το αναπόφευκτο της χρεοκοπίας και δεν σπαταλούν πόρους για να προσπαθήσουν να την αποτρέψουν, είτε πιστεύουν πως η χρεοκοπία μπορεί να αποφευχθεί και χρησιμοποιούν όλους τους διαθέσιμους πόρους όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Όπως συμβαίνει και σε πολλούς πολέμους, μια κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης συχνά οδηγεί στο χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα: μια ήττα με βαριές απώλειες.

«Αυτό, δυστυχώς, συνέβη με την παρέμβαση των αμερικανικών αρχών κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008. Μετά την κατάρρευση της Bear Stearns, ήταν ξεκάθαρο ότι θα υπήρχαν και άλλα προβλήματα, όμως η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έκανε τίποτα. Τον Ιούλιο του 2008, όταν οι κρατικές τράπεζες Fannie Mae και Freddie Mac βρέθηκε ότι είναι αφερέγγυες, ο τότε υπουργός Οικονομικών Hank Paulson υποσχέθηκε ένα "μπαζούκα", αλλά τελικά έδωσε μια… σφεντόνα.

Μόνο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers ο κ. Paulson πήγε στο Κογκρέσο ζητώντας 700 δισ. δολάρια προκειμένου να σταθεροποιηθεί το χρηματοοικονομικό σύστημα. Ακόμα και αυτό, όμως, αποδείχθηκε ανεπαρκές», τονίζει.

Κατά τον ίδιο, «η ίδια παρωδία φαίνεται ότι διαδραματίζεται και στην Ευρώπη. Αν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πίστευαν πως η Ελλάδα πρέπει να σωθεί, μια άμεση ευρωπαϊκή παρέμβαση υπέρ της χώρας θα είχε ελαχιστοποιήσει τους απαιτούμενους πόρους. Αν πίστευαν ότι η Ελλάδα πρέπει να χρεοκοπήσει, μια άμεση απόφαση προς αυτήν την κατεύθυνση επίσης θα ελαχιστοποιούσε το κόστος. Τώρα, βρισκόμαστε ήδη στον δεύτερο "γύρο" παρέμβασης, και δεν φαίνεται να υπάρχει φως στο τούνελ. Εν τω μεταξύ, όμως, η Ιταλία βυθίζεται».

Σύμφωνα με τον κ. Zingales, «θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι οι πολιτικοί συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο διότι δεν καταλαβαίνουν την οικονομική φύση των κρίσεων. Διαφωνώ. Νομίζω ότι αυτό που τους οδηγεί στο να συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν είναι η έλλειψη γνώσης, αλλά τα στρεβλά κίνητρα.

Πρώτα απ’ όλα, ακόμα και για κάποιον που έχει τα καλύτερα κίνητρα, είναι δύσκολο να επιλέξει ένα μικρότερο κόστος που θα πρέπει να πληρωθεί τώρα, αντί για ένα υψηλότερο κόστος που θα πρέπει να αποπληρωθεί μελλοντικά. Για έναν εκλεγμένο πολιτικό, ο οποίος είναι απίθανο να εξακολουθεί να βρίσκεται στην κυβέρνηση (ή στη ζωή…) όταν αρχίσει να υλοποιείται αυτό το μεγαλύτερο κόστος, η επιλογή είναι ξεκάθαρη. Γι’ αυτό οι χώρες αυξάνουν το χρέος τους σε επίπεδα που μπορούν να τις φέρουν στη ζώνη κινδύνου.

Δεύτερον, δεν υπάρχει πολιτική επιβράβευση γι' αυτούς που πολεμούν έναν στρεβλό πόλεμο, ενώ υπάρχει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο που μπορεί να κερδηθεί αν κάποιος δράσει μετά την έκρηξη των προβλημάτων.

Αν ο Franklin Roosevelt είχε επιτύχει να αποτρέψει την επίθεση στο Pearl Harbor με ένα προληπτικό χτύπημα κατά της Ιαπωνίας, ακόμα θα συζητούσαμε το αν ο πόλεμος ΗΠΑ - Ιαπωνίας ήταν αναπόφευκτος ή όχι. Ο Roosevelt περίμενε να αναλάβει δράση μετά την καταστροφή, και θεωρείται σωτήρας. Για να ενεργήσουν, οι πολιτικοί χρειάζονται συναίνεση, η οποία πολύ συχνά δεν επιτυγχάνεται πριν γίνει εξαιρετικά ορατό το κόστος της αδράνειας. Και τότε, είναι συχνά πολύ αργά για να αποφευχθεί μια πολύ χειρότερη κατάληξη.

Αυτά τα κίνητρα υπάρχουν σε όλες τις δημοκρατίες. Δεν μπορούν να εξαλειφθούν, μπορούν όμως να αντισταθμιστούν. Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ήταν μια προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς δημιουργούσε κίνητρα για τις χώρες της ευρωζώνης ώστε να αποφύγουν τη ζώνη κινδύνου για το χρέος.

Δυστυχώς, το Σύμφωνο απέτυχε παταγωδώς. Για να επιβιώσει όμως το ευρωπαϊκό νόμισμα -και αν και άλλες χώρες θέλουν να αποφύγουν την κρίση χρέους- χρειαζόμαστε κανονισμούς απρόσβλητους από τους πολιτικούς».


(*) Ο κ. Luigi Zingales είναι καθηγητής επιχειρηματικότητας και χρηματοοικονομικών στο University of Chicago Graduate School of Business, μέλος του Committee on Capital Markets Regulation.


Νέες συγκρούσεις σημειώνονται σήμερα στο κέντρο της Τρίπολης, κοντά στο συγκρότημα του συνταγματάρχη Καντάφι, Bab al-Aziziyah, το οποίο κατέλαβαν χθες οι δυνάμεις των αντικαθεστωτικών. Το πρακτορείο AFP μεταδίδει ότι πυκνός μαύρος καπνός είναι ορατός πάνω από το συγκρότημα, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται η μάχη στην περιοχή Abu Slim, όπου φαίνεται ότι οι αντικαθεστωτικοί υποχωρούν.

Στο μεταξύ, σε οκτώ μήνες από σήμερα θα διεξαχθούν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στη Λιβύη, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο ηγέτης των αντικαθεστωτικών σε ιταλική εφημερίδα, ενώ την ίδια ώρα, και παρά την ήττα των κυβερνητικών δυνάμεων στο στρατηγείο Bab al-Aziziyah, ο Μουαμάρ Καντάφι στέλνει μήνυμα και ορκίζεται "νίκη ή θάνατο".

Ωστόσο, στο ξενοδοχείο Rixos, περίπου 35 δημοσιογράφοι είναι παγιδευμένοι για πέμπτη ημέρα, καθώς οπλισμένοι υποστηρικτές του Καντάφι βρίσκονται περιμετρικά του ξενοδοχείου και περιπολούν στους διαδρόμους του, μην επιτρέποντας την έξοδο σε κανέναν ξένο ανταποκριτή.

"Κρατούνται αιχμάλωτοι στον πρώτο όροφο του ξενοδοχείου, φυλακισμένοι ενός καθεστώτος που πεθαίνει και αρνείται να παραδώσει τα όπλα", αναφέρει η οργάνωση για την ελευθερία του τύπου Reporters Without Borders.

