Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Μαρ 2012

Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων.
Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές.
Γενιές που σφαγιάστηκαν, καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών.
Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει.
Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνεύρεση την οφείλουν στον Σωτήρα.

Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει μπροστά για να σηκώσει το βάρος της αξιοπρέπειας μα μόλις τα δύσκολα περνούσαν ο ανυπότακτος καταδικαζόταν, εκτελούνταν, κρέμονταν στο τσιγκέλι, ενώ ο τρελός γινόταν ο περίγελος κάθε Κυριακή μετά το χριστιανικό εκκλησίασμα.

Είναι επικίνδυνοι όσοι κουβαλούν την τρέλα της ελευθερίας γι' αυτό η τιμωρία τους πάντα είναι παραδειγματική. Έτσι είναι μαθημένος ο όχλος που πάτησε και πατάει σε αυτή την χώρα. Να ανέχεται ως ραγιάς και να συμπεριφέρεται ως κεχαγιάς.

Γι΄αυτό τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σε τούτο τον τόπο γιατί είμαστε ολίγιστοι ψυχικά, ενώ αριθμητικά ξεπερνούμε τα προγνωστικά των εκλογικών αναμετρήσεων.
Κρύβουμε όλοι μας έναν μαυραγορίτη που όταν είναι να επιβιώσουμε βγαίνει από την σπηλιά και τον αφήνουμε να κάνει πλιάτσικο στο βίο και την αξιοπρέπεια του διπλανού μας. Όταν μας παίρνει κιόλας, τον αφήνουμε να σηκώσει κεφάλι και να απαιτεί σαν να του χρωστάει η ζωή ακόμα και την ζωή του άλλου.

Στα εύκολα αποτυχαίναμε πάντα, αλλά η έκπληξη έρχονταν στα δύσκολα. Εκεί σπάγαμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι με την γροθιά υψωμένη σε έναν αγώνα που τελικά δεν τον έδωσαν ποτέ οι πολλοί αλλά πάντα οι λίγοι.
Δεν είναι άλλωστε ασυνείδητη η έκφραση που λέμε όλοι μας δύο χρόνια τώρα: «Ένας ρε, δεν υπάρχει;»
Ψάχνουμε τον Έναν γιατί πάντα Ένας ήταν, και αυτός ο Ένας κατάφερνε το αδιανόητο για αυτό τον όχλο:
Να τον κάνει έστω για λίγο λαό.
Να κατεβάζει τα εξουσιαστικά είδωλα και να τα φέρνει στα μέτρα του σκλάβου και του κολίγου αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν ούτε κατά προσέγγιση το ύψος του ρυτιδιασμένου μετώπου ενός κατατρεγμένου.

Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια.
Ίσως κουράστηκε, ίσως πάλι να κουβαλάει την γνώση αυτών των δύο αιώνων.
Ίσως να έγινε πια σοφός μετά από τα απανωτά ξεπουλήματα του ίδιου λαού που υπερασπίστηκε, γνωρίζοντας από τη μήτρα της μάνας του, πού θα καταλήξουν και πάλι οι γραμμές της Ιστορίας.

Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, Θόδωρο, Νικήτα, Παύλο, Ίωνα, Άρη, Νίκο, Γρηγόρη, Αλέκο και ήταν πάντα Ένας, που με τις πράξεις και τις συνειδητές αποφάσεις ζωής που πήραμε, τον εκτελούμε καθημερινά στο Τοίχο της Iδιοτέλειάς μας σαν να ήταν Κανένας.

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Μια ζωή ο μαλάκας Ελληνικός λαός θα μαθαίνει όλα όσα θα γίνουν για εκείνον, χωρίς εκείνον κατόπιν εορτής…

Εδώ και δυο μήνες ρωτάω και σιγά που θα έπαιρνα απάντηση…
Στα παπόρια τους και πέντε αυγά Τουρκίας…


Εμείς, όμως, έχουμε τον τρόπο να τα μαθαίνουμε…
Στην Ελλάδα ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο!

Για πείτε μας ρε μακαντάσηδες Παπαδημοβουβουζέλοι, έχετε υπογράψει κρυφές συμφωνίες και μέτρα που «ξεχάσατε» να τα ανακοινώσετε στον Ελληνικό λαό;

Τι υπογράψατε κάτω από το τραπέζι που εμείς εντέλει δεν το ξέρουμε;

Πριν λίγες ημέρες η έκθεση του ΔΝΤ έκανε λόγο για μέτρα που θα έπρεπε να φτάσουν τα 14 δισ. ευρώ για τη διετία 2013-2014 ενώ το συνολικό πακέτο 2010-2014 θα έφτανε τα 63 δις, ενώ στις Βρυξέλλες, και συγκεκριμένα στο Γιούρογκρουπ συζητήθηκαν μέτρα που θα φτάσουν τα 16 δισ. και συνολικά τα 65 δισ. Ευρώ!!!

Και εντάξει ο δοτός τραπεζοϋπάλληλος της Goldman Sachs, τη δουλίτσα που του αναθέσανε κάνει ο άνθρωπος, και εντάξει ο Βουβουζέλος που είναι βουτηγμένος στο σκατό μέχρι το λαιμό, ο πνιγμένος το νερό δεν το φοβάται…

Εσύ ρε Αντώνη Κομανέτση, ξέρεις κάτι για τις μυστικές συμφωνίες και το κρύβεις ή σ΄ έχουνε έτσι για πλάκα για να συμπληρώνεις το καρέ, σαν την τελευταία τρύπα του ζουρνά!

Και στη μια όμως, αλλά και στην άλλη περίπτωση παίζεις με τη φωτιά Αντωνάκη…

Μια φωτιά που έτσι και αρπάξει θα σας αποτεφρώσει όλους εν ριπή οφθαλμού…
Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Είδαν το 11% των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και τους έφυγε η ψυχή.
Και τώρα τι γίνεται;
Κι αν το 11 γίνει 15;
(Εκεί εκτιμάται ότι θα οδηγηθούν τα πράγματα).

Εις εφαρμογή, λοιπόν, τα μεγάλα, πλην όμως γνωστά, πεπαλαιωμένα κόλπα…

Πρέπει να παρουσιαστεί με κάθε τρόπο ο Καμένος αναξιόπιστος, μόνο έτσι θα πει ο κόσμος «κι αυτός σαν τους άλλους κωλοτούμπας είναι…».

Ρίξε λοιπόν τη παπαγαλο-είδηση κι άμα κάτσει, μας έκατσε:
«Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του thousandnews στο στρατόπεδο της Δημοκρατικής Συμμαχίας, ακούγεται έντονα το όνομα του Πάνου Καμμένου!!!»
Βρείτε κάτι πιο πιστικό ρε παιδιά, μη διακινδυνεύετε τη φήμη σας ως άξια γκεμπελικά τέκνα…

Πείτε κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα πιστευτό, γράψτε π.χ., «50 βουλευτές από τη ΝΔ και 40 περίπου μέλη του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ προσχώρησαν στους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Την προσχώρησή του υπό όρους συζητάει και ο Αντώνης Σαμαράς».

Κάτι τέτοιο πάνω κάτω, για να μπορέσει να το πιστέψει και ο κόσμος…

Αλλιώς τζάμπα χαραμίζετε τον γεροντικό πολιτικό σας ενθουσιασμό!

Του Νίκου Αργεάδη

Αφού ως Λαό

1) Μας χλεύασαν

2) Μας ταπείνωσαν

3) Μας έφεραν ξένη διοίκηση με τη μορφή του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

4) Μας φτώχυναν, για να σώσουν τις ξένες και τις Ελληνικές τράπεζες αλλά και το σύστημα που τους συντηρεί οικονομικά και πολιτικά

5) Μας κορόϊδεψαν, και συνεχίζουν να μας κοροϊδεύουν

6) Μας αφαίρεσαν την ασφάλεια αλλά και την αίσθηση της ασφάλειας

7) Άφησαν ανοχύρωτη την Ελλάδα για να μπαινοβγαίνει ο πάσα ένας όποτε θέλει

Τώρα μεταφέρουν το εκρηκτικό –πλέον- και πρωτίστως πολιτικό πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης από τον βόθρο της Αθήνας στην επαρχία.

Και εγένετο λύση και η λύση είναι «στρατόπεδα συγκέντρωσης!!» για κατά το πλείστον βασανισμένους ανθρώπους που ούτε Πατρίδα έχουν αλλά ούτε και που την κεφαλήν κλείναι.

Σήμερα το πρωϊ στην τηλεόραση του Σκάϊ ο υπουργός –λέμε τώρα!- προστασίας του Πολίτη στο αγωνιώδες ερώτημα της συντονίστριας των κινητοποιήσεων στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Νεάπολη Κοζάνης, δήλωσε πως οι άνθρωποι αυτοί που θα μεταφερθούν δεν είναι εγκληματίες και -άκουσον-άκουσον- «δεν θα μπορούν ούτε να εισέρχονται ούτε και να εξέρχονται!! από τα στρατόπεδα. Επίσης ότι θα απελαυνονται γρήγορα.

Δεν περίμενα λογική και εμπεριστατωμένη απάντηση από εκπρόσωπο του σοσιαλφασιστικού συστήματος (κυρίως) ΠΑΣΟΚ που οδήγησε την Πατρίδα μας στην προτεκτοροποίηση και στην μετανεωτερική δουλεία, στην κοινωνική διάλυση και στην εθνική ανυποληψία.

Οδηγούμαστε πλέον αργά αλλά σταθερά σε καταστάσεις εμφυλιοπολεμικές γιατί η ελίτ, ανίκανη να διαχειριστεί την χώρα και το κράτος, κοινωνικοποιεί και μεταφέρει πλέον το εκρηκτικό ζήτημα της λαθρομετανάστευσης στην επαρχία μετατρέποντας το σε ωρολογιακή βόμβα που θα συνεκραγεί με τα υπόλοιπα που έχουν οξύνει μόνοι τους με τις αντεθνικές πολιτικές εντός και εκτός ΕΕ.


Μήνυμα προς την Ελλάδα σχετικά τις επικείμενες εκλογές έστειλε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

«Ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών και η διαμόρφωση του προϋπολογισμού είναι υπόθεση των Ελλήνων και κανενός άλλου. Το μέλλον της Ελλάδας είναι στα χέρια των Ελλήνων. Λάβαμε τη διαβεβαίωση του πρωθυπουργού, Λουκά Παπαδήμου, ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού επιθυμεί την παραμονή στο ευρώ», είπε.

«Ελπίζουμε αυτό να γίνει» έσπευσε να συμπληρώσει χαρακτηριστικά, διότι, όπως διαμήνυσε, «η τήρηση ευρωπαϊκών κανόνων και υποχρεώσεων είναι μια συμβολή στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη - και η αλληλεγγύη δεν είναι ποτέ μονόδρομος».

Αναφορικά με το δεύτερο πακέτο διάσωσης τόνισε ότι η εφαρμογή του είναι προϋπόθεση για τη βιώσιμη ανάπτυξη της Ελλάδας. «H χώρα σας είναι σε μία δύσκολη φάση, πρέπει να εφαρμόσει μια εξαιρετικά απαιτητική πολιτική» τόνισε ο κ. Σόιμπλε.

Επιπλέον, σημείωσε ότι πρέπει να δοθεί χρόνος στην Ελλάδα, στην οικονομία της και στις χρηματαγορές, προκειμένου να εφαρμοσθούν όσα έχουν συμφωνηθεί.

