Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Δεκ 2015

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης 
«Αδειάστε την Μικρά Ασία από τα ιθαγενή στοιχεία που σας στέκονται εμπόδιο, έλεγε εκείνο τον καιρό η Πρωσσική κυβέρνηση στους Ταλαάτ και Εμβέρ. Είσαστε δάσκαλοι στην τέχνη της εκκένωσης. Και εμείς θα αντικαταστήσουμε τους σκύλους τους Έλληνες, τους ταραχοποιούς και άχρηστους με καλούς και τίμιους Γερμανούς, υποταγμένους και υπάκουους, οι οποίοι θα σας αποδώσουν στο εκατονταπλάσιο αυτό που η εξαφάνιση των Ελλήνων θα σας έχει στερήσει. Και τα οφέλη από την επιχείρηση θα είναι για σας σημαντικότερα απ΄ ότι όλοι οι θησαυροί του χαλίφη».
Από το βιβλίο «BerlinBagdad» του Gerhard Albert Ritter (1929 – 2015) όπως αποδίδεται στο βιβλίο «Τουρκία και Ανατολικά ζητήματα» του Θεόδωρου Μπατρακούλη, εκδόσεις Ινφογνώμων, σελίδα 321. 
Η κατανόηση όσων συμβαίνουν στις μέρες μας στην ευρύτερη περιοχή στην οποία ανήκουμε, προϋποθέτει στοιχειώδη επισκόπηση γεωπολιτικών δεδομένων και μακροπρόθεσμων στρατηγικών σχεδιασμών της ισχυρότερης σήμερα Ευρωπαϊκής δύναμης, της Γερμανίας η οποία σε υποτυπώδη συνεργασία με την Γαλλία, ρυθμίζει τις τύχες ολόκληρης της Ευρώπης.

Ασφαλώς και είναι αδύνατο μέσα στις λίγες γραμμές ενός άρθρου να αποκρυπτογραφηθούν εξαιρετικά πολύπλοκα και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα υπερδυνάμεων, μεγάλων και μικρών χωρών αλλά και πολλών ομάδων που πολεμούν σαν εθνικές οντότητες, μισθοφόροι ή ιδεολόγοι στον πόλεμο επαναχάραξης των συνόρων της Μέσης Ανατολής που διεξάγεται εδώ και αρκετά χρόνια.

Αξίζει όμως τον κόπο να εστιάσουμε στα στρατηγικά συμφέροντα της ισχυρότερης Ευρωπαϊκής δύναμης η οποία από την εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου είχε πανίσχυρη επιρροή στους νεότουρκους που κατέλαβαν την εξουσία μετά την κατάρρευση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Γερμανός στρατηγός Όθων Λίμαν Φον Σάντερς υπήρξε αρχιστράτηγος του Οθωμανικού στρατού, μετά τις ήττες που υπέστησαν ο Τζεμάλ Πασάς από τους Ρώσους και ο Εβέρ Πασάς από τις δυνάμεις της Αντάντ, με στόχο να προωθήσει τα συμφέροντα της Γερμανίας στην Μέση Ανατολή.

Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η επιτήδεια ουδετερότητα της Τουρκίας υποστήριξε ουσιαστικά την Γερμανία. Η Τουρκία υπέγραψε σύμφωνο φιλίας με τη ναζιστική Γερμανία τον Ιούλιο του 1941 ενώ την 1η Ιουνίου 1942 υπέγραψε μία κρίσιμης σπουδαιότητας για τον πόλεμο εμπορική συμφωνία με την οποία η Γερμανία εξασφάλισε συνολικά 135.000 τόνους πολύτιμου χρωμίου έναντι οπλισμού και κλεμμένου από τους Εβραίους χρυσού. Μόνο τις τελευταίες μέρες του δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, στις 23 Φεβρουαρίου 1945, η Τουρκία «κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία», όταν η ήττα του άξονα ήταν πλέον δεδομένη και βέβαιη.

Στην σύγχρονη εποχή η Τουρκία αποτελεί «το μακρύ χέρι» της Γερμανίας στην Μέση Ανατολή συνεχίζοντας να εξυπηρετεί τα Γερμανικά συμφέροντα. Η ενεργειακή εξάρτηση της κυρίαρχης στην Ευρώπη Γερμανίας από την Ρωσία δεν μπορούσε παρά να είναι προσωρινή στους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς της.

Στους σχεδιασμούς αυτούς η Τουρκία αποτελεί το κομβικό κέντρο βάρους της Γερμανικής πολιτικής κάτι που επέβαλε πρώτα την απεξάρτηση της Τουρκικής οικονομίας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην συνέχεια την σύνδεση των οικονομιών της Κύπρου και της Ελλάδος με την μέγγενη του ΔΝΤ.

Πράγματι, η Τουρκική οικονομία (ο μεγαλύτερος δανειστής του ΔΝΤ με 46 συνολικά δις Δολάρια) διέκοψε τις σχέσεις της με το ΔΝΤ το 2008, εννέα χρόνια μετά την έναρξη δανειοδότησης της από αυτό, με την Τουρκική οικονομία να αναπτύσσεται με την αποφασιστική συνδρομή της Γερμανίας. Οι τρείς από τους τέσσερις όμως αγωγούς που σχεδίασαν οι Γερμανοί από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 περνούν υποχρεωτικά μέσα από την Τουρκία και ο ένας από την Κύπρο, κάτι που προϋποθέτει την επίλυση του Κυπριακού, σύμφωνα με τους Γερμανικούς σχεδιασμούς που εύνουν σκανδαλωδώς την Τουρκία.

Δύο χρόνια μετά (Απρίλιος 2010) η Ελλάδα οδηγήθηκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους μηχανισμούς στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αποτέλεσμα να παραμένει, εδώ και έξη χρόνια παγιδευμένη χωρίς να μπορεί να δανειστεί από πουθενά αλλού, αποδεχόμενη υποχρεωτικά ολοένα και μεγαλύτερες απώλειες κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας.

Στις αρχές του 2013 με αχίλλειο πτέρνα το Τραπεζικό σύστημα, η Κύπρος οδηγήθηκε και αυτή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο οποίο παραμένει μέχρι σήμερα παρά τα «εύσημα» για την καλή πορεία του προγράμματος.

Το ζητούμενο δεν είναι άλλο από την πλήρη συνθηκολόγηση Ελλάδας και Κύπρου ώστε να ικανοποιηθούν οι Τουρκικές και Γερμανικές απαιτήσεις για διχοτόμηση της Κύπρου (ανεξάρτητα από το πώς θα βαπτιστεί η «λύση» – Σχετικό είναι το άρθρο μας 11ης Φεβρουαρίου 2014 με τίτλο «Κυπριακό: Ευκαιρία ή παγίδα;») αλλά και η διχοτόμηση του Αιγαίου.

Κάτω από την γεοπολιτική αυτή οπτική εξηγούνται πολλά από τα «ανεξήγητα» που παρατηρούμε στις μέρες μας:

Η κατάρριψη του Ρωσικού αεροσκάφους μέσα στην Συρία από την Τουρκία αντιπροσωπεύει τον τρόμο της Γερμανίας για το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός αγωγού που δεν θα περνά μέσα από το χέρι της, δηλαδή την Τουρκία, αλλά μέσα από Κουρδικές περιοχές καταλήγοντας στην Μεσόγειο. Η πιθανότητα, μετά την απελευθέρωση του Κομπάνι από κάθε πίεση του χαλιφάτου (Σχετικό είναι το άρθρο μας 14ης Οκτωβρίου 2014 με τίτλο «Ισλαμικό Χαλιφάτο, Κομπάνι, Τουρκία: Η μεγάλη έκρηξη πλησιάζει επικίνδυνα») και την Ρωσική επέμβαση, να καταληφθεί η Τζαραμπλούς, η τελευταία πύλη ανεφοδιασμού του Ισλαμικού κράτους από την Τουρκία σε συνδυασμό με την προσπάθεια των Κούρδων να ελέγξουν την στρατηγικής σημασίας συνοριακή πόλη Αζάζ, οδηγούν ουσιαστικά στην πλήρη έξοδο της Τουρκίας από την νοητή γραμμή ενός πιθανού, μελλοντικού αγωγού που θα συνδέει την Μεσόγειο με Συριακό Κουρδιστάν – Ιρακινό Κουρδιστάν – Περσίας –  Αζερμπαϊτζάν (ή εναλλακτικά μέσω Κασπίας) – Ρωσίας.

Το συγκεκριμένο όμως πολυεπίπεδο πρόβλημα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί οι Κούρδοι της Συρίας υποστηρίζονται όχι μόνο από τους Ρώσους αλλά και από τους Αμερικανούς, κάτι που δείχνει την διαφοροποίηση των συμφερόντων και των σχεδιασμών Γερμανίας και Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην πολύπαθη περιοχή.

Η μη εξομοίωση από τον ΓΓ του ΝΑΤΟ της «παραβίασης» του Τουρκικού εναέριου χώρου από τους Ρώσους με τις παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου από τους Τούρκους, εξευτελίζει τις αρχές που υπηρετεί η συμμαχία αποκαλύπτοντας σε όλη την μεγαλοπρέπεια την εφαρμογή «δύο μέτρων και δύο σταθμών» στην αντιμετώπιση ιδίων περιστατικών, αρκεί να εξυπηρετούνται συμφέροντα συγκεκριμένης στιγμής αλλά και μακροπρόθεσμοι σχεδιασμοί.

Η προθυμία της Γερμανίας να προσφέρει «γη και ύδωρ» στην Τουρκία (οικονομική βοήθεια, άρση περιορισμών στους Τούρκους πολίτες στην πρόσβαση τους στην Ευρώπη και άνοιγμα κεφαλαίων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων παρά την κραυγαλέα υστέρηση της Τουρκίας σε θέματα συμμόρφωσης στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο), με «αντάλλαγμα» να συγκρατήσει τις μεταναστευτικές ροές, αποτελεί απλή εφαρμογή σχεδιασμών που περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία. Την ευκαιρία βέβαια έδωσε απλόχερα η νέα Ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανοίγοντας διάπλατα τα Ελληνικά σύνορα με τις «ελεύθερες δομές φιλοξενίας», έχοντας μάλιστα την ασυγχώρητη αφέλεια να πιστεύει πως ολόκληρο το 2015 θα δεχθούμε 100.000 «πρόσφυγες», οι οποίοι όμως ήδη έφθασαν τους 800.000! (Σχετικό με το θέμα αυτό είναι το άρθρο μας 11ης Αυγούστου 2015 με τίτλο «Λαθρομετανάστευση: Ουμανισμός, ιδεοληψία, ανικανότητα και τα αμύθητα κέρδη των δουλεμπόρων»).

Η Τουρκία ελέγχει απόλυτα ολόκληρο το κύκλωμα της λαθρομετανάστευσης και δεδομένου ότι τους χειμερινούς μήνες υπάρχει «αναδουλειά» λόγω των κακών καιρικών συνθηκών, είναι πρόθυμη να αποδεχτεί τα δώρα της Γερμανίας για να «συγκρατήσει» τις μεταναστευτικές ροές μέχρι να εισπράξει όλα τα ανταλλάγματα που εξασφάλισε.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η μόνη ελπίδα για την αποφυγή της επερχόμενης, άριστα σχεδιασμένης υποταγής Ελλάδος και Κύπρου στους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς της Γερμανίας που καθιστούν την Τουρκία προνομιακό κέντρο ενεργειακών αγωγών, είναι η Ρωσία.

Η ανάμειξη της Ρωσίας στην Συρία οδηγεί σε πλήρη ανατροπή των Γερμανικών σχεδιασμών και μετατρέπει ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή μας σε μια απρόβλεπτη, κινούμενη άμμο.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται προσφέρει πολύτιμο χρόνο σε Ελλάδα και Κύπρο προκειμένου να απεγκλωβιστούν από τον θανάσιμο για τα εθνικά τους συμφέροντα εναγκαλισμό ΔΝΤ και Ευρωπαϊκών μηχανισμών δανειοδότησης καθώς και από τα ενδογενή προβλήματα τους, με την απαραίτητη προϋπόθεση παραμερισμού κάθε έννοιας «πολιτικού κόστους».

Οι επόμενες γενιές των Ελλήνων και των Κυπρίων θα γνωρίζουν με βεβαιότητα κάτι που η δική μας γενιά δεν πρόκειται να μάθει εύκολα: Αν δηλαδή οι σημερινοί ηγέτες Ελλάδας και Κύπρου (Τσίπρας και Αναστασιάδης) θα είναι αντάξιοι ενός Τάσου Παπαδόπουλου ή ενός … Γιώργου Τσολάκογλου!

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν έχει προηγούμενο η δραστηριότητα στον τομέα του λόμπινγκ από την πλευρά της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, αφού μέσα από έναν λαβύρινθο εταιριών δημοσίων σχέσεων που απέσπασαν χρυσοφόρα συμβόλαια, κατόρθωσε να κάνει να δουλεύει για τα συμφέροντά της, ακόμα και πρώην διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών CIA (Central Intelligence Agency), Πόρτερ Γκος…

Το συγκλονιστικό ρεπορτάζ φιλοξενεί ο γνωστός ιστοχώρος huffingtonpost όπου και αποκαλύπτεται ότι οι Τούρκοι υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρία Squire Patton Boggs έναντι 30.000 δολαρίων σε μηνιαία βάση, η οποία θα λειτουργούσε ως «υποκατασκευαστής» (subcontractor) της πανίσχυρης εταιρίας δημοσίων σχέσεων Gephardt Group, που έχει το βασικό συμβόλαιο εκπροσώπησης των τουρκικών συμφερόντων στην Ουάσιγκτον. Ο ιστοχώρος αναρωτιέται εάν είναι ηθικό κι εάν βλάπτει τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα, το να ξεπουλιούνται μέλη του Κογκρέσου και πρώην υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι σε οποιονδήποτε διατίθεται να τους πληρώσει…

Το κείμενο έγραψε ο Harut Sassounian τον Αύγουστο και επανήλθε στη δημοσιότητα καθώς γίνεται συζήτηση στην αμερικανική πρωτεύουσα για το γεγονός ότι πρώην αξιωματούχοι πωλούν τις υπηρεσίες τους σε ξένες κυβερνήσεις, κάτι που είναι καθ’ όλα νόμιμο βέβαια.

