Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Ιαν 2014

Η Μέρκελ καθορίζει και την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική
Το Δουβλίνο ΙΙ είναι παλιά γερμανική επινόηση, καθώς στηρίζεται σε απόφαση της γερμανικής βουλής

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Το γεγονός ότι, ο νέος κυβερνητικός συνασπισμός στη Γερμανία στηρίζεται σε μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν αποκλείει κινδύνους κυβερνητικής αρρυθμίας και αστάθειας, ακόμη και ρήξης, αν αναλογιστεί κανείς τις αντικρουόμενες κομματικές προτεραιότητες και τις οφθαλμοφανείς προγραμματικές αντιφάσεις σε βασικά ζητήματα, όπως η φορολογία, η ευρωπαϊκή πολιτική, ή η ενεργειακή αλλαγή.

Σε πολλά άλλα θέματα όμως, όπως η μετανάστευση, η διπλή υπηκοότητα και το δημογραφικό, υπήρξε εξαρχής σύμπνοια μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων, όπως φαίνεται και στην προγραμματική συμφωνία του Μεγάλου Συνασπισμού1. Γι’ αυτό και κανείς δεν περίμενε ότι η πρώτη σοβαρή ενδοκυβερνητική αντιπαράθεση θα αφορούσε ένα «χαμηλής προτεραιότητας» ζήτημα όπως είναι το μεταναστευτικό, με τους χριστιανοκοινωνιστές να επιμένουν στην άμεση λήψη μέτρων αποτροπής της προσέλευσης στη Γερμανία των «τουριστών των επιδομάτων», μετά την άρση των περιορισμών για τη μετακίνηση εργαζομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, από την 1η Ιανουαρίου 2014. Η απρόσμενη ενδοκυβερνητική σύγκρουση και ο φόβος αναζωπύρωσης της ξενοφοβίας, λίγους μήνες πριν τις επερχόμενες ευρωεκλογές, ανάγκασε άρον – άρον την «πανίσχυρη» Μέρκελ να συγκροτήσει επιτροπή υφυπουργών για τη διαχείριση του ζητήματος της ελεύθερης πρόσβασης κυρίως Βουλγάρων και Ρουμάνων πολιτών στη γερμανική αγορά εργασίας και κατ’ επέκταση στα κοινωνικά επιδόματα.

Όμως, παρά τις όποιες «ξενοφοβικές, λαϊκίστικες κορόνες» που ακούγονται σποραδικά για εσωτερική κατανάλωση από τη δεξιά συνιστώσα του Μεγάλου Συνασπισμού, για τη γερμανική πολιτική, οικονομική, επιχειρηματική, πνευματική και δημοσιογραφική ελίτ, που στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης αποδέχεται και ευνοεί συστηματικά, με τερατώδη μάλιστα προπαγανδιστικά μέσα2, αλλά και θεσμικά, τον «πολυπολιτισμικό» χαρακτήρα της Γερμανίας, υποθέσεις όπως η πρόσβαση Βαλκάνιων Ρομά στο γερμανικό κράτος πρόνοιας είναι επουσιώδες ζήτημα. Το μεγάλο στοίχημα του μέλλοντος είναι, για τη Γερμανία, με την «ελεγχόμενη» μετανάστευση προς τη Γερμανία, ει δυνατόν από χώρες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης, εξειδικευμένου –και χαμηλόμισθου– προσωπικού και επιστημόνων, να διατηρήσει στα ύψη την ανταγωνιστικότητά της και κυρίως να λύσει το τρομακτικό δημογραφικό της πρόβλημα. Εκτιμάται ότι στη Γερμανία, στις επόμενες δεκαετίες, θα συνεχιστούν η μεγάλη υπογεννητικότητα, η μείωση του εργατικού δυναμικού και η γήρανση του πληθυσμού, ενώ στο ισοζύγιο γεννήσεων–θανάτων θα παραμείνει σταθερό ένα ετήσιο έλλειμμα της τάξης των 200.000.

Οι όποιες «παράπλευρες ζημιές» στα ασφαλιστικά ταμεία και την κοινωνική πρόνοια, όπως είθισται στον καπιταλισμό, θα κοινωνικοποιούνται, ενώ τα κέρδη από αυτήν την αισχρή «πολιτική του παιδομαζώματος» θα ιδιωτικοποιούνται. Στο πλαίσιο αυτής της νέας πολιτικής θα πρέπει να ιδωθεί και το ρίσκο που εμπεριέχει η αποδοχή ακόμη και του ακραίου ισλάμ ως συστατικού τμήματος της γερμανικής κοινωνίας, ή ακόμη και η ντε φάκτο δημιουργία δυναμικών εθνικών μειονοτήτων και μάλιστα με ιδιαίτερες σχέσεις με τη «Μητέρα Πατρίδα», όπως η τουρκική.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να παραξενεύει το γεγονός ότι η Γερμανία, ιδιαίτερα μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2009, έχει μετατραπεί συστηματικά σε πόλο έλξης επιλεγμένων και νόμιμων μεταναστευτικών ρευμάτων, με αποτέλεσμα το 2013 να παρουσιάζει νόμιμο μεταναστευτικό πλεόνασμα περίπου 400.000 ανθρώπων (αύξηση 12% σε σχέση με το 2012), προερχόμενο κυρίως από τη Νότια και Ανατολική Ευρώπη3. Κατακόρυφα έχουν αυξηθεί επίσης οι αιτήσεις παροχής ασύλου, που το 2013, για πρώτη φορά μετά το 1997, ξεπέρασαν τις 100.000 (αύξηση πάνω από 68% σε σχέση με το 2012). Είναι ηλίου φαεινότερο ότι με ένα τέτοιου μεγέθους ετήσιο μεταναστευτικό πλεόνασμα, όπως σχεδιάζει η γερμανική κυβέρνηση, το ποσοστό των αυτοχθόνων Γερμανών θα μειώνεται σταθερά, σε αντίθεση με αυτό των μεταναστών που θα αυξάνεται, με πιθανό αποτέλεσμα η Γερμανία να μετατραπεί τα επόμενα χρόνια σε «πολυπολιτισμική χοάνη» αμερικανικών προδιαγραφών. Ήδη το ποσοστό των Γερμανών πολιτών με μεταναστευτικό υπόβαθρο αναλογεί στο 20% του συνολικού πληθυσμού και σε πολλές μεγαλουπόλεις το ποσοστό των μεταναστών ξεπερνά το 50%4.

Η προσπάθεια του Βερολίνου να λύσει το δημογραφικό της πρόβλημα στηρίζεται στον ακρογωνιαίο λίθο επιλεκτικής μεταναστευτικής πολιτικής, που είναι το Δουβλίνο ΙΙ (Ευρωπαϊκός Κανονισμός 343/2003). Κατά κοινή ομολογία, οι αρχές αυτού του Κανονισμού επιβάλλουν στις χώρες που αποτελούν τις πύλες της Ευρώπης άδικη και καταστροφική επιβάρυνση, με το να εγκλωβίζεται σε αυτές ο κύριος και ανεξέλεγκτος όγκος της παράνομης μετανάστευσης. Το Δουβλίνο ΙΙ είναι παλιά γερμανική επινόηση, καθώς στηρίζεται σε απόφαση της γερμανικής βουλής η οποία και ενσωματώθηκε πριν είκοσι χρόνια στο γερμανικό «Σύνταγμα» (Grundgesetz), προκειμένου να κρατηθεί ο αριθμός παροχής ασύλου στη Γερμανία σε όσο το δυνατόν πιο χαμηλό επίπεδο5. Και, όπως φαίνεται πετυχαίνει το στόχο της, καθώς τα τελευταία δέκα χρόνια τα ποσοστά παροχής ασύλου στην πλουσιότερη και ισχυρότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυμαίνονταν από 0,8% (2006) έως 1,8% (2002), δηλαδή 5-6 παροχές ασύλου το μήνα! Ξεκάθαρη επιδίωξη του Βερολίνου είναι, οι νέοι μετανάστες, που χρειάζεται για την οικονομία της, να μπορούν να ενσωματωθούν εύκολα και γρήγορα στην κυρίαρχη εθνική ομάδα, καθώς έχει προ πολλού αναγνωρίσει ότι οι μέχρι τώρα δυσκολίες ενσωμάτωσης μεγάλων και ανομοιογενών μεταναστευτικών ομάδων, με διαφορετικό πολιτιστικοθρησκευτικό υπόβαθρο οφείλονται κυρίως στους ίδιους τους μετανάστες και όχι στην «κοινωνική αποτυχία» του κράτους, που αποτελεί τη μόνιμη επωδό κριτικής των ποικίλων φιλομεταναστευτικών λόμπι (εργοδότες, ΜΚΟ, δικηγορικά γραφεία κ.α.). Έτσι όμως η Γερμανία κατόρθωσε να διχάσει την Ευρώπη και στο μεταναστευτικό, μεταφέροντας το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης σε τρίτες χώρες («ευρωπαϊκά αναχώματα») όπως η Ελλάδα, οι οποίες, επειδή «αδυνατούν να προστατεύσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα θα πρέπει να τιμωρηθούν»6.