Όπως είπε, «δεν αρκεί η οικονομική σταθεροποίηση, παρότι δεν γίνεται και χωρίς αυτή. Τις προσπάθειες για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας θα τις στηρίξουμε με την παροχή ευρωπαϊκής αλλά και διμερούς αποτελεσματικής βοήθειας. Ο ελληνικός λαός που επωμίστηκε τις συνέπειες μιας λανθασμένης οικονομικής πολιτικής στο παρελθόν, θα πρέπει να διαπιστώσει ότι οι προσπάθειες του δεν θα πάνε χαμένες και ότι θα υπάρξει ένα αίσιο τέλος».

Τέλος, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αρνήθηκε ότι η κυβέρνησή του έχει κάνει συστάσεις προς την Ελλάδα σε ό,τι αφορά την αγορά εξοπλιστικών συστημάτων και συγκεκριμένα των μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter. «Απ' ό,τι ξέρω, η τρόικα έχει δώσει σποραδικά κάποιες συμβουλές, βέβαια όχι δημόσια. Κυβερνήσεις όμως δεν κάνουν συστάσεις σε άλλες κυβερνήσεις πώς θα διαμορφώσουν τον κρατικό τους προϋπολογισμό. Όμως η Ευρώπη είναι μια κοινωνία δικαίου. Αυτό σημαίνει: όλοι πρέπει να τηρούν τις συμβάσεις. Από εμένα δεν θα υπάρξουν συστάσεις. Η Ελλάδα θα πρέπει μόνη της να αναλάβει την ευθύνη», δήλωσε.

Απαντώντας ωστόσο σε ερώτηση σχετικά με το ποσό που έχει κερδίσει ως σήμερα η Γερμανία από τους τόκους των δανείων που έδωσε στην Ελλάδα μέσω της κρατικής γερμανικής τράπεζας KfW, ο κ.Σόιμπλε συνέστησε να μη γίνονται καλύτερα τέτοιες ερωτήσεις, επειδή, «οι τόκοι που θα ζητούσε η KfW αν έδινε τα δάνεια αλλού θα ήταν υψηλότεροι».

Πηγή


  • Ο θεσμικός και πολιτικός προϊστάμενος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, φέρεται σύμφωνα με το Wilikeaks να κατηγόρησε ως εθνικά επικίνδυνη την αρμόδια υπηρεσία ασφάλειας της Ελλάδας, προφασιζόμενος ελλείψεις προσωπικού και... τον συνδικαλισμό!!!
  • Σύμφωνα με το ν. 3649/2008 αλλά και τα άρθρα 146 & 148 του ΠΚ πως νομιμοποιείται ακόμη και ένας Υπουργός να δίνει απόρρητα στοιχεία για την Υπηρεσία σε ξένη κυβέρνηση; Αυτό δεν είναι κατασκοπεία και εσχάτη προδοσία;
Η αστυνομία γνωρίζει τις ταυτότητες των σχεδόν όλων των μελών των τρομοκρατικών ομάδων που δρουν στην Ελλάδα αλλά δεν έχει στοιχεία για να προχωρήσεις σε συλλήψεις, δήλωνε τον Ιανουάριο του 2010 ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδη στον τότε πρέσβη των ΗΠΑ Ντάνιελ Σπέκχαρντ, σύμφωνα με έγγραφο που έφερε στο φως το Wikileaks.

Το έγγραφο –πρόκειται για αναφορά της πρεσβείας προς το Στέητ Ντιπάρτμεντ με κοινοποίηση σε πολλές πρεσβείες– περιγράφει τη συνομιλία μεταξύ του υπουργού και του πρέσβη, στις 22 Ιανουαρίου 2010.

Ο υπουργός ενημέρωσε, σε συνέχεια προηγούμενης συνάντησης με τον πρέσβη, για τις προσπάθειες αναδιοργάνωσης της Αστυνομίας, του Λιμενικού αλλά και της ΕΥΠ.
Αναφερόμενος στις τρομοκρατικές ομάδες ο υπουργός είπε σχετικά με την επίθεση που είχε γίνει λίγες ημέρες νωρίτερα στην Εθνική Ασφαλιστική, στη λεωφόρο Συγγρού, ότι η αστυνομία γνωρίζει όλους όσους συμμετείχαν αλλά δεν έχει στοιχεία για συλλήψεις.

Προχώρησε ακόμη και σε χαρακτηρισμούς για την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών:
«Είναι ένα τίποτα, δεν υπηρετεί την αποστολή της να προστατεύσει την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια λόγω των ελλείψεών της, μεταξύ τους και ο συνδικαλισμός"...!

Χρυσοχοΐδης προς πρώην αμερικανικό πρόξενο Ντάνιελ Σπέκχαρντ: "Η ΕΥΠ είναι ένα τίποτα"

Με αυτή τη σύντομη κοφτή φράση περιέγραψε ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Μ. Χρυσοχοϊδης την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες σε συνομιλία του με τον πρώην πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ τον περασμένο Ιανουάριο.

Συγκεκριμένα, σε τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας που διέρρευσε από το Wikileaks, με ημερομηνία 22 Ιανουαρίου 2010, ο κ. Χρυσοχοϊδης είχε εκτενή, 45 λεπτη, συνομιλία με τον κ. Σπέκχαρντ στο γραφείο του. Το θέμα της συνομιλίας ήταν τα σχέδια της κυβέρνησης για την εκ βάθρων αναδιάρθρωση των ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας (μυστικές υπηρεσίες, αστυνομία, λιμενικό κλπ).

Στη συζήτηση εκείνη, ο κ. Χρυσοχοϊδης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ΕΥΠ, η οποία όπως σημείωσε ο υπουργός δεν υπηρετεί την αποστολή της να προστατεύει την Ελλάδα και το γεγονός είναι ότι είναι επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια εξαιτίας των πολλών ελλείψεών της, όχι μόνο εξαιτίας του συνδικαλισμού. Ο κ. Χρυσοχοϊδης εξέφρασε μάλιστα στον κ. Σπέκχαρντ την πρόθεσή του «να διαλύσει και να χρίσει από την αρχή» (σσ. «to collapse and rebuild it» όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο εμπιστευτικό τηλεγράφημα).

Σε άλλο σημείο ο Speckhard περιγράφει πως ο κ.Χρυσοχοϊδης -που σημειωτέον ήταν μόνος στη συνάντηση, ενώ οι Αμερικάνοι ήταν πολλοί- του δήλωσε ότι η Ελληνική πλευρά, δεν θέλει να έχει κανένα μυστικό από την Αμερικανική, στα ζητήματα της τρομοκρατίας.
(“He stated forcefully that he wanted outstanding cooperation with the United States and that the MCP did not want to have any secrets from the American side when it came to work against terrorists.”)

Μετά από τις δηλώσεις αυτές του κυρίου Χρυσοχοΐδη τι πρέπει να κάνει ο σημερινός πρωθυπουργός; Μήπως πρέπει να απομακρύνει ως άκρως επικίνδυνο για την πολιτική ειρήνη και την ασφάλεια της χώρας τον κύριο Χρυσοχοΐδη ή θα πρέπει να καταργήσει την ΕΥΠ; Βέβαια, μία σκέψη είναι να επαναφέρει την ΕΥΠ σε προσυνδικαλιστική κατάσταση ή να απολύσει όλους τους συνδικαλιστές... όλων των κομμάτων... αφού ζητήσει από τον πολιτικό του υφιστάμενο (κύριο Χρυσοχοίδη) τα αποδεικτικά στοιχεία επικινδυνότητας λειτουργίας της ΕΥΠ, καθώς και συγκεκριμένων υπαλλήλων της που έχουν απαξιώσει τον ρόλο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Τέλος, μήπως πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για κάποιες "εκκαθαρίσεις" στην ΕΥΠ; Για ποιούς λόγους έγιναν; Για κομματικούς ή επειδή συγκεκριμένα στελέχη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών είχαν στοχοποιηθεί ως μη συνεργάσιμα και ως εκ τούτου ενοχλητικά από τον κύριο Σπέκχαρντ;

Ολόκληρο το έγγραφο στην Guardian

Τα έργα και οι ημέρες Χρυσοχοΐδη

Όταν ήταν Νομάρχης πραγματοποίησε, μαζί με άλλους «εκπαιδευτικό» ταξίδι στην Ανατολική Γερμανία;

Το κωδικό όνομα «τσαγανός» ποιος του το έδωσε;

Ποιοι επί της Υπουργίας του σαν Υπουργός Δημόσιας Τάξης (πριν γίνει Γραμματέας ΠΑΣΟΚ), είχαν στήσει την «φάμπρικα» των υποκλοπών που τον ενημέρωναν και όταν έγινε Γραμματέας;

Τα ίδια πρόσωπα ήταν στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας σαν «αρεστοί» και επί ΝΔ;

Παρακολουθούσαν πολιτικά πρόσωπα όλων των κομμάτων και δημοσιογράφους;

Παρακολουθούσαν τον νυν Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και μέλη της οικογένειάς του, στενής και ευρύτερης;

Τα πρόσωπα αυτά τον ενημέρωναν καθημερινά για τις παρακολουθήσεις – υποκλοπές πολιτικών και ενημέρωναν πρεσβείες συμμαχικών χωρών;

Κάποιο από τα πρόσωπα αυτά, που αναφέρεται στο κείμενο – καταγγελία «η ναρκωδραχμή» επί της Υπουργίας του σαν Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ανήλθε στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας με προσωπική του παρέμβαση και επιμονή;

Τα πρόσωπα που είχαν στήσει τις υποκλοπές, σήμερα με προσωπική του παρέμβαση, έχουν λάβει «θέσεις»;

Ποια είναι η σχέση του με τον τέως Αρχηγό της Αστυνομίας κ. Φώτη Νασιάκο;

Ποια είναι η σχέση του με τον απόστρατο Αστυνομικό Υποδιευθυντή Φώτη Παπαγεωργίου;

Οι δύο αυτοί είχαν, όπως έγραψαν κατά καιρούς έγκριτες ελληνικές εφημερίδες, σχέσεις πέραν από τις υπηρεσιακές με πρεσβείες ξένων χωρών;

Οι δύο αυτοί, κ.κ. Νασιάκος και Παπαγεωργίου, ανέφεραν με απόρρητες αναφορές τους σε στελέχη της ΝΔ σε παλαιότερα χρόνια, αλλά και σε ξένες πρεσβείες, ότι τρομοκράτες ήταν στελέχη του ΠΑΣΟΚ;

Μήπως το φαινόμενο Μιχάλης Χρυσοχοίδης είναι προϊόν εκβιασμών και συναλλαγών; Μήπως χρειάζεται να γίνει εις βάθος έρευνα ή οι εκβιασμοί συνεχίζονται;

Εμείς απορίες καταθέτουμε, καταγράφουμε φήμες που κάποια στιγμή πρέπει να απαντηθούνε και τέλος, υπενθυμίζουμε πως τα Wikileaks μπορεί να γράφουν πολλά, αλλά οι κυβερνώντες φαίνεται πως δεν επηρεάζονται από τίποτε...