«Σε οκτώ μήνες θα διενεργήσουμε νόμιμες προεδρικές εκλογές», τόνισε ο πρόεδρος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου Mustafa Abdel Jalil. «Θέλουμε μία δημοκρατική κυβέρνηση και ένα σύνταγμα. Πάνω απ’ όλα δεν επιθυμούμε να συνεχίσουμε να είμαστε απομονωμένοι από τον κόσμο όπως ήμασταν μέχρι σήμερα», σημείωσε στην ιταλική εφημερίδα La Republica, σύμφωνα με το Dow Jones Newswires.

Η τύχη του Καντάφι αγνοείται και σήμερα, μετά την κατάληψη του συγκροτήματος Bab al-Aziziyah, ωστόσο ο ηγέτης των αντικαθεστωτικών επισήμανε ότι αν ο Καντάφι συλληφθεί, αυτός και ο στενός του κύκλος θα δικαστούν στη Λιβύη. «Η εποχή Καντάφι τελείωσε, ακόμη και αν στην ουσία τελειώσει με την σύλληψη και την καταδίκη του για τα εγκλήματα που διέπραξε».

Εξάλλου, νίκη ή θάνατο ορκίστηκε, μέσω ηχητικού μηνύματος, ο συνταγματάρχης Καντάφι. Ο αμετακίνητος μετά από 42 χρόνια εξουσίας, Καντάφι, αρνείται να παραδεχθεί ότι η μάχη τελειώνει. Δύο αραβικά δίκτυα μετέδωσαν ηχητικό μήνυμα, στο οποίο ο Καντάφι καλεί όλους του Λίβυους "να καθαρίσουν την Τρίπολη και να εξοντώσουν τους εγκληματίες και τους προδότες". Ο συνταγματάρχης υποστήριξε επίσης ότι περπάτησε στους δρόμους της Τρίπολης χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς.

"Περπάτησα ινκόγκνιτο, χωρίς να με δει κανείς και είδα νέους έτοιμους να υπερασπιστούν την πόλη τους".

Το προσκείμενο στον Καντάφι τηλεοπτικό κανάλι al-Urubah, μετέδωσε ότι ο Καντάφι τόνισε στο ηχητικό μήνυμα ότι η υποχώρηση από το Bab al-Aziziya ήταν μία «κίνηση τακτικής».

Οι αντάρτες κατάφεραν χθες να σπάσουν τη γραμμή άμυνας των καθεστωτικών, λεηλάτησαν το συγκρότημα που διέμενε ο Καντάφι, έκοψαν το κεφάλι του αγάλματός του, ύψωσαν τη σημαία τους και πανηγύρισαν συμβολικά, αν όχι ακόμη ουσιαστικά, το τέλος του καθεστώτος.

Σύμφωνα με το CNN, οι αντικαθεστωτικοί υποστηρίζουν ότι ελέγχουν το 90% της χώρας και βρίσκονται λίγες ημέρες μακριά από την ολοκληρωτική πτώση του καθεστώτος και τη "νέα Λιβύη", ενώ σκοπεύουν να μεταφέρουν άμεσα στην Τρίπολη τα υπουργεία τους.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πιστός, φυσικά, στο πνεύμα του Μουαμάρ Καντάφι, ορκίστηκε με τη σειρά του, να μετατρέψει τη Λιβύη σε ηφαίστειο γεμάτο λάβα, και δήλωσε πως η κυβέρνηση μπορεί να αντισταθεί για μήνες ή ακόμη και χρόνια στις επιθέσεις που δέχεται.

Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Al-Arabiya, ο κόσμος ξέσπασε σε πανηγυρισμούς στο κέντρο της Τρίπολης όταν το νέο, ότι οι αντικαθεστωτικοί κατάφεραν να ρίξουν τα τείχη του συγκροτήματος, εξαπλώθηκε ενώ οι δυνάμεις του Καντάφι προσπάθησαν να διαφύγουν.

"Θα τηρηθούν τα συμβόλαια με τις ξένες εταιρείες"

Η ηγεσία των αντικαθεστωτικών της Λιβύης θα τιμήσει τα συμβόλαια που έχουν υπογράψει ξένες εταιρείες με το καθεστώς Καντάφι, το οποίο είναι κοντά στην κατάρρευση μετά από εξέγερση έξι μηνών, όπως δήλωσε σήμερα ο εκπρόσωπος των αντικαθεστωτικών στη Μ. Βρετανία.

Σύμφωνα με το Dow Jones Newswires, ο συντονιστής του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου της Λιβύης στη Μ. Βρετανία, Guma Al-Gamaty τόνισε ότι η ηγεσία των αντικαθεστωτικών είναι αποφασισμένη να επιδιώξει τη συμφιλίωση στη χώρα και όχι την εκδίκηση, αναφορικά με όλους αυτούς που συνεργάστηκαν με τον Καντάφι.

«Πραγματικά δεν θέλουμε άλλη αιματοχυσία», σημείωσε. «Επιθυμούμε να είμαστε όσο το πιο ενωτικοί γίνεται, πιστεύουμε ότι η Λιβύη είναι για όλους του Λίβυους». «Ο Καντάφι ήταν στην εξουσία για 42 χρόνια, τα έκανε όλα μόνος του. Προσέφερε δουλειές, πολύς κόσμος είχε δουλέψει γι’ αυτόν. Δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσουμε εναντίον τους».


  • Προαποφασισμένες εδώ και καιρό οι (εμπράγματες) εγγυήσεις!
  • Νέες πιέσεις της Φινλανδίας για εγγυήσεις
  • Έχει προαποφασιστεί από τη Σύνοδο Κορυφής της 21ης Ιουλίου λέει ο Πρ. της ΚΟ της Φινλανδίας
  • WSJ: Η Ευρώπη συζητά σχέδιο για τις εγγυήσεις – Στην ατζέντα και οι εμπράγματες εγγυήσεις όπως η κρατική ακίνητη περιουσία!

Η Φινλανδία συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις σχετικά με τις εγγυήσεις για ένα δάνειο προς την Ελλάδα, δήλωσε ο πρωθυπουργός της χώρας, Γιούρκι Κατάινεν, παρά τις έντονες αντιδράσεις που έχει προκαλέσει σε όλη την Ευρωζώνη η συμφωνία για χρηματιστικές εγγυήσεις.

Πριν από μια εβδομάδα, η Φινλανδή υπουργός Οικονομικών Γιούτα Ουρπιλάινεν ανακοίνωσε μια συμφωνία με την Ελλάδα, λέγοντας πως βάσει των όρων αυτής η Αθήνα θα μεταβιβάσει ένα αδιευκρίνιστο ποσό στο φινλανδικό κράτος. Το ποσό και οι τόκοι του θα επενδυθούν σε χαμηλού κινδύνου, μακροπρόθεσμους τίτλους που θα εγγυηθούν το δάνειο στήριξης.