Υ.Γ. Το δυστύχημα, ειδικότερα για την Ελλάδα, δεν είναι μόνο ότι μαστίζεται από μακροχρόνια οικονομική κρίση και από ασύλληπτη διαφθορά και παρασιτισμό, ή ό,τι παρουσιάζει τεράστιο έλλειμμα γεωπολιτικής ισχύος. Είναι και ότι πολιτικοί ηγέτες, που στο όνομα του εκσυγχρονισμού, της οικουμενικότητας των δικαιωμάτων και του ιδεολογήματος ότι «η Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική», υπέγραψαν το καταστροφικό για τη χώρα Δουβλίνο ΙΙ (Κ. Σημίτης-Γ. Παπανδρέου), εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο. Αυτοί δε που τους αντικατέστησαν στάθηκαν ανίκανοι να εκπονήσουν στοιχειώδη στρατηγική και να εφαρμόσουν ορθολογικές πολιτικές για το μεταναστευτικό, πέρα από φορτισμένες αντιπαραθέσεις, ευχολόγια και αριστερόστροφα ή δεξιόστροφα φληναφήματα. Πολιτικές που δεν θα στηρίζονται στα τελεσίγραφα και στους εκβιασμούς των Γερμανών αλλά στο εθνικό συμφέρον και στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της ελληνικής ταυτότητας.

Σημειώσεις

1. «Λαμβάνουμε στοχευμένα μέτρα, που επιτρέπουν σε εξειδικευμένους νέους από άλλα κράτη–μέλη να κάνουν στη Γερμανία την επαγγελματική τους εκπαίδευση ή να εργασθούν στη Γερμανία … 2. Οι μετανάστες έχουν σημαντική συμβολή στην ευημερία και την πολιτισμική πολυμορφία της χώρας μας».
2. Οποιαδήποτε διαφορετική άποψη για το μεταναστευτικό κατατάσσεται και στη Γερμανία εξ ορισμού στο χώρο της ακροδεξιάς ως ρατσιστική, ξενόφοβη κ.λπ.
3. «Μετανάστευση. Σε τόσο υψηλό επίπεδο, όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία 20 χρόνια», der Spiegel, 5-1-2014.
4. Γεγονός που δεν αποτυπώνεται στις επίσημες στατιστικές, καθώς όσα παιδιά αλλοδαπών γεννούνται στη Γερμανία αποκτούν αυτομάτως και τη γερμανική υπηκοότητα (από το 2000).
5. «Κλειστά σύνορα (I)», german-foreign-policy, 10-10-2013.
6. Δήλωση του ηγέτη της γαλλικής Δεξιάς Ζαν Φρανσουά Κοπέ, μετά το τελευταίο τραγικό δυστύχημα στη Λαμπεντούζα με τους πάνω από 350 νεκρούς μετανάστες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο  Zυλιεν Μπεντά έγραψε το 1927 το περίφημο έργο του για την «προδοσία των διανοούμενων». Αν επισκέπτονταν την Ελλάδα του 2014 θα το έκανε τρίτομο. Αν και «πνευματικοί άνθρωποι» που, ενώ η χώρα τους βουλιάζει, επιδίδονται σε καριερισμό του χείριστου είδους και όταν ο κόσμος ψάχνει λόγο και ερμηνεία σε όσα συμβαίνουν, υιοθετούν τις δικαιολογίες της εξουσίας, μουγκρίζουν σαν κτήνη και βγάζουν βόλτα την ημιμάθειά τους, δεν είναι πνευματικοί άνθρωποι.

Tων Νίκου Βεντούρα - Λαμπρινής Χ. Θωμά
«Φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες»Δ. Σαββόπουλος
Η Κρίση υπήρξε και μια ευκαιρία για αυτογνωσία. Μια εποχή ψευδαισθήσεων που τελείωνει απότομα είναι η καλύτερη στιγμή για να ζητήσει κανείς απαντήσεις στο τι πήγε στραβά, να αφήσει τις κακές συνήθειες και να κόψει τις κακές παρέες.

Αποτύχαμε και στα τρία.
Πρώτον, οι απαντήσεις που δόθηκαν διέπονται από την ίδια επιπολαιότητα που μας οδήγησε ως εδώ. Δεύτερον, οι μόνες «κακές συνήθειες» που κόψαμε, θέλαμε δε θέλαμε, είναι όσες κατέδειξε ο νεοφιλελευθερισμός ως τέτοιες (στη λογική του «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι»). Τρίτο, και χειρότερο, όχι μόνο δεν κόψαμε τις κακές παρέες, αλλά (ελέω μνημονιακής κυβέρνησης των ημικοινοβουλευτικών «αποφασίζομεν και διατάσσομεν») διατηρήσαμε στην εξουσία τα μούτρα που μας έφεραν έως εδώ, εμπλουτίζοντας παράλληλα την πινακοθήκη των ηλιθίων που μας κυβερνά με νέες απαίσιες φιγούρες.

Ανάμεσα σε αυτές, όχι αναγκαστικά οι χειρότεροι, αλλά με αρνητική επιρροή και ρόλο που αξίζει να εξεταστεί, είναι και ορισμένες κυριολεκτικές παρέες και παρεούλες ανθρώπων από τον ευρύτερο πολιτιστικό χώρο που, λόγω της Κρίσης, είδαν φως και μπήκαν (να μας σώσουν).

Λάιτ συγγραφείς (επιπέδου «λογοτεχνίας για εφήβους»), αγοραίοι ραδιοφωνατζήδες, ηθοποιοί μαϊντανοί των κοσμικών σελίδων, πανεπιστημιακοί και άλλοι μειωμένου πολιτισμικού βάρους, που τις δεκαετίες του εκσυγχρονιστικού πάρτυ δεν μιλούσαν παρα μόνο με αφ' υψηλού γενικότητες (γιατί ήταν απασχολημένοι με το να παράγουν «πολιτιστικό έργο» αλλά και γιατί, ως γνωστόν, «όταν τρώμε δε μιλάμε»), αίφνης, μόλις έπεσε λόρδα, αποφάσισαν να δοκιμάσουν την τύχη τους στην Βουλή και τα κομματικά σαλόνια, συνήθως από το μετερίζι της συμπολίτευσης.

Ήδη, από την εποχή των παχέων αγελάδων πολλοί από αυτούς συμμετείχαν στην κατακρήμνιση της πολιτιστικής μας ζωής, με αλληλοδιορισμούς σε επιτροπές και οργανισμούς, από το ΕΚΒ και το ΕΚΚ έως την ΕΡΤ (συχνά «αμισθί» ― δηλαδή εξαργυρώνοντας την «εθελοντική» τους εργασία μέσω της εξουσίας που τους παρείχε η θέση και των μποναμάδων που τέτοιες θέσεις φέρνουν).

Ο μπουφές είχε απ' όλα: εξασφαλισμένη εργασία σε κάποιον κρατικοδίατο μηντιάτορα, επιχορηγούμενες μεταφράσεις των έργων τους [1], κρατικές χορηγίες και βραβεία, ποικίλες θέσεις «συμβούλων», συνέδρια στο εξωτερικό, ΜΚΟ κλπ. Και για τους συγγραφείς, μέσω της αλληλοπροώθησης και της κατεδάφισης του ανταγωνισμού, σίγουρη θέση στις λίστες των ευπώλητων ― αγορασμένα από ένα ημι-αμόρφωτο κοινό για να μπουν στο διπλανό ράφι με τον Αλχημιστή.

Η τυπολογία της «αφρόκρεμας» της μεταπολιτευτικής μας διανόησης δεν διέφερε απο την παθολογία του κόσμου των επιχειρήσεων και της πολιτικής. Με τρεις λέξεις: κουτοπόνηροι επαρχιώτες μπουρτζόβλαχοι.

Οι γίγαντες της μεταπολεμικής γραμματείας (από το Σεφέρη έως τον Τσίρκα και από τον Πενζίκη έως το Δημήτρη Χατζή [2]) έδωσαν τη θέση τους σε μια μεταπολιτευτική γενιά με ελάχιστη κοινωνική απήχηση και μετριότατο έργο που κατέλαβε όλα τα πόστα. Ο αρνητικός αντίκτυπος αυτού του φαινομένου στην πολιτιστική μας παραγωγή θα άξιζε δεκάδες άρθρα ― ή και ειδικές μελέτες.