Ως πότε άραγε;


Έχουν ξεπεράσει κάθε μέτρο και έχουν διολισθήσει στην χωρίς μάσκες κατάλυση του πολιτεύματος και την μετατροπή του σε χούντα

Άκρως επικίνδυνοι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις, αλλά περισσότερο επικίνδυνοι αυτοί που δέχονται να τις εκτελέσουν

Οι μνημονιακοί κυβερνώντες στοχεύουν ξεκάθαρα κατά των Ελλήνων πολιτών, τους οποίους αντιμετωπίζουν ως εχθρούς και τους βάζουν στο στόχαστρο ελεύθερων σκοπευτών


Ελεύθερους σκοπευτές θα αναπτύξει στις ταράτσες γύρω από την πλατεία Συντάγματος η Αστυνομία κατά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Όσο κι αν αυτό ακούγεται απίστευτο, προβλέπεται στον σχεδιασμό που εκπόνησε το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας για τα μέτρα Ασφάλειας και Τάξης την ερχόμενη Κυριακή, προκειμένου να αποφύγει τις αναμενόμενες διαμαρτυρίες των πολιτών κατά των «επισήμων» της εξέδρας στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Στην διαταγή που διαβιβάστηκε από την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής προς όλες τις αστυνομικές υπηρεσίες του Λεκανοπεδίου, εκτός των άλλων μέτρων που αφορούν το «σφράγισμα» της ευρύτερης περιοχής της πλατείας από τους στύλους του Ολυμπίου Διός μέχρι την Πανεπιστημίου και όλες τις κάθετες οδούς, από ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ, άνδρες της Ασφάλειας και δικυκλιστές των ομάδων Δ.ΕΛ.Τ.Α και ΔΙ.ΑΣ, αναφέρεται και η τοποθέτηση ελεύθερων σκοπευτών της Ειδικής Κατασταλτικής Αντιτρομοκρατικής Μονάδας σε ταράτσες γύρω από την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας και τους κεντρικούς δρόμους που οδηγούν σε αυτή.

Το απίστευτο αυτό μέτρο δεν είναι δυνατό να εξηγηθεί με την κοινή λογική, ακόμη και την πλέον ακραία, αφού οι ειδικά εκπαιδευμένοι ελεύθεροι σκοπευτές της Ελληνικής Αστυνομίας έχουν ως αντικείμενο να πυροβολούν και να σκοτώνουν αυτόν που βάζουν στην διόπτρα τους!!!

Αυτή άλλωστε είναι η αποστολή τους και μέχρι σήμερα έχουν χρησιμοποιηθεί σε ελάχιστες περιπτώσεις ομηρείας από ενόπλους, έναν από τον οποίο είχαν σκοτώσει στην Βόρεια Ελλάδα προκειμένου να σώσουν τους επιβάτες του λεωφορείου που είχε καταλάβει οπλισμένος με Καλάσνικοφ και χειροβομβίδες.

Το μόνο που μπορεί να εξηγήσει μια τέτοια ακραία, όσο και επικίνδυνη κίνηση, είναι ο απόλυτος πανικός που έχει καταλάβει τους κρατούντες για την αυξανόμενη οργή των πολιτών, πανικός που «κατεβαίνοντας» προς τους Στρατηγούς των Μεγάρων της Κατεχάκη και της Αλεξάνδρας, μετατρέπεται σε απύθμενη βλακεία!!!


Σε δημοσίευμα του σημερινού (22.3.2012) τεύχους του περιοδικού «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» που αφορά ένα νέο γκάλοπ για τις επικείμενες εκλογές, διαβάζω ότι «ΣΥΡΙΖΑ, Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών, Μίκης Θεοδωράκης-Σπίθα, Ανταρσύα εξακολουθεί να αποτελεί δυνητική επιλογή του εκλογικού σώματος που θα έφτανε στα 18-20%»

Επανειλημμένα έχω δηλώσει ότι η Σπίθα δεν αποτελεί κόμμα.

Διαψεύδω κατηγορηματικά κάθε πληροφορία - είδηση που με αφορά σε σχέση με τις επικείμενες εκλογές.

Κατ' αρχήν πιστεύω ότι σε συνθήκες απώλειας της Εθνικής Αυτοτέλειας, με τις σχέσεις υποταγής στο ΔΝΤ και στην Ευρώπη των Τραπεζών, με την παρουσία του κ. Ράιχενμπαχ και των συνεργατών που εκτελούν ουσιαστικά καθήκοντα Πρωθυπουργού και υπουργών και τέλος με την ρητή υποχρέωση της όποιας κυβέρνησης προκύψει να εφαρμόσει πιστά το απεχθές και επαχθές Μνημόνιο ΙΙ, κάτω απ' αυτές τις συνθήκες οι εκλογές δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά ένα παιχνίδι εντυπώσεων, για να ξεγελάσουν το λαό δημιουργώντας ψεύτικες ελπίδες, να τον αποπροσανατολίσουν και να τον αποσυντονίσουν, ώστε μετά τις εκλογές να επιπέσουν επάνω του με νέα ορμή.

Για να ηττηθεί αυτό το συμπαγές αντεθνικό και αντιλαϊκό Μέτωπο της εθνικής μειοδοσίας και της αντιλαϊκής λαίλαπας, θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα επίσης συμπαγές μέτωπο των κοινωνικών δυνάμεων που θίγονται από τις πολιτικές των Μνημονίων, υπεράνω ιδεολογικών και κομματικών συνόρων. Και γι' αυτό ανέλαβα να δημιουργήσω το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών (ΚΑΠ), που το θεωρούσα και το θεωρώ ως ένα συνδετικό κρίκο γι' αυτόν ακριβώς το σκοπό.

Δυστυχώς ομολογώ ότι απέτυχα, δεδομένου ότι αντιμετώπισα γενικώς άρνηση συνεργασίας και μάλιστα αναζωπύρωση του κομματικού πατριωτισμού, που καταδικάζει και πάλι τα κόμματα της Αριστεράς που επιδιώκουν την παρουσία τους στη Βουλή, σε ένα ρόλο παθητικού παρατηρητή, ανίκανα να εμποδίσουν ουσιαστικά, όπως έγινε έως τώρα, τις δραματικές εξελίξεις με θύμα τη χώρα και τον Ελληνικό Λαό.

Μίκης Θεοδωράκης
«Είμαστε εδώ στο Αιγαίο γιατί τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που υπάρχουν είναι και δικά μας»
Αυτό το σαφέστατο μήνυμα στέλνουν οι Τούρκοι στους εκπροσώπους των παγκόσμιων πετρελαϊκών κολοσσών που θα βρίσκονται για συνέδριο στην Αθήνα 28 και 29 Μαρτίου, βγάζοντας από χθες στο Βόρειο Αιγαίο για έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα έως και τις 29 Μάρτη το ερευνητικό σκάφος «Πίρι Ρέις».

Ήδη από χθες τέθηκαν σε κατάσταση επιφυλακής αντιτορπιλικά και φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού που βρίσκονται στα λιμάνια Λέσβου και Λήμνου ενώ οι κινήσεις του τουρκικού ερευνητικού σκάφους παρακολουθούνται συνεχώς από 2 περιπολικά του λιμενικού.

Δεν αποκλείεται σήμερα ή αύριο οι Τούρκοι να κλιμακώσουν τις προκλήσεις τους βγάζοντας στο Βόρειο Αιγαίο και για προστασία του «Πίρι Ρέις» δύο δικές τους πυραυλάκατους και μια φρεγάτα δίνοντας το μήνυμα στην Ελλάδα ότι είναι αποφασισμένοι να φτάσουν έως τα άκρα για τον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου.

Η έξοδος του «Πίρι Ρέις» είναι στοχευμένη καθώς οι έρευνες του θα διαρκέσουν μέχρι τις 29 Μάρτη, ημερομηνία που λήγει το διήμερο διεθνές συνέδριο του Εκόνομιστ για την ενέργεια που θα γίνει την Αθήνα.

Στη διάρκεια του συνεδρίου θα υπογραφεί Μνημόνιο Συνεργασία σε θέματα ενέργειας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ που θα αφορά όμως θαλάσσια περιοχή που την ίδια μέρα θα κάνουν έρευνες οι Τούρκοι με το «Πίρι Ρέις».

Το μήνυμα της Άγκυρας είναι σαφέστατο και θέλει να δείξει ότι οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ των τριών κρατών είναι άκυρη αφού γίνεται για περιοχή και δικού της ενδιαφέροντος.

"Καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να ανατρέψει τον Assad - ούτε καν οι ΗΠΑ"

Η Ρωσία και η Κίνα έχουν σταθεί ενωμένες σε ό,τι αφορά στην στάση τους στη συριακή κρίση, κρίνοντας ότι η σύγκρουση αυτή θα πρέπει να επιλυθεί μόνο μέσω της διπλωματικής οδού. Το δορυφορικό δίκτυο Russia Today προσκάλεσε την κ. He Wenping, καθηγήτρια της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών και ειδικό σε θέματα που αφορούν στη Μέση Ανατολή, σε μια προσπάθεια αναζήτησης των λόγων για τους οποίους οι δύο παγκόσμιες δυνάμεις έχουν συνταχθεί και αλληλοστηρίζονται στη δεδομένη ιστορική στιγμή.

Γαλλικό ειδησεογραφικό ιστολόγιο Voltaire Network
με πληροφορίες από RT News


Eίναι γεγονός ότι η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν αντιταχθεί σθεναρά σε οποιαδήποτε επέμβαση στη Συρία, τονίζοντας την ανάγκη για μια διπλωματική διέξοδο στην κρίση. Η ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής και ειδικότερα σε θέματα Μέσης Ανατολής, κ. Ηe Wenping, διευκρινίζει ότι για την Κίνα αυτό αποτελεί θέμα αρχής.

Η καθηγήτρια της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών υπογραμμίζει ότι η Ρωσία και η Κίνα υπερασπίζονται την αρχή της εθνικής κυριαρχίας. "Οποιαδήποτε αλλαγή του καθεστώτος θα πρέπει να επέλθει μετά από πρωτοβουλία του λαού αυτής της χώρας", δήλωσε στο Russia Today News.

H κ. He παραδέχθηκε ότι και η Ρωσία και η Κίνα έχουν γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή, και είναι φυσικό να τα υπερασπίζονται: "Όλοι γνωρίζουν ότι η Κίνα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές πετρελαίου από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, γενικά, και ειδικότερα από τις χώρες οι οποίες αυτή τη στιγμή έχουν στοχοποιηθεί από τη Δύση".

"Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, επίσης, ότι υπάρχουν επαρχίες της Κίνας στα δυτικά που αντιμετωπίζουν απειλή από τις ίδιες αυτές δυνάμεις που ενισχύουν οι Δυτικοί, και ειδικά την Αλ Κάιντα. Οι δυνάμεις αυτές δεν αποκλείεται να δράσουν στο μέλλον στις δυτικές μας επαρχίες, πυροδοτώντας κινήματα αυτονομισμού και απειλώντας την σταθερότητα και την ειρήνη στη χώρα".

"Η κρίση της Συρίας δεν είναι πλέον αποκλειστικά ένα εσωτερικό ζήτημα, δεδομένου ότι, σύμφωνα με βάσιμες πληροφορίες, τις οποίες έχει επιβεβαιώσει η ίδια η CIA, εξωτερικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων η Αλ Κάιντα, έχουν διεισδύσει στους κόλπους αυτού που η Δύση αποκαλεί "συριακή αντιπολίτευση", σημειώνει η κ. Ηe. "O λεγόμενoς "Ελεύθερος Συριακός Στρατός" δεν έχει πλέον καμία σχέση με τον συριακό λαό".

"Θα πρέπει επίσης να συνειδητοποιήσουν οι Δυτικοί ότι οι Σύριοι δεν είναι διατεθειμένοι να ακούσουν τις "αντιπολιτευτικές φωνές" εκτός της χώρας τους. Επίσης θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν ότι υπάρχουν και κάποιες "αντικαθεστωτικές" ομάδες που δρουν μέσα στη Συρία και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, ανεξάρτητα από τις εξωτερικές πιέσεις".

Σύμφωνα με την ειδικό σε θέματα γεωπολιτικής, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Barack Obama, όταν λέει ότι δεν θα υπάρξει στρατιωτική επέμβαση στη Συρία. "Στην αρχή του πολέμου της Λιβύης, ακούσαμε τα ίδια λόγια από το Λευκό Οίκο, από το ΝΑΤΟ".