Στο οπλοστάσιο της εν λόγω εταιρίας βρίσκονται, μεταξύ άλλων, οι πρώην Γερουσιαστές Trent Lott και John Breaux, καθώς επίσης και ο συνταξιούχος πλέον αξιωματούχος του Λευκού Οίκου Robert Kapla. Η ομάδα των εταιριών τις οποίες έχει στρατολογήσει η Gephardt για λογαριασμό της Τουρκίας, γνωστούς “λομπίστες” όπως οι Brian Forni, Lydia Borland και από τις συνεργαζόμενες εταιρικές οντότητες Greenberg Traurig, και Dickstein Shapiro LLP, με την τελευταία να έχει προσθέσει στην ομάδα λόμπινγκ τον πρώην διοικητή της CIA, σύμφωνα πάντα με το ρεπορτάζ του ενδιαφέροντος ιστοχώρου.

Άλλες εταιρίες που έχουν αποσπάσει συμβόλαια από την Τουρκία για να εκπροσωπούν τα συμφέροντά της στην Ουάσιγκτον είναι: Goldin Solutions, Alpaytac, Finn Partners, Ferah Ozbek, και Golin/Harris International. Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης, η Τουρκία καταβάλλει για τις υπηρεσίες λόμπινγκ στην προαναφερθείσα ομάδα εταιριών, το αστρονομικό ποσό των 5 εκατομμυρίων δολαρίων σε ετήσια βάση. Το να εικάσει κανείς ότι τα χρήματα αυτά ίσως και να είναι πολύ περισσότερα θα μπορούσε να θεωρηθεί εύλογο…

Όπως αναφέρει η «Huffington Post» η πιο «προβληματική» περίπτωση συμβούλου είναι αυτή του Πόρτερ Γκος, ο οποίος «δέχθηκε να πουλήσει την ψυχή του και ενδεχομένως τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα για μια χούφτα τουρκικές λίρες», όπως παρατηρεί το δημοσίευμα… Ενδιαφέρον έχει επίσης ότι ο πρώην αξιωματούχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών απέφυγε να δηλώσει την αποζημίωσή του από την τουρκική κυβέρνηση, σύμφωνα με τις σχετικές προβλέψεις του νόμου που αφορά την πρόσληψη αντιπροσώπων ξένων οντοτήτων (Foreign Agents Registration Act) επί του προκειμένου της τουρκικής κυβέρνησης, περιοριζόμενος να σημειώσει: «Ο μισθός δεν στηρίζεται αποκλειστικά στις υπηρεσίες που παρέχονται στον ξένο εντολέα [Τουρκία] (“Salary not based solely on services rendered to the foreign principal [Turkey]”)!

Στις 23 Απριλίου 2015, στις εξηγήσεις που έδωσε ο Πόρτερ Γκος για το είδος των υπηρεσιών που παρέχει, αναφέρονται, μεταξύ άλλων, η ενδυνάμεωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων σε κομβικές θεματικές ενότητες που συζητούνται στο Κογκρέσο (εμπόριο, ενεργειακή ασφάλεια, αντιτρομοκρατία, περιφερειακή σταθερότητα στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη)…

Να «εκπαιδεύσει τα μέλη του Κογκρέσου και της αμερικανικής κυβέρνησης σε θέματα σημασίας για την Τουρκία και να ειδοποιεί την Τουρκία για οποιαδήποτε ενέργεια αναλαμβάνει το Κογκρέσο ή η εκτελεστική εξουσία, η οποία εμπλέκει τα τουρκικά συμφέροντα. Τέλος, να συντάσσει αναλύσεις και εκθέσεις για τα θέματα αυτά.

Στο δημοσίευμα καταγγέλλεται ο εργοδότης του Πόρτερ Γκος, η εταιρία Dickstein Shapiro LLP, ότι παραπλάνησε το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, καθώς ο Πόρτερ Γκος είχε ήδη πιάσει δουλειά συναντώντας εννιά μέλη του Κογκρέσου για να συζητήσει μαζί τους τις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις…

Η ιστοσελίδα υποστηρίζει, ότι η πρόσληψη του Πόρτερ Γκος είναι το αποτέλεσμα της σταθερής υποστήριξης της Τουρκίας κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Γερουσιαστής της Φλόριντα από το 1989 έως το 2004. Είχε καταθέσει εναντίον της υιοθέτησης απόφασης για τη γενοκτονία των Αρμενίων με το επιχείρημα ότι θα έβλαπτε τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας… Δεν τα κατάφερε, καθώς αυτή υιοθετήθηκε με ψήφους 24 υπέρ και 11 εναντίον.

Το ρεπορτάζ-φωτιά της ιστοσελίδας καταλήγει με το ερώτημα, τι θα γινόταν αν η Βόρεια Κορέα πρόσφερε υψηλότερη τιμή και θα άρπαζε την ευκαιρία να κάνει λόμπινγκ και για εχθρό των Ηνωμένων Πολιτειών για να βγάλει μερικά ακόμα δολάρια…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ρωσοτουρκική εμπλοκή ανέδειξε δύο χώρες ηττημένες, αλλά το παράδοξο είναι πως δεν είναι σαφές ποιος είναι ο νικητής της διαμάχης.

Η ρωσοτουρκική εμπλοκή ανέδειξε δύο χώρες ηττημένες, αλλά το παράδοξο είναι πως δεν είναι σαφές ποιος είναι ο νικητής. Το σύνηθες είναι σε μια αντιπαράθεση δύο μερών, να υπάρχει ένας νικητής κι ένας ηττημένος, ακόμη και αν ο νικητής κατήγαγε «Πύρρειο νίκη». Στην περίπτωσή μας όμως τα πράγματα εξελίχθησαν διαφορετικά.

Υπάρχει η Τουρκία, η οποία για δικούς της λόγους (που θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε σε άλλο σημείωμα) κατόρθωσε να συσπειρώσει εναντίον της πολλές χώρες και ομάδες, αλλά κυρίως να καταδειχθεί και επισήμως η αναξιοπιστία της, μετά τις αποκαλύψεις των Ρώσων.
Ότι η Τουρκία ενίσχυε το ISIS δεν ήταν άγνωστο. Ούτε ότι αυτό συνέβαινε όχι μόνο με την ανοχή των Δυτικών, αλλά και με την παρότρυνσή τους, αφού το κλοπιμαίο πετρέλαιο από το Ιράκ και την Συρία, στις Δυτικές χώρες το πωλούσε, συμπεριλαμβανομένου και του Ισραήλ.
Τεράστια τα κέρδη της λαθρεμπορικής Τουρκίας αλλά και των αγοραστών, αφού, συμφώνως προς πληροφορίες, το αγόραζε γύρω στα 20 δολ. το βαρέλι (την εποχή που ίσχυαν οι κυρώσεις στο Ιράν, το λαθρεμπορικό πετρέλαιο αγόραζαν παράνομα οι μεγάλες εταιρείες, έναντι 11 δολ. το βαρέλι, όταν η τιμή του στον καταναλωτή πλησίαζε τα 100 δολάρια).

Άλλο όμως οι ανεπίσημες πληροφορίες, όσο έγκυρες και αν ήταν, και άλλο η επίσημη καταγγελία της Ρωσίας, αφενός ότι η ίδια η οικογένεια Ερντογάν, με τον εφοπλιστή υιό Μπιλάλ, διεξάγουν λαθρεμπόριο, αφετέρου ότι δυτικές χώρες συμπράττουν, η οποία καταγγελία δίνει άλλη διάσταση στην υπόθεση, ασχέτως αν ο κ. Πούτιν δεν κατονόμασε τις εμπλεκόμενες χώρες, και ούτε έχει συμφέρον να το πράξει θέτοντάς τες απέναντί του και επισήμως.

Και επειδή, το λαθρεμπόριο ενίσχυε το ταμείο του ISIS, ο ξεσηκωμός του -μέχρι χθες εφησυχάζοντος- κοινού της υφηλίου εναντίον των τζιχαντιστών, είναι φυσικό να αυξάνει την αντιπάθεια προς την Τουρκία, και ιδίως προς τον δικτάτορα Ερντογάν, του οποίου τις μέχρι τώρα αντιδημοκρατικές ενέργειες απέφευγε να καταδικάσει.

Χάνει επομένως η Τουρκία το ηθικό πλεονέκτημα και έναντι της Δύσης -όπου πλέον ακούγονται ισχυρές φωνές για την αναγκαιότητα της παρουσίας στο ΝΑΤΟ-, όπως το είχε χάσει και έναντι των Αράβων. Όλα αυτά, πέραν της οικονομικής ζημίας από τις κυρώσεις της Ρωσίας εναντίον της.

Αλλά, και η Ρωσία βγαίνει πληγωμένη από αυτήν την υπόθεση, ακόμη και αν τεθεί στο έδρανο του θύματος -που κατά κανόνα προξενεί συμπάθεια-, επειδή δεν έλαβε κανένα μέτρο προστασίας των αεροπλάνων της, πιστεύοντας πως ο παρανοϊκός σουλτάνος της Άγκυρας δεν θα προβεί σε απονενοημένη ενέργεια. Ο Καγκεμπίτης Ρώσος πρόεδρος, πιάστηκε αδιάβαστος. Δεν είναι μικρό πλήγμα η καταρράκωση του κύρους της μόνης χώρας μέχρι στιγμής που μπορούσε να αντιπαρατεθεί στην υπερδύναμη.

Πέραν τούτου, οι οικονομικές κυρώσεις βλάπτουν και την ρωσική οικονομία, από την στιγμή που η Τουρκία κατεπειγόντως αναζητεί νέους προμηθευτές φυσικού αερίου, αποταθείσα σε Σαουδική Αραβία και Κατάρ -συμμάχους της άλλωστε στην ενίσχυση του ISIS-, o δε κ. Νταβούτογλου συναντήθηκε με τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν προκειμένου να ολοκληρωθεί ενωρίτερα του 2018 ο αγωγός ΤΑΝΑΡ.

Ποιος είναι επομένως ο νικητής; Αν τα γεγονότα συνέβησαν τυχαίως, ή ήσαν προσχεδιασμένα, αλλά και ποιος ο σχεδιαστής, είναι θέματα για τα οποία μόνον υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Πολλά είναι τα σενάρια επ’ αυτού, και θα χρειαστούν ιδιαίτερο σημείωμα. Θυμίζω μόνον πως τακτική της Αστυνομίας για εύρεση του δράστη, είναι να θεωρεί ως πρώτους υπόπτους, αυτούς που επωφελούνται.

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Του Γεωργίου Κ. Φίλη Ph.D.

Οι συνεχείς και αναβαθμισμένες επαφές των υπουργών εξωτερικών των ΗΠΑ και της Ρωσίας με την Αθήνα αλλά και την Κύπρο, σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στην περιοχή και την σοβαρότατη ρωσο-τουρκική κρίση η οποία έχει θέσει εκτός σχεδίων –τουλάχιστον για την ώρα- τον Turkish Stream στην ουσία αυξάνουν την σημασία του υπό κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου Trans-Adriatic Pipeline (TAP).

Εξ αρχής θα πρέπει να σημειωθεί πως ο σχεδιασμός μεταφοράς μέσω αγωγών φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν και την Κασπία στην Ευρώπη μετά από μία μεγάλη περίοδο ανταγωνισμών και συγκρούσεων σε όλα τα επίπεδα, οικονομικό, πολιτικό, στρατηγικό και τελικά γεωπολιτικό βρίσκει νικητή τον ΤΑΡ, και κατά συνέπεια την χώρα μας αφού η Ελλάδα αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα για την υλοποίηση του συγκεκριμένου σχεδίου.

Ο ΤAP αναμένεται να λειτουργήσει ως ο κύριος αγωγός πάνω στον οποίο θα «κουμπώσουν» και οι ενεργειακές διαδρομές από νότο (Ελλάδα) προς βορρά δηλαδή με αφετηρία την Ελλάδα κάθετοι αγωγοί θα μεταφέρουν φυσικό αέριο τόσο στα δυτικά όσο και στα ανατολικά βαλκάνια καθώς και στην κεντρική Ευρώπη. Με βάση όλα τα παραπάνω μία ανάλυση της φύσης αλλά και του «Μεγάλου Παιγνίου» το οποίο εκτυλίσσεται γύρω από τον ΤΑΡ θα καταστήσει κατανοητό το υψίστης σημασίας για την γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας μας ενεργειακό σχέδιο.

Το συμπέρασμα της σύντομης αυτής ανάλυσης -αναφορικά με τα ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας και των ΗΠΑ σε σχέση με το συγκεκριμένο σχέδιο- ίσως να εκπλήξει τον αναγνώστη αλλά αξίζει να προσεγγιστεί υπό την προτεινόμενη οπτική διότι αναμένεται να αποτελέσει ένα πολύτιμο «εργαλείο» προς αξιοποίηση από τη χώρα μας για το άμεσο μέλλον.

Κάτι περισσότερο από ένας απλός αγωγός…

Αναφορικά με τη μακροσκοπική ερμηνεία της σημασίας του ΤΑΡ το θέμα γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον αφού το σχέδιο διαθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία ορίζουν και τον ακριβή του ρόλο μέσα στο γεωπολιτικό παίγνιο με τίτλο «Ευρωπαϊκή Ενεργειακή Ασφάλεια». Πέραν της «μυθολογίας» και της «παραφιλολογίας» που έχει αναπτυχθεί για το συγκεκριμένο σχέδιο θα προσπαθήσουμε επιγραμματικά να απαντήσουμε σε συγκεκριμένα ερωτήματα που θέτουν τις πραγματικές παραμέτρους του θέματος και μας οδηγούν σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Ερώτημα πρώτο: Τι είναι ο TAP;

Απάντηση: Πρόκειται για ένα μόνο συστατικό – το σημαντικότερο βέβαια – του Νότιου Ευρωπαϊκού Διαδρόμου (Southern Gas Corridor - SGC) Φυσικού Αερίου o οποίος περιλαμβάνει τον Αγωγό Νότιου Καυκάσου (South Caucasus Pipeline): Αζερμπαϊτζάν-Γεωργία, τον Trans-Anatolian Pipeline (ΤΑΝΑΡ): Τουρκία και φυσικά τον ΤΑΡ: Ελλάδα-Αλβανία-Ιταλία.

Σκοπός του SGC είναι να μεταφέρει φυσικό αέριο στην Ευρώπη, μέσω ενός συστήματος αγωγών που θα αυξάνει τις πηγές και τις διαδρομές φυσικού αερίου προς την ήπειρό μας άρα θα μειώνει την εξάρτησή της από έναν ή δύο προμηθευτές. Ο συγκεκριμένος δε διάδρομος λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων βορείως (Ουκρανίας) και νοτίως (Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή) αυτού αποδεικνύει την αξία του ως μία επιλογή σχετικής σταθερότητας και αξιοπιστίας μεταφοράς ενέργειας.