Εξίσου σημαντική είναι η όψιμη μετατροπή πολλών εξ' αυτών σε πολιτικούς παράγοντες ― όχι μέσω μιας αγωνιστικής πορείας δεκαετιών, με την οποία αναδείχθηκαν άνθρωποι όπως ο Γλέζος, ή ακόμα και κατεστημένοι πασόκοι και νεοδημοκράτες πολιτικοί, αλλά με κολλητιλίκια και αλληλοπροώθηση.

Κάποιοι, όπως ο Πέτρος Τατσόπουλος προεκλογικά, το δηλώνουν ανοικτά: «Εύχομαι στα φιλαράκια μου που κατεβαίνουν υποψήφια στις εκλογές -τον Ρένο Χαραλαμπίδη (ΝΔ), τον Θανάση Χειμωνά (ΠΑΣΟΚ) και τον Νίκο Ζερβό (ΝΔ)- να πάρουν το μάξιμουμ των ψήφων και να εκλεγούν πανηγυρικά στις εκλογικές τους περιφέρειες. Εύχομαι επίσης στα κόμματά τους, τη Νέα Δημοκρατία και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, να συγκεντρώσουν πανελλαδικά ακριβώς τον ίδιο αριθμό ψήφων που θα συγκεντρώσουν και τα φιλαράκια μου στις εκλογικές τους περιφέρειες».

Συνέπεια και ιδεολογία πάνε περίπατο. Οι «δικοί μας» δεν ορίζονται από την πολιτική τους στάση αλλά από το παρεάκι. Είναι η λογική των τηλεπαραθύρων ― τσακωνόμαστε για την τηλεθέαση και μετά πάμε για ουισκάκια. Η λογική που μας έφερε έως εδώ.


Πρώτο είναι αυτό ― η μετατροπή της πολιτικής σε ένα λαπά, όπου οι διαχωριστικές γραμμές είναι για τα κορόϊδα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί κάποιος κόσμος, που ζεί στο πετσί του την εκμετάλλευση από τα «φιλαράκια» (όπως ο Στουρνάρας και ο Άδωνις) που έχουν τα «φιλαράκια» του Πέτρου, καταντάει να ψηφίζει Χρυσή Αυγή. Ίσως επειδή η τελευταία δεν χαριεντίζεται με τον πολιτικό αντίπαλο στο καφενείο της βουλής και στα κυριλέ στέκια.

Μετά είναι η φτήνια. Η φτήνια των επιχειρημάτων και του λόγου, ο οποίος συμπολιτευόμενος, όπως του Χειμωνά, ή αντιπολιτευόμενος, όπως έως προχθές του Τατσόπουλου, μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε διαγωνισμό bullying, χυδαιότητας και προπαγάνδας.

Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στο δημόσιο λόγο τους, στη Βουλή, τα ΜΜΕ, η το τουίτερ. Η μάσκα του «διανοούμενου» έχει εξαφανιστεί πλήρως και απομένει μόνο το ψώνιο, το «ξέρεις ποιός είμαι εγώ ρε;», η βρισιά του πεζοδρομίου και ο τραμπουκισμός.

Από την εκ μέρους του κ. Χειμωνά προτροπή σε προπηλακισμό δημοσιογράφου ο οποίος τόλμησε και αμφισβήτησε πως ο Τσίπρας επέλεξε προσωπικά τον Τατσόπουλο για εκπομπή στο Κόκκινο, έως την υπερήφανη ανακοίνωση περί πηδήματος της μισής Αθήνας, και από την κατάρα του Χωμενίδη στη Μυρσίνη Λοϊζου έως τις δηλώσεις αλληλοϋποστήριξης (που ορισμένοι μπερδεύουν με την αλληλεγύη των αδυνάτων), μαθαίνουμε να συνηθίζουμε έναν πολιτικό λόγο που θα έκανε ακόμη και τον χειρότερο πασόκο λαϊκιστή του ’80 να αηδιάσει. Έχουμε κατέβει πολύ χαμηλότερα από τα «πατσαβούρα» και «τον κακό σου τον καιρό» του Γιαννόπουλου.

Ο Ζυλιεν Μπεντά έγραψε το 1927 το περίφημο έργο του για την «προδοσία των διανοούμενων». Αν επισκέπτονταν την Ελλάδα του 2014 θα το έκανε τρίτομο.
Αν και «πνευματικοί άνθρωποι» που, ενώ η χώρα τους βουλιάζει και ο κόσμος ψάχνει Λόγο και ερμηνεία για όσα συμβαίνουν, επιδίδονται σε καριερισμό του χείριστου είδους, υιοθετούν τις δικαιολογίες της εξουσίας, τσαμπουκαλεύονται σαν κουτσαβάκηδες και βγάζουν βόλτα την ημιμάθειά τους, δεν είναι πνευματικοί άνθρωποι.

Αν έχουμε μια, έστω μικρή, ελπίδα, να αναστρέψουμε την πορεία της καταστροφής, δεν αρκεί να αλλάξουμε κυβέρνηση. Θα πρέπει να αλλάξουμε και συνήθειες. Να αντικαταστήσουμε το σημερινό καρκίνωμα με πραγματική πολιτική. Και κυρίως να κόψουμε τις κακές παρέες.

Με το μαχαίρι.

1. Τα βιβλία, βέβαια, τα έτρωγε η σκόνη στα ράφια, καθώς το ξένο κοινό δεν τρελάθηκε να αγοράζει β' διαλογή, αλλά αυτοί παρουσιάζονταν στο εδώ κοινό ως πολυμεταφρασμένοι. Κάτι σαν την διεθνή καριέρα της Άννας Βίσση.

2. Ενδεικτικά πρόσωπα τη σημασία των οποίων αναγνωρίζουν όλοι. Θα μπορούσε κανείς να αναφέρει εκατοντάδες άλλους, ακόμα και δημιουργούς του λογοτεχνικού «περιθωρίου» από τον Πετρόπουλο και τον Καρούζο έως τον Χάκκα και τον Κουτρουμπούση.

Η φωτογραφία είναι του Τζεφ ΜακΓκροου
Νίκος Βεντούρας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Εντύπωση προκαλούνε τα αποτελέσματα που αφορούν την Τουρκία και βγήκαν μετά από παγκόσμια έρευνα σχετικά με τις θρησκευτικές ελευθερίες και τους περιορισμούς.
Στοιχεία από εξαετή έρευνα με τίτλο "θρησκευτικές ελευθερίες και περιορισμοί στον κόσμο" που έκανε το αμερικανικό Κέντρο Ερευνών PEW, δείχνουν πως στην Τουρκία υπήρξαν υποχωρήσεις.

Η PEW στην έρευνα που έκανε στα έτη 2007-2013 χρησιμοποίησε δύο δείκτες: Κρατικής προέλευσης περιορισμοί και κοινωνική έχθρα. Οι κρατικής προέλευσης περιορισμοί συστήνονται από νόμους που περιορίζουν την θρησκευτική ελευθερία και πρακτική, από πολιτικές και από ημιεπίσημες πρακτικές. Ενώ ως κριτήρια κοινωνικής έχθρας εξετάστηκαν μεμονωμένες ή ομαδικές δηλώσεις, συμπεριφορές ή ακτιβιστικές ενέργειες θρησκευτικού μίσους.

Η βαθμολογία και η κατάταξη έγινε με βάση αυτούς τους δείκτες. Στην έρευνα αυτή η Τουρκία μεταξύ των 25 πολυπληθέστερων χωρών είναι η μόνη που κατά το 2012 που αυξήθηκαν οι πόντοι της στον τομέα των "Κρατικής προέλευσης περιορισμών". Εντύπωση προκαλεί η αστάθεια της Τουρκίας όπως φαίνεται στο σύνολο της εργασίας. Το 2011 καταγράφεται ως το έτος με τις περισσότερες θετικές εξελίξεις, αλλά αναφορικά με το σύνολο της εξαετίας η κοινωνική εχθρότητα βρίσκεται σε χειρότερο σημείο από το 2007.

Με την εφαρμογή των δύο δεικτών φαίνεται πως η Τουρκία και στα δύο θέματα βρίσκεται στην κατηγορία των "υψηλών" περιορισμών. Στην κατηγορία των κρατικών θρησκευτικών περιορισμών η Τουρκία ακολούθησε μια πορεία στα όρια υψηλών και πολύ υψηλών περιορισμών και κατέληξε στην κατηγορία υψηλών περιορισμών.