"Ο αριθμός των νεκρών στη Συρία εξακολουθεί να ανεβαίνει. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, θα πρέπει να μιλάμε σήμερα για 8.000 άτομα που έχουν χάσει τη ζωή τους σε αυτό τον σκηνοθετημένο πόλεμο. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να εμπιστευόμαστε τυφλά τα στοιχεία αυτά, αφού βασίζονται σε ανακοινώσεις αυτών των ίδιων ομάδων "ανταρτών" που έχουν παρεισφρήσει στη χώρα. Η πραγματική εικόνα δεν είναι ακόμα σαφής".

Η κ. He πιστεύει ότι μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν ότι η κατάσταση στη Συρία εξακολουθεί να είναι ευνοϊκή για τον πρόεδρο Bashar Al-Assad. "Καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να ανατρέψει τον Assad, ούτε καν οι ΗΠΑ. Εν τέλει, η κατάσταση επί του εδάφους είναι ο πιο αποφασιστικός παράγοντας που θα καθορίσει για πόσο χρονικό διάστημα θα παραμείνει το καθεστώς αυτό στη θέση του".





Σύμφωνα με όσα λέγονται τέλη Απριλίου ή το μήνα Μάιο η χώρα οδηγείται σε εκλογές. Επιστημονικά πειράματα σε χιμπατζήδες έδειξαν ότι όταν τους κορόιδεψαν τρεις φορές κάποιοι, εκείνοι δεν τους ξανά πίστεψαν. Σύντομα θα κληθούμε να συγκρίνουμε τη συνομοταξία μας με εκείνη των χιμπατζήδων. Την συνομοταξία μας που μια ζωή κυνηγάει με λύσσα την κακοτυχία της.

Το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας μοιάζει με «στάνη». Ο ίδιος ήλπιζα μη τυχόν και ορισμένοι από τους πολιτικούς έβγαιναν στο λαό κοιτώντας τον στα μάτια, του ζητούσαν ένα συγγνώμη και αυτοεξοριζόντουσαν. Αντ’ αυτού λειτούργησαν και λειτουργούν ως γνήσιοι εντολοδόχοι ξένων κέντρων που επιβουλεύονται την εθνική κυριαρχία της χώρας μας χάριν μιας ιδεολογίας με το όνομα... φεντεραλισμός. Ο φεντεραλισμός που προσβλέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που - όπως πολύ σωστά έγραψε ο αξιόλογος Ιστορικός και Συγγραφέας, κ. Σαράντος Καργάκος - η διαφορά της από τους άλλους λαούς είναι ότι εκείνοι (Ευρωπαίοι) είναι πολιτισμένοι κανίβαλοι που αγαπούν τον πλησίον (Ευρωπαϊκό εταίρο) τους με σάλτσα. Οι άλλοι πολιτισμένοι λαοί δεν έχουν φτάσει ακόμη το επίπεδο των Ευρωπαίων, να χρησιμοποιούν σάλτσα εννοώ.

Η διαφορά του Άσαντ με το δικό μας σάπιο πολιτικό σύστημα είναι ότι ο μεν Άσαντ σκοτώνει χιλιάδες πολίτες του με σφαίρες ενώ οι δικοί μας το κάνουν με τόκους και φόρους. Το αποτέλεσμα είναι στην ουσία το ίδιο. Η μόναδική διαφορά είναι η χρονική αμεσότητα.

Η Ελληνική Ιστορία δυστυχώς μας δίδαξε ότι ριζικές αλλαγές στη χώρα αυτή γίνονται μόνο μετά από αίμα, πόνο και δάκρυ.

Ο θεός να βάλει το χέρι του λοιπόν αν και δεν είμαι πια σίγουρος κατά πόσο δεν μας έχει βαρεθεί και ο ίδιος.

ΥΓ. Το 1821 απελευθερωθήκαμε εντέλει και αν ναι, με τι όρους;



Δεν είσαι γελοίος τώρα, να επιστρέφεις άρον-άρον στο μαντρί, ενώ πριν μόλις από μια βδομάδα απολάμβανες την αίγλη του επαναστάτη, του αντιμνημονιακού κι έβαζες –δήθεν- πάνω απ’ όλα την... συνείδησή σου; Δεν είσαι γελοίος, μια βδομάδα πριν να σε διαγράφουν εν ονόματι της κομματικής πειθαρχίας και την Κυριακή να τρέχεις στις κάλπες να ψηφίσεις τον... Βενιζέλο;

Δήλωσε η κ. Διαμαντοπούλου πως οι εκλογές θα πρέπει να μας απασχολήσουν μόλις τρεις μέρες, γιατί ‘δεν προλαβαίνουμε ν’ αφήσουμε ούτε τα μολύβια κάτω’! Υπονοούμενο πρώτο: Τέτοια δουλευταρού! Υπονοούμενο δεύτερο: Και μετά τις εκλογές το μολύβι η ίδια θα το κρατά! Κατά τα άλλα, ποια συγκυβέρνηση καλέ;…

H ‘μόνη συγκροτημένη’ δύναμη (αυτή του κ Σαμαρά) την πάτησε απ’ το κόμμα του Καμμένου, και βλέπει με πανικό να μην σχηματίζει ‘αυτοδυναμία’ ούτε καν με συγκυβέρνηση!!! Γι αυτό άλλωστε και η ευκολία στις επανεγγραφές των διαγραμμένων…

Εν όψει εκλογών ο κ. Χρυσοχοϊδης κάνει μεγάλη επιχείρηση ‘σκούπα’ στην Αθήνα, να κρύψει τους εξαθλιωμένους μετανάστες κάτω απ’ το χαλί. Τέτοιου μεγέθους πολιτικός άνδρας! Όσο για την παρέλαση, φαίνεται πως ετοιμάζεται απίστευτη αστυνομική επιχείρηση για να μπορέσουν να την κάνουν χωρίς... γιαούρτια! Θα ψάχνουν –λέει- ακόμη και στις τσάντες για ληγμένα! Η ποινικοποίηση του γιαουρτιού!...

Στις προσεχείς εβδομάδες όπως όλα δείχνουν θα αποκαλυφθούν όλοι οι διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι απίστευτες κομπίνες που έκαναν. Φυσικά όλη αυτή η διαφθορά θα τελεί υπό την πλήρη άγνοια των εκάστοτε πολιτικών προϊσταμένων τους, Γενικών γραμματέων, Διοικητών, Υφυπουργών, Υπουργών κλπ. Τι να κάνεις, βέβαια, όταν έχεις υπογράψει να διώξεις 150.000 από δαύτους μέσα σε δύο χρόνια;...

‘Δεν ήθελα να γίνω πολιτικός’ δήλωσε ο Γ.Α. Παπανδρέου! Κοίτα, λοιπόν, πού μπορεί η ρουφιάνα η ζωή να σε σπρώξει!....
Πλάκα θα ‘χει, κάτι με τους διαγραφέντες, κάτι με τις ντρίπλες, κάτι με την Χρυσή Αυγή, να μην μπει ο Καρατζαφέρης στη Βουλή! Όλα εδώ πληρώνονται τελικά…

Πολύ βιάζεται ο Φώτης να... διευρυνθεί η ΔΗΜΑΡ! Έχει ρίσκο αυτή η ζαριά, γιατί μπορεί μέχρι τις εκλογές να τον καταπιεί πίσω το ‘Νέον ΠΑΣΟΚ’, αυτό το χωρίς πράσινο ήλιο, το λουστραρισμένο, του Μπένι! Δεν το κατάλαβε ακόμη πως είναι διάσπαση του ΠΑΣΟΚ κι όχι του ΣΥΡΙΖΑ;…

‘Εμείς θέλουμε αυτοδύναμη χώρα’! Τέτοια υψηλού πολιτικού λόγου ατάκα πέταξε ο Βενιζέλος, και συνετάραξε τα πλήθη και τον χειροκρότησαν προχτές! Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει… ατάκες!...

Ανελλιπώς, σε καθημερινή βάση... απολαμβάνουμε και έναν Δολοφόνο.
Οικονομικό, Πολιτικό.
Τραπεζίτη, Βιομήχανο, Αρχηγό.
Υπουργό, Κωλοβουλευτή.
Έλληνες και Ξένους.

Με τη σειρά του ο καθείς, μπαίνει σπίτι μας.
Με το ύφος του παντογνώστη Προδότη.
Με τα μονοδρομικά νεοφιλελεύθερα Λεπίδια.
Συγκροτημένα, σχεδιασμένα, τρομοκρατικά.

Κάτι μένει μέσα μας.
Κάτι πολλαπλασιάζεται μέσα μας.
Κάτι γιγαντώνεται μέσα μας.
Σε πολλούς είναι Απελπισία.
Σε άλλους πάλι Αγανάκτηση.
Σε ΟΛΟΥΣ είναι ΦΟΒΟΣ.

Καλοχτενισμένοι, κοστουμάτοι... οι Δολοφόνοι.
Ψύχραιμοι και Απόλυτοι.
Μεθοδικοί και Φρικτοί.
Χωρίς Οίκτο. Χωρίς Αναστολές.

"Σκοτώστε τους Μετανάστες" λέει ο ένας.
"Εξαθλιώστε τους Εργαζόμενους" ο άλλος.
"Ταπεινώστε τους Πολίτες" οι Πωλητικοί.
" Αγοράζουμε τα πάντα" οι Τοκογλύφοι/Εταίροι.

ΟΛΟΙ τους μαζί Εξοντώνουν τον Εργαζόμενο Λαό.
Την Ζωή του. Το Σήμερα και το Αύριο.
Τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μας.

Υπάρχει Ελπίδα;
Ανεπιφύλακτα... ΟΧΙ.
Ελπίδα και Προοπτική δεν φέρνουν ΑΥΤΟΙ που οδήγησαν τη Χώρα και τους Ανθρώπους... στην Κρεμάλα.
Ελπίδα και Προοπτική δεν φέρνουν ΑΥΤΟΙ που...τσακώνονται για τον... Σοσιαλισμό (!!) και την Πρωτοκαθεδρία.
Ελπίδα και Προοπτική δεν φέρνουν ΑΥΤΟΙ που "αυτονομούνται" ή "διαχωρίζονται".

Υπάρχει Ελπίδα;
Ανεπιφύλακτα... ΝΑΙ.
Ελπίδα και Προοπτική φέρνεις ΕΣΥ.
Η Θέλησή σου και η Δράση σου.
Η Απόφασή σου. Η Δύναμή σου.
Αυτό απέδειξε η Ιστορία.
Αυτό αποδεικνύουν τα δύο χρόνια ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ.
Μόνο σε ΣΕΝΑ... ΕΛΠΙΖΩ.

Κάποιες μέρες της ιστορίας χαρακτηρίζονται ως ιστορικές διότι δηλώνουν με τη σφραγίδα τους την ύπαρξη συνόρων μεταξύ πριν και μετά. Μπορεί να μη φαίνονται την ίδια μέρα ως σημαντικές αλλά αποκτούν με το χρόνο μια συμβολική βαρύτητα. Ξεφεύγουν από το έργο της καθημερινής ζωής που σέρνει ασήμαντες και ανώνυμες μέρες για να δημιουργήσουν μιαν εικόνα, μια μνήμη του μέλλοντος. Υπάρχουν βέβαια διάφορα πλαίσια που επιτρέπουν την ύπαρξη τέτοιου είδους ημερών. Εδώ θα ασχοληθούμε με το συλλογικό πλαίσιο και τη σημασία της ιστορικής ημέρας. Αν και στη φύση η συλλογική σκέψη είναι δεδομένη, παραμένει σπάνια στον ανθρώπινο τομέα. Ο πρώτος λόγος είναι ότι όσο εύκολο είναι για τον άνθρωπο να καταλάβει ότι υπάρχει και να ξέρει ότι υπάρχει τόσο δύσκολο είναι το ανάλογο για την κοινωνία. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το σύνολο δεν αποτελεί ομάδα. Ο τρίτος λόγος είναι η δυσκολία δημιουργίας νέων σχέσεων ανάμεσα στα άτομα της κοινωνίας.