Πάνω από όλα ο ΤΑΡ, ως μέρος του SGC αποτελεί ένα σύστημα μεταφοράς ποσότητας φυσικού αερίου η οποία θα κυμαίνεται από τα 10 έως τα 20 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ανά έτος (bcm/y) δηλαδή μίας μέτριας σε όγκο ποσότητας η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως μία σχετικά μικρή αλλά αξιόπιστη βάση περεταίρω ανάπτυξης.

Ερώτημα δεύτερο: Τι ΔΕΝ είναι ο ΤΑΡ;

Απάντηση: Με βάση το δεδομένο ότι η Ευρώπη, ακόμα και με τις πλέον μετριοπαθείς εκτιμήσεις θα χρειαστεί το λιγότερο 500bcm/y φυσικού αερίου τα επόμενα έτη, η σχεδιαζόμενη χωρητικότητα του ΤΑΡ δεν μπορεί παρά να καλύπτει το 2 με 5% της ζήτησης.

Είναι προφανές ότι ο ΤΑΡ και ο SGC υπό την παρούσα του μορφή δεν μπορεί να αλλάξει δραματικά τα δεδομένα στην ενεργειακή ασφάλεια και ανεξαρτησία της Ευρώπης, αφού οι ποσότητες που θα μεταφέρει είναι σχετικά μικρές. Άρα στην ουσία δεν λύνει το ενεργειακό πρόβλημα της Ένωσης.

Ερώτημα τρίτο: Πως θα μπορούσε να εξελιχτεί ο ΤΑΡ;

Απάντηση: Με συγκεκριμένες στρατηγικές και πολιτικές ο ΤΑΡ και ο SGC θα μπορούσε να εξελιχτεί σε μία σημαντική παράμετρο επίλυσης της εξίσωσης ενεργειακής ασφαλείας της Ευρώπης. Μία αύξηση της χωρητικότητάς έχει να κάνει με την εξασφάλιση και άλλων πηγών – πλην του Αζερμπαϊτζάν – φυσικού αερίου. Το να αναλύσουμε αυτή τη στιγμή τις δυνατότητες αλλά και τις πάσης φύσεως δυσκολίες για την ανάπτυξη των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο [Κύπρο, Ισραήλ, Λίβανος, Ελλάδα(;)], στο Βόρειο Ιράκ (Κουρδικές περιοχές) ή στη συμμετοχή του Τουρκμενιστάν στο σχήμα δεν είναι της παρούσης.

Η ουσία είναι ότι ο SGC θα μπορούσε να μετατραπεί σε καθοριστικό παράγοντα εάν μετεξελιχθεί σε ένα δίκτυο αγωγών, τερματικών LNG και θαλάσσιων διαδρομών που θα δέχεται φυσικό αέριο από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Κεντρικής Ασίας και θα στέλνει στην Ευρώπη ποσότητες τουλάχιστον τριπλάσιες του υπάρχοντος σχεδιασμού. Αξίζει να σημειωθεί πως μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο οι ΗΠΑ αναμένεται να παίξουν σημαντικότατο ρόλο αφού ο προσανατολισμός τους είναι να βοηθήσουν την χώρα μας να αυξήσει την εισαγωγή ποσοτήτων LNG, έτσι ώστε να γίνει εφικτό η Ελλάδα να μετατραπεί στον βασικό ενεργειακό κόμβο (energy hub) που θα μεταφέρει φυσικό αέριο στα ενδότερα της ανατολικής Ευρώπης.

TAP και το «Μεγάλο Παίγνιο»: Mεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ

Ποια λοιπόν η θέση της Ρωσίας και των ΗΠΑ στο συγκεκριμένο σχεδιασμό; Επιγραμματικά και μιλώντας για στρατηγική στις διεθνείς σχέσεις θα πρέπει να ξεχωρίσουμε μεταξύ των τακτικών και των στρατηγικών κινήσεων του κάθε γεωπολιτικού δρώντος έτσι ώστε να μπορέσουμε να αποκωδικοποιήσουμε τις επιδιώξεις του καθενός και να πράξουμε ανάλογα.

Για τις ΗΠΑ η κύρια στρατηγική επιδίωξη αναφορικά με την ενεργειακή στρατηγική για την Ευρώπη είναι το να δημιουργηθεί ο SGC έτσι ώστε να μειωθεί η ευρωπαϊκή ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία. Από την άλλη για την Ρωσία η στρατηγική επιδίωξη είναι ο SGC να μην θέσει σε κίνδυνο την ηγεμονική της θέση αναφορικά με την κάλυψη των ευρωπαϊκών ενεργειακών αναγκών.

Με βάση αυτό το δεδομένο οι ΗΠΑ ως τακτική κίνηση προέκριναν και ευνόησαν την δημιουργία ενός συστήματος αγωγών οι οποίοι ναι μεν δεν ανταποκρινόντουσαν στις μαξιμαλιστικές αρχικές επιδιώξεις της δημιουργίας ενός mega-αγωγού (πχ. Nabucco και West-Nabucco) αλλά ικανοποιούσαν την πρώτιστη επιδίωξη, αυτή της δημιουργίας ενός δικτύου που να παρακάμπτει τη Ρωσία. Η Μόσχα, από την πλευρά της ως κίνηση τακτικής «επέτρεψε» στο Αζερμπαϊτζάν να δημιουργήσει τον SGC εξασφαλίζοντας όμως πως το σχήμα που θα υλοποιούνταν δεν θα επηρέαζε την γενικότερη ενεργειακή ισορροπία «ενεργειακών» δυνάμεων στην Ευρώπη. Δηλαδή πολέμησε με πείσμα τα σχέδια του Nabucco και επέτρεψε τον ΤΑΡ ο οποίος είναι μικρότερης χωρητικότητας.

Με άλλα λόγια τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία, για να επιτύχουν τις αντιθετικές στρατηγικές τους επιδιώξεις θεώρησαν σε τακτικό επίπεδο την δημιουργία του ΤΑΡ ως ένα βήμα στο οποίο είναι όλοι ευχαριστημένοι αφού όλοι κάτι επιτυγχάνουν αλλά και κάτι χάνουν. Είναι αυτό που ο πλέον ενδεικτικός εκπρόσωπός του ρεαλισμού/αμοραλισμού (;) και της διπλωματίας Χένρι Κίσσινγκερ χαρακτηρίζει ως «ισορροπημένη δυσαρέσκεια» των αντιπάλων όταν σηκώνονται από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η Ουάσιγκτον, δημιουργεί, εκ του μηδενός, δίκτυο αγωγών πέραν του ελέγχου της Μόσχας, αλλά το Κρεμλίνο εξασφαλίζει ότι το δίκτυο αυτό δεν θα επηρεάσει σημαντικά την υπάρχουσα ισορροπία στον συγκεκριμένο τομέα. Έτσι στο άμεσο μέλλον ο SGC, υπό το σχήμα SCP-TANAP-TAP, αποτελεί μέρος μίας «συμφωνίας» ΗΠΑ και Ρωσίας. Το πρόβλημα θα ανακύψει στο απώτερο μέλλον, δηλαδή περί το 2024 όταν οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν με βάση το υπάρχον σχήμα να αναπτύξουν περεταίρω τον SGC, ενώ η Ρωσία θα προσπαθήσει να αποτρέψει μία τέτοια προσπάθεια.

Κλείνοντας τη συγκεκριμένη ανάλυση θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως το θέμα της ενεργειακής ασφάλειας, και κατ’ επέκταση του γεωπολιτικού προσανατολισμού της Ευρώπης θα παιχτεί στον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα - Στενά - Αιγαίο - Ανατολική Μεσόγειος περιοχή όπου ο ελληνισμός έχει άμεσα και ζωτικά συμφέροντα. Η Αθήνα και η Λευκωσία θα πρέπει να αντιληφθούν αυτήν την πραγματικότητα και να λειτουργήσουν ως ένας εξωστρεφής παράγοντας σταθερότητας αλλά και αποφασιστικότητας. Ο ελληνισμός μπορεί να λειτουργήσει ως ο συνδετικός κρίκος λαών της περιοχής ενώ έχει τεράστια ερείσματα τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ρωσία. Αρκεί μέσα στον πολύπλοκο κόσμο που ζούμε να θυμηθούμε τον Θουκυδίδη και να (ξανα)ανακαλύψουμε τη στρατηγική κουλτούρα που εμείς αναπτύξαμε και τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχουμε (ξε)χάσει.

* Ο κ. Γεώργιος Φίλης είναι διδάκτωρ Γεωπολιτικής (Durham University, UK), Επισκέπτης καθηγητής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στο τμήμα Διεθνών Επιχειρήσεων του DEREE – The American College of Greece και μέλος του Institute of Diplomacy & Global Affairs (DEREE) καθώς και του Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας & Άμυνας (georgios.filis@hotmail.com)
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Η Καγκελάριος A. Merkel έχει επανειλημμένα τονίσει πόσο σημαντική θεωρεί την ελεύθερη κίνηση προσώπων και την Συνθήκη Σένγκεν και το πόσο η δυνατότητα να διατηρήσουμε αυτή την ελευθερία κίνησης προσώπων - κάτι το οποίο επιθυμούμε -, σχετίζεται άμεσα με το πώς είμαστε ως Ευρώπη στην θέση να φυλάξουμε αποτελεσματικά και να ελέγξουμε τα εξωτερικά μας σύνορα», δήλωσε ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος Steffen Seibert, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με δημοσιεύματα που θέλουν την συμμετοχή της Ελλάδας στην Ζώνη Σένγκεν να τίθεται υπό αμφισβήτηση.

«Έχουμε επισημάνει αυτή την συσχέτιση επανειλημμένα και αυτό είναι όλο όσο μπορώ να πω για αυτό», δήλωσε ο κ. Seibert και επισήμανε ότι το Βερολίνο βλέπει το θέμα της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων ως ευρωπαϊκό καθήκον. «Θέλουμε να δώσουμε στήριξη, όπου είναι απαραίτητη, στις χώρες, οι οποίες βρίσκονται στην γεωγραφική θέση να πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτό που έρχεται πάνω τους. Θέλουμε να διατηρήσουμε την Σένγκεν, γνωρίζουμε όμως - και αυτό το μάθαμε αυτή την χρονιά - ότι το σύστημα βρίσκεται υπό κάποια πίεση και ότι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε», τόνισε ο κ. Seibert

Πηγή ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μια γυναίκα που ήταν σύμφωνα με τις τουρκικές αρχές μέλος του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυρών με την αστυνομία χθες το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Dogan.

Η ανταλλαγή πυροβολισμών έγινε κατά τη διάρκεια επιχείρησης των δυνάμεων της τάξης στην περιοχή Σαντζάκτεπε, στην Κωνσταντινούπολη, βάσει πληροφοριών που υπήρχαν για την παρουσία μαχητών του PKK «που είχαν πάει εκεί από αγροτικές περιοχές για να διαπράξουν επιθέσεις αυτοκτονίας», διευκρίνισε το πρακτορείο.

Μια γυναίκα σκοτώθηκε και τρεις άλλοι που βρισκόντουσαν σε διαμέρισμα της περιοχής στο οποίο έγινε η επιχείρηση των δυνάμεων της τάξης συνελήφθησαν και τέθηκαν υπό κράτηση, σύμφωνα με το Dogan.

Η αστυνομία συνέλαβε επίσης σήμερα το πρωί 10 άτομα τα οποία φέρεται να είναι μέλη μιας παράνομης οργάνωσης της άκρας αριστεράς, το Κομμουνιστικό Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κόμμα (MLKP), σε άλλη επιχείρηση που πραγματοποίησε σε πολλές συνοικίες της Κωνσταντινούπολης, μετέδωσε παράλληλα το πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.

ΠΗΓΗ ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Κάτω Βουλή του γερμανικού κοινοβουλίου (Βundestag) ενέκρινε σήμερα τα σχέδια της κυβέρνησης να ενταχθεί στη στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

Από τους 598 βουλευτές που έλαβαν μέρος στην ψηφοφορία, 445 ψήφισαν υπέρ και 146 κατά, ενώ επτά απείχαν.

Η αποστολή περιλαμβάνει την αποστολή έξι αναγνωριστικών μαχητικών Tornado, μίας φρεγάτας που θα βοηθήσει στην προστασία του γαλλικού αεροπλανοφόρου Σαρλ ντε Γκολ, αεροπλάνου ανεφοδιασμού και έως και 1.200 στρατιωτικών. Η Γερμανία δεν θα συμμετάσχει, όπως η Βρετανία, η Γαλλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και άλλες χώρες, στην πραγματοποίηση αεροπορικών πληγμάτων.

Η συμμετοχή της Γερμανίας στη στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία θα πρέπει τώρα να εγκριθεί και από την Bundesrat, την άνω βουλή που αποτελείται από εκπροσώπους των 16 ομοσπονδιακών κρατιδίων.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ανοιχτή επιστολή στον Αλέξη Τσίπρα

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί με εξαπάτησες, γιατί μου είπες ψέματα. Είχες την ευκαιρία να είσαι ο πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων, αλλά προτίμησες και εσύ να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντα. Προτίμησες δηλαδή να γίνεις μαριονέτα και πιόνι των αφεντικών σου, αντί να μπεις ασπίδα στην πατρίδα. Ναι, ξέρω, για σένα πατρίδα δεν υπάρχει. Ούτε σύνορα, ούτε έθνος, ούτε τίποτε. Και γι’αυτό σε θεωρώ μεγαλύτερο πολιτικό ξεφτίλα από τους προηγούμενους. Γιατί μέχρι να εκλεγείς, φίλαγες σταυρούς και έτρεχες σε όλες τις θρησκευτικές γιορτές, ενώ είσαι άθεος, δεν έχεις τελέσει θρησκευτικό γάμο, ούτε έχεις βαφτίσει τα δύο παιδιά σου. Αλλά παρόλο αυτά το έπαιζες χριστιανός για να κλέψεις τους ψήφους των Ελλήνων, αφού όλοι γνωρίζουν ότι οι άνθρωποι εύκολα ξεχνούν. Θα το παίξεις χριστιανός, θα κερδίσεις τις εκλογές, και μετά θα φτύσεις την ορθοδοξία. Παράλληλα, τα ξεπουλημένα ΜΜΕ θα σε καλύψουν. Ήξερες πολύ καλά ότι οτιδήποτε προδοτικό και να κάνεις, τα ΜΜΕ και οι σιχαμένοι δημοσιογράφοι της πλάκας θα σε καλύψουν. Θα το παρουσιάσουν έτσι ώστε ο κόσμος να μη δει την πραγματικότητα.
Άδικο είναι που σε αποκαλούν καραγκιόζη;
Θα περίμενα ένας νέος άνθρωπος που έχει δει και βιώσει τη σαπίλα και τα ψέματα των πολιτικών του παρελθόντος, θα έφερνε νέα ήθη στην πολιτική ζωή της χώρας. Θα περίμενα ειλικρίνεια και ταπεινότητα, αλλά αντί αυτού έφερες κάτι ακόμα χειρότερο. Κρύβεσαι πίσω από τον μανδύα του «αριστερού» και συμπεριφέρεσαι χειρότερα από όλους αυτούς που ήρθαν πριν από σένα.
Εξαπάτηση, ψέμα, υποκρισία, σαπίλα.