Η πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής Grand Committee, επιτροπή η οποία αποφασίζει για τη θέση της Βουλής στους νόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (οι αποφάσεις των 25 μελών της είναι πολιτικά δεσμευτικές), δήλωσε πως οι ηγέτες της Ευρωζώνης έχουν ήδη συμφωνήσει στις 21 Ιουλίου να επιτρέψουν μία διμερή συμφωνία εγγυήσεων μεταξύ της Ελλάδας και της Φινλανδίας με σκοπό να διασφαλιστεί η συμμετοχή της χώρας στο νέο πακέτο βοήθειας.

«Αυτό πρέπει να είναι το σημείο εκκίνησης για το τρέχον ζήτημα των εγγυήσεων», είπε, σε δηλώσεις της στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Dow Jones Newswires και παρέπεμψε δε, στην ανακοίνωση των ηγετών της Ευρωζώνης στις 21 Ιουλίου που αναφέρει ότι:

«Όπου κριθεί απαραίτητο, μία συμφωνία εγγυήσεων μπορεί να τεθεί σε ισχύ με σκοπό να καλυφθεί ο κίνδυνος που προκύπτει για τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης από τις εγγυήσεις τους στο EFSF».

«Η Φινλανδία συνεχίζει να απαιτεί εγγυήσεις όμως είναι έτοιμη να συζητήσει εποικοδομητικά για την μορφή τους», σημείωσε.

Η νέα φινλανδική κυβέρνηση, η οποία σχηματίσθηκε τον Ιούνιο έπειτα από μακρές διαπραγματεύσεις, δήλωσε πως θα ζητήσει εγγυήσεις ως προϋπόθεση για να συμμετάσχει σε μελλοντικά πακέτα στήριξης για την Ελλάδα ή άλλα μέλη της ευρωζώνης.

Την ίδια ώρα, νέες πιέσεις ασκεί και η Αυστρία, προκειμένου να δοθούν εγγυήσεις σε όλες τις χώρες και όχι μόνο στη Φινλανδία.

Ιδιαίτερη προσοχή όμως, πρέπει να δοθεί στο δημοσίευμα της Wall Street Journal: «Οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης συζητούν ένα σχέδιο εγγυήσεων, το οποίο θα βασίζεται σε μη χρηματικά περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού Δημοσίου, περιλαμβανομένης της ακίνητης περιουσίας του».

Σημειώνεται επίσης πως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι αντίθετο στη συμφωνία αυτή, γιατί μπορεί να απειλήσει το καθεστώς του ως του «προτιμώμενου πιστωτή», το οποίο διασφαλίζει ότι το ΔΝΤ είναι αυτό που σε κάθε περίπτωση αποπληρώνεται πρώτο.

Οι πρώτες συζητήσεις στην ευρωζώνη, σημειώνει η WSJ, είχαν επικεντρωθεί στην αναζήτηση ρευστών περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας -μετρητών και πιθανόν χρυσού- που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εγγύηση.

Τώρα, συμπληρώνει, εξετάζεται, αν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μη ρευστά περιουσιακά στοιχεία, όπως ελληνικές επιχειρήσεις ή ακίνητη περιουσία του ελληνικού Δημοσίου.

Πηγή

Το τσούρμο που πρόκειται να συνοδεύσει τον Παπανδρέου στη ΔΕΘ θα είναι, λέει, συμμαζεμένο η δε παρουσία εκεί των παρακοιμωμένων του Ηγεμόνος, «λιτή» (ω των ελληνικών) βεβαίως για τα μάτια του κόσμου και πάντως πιο «λιτή» απ' τις πανάκριβες διακοπές, στις οποίες ξαμολήθηκαν και φέτος για να ξεδώσουν υπουργοί τε και στελέχη, αδιόρθωτοι λιγούρηδες για γκλαμουριά, των οικιών ημών εμπιμπραμένων, αυτοί οι ολίγιστοι τον χαβά τους...

Αδιέξοδο!

Θάνατος μέσα στο τούνελ.

Στον ενάμιση περίπου χρόνο που κυβερνάει την Ελλάδα η τρόικα, το προτεκτοράτο πεθαίνει...

Κι όμως, στην ίδια συνταγή θανάτου επιμένει το ευρωπαϊκό Διευθυντήριο (ο γαλλογερμανικός άξων, ώσπου να εξελιχθεί κι αυτός σε ένα νέο, Δ' Ράιχ), την ίδια συνταγή θανάτου εφαρμόζουν και...
τα εφ' ημάς ανδρείκελα, οι γκαουλάιτερ της Συμφοράς.

Κανένα νούμερο δεν τους βγαίνει...

Ανάπτυξη το 2011 μικρότερη ακόμα κι από εκείνη τη μαραγκιασμένη του 2010. Το χρέος αυξάνεται, το έλλειμμα διογκώνεται.

Η ανεργία πάει για το 20%, στην

αγορά κυκλοφορούν μόνον τα ζόμπι

και την ίδια στιγμή που βάζουν κεφαλικούς (αντισυνταγματικούς) φόρους ακόμα και στα μπουζί των αυτοκινήτων, ο κ. Πεταλωτής, φέρ' ειπείν, κάνει τις πανάκριβες διακοπές του σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Ρόδου, το Atrium Prestige (τρομάρα του) Hotel.

Την ίδια ώρα που βάζουν φόρους ακόμα και στα αγγελτήρια θανάτου

ο Γιωργάκης κάνει κανώ στην Πάρο, πάει στη Σέριφο, ξεκουράζεται στη Σκιάθο, ποδήλατο στη Σκόπελο, βαράει Αλόννησο και καταλήγει σε πεντάστερο (κι αυτός) στην Κρήτη μαζί με τον αδελφό Νικολάκη -προφανώς

για να θυμίσει ο αδελφός πρίγκιψ στον αδελφό ηγεμόνα τη νέα «εθνική αφήγηση» όσων Ελλήνων δεν έχουν να πληρώσουν έκτακτες εισφορές, τέλη επιτηδεύματος κι όλα τα υπόλοιπα χαράτσια που σκάνε από Σεπτέμβρη επί τας κεφαλάς ημών και ημών.

Είμαι βέβαιος ότι απ' τη στενοχώρια του ο Θανατηφόρος Γιωργάκης έκοψε τις αστακομακαρονάδες για αυτό το καλοκαίρι.

Νηστεύει ο ταγός μας για τον Σεπτέμβρη, όπου θα βγούνε στους δρόμους και την πλατεία Συντάγματος πάλι, οι πεινώντες.

*****

Τα λεφτά που έχουν δώσει έως τώρα οι Ελληνες δεν έχουν πιάσει τόπο. Ρίχνονται σε μαύρη τρύπα.

Ο προϋπολογισμός απέτυχε παταγωδώς. Είναι αδύνατον να εκτελεσθεί ο τρέχων κι εξίσου αδύνατον θα είναι να εκτελεσθεί κι ο επόμενος.

Οπως ακόμα πιο αδύνατον (αν υπάρχει τέτοια έκφραση) είναι να πληρώσουν οι Ελληνες πολίτες (κι όχι οι φοροφυγάδες ή οι αφορολόγητοι Δυνατοί) τον Αρμαγεδδώνα των φόρων που τους επιβάλλονται από Σεπτέμβρη έως Γεναροφλεβάρη του 2012.