Πηγή Εφ. Ραντικάλ 15/1/2014

Σχόλιο: Την έρευνα μπορείτε να την δείτε σε αυτή την διεύθυνση

Εμείς σας δείχνουμε τρεις ενδιαφέροντες πίνακες αυτής της έρευνας:

Χώρες με πολύ μεγάλη κοινωνική εχθρότητα σχετικά με την θρησκεία  
12

Κυβερνήσεις με πολύ υψηλούς περιορισμούς αναφορικά με την θρησκεία 
13
Αριθμός χωρών στις οποίες παρενοχλήθηκαν θρησκευτικές ομάδες. Οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ Ιουνίου 2006 και Δεκεμβρίου 2012. 
14

Στον τόπο του εγκλήματος τριγυρίζουν οι παλαιές πολιτικές οικογένειες της Αθήνας που θέλουν και πάλι να πάρουν τα ηνία της χώρας στα χέρια. Ουδέποτε συμβιβάστηκαν με το ρόλο του κομπάρσου και δεν διανοήθηκαν ότι η πολιτική ζωή του τόπου θα πορευθεί χωρίς αυτούς.

«Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τη δόξα(;) τραβούν» μπορεί κάλλιστα να σιγοτραγουδήσει κάποιος. Η ιστορία κάνει κύκλους και επαναφέρει τις πολιτικές οικογένειες στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Στο παρασκήνιο κυοφορούνται διάφορα σενάρια, που όμως έχουν στο επίκεντρό τους, τις οικογένειες Καραμανλή, Μητσοτάκη και Παπανδρέου. Οι οικογένειες δηλαδή που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, άλλη λίγο και άλλη πολύ, έφεραν τη χώρα στη σημερινή τραγική της κατάσταση.

Οι οικογένειες αυτές και όσοι τις υπηρετούν σε όλα τα επίπεδα, δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για να διαφυλάξουν το όποιο κύρος τους απέμεινε. Τα κτυπήματα που δέχθηκαν ήταν πολλά την τελευταία περίοδο, ενώ τα δυο κόμματα που κυριάρχησαν στο μεταπολιτευτικό σκηνικό, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ακυρώνονται συνεχώς με όσα αποκαλύπτονται για μίζες, για σκάνδαλα και άλλα πολλά. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις εν λόγω οικογένειες διαρρέουν ότι υπάρχει σχέδιο σε εξέλιξη για να τους πλήξουν.

Η φοβία είναι έντονη όπως είναι και η μυρωδιά που βγαίνει και η οποία δύναται να «συναγωνιστεί» μόνο την αιθαλομίχλη! Οι αποκαλύψεις δεν κάμπτουν τις οικογένειες που δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος έχει μπουχτίσει τα τζάκια και τις οικογένειες που διαφεντεύουν εδώ και χρόνια τον τόπο.

Εσχάτως ακούμε και πάλι από αμετανόητους παπανδρεϊκούς να λένε ότι μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου να επανακάμψει και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί με διάφορες υποθέσεις. Οι σκληροί παπανδρεϊκοί προσπαθούν να διαχωρίσουν τον πρώην πρωθυπουργό από την περίοδο Κώστα Σημίτη, όπου γινόταν κυριολεκτικά πάρτι με μίζες σε πολλά πεδία. Και δεν αποκλείεται σύντομα να δούμε στην επιφάνεια και νεώτερο πρόσωπο της δυναστείας Παπανδρέου, ενώ μην ξεχνάμε ότι κεντρικό ρόλο παίζουν οι Αντρίκος και Νίκος.

Από την άλλη πλευρά, η οικογένεια Καραμανλή δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ την άποψη ότι αυτή η ίδια κατέχει το…οικόσημο της κεντροδεξιάς στην Ελλάδα. Ήδη, μεθοδεύεται, όχι η επάνοδος του Κώστα Καραμανλή, αφού αυτό το σενάριο αποδυναμώνεται σταδιακά και με όσα αποκαλύπτονται για σκάνδαλα την περίοδο της διακυβέρνησής του (σ.σ. εξοπλιστικά αλλά και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο), αλλά η ανάμειξη ενός άλλου Καραμανλή.

Το…ιερατείο του καραμανλισμού, εκεί ψηλά στα…όρη της Φιλοθέης, όπου είναι και η έδρα του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής έχει αποφασίσει να μπει στο παιχνίδι ο μικρός Κώστας Καραμανλής, του Αχιλλέα. Οι κινήσεις που κάνει είναι προσεκτικές και διαμορφώνει σιγά-σιγά την ομάδα του σε πολιτικό και μιντιακό επίπεδο.

Η άλλη οικογένεια που κινείται στο παρασκήνιο είναι αυτή του Κώστα Μητσοτάκη που θεωρεί ότι η επόμενη φάση στη χώρα θα την έχει στον πυρήνα της. Oι σκιές από την υπόθεση Siemens υπάρχουν αλλά η οικογένεια δείχνει να μην καταλαβαίνει τίποτα και σφυρίζει αδιάφορα. Ντόρα Μπακογιάννη και Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν τη δική τους ρότα, αλλά ο παππούς δείχνει να προτιμά την προώθηση του Κώστα Μπακογιάννη που έχει να αντιμετωπίσει και την υπόθεση με το εξώγαμο και την διατροφή στην πολιτεύτρια της ΝΔ και εγγονή του Γιώργου Ράλλη.

Με όλα αυτά, θα διερωτηθούμε καλά γιατί κάναμε τόση φασαρία να διώξουμε τον Γλίξμπουργκ το 1974, αν και ετοιμάζεται να μας έρθει και ο υιός του Νικόλαος, που ψάχνεται να κάνει κόμμα!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η βούληση συγγραφής του συγκεκριμένου πονήματος προέκυψε μετά από πολύχρονη έρευνα και ενασχόληση τόσο με την σύγχρονη Τουρκική στρατηγική σκέψη όσο και με τους εν Ελλάδι φορείς και μηχανισμούς προαγωγής του Νεο-οθωμανισμού και της αναθεωρητικής Ιστοριογραφίας.

O όγκος των πληροφοριών που καταγράφονται στο εν λόγω βιβλίο είναι αποτέλεσμα πολυετούς παρακολούθησης των τεκταινομένων εν Τουρκία και μελέτης των πρωτογενών πηγών.

Το βιβλίο δεν απευθύνεται μόνο στον «μυημένο περί της Τουρκίας» Έλληνα αναγνώστη. Αντιθέτως αποτελεί την πρώτη – ενδεχομένως – απόπειρα στην Ελληνική βιβλιογραφία να παρουσιάσει με τρόπο απλό και κατανοητό στο ευρύ αναγνωστικό κοινό όλο το φάσμα των Νεο-οθωμανικών επιδιώξεων και εργαλείων. Ταυτόχρονα επιχειρεί με μεθοδικότητα να ενημερώσει τον Έλληνα πολίτη - εν μέσω Μνημονιακών συνθηκών εκτάκτου ανάγκης - περί του άμεσου κινδύνου μετατροπής της Πατρίδας μας σε Νεο-οθωμανική επαρχία – αποικία χρέους.

Για πρώτη φορά γίνεται μια λεπτομερής καταγραφή τόσο του Νεο-οθωμανικης φαντασίωσης όσο και των εργαλείων και μηχανισμών εφαρμογής στην πράξη του οράματος της «Μεγάλης Τουρκίας» του 21ου αιώνα. Παράλληλα επιχειρείται η παρουσίαση και ανάλυση των εν Ελλάδι «προθύμων» περί της δορυφοροποίησης της Πατρίδας μας στην Νεο-οθωμανική τροχιά επιρροής.

Συγγραφέας: Κώστας Πικραμένος
Tύπος: Ηλεκτρονικό Βιβλίο (e-book σε CD Rom)
Σελίδες: 233
Τιμή Διάθεσης: 16 ευρώ (με τα έξοδα αποστολής)
Εκδότης: Eταιρία Ελληνο-Γαλλικής Φιλίας & Συνεργασίας

Του Σταύρου Καρκαλέτση
Ιστορικός, Αμυντικός Αναλυτής

Μπορεί να μην αρέσει ως διαπίστωση, αλλά θα την πούμε, καταμεσής του από κάθε άποψη χειμώνα, τώρα που ήρθε η νέα χρονιά. Ο Ελληνισμός και τα δύο κράτη του παραπαίουν, με κίνδυνο να εξέλθουν της δίνης παντελώς κατεστραμμένα. Ίσως και εντός του 2014. Οι Αγορές και η υπερεθνική αυτοκρατορία του Χρήματος, επέλεξαν τον ελληνικό λαό –καθόλου τυχαία- για να δοκιμαστεί η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στα δικά τους υπερεθνικά οικονομικά κέντρα.