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί ήρθες μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» του Παπανδρέου, και το «Δε συναινώ στο λάθος» του Σαμαρά, και παρόλο αυτά, χρησιμοποίησες και εσύ το «Σκίζω τα μνημόνια», το «Τέλος στον ΕΝΦΙΑ» και φυσικά το «Κανένα σπίτι σε τραπεζίτη» για να κλέψεις την ψήφο του Ελληνικού λαού. Είσαι μεγαλύτερος απατεώνας από τον GAP και τον Σαμαρά, γιατί αυτοί οι δύο προέρχονται από τη γενιά του Πολυτεχνείου, την πιο κατεστραμμένη και σάπια γενιά που γνώριζε ποτέ ο τόπος. Ο GAP, το χαζό παιδί του μπαμπά, που τον έκαναν Πρωθυπουργό για να εξυπηρετήσει συμφέροντα, και ο Σαμαράς, ο αποτυχημένος ΠΟΛ.ΑΝίτης, που ήρθε και πάλι στο προσκήνιο για να ολοκληρώσει το έργο του συμφοιτητή του, ήρθαν πριν από σένα στην εξουσία. Όλος ο Ελληνικός λαός γνώριζε πόσο απατεώνες και λαμόγια είναι και οι δύο, και εσύ, έκανες ακριβώς τα ίδια. Αν όχι χειρότερο. Πόσο πιο πολιτικός απατεώνας θεωρείσαι εσύ όταν ήξερες πολύ καλά ότι ούτε μνημόνια μπορούσες να σκίσεις, ούτε ΕΝΦΙΑ μπορούσες να καταργήσεις; Πόσο ξεφτίλας είσαι όταν ήξερες ότι θα παραδώσεις τα σπίτια των Ελλήνων σε τραπεζίτες, ενώ έτρεχες σε διαδηλώσεις;
Ξέρεις Αλέξη τι σημαίνει σπίτι στον Έλληνα;; Ξέρεις τι σημαίνει πατρικό;; Ξέρεις τι σημαίνει χωριό και ιδιαίτερες πατρίδες; Φυσικά και δε γνωρίζεις, γιατί αν γνώριζες θα προστάτευες τα σπίτια των Ελλήνων.

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί παρόλο την οικονομική κρίση χρησιμοποίησες τις εκλογές για πολιτικά συμφέροντα. Για να “καθαρίσεις” το κόμμα σου από τους διαφωνούντες, ξέροντας πολύ καλά ότι τα ΜΜΕ θα σε βοηθήσουν για να τους διώξεις από το κόμμα σου. Πόσο άτιμος και απατεώνας μπορεί να θεωρηθεί κάποιος που διώχνει αυτούς που τον έκαναν πρωθυπουργό; Αν ήσουν πραγματικά ηγέτης θα συνεργαζόσουν μαζί τους για το καλό της Ελλάδας και δε θα τους έδιωχνες επειδή ήθελαν να σεβαστούν τις προεκλογικές σου υποσχέσεις. Δεν τους συμπαθώ ούτε και αυτούς, αλλά την ατιμία την αναγνωρίζω.

Διώχνεις τους διαφωνούντες, αφού πρέπει όλοι να συμφωνούν με τα αφεντικά. Μαριονέτες και πιόνια όλοι. Δεν υπάρχουν περιθώρια διαφοροποίησης.
Ξέρεις, αν ήσουν πρωθυπουργός σε χώρα της Αφρικής ή της Μέσης Ανατολής, και έκανες τέτοιες ενέργειες, (δηλαδή όποιος διαφωνεί, τον διώχνεις), θα σε θεωρούσαν δικτάτορα. Αλλά, εσύ έχεις την τύχη να είσαι πρωθυπουργός σε δημοκρατική Ευρωπαϊκή χώρα! Αλλά εδώ που τα λέμε, ούτε δημοκρατική, ούτε Ευρωπαϊκή χώρα είναι πλέον η Ελλάδα. Την καταντήσατε χώρα-ξεφτίλα όπου τη διοικούν προδότες, ανθέλληνες, ενθομηδενιστές, άθεοι, ξεφτίλες, απατεώνες και σιχαμεροί τύποι σαν τον Φλαμπουράρη, τον Φίλη, την κ. Τασία, την Αναγνωστοπούλου, τον Σταθάκη, και πολλοί πολλοί άλλοι.

Να σε ρωτήσω κάτι ρε Αλέξη, αφού πρέπει όλοι να συμφωνούν και όλοι να υπογράφουν οτιδήποτε μας δίνουν οι τοκογλύφοι, και όποιος έχει διαφορετική γνώμη ή καταψηφίζει, τον στέλνεις σπίτι του, ποιος ο λόγος να υπάρχουν βουλευτές; Δε θα ήταν προτιμότερο να τους καταργήσεις όλους; Αν ο κάθε βουλευτής κοστίζει στους Έλληνες φορολογούμενους 25.000 Ευρώ το μήνα, δηλαδή 300.000 Ευρώ ετησίων x 154 βουλευτές = 47.000.000 Ευρώ ετησίων για τους βουλευτές του Σύριζα, δε θα ήταν προτιμότερα αυτά τα χρήματα να πάνε στην αποπληρωμή του χρέους; Αφού YES MEN είναι όλοι. Γιατί να τους πληρώνουμε; Αν συμπεριλάβεις και την αντιπολίτευση, που και αυτοί πιόνια είναι, τότε θα γλιτώσουμε 299 x 300.000 = 89.700.000 Ευρώ ετησίων.

Εδώ που τα λέμε, και εσύ περιττός είσαι. Μία μαριονέτα του συστήματος. Άρα, δε θα ήταν καλύτερο να πάτε όλοι σπίτια σας και να γλιτώσει το Ελληνικό δημόσιο σχεδόν 100.000.000 Ευρώ ετησίων; Βάλε και όλους τους γραμματείς, βάλε τους σεκουριτάδες, βάλε και το κανάλι της Βουλής, βάλε και όλους τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους που βρίσκονται γύρω από τη Βουλή. το δημόσιο θα γλιτώσει κοντά 200 εκατομμύρια Ευρώ το χρόνο!
Ας προσλάβετε νέα παιδιά μεταφραστές, αφού το μόνο που κάνετε είναι να μεταφράζετε τους νόμους που σας στέλνουν. Δώστε και στα παιδιά αυτά δικαίωμα να υπογράφουν για σας, και βρέθηκαν χρήματα για όλα τα ισοδύναμα!
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ούτε αυτό δε χρειάζεται. Νομίζω ότι το google translate μπορεί να βοηθήσει.

Ας πάτε όλοι σπίτια σας, ώστε να γλιτώσουμε τα 200 Εκατομμύρια Ευρώ που πληρώνουμε για εσάς, και ζητήστε από τα αφεντικά σας και κάνουν google translate τους νόμους πριν μας τα στείλουν. Θα φτιάξουμε και μία σελίδα στο διαδίκτυο, ας την ονομάσουμε greek-slaves.gr ώστε να μπορούν τα αφεντικά σας να ανεβάζουν τους νόμους εκεί. Αμέσως, σε χρόνο dt θα βλέπουμε τους νόμους!
Νομίζω σε περίοδο κρίσης, 200.000.000 Ευρώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν για καλύτερους σκοπούς. Για πιόνια και μαριονέτες, είναι πολλά τα λεφτά ρε Αλέξη!
Α, ναι, θα μου πεις. Διαπραγματευόμαστε.
Αλέξη, όταν τα αφεντικά σου σου δίνουν 10 νόμους να περάσεις, και εσύ μας παρουσιάζεις 11, και στο 11ο (βλέπε αύξηση φόρου στη μπύρα, ή αύξηση στο κρασί), βάζεις βουλευτές σου να «απειλήσουν» ότι θα καταψηφίζουν, και στο τέλος αφαιρείς το 11ο από το νομοσχέδιο, και βγαίνεις σε όλα τα κανάλια και το παρουσιάζεις ως θρίαμβος, αυτό δε λέγετε θρίαμβος ούτε διαπραγμάτευση. αυτό λέγετε ΑΠΑΤΗ!

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί μας εξαπάτησες με το δημοψήφισμα. Είπες ψέματα, έβαλες ερώτημα παγίδα γιατί ήθελες στην ουσία το ΝΑΙ να βγει. Το έπαιζες καραγκιόζης μπροστά στις κάμερες ότι δήθεν ήθελες το ΟΧΙ, και στο τέλος μας πούλησες όλους. Το χειρότερο είναι ότι εγώ προσωπικά, και είμαι σίγουρος και πολλοί άλλοι, ήρθα σε αντιπαράθεση σε συγγενικά και φιλικά μου πρόσωπα για το τι θα ψηφίσουμε στο δημοψήφισμα. Τσακωθήκαμε στην ουσία για το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ. Είπες ψέματα και έβαλες τον κόσμο να τσακώνεται. Έκανες δημοψήφισμα, το πρώτο δημοψήφισμα μετά τη Χούντα, και μας εξαπάτησες. Πόσο πολιτικός απατεώνας και πόσο σάπιος μπορείς να είσαι;

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί το παίζεις επαναστάτης ενώ είσαι πιο πουλημένος από τους χειρότερους κωλοτούμπες της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Αλήθεια, το όνομα «Ερνέστο» γιατί το έδωσες στον γιο σου; Όταν μεγαλώσει και σε ρωτήσει γιατί του έδωσες αυτό το όνομα, τι θα του πεις; Όταν θα σου πει, «ρε μπαμπά, μου έδωσες ένα όνομα ενός πραγματικού επαναστάτη. Εσύ όσο ήσουν αντιπολίτευση το έπαιζες Τσε Γκεβάρα, αλλά μόλις πήρες την εξουσία στα χέρια σου, έγινες μαριονέτα και πιόνι. Γιατί μπαμπά; Τελικά αυτά που διαβάζω για σένα ότι είσαι πολιτικός απατεώνας και κολωτούμπας ισχύουν;
Τι θα του πεις; Ότι δεν είχες τα κότσια να τα βάλεις με τους τοκογλύφους; Ότι δεν είχες τα κότσια να τα βάλεις με τα συμφέροντα; Όποιος Αλέξη μου δεν έχει τα κότσια, πάει σπίτι του! Παραιτείται. Αλλά εσύ ξέρεις ότι τώρα είσαι στη μόδα, και θα σε κρατήσουν στην εξουσία τα συμφέροντα για πολλά χρόνια.
Αλλά πρόσεχε Αλέξη, όλοι έχουν ημερομηνία λήξης. Όταν τα συμφέροντα τελειώσουν μαζί σου θα σε πετάξουν στα σκουπίδια, όπως πετάμε τα χρησιμοποιημένα λεμόνια. Θα σε στίξουν, και μόλις τελειώσουν μαζί σου θα σε πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων. Εκεί που έχουν πάει όλοι οι αποτυχημένοι πριν από σένα.

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί ξεπουλάς την Ελλάδα. Σε έκαναν πρωθυπουργό μιας περήφανης χώρας, με λαμπρή ιστορία, με παραδόσεις, ήθη και έθιμα, και σε λιγότερο από χρόνο μας έχεις καταντήσει Ισλαμαμπάντ. Έβαλες στα πιο καίρια και πιο σημαντικά πόστα, ανθέλληνες, εθνομηδενιστές, αποτυχημένους, αμόρφωτους, κλέφτες και λαμόγια. Άνοιξες τα σύνορα σε όλους τους τρομοκράτες επί της γης και συνεχίσεις να τους αποκαλείς «πρόσφυγες» όταν ο ίδιος ξέρεις ότι ένα μικρό ποσοστό είναι πράγματι πρόσφυγες. Ξέρεις πολύ καλά ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει αποτύχει παντού, αλλά συνεχίζεις το ιδεολογικό σου παραμύθι αντί να παραδεχτείς ότι πρέπει να αλλάξεις πολιτική.

Συνεχίσεις το ίδιο παραμύθι και μία μέρα θα θρηνήσουμε Έλληνες από Ισλαμιστές τρομοκράτες μέσα στις πόλεις μας. Μία μέρα ο Έλληνας Ισλαμιστής θα είναι πρώτη είδηση στις ειδήσεις. Όπως είναι σήμερα οι τρομοκράτες Ισλαμιστές Γάλλοι και Άγγλοι 3ης και 4ης γενιάς. Όλοι οι άλλες χώρες κλείνουν τα σύνορα και χτίζουν τείχη για να προστατέψουν το γηγενή πληθυσμό και την ιστορία τους, και εσύ επιμένεις στα «ανοιχτά σύνορα» για να μετατρέψεις την Ελλάδα σε Πακιστάν, Αφγανιστάν και Ιράκ. Φέρνεις εδώ όλους τους λαθρομετανάστες που δε θέλουν καλύτερη ζωή, απλά θέλουν να καταστρέψουν τη δικιά μας. Παράνομοι εισβολείς που έρχονται εδώ για να επιβάλλουν τα δικά τους θέλω και να μετατρέψουν τις χώρες υποδοχής σε τριτο-κοσμικούς βόθρους, όπως είναι οι δικές τους χώρες. Πότε επιτέλους θα ξυπνήσεις να δεις ότι η Ελλάδα χάνεται;

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί γνωρίζεις πολύ καλά ότι η Τουρκία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τους λαθρομετανάστες και πρόσφυγες και είναι συνεργάτες με τους Ισλαμιστές του ISIS, και πήγες εκεί να τους δώσεις τα χέρια και να φορέσεις Τουρκικό κασκόλ στο λαιμό. Έχεις βάλει και τους τουρκολάγνους βουλευτές σου να γλύφουν μέρα τα παπάρια (συγνώμη για το χυδαίο) του Κεμάλ. Τέτοιοι είστε όμως. Στην ουσία πήγες να προσκυνήσεις τον Κεμάλ. Όπως έκαναν τόσοι πολλοί «έλληνες» πρωθυπουργοί πριν από σένα. Πήγες να το παίξεις και λίγο μάγκας στο Twitter βέβαια, αλλά δε σου πέρασε. Ξεφτίλα δηλαδή. Τα σχόλια στα Ελληνικά όμως δε θα αφαίρεσες βέβαια, γιατί έχεις τα πρόβατα σου εδώ που περιμένουν τη τροφή τους. Μάγκας εντός Ελλάδος, κότα εκτός!