Θα έχουμε αυτοκτονίες.

Οσο κι αν λέει ο κ. Βενιζέλος ότι «θα διορθώσουμε τις αδικίες στη φορολογία» (εννοώντας τις αγριότητες αλλά και τις κουταμάρες του ιδίου καθώς και του προκατόχου του), θα αναγκασθεί να πάρει και νέα μέτρα. Τα οποία επίσης

δεν θα πιάσουν τόπο. Παρά μόνον όσον χρειάζονται και νέοι τάφοι στην αγορά, στην εργασία, στην εκπαίδευση, παντού...

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

Το πιθανότερο πριν να ξεσηκωθεί ο κόσμος τον Σεπτέμβρη, να προκηρυχθούν εκλογές.

Εκλογές για να έχουμε να ασχολούμεθα με παραλλαγές πάνω στην ίδια συνταγή θανάτου. Διότι όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει

αν παραμείνει στην ίδια πεπατημένη του μονόδρομου των τροϊκανών, η Ελλάδα πάει για όλεθρο έως διαμελισμού και οι Ελληνες για πείνες έως θανάτου...

Αν αυτόν τον Σεπτέμβρη φθάνοντας τα φορομπηχτικά ραβασάκια στα σπίτια μας, οι Ελληνες δεν ξεσηκωθούν, φίνις Γκρέκια και τετέλεσται άνθρωποι. Εκτός κι αν κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού στην Ευρώπη, τα σηκώσουν και βάλουν «φωτιά στα τόπια».

Μόνο αν ένα νέο 1848 διατρέξει σαν φλόγα την Ενωση, μπορεί η Ευρώπη να ανακόψει την πορεία της προς ένα τυραννικό κι εκφασισμένο τραστ τραπεζών και χρηματεμπόρων...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. απόν enet

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Πικρές ομολογίες από τον διοικητή

Εφ. Χουριέτ 24-8-2011

Διέρρευσαν στο διαδίκτυο συνομιλία που είχε ο τέως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ισίκ Κοσανέρ με κάποιους αξιωματικούς με θέμα τον αντιτρομοκρατικό αγώνα.

Στο ηχητικό αυτό ακούγεται να γίνεται αξιολόγηση σχετικά με κάποιες ιδιαίτερα γνωστές στην κοινή γνώμη επιθέσεις, στις οποίες υπήρξαν και αρκετοί νεκροί.

Αυτά που αναφέρει ο Κοσανέρ είναι – εν συντομία- τα εξής :

Τοποθετήσαμε ανεξέλεγκτα νάρκες

Δεν υπάρχει καν σήμανση στα σύνορα. Πάει ο άλλος και πατά. Χωρίς να είμαστε ενήμεροι έστειλαν ομάδα. Ήρθαν κι από την Άγκυρα. Τις τελείωσαν με τη σειρά. Δεν ξέρω, τέλειωσαν ή ακόμη συνεχίζουν; Αυτά είναι πολύ επικίνδυνα πράματα, ποιος τα τοποθέτησε αυτά; Εμείς. Αν πω τώρα στους αρμόδιους πως ¨Οι δικοί μας είχαν τοποθετήσει νάρκες. 10-20 χρόνια πριν. Τις παράτησαν κι έφυγαν¨, τι θα πούνε; Δεν θα πούνε, όταν τις βάζατε που είχατε το μυαλό σας; Δυστυχώς εμείς δεν ήμασταν που τις βάλαμε ;

Μερικές φορές δεν υπάρχει ενότητα στην διοίκηση

Ένα από τα θέματα που μας στενοχωρεί είναι ότι μερικές φορές δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε ενότητα στην διοίκηση. Όπου υπάρχει κάποια στρατιωτική επιχείρηση, κάποια επίθεση κ.λ.π. εκεί θα υπάρχει οπωσδήποτε και μια διοίκηση. Η υπεύθυνη για την περιοχή. Αποτελεί μεγάλο δώρο ότι μπορούμε να παίρνουμε εικόνες από τα ΙΗΑ (μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα). Όταν έχουμε κάπου περιστατικό μπορούμε με ένα ΙΗΑ να βλέπουμε βήμα βήμα τι γίνεται από την οθόνη, έτσι ; Μπορούμε. Ο διοικητής που βλέπει τις εικόνες οπωσδήποτε θα επεμβαίνει, θα πρέπει να διοικεί τις μεταφορές. Το λέω γιατί έχουμε ενώπιον μας ένα παράδειγμα. Να μην ξανακάνουμε αυτό το λάθος. Στο περιστατικό που έγινε στο Χάντεπε υπεύθυνος διοικητής ήταν ο διοικητής της πρώτης ταξιαρχίας και βρισκόταν στην περιοχή. Ο αξιωματικός όμως που ήταν μπροστά στην οθόνη δεν είχε αρμοδιότητα να επέμβει. Έτσι υπήρξε έλλειψη συντονισμού και δεν μπορέσαμε να επέμβουμε έγκαιρα

Αν φεύγει από τη θέση του ο διοικητής ομάδας

Δεύτερο σημαντικό θέμα φίλοι. Στο επίπεδο μεταφοράς και διοίκησης μικρών μονάδων είμαστε πολύ αδύναμοι. Εξαιρώ την Στραοχωροφυλακη, τους JÖH κ.λ.π. Εκείνοι πραγματικά πλέον έχουν γίνει πολύ έμπειροι επαγγελματίες. Τα λόγια μου δεν αφορούνε εκείνους, αλλά αντίθετα περισσότερο τους δικούς μας. Εάν σε επίπεδο μικρών μονάδων ο διοικητής της ομάδας δεν μπορεί να κάνει μια μεταφορά στρατιωτών, ε τότε η δουλειά αρχίζει και χαλάει. Δεν λένε ότι ένα πέταλο σώζει ένα άλογο ; Και ένα άλογο μπορεί να σώσει μια στρατιά κ.λπ. Και εντέλει σώζεται η πατρίδα. Αυτό λοιπόν το πέταλο είναι η ομάδα των κομάντο μας. Οι ομάδες των κομάντο μας είναι σχεδόν όλες μηχανοκίνητες, εάν εκεί η ομάδα μας δεν μένει σταθερή, εάν δεν μπορούμε να σταθούμε επικεφαλής τους σταθερά, τότε αρχίζει να ξηλώνεται η κάλτσα. Γιατί το λέω αυτό ; Εάν ο διοικητής ομάδας που έχω τοποθετήσει εγώ, παρατά το όπλο στη θέση του και φεύγει, ε τότε δεν μπορούμε να ¨τρέξουμε¨ αυτή την ιστορία. Αυτό σημαίνει ότι δεν παρείχαμε την σωστή εκπαίδευση. Υπάρχουν και βαθμοφόροι στην ομάδα, εάν και εκείνοι παρατάνε τα όπλα τους και φεύγουν από την θέση τους, φυσικά και θα χαθεί η θέση, φυσικά και θα έχουμε θύματα. Έχουμε ρεζιλίκια του τύπου να έρχονται 2 άτομα από απέναντι και 30 στρατιώτες να διαφεύγουν. Δεν είναι δυνατόν.