Η κοινωνία υπάρχει όντως, όμως δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει σαν υπεροντότητα σε σχέση με το άτομο. Η δυσκολία της διαδικασίας προέρχεται από την έλλειψη στόχου, κοινού στόχου. Διότι εξ ορισμού αυτός ο κοινός στόχος θα έπρεπε να είχε διαλεχτεί από την κοινωνία άρα σαν πραγματική υπεροντότητα. Και όντως η επίτευξη της επιλογής του στόχου είναι δύσκολη γιατί ανήκει σ'ένα μετα-πλαίσιο. Αν και εσωτερικά υπάρχει πρόβλημα δημιουργίας κοινού στόχου, εξωτερικά είναι εφικτός. Μια εξωτερική πίεση μπορεί εύκολα να προκαλέσει έναν κοινό στόχο στη θεματολογία της αντίστασης πχ σεισμός, καταστροφή, πόλεμος. Σ' αυτό το πλαίσιο η κοινωνία είναι αναγκασμένη ν'αντισταθεί. Και μπορούμε να ερμηνεύσουμε την αντίδραση ως αντανακλαστική κίνηση. Όταν όμως ο στόχος είναι θετικός και αφηρημένος και χρειάζεται μια δημιουργική τάση για να επιτευχθεί τότε η κοινωνία παραμένει αμήχανη.

Όλος ο κόσμος θέλει να ζήσει ελεύθερος. Ποιος όμως είναι διατεθειμένος να θυσιάσει κάτι για να πετύχει αυτό το στόχο; Ποιος όμως θα δεχτεί να θυσιαστεί για την κοινωνία του; Ο καθένας ζει από την κοινωνία, ποιος όμως ζει για την κοινωνία του; Τι σημαίνει ατομική πρωτοβουλία αν δεν υπάρχει κοινωνική προσφορά; Όπως βλέπουμε είναι δύσκολο για το κάθε άτομο να προσφέρει, ανεξάρτητα αν το ίδιο δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα στο βλέμμα της κοινωνίας. Διότι αν δεν σε κοιτάζει κανείς, κανείς δεν σε βλέπει και δεν υπάρχεις ως κοινωνικό ον, πράγμα το οποίο αποτελεί την ιδιαιτερότητα του ανθρώπου. Θεωρούμε σημαντικά τα στοιχεία του συνόλου δίχως να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά τα στοιχεία δεν θα είχαν το νόημα που έχουν αν δεν υπήρχε το σύνολο. Ποιος είναι ο ρόλος του ανθρώπου αν δεν υπάρχει κοινωνία;

Μερικοί από το λαό μας έφαγαν πέτρες για να μας χαρίσουν την ελευθερία. Μερικοί από το λαό μας έδεσαν τη ζωή τους με το νήμα της. Μερικοί από το λαό μας έχασαν τους ανθρώπους τους σ'έναν άδικο αγώνα. Όλους αυτούς, εμείς δεν πρέπει να τους ξεχάσουμε. Κι αν αυτοί δεν είναι παρά μνήμες για μας, εμείς είμαστε το μέλλον τους. Για μας θυσιάστηκαν. Έδωσαν τη ζωή τους για να ζήσουμε. Ενώ εμείς πρέπει μόνο να προστατέψουμε τη ζωή μας για να ζήσουν τα παιδιά μας. Και τώρα πρέπει να σκεφτούμε σαν υπεροντότητα όλες αυτές τις κρίσιμες ημέρες όχι μόνο για το παρόν μα και για το μέλλον των παιδιών μας. Κι αυτό το μέλλον βρίσκεται πέρα από τον ορίζοντα της ζωής μας. Πρέπει να νιώσουμε ότι ένας λαός δεν είναι μόνο αυτό το διαχρονικό στοιχείο, σκέφτεται υποφέρει συλλογικά και άρα υπάρχει σαν ελεύθερο ον.


Του Μενέλαου Τασιόπουλου

Τα κόμματα, ειδικά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., έχουν ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο με μάλλον παραδοσιακό τρόπο, που δεν συνάδει με τις συνθήκες της πραγματικότητας. Η Ν.Δ. επιδιώκει την αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ, αποκτώντας και νέο αρχηγό, τον Ευ. Βενιζέλο, τη νίκη. Το πολιτικό σκηνικό συνταράσσεται από την ίδρυση νέων κομμάτων, κατά βάση προϊόντα διάχυσης των πρώην κομμάτων εξουσίας. Εχουμε έτσι τους Ανεξάρτητους Πολίτες στα Δεξιά, που διεκδικούν την έκφραση των αντιμνημονιακών της Κεντροδεξιάς, αλλά και την Κοινωνική Συμφωνία των Κατσέλη - Καστανίδη και λοιπών, κυρίαρχα από το ΠΑΣΟΚ, που διεφώνησαν στο μνημόνιο 2.

Τα νέα αυτά κόμματα δεν συμβολίζουν την αφετηρία μιας άλλης εποχής, αλλά ανταποκρίνονται στη συγκυρία που δημιούργησαν τα μνημόνια. Υπό αυτή την έννοια δημιουργείται ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως προς το κατά πόσον θα κατορθώσουν να συσπειρώσουν ενδιαφέρουσες προσωπικότητες και να αποκτήσουν δυναμική. Από την άλλη πλευρά, οι παραδοσιακές δυνάμεις της Αριστεράς, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, βλέπουν τις δυνάμεις τους αυξημένες, σε βαθμό που κάποιοι στην Ευρώπη να ανησυχούν, όμως η κυβερνώσα Αριστερά δεν είναι ούτε θα είναι εδώ. Η παραδοσιακή πολυδιάσπαση παραμένει και θα χαρακτηρίσει και το επόμενο Κοινοβούλιο.

Στην άκρα Δεξιά μπορούμε να δούμε δύο σχηματισμούς να συγκρούονται, τον ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη, σε μεγάλη κρίση αξιοπιστίας, και την αντισυστημική «Χρυσή Αυγή», που οι συνθήκες και ειδικά το μεταναστευτικό την ευνοούν.

Πέραν αυτών υπάρχει μια ευρύτατη ομάδα κομμάτων, κινήσεων πολιτών και κινημάτων, από τους Οικολόγους, τη Συμμαχία της Μπακογιάννη και το Αρμα του Δημαρά, που τα περισσότερα δεν ξεπερνούν το 3%, άρα τα ποσοστά τους θα προστεθούν στο πρώτο κόμμα, λογικά τη Ν.Δ., και για τον λόγο αυτό ενθουσιάζονται τα στελέχη του ηγετικού της πυρήνα μιλώντας για αυτοδυναμία της τάξης του 36%.

Με την προσέγγιση αυτή, που στην παρούσα φάση είναι η κυρίαρχη, η επόμενη Βουλή θα έχει 7-9 κόμματα. Θα είναι δηλαδή μια πολύχρωμη και πολυδαίδαλη Βουλή, που θα εκφράζει με μεγαλύτερη σαφήνεια τόσο τις ανησυχίες όσο και την οργή της κοινωνίας, που καταρρέει οικονομικά, υπαρξιακά, ψυχολογικά, υπό τη γερμανική μπότα των μνημονίων.

Στο σημείο αυτό, του πώς θα διαμορφωθεί το επόμενο Κοινοβούλιο, υπάρχουν δύο θεωρίες, με δεδομένο μάλιστα ότι οι επερχόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε πρωτόγνωρες συνθήκες για το μεταπολιτευτικό σκηνικό. Η πρώτη θεωρία, που συσχετίζεται με μια κλασικού τύπου συσπείρωση που σημειώνουν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, τηρουμένων των αναλογιών, βλέπει την πρώτη να φθάνει στα όρια της αυτοδυναμίας συγκεντρώνοντας 36-38% και το ΠΑΣΟΚ να κρατιέται στη ζωή με 18-22%. Μαζί δηλαδή θα πλησιάσουν σε ποσοστά το 55-60%, σε μια Βουλή με συμμετοχή από 6-7 κόμματα.

Αν επιβεβαιωθεί αυτή η θεώρηση πραγμάτων, σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, το πλειοψηφικό ρεύμα, θα κάνει αποδεκτή την αναγκαιότητα των μνημονίων και θα νομιμοποιήσει τις βασικές επιλογές των δύο μεγάλων κομμάτων. Στην Ευρώπη το 55% υπέρ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, έναντι του 45% που θα συγκεντρώσουν αθροιστικά τα κόμματα της αντιμνημονιακής προσέγγισης, δεξιά και αριστερά, θα ερμηνευθεί ως «σύνδρομο της Στοκχόλμης» για τους Ελληνες. Είναι η ψυχολογική διεργασία όπου ο βιασθείς συνδέεται συναισθηματικά με τον βιαστή ή ο όμηρος με τον τρομοκράτη. Οι Ελληνες θα έχουν αποδεχθεί ως ορθά αυτά που τους συμβαίνουν.

Στη δεύτερη θεωρία για όσα θα συμβούν στις εκλογές, η πραγματικότητα θα προσεγγίσει και στην κάλπη την εικόνα που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Δηλαδή θα έχουμε μια Ν.Δ. πρώτο κόμμα πάλι, αλλά με ποσοστά που θα κινηθούν στο 23-25%, το ΠΑΣΟΚ στο 12-14%, τα τρία κόμματα της Αριστεράς από 10-13,5% το καθένα, με τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη να υπολείπεται του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Από εκεί και πέρα ο ΛΑΟΣ θα κινηθεί και πάλι οριακά στο 3%, ενώ η Μπακογιάννη θα μείνει εκτός. Αντίθετα, οι Ανεξάρτητοι Πολίτες του Καμμένου και των αντιμνημονιακών της Κεντροδεξιάς θα κινηθούν, όπως ήδη και οι πρώτες έρευνες δείχνουν, στο 5-8%, η «Χρυσή Αυγή» στο 3,5-4%, πιθανότητες έχουν και η κίνηση Κατσέλη - Καστανίδη, «κουρεύοντας» μάλιστα ποσοστά από τη ΔΗΜΑΡ, οι Οικολόγοι Πράσινοι, αλλά και κάποιες από τις κινήσεις που δημιουργούνται στο πατριωτικό αντιμνημονιακό μέτωπο, είτε στα Δεξιά είτε στα Αριστερά. Τα κόμματα που θα συμμετέχουν στο επόμενο Κοινοβούλιο, βάσει αυτού του σεναρίου, θα κινούνται σε αριθμό από 7 έως 9.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ μαζί, αν συμφωνήσουν σε συγκυβέρνηση, θα συγκεντρώσουν από κοινού ποσοστά που θα κινούνται κοντά στο 40% και θα έχουν τη δεδηλωμένη, αξιοποιώντας το πλεονέκτημα των 50 επιπλέον εδρών που δίνει στο πρώτο κόμμα ο εκλογικός νόμος. Φυσικά οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις θα εκφράζουν τη μειοψηφία της κοινωνίας, αλλά θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι με δεδομένο ότι το μνημόνιο 2 αποτελεί «οδικό χάρτη» για την επόμενη κυβέρνηση, είτε είναι αυτοδύναμη είτε συνασπισμού, δεν θα πρέπει σε ζητήματα οικονομίας, διαρθρωτικών αλλαγών, ιδιωτικοποιήσεων, εργασιακά να περιμένουμε σημαντικές διαφορές είτε επιβεβαιωθεί η πρώτη θεωρία είτε η δεύτερη. Διαφορές σε περίπτωση πρωθυπουργίας Σαμαρά, σε σχέση με την περίοδο της πρωθυπουργίας Παπανδρέου - Παπαδήμου, μπορούμε να έχουμε σε ζητήματα διεθνούς πολιτικής και ΑΟΖ, όχι σε σχέση με την Ευρώπη.

Ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του στη δεύτερη περίπτωση, θα έχει δείξει την αποδοκιμασία του και την κριτική του στάση απέναντι στα μνημόνια, αλλά η ψήφος του θα επηρεάσει τη συμμετοχή και την ατμόσφαιρα στο Κοινοβούλιο, ίσως και τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας, χωρίς να μπορεί να επηρεάσει δραστικά την άσκηση της διακυβέρνησης, που ούτως ή άλλως είναι περισσότερο ζήτημα επιλογών και χειρισμών Βερολίνου - Παρισιού στην Ευρώπη, της task force υπό τον Ράιχενμπαχ και της τρόικας, με μόνιμη πλέον παρουσία στην Ελλάδα, παρά οποιασδήποτε σύνθεσης της ελληνικής κυβέρνησης.

Οι επόμενοι μήνες, ειδικά μετά το καλοκαίρι, θα είναι κρίσιμοι. Οι Ελληνες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, θα νιώσουν στην καθημερινότητά τους τη δραματική έκπτωση της ευημερίας τους. Την κατάρρευση των εργασιακών δικαιωμάτων, του ασφαλιστικού τους συστήματος, του επιπέδου της υγειονομικής τους περίθαλψης, αλλά και της λειτουργίας του κράτους στις βασικές του δομές: παιδεία, ασφάλεια, άμυνα, εξωτερική πολιτική.

Η μεταπολίτευση έχει τελειώσει με τη χρεοκοπία. Η επόμενη Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει προσδιορισθεί, ούτε καν δρομολογηθεί. Αποτελεί κοινό τόπο ότι τα πρόσωπα και οι δομές του συστήματος, που κυριαρχεί από το 1990 και μετά, δεν μπορεί να προσφέρει όραμα και νέα πραγματικότητα στους Ελληνες. Αλλωστε για τον λόγο αυτό η εξάρτηση του πεπτωκότος Κοινοβουλευτισμού μας από τα ιδιωτικά, κλεπτοκρατικά συμφέροντα της διαπλοκής και των τραπεζών στο εσωτερικό και τον ευρωπαϊκό απόλυτο ετεροκαθορισμό καθορίζουν στο διεθνές επίπεδο την πραγματικότητα. Η Ελλάδα ουσιαστικά ζει και διασχίζει μια Μέση Γη, καταδυναστευόμενη από την κυριαρχία του ευρώ και της γερμανικής Ευρώπης των δανειστών. Είτε θα ξεσηκωθούν οι Ελληνες και θα απαιτήσουν μια επόμενη Ελληνική Δημοκρατία εθνικής κυριαρχίας, είτε θα συνεχίσουν να αποδέχονται την Ευρωζώνη ως εθνικό και υπαρξιακό τους όραμα, βιώνοντας την κατάσταση δουλείας και απόλυτου ελέγχου από τη Συνομοσπονδία του Ρήνου.

Οπως κι αν εξελιχθεί η ζωή το δεύτερο εξάμηνο του 2012, οι επερχόμενες εκλογές μόνον ως ενδιάμεσες εκλογές μπορούν να γίνουν αντιληπτές, στην αναμονή ενός σπουδαίου γεγονότος που θα καθορίσει το μέλλον των Ελλήνων και τη διεθνή θέση της Ελλάδας.

Γιατί υπερασπίζεται με τόση θέρμη η Ρωσία τον Bashar al-Assad της Συρίας; Προς μεγάλη έκπληξη των ΗΠΑ και της Ευρώπης, η Μόσχα μπλόκαρε τις προσπάθειες κυρώσεων και περαιτέρω απομόνωσης του συριακού καθεστώτος που έγιναν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο λόγος που η Ρωσία προστατεύει τον κ. Assad είναι γιατί η Μόσχα θέλει την συριακή κυβέρνηση να μείνει στην θέση της. Η Συρία είναι ο πιο αξιόπιστος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή. Μάλιστα ο κ. Assad, όπως και ο πατέρας του πριν από αυτόν, αγοράζει τον περισσότερο στρατιωτικό εξοπλισμό της χώρας από την Μόσχα. Μέσα στα χρόνια, πατέρας και γιός έχουν αναλάβει μεγάλο χρέος εξαιτίας αυτής της διαδικασίας. Η Ρωσία χάρισε περίπου το 75% αυτών των υποχρεώσεων το 2006, με αντάλλαγμα να μπορεί η Ρωσία να χρησιμοποιεί τις ναυτικές βάσεις στην Λατάκια και την Ταρτούς. Για την Ρωσία, η πρόσβαση στην Μεσόγειο έχει μεγάλη στρατηγική αξία.

Η ρωσική κυβέρνηση έχει επενδύσει πολλά στα μακροχρόνια σχέδιά της για τις δύο βάσεις. Και προφανώς φοβάται ότι αν χάσει τον κ. Assad θα χάσει και αυτά τα πολύτιμα μεσογειακά λιμάνια της. Έχει δίκιο η Μόσχα; Η ιστορία θα το δείξει… Οι ημέρες του κ. Assad στην εξουσία μοιάζουν να είναι μετρημένες και η επόμενη κυβέρνηση της Συρίας θα μπορούσε να μην είναι τόσο ευνοϊκά διακείμενη απέναντι στην Μόσχα.

Οπότε πού μπορεί η Ρωσία να στραφεί για να διατηρήσει την μεσογειακή βάση για το ναυτικό της; Μήπως στην Ελλάδα; Είναι μια προοπτική την οποία θα πρέπει να προσέξουν πολύ οι Γερμανοί και οι άλλες χώρες του πυρήνα της Ε.Ε.

Η Ελλάδα χρειάζεται απεγνωσμένα μια αξιόπιστη μακροπρόθεσμη πηγή εσόδων. Οι Έλληνες αναρωτιούνται πώς θα μπορέσουν να πετύχουν οικονομική ανάπτυξη, όταν υιοθετούν τα αυστηρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Οι παράγοντες του εξωτερικού αναρωτιούνται τι έχει να πουλήσει η Ελλάδα.

Ενώ όμως οι δυτικοί επενδυτές οπισθοχωρούν, οι κρατικές εταιρίες της Ρωσίας και της Κίνας αναζητούν ευκαιρίες. Οι Κινέζοι έχουν ήδη κάνει μεγάλη επένδυση στο λιμάνι του Πειραιά. Η ρωσική Gazprom φημολογείται ότι ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ.

Μια 30ετής ή 50ετής συμφωνία που θα δώσει στο ρωσικό ναυτικό δικαιώματα βάσης στο λιμάνι του Πειραιά, ίσως μια μέρα να είναι λογική σκέψη και για τις δύο πλευρές. Μέσα στον χρόνο, αυτή η συμφωνία θα απέφερε στην πεινασμένη ελληνική κυβέρνηση έως 200 δισ. δολάρια.

Είναι αδύνατον για τον κ. Λουκά Παπαδήμο και την τεχνοκρατική του κυβέρνηση να υπογράψει τέτοια συμφωνία, εν μέρει επειδή οι σύμμαχοι της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ θα είχαν σθεναρές αντιρρήσεις. Όμως για μια μελλοντική κυβέρνηση συνασπισμού υπό την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, που θα αντιμετωπίσει ισχυρές λαϊκές πιέσεις για να αντλήσει κεφάλαια και να αντισταθεί στις πολιτικές και οικονομικές απαιτήσεις από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, θα είναι διαφορετικά τα πράγματα.

Οι δυνητικές επιπτώσεις είναι ένα ζήτημα που αξίζει να μελετηθεί. Η μη ανταγωνιστική Ελλάδα μπορεί να έχει μεγαλύτερη οικονομική ελαστικότητα (και μόχλευση) απ’όσο της αναγνωρίζουν οι Ευρωπαίοι εταίροι της. Και αν ο συνδυασμός της ελληνικής απογοήτευσης και των ευρωπαϊκών απαιτήσεων ωθήσει μια μέρα την Ελλάδα έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι έτοιμο για νέο γύρο εχθρότητας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Στην ουσία, αν οι εντάξεις στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ είχαν μερικό στόχο να δημιουργήσουν νέους δεσμούς ανάμεσα σε αυτούς τους παραδοσιακούς ανταγωνιστές, μια ελληνική έξοδος θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την τάση.

Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να παραμείνει στην ΕΕ και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν πολύ μεγάλα ανοίγματα στην χώρα. Η Ελλάδα μόλις έλαβε 170 δισ. ευρώ από ΕΕ και ΔΝΤ για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας ως το 2014. Η ΕΚΤ έχει διαθέσει 130 δισ. ευρώ για την στήριξη των ελληνικών τραπεζών. Η ΕΕ και το ΔΝΤ θα κατέχουν τα δύο τρίτα του ελληνικού χρέους. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ προσφέρει κι άλλα πλεονεκτήματα. Αυτοί είναι ορισμένοι από τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα δύσκολα θα αποχωρήσει σύντομα από την ένωση.

Μέσα στον χρόνο όμως, οι μακροχρόνιες επιπτώσεις της λιτότητας στην ελληνική οικονομία και η λαϊκή πικρία απέναντι στην Γερμανία και τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα μπορούσε να αλλάξει τους παράγοντες της συζήτησης –τόσο εντός της Ελλάδας όσο και στην Ευρώπη. Γι’αυτό και η Ευρώπη πρέπει να δείξει μεγάλη προσοχή. Η Ελλάδα δεν έχει αλεξίπτωτο σήμερα, αλλά μέσα στον χρόνο μπορεί να έχει περισσότερες επιλογές απ’όσες νομίζουμε.

Πηγή

Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ – ο κόσμος που παίρνει τις αποφάσεις σε επίπεδο εθνικό και Ευρωζώνης – έχουν πολύ σοβαρό πρόβλημα. Διαχειρίστηκαν την ευρωπαϊκή κρίση με λάθος τρόπο οδηγώντας στην εμβάθυνσή της και προδίδοντας όλες εκείνες τις περήφανες υποσχέσεις για ενότητα και ευημερία που συνόδευσαν τη δημιουργία του ευρώ. Η νομισματική ένωση μπορεί να επιβιώσει αλλά για εκατομμύρια ανθρώπων το ευρώ ήδη έχει αποτύχει να φέρει την ανάπτυξη και να εγγυηθεί τη σταθερότητα. Πώς έγινε αυτό;

Οι οικονομίες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας γονατίζουν υπό την πίεση της δημοσιονομικής λιτότητας – με περικοπές δαπανών και αύξηση φόρων όσο πάει το μάτι μας… Αυτό το μείγμα πολιτικής θα επιβραδύνει την ανάπτυξή τους αλλά και την ανάπτυξη της υπόλοιπης Ευρώπης.

Κι αυτό είναι μόνο τμήμα του προβλήματος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα έχει να κάνει με την υπερχρέωση που οδήγησε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να υιοθετήσουν αυτές τις πολιτικές. Υπάρχουν ισχυρές αναλογίες με ό,τι έγινε στην Αμερική τα τελευταία χρόνια: τα νοικοκυριά εκεί υπερχρεώθηκαν, χρεοκόπησαν κι έτσι η κατανάλωση μειώθηκε και η ανάκαμψη ακόμα παραμένει ζητούμενο. Η προσαρμογή θα είναι ακόμα πιο οδυνηρή στην Ευρώπη επειδή μια κρίση δημόσιου χρέους έχει υφεσιακές επιπτώσεις στους πάντες – καταναλωτές, επενδυτές και το δημόσιο τομέα.