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί είσαι πρωθυπουργός μόλις 18% αυτών που ψηφίζουν και συμπεριφέρεσαι σα να σε ψήφισε το 100% των Ελλήνων. Αλέξη, το 18% σε ψήφισε. Σύνελθε! Γιατί στο τέλος, όλη την οργή του κόσμου, εσύ θα τη δεχτείς!

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί όχι μόνο διαπραγμάτευση δεν έκανες, αλλά όλα είναι συμφωνημένα από την αρχή. Σε έκαναν πρωθυπουργό έχοντας συμφωνήσει το ξεπούλημα της Ελλάδα και την οικονομική καταστροφή των Ελλήνων. Φόροι, φόροι, φόροι. Φόροι μέχρι να καταστραφούν όλοι οι Έλληνες. Όταν ξεκίνησε η κρίση, μας είπαν ότι φταίει το δημόσιο, αλλά τελικά το δημόσιο όχι μόνο δεν το ακούμπησες, αλλά προσέλαβες αυτούς που είχαν διώξει οι άλλοι. Ήρθες για να κάνεις κάτι που θα μπορούσε να κάνει μία μαϊμού. Δηλαδή να αυξήσεις τους φόρους. Αλλά ποιους θα ακουμπήσεις; Το κομματικό σου στρατό; Τους ψήφους;

Αλέξη, δε σε συμπαθώ.
Δε σε συμπαθώ γιατί είμαστε συνομήλικοι και θα περίμενα κάποιος στην ηλικία σου θα ήταν πιο τίμιος. Κάποιος που ήταν έφηβος το ‘80 και έζησε τον Α.Παπανδρέου και τον Τσοβόλα με το «Τσοβόλα δώστα όλα», κάποιος που έζησε τον Μητσοτάκη, τον Σαμαρά και τον Σιμπιλιδή. Κάποιος που έζησε τον Σημίτη και τα ψεύτικα στοιχεία για να μας βάλει στην ΟΝΕ. Κάποιος που έζησε το «Λεφτά Υπάρχουν» και το ΔΝΤ. Κάποιος που έζησε με τους πολιτικούς απατεώνες της μεταπολίτευσης, και όλα τα ψέματα που έχουν πει στο λαό. Που έζησε τις αμέτρητες υποσχέσεις και τις αμέτρητες κωλοτούμπες όλων αυτών που πήραν εξουσία στα χέρια τους. Θα περίμενα εσύ να ήσουν διαφορετικός. Να έλεγες: «δε θα γίνω άλλος Α.Παπανδρέου, δε θα γίνω Μητσοτάκης, δε θα γίνω Σημίτης, δε θα γίνω Γ.Παπανδρέου, δε θα γίνω Σαμαράς…»

Αλλά εσύ έγινες χειρότερος από όλους.
Σάπιος, άτιμος, ψεύτης, πολιτικός απατεώνας.

Αλέξη, τώρα είσαι στη μόδα. Έχεις ακόμη πέραση και σε υποστηρίζουν τα συμφέροντα. Σε υποστηρίζουν οι ολιγάρχες, οι τραπεζίτες και οι τοκογλύφοι, αφού τους κάνεις όλα τα χατίρια.

Αλλά Αλέξη μου, κάποια στιγμή αυτό θα τελειώσει.
Όπως έχει τελειώσει για πολλούς άλλους πριν από εσένα.

Αλλά πρόσεχε Αλέξη, γιατί η πολιτική σου των «ανοιχτών συνόρων» φέρνει στη χώρα μας Ισλαμιστές τρομοκράτες, δηλαδή τα μαντρόσκυλα των ισχυρών. Αυτούς τους δολοφόνους που χρησιμοποιεί η ελίτ για να «καθαρίσει» άτομα σαν και εσένα, όταν τελειώσουν την αποστολή τους.

Πρόσεχε Αλέξη, γιατί η οργή του κόσμου αρχίζει να ξεχειλίζει.
Κάποια στιγμή τα ΜΜΕ θα σου γυρίζουν την πλάτη.
Κάποια στιγμή οι «δημοσιογράφοι» θα σε πουλήσουν.

Κάποια στιγμή η ελίτ θα αποφασίσει να σε βγάλει από τη μέση.

Ελπίζω μόνο να μην έχεις την ίδια τύχη που είχαν άλλοι ανυπάκουοι «ηγέτες» πριν από σένα!


Πηγή "Στρουθοκάμηλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Μετά τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις με την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού Sukhoi Su-24 από την Τουρκία, άποψη του γράφοντος είναι ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες προκειμένου η Ελλάδα να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο σύναψης στρατηγικής συμμαχίας με τη Ρωσία.

Είναι δεδομένο ότι η άποψη αυτή προκαλεί... αναφυλαξία στην ηγεμονεύουσα νομενκλατούρα που κυβερνά διαχρονικά τη χώρα, για την οποία μοναδική αποδεκτή πραγματικότητα είναι το «ανήκομεν εις την Δύσιν». Στο πλαίσιο αυτό, δεν έχει νόημα να αρχίσουμε να επιχειρηματολογούμε αναφορικά με τα θετικά στοιχεία που θα είχε για την Ελλάδα μια στρατηγική προσέγγιση με τη Ρωσία. Θα περιοριστούμε, λοιπόν, να προσδιορίσουμε κάποιους λόγους για τους οποίους μια παρόμοια κίνηση ενδέχεται, τη δεδομένη στιγμή, να είναι ιδιαίτερα πολύτιμη όχι για τη χώρα μας, αλλά για τη Δύση. Δηλαδή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη.

«Σουλτάνος» εναντίον «τσάρου»

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού, ένας συρφετός «ειδικών» έσπευσε να ερμηνεύσει τη ρωσοτουρκική σύγκρουση ως έναν ανταγωνισμό υπερφίαλων προσωπικοτήτων των ηγετών των δύο χωρών. Με άλλα λόγια, όλη η βαθιά και πολύπλοκη γεωπολιτική εξίσωση στις ρωσοτουρκικές σχέσεις πήγε περίπατο κι έμεινε το «ο σουλτάνος εναντίον του τσάρου». Ακόμη όμως κι αν περιοριστούμε σε αυτό το απλοϊκό επίπεδο, η συμπεριφορά των δύο ηγετών είναι εκ διαμέτρου αντίθετη. Ενώ στην περίπτωση της Άγκυρας έχουμε κινήσεις ακραίου ρίσκου, που θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με γεωπολιτική ρώσικη ρουλέτα, η πολιτική της Μόσχας είναι εξαιρετικά μετριοπαθής και προσεκτική, κι αυτό είναι ευτύχημα για την παγκόσμια ειρήνη.

Για όποιον δεν έχει κατανοήσει τη διακύβευση, για πρώτη φορά έπειτα από πενήντα χρόνια έχουμε πολεμικό επεισόδιο μεταξύ χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας. Σε αντίθεση δε με ό,τι γενικώς πιστεύεται, αν αυτό ήταν επικίνδυνο μια φορά τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, είναι δέκα φορές πιο επικίνδυνο σήμερα. Κι αυτό γιατί ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν μια αρκετά σταθερή γεωστρατηγική πραγματικότητα, μέσα στην οποία ακραία πλην μεμονωμένα συμβάντα μπορούσαν να απομονωθούν και να ελεγχθούν. Σήμερα, ωστόσο, η κατάσταση στην Ευρώπη είναι πολύ πιο εύθραυστη. Υπάρχει ήδη ένα ανοιχτό μέτωπο στην Ουκρανία, ενώ επικίνδυνα ασταθής είναι και η κατάσταση στις ευάλωτες δημοκρατίες της Βαλτικής, τις οποίες η Μόσχα θεωρεί επιθετικά προγεφυρώματα της Δύσης.

Εκτός όμως από την πολύ πιο εύθραυστη γεωπολιτική αρχιτεκτονική σε σχέση με τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, έχει ανακύψει κι ένας άλλος παράγοντας που καθιστά εν δυνάμει ιδιαίτερα επικίνδυνη την κατάσταση στην Ευρώπη σήμερα. Ο παράγοντας αυτός είναι η τεράστια ανισορροπία συμβατικής στρατιωτικής ισχύος που έχει διαμορφωθεί μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Παρόλο που ο σημερινός ρωσικός στρατός είναι πολύ μικρότερος από τον σοβιετικό προκάτοχό του, εντούτοις είναι πολύ ισχυρότερος απ’ ό,τι μπορούν να μαζέψουν οι Δυτικοευρωπαίοι, οι οποίοι συστηματικά και επίμονα τις τελευταίες δεκαετίες έχουν συρρικνώσει έως εξαλείψεως τις στρατιωτικές τους δυνάμεις. Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, πλέον οι ευρωπαϊκοί στρατοί είναι ικανοί μόνο για «αστυνομικά» καθήκοντα σε χώρες όπως το Μάλι ή για να λειτουργούν ως «ουρά» των Αμερικανών στις διάφορες επιχειρήσεις «οικοδόμησης κρατών», όπως αυτές που οδήγησαν στο χάος στη Μέση Ανατολή που αντιμετωπίζουμε σήμερα...

Δεδομένου ότι ταυτοχρόνως και οι ΗΠΑ έχουν ουσιαστικά αποσυρθεί από την Ευρώπη, διατηρώντας σε αυτή μόνο συμβολικές δυνάμεις, μία αντιπαράθεση μεταξύ Δύσης και Ανατολής στην Ευρώπη, εάν έφτανε στο στρατιωτικό επίπεδο, δεν θα άφηνε άλλα περιθώρια στις δυτικές δυνάμεις παρά να επιλέξουν μεταξύ της ισοπέδωσης από τον ρωσικό οδοστρωτήρα και της καταφυγής στις αποτρεπτικές ικανότητες του αμερικανικού πυρηνικού οπλοστασίου. Με άλλα λόγια, στη δυτική Ευρασία έχει δημιουργηθεί μία γεωπολιτική φιάλη νιτρογλυκερίνης, την οποία απείλησε να τινάξει στον αέρα η τουρκική επίθεση στην Ρωσία.

Ευτυχώς για την ανθρωπότητα, ο πρόεδρος Πούτιν αντέδρασε πολύ μετριοπαθώς –όπως, άλλωστε, αρμόζει στη ρωσική σχολή της υψηλής στρατηγικής, η οποία χαρακτηρίζεται από προσεκτικές κινήσεις που έχουν μελετηθεί εξονυχιστικά πριν αναληφθούν. Η παράδοση αυτή υπάρχει από τα χρόνια του Μεγάλου Πέτρου και υιοθετήθηκε σχεδόν αναλλοίωτη και από τη Σοβιετική Ένωση. Γενικότερα, οι χερσαίες δυνάμεις, από την εποχή της αρχαίας Σπάρτης μέχρι και σήμερα, είναι κατά κανόνα πολύ πιο προσεκτικές και συντηρητικές στις ενέργειές τους απ’ ότι οι ναυτικές δυνάμεις, που τείνουν να είναι περισσότερο παρορμητικές, φιλόδοξες και αναθεωρητικές.

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους η αυτοσυγκράτηση της Ρωσίας είναι εμφανής σε σημείο παρεξηγήσεως. Πράγματι, η επιλογή της μη άμεσης ανταπόδοσης στο αναίτιο τουρκικό πλήγμα θα έχει πολιτικό κόστος για την ηγεσία της Ρωσίας στο εσωτερικό της χώρας, ενώ αποτελεί πλήγμα και για το status της ως υπερδύναμης στο εξωτερικό. Αντιθέτως, στην Τουρκία αυτή η τυχοδιωκτική ενέργεια έχει ήδη ενισχύσει την εικόνα του Ερντογάν στις πλατιές λαϊκές μάζες που αποτελούν την αστείρευτη δεξαμενή των ψηφοφόρων του, ενώ ενισχύει και το γόητρο της χώρας στο εξωτερικό. Είναι δεδομένο ότι μεγάλο μέρος του τουρκικού λαού, αλλά και άλλων μουσουλμανικών εθνών, θα αναγνώσει αυτή τη μετριοπάθεια της Μόσχας ως φόβο έναντι της Άγκυρας και όχι ως ανησυχία για το που θα μπορούσαν να οδηγηθούν τα πράγματα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτή η «επιτυχία», ωστόσο, θα έχει και τις αρνητικές της συνέπειες. Μεταξύ των άλλων, ενώ ένα βίαιο και άμεσο στρατιωτικού τύπου «ισοδύναμο τετελεσμένο» από πλευράς Ρωσίας θα μπορούσε να λειτουργήσει καθαρτικά, η επιλογή της μη απάντησης αφήνει την πληγή στο ρωσικό γόητρο να κακοφορμίσει και διαχέει τις επιπτώσεις στις σχέσεις των δύο χωρών σε βάθος χρόνου, διαιωνίζοντας την έχθρα τους, η οποία έχει, άλλωστε, βαθιές ιστορικές ρίζες. Ταυτοχρόνως ωθεί την Τουρκία προς μία έτι περαιτέρω ισλαμοεθνικιστική πολιτική, η οποία την απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από τη Δύση, στρέφοντάς την προς τις ακραίες σουνιτικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, οργανικό κομμάτι των οποίων είναι και οι τζιχαντιστές του ISIS.

ΗΠΑ – ΝΑΤΟ «τσιράκια» των Τούρκων;

Και το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα κάνουν τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Άραγε, θέλουν πράγματι να θυσιάσουν τη ρωσοευρωπαϊκή προσέγγιση που προέκυψε μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι για να στηρίξουν τον Ερντογάν; Πολύ δύσκολο, τουλάχιστον όσον αφορά στη Γαλλία.

Όπως είπαμε και προηγουμένως, οι πολεμικές ικανότητες των Ευρωπαίων, συμπεριλαμβανομένων και των Γάλλων, είναι σκιά του παλιού τους εαυτού, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να κάνουν εναντίον του ISIS παρά μόνο συμβολικού τύπου ενέργειες, όπως ήταν οι περιβόητες «είκοσι βόμβες», που αποτέλεσαν το «Σοκ και Δέος» της γαλλικής απάντησης μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι. Άρα, αν θέλουν να έχουν ουσιαστική ελπίδα κατανίκησης των τζιχαντιστών χρειάζονται ξεκάθαρα τη Ρωσία. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που οι ρώσοι διατηρούν στενή σχέση με τις χώρες που προσφέρουν χερσαίες δυνάμεις στον πόλεμο κατά του Χαλιφάτου, συγκεκριμένα, με τον συριακό στρατό και τα ιρανικά στρατεύματα.