Πυροβολήσαμε στρατιώτη μας στο μέτωπο

Δεν υπάρχουν ηγέτες στην πιάτσα. Το πιο πικρό είναι αυτοί που παρατάνε τα όπλα και φεύγουν. Το κανάλι Roj TV δείχνει ακόμα και τους αριθμούς των όπλων. Αν εγώ ήμουν στην θέση εκείνου του βαθμοφόρου δεν θα αισθανόμουν άνθρωπος. Κι όμως ο άνθρωπος δεν ντρέπεται. Με αυτούς δουλειά δεν γίνεται. Διότι όπωτε ζορίζεται σηκώνεται και φεύγει. Και έτσι εισέρχονται στις θέσεις μας και έχουμε ένα σωρό μάρτυρες. Φίλοι πλέον όλα είναι ανοιχτά μπροστά στον κόσμο. Κοιτάξτε έχω το παράδειγμα στα χείλη μου και δεν θέλω να το πω. Εάν δεν στηριχτούνε αυτές οι ομάδες, ο άλλος βλέπει μια σκιά και αμέσως πυροβολεί. Μετά αρχίζουν όλοι όσοι άκουσαν να πυροβολούνε, επειδή δήθεν δεχτήκαμε επίθεση. Και πυροβολούμε τον φίλο μας, τον στρατιώτη μας στο μέτωπο. Το ξέρετε ότι έτσι έγινε, δεν το ξέρετε ; Παρακολουθείτε το περιστατικό. Πλέον δεν είναι σαν παλιά, ο καθένας έχει στην τσέπη του ασύρματο. Θα προειδοποιήσεις πως πυροβολείς να σωπάσουν όλοι. Θα ακούσουνε όλοι και δεν θα συμβεί τίποτε σε κανέναν. Και αυτό μπορείτε να το κάνετε με την εκπαίδευση. Αν προσέξετε ο άνθρωπος κατά το κέφι του λέει πυροβόλα. Και άιντε όλοι στα όπλα γιατί δήθεν δεχόμαστε επίθεση. Και έναν αθώο στρατιώτη μπαμ και στο μέτωπο. Εμείς είμαστε υπαίτιοι για αυτό.

Η κατάστασή μας είναι ντροπή

Πηγαίνοντας σε σύγκρουση πρέπει να έχουμε τις θέσεις βολής. Αυτό φάνηκε και στις εικόνες του ΙΗΑ από το Χάντεπε. Έτρεξαν και μπήκαν μέσα έτσι δεν είναι; Υπήρχε κάποιος που να παρατηρεί. Πιθανότατα υπήρχε. Και έρχεται ο άλλος και πετά πάνω τους χειροβομβίδα. Μια κατάσταση-ντροπή. Και ο λόγος είναι διότι δεν υπάρχουν ηγέτες. Για αυτό φτάσαμε σε αυτό το χάλι. Προσέξτε αυτά δεν χρειάζεται καν να τα λέω. Όλοι μας είμαστε στρατιωτικοί και διοικητές. Είμαστε πολύ αδύναμοι σε αυτό το σημείο.

Πηγή

  • Μία ακόμη επανάσταση που φροντίζει τις τράπεζες και τα κέρδη τους...
Αρκετοί σχολιαστές και αρθρογράφοι έχουν προβληματιστεί από το πραγματικά περίεργο γεγονός. ότι οι επαναστάτες της Λιβύης βρήκαν το χρόνο να συστήσουν τη δική τους κεντρική τράπεζα, πριν καν φτιάξουν κυβέρνηση.

Το Economic Policy Journal γράφει:
«Ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκε, εν μέσω εξέγερσης, να δημιουργείται μια κεντρική τράπεζα. Άρα δεν μιλάμε για κάποιους άξεστους αντάρτες, και μάλλον υπάρχουν κάποιες πολύ ισχυρές επιρροές.».
Το CNBC αναρωτιέται:
«Πρώτη φορά βλέπουμε επαναστατική ομάδα να προχωρά σε δημιουργία κεντρικής τράπεζας εν μέσω εξέγερσης. Πόσο ισχυροί έχουν γίνει αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες;».

Μια άλλη ανωμαλία, σε σχέση με την επίσημη δικαιολογία της επέμβασης της Λιβύη είναι η εξής: Υποτίθεται πως η επέμβαση έγινε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα στοιχεία όμως άλλα λένε. Σύμφωνα με το Fox News,το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επαινεί τη Λιβύη που «έχει κάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα προτεραιότητα, και που προστατεύει νομικά τους πολίτες της».

Μια ρωσική αποστολή ιατρών, αναφέρει σε επίσημη αναφορά της προς τον πρόεδρο Medvedev ότι ελάχιστοι λαοί έχουν τόσες ανέσεις όσες ο λαός της Λιβύης.
Διαθέτουν πολύ καλά νοσοκομεία και δωρεάν περίθαλψη. Τα νέα ζευγάρια επιδοτούνται, τα αυτοκίνητα κοστίζουν πολύ φτηνά, τα καύσιμα είναι επίσης φτηνά, οι αγρότες δεν φορολογούνται, κλπ.

Ακόμη κι αν όλα αυτά είναι προπαγάνδα, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Καντάφι έφερε νερό στην έρημο, κατασκευάζοντας το μεγαλύτερο αρδευτικό > έργοστην ιστορία, αξίας $33 δισ.

Η εξήγηση ότι όλα έγιναν για το πετρέλαιο είναι επίσης προβληματική. Η χώρα παράγει μόλις το 2% του παγκόσμιου πετρελαίου. Το κενό μπορεί κάλλιστα νααναπληρωθεί από τα αποθεματικά της Σ. Αραβίας. Άρα γιατί αυτή η σπουδή για δημιουργία κεντρικής τράπεζας;

Υπάρχει μια συνέντευξη του Αμερικανού στρατηγού ε.α Wesley Clark, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Όπως λέει ο στρατηγός, το 2001 τον ενημέρωσαν
Πως η Αμερική σκοπεύει να πολεμήσει με το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, τη Σομαλία, το Σουδάν, το Ιράν, και τη Λιβύη.

Τι κοινό έχουν αυτές οι χώρες; Σε τραπεζικό επίπεδο, καμία τους δεν αποτελεί μέλος της Bank for International Settlements (BIS). Αυτό το στοιχείο τις εξαιρεί από το μακρύ χέρι των ελέγχων της «κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών» της Ελβετίας.

Οι πιο ανυπότακτες όλων είναι η Λιβύη και το Ιράκ. Και οι δυο έχουν ήδη δεχτεί επίθεση. Στο Examiner.com αναφέρεται πως 6 μήνες πριν οι ΗΠΑ μπουν στο Ιράκ, η χώρα είχε προχωρήσει στην αποδοχή ευρώ αντί δολαρίων για το πετρέλαιό της. Αυτή η κίνηση απειλούσε τη παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου ως «πετροδολάριο».