Δεν ξέρουμε πόσο σοβαρά ασχολούνται οι ηγέτες μας ή αν ασχολούνται καν με μία δυνητική αξιοποίηση της εν υπνώσει ισχύος του ελληνικού κόσμου. Εμείς μιλάμε για στρατηγική που θα ορίζεται και θα περιγράφεται μέσα σε ένα Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα, μία «Χάρτα του Ελληνισμού», με όραμα που να αναδύει πατριωτικό πραγματισμό. Γιατί δεν μπορεί να συνιστά όραμα η εξασφάλιση της επόμενης δόσης και το παγωμένο χαμόγελο του Τόμσεν.

Το 2014 βρίσκει την πατρίδα μας να παλεύει από τη μία να αποφύγει την χρεοκοπία και, από την άλλη, να διατηρήσει την εδαφική της ακεραιότητα. Το τελευταίο ας μην θεωρηθεί κινδυνολογία, αφού καταντήσαμε άκρως ελκυστικός στόχος με την απαξίωση της εθνικής άμυνας και ό,τι εθνικού. Και, εν πάση περιπτώσει, οικονομία ξαναχτίζεις, εδαφικό ακρωτηριασμό αποκαθιστάς; Ίμβρος και Κερύνεια μας δίδαξαν κάτι;

Το 2014, ισοπεδωμένοι, μνημιοκρατούμενοι, θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ανηλεή ολιστική επίθεση των Αγορών και των δανειστών μας. Αλλά και ενός μεγάλου μέρους της εγχώριας «ελίτ» των πολιτικών και διανοουμένων.
Ποιος θα αναστήσει την Ελλάδα, όταν στον χώρο των ιδεών κυριαρχεί μία απεθνοποιημένη, εθνοαλλεργική μεταμοντέρνα κάστα, η οποία θεωρεί την παράδοση, την Ορθοδοξία, την ίδια τη realpolitik στα εθνικά ζητήματα «ενοχλητικούς αναχρονισμούς» που πρέπει να αποβληθούν;

Είναι τραγικό. Οι πλέον εξέχοντες ανθρωπιστές της δύσης δέχονται ως πολλαπλή αφετηρία το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και τη βυζαντινή κληρονομιά και η εγχώρια «διανόηση» αυτή την προίκα την θεωρεί βάρος!
Μόνο που το παρελθόν δεν σε περιορίζει στο παρόν. Αντίθετα, μπορεί να γίνει όπλο. Κράτη ισχυρά, όπου η τεχνολογία τρέχει, που το γεωστρατηγικό τους βάρος αυξάνει, που η οικονομία τους ανέρχεται, χρησιμοποιούν θρησκεία και παράδοση ως τέτοια όπλα. Η Ρωσία και το Ισραήλ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Δεν μιλάμε για στείρα θρησκοληψία, όπως σίγουρα οι εθνοφοβικοί θα μας κατηγορήσουν. Μιλάμε για αξιοποίηση του παράγοντα Ορθοδοξία και της δικής μας αυτοκρατορικής μνήμης ως συνεκτικού στοιχείου του έθνους και ψυχολογικό όπλο συλλογικής αντίστασης, πριν η κατάρρευση γίνει ολοκληρωτική.

Να γιατί απαιτείται ολική επαναφορά (και) στη λευχαιμική εξωτερική πολιτική. Και η απάντηση λέγεται νεοβυζαντινισμός. Όχι βεβαίως, ως αντίρροπο του επεκτατικού Νταβουτόγλειου νέο-0θωμανισμού, αλλά με την έννοια της ήπιας δύναμης, της υψηλής διπλωματίας και στρατηγικής που ασκούσαν οι Βυζαντινοί. Ο βυζαντινός δικέφαλος κοιτούσε και προς τη Δύση και προς την Ανατολή. Η Ελλάδα θα μπορούσε να παραδειγματιστεί από τη νέα ρωσική ιδεολογία, όπου ο νέο-βυζαντινισμός καθίσταται ιδεολογικός βατήρας μίας ισχυρής ευρασιατικής Ρωσίας. Άρα, πολιτική πολλαπλών συμμαχιών, σε αμοιβαία βάση και όχι με το να είμαστε μονομερώς ταγμένοι εκεί που μας εμπαίζουν.

Το μέλλον των Βαλκανίων, της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, θα καθοριστεί από τη σύγκρουση των δυνάμεων της νέο-ορθοδοξίας με αυτές του ισλαμικού νέο-οθωμανισμού. Στο γεωπολιτικό σχήμα που εξελίσσεται, δυστυχώς, σε συγκρουσιακό, στα όρια της Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής (δυτικό νέο-φιλελεύθερο – ευρασιατικό νέο-ορθόδοξο – σουνιτικό νέο-ισλαμικό), εμείς πρέπει να κάνουμε τις δικές μας επιλογές. Και αν πολιτικά και αμυντικά είμαστε προσδεδεμένοι στη Δύση, πρέπει να ανοιχτούμε και προς την Ανατολή.

Μία υψηλή στρατηγική μπορεί να υπηρετήσει ένα ολοκληρωμένο, ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο, πατριωτικό Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα, που δεν διαθέτει ο Ελληνισμός, που να φέρει επιτέλους την Ελλάδα ξανά στην Ανατολική Μεσόγειο, που να ενοποιήσει λειτουργικά τις δύο κρατικές υποστάσεις του Ελληνισμού, με κατ’ ουσίαν μία και κοινή θάλασσα ανυπολόγιστης γεωστρατηγικής αξίας από την Αδριατική και τους Οθωνούς, μέχρι το Παραλίμνι της Κύπρου.

Πανεθνικό στρατηγικό δόγμα, σημαίνει φερ’ ειπείν, μόνιμο συμβούλιο στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου. Και από κάτω, δύο υποσυμβούλια για την άμυνα και την ενέργεια. Κοντολογίς, δύο κράτη, μία πολιτική. Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα σημαίνει γενναία (αλλά και αμοιβαία) ανοίγματα προς το Ισραήλ, τη Ρωσία, τη Γαλλία, όσους τέλος πάντων μας στηρίζουν στον ΟΗΕ και αλλού. Σημαίνει πατριωτικός πραγματισμός και όχι δουλοπρέπειες του στυλ «οι γερμανοί είναι φίλοι μας».
Στην εξωτερική πολιτική υπάρχει, λοιπόν, το γεωστρατηγικό όραμα: στο γεωγραφικό άκρο της ηπείρου μας, «επιστρέφοντας» στα νερά του Κίμωνα και της Κύπρου, ο Ελληνισμός σταδιακά να καταστεί ο πολύτιμος «ενδιάμεσος χώρος» Δύσης και Ανατολής σε πολλαπλούς ρόλους και συμμαχίες, σε θέση ισχύος.

Ένα τέτοιο Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα, όπως αυτό που προτείνουμε, εάν βρεθούν τα ριζοσπαστικά πολιτικά υποκείμενα υλοποίησής του, μπορεί να φέρει τη σωτηρία και έπειτα την ανύψωση. Είμαστε σαφείς. Μιλάμε για εμφάνιση ηγετικού υποκειμένου, ικανού να εφαρμόσει υψηλή στρατηγική.
Προφανώς δεν μιλάμε για τις σημερινές κυβερνήσεις της απόλυτης υποταγής και εξάρτησης σε Αθήνα και Λευκωσία. Μιλάμε για οραματική στρατηγική του Ενιαίου Ελληνισμού και όχι για μικροελλαδική φοβική εξωτερική πολιτική.

Θεωρούμε πως μόνο αν βρεθεί εθνική ηγεσία αποφασισμένη να πάει κόντρα στα μνημονιακά και λοιπά αφεντικά, υπάρχει μία πιθανότητα να γλιτώσει ο λαός μας τα χειρότερα. Δεν μιλούμε για μία επαναφορά των δυο ελληνικών κρατών στο 2000 ή έστω στο 2010. Μιλούμε για αποφυγή μίας πολύ μεγαλύτερης καταστροφής που ετοιμάζεται για τα δυο ελληνικά κράτη και για τον Ελληνισμό συνολικά.
Διότι, τώρα ο χρόνος κυλά αντίστροφα και τα ραντεβού της ιστορίας μαζί μας θα γίνονται όλο και πιό αμείλικτα.