Υπάρχει ένας απλός τρόπος να αντιμετωπίσεις την υπερχρέωση: μειώνεις τις πληρωμές αναδιαρθρώνοντας το χρέος σου. Πολλές εταιρείες διαπραγματεύονται τους όρους χρηματοδότησης με τους πιστωτές τους – κατά κανόνα επιμηκύνοντας τη διάρκεια των υποχρεώσεών τους, πράγμα που τους επιτρέπει να χρηματοδοτήσουν νέα και πιο αποδοτικά σχέδια. Αν μια τέτοια διαπραγμάτευση δεν μπορεί να επιτευχθεί σε εθελοντική βάση, οι εταιρείες χρησιμοποιούν τα ανάλογα άρθρα του πτωχευτικού κώδικα όπου η αναδιάρθρωση του παθητικού τους γίνεται με την εποπτεία και την έγκριση ενός δικαστηρίου. Θα πίστευε κανείς ότι αυτό που ισχύει για τα νοικοκυριά ισχύει και για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Αλλά η αναδιάρθρωση χρέους της Ελλάδας ήταν πολύ μικρή και ήρθε πολύ αργά. Γιατί;

Και στις δύο περιπτώσεις το βασικό επιχείρημα για τον μη περιορισμό του χρέους προέρχονταν από τους τραπεζίτες που ισχυρίζονταν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε σοβαρές αναταράξεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές για δύο λόγους. Πρώτον, οι τράπεζες ήταν οι κύριοι πιστωτές και οι μεγάλες ζημιές που θα αντιμετώπιζαν από μια αναδιάρθρωση θα οδηγούσε σε αποτέλεσμα ντόμινο, με κύματα απαισιοδοξίας που θα αύξαναν τα επιτόκια και θα επιβάρυναν τις προοπτικές των άλλων δανειοληπτών. Δεύτερον, οι τράπεζες θα μπορούσαν να καταγράψουν ζημιές επειδή είχαν πουλήσει και ασφαλιστικά συμβόλαια για τον κρατικό πιστωτικό κίνδυνο με τη μορφή των CDS. Αν αυτά τα CDS ενεργοποιούνταν, οι τράπεζες απειλούνταν με περαιτέρω εν δυνάμει συντριπτικές ζημιές.

Στην περίπτωση της Ελλάδας οι διεθνείς τραπεζίτες υποστήριξαν για πολύ καιρό και με υπερβολική επιμονή ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα προκαλούσε μόλυνση στα άλλα κράτη της Ευρωζώνης – και ίσως πέρα απ’ αυτήν. Και όμως στο τέλος η Ελλάδα δεν είχε καμία επιλογή από το να αναδιαρθρώσει το χρέος της μειώνοντας την αξία των απαιτήσεων των ιδιωτών κατά 75% – χωρίς όμως κι αυτό να φτάνει για να το κάνει βιώσιμο. Αυτό κρίθηκε ως πιστωτικό γεγονός, επομένως ενεργοποιήθηκαν τα CDS και όποιος πούλησε ασφάλεια υποχρεώθηκε να την πληρώσει.

Σαρώθηκαν οι αγορές; Όχι. Καμία τράπεζα δεν κατέρρευσε και δεν υπάρχει κανένα σημάδι ενός πτωτικού ντόμινο. Αλλά αυτό δεν έγινε επειδή οι τράπεζες πήραν το χρόνο να προετοιμαστούν μέσα από την άντληση νέων κεφαλαίων. Αντίθετα σε σύγκριση με τις πιθανές μελλοντικές ζημιές τους, οι ευρωπαϊκές τράπεζες άντλησαν σχετικά λίγα κεφάλαια τον τελευταίο καιρό – και το μεγαλύτερο μέρος τους μέσα από τη λεγόμενη δημιουργική λογιστική.

Ίσως ο κίνδυνος η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους να προκαλέσει την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος να ήταν πάντα πολύ - πολύ μικρός και η ηρεμία στις αγορές να ήταν αναμενόμενη. Αλλά τότε γιατί έγινε τόση φασαρία;

Η απάντηση θα έπρεπε να μας είναι πλέον ξεκάθαρη: πολιτική που εξυπηρετεί συγκεκριμένες ομάδες συμφερόντων και κοσμοθεωρία των πολιτικών ελίτ. Μπορεί ο κίνδυνος για το χρηματοπιστωτικό σύστημα να ήταν απειροελάχιστος, όμως οι επιπτώσεις της ελληνικής αναδιάρθρωσης στις τράπεζες και τους ομολογιούχους ήταν σημαντικές. Θα έχαναν κάποια δις ευρώ και κάποιοι εργαζόμενοι στον κλάδο θα έχαναν τις δουλειές τους. Δεν πρέπει να μας κάνει έκπληξη ότι οι κορυφαίοι τραπεζίτες πίεσαν με όλους τους τρόπους ώστε να μη γίνει η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, και πίσω από κλειστές πόρτες και δημόσια.

Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο Διεθνούς Χρηματοοικονομικής που αποτελεί το συνδικαλιστικό, θα λέγαμε, όργανο των μεγάλων τραπεζών, υποστηρίζει μονίμως: σώστε μας ή διαφορετικά αντιμετωπίστε τις συνέπειες. Αλλά η αφήγησή τους για την κρίση είναι τόσο σημαντική όσο η πολιτική τους ισχύς που αυξήθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια – στο βαθμό που όλες οι πολιτικές και οικονομικές ηγεσίες στην Αμερική και την Ευρώπη νοιάζονται για τις τύχες των τραπεζών, ακόμα κι όταν δεν έχουν ευρύτερες επιπτώσεις στην οικονομία.

Ακόμα και σήμερα ένα μεγάλο μέρος των ζημιών που έπρεπε να πάρουν οι τραπεζίτες μεταφέρεται στον επίσημο τομέα μέσα από διάφορες μορφές άμεσης στήριξης των τραπεζών και τα έκτακτα και επικίνδυνα μέτρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η έκταση των επιχορηγήσεων προς τον τραπεζικό τομέα είναι εκπληκτική και με τις σημερινές πολιτικές θα αυξηθεί κι άλλο με τον καιρό – υποστηρίζοντας πρωτίστως τον τρόπο ζωής του 1% του κόσμου που βρίσκεται στην κορυφή των πολύ πλούσιων κρατών.

Η ελληνική χρεοκοπία αποδείχτηκε ότι ήταν το σκυλί που γάβγιζε αλλά δεν δάγκωνε. Το δίδαγμα για την Ευρώπη αλλά και για την Αμερική είναι σαφές: είναι καιρός να πάψουμε να ακούμε αυτά που λένε οι τράπεζες και να αρχίσουμε να εστιάζουμε στο τι θα κάνουμε. Πρέπει να επανεκτιμήσουμε τη στρεβλή πολιτική οικονομία του χρηματοπιστωτικού κλάδου πριν η υπερβολική ισχύς των λίγων επιβάλλει ακόμα μεγαλύτερα κόστη σε όλους τους άλλους.

Του Γιώργου Κατρούγκαλου,
Καθηγητή Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης


Μία από τις παράπλευρες απώλειες των μνημονιακών πολιτικών είναι η ουσιαστική κατάργηση των νομοθετικών αρμοδιοτήτων της Βουλής. Από τη μια μεριά αυτή δεν ασκεί θεμελιώδεις τυπικές αρμοδιότητες που από το Σύνταγμα της επιβάλλονται, όπως η κύρωση των Διεθνών Συνθηκών και από την άλλη το ουσιαστικό έργο της νομοθέτησης ασκείται πλέον συστηματικά από την κυβέρνηση με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) και Πράξεις Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ).

Οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, που εκδίδονται σύμφωνα με το άρθρο 44 του Συντάγματος αποκλειστικά «σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσες και απρόβλεπτης ανάγκης», έχουν καταστεί ο συνήθης τρόπος νομοθέτησης. Και αυτές, τουλάχιστον, εκδίδονται μεν από το Υπουργικό Συμβούλιο, πρέπει όμως στη συνέχεια να εγκριθούν από τη Βουλή. Οι Πράξεις Υπουργικού Συμβουλίου, αντιθέτως, είναι απολύτως στεγανοποιημένες από τη λαϊκή αντιπροσωπεία. Δεν είναι τίποτα άλλο από κοινές υπουργικές αποφάσεις που υπογράφονται από όλους τους Υπουργούς. Και όμως με αυτές, χωρίς την ύπαρξη συνταγματικά ανεκτών νομοθετικών εξουσιοδοτήσεων, επιχειρείται να καταργηθούν νόμοι δεκαετιών, με τις οποίες κτίστηκε το ελληνικό εργατικό δίκαιο.

Πρόκειται για μία ακόμη πλευρά της τάσης να διολισθαίνει η άσκηση της εξουσίας σε στεγανούς χώρους όπου ακόμη και οι θεσμοί της τυπικής, αστικής δημοκρατίας δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Εκεί που το θέμα παίρνει κωμικοτραγικές καταστάσεις είναι με την κύρωση της νέας δανειακής σύμβασης. Ως γνωστό, η πρώτη δανειακή σύμβαση, αν και κατατέθηκε στη Βουλή, ουδέποτε κυρώθηκε, κατά εξόφθαλμη και κατάφορη παραβίαση του άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος.

Η νέα δανειακή σύμβαση έχει μέχρι στιγμής εμφανιστεί και μάλιστα σε διάστημα λίγων ημερών, σε τρεις μεταμορφώσεις. Αρχικά κατατέθηκε και ψηφίστηκε ως παράρτημα 13 στο νόμο 4046/2012, με τη μορφή «Σχεδίου Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.). της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος».

Στη συνέχεια, την 14/3, μία άλλη εκδοχή της, στην οποία έχει προστεθεί ως εγγυητής και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (που έχει ως σκοπό την χρηματοδότηση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών) πήρε τη μορφή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. Την ίδια μέρα, 14/3, η τρίτη μετενσάρκωση της (προσοχή, ως σχέδιο πάντα και όχι ως υπογραμμένο νομικό κείμενο) κατατέθηκε στη Βουλή με τη μορφή κυρωτικού νόμου της προαναφερθείσας ΠΝΠ.

Δεν είναι σαφές εάν αυτός ο άσκοπος πολλαπλασιασμός των εγκρίσεων κρύβει την αποδοχή πρόσθετων απαιτήσεων των δανειστών ή αποτελεί απλή (τερατωδών όμως διαστάσεων) διαχειριστική ανικανότητα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η γελοιοποίηση του ελληνικού κοινοβουλίου να «συζητά», δήθεν, και δουλικά να εγκρίνει συνεχώς παραλλαγές του ίδιου κειμένου συνδυάζεται με τη συνέχιση των αντισυνταγματικών πρακτικών μη κύρωσης. Και τούτο γιατί το Σύνταγμα μας δεν προβλέπει την έγκριση σχεδίων, αλλά την κύρωση ήδη ολοκληρωμένων και υπογραμμένων διεθνών συμβάσεων. Η πρόβλεψη ότι η νέα δανειακή σύμβαση θα ισχύει από την υπογραφή της, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.

Τέλος, από πλευράς ουσίας, η νέα σύμβαση περιλαμβάνει ακόμη πιο τερατώδεις ρυθμίσεις και από την πρώτη. Εντελώς ενδεικτικά, δεν επαναλαμβάνει απλώς, όπως και η Σύμβαση «Δανειακής Διευκόλυνσης» της 10.5.2010 τη ρήτρα παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας και την απαγόρευση κάθε μελλοντικής αναδιάρθρωσης του χρέους με όρους που να συμφέρουν τη χώρα μας, αλλά προβλέπει και ρητές «υποχρεώσεις για επιθεωρήσεις, πρόληψη απάτης και ελέγχους».