Σύμφωνα με ρωσικά δημοσιεύματα, ο Καντάφι είχε ξεκινήσει προσπάθεια άρνησης του δολαρίου και του ευρώ, και κάλεσε τις αφρικανικές και αραβικές χώρες
Να πουλάνε πετρέλαιο σε ένα νέο νόμισμα, το χρυσό δηνάριο. Μάλιστα προωθούσε την ιδέα μιας ενωμένης Αφρικής με 200 εκατομμύρια κατοίκους, που θα χρησιμοποιούσε αυτό το νέο νόμισμα. Οι μόνοι αντίθετοι στη πρόταση του ήταν η Νότιος Αφρική και ο επικεφαλής του Αραβικού Συνδέσμου. Αυτή η πρωτοβουλια θεωρήθηκε ως απειλή για την οικονομική σταθερότητα του πλανήτη, τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Ο Καντάφι όμως δεν φάνηκε να πτοείται.

Και έτσι ξαναγυρνάμε στο αίνιγμα της νέας λιβυκής κεντρικής τράπεζας. Όπως αναφέρει το Market Oracle, η κεντρική τράπεζα της Λιβύης είναι 100% κρατική Η κυβέρνηση τυπώνει το δικό της χρήμα (δηνάριο) μέσω της δικής της τράπεζας.
Η χώρα είναι αυτάρκης, διαθέτει πόρους, είναι κυρίαρχη, και συνεπώς μπορεί να ορίζει την οικονομική της μοίρα. Το μεγάλο πρόβλημα των τραπεζικών Καρτέλ της παγκοσμιοποίησης είναι ότι για να κάνουν δουλειές με τη Λιβύη, πρέπει να περάσουν από τη κεντρική της τράπεζα, και το εθνικό της νόμισμα, στα οποία όμως δεν έχουν καμιά επιρροή. Για αυτό και η διάλυση αυτής της τράπεζας μπορεί να μην αναφέρεται στις ομιλίες του Ομπάμα και του Σαρκοζί, αλλά σίγουρα αποτελεί βασικό λόγο για την επίθεσή τους στον Καντάφι.

Η Λιβύη δεν διαθέτει μόνο πετρέλαιο. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η κεντρική της τράπεζα έχει περίπου 144 τόνους χρυσού στα θησαυροφυλάκια της. Με αυτόν τον θησαυρό, ποιος χρειάζεται την BIS, ή το ΔΝΤ και τους κανόνες του;

Για αυτό ας εξετάσουμε τους κανόνες της BIS και την επίδρασή τους στις τοπικές οικονομίες.

Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της BIS, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να έχουν ως κύριο σκοπό τους την σταθερότητα των τιμών. Και θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες από τις κυβερνήσεις, ώστε να μην επηρεάζονται από πολιτικές βουλήσεις. Θα πρέπει να υπάρχει σταθερή χρηματική προσφορά, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται την επιβάρυνση του λαού με ξένο χρέος. Ο κεντρικές τράπεζες αποθαρρύνονται από το να τυπώνουν χρήμα, και να τα χρησιμοποιούν για το καλό του κράτους, είτε άμεσα, είτε ως δάνειο.

Σύμφωνα με άρθρο της Asia Times του 2002,
«οι κανόνες της BIS εξυπηρετούν απλά το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, ακόμη και εις βάρος των εθνικών οικονομιών. Η BIS κάνει στα εθνικά τραπεζικά συστήματα αυτό που το ΔΝΤ κάνει στα εθνικά νομισματικά καθεστώτα. Οι εθνικές οικονομίες που πέφτουν θύμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, δεν εξυπηρετούν πλέον τα εθνικά συμφέροντα».
Η άποψη είναι ότι αν μια κυβέρνηση δανειστεί από δική της κεντρική τράπεζα & αυτό οδηγεί σε πληθωρισμό. Αν δανειστεί όμως από ξένες τράπεζες ή από το ΔΝΤ, αυτό δεν ισχύει. Στη πραγματικότητα όμως όλες οι τράπεζες τυπώνουν τα χρήματα που δανείζουν, είτε είναι ιδιωτικές, είτε κρατικές. Το περισσότερα καινούργιο χρήμα σήμερα προέρχεται από τραπεζικό δανεισμό. Αν το δανειστείς από κρατική κεντρική τράπεζα, είναι σχεδόν πάντα χωρίς επιτόκιο, και αυτό αποδείχθηκε ότι μειώνει το κόστος των δημοσίων προγραμμάτων κατά 50% (μέσο όρο).

Έτσι ακριβώς λειτουργεί το σύστημα της Λιβύης. Και έτσι εξηγείται το πώς η Λιβύη βρίσκει χρήματα για δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ιατρική περίθαλψη.
Έτσι μπορεί και δίνει στα νέα ζευγάρια άτοκα δάνεια ύψους $50.000. Και έτσι βρέθηκαν τα $33 δισ. που έφτιαξαν το πελώριο αρδευτικό έργο στη έρημο.

Μάλιστα, οι σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ απειλούν τώρα το συγκεκριμένο έργο.
Άρα, ο πόλεμος είναι για το πετρέλαιο ή για τις τράπεζες; Μπορεί και για τα δυο. Μπορεί και για το νερό. Αν διαθέτει ενέργεια, νερό, και άφθονη πίστωση για να δημιουργήσει υποδομές, τότε ένα κράτος δεν χρειάζεται ξένους δανειστές. Και αυτή είναι η απειλή που προκαλεί η Λιβύη. Το να δείξει στον κόσμο τι είναι δυνατόν να γίνει.

Τα περισσότερα κράτη μπορεί να μην διαθέτουν πετρέλαιο, διαθέτουν όμως νέες τεχνολογίες, που μπορούν να καταστήσουν τις οικονομίες τους μη εξαρτώμενες τράπεζες, μειώνοντας στο μισό τα έξοδά τους.

Η ανεξαρτησία από την εξάρτηση της ενέργειας ελευθερώνει τις χώρες από τα δίχτυα των διεθνών τραπεζιτών, και από την ανάγκη να μετατοπίσουν την παραγωγή της οικονομίας του από την εσωτερική αγορά στη διεθνή αγορά, έτσι ώστε να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.

Αν πέσει η κυβέρνηση του Καντάφι, θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν η νέα κεντρική τράπεζα σπεύσει να ενταχθεί στην BIS, και αν η εθνικοποιημένη πετρελαϊκή βιομηχανία πουληθεί σε επενδυτές, και τέλος αν η ιατρική περίθαλψη αλλά και η παιδεία, συνεχίσουν να είναι δωρεάν.

Η πρώτη φορά που ακούσαμε τον όρο ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ (ΝΤΠ) ήταν γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 90, μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Στην αρχή νομίζαμε ότι σήμαινε απλώς την έναρξη της μονοκρατορίας των ΗΠΑ στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά γνωρίζουμε πλέον ότι ΝΤΠ σημαίνει την με κάθε τρόπο και μέσο διάλυση των εθνικών κρατών και των παραδοσιακών αξιών, με τελικό σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου τυραννικού κράτους, που θα διοικεί μια ομογενοποιημένη ανθρωπότητα.

Πραγματικά σήμερα είμαστε βέβαιοι πια ότι οι παγκόσμιοι εξουσιαστές της ΝΤΠ θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο διαθέτουν, ώστε να καθυποτάξουν την ανθρωπότητα. Ίσως το πιο ισχυρό τους χαρτί να είναι το περίφημο πρόγραμμα γαλάζια ακτίνα ή Blue Beam Project.

Τι είναι το Blue Beam Project; Είναι με λίγα λόγια ένα μυστικό (όπως πάντα) σχέδιο της NASA, με σκοπό την μαζική εξαπάτηση της ανθρωπότητας μέσω της πιο εξελιγμένης τεχνολογίας. Το μυστικό αυτό πρόγραμμα έφερε για πρώτη φορά στο φως της δημοσιότητας, ένας Καναδός δημοσιογράφος, ο Serge Monast, στα μέσα της δεκαετίας του 90.

Ο Monast ισχυρίζεται ότι η ΝΑSΑ έχει εγκαταστήσει πάνω σε δορυφόρους που γυρίζουν γύρω από τη γη μηχανήματα λέιζερ, που μπορούν να προβάλουν ολογράμματα στον ουρανό! Φανταστείτε τον ουρανό σαν μια γιγαντιαία κινηματογραφική οθόνη, όπου κάποιος από πίσω, χρησιμοποιώντας έναν προτζέκτορα, προβάλει τρισδιάστατες εικόνες της αρεσκείας του! Ο σκοπός τους είναι τη στιγμή που η ανθρωπότητα θα είναι ένα καζάνι που βράζει από τις οικονομικές κρίσεις, τις θρησκευτικές αναταραχές, την τρομοκρατία και τους πολέμους που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, να προβάλουν στον ουρανό μια παγκόσμια εισβολή εξωγήινων! Εικονική πραγματικότητα και μαζικές ψευδαισθήσεις…

Αν σε ένα πράγμα είναι ασυναγώνιστοι οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι της ΝΤΠ, αυτό σίγουρα είναι η άριστη γνώση της ψυχολογίας του όχλου. Μια ανθρωπότητα εξουθενωμένη και τρομαγμένη, θα είναι έτοιμη να δεχτεί οποιονδήποτε σαν μεσσία (αντίχριστος) αρκεί αυτός να μπορεί να εγγυηθεί ειρήνη και ασφάλεια. Και μάλιστα μια τέτοια τρομαγμένη ανθρωπότητα θα μπορούσε πλέον να δεχτεί και το περίφημο χάραγμα, δηλαδή το υποδόριο μικροτσίπ αν αυτό της ζητούσε ως αντάλλαγμα ο Χ σωτήρας! Ο Μonast μάλιστα ανέφερε ότι οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της ΝΑSA έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν σε κάποιον ανακοπή καρδιάς από απόσταση.

Συμπτωματικά λοιπόν, ο Καναδός δημοσιογράφος πέθανε από ανακοπή καρδιάς λίγες μέρες μετά τη δημοσιοποίηση της έρευνας του γύρω από το Blue Beam Project. Με τον ίδιο τρόπο πέθανε και ο πιο κοντινός του συνεργάτης. Τυχαίο; Δεν νομίζω… Ας σταθούμε μια στιγμή και ας σκεφτούμε όσο απίθανα και να μας ακούγονται αυτά: πόσα χρόνια τώρα μας βομβαρδίζει η κινηματογραφική βιομηχανία με ταινίες γύρω από εισβολή εξωγήινων; Η πιο πρόσφατη μάλιστα, έχει αυτόν ακριβώς τον τίτλο παγκόσμια εισβολή!

Έτσι ακριβώς! Μήπως κάποιοι προσπαθούν να πείσουν την ανθρωπότητα να δεχτεί ως γεγονός αυτό που δεν θα είναι παρά εικονική πραγματικότητα; Μήπως κάποιοι προσπαθούν να προετοιμάσουν την ανθρωπότητα να δεχτεί ως νομοτελειακό γεγονός την επικράτηση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, ώστε να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς από το έξω διάστημα;

Υποθέσεις κάνουμε. Αν κρίνουμε όμως από τις εξελίξεις παγκοσμίως το πλάνο της ΝΤΠ πάει μέχρι τώρα όπως το έχουν σχεδιάσει οι εμπνευστές του. Οικονομική κρίση, ανασφάλεια παντού, κατάρρευση ηθικών αξιών, μετανάστευση, πόλεμοι… Και την κατάλληλη στιγμή θα ηχήσει η σάλπιγγα της «εξωγήινης εισβολής», που θα είναι απλώς εφέ, εικονική πραγματικότητα, αλλά θα είναι το μοιραίο χτύπημα για την «κουρασμένη» ανθρωπότητα. Ο ίδιος ο Μonast πίστευε ότι είμαστε πολύ κοντά στην ολοκλήρωση του Blue Beam Project…

Δεν θα επεκταθούμε σε λεπτομέρειες για το πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Άλλωστε, κυκλοφορούν πολλά σχετικά βιντεάκια στο διαδίκτυο που αν δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη του προγράμματος «γαλάζια ακτίνα», τότε σίγουρα αποτελούν ισχυρές ενδείξεις.

Με το συγκεκριμένο σύστημα προβολής ολογραμμάτων, μπορεί κανείς να προβάλει στον ουρανό ό,τι θέλει: εξωγήινα σκάφη, τέρατα, αγγέλους και δαίμονες. Μπορεί κανείς να παίξει με τους ανθρώπους όπως θέλει… Φανταστείτε να προβάλουν πάνω από τον ουρανό της Τεχεράνης αγγέλους με σπάθες, που θα καλούν τους πιστούς σε τζιχάντ…

Ένα είναι σίγουρο: ότι έχουμε να κάνουμε με αδίστακτους και διεστραμμένους εγκεφάλους, που θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο προκειμένου να μας διαλύσουν και να φτιάξουν ένα παγκόσμιο κράτος του Μεγάλου Αδελφού, όπου δεν θα υφίστανται πια πολίτες ούτε πολιτεία, παρά μόνο δισεκατομμύρια δούλοι ταγμένοι στην υπηρεσία της ΝΤΠ.

Η μόνη διαφορά με το παρελθόν είναι ότι οι σύγχρονοι σκλάβοι της ΝΤΠ αποδέχονται με χαρά την μοίρα τους, σχεδόν τρέχουν να αγοράσουν μόνοι τους τις αλυσίδες τους! Ίσως το μόνο που μπορεί να μας σώσει πλέον, είναι η αφύπνιση και η πίστη!

Κλείνοντας, θα ήθελα να υπενθυμίσω δυο στίχους από το βιβλίο της Αποκάλυψης: «…και έκαμνε σημεία μεγάλα ώστε και πυρ έκαμνε να κατεβαίνη εκ του ουρανού εις την γην ενώπιον των ανθρώπων και επλάνα τους κατοικούντας επί την γην» ΑΠ.ιγ13-14.

Τα συμπεράσματα δικά σας.