Περιοδικό «Επίκαιρα»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εξοπλισμοί μαμούθ από τον Ερντογάν
Σταθεροί οι στόχοι της Άγκυρας, παρά τα εσωτερικά προβλήματα

Δεν είναι λίγοι στην Ελλάδα αυτοί που τρίβουν τα χέρια τους και «πανηγυρίζοντας» για την καταφανή πολιτική (και όχι μόνο) αστάθεια, που κλιμακώνεται στην Τουρκία. Ξεχνούν μάλλον την δοκιμασμένη τακτική της εξαγωγής της κρίσης που οι παραπαίουσες στο εσωτερικό ηγεσίες συνηθίζουν να χρησιμοποιούν, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα αδιέξοδά τους.

Είναι μάλλον νωρίς για να εκτιμήσει κανείς την κατάληξη της διαμάχης στο εσωτερικό της Τουρκίας. Παρ’ όλα αυτά κάποια συμπεράσματα έχουν ήδη εξαχθεί:
  • Ο Ερντογάν αμφισβητείται από τους συμμάχους του στο εσωτερικό του κόμματός του, επάνω στους οποίους πάτησε για να ξεδοντιάσει τα κεμαλικό βαθύ κράτος
  • Το γόητρο του τούρκου ηγέτη δέχτηκε βαρύ πλήγμα μετά τις αποκαλύψεις γα την εμπλοκή στενών συνεργατών του στις υποθέσεις διαφθοράς
  • Η τουρκική κοινωνία, παρά την οικονομική ανάπτυξη που πέτυχε –υπό την διακυβέρνηση Ερντογάν- την τελευταία δεκαετία, παραμένει διαιρεμένη κατά σύνθετο και πολύπλοκο τρόπο
  • Παρά την τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση και τη διαφαινόμενη αστάθεια, η διακυβέρνηση Ερντογάν προχωρά υλοποιώντας μεγαλεπήβολα εξοπλιστικά προγράμματα. Σε αυτά, τα προγράμματα περιλαμβάνονται η ναυπήγηση ενός «κολοσσιαίου» για το μέγεθος του Αιγαίου «μικρού αεροπλανοφόρου» κόστους 1,5 δις., το οποίο μπορεί να υποστηρίξει αποβατικές επιχειρήσεις, καθώς και η απόκτηση πυρηνικής τεχνολογίας που θα της επιτρέψει να αποκτήσει πυρηνικό εξοπλισμό.
Το σύστημα Γκιουλέν
Κάτι που δεν είναι ίσως ακόμη σαφές, σε όσους παρακολουθούν αποσπασματικά τις εξελίξεις στη γειτονική χώρα, έχει να κάνει με τα στρατόπεδα των αντιμαχομένων. Συνηθισμένοι την τελευταία δεκαετία να παρακολουθούμε τη μάχη του Ερντογάν με το βαθύ κράτος των κεμαλιστών, αντιμετωπίσαμε το κόμμα του (ΑΚΡ) ως ενιαίο και συμπαγές, αγνοώντας ότι αυτό οικοδομήθηκε στους μηχανισμούς που πρόσφερε το κοινωνικό – οικονομικό σύστημα που έχει δημιουργήσει εδώ και σαράντα χρόνια στην Τουρκία ο αυτοεξόριστος στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ ιμάμης Γκιουλέν.

Για να κατανοήσει κανείς τη διείσδυση του εν λόγω «συστήματος» στις δομές του τουρκικού κράτους, θα πρέπει να λάβει υπόψιν του ότι ο Γκιουλέν, δημιουργώντας σχολεία – οικοτροφεία στις μεγάλες τουρκικές πόλεις, ανέλαβε την εκπαίδευση των φτωχόπαιδων, των οποίων οι γονείς τη δεκαετία του ’60 εγκατέλειπαν την Ανατολή αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον ως εργάτες στη ραγδαία εκβιομηχανιζόμενη τότε Τουρκία.
Αυτά τα παιδιά «αιώνια ευγνώμονες» στον ιμάμη, είναι σήμερα οι εισαγγελείς, οι δικαστικοί και οι αστυνομικοί που ξεσκέπασαν τη διαφθορά της κυβέρνησης του Ερντογάν. Σε αυτό ακριβώς το σύστημα στηρίχτηκε ο Ερντογάν για να καθαρίσει τους στρατηγούς. Σε αυτό το «σύστημα» έχουν επενδύσει οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, που διατηρούν στενούς δεσμούς με τον ιμάμη Γκιουλέν εδώ και δεκαετίες, για να διασφαλίσουν μία κοσμική εκδοχή του ισλάμ.

Ο θρόνος του σουλτάνου

Έχοντας την αίσθηση πως καθάρισε με το «παλιό σύστημα» ο Ερντογάν, με το να βάλει στη στενή την αφρόκρεμα του στρατεύματος, μπήκε στον πειρασμό να αναγορευτεί… σουλτάνος! Στην προσπάθειά του να φέρει το Σύνταγμα στα μέτρα του, μετατρέποντας το πολίτευμα σε Προεδρική Δημοκρατία προκειμένου να αναρριχηθεί στον θώκο, προσέκρουσε στο σύστημα Γκιουλέν. Για την ακρίβεια, κατάφερε να δημιουργήσει μέτωπο εναντίον του, το οποίο συμπτύχθηκε από το παλιό καθεστώς (στρατιωτικούς), τους κοσμικούς δυτικόστροφους – δυτικοσπουδασμένους πληθυσμούς των παραλίων αλλά και των δομών που διατηρεί στην κρατική μηχανή το σύστημα Γκιουλέν.
Η εν λόγω «συμμαχία» προφανώς είναι ασταθής και αβέβαιη, καθώς ο κοινός παρανομαστής των δυνάμεων που άτυπα την απαρτίζουν είναι ο ίδιος ο Ερντογάν.

Ο Ερντογάν συσπειρώνει εναντίον του:
  • Τους ηττημένους του κεμαλικού συστήματος
  • Τους νέους και δυτικής κουλτούρας πληθυσμούς που διακρίνουν από συγκεκριμένα μέτρα την ισλαμική ατζέντα
  • Και εκτός Τουρκίας τους δυτικούς, κυρίως τους αμερικανούς, που διαφωνούν με τη διεκδίκηση από τον Ερντογάν αυτόνομου ρόλου στην περιοχή.
Οι αμερικανοί δεν συγχώρησαν τον Τούρκο ηγέτη για την απόφασή του να τους απαγορεύσει τη χρησιμοποίηση του τουρκικού εδάφους για την εισβολή των στρατευμάτων τους στο Ιράκ, από Βορρά. Έξαλλοι είναι οι αμερικανοί και για την υπονόμευση του άξονα Τουρκίας – Ισραήλ που αποτελούσε σταθερά για τις ΗΠΑ.
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, όμως, είναι η πρόσφατη απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να αναζητήσει αντιπυραυλική προστασία από κινέζικες εταιρείες.

Οι εξοπλισμοί
Παρά τις εσωτερικές τριβές, επικρατούσα εκτίμηση είναι πως ο Ερντογάν εξακολουθεί να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος, την οποία άλλωστε έχει επιβεβαιώσει σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.
Ωστόσο, βάσιμη είναι η εκτίμηση ότι ο Ερντογάν εκπροσωπεί τη «μισή Τουρκία», έχοντας ταυτόχρονα χάσει την απαραίτητη συναίνεση ή ανοχή της άλλης μισής. Έμπειροι παρατηρητές των τουρκικών πραγμάτων υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι στην περίπτωση που συνεχιστεί η διατάραξη των οικονομικών δεικτών ευημερίας, τότε το πρόβλημα που θα έχει ο Ερντογάν θα είναι αξεπέραστο.

Πηγή «Το Ποντίκι»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Ο νομπελίστας Κύριος οικονομολόγος Χρ. Πισσαρίδης, μιλώντας σε συνέδριο στο London School of Economics, περιέγραψε το ευρώ ως ένα ατυχές νόμισμα. Προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στον ευρωπαϊκό Νότο, επανέφερε μία παλαιότερη ιδέα, για την κυκλοφορία ενός δεύτερου ευρώ σε κάποιες χώρες, όπως η Ελλάδα. Η μέθοδος του παράλληλο ευρώ θα σχετιζόταν με χώρες όπως η Κύπρος, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και όπου αλλού παρουσιαζόταν ζητήματα επείγουσας δημοσιονομικής προσαρμογής, με έντονη ύφεση και ανεργία.

Είναι καινούργια η μέθοδος αυτή;
Όχι, γιατί προσομοιάζει με την εμπειρία από την περίοδο της γερμανικής κατοχής, τη δεκαετία του 1940, όταν ο γερμανικός στρατός είχε τη δυνατότητα να εκδίδει χαρτονόμισμα «τοπικό», με το οποίο εξυπηρετούσε τις ανάγκες του, παράλληλα με το επίσημο ράιχμαρκ που εξέδιδε η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, παρόμοιο με το σημερινό ευρώ: αποπληθωριστικό, άκαμπτο, «σκληρό» κα με τη φιλοδοξία να αποτελέσει το κοινό νόμισμα της υπό γερμανική διοίκηση ενιαίας Ευρώπης.