Με την προκλητική αυτή διατύπωση, για να προφυλαχθούν οι εταίροι μας από «απάτη» σε βάρος τους από το ελληνικό δημόσιο, θα πρέπει να ανεχόμαστε την άμεση παρέμβαση γκαουλάιτερ που θα έχουν πρόσβαση (στην πραγματικότητα έλεγχο, καθοδήγηση και εντολή) σε κάθε πτυχή άσκησης δημόσιας εξουσίας στον τόπο μας. (Το πιο ωραίο είναι ότι, επειδή έχουν αντιληφθεί την πλήρη νομική αβασιμότητα και επισφάλεια των γνωμοδοτήσεων του Νομικού Συμβουλίου που ζητούν και λαμβάνουν υπέρ της συνταγματικότητας των τερατωδιών αυτών, έχουν περιλάβει όρο κατά τον οποίο εάν αυτές αποδειχθούν ανακριβείς και η σύμβαση αντισυνταγματική, αυτό θα συνιστά απάτη σε βάρος τους εκ μέρους της Ελλάδας! Σπάνιο δείγμα προτεσταντικής αίσθησης μαύρου χιούμορ…) .

Η νέα αυτή δανειακή σύμβαση, ακόμη και εάν έλθει προς κύρωση στη Βουλή και συγκεντρώσει τις αναγκαίες κατά το Σύνταγμα ψήφους των τριών πέμπτων και πάλι θα είναι άκυρη, λόγω των ουσιαστικών αντισυνταγματικοτήτων της. Και, σε κάθε περίπτωση, μια άλλη πλειοψηφία της Βουλής μπορεί (στην πραγματικότητα έχει συνταγματική υποχρέωση) να την καταγγείλει με απλή πλειοψηφία.

Άλλωστε, είναι ξεκάθαρο ότι το ζήτημα του χρέους δεν είναι νομικό θέμα. Δεν είναι, καν, κυρίως οικονομικό. Είναι πολιτικό. Για το λόγο αυτό στον καθένα από μας, με τη συμμετοχή του στη συλλογική δράση, εναπόκειται να επιδιώξει την λύση του δράματος.
Καθώς οι μέρες περνούν, η ώρα της εκλογικής αναμέτρησης πλησιάζει και οι μεταπολιτευτικοί κομματικοί σχηματισμοί ολοκληρώνουν τα… γεννοβολήματά τους μια σειρά από ερωτήματα θα αρχίσουν να προβάλλουν όλο και πιο πιεστικά:

Φέρνουν τα νέα κόμματα που σχηματίστηκαν κάτι το καινούργιο;

Έχουν μέσα τους το σπέρμα της αλλαγής – για το καλύτερο ή το χειρότερο;

Είναι βέβαιο ότι οι ικανοί και οι άξιοι αποφάσισαν ξαφνικά να μεταπηδήσουν σε άλλους σχηματισμούς για ν’ αλλάξουν τη χώρα;

Και πάλι, είναι βέβαιο ότι όλοι όσοι παρέμειναν στα παλαιά κόμματα προκάλεσαν – μόνοι αυτοί – τα δεινά στη χώρα;

Αν αφήσουμε κατά μέρος το θυμικό και την δικαιολογημένη οργή, θα δούμε πως οι απαντήσεις είναι προφανείς.

Τα κόμματα έχουν εξελιχθεί σε… μπάμπουσκες – ξέρετε, αυτές τις ρώσικες κούκλες που ανοίγεις μία και βρίσκεις μέσα μια ίδια κι’ απαράλλαχτη και μετά κι’ άλλη κι’ άλλη.

Επομένως, προβάλλει άλλο ένα ερώτημα: Είναι η δημιουργία νέων κομμάτων – με τον ιδιότυπο τρόπο που δημιουργούνται στην Ελλάδα – προϊόν πολιτικής απόφασης για να σωθεί η χώρα ή μήπως δημιουργούνται για να σωθούν και να επιβιώσουν πολιτικά τα πρόσωπα που τα ιδρύουν ή προσχωρούν σ’ αυτά;

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί πως τα πρόσωπα που διατείνονται ότι θα σώσουν τη χώρα έχουν γαλουχηθεί και ανδρωθεί μέσα στο παλιό πελατειακό σύστημα, έχουν στο παρελθόν μοιράσει υποσχέσεις για να εκλεγούν, έχουν δημιουργήσει προσωπικούς στρατούς, έχουν κληρονομήσει έδρες, έχουν υπηρετήσει σε αναρίθμητα αξιώματα - κρατικά, συνδικαλιστικά, εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να πει κανείς και για τα περισσότερα από τα πρόσωπα εκείνα που παρέμειναν στα κόμματά τους.

Σκόρπια, θα βρεις ιδεολόγους, ανθρώπους που δεν συμβιβάστηκαν, που δεν κέρδισαν χρήματα, αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα (της χρεοκοπίας) μετράει.

Η μετριοκρατία επικράτησε στη χώρα – και επομένως και μέσα στα κόμματα.

Επομένως, τέτοιου είδους μετακινήσεις (ή ακινησίες) δεν πρόκειται να φέρουν νέες ιδέες, ούτε την αλλαγή.

Η εικόνα που εμφανίζει η πολιτική σκηνή είναι εικόνα διάλυσης. Καθημερινά ανακοινώνονται αποχωρήσεις και προσχωρήσεις προσώπων που αν και τους δόθηκε η δυνατότητα, απέκτησαν θέσεις εξουσίες, υπήρξαν επί δεκαετίες βουλευτές, υπουργοί, περιφερειάρχες, δημοτικοί άρχοντες, κομματικοί αξιωματούχοι, δεν έκαναν τίποτε για να αποτρέψουν την καταστροφή.

Κάθονταν πάνω στα δανεικά και επιβίωναν.

Κάποιοι απ’ αυτούς κηρύσσουν αντεπίθεση και διακηρύσσουν «πρωτιές».

Προχθές, για παράδειγμα, ήταν μια σημαδιακή ημέρα. Μόλις είχε καταβληθεί η πρώτη δόση του νέου δανείου και η εικόνα που παρουσίαζε η χώρα ήταν ενός πολιτικού προσωπικού που αφού ησύχασε ότι με τα καινούργια δανεικά θα αντιμετωπιστούν οι λήξεις ομολόγων, συνέχιζαν απτόητοι τις μετακινήσεις και τις αντεγκλήσεις.

Είναι γεγονός ότι από όποια χώρα και αν πέρασε το ΔΝΤ, το παλιό κομματικό κατεστημένο εξαφανίστηκε.

Όχι στην Ελλάδα. Εδώ… γεννοβολάει! Σωτήρες!

Άρα, πόσο βέβαιο είναι ότι κάποιοι δεν θέλουν να εκμεταλλευτούν την εν βρασμώ ψυχική κατάσταση του λαού για να υφαρπάσουν την ψήφο του, όπως παλιά το έκαναν στηριζόμενοι στα ρουσφέτια;

Θα τα σκεφθεί όλα αυτά ο κόσμος ή θα λειτουργήσουν και πάλι οι γνωστές αρετές του έθνους;

Ο Κικέρωνας έλεγε πως όλοι οι λαοί έχουν αρετές και ελαττώματα. Για τους Έλληνες, όμως, έλεγε πως οι αρετές τους είναι και τα ελαττώματά τους: Εγωισμός, αψίκορο πάθος και ιδιοτροπία της στιγμής.

Ποιοι είναι ειλικρινείς και ποιοι επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν για ίδιον όφελος τις αρετές-ελαττώματα της φυλής μας;

Θα καταφέρουν οι Έλληνες να τους ξεχωρίσουν και να τους επιλέξουν;

Και κάτι ακόμη: Στην Ιταλία, μετά την περίφημη Επιχείρηση «Καθαρά Χέρια», τα παλιά κόμματα είτε εξαφανίστηκαν και στη θέση τους γεννήθηκαν άλλα, είτε άλλαξαν ονομασίες.

Αλλά οι νέοι ηγέτες που εμφανίστηκαν – για το καλύτερο ή για το χειρότερο – δεν προέρχονταν από το παρελθόν.

Kόμματα διαλύθηκαν, πολιτικοί βρέθηκαν στη φυλακή, ένας πρώην πρωθυπουργός, ο Mπεττίνο Kράξι, εξαναγκάσθηκε σε υπερορία στην Tυνησία, ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός, ο Tζούλιο Aντρεόττι, κάθισε στο εδώλιο κατηγορούμενος για σχέσεις με τη Mαφία, ενώ πολλοί ήσαν εκείνοι που οδηγήθηκαν σε αυτοκτονία.

Ελάχιστοι επέζησαν, ενώ, για παράδειγμα, ο γιος του Κράξι, που είχε εκλεγεί στην τελευταία προ της κοσμογονίας Βουλή, εξαφανίστηκε εντελώς από το στερέωμα.

Ούτε διανοήθηκε να φτιάξει δικό του κόμμα, ούτε παρέμεινε στο παλιό, ούτε πέρασε από κανενός το μυαλό να τον ψηφίσει, επειδή θα φορούσε τον μανδύα του καινούργιου.

Αλλά και οι τεχνοκράτες (κάτι ακούγεται περί Παπαδήμου με μεγάλη επιμονή, έστω και διαψεύσεων), που ακολούθησαν δεν μπόρεσαν να σταθούν.

Ο τότε υπουργός Υγείας καθηγητής Ουμπέρτο Βερονέζι, έλαβε την απόφαση να απομακρυνθεί από την πολιτική και να επιστρέψει στη διεύθυνση του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ογκολογίας του Μιλάνου.

«Στους χώρους όπου ασκείται η πολιτική δεν μετράω», είχε πει ο διάσημος καθηγητής σε ένα ξέσπασμα ειλικρίνειας ανάμικτης με παράπονο. «Με ακούνε μόνο για λόγους ευγενείας. Δεν έχω πίσω μου κάποιο κόμμα να με στηρίζει, δεν ενδιαφέρομαι για τις ψήφους και δεν έχω τη δυνατότητα να κάνω ρουσφέτια. Και η πολιτική είναι και αυτό».

Ο υπουργός Παιδείας καθηγητής της Φιλοσοφίας της Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Σαπιέντσα, Τούλλιο Ντε Μάουρο, είχε πει: «Δεν έχω κανέναν δισταγμό. Θα επιστρέψω στο πανεπιστήμιο. Όταν η κεντροαριστερά με κάλεσε στην κυβέρνηση, δέχθηκα από αίσθηση καθήκοντος. Τώρα, η Δημοκρατική Αριστερά και οι Πράσινοι μου ζήτησαν να είμαι υποψήφιος με την Ελιά, αλλά αρνήθηκα».

Ο στρατηγός Λουίτζι Καλιγκάρις που θέλησε – και αυτός – να δοκιμάσει την τύχη του στην πολιτική, προσχωρώντας στο κόμμα του Μπερλουσκόνι «Φόρτσα Ιτάλια», έσπευσε και αυτός να εγκαταλείψει τη σκηνή.

«Αν δεν είσαι Πρόεδρος κάποιας κοινοβουλευτικής επιτροπής ή κάποιας κοινοβουλευτικής ομάδας», είπε, «είσαι συνεχώς αναγκασμένος να διαπραγματεύεσαι την επιρροή σου».

Επομένως; Επομένως όλα θα κριθούν από τον τρόπο που θα αντιδράσει ο λαός.

Αν δηλαδή με την ψήφο του θα επιβάλει μια ειρηνική επανάσταση μέσα στα κόμματα…