  • Το κομματικό πολιτικό σύστημα έχει υποδουλώσει, έχει εξευτελίσει και έχει κάνει συνενόχους στο μεγάλο του έγκλημα, σχεδόν όλους τους άλλους πόλους εξουσίας της ελληνικής κοινωνίας

Σε μια κοινωνία, σαν τη δική μας, πέρα από την κυβέρνηση, υπάρχει ένας αριθμός ηγεσιών και εξουσιών. Οπως ο πρόεδρος της “δημοκρατίας”, ο πρόεδρος της βουλής, η ηγεσία της αντιπολίτευσης, η ηγεσία των τριών ανώτατων δικαστηρίων της χώρας (Αρειος Πάγος, Συμβούλιο της Επικρατείας και Ελεγκτικό Συνέδριο), η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων (ΓΕΕΘΑ, ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ), η ηγεσία της αστυνομίας, η ηγεσία της εκκλησίας, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ, της ΓΣΕΒΕΕ, οι ηγεσίες των μεγάλων επιστημονικών συλλόγων της χώρας (όπως ο ΔΣΑ), των επιμελητηρίων, οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων, οι “ανεξάρτητες” αρχές, κλπ κλπ.

Ολα αυτά τα πρόσωπα και οι θεσμοί απαρτίζουν αυτό που λέμε “ηγεσία της κοινωνίας”, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και έχουν λιγώτερο ή περισσότερο θεσμικό χαρακτήρα. Ωστόσο, και ανεξάρτητα από την θεσμική τους βαρύτητα και ισχύ, οι ηγεσίες αυτές έχουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο στο οποίο ηγούνται. Στο σύνολο της κοινωνίας έχουν πρωτίστως ευθύνη. Και όχι μόνο στους επιμέρους κλάδους της, που τυχόν αντιπροσωπεύουν ή θεωρητικά “προστατεύουν”.

Μέχρι στιγμής, και έχουν περάσει σχεδόν 18 μήνες λεηλασίας της χώρας μας και του λαού της, με αυτουργό αυτής της λεηλασίας την ίδια την κυβέρνησή μας, καμμία από τις άλλες κοινωνικές ηγεσίες, θεωρητικά αυτόνομες, δεν αποφάσισε να σταθεί με το μέρος του λαού και να ορθώσει θαρραλέα και αποτελεσματικά το ανάστημά της απέναντι στην κυβερνητική λαίλαπα.

Με αποτέλεσμα ο λαός να παλεύει μόνος κι απελπισμένος στις πλατείες των Αγανακτισμένων. Ενώ η εξαθλίωσή του γενικεύεται. Κι ενώ οι άνεργοι κοντεύουν το ενάμισυ εκατομμύριο στην ουσία (χώρια οι ξενιτεμένοι). Κι ενώ ένας μεγάλος αριθμός οικογενειών έχει πια ένα ή περισσότερα μέλη με μόνιμα ψυχολογικά προβλήματα εξαιτίας της ζοφερής αυτής οικονομικής κατοχής και αφαίμαξης υπέρ των ξένων δυνάμεων.

Δεν είναι η ατολμία που εμποδίζει τις ηγεσίες αυτές να σταθούν αλληλέγγυες προς τον λαό και να τον στηρίξουν. Οι ηγεσίες αυτές έχουν αλωθεί. Εχουν υποδουλωθεί. Εδώ και χρόνια. Χρόνια πολλά. Εχουν λοιπόν υποδουλωθεί στο διεφθαρμένο και μολυσματικό κομματικό πολιτικό σύστημα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και η υποδούλωση αυτή συνέβη σε αρκετές περιπτώσεις και με δική τους θέληση και επιδίωξη. Οι ηγεσίες αυτές είναι πια μέρος του “στρατού κατοχής” του πολιτικού συστήματος επί της κοινωνίας. Και φυσικά συνένοχες στο τεράστιο έγκλημα που συντελείται μπροστά στα μάτια μας.

Η υποδούλωση και ο προσεταιρισμός των κοινωνικών αυτών ηγεσιών από το διεφθαρμένο καθεστώς δεν γίνεται με κάποιον μυστικό και συνωμοτικό τρόπο. Πρώτα πρώτα αρκετές από αυτές τις ηγεσίες ΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ άμεσα από την εκάστοτε κυβέρνηση. Με συμφωνία και της “αντιπολίτευσης”. Με χαρτιά και σφραγίδες. Αλλες προκύπτουν μέσα από μια διαδικασία επιλογής που ουσιαστικά βρίσκει πάλι σύμφωνα και τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβερνάνε την χώρα (με την μορφή που έχουν σήμερα τουλάχιστον) εδώ και μισό αιώνα, αλλά και τις άλλες επιμέρους ηγεσίες. Αλλες πάλι τέτοιες ηγεσίες, όπως οι συνδικαλιστικές και οι πανεπιστημιακές, χρωστούν την ανάδειξή τους επίσης στο ίδιο διεφθαρμένο κομματικό σύστημα. Ανάδειξη που γίνεται μέσα από παρωδίες δημοκρατικών διαδικασιών που διοργανώνονται με την συνδρομή του πολιτικού συστήματος.

Με λίγα λόγια το σύνολο της ηγεσίας της κοινωνίας μας είναι υποχείριο του διεφθαρμένου κομματικού πολιτικού συστήματος [Το ίδιο το πολιτικό σύστημα είναι φυσικά υποχείριο της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας και των ξένων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων]. Και πολλά τμήματα των ηγεσιών αυτών της κοινωνίας, συναγωνίζονται στην σήψη και στην διαφθορά το ίδιο το επικυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Δηλαδή αρκετές από αυτές τις ηγεσίες πλουτίζουν παρασιτικά εις βάρος του λαού και χάριν στον πλούτο που παράγει ο λαός μας, όπως παρασιτικά και με τον ίδιο τρόπο ζει και βασιλεύει και το ίδιο το πολιτικό σύστημα εις βάρος του λαού μας.

Σε λίγες περιπτώσεις έχουμε δει και εξευτελιστικές παραστάσεις όπου κάποιες από αυτές τις ηγεσίες, καθαρά και μόνο για ξεκάρφωμα του λαού, επιχειρούν να υποδυθούν τον λέοντα έναντι του εργοδότη τους, δηλαδή του πολιτικού συστήματος, ανάλογα με την πολιτική συγκυρία και τις ανάγκες της πολιτικής διαχείρισης του καθεστώτος. Φυσικά και πρόκειται για θέατρο. Κι αυτό το δείχνουν τα αποτελέσματα αυτών των λεονταρισμών. Και ο συνακόλουθος εξευτελισμός των ηγεσιών αυτών παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ελεγχόμενων ΜΜΕ.

Ο λαός μας ΔΕΝ έχει τίποτε να περιμένει από τις ηγεσίες αυτές.

Δεν είναι μόνο άχρηστες ηγεσίες. Είναι ουσιαστικά οι εχθροί του. Οι εχθροί του λαού. Διότι ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό δυνάμεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την σημερινή εφιαλτική κατάσταση. Αλλά, οι ηγεσίες αυτές, υπηρετώντας πιστά το σύστημα, με το οποίο είναι συνένοχες, κρατούν τις δυνάμεις αυτές εγκλωβισμένες ή τις εμποδίζουν με κάθε μέσο, ακόμα και “στρατιωτικά”, από το να εκφράσουν την αντίθεσή τους.

Σε πρώτη ευκαιρία ο λαός μας θα πρέπει να συντρίψει τις εχθρικές, σάπιες και διεφθαρμένες αυτές ηγεσίες.

Πριν τον συντρίψουν εκείνες.

Θραξ ο Αναρμόδιος