Πού οδήγησε τότε το εγχείρημα;
Στον άτακτο πληθωρισμό από τις κατεχόμενες χώρες, στη μαύρη αγορά, στην πλήρη υπανάπτυξη και τη διάλυση της παραγωγικής βάσης.
Συντριπτικό παράδειγμα, η μεγάλη πείνα στην Ελλάδα του 1942, με εκατοντάδες νεκρούς, που προέκυψε ακριβώς εξαιτίας του –χωρίς καμία πραγματική αξία- κατοχικού νομίσματος.

Στην παρούσα φάση, αν είχαμε δύο ευρώ, οι Έλληνες θα χρωστούσαν στους πιστωτές τους στο πραγματικό ευρώ, ενώ θα πληρωνόταν στο πληθωριστικό τοπικό ευρώ και θα προσπαθούσαν να συγκροτήσουν οικονομία με τις ντιρεκτίβες της ευρωζώνης, με πλήρη εξαγορά και αποσάθρωση της λειτουργίας της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας από τις χώρες του ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου. Οι καταθέσεις θα ήταν σε ευρώ τοπικό, τα δάνεια όμως και οι εγγυήσεις σε ευρώ πραγματικό.

Με τον τρόπο αυτό οι ανισότητες Βορρά – Νότου στην Ευρώπη θα ήταν χαοτικές και η επιβολή της Γερμανίας στους υπόλοιπους κυρίαρχη.

Αν το ευρώ απέτυχε και μαζί και η ευρωζώνη, η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από τη συγκρότηση μίας δεύτερης Ευρώπης, που θα κοιτά όχι προς τα ηπειρωτικά, αλλά προς τη θάλασσα και την Ανατολή.

Με πυρήνα τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, που θα διασπαστούν από τον ευρωπαϊκό Βορρά, η διεύρυνση στην αγγλική λογική της Ελεύθερης Ζώνης Συναλλαγών και όχι της Ένωσης, με κύρια συμμετοχή από το Ηνωμένο Βασίλειο (με την Κοινοπολιτεία), θα μπορούσε να συμπεριλάβει ως νέα μέλη αρχικά το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την Πολωνία, τη Βουλγαρία, τη Σερβία, τη Ρουμανία, το Κουβέιτ και τα Αραβικά Εμιράτα και στη συνέχεια τη Μεσοποταμία (με δύο πρωτεύουσες, τη Βαγδάτη και τη Δαμασκό), το Ιράν, τον Λίβανο, τη Λιβύη, το Μαρόκο, την Τυνησία, την Αλγερία, το υπό συγκρότηση Κουρδιστάν, το νέο Βυζάντιο (εφόσον προκύψει διάλυση της Τουρκίας).

Η «Ευρώπη του Λεβάντε» ή Ευρωμεσόγειος και Μεσευρώπη, θα μπορούσε να είναι μία ζώνη με πολλά νομίσματα και εθνικά κράτη, αλλά με ενιαίο χρηματιστήριο και σταθμισμένη ισοτιμία με το αμερικανικό δολάριο, ακολουθώντας τις κεντρικές επιλογές της Fed, με απαγόρευση υιοθέτησης του νόμου της Σαρίας και ειδική οικονομική και εταιρική σχέση με τις Ρωσία, Κίνα, Γερμανία, Ινδία. Κρίσιμη η τοποθέτηση της Γαλλίας στον Βορρά η στο Νότο της Ευρώπης…

Πηγή «Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Ούτε στο τηλέφωνο δεν καταδέχεται να μιλήσει ο Αμερικανός πρόεδρος στον Τούρκο πρωθυπουργό, Ταΐπ Ερντογάν, που μάταια προσπάθησε τελευταία επανειλημμένα να επικοινωνήσει με τον κ Ομπάμα ο οποίος με αυτόν τον τρόπο έδειξε την μεγάλη του δυσαρέσκεια προς τον Τούρκο πρωθυπουργό γεγονός που φανερώνει νέα επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων.

Την αποκάλυψη αυτή έκανε ο πρώην ειδικός σύμβουλος του αμερικανικού πεντάγωνου, Michaeel Rubin, ο οποίος είναι επίσης επίλεκτο μέλος του αμερικανοεβραϊκού λόμπυ, απόφοιτος του αμερικανικού πανεπιστημίου του Yale και καθηγητής στο εβραϊκό πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Ο Michaeel Rubin υπήρξε βασικός σύμβουλος του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας την περίοδο 2002 -2004 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ καθώς και στην μετά Σαντάμ εποχή και στον σχηματισμό των πρώτων ιρακινών κυβερνήσεων. Αρθρογραφεί στις αμερικανικές εφημερίδες, Washington Post, New York Times, Wall Street Journal και New Republic καθώς και στο National Review and Weekly Standard, γεγονός που δείχνει την μεγάλη εγκυρότητα των αποκαλύψεων του.

Σύμφωνα λοιπόν με δηλώσεις του στην τουρκική επιθεώρηση, Aydınlık, ο Αμερικανός πρόεδρος, Μπάρακ Ομπάμα, είναι πολύ χολωμένος με τον Ερντογάν εξ’ αιτίας των επανειλημμένων δηλώσεων και υπαινιγμών του ότι πίσω από την επιχείρηση κατά της διαφθοράς που ξέσπασε στις 17 Δεκεμβρίου στην Τουρκία και είχε σαν συνέπεια την σύλληψη ατόμων του στενού περιβάλλοντος του Τούρκου πρωθυπουργού, βρίσκεται αμερικανικό και σιωνιστικό σχέδιο για την ανατροπή της τουρκικής κυβέρνησης.

Η βαθειά αυτή ενόχληση του Ομπάμα φάνηκε τις τελευταίες μέρες καθώς όλες οι προσπάθειες του Ερντογάν να μιλήσει τηλεφωνικά με τον Αμερικανο πρόεδρο, προφανώς για να του δώσει κάποιες εξηγήσεις για τις έντονα αντιαμερικανικές δηλώσεις του, βρήκαν την «πλάτη» του Ομπάμα που δεν καταδέχτηκε να απαντήσει στον Τούρκο πρωθυπουργό.


Εκτός όμως από αυτό, οι Αμερικανοί φέρονται βαθειά οργισμένοι με τον Ερντογάν και για την στάση που κρατά έναντι της δικαιοσύνης καθώς, όπως μεταδίδουν τα αμερικανικά ΜΜΕ, ο Τούρκος πρωθυπουργός έχει παραβιάσει κάθε έννοια νομιμότητας στις ανακρίσεις για το μεγάλο σκάνδαλο, ενώ οι επανειλημμένες επεμβάσεις του στην δικαιοσύνη έχουν ανατρέψει κάθε καλή εικόνα που υπήρχε από το παρελθόν στις ΗΠΑ για τον Ερντογάν και την κυβέρνηση του.


Εκτός όμως από τον Ομπάμα και το εβραϊκό λόμπυ των ΗΠΑ είναι εξοργισμένο με τον Ερντογάν από τις συνεχείς αποκαλύψεις για τις μυστικές στενές σχέσεις στελεχών του Ερντογάν καθώς και της ΜΙΤ με το Ιράν. Το σκάνδαλο διαφθοράς που ξέσπασε αποκάλυψε τις υπόγειες οικονομικές διαδρομές της Τουρκίας με το Ιράν σπάζοντας έτσι το εμπάργκο που είχε επιβληθεί κατά του Ιράν κυρίως με την πρωτοβουλία του αμειρικανοεβραικού λόμπυ.

Αλλά το πιο εντυπωσιακό στην συνέντευξη που έδωσε ο Michaeel Rubin στην τουρκική επιθεώρηση, είναι ότι οι Αμερικανοί εξετάζουν όλα τα ενδεχόμενα από την τουρκική κρίση ακόμα και την εκδοχή ανατροπής του Ερντογάν. Δεν παραλείπουν δε να σχολιάσουν τους πιθανούς αντικαταστατές του Τούρκου πρωθυπουργού, ρίχνοντας με αυτόν τον τρόπο και άλλο «λάδι στην φωτιά» που ήδη έχει τσουρουφλίσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Ιδιαίτερη συμπάθεια απολαμβάνει στις ΗΠΑ, όπως αποκαλύπτει ο Rubin, ο νυν πρόεδρος της Τουρκίας, Αμπτνουλάχ Γκιούλ, ο οποίος σημειωτέον από την αρχή του ξεσπάσματος του σκανδάλου διαφθοράς αλλά και στην έντονη διαμάχη του Ερντογάν με τον Φετουλάχ Γκιούλ, έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά από τον Τούρκο πρωθυπουργό.