Ακόμη όμως κι αν Ευρωπαίοι και Αμερικανοί δεν θέλουν τους ρώσους για συμμάχους, σε καμία περίπτωση δεν τους θέλουν για εχθρούς. Πολλώ δε μάλλον, δεν επιθυμούν να τεθούν με το δάχτυλο στην σκανδάλη –ενδεχομένως δε και στην πυρηνική σκανδάλη- για να στηρίξουν τον Ερντογάν και κατ’ επέκταση τους ισλαμιστές στη Συρία. Αυτό είναι απλώς αδιανόητο. Μέχρι και οι πλέον αντιρωσικές χώρες στην Ευρώπη, όπως είναι η Πολωνία, φρικιάζουν στην σκέψη ότι θα εμπλέκονταν σε μία πρόωρη αντιπαράθεση με τη Ρωσία για χάρη των Τούρκων και των ισλαμιστών συμμάχων τους.

Όσο για την Τουρκία, έδειξε ότι δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να θέσε την παγκόσμια ασφάλεια εν κινδύνω για να υπονομεύσει τη γαλλορωσική προσέγγιση και εν γένει για να προωθήσει τους σκοπούς της. Μετατρέπεται, δηλαδή, τρόπον τινά σε «υπερταραχοποιό» κράτος (super rogue state), που κερδίζει τον τίτλο αυτό χάρη στη συμμετοχή του στο ΝΑΤΟ κα τη δυνατότητα του να στρέψει τη Δύση εναντίον της Ανατολής.

Ακόμη κι αν περιοριστούμε σε επίπεδο συμβολισμών, η Τουρκία με την ενέργειά της αυτή χειραγωγεί το ΝΑΤΟ και το θέτει στην υπηρεσία της δικής της πολιτικής. Υπό μία έννοια, λοιπόν, μετατρέπεται σε ένα είδος άτυπου ηγέτη της Συμμαχίας. Αυτό, πολύ απλά, είναι απολύτως απαράδεκτο από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και, φυσικά, από τις ΗΠΑ. Ιδίως μάλιστα, τη στιγμή που αυτή η άτυπη ηγεμονία δεν περιορίζεται στο επίπεδο των συμβολισμών, αλλά απειλεί να τινάξει την παγκόσμιο σταθερότητα στον αέρα.

Από την άλλη, βέβαια, η Δύση δύσκολα μπορεί να «αδειάσει» την Τουρκία και να την αφήσει ανυπεράσπιστη έναντι της Ρωσίας, καθώς με τον τρόπο αυτό θα αποδυναμωνόταν έως εξαλείψεως η πολιτικοστρατιωτική συνοχή του ΝΑΤΟ. Αν αφεθεί ακάλυπτη η Τουρκία σημαίνει ότι αφήνονται εν δυνάμει ακάλυπτες και οι άλλες χώρες της Συμμαχίας που φοβούνται τη Ρωσία, όπως είναι οι δημοκρατίες της Βαλτικής, και ουσιαστικά το ΝΑΤΟ οδηγείται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Δεδομένων όλων των παραπάνω, η αντιμετώπιση της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με μία στρατηγική «έμμεσης προσέγγισης», κι αυτή μπορεί να την προσφέρει μία ελληνορωσική συμμαχία.

Προσέγγιση στην υπηρεσία της δυτικής υψηλής στρατηγικής

Με άλλα λόγια, χρειάζεται ένας παράγοντας ικανός να οδηγήσει σε ασφαλές κανάλι τη ρωσοτουρκική αντιπαράθεση, διαχωρίζοντάς την από την υπόλοιπη αρχιτεκτονική άμυνας και ασφάλειας. Και ο παράγοντας αυτός θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα, διαμέσου μιας ουσιαστικής ελληνορωσικής προσέγγισης. Σε μία τέτοια περίπτωση, η Ρωσία θα αποκτούσε τη δυνατότητα να ασκήσει πλήγματα έναντι της Τουρκίας στο στρατηγικό επίπεδο, στηρίζοντας, για παράδειγμα, την Ελλάδα στα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Με αυτό τον τρόπο, η γείτων δεν θα είχε παρά δύο μόνο επιλογές: είτε να μην κάνει τίποτα και να αφήσει να παραγκωνιστεί από την Ελλάδα είτε να αντιδράσει και να κινδυνεύσει να βρει απέναντί της τη Ρωσία, που θα ανυπομονεί να πάρει τη ρεβάνς.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το σενάριο αυτό θα ήταν εφιαλτικό για το ΝΑΤΟ και τη Δύση ευρύτερα. Οι συνθήκες όμως έχουν πάψει να είναι φυσιολογικές. Στη διαμορφούμενη νέα πραγματικότητα, μία ελληνορωσική συμμαχία θα επέτρεπε ενδεχομένως τον εγκιβωτισμό του ρωσοτουρκικού ανταγωνισμού σε ένα υγιές πλαίσιο, εμποδίζοντάς τον έτσι να τεθεί εκτός ελέγχου και να θέσει εν κινδύνω την παγκόσμια ειρήνη. Επαναλαμβάνουμε ότι, ακόμη κι αν δεν υπήρχε κίνδυνος παγκόσμιας αποσταθεροποίησης, οι ΗΠΑ, η Γαλλία ή ακόμη και η Πολωνία και η Ισπανία δεν μπορούν να αποδεχτούν τον ρόλο του άβουλου υπηρέτη – μπράβου των τούρκων και θα ήταν ευτυχείς εάν κάποιος τους αποκολλούσε από το άρμα του τουρκικού τυχοδιωκτισμού χωρίς να απειληθεί η ευρύτερη αποτρεπτική λειτουργία του ΝΑΤΟ. Μία ελληνορωσική συμμαχία θα κρατούσε την αντιπαράθεση με την Τουρκία μέσα σε ένα περιορισμένο πλαίσιο, μια και τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία αποτελούν μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας κι έτσι δεν θα ετίθετο ζήτημα εξωτερικής απειλής και κατά συνέπεια συλλογικής αντίδρασης των υπόλοιπων μελών του ΝΑΤΟ, ακόμη κι αν υπήρχε μία «διακριτική» δράση της Ρωσίας υπέρ της Ελλάδας.

Έστω όμως ότι τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι εκείνες που ωθούν την Τουρκία έναντι της Ρωσίας, έτσι ώστε να διαρραγεί το εμβρυακό ρωσοευρωπαϊκό μέτωπο για την αντιμετώπιση των τζιχαντιστών. Ας υποθέσουμε ακόμη ότι η Τουρκία είναι άκρως πολύτιμη για τη Δύση και θα παραμείνει και στο μέλλον. Σε αυτή την περίπτωση, βασικό μέλημα των δυτικών δυνάμεων θα ήταν να διαρραγούν ολοκληρωτικά και απόλυτα οι ρωσοτουρκικές σχέσεις, οι οποίες είχαν οδηγηθεί σε ένα επικίνδυνο φλερτ μόλις λίγους μήνες πριν. Άρα θα χρειαζόταν ένας παράγοντας που ια διεύρυνε τη ρήξη στις σχέσεις των δύο χωρών και θα την οδηγούσε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Ο παράγοντας αυτός θα μπορούσε να είναι η διαμόρφωση μιας ελληνορωσικής συμμαχίας, η οποία θα ωθούσε την Τουρκία πίσω στη μητρική αγκαλιά των ΗΠΑ.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω είναι μια υπεραπλουστευμή απεικόνιση μιας εξαιρετικά πολύπλοκης πραγματικότητας, η οποία δεν εξετάζει όλα τα δεδομένα και τις σύνθετες καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν αν πράγματι υλοποιηθεί μια παρόμοια πρόταση. Όμως, ακόμη κι αν φαντάζει σε πολλούς από υπερβολικά τολμηρή έως απολύτως ανεδαφική, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία προσπάθεια απελευθέρωσης από ένα παρωχημένο παρελθόν και εναρμόνισης με τα σημερινά δεδομένα.

* Ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 317



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής» τα υφιστάμενα κενά σε ό,τι αφορά τη διαχείριση και ταυτοποίηση πολιτών άλλων χωρών που εισέρχονται στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με τη μη εναρμόνιση των ελληνικών προδιαγραφών με όσα ισχύουν διεθνώς, έχουν επιτείνει την ήδη υπάρχουσα ανησυχία των αρμόδιων αμερικανικών υπηρεσιών με αποτέλεσμα να κινούνται προς την επαναφορά του καθεστώτος έκδοσης βίζας για όσους Έλληνες επισκέπτονται τις ΗΠΑ. Αυτό που προβληματίζει ιδιαίτερα είναι ο μεγάλος αριθμός πλαστών διαβατηρίων.

Το θέμα θα θέσει σήμερα στην ελληνική κυβέρνηση ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (Homeland Security), που είναι το πλέον αρμόδιο, ήγειραν το ζήτημα προς την Αθήνα για πρώτη φορά το 2014, και στο διάστημα που μεσολάβησε δεν υπήρξε ικανοποιητική πρόοδος. Τα δύο αμερικανικά υπουργεία επανεξετάζουν το πρόγραμμα Visa Waiver όχι μόνο σε σχέση με την Ελλάδα, αλλά και για όλες τις 38 χώρες που εξαιρούνται από τη θεώρηση διαβατηρίων και στις οποίες περιλαμβάνεται η Ελλάδα.

Ανάλογες δράσεις αναμένεται να υπάρξουν και για την Ιταλία, όπου επίσης παρατηρείται αυξημένη ροή προσφύγων, ενώ στο μικροσκόπιο έχουν τεθεί και χώρες όπως η Γαλλία και το Βέλγιο. Μεταξύ άλλων εξετάζεται η λήψη και χρήση βιομετρικών χαρακτηριστικών από τους πολίτες άλλων χωρών που εισέρχονται στις ΗΠΑ χωρίς βίζα, ενώ θα εξετάζονται και τα ταξίδια που έκαναν στο παρελθόν σε χώρες που θεωρείται ότι «αποτελούν ασφαλές καταφύγιο για τρομοκράτες».

Στην περίπτωση της Ελλάδας, οι Αμερικανοί ζητούν, μεταξύ άλλων, τροποποίηση των αστυνομικών δελτίων ταυτότητας προκειμένου αυτές να ανταποκρίνονται στις υψηλότερες διεθνείς προδιαγραφές, κάτι που εμπίπτει στις αρμοδιότητες του υπουργείου Εσωτερικών.

Η ανησυχία έχει ενταθεί μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και την αύξηση του «επιπέδου ασφαλείας» σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Πρόσφατα, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου δήλωσε ότι Ομπάμα θα συνεργαστεί με το Κογκρέσο, ώστε οι χώρες που είναι μέρος του προγράμματος Visa Waiver να διαθέτουν «ενισχυμένα» από άποψης ασφάλειας διαβατήρια. Το θέμα απασχολεί επίσης το G6, την άτυπη ομάδα που συγκροτούν οι υπουργοί Εσωτερικών Γερμανίας, Γαλλίας, Βρετανίας, Ιταλίας, Ισπανίας και Πολωνίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δυστυχώς η κυβέρνηση Τσίπρα δείχνει ικανή να προκαλεί κάθε φορά και χειρότερες καταστάσεις για την πατρίδα μας, τόσο στο μέτωπο της οικονομίας όσο και στο προσφυγικό.

Είχαμε επισημάνει, κατ’ επανάληψη, ότι στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, από την οποία απείχε η Τουρκία, ο κ. Τσίπρας κακώς είχε δεσμευθεί ότι η χώρα μας θα αναλάμβανε ουσιαστικά όλο το βάρος της ταυτοποίησης, στέγασης και μεταφοράς των προσφύγων στην Ευρώπη, με τη δημιουργία 50.000 θέσεων φιλοξενίας σε κέντρα υποδοχής.

Όλα αυτά δεν μπόρεσε να τα εφαρμόσει και πλέον η Ευρωπαϊκή Ένωση απειλεί την Ελλάδα με έξοδο από τη Συνθήκη Σένγκεν, θεωρώντας ότι η χώρα μας αποτελεί πρόβλημα ασφαλείας για τα ευρωπαϊκά σύνορα.

Η ζημιά όμως για τη χώρα μας είναι ήδη μεγάλη. Τα σύνορα με τα Σκόπια έχουν κλείσει, χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες βρίσκονται εγκλωβισμένοι εντός της Ελληνικής επικράτειας, ενώ το εξαγωγικό εμπόριο έχει παραλύσει, λόγω του αποκλεισμού κα των σιδηροδρομικών δικτύων.

Οι ευθύνες του κ. Τσίπρα είναι σοβαρές. Πήγε απροετοίμαστος στη Σύνοδο και αποδέχθηκε πράγματα τα οποία υπάρχει κίνδυνος να πληρώσει ακριβά η χώρα, την ίδια στιγμή που η Τουρκία απολαμβάνει όλα τα οφέλη που αποκόμισε αμέσως μετά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τόσο σε ό,τι αφορά τα σημαντικά οικονομικά ανταλλάγματα που θα λάβει προκειμένου να ελέγχει τη διερχόμενη από τα εδάφη της προσφυγική – μεταναστευτική ροή όσο και σε επίπεδο διπλωματικών κινήσεων με την εξασφάλιση της δέσμευσης της Ε.Ε. για επανέναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Είναι προφανές ότι θα πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία η εξαίρεση της Ελλάδας από τη Συνθήκη Σένγκεν, γιατί είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα αποτελέσει και το πρώτο βήμα για την έξοδο της χώρας μας από τα ευρωπαϊκά κεκτημένα.

Ας ενεργοποιηθεί λοιπόν η κυβέρνηση, έστω και την τελευταία στιγμή, προκειμένου να αποτρέψει τα αρνητικά δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί σε βάρος της χώρας μας.

Πηγή εφημ. «Ελεύθερος Τύπος»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Σε μια απίστευτη δήλωση προχώρησε χθες ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg, ο οποίος προσπαθώντας να δικαιολογήσει τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο είπε: «Άλλο οι τουρκικές στην Ελλάδα και άλλο οι ρωσικές στην Τουρκία» δημιουργώντας απορίες για τον τρόπο που «βλέπουν» το Διεθνές Δίκαιο οι Αμερικανοί και οι υπόλοιποι Δυτικοί.

Μίλησε και πάλι για το δικαίωμα της Τουρκίας να υπερασπιστεί τα σύνορά της αλλά όταν αναγκάστηκε από σωρεία δημοσιογραφικών ερωτήσεων να αναφερθεί στις παραβιάσεις των Τούρκων στον ελληνικό εναέριο χώρο, χωρίς να «κοκκινίσει είπε ότι πρόκειται για «δύο εντελώς διαφορετικές καταστάσεις».