Και ενώ όπως δείχνουν τα πράγματα η Τουρκία έχει σοβαρό πρόβλημα με τις ΗΠΑ και ενώ παράλληλα οι δημοσκοπήσεις φανερώνουν πτώση των ποσοστών του Ερντογάν εν όψει κρίσιμων εκλογών, οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο έχουν χτυπήσει τον τελευταίο καιρό «κόκκινο». 

Δυστυχώς όμως μια Αθήνα πνιγμένη στην μνημονιακή της δυστυχία δεν μπορεί να ψελλίσει ούτε μια επίσημη διαμαρτυρία κατά της θρασύτατης τουρκικής προκλητικότητας. Έτσι, αντί να μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε τις συγκυρίες βουλιάζουμε στην συνεχόμενη εθνική μειοδοσία μιας κατοχικής κυβέρνησης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν τα πράγματα για την χειραγώγηση της ευρωπαϊκής μάζας ξεπερνάει και την ταχύτητα του φωτός. Ξαφνικά στο κράτος-μέλος Ελλάδα από χθες ξεχάστηκαν τα Μνημόνια- Αντιμνημόνια, τα εντός - εκτός Ευρώπης, τα δραχμή-ευρώ και περάσαμε στον Ευρωσκεπτικισμό και τον Ευρωπαϊσμό. 
Φθάσαμε επιτέλους έστω και αργά στο ζουμί του σχεδίου, Ενωμένη Ευρώπη, που δεν είναι τίποτε άλλο από έναν ολοκληρωτισμό που επιβάλλει απόλυτη εξουσία καταργώντας όλα τα εθνικά συντάγματα και ιδιαιτερότητες του κάθε λαού. 

Η παγίδα στην οποία πέσαμε άπαντες, από τους Βρετανούς μέχρι τους Έλληνες, είναι ότι όταν πλέον λέμε Ευρώπη εννοούμε Ενωμένη Ευρώπη. 
Πετάξανε στην αρένα τον χαρακτηρισμό ευρωσκεπτικιστής που σημαίνει ότι αυτός είναι ενάντια στην Μεγάλη Ιδέα της Ε.Ε και αυτόματα χαρακτηρίζεται φασίστας, εθνικιστής, μισαλλόδοξος και τελικά γραφικός.
Το δικαίωμά σου να υπερασπίζεσαι την εθνική σου ταυτότητα, την εθνική σου αξιοπρέπεια και την εθνική σου ανεξαρτησία για τους νόμους της ΕΕ είναι αποδεικτικό στοιχείο εξτρεμισμού με στόχο την σπίλωση των θεσμών της ΕΕ!!!
Η ενέργεια του Βρετανού ευρωβουλευτή, Νάιτζελ Φάραντζ, να τα πει χύμα και τσουβαλάτα στον πρωθυπουργεύοντα Σαμαρά, χώρισε αμέσως τους “σκεπτόμενους” Έλληνες σε δύο στρατόπεδα: 
Στους υποστηρίζοντες τον ευρωπατριώτη Σαμαρά και τον ευρωσκεπτικιστή Φάραντζ. 
Ωρύονται και οι δύο πλευρές για το δίκιο τους ξεχνώντας ένα βασικό και θεμελιώδες θεώρημα, το ότι ο Φάραντζ ότι κάνει το κάνει για την Αυτοκρατορία του. Μια Αυτοκρατορία που απέναντι στην Ελλάδα δεν άλλαξε πολιτική από την εποχή που σουλατσάριζε στο Μεσολόγγι σαν γύφτικο σκεπάρνι, κορδωμένος ο Λόρδος Μπάυρον. 
Το γιατί έκανε επίθεση στον Σαμαρά ο Φάραντζ το γνωρίζει πολύ καλά ο ίδιος και η Αυτοκρατορία που υπηρετεί, το γιατί εσύ εντάχτηκες άμεσα στους ευρωσκεπτικιστές μόνο και μόνο για να βγάλεις τα απωθημένα σου στην πολιτική της ΕΕ που εφαρμόζει ο αχυράνθρωπος Σαμαράς, πρέπει να το σκεφτείς καλά. 
Επειδή η γεωγραφία των κομματικών μαντριών στην Ελλάδα αυξάνεται καθημερινά και όλα αυτά καταλήγουν στο τέλος στον ευρωσκεπτικισμό ή στον ευρωπαϊσμό μήπως πρέπει να αναλογιστούμε ότι κι αυτό το παιχνίδι είναι στημένο από την ίδια επιχείρηση ΕΕ;
Μήπως ο δημοκρατικός φερετζές του ολοκληρωτισμού χρειάζεται λόγο και αντίλογο δημιουργώντας βαλβίδες ασφαλείας; 
Άραγε πώς θα αντιμετώπιζαν τις αποφάσεις, τους νόμους και τις συμφωνίες που λαμβάνουν χώρα μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, πολίτες της Ευρώπης που δεν αντιπροσωπευόταν από τον ανάλογο κομματικό ευρωβουλευτή; 
Ξεχνάς ότι τον ευρωσκεπτικιστή Φάραντζ τον ακολουθεί το 15% του βρετανικού λαού εκτός του ότι επηρεάζει και τις κυβερνητικές αποφάσεις της πατρίδας του.
Εσένα που είσαι αντίθετος με την Ε.Ε ποιος σε ακολουθεί και σε υποστηρίζει; 
Τα αντιΜνημονιακά κόμματα και οι ομαδούλες που τσιρίζουν για μια ψήφο ξεχνώντας το μακελειό στην χώρα; 
Μα αυτοί όλοι θα είναι ενταγμένοι στην ευρωσκεπτικιστική ομάδα η οποία θα είναι υποτίθεται ο αντίλογος του ολοκληρωτισμού. 
Και ενώ θα είναι ο αντίλογος, ο ολοκληρωτισμός θα έχει επέλθει. 
Πριν λοιπόν χαρείς με την αντίσταση του κάθε Φάραντζ ως αντίθετος και πριν συμφωνήσεις με τις διαταγές της ΕΕ που ορίζει την τήρηση των νόμων βάσει οικονομικού κινήτρου (bonous στον Γ.Γ του Υπουργείο Οικονομικών ανάλογο με την είσπραξη χαρατσιών) σκέψου απλά ότι και οι δύο πλευρές δεν ενδιαφέρονται για σένα. 
Ε.Ε, λοιπόν, είναι αυτό που ζούμε από σήμερα το πρωί. Ο εισπρακτικός υπεύθυνος του ελληνικού Κράτους είναι οι Τράπεζες εφόσον όλες τις συναλλαγές που έχεις να κάνεις με το δημόσιο, ως οφειλέτης ή φορολογούμενος, από σήμερα θα γίνεται με ενδιάμεσο το ένα από τα τρία τραπεζικά ιδρύματα που παρέμειναν στην χώρα. 
Σε ποια σωστά διαχειριζόμενη επιχείρηση το ταμείο το κρατά ο γείτονας και όχι ο ιδιοκτήτης; 
Ε.Ε, λοιπόν, είναι ότι από αύριο το πρωί άπαντες, ακόμη και οι ευρωσκεπτικιστές Βρετανοί, Γάλλοι και Πορτογάλοι θα μπορούν να “χτυπάνε” σε διαδικτυακό πλειστηριασμό την περιουσία σου μέσω της μαυραγορίτικης και κατάπτυστης real estate υπηρεσίας του πρώην Υπουργείου Οικονομικών και νυν γραφείου Θεοχάρη. 
Μην αγωνιάς να ενταχθείς σε ομάδες ευρωπαϊστών και ευρωσκεπτικιστών. 
Ψάξε μέσα σου ως ελληνοσκεπτόμενος πόσο Ελλάδα σου έμεινε.
Διότι ως Έλληνας έδωσες και πήρες κρατώντας την διαφορετικότητα σου και σεβόμενος την διαφορετικότητα των άλλων. 
Η πλήρης στέρηση του σεβασμού απέναντι στην ύπαρξή σου και την διαφορετικότητα σου που διαπράττεται απάνθρωπα από νόμους φτιαγμένους μέσω ανδρεικέλων που ποτέ δεν είχαν αυτοσεβασμό, αλλά και το πλεονέκτημα της διαφορετικότητας, αντί να σε κάνει να εκρήγνυσαι δι' αντιπροσώπου πρέπει να σε κάνει να καταλάβεις ότι ο μόνος αντιπρόσωπος της δίκαιας ύπαρξής σου, είσαι Εσύ.