Ο δημοσιογράφος από το CNN Χάλα Γκοράνι, σχολίασε ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ εφαρμόζει την γνωστή πολιτική των «δύο μέτρων και δύο σταθμών» ή κοινώς «ότι μας συμφέρει λέμε». Μάλιστα, θύμισε στον Γ.Γ του ΝΑΤΟ τα σχόλια-tweets του Έλληνα πρωθυπουργού Α.Τσίπρα (που αργότερα τα κατέβασε ζημιώνοντας στον μέγιστο βαθμό την εξωτερική πολιτική και τις θέσεις της Ελλάδας) που τράβηξαν την προσοχή των διεθνών ΜΜΕ για τις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο.

Και τότε ο Jens Stoltenberg ξεκίνησε την βασιζόμενη σε «στέρεα» επιχειρηματολογία «ανάλυσή» του:
«Είναι διαφορετικές καταστάσεις, στα σύνορα με Συρία και Ιράκ, η Τουρκία είναι μπλεγμένη μέσα σε μια περίπλοκη και ρευστή κατάσταση και αυτόματα τοποθετείται σε ειδικές καταστάσεις!»
Μόλις ο Gorani του είπε ότι αυτό στο… «χωριό μου» το λένε «δύο μέτρα και δύο σταθμά», τότε ο Stoltenberg είπε «Όχι! δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στο σεβασμό των εναέριων χώρων όλων των χωρών, αλλά (πάντα υπάρχει ένα «αλλά» όταν κάποιος ετοιμάζεται να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα) πρέπει να καταλάβετε ότι η Τουρκία είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση λόγω του ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης στη Συρία και στο Ιράκ και λόγω της αυξημένης ρωσικής παρουσίας».

Στο σημείο εκείνο ο δημοσιογράφος του ρωσικού Ria έκανε μια πολύ αυτονόητη ερώτηση: «Θέλετε να πείτε ότι η Τουρκία πρέπει να της είναι επιτρεπτό να παραβιάζει τα σύνορα της Ελλάδας, επειδή βρίσκεται σε προβληματική περιοχή και σε δύσκολη κατάσταση;»

Ο Γ.Γ σαν απάντηση έπαιξε επανάληψη την «κασέτα» και είπε εκ νέου ότι «πρέπει να είναι σεβαστός κάθε ενάεριος χώρος, αλλά σημειώνω την κατάσταση που επικρατεί στα σύνορα με την Συρία»!

Με απλά λόγια, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, μία χώρα του ΝΑΤΟ μπορεί να παραβιάζει ελεύθερα τα εναέρια σύνορα μιας άλλης, χωρίς αυτή να επιτρέπεται να αντιδράσει.
Το ΝΑΤΟ οφείλει να προστατεύσει όλες τις χώρες όχι μόνο από εξωτερικούς κινδύνους αλλά και από εσωτερικούς ως προς την Συμμαχία για να διατηρηθεί η συνοχή της.

Εν ολίγοις η Ελλάδα βρίσκεται σε μια «Συμμαχία» από την οποία δεν μπορεί να περιμένει καμιά υποστήριξη κατά του βασικού της γεωπολιτικού και ιστορικού αντιπάλου, που είναι η Τουρκία.

Προκαλεί εντύπωση πως οι Αμερικανοί, το ΝΑΤΟ, αλλά και η ΕΕ (που ενέκρινε το «δώρο» των 3 δισ. ευρώ προς την Άγκυρα) θεωρούν την Τουρκία χώρα «ειδικού χειρισμού» με αποτέλεσμα να την τοποθετούν εκτός περιορισμών και Διεθνούς Δικαίου.

Το όλο ζητούμενο βρίσκεται στην ελληνική πλευρά και στην σημερινή κυβέρνηση, η οποία είτε προχωρά σε κινήσεις εντυπωσιασμού χωρίς να έχει καμία διάθεση (ή και σχέδιο) άσκησης πίεσης προς το ΝΑΤΟ, είτε επιλέγει να σιωπά επειδή είναι καθυποταγμένη πλήρως στις βουλές του ΝΑΤΟ (και όχι μόνο).

Θα μπορούσε, επί παραδείγματι, η κυβέρνηση των Τσίπρα – Καμμένου, να απαντήσει στον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ λέγοντάς του πως «από την ελληνική πλευρά γίνονται κατανοητά τα συμφέροντα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, αλλά υπάρχουν και τα ελληνικά συμφέροντα που δεν μπορούν να παραβλεφθούν ή να αγνοηθούν, όταν υπάρχει μία ρευστή κατάσταση (όπως ομολογεί και ο γ.γ. του ΝΑΤΟ) που ενδεχομένως θα δημιουργήσει τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας και υπέρ της Τουρκίας, ελέω των συμφερόντων του ΝΑΤΟ».

Θα μπορούσε, κάλλιστα (εάν φυσικά υπήρχαν στους κυβερνώντες οι ανάλογοι γενετήσιοι αδένες, αλλά και η ελάχιστη αγάπη προς την Ελλάδα) η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου μέσω ενός υπομνήματος (αρχικά) και μίας επίσης ανακοίνωσης (στη συνέχεια) να θυμίσει στο ΝΑΤΟ (και όχι μόνο) τη δεινή οικονομική θέση της Ελλάδας, την ανεπίτρεπτη επιθετική στάση της Τουρκίας (casus belli αν και οι δύο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ) απέναντι στην Ελλάδα (από την Κύπρο, το Αιγαίο έως και την Θράκη) και την «πολιτική πειρατή» της Άγκυρας που δημιουργεί κωλύματα στην εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή νότια και νοτιο-ανατολικά της Ρόδου και του Καστελλόριζου και ανατολικά και νότια-ανατολικά της Κρήτης…

Θα μπορούσε, επίσης, η συγκυβέρνηση -των εθελόδουλων υποταγμένων- να ανακοινώσει στο ΝΑΤΟ πως είναι έτοιμη να κηρύξει casus belli στην Τουρκία για την συμπεριφορά της (πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική) απέναντι στην Ελλάδα και επίσης, πως η Ελλάδα κατανοεί και αποδέχεται στον απόλυτο βαθμό τις δηλώσεις του Ερντογάν και των ΗΠΑ για το δικαίωμα προάσπισης της εθνικών συνόρων της. Αυτή η σε απόλυτο βαθμό συμφωνία της Ελλάδας με την πρακτική της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ οδηγεί την κυβέρνηση στο να προχωρήσει σε άμεση εφαρμογή της πολιτικής κατάρριψης τουρκικών ή άλλων αεροσκαφών καθώς και τουρκικών πολεμικών πλοίων που θα παραβιάζουν τόσο τον ελληνικό εναέριο χώρο όσο και τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (και όχι μόνο)...

Η Ελληνική(;) κυβέρνηση, όμως, έχει επιλέξει μία πολιτική που δεν συνάδει με τα ελληνικά συμφέροντα και η οποία δίνει το δικαίωμα περαιτέρω υποβάθμισης (και γελοιοποίησης) της Ελλάδας στον διεθνή χώρο. Αν λάβουμε υπόψη μας τις διεθνείς γεωπολιτικές αλλαγές που εξελίσσονται, τότε αντιλαμβανόμαστε πως αυτή ακριβώς η υποχωρητική πολιτική δημιουργεί σοβαρά ζητήματα τα οποία άπτονται άμεσα με την ελληνική εθνική κυριαρχία και, ενδεχομένως ακόμη και τα γεωγραφικά όρια της Ελλάδας…

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Philip Stephens
Financial Times

Η Μέση Ανατολή μας θυμίζει πως δεν υπάρχει τίποτα τόσο ανίερο όσο ένας ιερός πόλεμος. Η Ευρώπη το έμαθε αυτό κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Ο θρησκευτικός ανταγωνισμός ανάμεσα σε καθολικισμό και προτεσταντισμό συνδυάστηκε με την κοσμική αντιπαλότητα για να προκαλέσει τον Τριακονταετή Πόλεμο μεταξύ των ηγετικών δυνάμεων της ηπείρου.

Η μάχη, η πιο αιματηρή απ' ότι είχε δει κανείς μέχρι τότε, τερματίστηκε όταν το καλό της περιοχής θριάμβευσε επί της θεολογίας. Η Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648 σηματοδότησε το τέλος των μεγάλων θρησκευτικών πολέμων της Ευρώπης. Αυτό θα έπρεπε να μας πει κάτι για την τωρινή σύρραξη στη Συρία.

Τη μαζική σφαγή που ακολούθησε δε θα μπορούσε να την φανταστεί κανείς το 1618, όταν η κυρίως προτεσταντική Βοημία εξεγέρθηκε κατά της καθολικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι πόλεμοι που ήρθαν μετά –ήταν αρκετοί- ενέπλεξαν την Ισπανία και την Αυστρία των Αψβούργων, τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Σουηδία, την Πολωνία, τη Ρωσία, τη Δανία και τα μεγάλα γερμανικά πριγκιπάτα. Η Αγγλία, η Σκωτία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Ρωσία, όλες έπαιξαν μικρό ρόλο.

Η διαμάχη έγινε κυρίως σε γερμανικό έδαφος, αλλά οι μάχες ήταν μεταξύ στρατών ξένων μισθοφόρων. Όπως αρμόζει σε πολέμους που διεξάγονται στο όνομα του θεού, η σκληρότητα και η βαρβαρότητα ήταν ενδημικές. Σύμφωνα με τις περισσότερες πληροφορίες που είναι γνωστές, ο πληθυσμός της Γερμανίας μειώθηκε κατά το ένα τρίτο ή και παραπάνω. Ο βασανισμός και οι μαζικές καύσεις υποτιθέμενων μαγισσών ήταν συνηθισμένες.

Αντί για καθολικούς και προτεστάντες, σκεφτείτε σιίτες και σουνίτες. Υπάρχουν, είμαι σίγουρος, 100 διαφορές ανάμεσα στις φρικαλεότητες στις οποίες βυθίστηκε η Ευρώπη και τις φλόγες που κατασπαράζουν τη Συρία. Υπάρχουν επίσης άβολες συμπτώσεις. Η βαρβαρότητα που κυλά από τη διαπλοκή του πνευματικού και του εδαφικού είναι ένα θέμα. Η ατυχία ενός κομματιού γης –τότε της Γερμανίας, τώρα της Συρίας- του να γίνει πεδίο μάχης για ξένες δυνάμεις είναι ένα άλλο.

Ο Τριακονταετής Πόλεμος ξεκίνησε ως κήρυξη ανεξαρτησίας από τους προτεστάντες πρίγκιπες της Βοημίας και της Γερμανίας κατά της καθολικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αλλά είχε να κάνει και με το φόβο της Γαλλίας ότι περικυκλωνόταν από την Ισπανία και την Αυστρία των Αψβούργων, με τον αγώνα της Ολλανδίας να ανεξαρτητοποιηθεί από την Ισπανία, με την προσπάθεια της Σουηδίας να διεκδικήσει την κυριαρχία της, με την επισκίαση της Πολωνίας και την έσχατη προσπάθεια της Δανίας ως μεγάλη δύναμη. Περίπου έξι άλλα κράτη επίσης είχαν ζωτικής σημασίας εθνικά συμφέροντα από την έκβαση.

Οι θρησκευτικές πίστεις κάποιες φορές εκτοπίζονταν από τις κοσμικές φιλοδοξίες. Έτσι, η καθολική Γαλλία ενώθηκε με την προτεσταντική Σουηδία κατά των ομοθρήσκων της σε Ισπανία και Αυστρία –ακριβώς, ίσως, όπως το σιιτικό Ιράν τώρα αποκτά ένα πλεονέκτημα με το να συμμαχήσει με τη σουνιτική Χαμάς. Η προτεσταντική Δανία πολέμησε σε διαφορετικές χρονικές στιγμές σε διαφορετικές πλευρές του χάσματος. Οι λουθηρανοί και καλβινιστές κάποιες φορές αμφισβήτησαν το αν η Ρώμη ήταν ο πραγματικός εχθρός.

Μέχρι το 1648, οι πόλεμοι είχαν αναδιαμορφώσει τη γεωπολιτική ισορροπία. Η Γαλλία βγήκε νικήτρια, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χαμένη. Η Βεστφαλία έγινε η βάση της σύγχρονης ευρωπαϊκής κατάστασης. Αν υπήρχε ένα νήμα που να διατρέχει τις διάφορες συνθήκες που διευθέτησαν τις εδαφικές διαμάχες, θα ήταν ότι οι θρησκευτικές επιλογές των κρατών δε θα έπρεπε να αποτελούν πια αιτία πολέμου. Η Μέση Ανατολή του σήμερα, με το ίδιο εκρηκτικό μίγμα θεολογικής και κοσμικής έχθρας, είναι πολύ μακριά από το να φτάσει σε μια τέτοια συμφωνία.

Ένας τρόπος να δει κανείς τον πόλεμο στη Συρία είναι μια εξέγερση της σουνιτικής πλειοψηφίας κατά του αλεβίτικου, ή περιπου σιιτικού, καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ. Αυτό είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, αυτό που συνέβη στο Ιράκ: Οι φανατικοί του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους έχουν ευημερήσει με τη στήριξη των Ιρακινών σουνιτών που εξορίστηκαν μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν.

Οι διαχωριστικές γραμμές στο πεδίο είναι σημαντικές. Αλλά, όπως και στην Ευρώπη του 17ου αιώνα, αυτό που έχει διατηρήσει δυνατές τις φλόγες είναι η εμπλοκή ξένων δυνάμεων. Η Συρία έχει γίνει αρένα για την τοπική διαμάχη που σιγοβράζει από καιρό μεταξύ της (σουνιτικής) Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της στον Κόλπο από τη μία πλευρά και του (σιιτικού) Ιράν από την άλλη. Η Ρωσία έχει σημαντικό εθνικό συμφέρον από τη διατήρηση του καθεστώτος στη Δαμασκό, η Τουρκία από την εκθρόνισή του.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Τούρκος πρόεδρος, μιλάει για τους εχθρούς του κ. Άσαντ σαν να είναι οι «σουνίτες αδελφοί» του. Αλλά η κατάρριψη ενός ρωσικού τζετ από τουρκικά μαχητικά που περιπολούσαν πάνω από τα συριακά σύνορα, λίγη σχέση έχει με τις ανταγωνιστικές εκδοχές του Ισλάμ. Ο φόβος της Άγκυρας είναι η εμφάνιση μιας δυνατής κουρδικής οντότητας στην νότια Συρία και το Ιράκ – μια ανησυχία που εξηγεί την επικίνδυνη αμφιθυμία της προς το Ισλαμικό Κράτος. Η Ρωσία, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη, βλέπει το Ισλαμικό Κράτος σαν σοβαρή απειλή, αλλά δεν επιθυμεί να ρισκάρει να χάσει την ναυτική της βάση στη Μεσόγειο.

Για την Τεχεράνη, η διατήρηση του καθεστώτος του Άσαντ αποτελεί μέρος μιας στρατηγικής που έχει βοηθήσει το Ιράν να προωθήσει την επιρροή του βαθιά στον αραβικό κόσμο. Η Σαουδική Αραβία και οι μοναρχίες του Κόλπου θέλουν να αντισταθούν σε αυτό που φοβούνται πως είναι ιρανική περικύκλωση. Αυτά τα σουνιτικά κράτη επίσης επιθυμούν να δουν το Ισλαμικό Κράτος ηττημένος, αλλά όχι αν το τίμημα είναι μια νίκη για την Τεχεράνη. Και αυτές είναι λίγες μόνο από τις ιλιγγιώδεις πολυπλοκότητες της διαμάχης.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους, πρωταρχικό συμφέρον αποτελεί η αποκατάσταση της τοπικής σταθερότητας και η ήττα των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους. Όμως αυτή είναι μια διαμάχη που αψηφά τις μισές λύσεις. Μια ενδεχόμενη ειρήνη θα απαιτήσει το «ξήλωμα» και του θρησκευτικού και του κοσμικού στοιχείου – η θρησκεία παραδίνεται στη ρεαλπολιτίκ.

Ο γόρδιος δεσμός είναι η μάχη μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας, αλλά μια διευθέτηση επίσης θα έπρεπε να αναγνωρίσει τα συμφέροντα της Ρωσίας και τους φόβους της Τουρκίας. Αδύνατον, θα πουν πολλοί. Ίσως. Αλλά μέχρι αυτό να συμβεί, η Συρία του σήμερα θα ζει τις φρικαλεότητες της Γερμανίας του 17ου αιώνα.

Και το Ισλαμικό Κράτος θα εξακολουθήσει να βρίσκει καταφύγιο για τα διεστραμμένα του πιστεύω.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πολλά ευρωπαϊκά κεκτημένα θεωρούνται αυτονόητα στην ΕΕ. Αλλά δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που για να πάει κανείς σε μια μεθοριακή πόλη χρειαζόταν διαβατήριο. Τι συμβαίνει με τους σύγχρονους Ευρωπαίους;

Ρώτησαν πριν λίγες μέρες τον πρώην υπουργό Οικονομικών Περ Στάινμπρουκ τι ήταν εκείνο που απασχολούσε τον Χέλμουτ Σμιτ τα τελευταία χρόνια πριν πεθάνει. "Η Ευρώπη" απάντησε ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, που διατηρούσε ιδιαίτερο δεσμό με τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας. "Η ΕΕ μπορεί να διαλυθεί" προειδοποίησε πρόσφατα και ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Ζαν Άσελμπορν, η χώρα του οποίου ασκεί χρέη προεδρίας το τρέχον εξάμηνο.

Καμιά ευρωπαϊκή συνεννόηση; Πρώτα με την κρίση του ευρώ με επίκεντρο την Ελλάδα, στη συνέχεια το προσφυγικό, που θέτει αυτήν την περίοδο σε μεγάλη δοκιμασία το ευρωπαϊκό δίκαιο ασύλου και τη Συνθήκη του Σένγκεν, η ευρωπαϊκή ιδέα φαίνεται να χάνει έδαφος. Ήδη του χρόνου οι Βρετανοί θα μπορούσαν να ψηφίσουν εναντίον της παραμονής της χώρας τους στην ΕΕ. Θα ήταν ένα τεράστιο πλήγμα να βγει εκτός ΕΕ η κοιτίδα της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Για την Ερυθραία ή τη Συρία η Ευρώπη είναι ένας ποθητός προορισμός, αλλά είναι δυνατόν να μην είναι για τις ίδιες χώρες-μέλη; Εκεί καταγράφεται μια τάση επιστροφής στην μικρή πατρίδα υπό εθνικό έλεγχο.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δείχνουν να αδιαφορούν οι μεν για τους δε. "Δείχνουν σαν να έχουν την εντύπωση ότι η ΕΕ είναι όλο και λιγότερο σε θέση να επιλύσει προβλήματα", αναλύει ο Γιάννης Εμμανουηλίδης από τη δεξαμενή σκέψης European Policy Center (EPC). Σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με το ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Οι Ευρωπαίοι δεν συζητούν μεταξύ τους, αλλά ο ένας για τον άλλο, κι αυτό φαίνεται από τα δελτία ειδήσεων, όπου προκαλεί κατάπληξη ότι δεν γίνεται αναφορά σε κοινά ευρωπαϊκά προβλήματα. Κάθε χώρα έχει τα δικά της εθνικά προβλήματα και όταν γίνεται αναφορά σε ευρωπαϊκά, μόνο μέσα από "εθνικά γυαλιά".

Στο παράδειγμα του Φένλο

Τα επιτεύγματα της ευρωπαϊκής διαδικασίας ενοποίησης θεωρούνται από τους περισσότερους πολίτες ως αυτονόητα και δεν τα αποδίδουν στην ΕΕ. Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανάμεσα σε χιλιάδες: κάθε Σαββατοκύριακο χιλιάδες Γερμανοί πηγαίνουν για ψώνια στην πόλη Φένλο της Ολλανδίας. Από το Ντούιζμπουργκ είναι υπόθεση μισής ώρας. Ηλικιωμένοι θυμούνται ότι πριν από δεκαετίες για να περάσει κανείς τα σύνορα έπρεπε να δείξει διαβατήριο. Τώρα με το αυτοκίνητο διασχίζει κανείς τα σύνορα χωρίς να διαπιστώνει ότι πήγε σε άλλη χώρα.
Το Φένλο θα μπορούσε να είναι μια αντιπροσωπευτική ευρωπαϊκή πόλη, εάν δεν ήταν η ιδιαίτερη πατρίδα του Γκερτ Βίλντερς, αρχηγού του αντι-ισκλαμικού και ευρωφοβικού ολλανδικού κόμματος, που υποστηρίζει την έξοδο της Ολλανδίας από την ΕΕ. Στο Φένλο είναι ιδιαίτερα δημοφιλής. Για το γερμανικό ξενοφοβικό Pegida και το ευρωφοβικό AfD ο άνδρας με τα βαμμένα ξανθά μαλλιά αποτελεί ηγετική φυσιογνωμία. Αλλά και οι ακροδεξιοί έχουν γενικότερα πέραση και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Βέβαια δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξτρεμιστής για να απορρίπτει την ευρωπαϊκή ιδέα. Ο Πολ Γκάρντεν, πρώην τραπεζικός επενδυτής, πολυμαθής και πολυταξιδεμένος, θαυμαστής της Γερμανίας, θεωρεί την ΕΕ ως μια αντιδημοκρατική χειραγωγούμενη οργάνωση. Και όταν του λέει κάποιος ότι η Άγκελα Μέρκελ θεωρεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση ως κάτι που θα κρίνει τελικά την ειρήνη ή τον πόλεμο στην γηραιά ήπειρο, απαντά ότι οι χώρες της Ευρώπης έχουν τόσο στενούς οικονομικούς δεσμούς που δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει πόλεμος. Βέβαια το ίδιο έλεγαν και πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πόλεμος και ειρήνη

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι εναντίον του δυτικού πολιτισμού οι Ευρωπαίοι συσπειρώνονται, συναισθηματικά τουλάχιστον. Με ακριβώς το αντίθετο τρόπο αντιδρούν στο προσφυγικό. Ορθώνουν τείχη, εν πρώτοις στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, μετά στα εσωτερικά ανάμεσα στα κράτη μέλη, οι έλεγχοι σε ορισμένα επανέρχονται με αποτέλεσμα να απειλείται η αρχή της ελεύθερης διακίνησης προσώπων, όπως ορίζει η Συνθήκη Σένγκεν. Ο Χέλμουτ Σμιτ έφτασε μάλιστα να ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάμεσα σε αυτούς που βίωσαν τον πόλεμο και σε αυτούς που γεννήθηκαν μετά τον Β/ Παγκόσμιο Πόλεμο. "Πολλοί δεν ξέρουν τι σημαίνει πόλεμος και τι χρωστούν στην Ευρώπη, παρά τις όποιες δυσκολίες".
Ειρήνη Αναστασοπούλου (dpa)

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με το ελληνικό διαβατήριο στο… στόμα, περιμένοντας στις ουρές με την ένδειξη «Χώρες εκτός Ζώνης Σένγκεν» στα σημεία εισόδου των ευρωπαϊκών χωρών, κινδυνεύουν να βρεθούν οι Έλληνες πολίτες, θύματα της επιπόλαιης, πρόχειρης και ιδεοληπτικής προσέγγισης του μεταναστευτικού από την κυβέρνηση και της αγωνίας που απλώνεται πια στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις από τα εντεινόμενα προσφυγικά ρεύματα.

Όμως για την Ελλάδα η υπόθεση Σένγκεν δεν είναι απλώς το Σαββατοκύριακο στο Μιλάνο με επίδειξη ταυτότητας…

Η αγωνία έχει να κάνει πλέον με το εάν η πίεση που ασκείται στην κυβέρνηση, με φόβητρο την έξοδο από την Σένγκεν, είναι ένας ακόμη εκβιασμός για να επιβληθεί η παράδοση της φύλαξης των ελληνικών συνόρων σε υπερεθνικούς κοινοτικούς μηχανισμούς, με επόμενο βήμα την «συνεργασία» με την Τουρκία που θα εκφυλλισθεί σε άτυπη συνδιαχείριση του Αιγαίου.

Με την θέση της στην Ευρωζώνη μόλις και δια της βίας να έχει διασωθεί, και τώρα με αφορμή το μεταναστευτικό να απειλείται η θέση της και στην Συνθήκη Σένγκεν, η Ελλάδα είναι μπροστά σε έναν αγώνα προάσπισης της ευρωπαϊκής ταυτότητάς της και διασφάλισης της συμμετοχής της στον στενό πυρήνα των χωρών που ηγούνται του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Μετά από το φλερτ πέντε ετών με έξοδο από την Ευρωζώνη, η ευθεία απειλή σήμερα, εξόδου της χώρας από την Συνθήκη Σένγκεν, αποτελεί μείζονα απειλή για τα εθνικά συμφέροντα, καθώς οδηγεί στην περιθωριοποίηση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, και στην Βαλκανιοποίηση της, όπου πλέον θα έχει να αντιμετωπίσει χωρίς την Ευρωπαϊκή «ασπίδα» μια σειρά απειλές, από την επιθετική πολιτική της Τουρκίας, και τον αλβανικό και σκοπιανό αλυτρωτισμό, μέχρι την ασύμμετρη απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Είναι προφανές ότι θα υπάρξουν πιο χειροπιαστές και άμεσες συνέπειες τις οποίες θα «ένοιωθαν» από την πρώτη ημέρα οι Έλληνες πολίτες, που θα επιχειρήσουν να ταξιδεύσουν στις χώρες-μέλη της Συνθήκης Σένγκεν, αλλά οι γεωπολιτικές συνέπειες είναι πολυ πιο οδυνηρές.

Οι πολίτες θα υποχρεωθούν και πάλι να ταξιδεύουν με διαβατήριο, υφιστάμενοι ελέγχους στα σημεία εισόδου και εξόδου των χωρών της Σένγκεν, ενώ η έξοδος ή η αναστολή συμμετοχής της Ελλάδας στην Σένγκεν «αποδυναμώνει» και το ελληνικό διαβατήριο το οποίο πλέον θα αντιμετωπίζεται ως «εθνικό» στις επισκέψεις Ελλήνων πολιτών σε τρίτες χώρες (π.χ. ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα κλπ.).

Η Συνθήκη Σένγκεν είχε αποκαταστήσει ένα κοινό on line σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών με κοινό data base, ώστε να αυξάνεται η αξιοπιστία και η ασφάλεια του συστήματος, που προσέφερε τελικά και το «διαβατήριο» και σε πολίτες τρίτων χωρών που εξασφάλιζαν βίζα Σένγκεν την ελεύθερη μετακίνηση εντός των εξωτερικών συνόρων της Ζώνης των χωρών μελών.

Η Συνθήκη Σένγκεν υπογράφτηκε το 1985 στην ομώνυμη πόλη του Λουξεμβούργου από την Γερμανία, το Βέλγιο, την Γαλλία, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία, και με την Συνθήκη του Άμστερνταμ(1997) ενσωματώθηκε στους θεσμούς της Ε.Ε.

Η Βρετανία και η Ιρλανδία αυτο-εξαιρέθηκαν από την Συνθήκη, ενώ για την Κύπρο, την Βουλγαρία, την Ρουμανία και την Κροατία δεν έχει εγκριθεί ακόμη η συμμετοχή τους, ενώ αντιθέτως συμμετέχουν η Ισλανδία, το Λιχτενστάιν, η Ελβετία και η Νορβηγία που δεν είναι μέλη της Ε.Ε.

Από την πρώτη στιγμή βασικό στοιχείο για την λειτουργία και διεύρυνση της Σένγκεν ήταν ο παράγοντας της αποτελεσματικής φύλαξης των «εξωτερικών συνόρων» της Σένγκεν, ώστε να μην μετατραπεί η ελευθερία μετακίνησης προσώπων, σε «εργαλείο» των κυκλωμάτων παράνομης διακίνηση προσώπων, της λαθρομετανάστευσης, της διακίνησης ναρκωτικών και όπλων κ.ά.

Σημαντικό για τις χώρες-μέλη είναι και το στοιχείο της on line ανταλλαγής πληροφοριών και στοιχείων, διαδικασία που συμβάλει στην καταπολέμηση παράνομων δραστηριοτήτων και εμπεδώνει το αίσθημα ασφάλειας για τους πολίτες.

Η είσοδος της Ελλάδας στην Συνθήκη Σένγκεν (2000) είχε χαιρετισθεί ως ένα ακόμη βήμα της χώρας για συμμετοχή στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., αλλά και ως σημαντική συμβολή στην μετατροπή των Ελληνικών Συνόρων σε εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης.

Μια ενδεχόμενη έξοδος ή αναστολή συμμετοχής της Ελλάδας στην Σένγκεν, πλήττει και το κύρος της χώρας, καθώς πλέον η Ελληνική θεώρηση στα διαβατήρια εκατομμυρίων επισκεπτών από τρίτες χώρες θα είναι αποκλειστικά «εθνική» και θα στερεί τον τουρισμό από ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που είχε, καθώς οι θεωρήσεις, θα είναι μόνο για είσοδο στην Ελλάδα και δεν θα εξασφαλίζουν την ανεμπόδιστη μετάβαση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου