Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Δεκ 2013

Τα δραματικά γεγονότα του Δεκεμβρίου- Ιανουαρίου 1944 στην Αθήνα έχουν δώσει λαβή για την καλλιέργεια μιας ολόκληρης μυθολογίας από την πλευρά του ΚΚΕ και άλλων συνιστωσών της ελληνικής Αριστεράς. Προσωπικά δεν συμμερίζομαι απόψεις τύπου μαύρο-άσπρο (π.χ. όλοι οι δεξιοί είναι καλοί και όλοι οι αριστεροί είναι κακοί), αλλά πιστεύω ότι η νέα γενιά Ελλήνων δεν είναι υποχρεωμένη να τρέφεται με την μυθολογία και την παραφιλολογία μιας συγκεκριμένης παρατάξεως. Θα προσπαθήσω να δώσω κάποιες παραμέτρους και ορισμένα ιστορικά στοιχεία, ώστε να βοηθήσω την απαγκίστρωση της νεοελληνικής ιστοριογραφίας από μύθους συστηματικά και περίτεχνα καλλιεργημένους επί δεκαετίες.


Ερώτημα 1ο. Το ΚΚΕ επί κατοχής απλώς βοηθούσε τον αγώνα κατά των κατακτητών ή προετοίμαζε μεθοδικά την αρπαγή της εξουσίας και τον ένοπλο αγώνα κατά του αστικού κοινοβουλευτικού καθεστώτος;

Παρά τους τόνους μελανιού που έχουν χυθεί τα γεγονότα και τα ντοκουμέντα μιλούν από μόνα τους. Το ΕΑΜ ήταν μία οργάνωση –προμετωπίδα, στην οποία εντάχθηκαν βεβαίως πολλοί ακομμάτιστοι πατριώτες για να απελευθερώσουν την πατρίδα από την τριπλή Κατοχή. Όμως το ΚΚΕ ποτέ δεν έχασε τον έλεγχο και χρησιμοποίησε τη στρατολόγηση αγνών πατριωτών για να έχει ετοιμοπόλεμο στρατό για την περίοδο μετά την Απελευθέρωση. Είναι χαρακτηριστική η τάση του ΕΛΑΣ (Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού) να διαλύει με φονικό τρόπο αντίθετες οργανώσεις ακόμη και την Κεντροαριστερή ΕΚΚΑ του Συνταγματάρχη Ψαρρού. Η ΕΚΚΑ (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση) και η ένοπλη ομάδα της, το 5/42 Σύνταγμα, δεν είχε μεγάλη δύναμη, αλλά ως μη ελεγχομένη από το ΚΚΕ ενοχλούσε. Έτσι φθάσαμε στη δολοφονία του Ψαρρού στο Κλήμα Δωρίδος από τον ΕΛΑΣ (νύχτα της 16ης προς 17η Απριλίου 1944).
Ο Άγγλος Συνταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ, ο οποίος ανήκε τότε στη βρετανική στρατιωτική αποστολή που στήριζε την ελληνική Αντίσταση, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά: «Για τους ηγέτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ -όχι όμως και για πολλούς από τους οπαδούς τους, των οποίων ήταν εύκολο να εκμεταλλευθούν τον ενθουσιασμό- η πάλη κατά των Γερμανών ήταν δευτερεύουσα μέριμνα, η οποία αναλαμβανόταν μόνο για σκοπούς που εξυπηρετούσαν τον αρχικό σκοπό της κατακτήσεως της πολιτικής εξουσίας»(1). Ο Γιουγκοσλάβος παρτιζάνος και συνεργάτης του Κομμουνιστή ηγέτη Τίτο, ο γνωστός Βουκμάνοβιτς-Τέμπο, αν και υπήρξε για ένα διάστημα σύμβουλος και συνεργάτης του ΚΚΕ, παραδέχεται ότι μερικές φορές ο ΕΛΑΣ σκοπίμως απέφευγε τη σύγκρουση με τους Γερμανούς και Ιταλούς για να διατηρεί δυνάμεις για την κατάληψη της εξουσίας.


Ερώτημα 2ο. Τι προηγήθηκε του αιματηρού συλλαλητηρίου της 3.12.1944;

Μετά την απελευθέρωση της Αθήνας στις 12.10.1944 σχηματίσθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Σ' αυτή συμμετείχαν και Υπουργοί-Υφυπουργοί από τον χώρο του ΕΑΜ χωρίς να είναι όλοι ακραίοι κομμουνιστές. Αυτοί ήσαν οι Γ. Ζεύγος, Μ. Πορφυρογένης, Α. Σβώλος, Η. Τσιριμώκος, Α. Αγγελόπουλος και Ν. Ασκούτσης. Οι διαπραγματεύσεις είχαν καταλήξει στην απόφαση να διαλυθεί την 1.12.1944 η Πολιτοφυλακή του ΕΑΜ και να παραδώσει τη θέση της σε μία νέα Εθνοφυλακή, η οποία θα απετελείτο από άνδρες όλων των αποχρώσεων και κομμάτων. Όμως το ΕΑΜ αρνήθηκε την ημέρα εκείνη να συμμορφωθεί και με εντολή του ΚΚΕ αποσύρθηκαν από την Κυβέρνηση οι αριστεροί Υπουργοί. Το ΚΚΕ κρατούσε την Πολιτοφυλακή για να επιτεθεί εναντίον των Αγγλικών Δυνάμεων του Σκόμπι και των ελαχίστων κυβερνητικών δυνάμεων, όπως ήταν η Χωροφυλακή και η Αστυνομία Πόλεων. Ζήτησε δε άδεια για συλλαλητήριο στις 3 Δεκεμβρίου.


Ερώτημα 3ο. Η άποψη του ΚΚΕ είναι ότι το συλλαλητήριο ήταν ειρηνικό, αλλά τους πυροβόλησαν εν ψυχρώ οι αστυνομικοί από τη Μεγάλη Βρετανία και από την ταράτσα της Βουλής.

Η αλήθεια είναι ότι η απόφαση για γενική επανάσταση είχε ληφθεί προ πολλού. Πριν από το συλλαλητήριο ένοπλοι του ΚΚΕ επετέθησαν κατά του σπιτιού του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και τραυμάτισαν έναν αστυφύλακα, ενώ στο Σύνταγμα σκότωσαν πριν από το συλλαλητήριο άλλον έναν αστυνομικό. Την πραγματική εικόνα της επαναστατικής προετοιμασίας ομολογεί ένα τότε στέλεχος του ΚΚΕ, ο Α. Καλλιγάς, ο οποίος γράφει τα εξής εξόχως ενδιαφέροντα:
«Οι εφημεριδοπώλες διαλαλούσαν τα παραρτήματα (της 1ης Δεκεμβρίου) με τη μοιραία διαταγή και το διάγγελμα (του Σκόμπι) που απειλούσε το λαό με λιμοκτονία και οικονομικό βάραθρο. Τώρα πια δεν απομένει καμία ελπίδα. Καμία ελπίδα; Ίσως αν υποχωρούσαν οι εαμικοί. Έτρεξα στα γραφεία της οργάνωσης. Τα δωμάτια ήσαν άδεια..... τα έγγραφα είχαν μεταφερθεί και πολλά έπιπλα. Από τα στελέχη κανείς. Μόνο οι ελασίτες της φρουράς υπήρχαν στο χτίριο και μερικοί πολίτες. Χωρίς να ρωτήσω τίποτε, γύρισα προς τα πίσω. Βγήκα και τράβηξα για το Κόμμα. Μια ανάλογη έκπληξη με περίμενε κι εκεί. Όλα είχαν μετακομιστεί. Το χτίριο είχε αδειάσει. Ρώτησα τον άνθρωπο της πόρτας: «Δεν μου λες, σύντροφε, μεταφερθήκανε τα γραφεία σας;». «Από σήμερα» μου απάντησε. «Πού» ξαναρώτησα με αδημονία. «Στην παρανομία, σύντροφε», έκανε ζωηρά ο θυρωρός. «Δεν κατάλαβες , λοιπόν, ακόμη, τί γίνεται;» Και τότε κατάλαβα οριστικά και αναμφισβήτητα τί γινότανε....»(2).
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δύο ημέρες πριν από το συλλαλητήριο, που πυροδότησε την έκρηξη, το ΚΚΕ και οι θυγατρικές του οργανώσεις είχαν ήδη φυγαδεύσει τα στελέχη τους στην παρανομία και είχαν κλείσει τα γραφεία τους. Η απόφαση για την ένοπλη κατάληψη της εξουσίας είχε ήδη ληφθεί και είναι μέγας μύθος να επιρρίπτεται η ευθύνη στην Αστυνομία, ότι δήθεν μετέτρεψε σε αιματηρή διαδήλωση ένα ειρηνικό συλλαλητήριο. Το τεχνηέντως παρουσιαζόμενο ως «ειρηνικό συλλαλητήριο» ήταν η αιχμή του δόρατος μιας προαποφασισμένης γενικής και βίαιης εξέγερσης. Αν επετύγχανε αυτή η εξέγερση η Ελλάς θα είχε μεταβληθεί σε ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως σταλινικού τύπου, εκατομμύρια αντιφρονούντες (Βασιλόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλδημοκράτες κ.α) θα είχαν εκτελεσθεί ή εγκλεισθεί σε ελληνικά Γκουλάγκ και η Μακεδονία και η Θράκη θα είχαν αποσχισθεί από την Ελλάδα. Ευτυχώς που ο τελικός στόχος των Δεκεμβριανών απέτυχε. Αυτά που είδαμε και μάθαμε για τα κομμουνιστικά καθεστώτα μετά την κατάρρευσή τους το 1989-1990 μάς πείθουν ότι ο Θεός και η αυτοθυσία των λίγων κυβερνητικών και Βρετανών μαχητών έσωσαν την Ελλάδα από μύρια δεινά.


Ερώτημα 4ο. Πώς δικαιολογείται το όργιο σφαγών αμάχων, οι λεηλασίες σπιτιών και καταστημάτων και η απαγωγή ομήρων εκ μέρους του ΚΚΕ;

Δεν μιλούμε για θύματα σε μάχες μεταξύ αντιπάλων ομάδων. Αναφερόμαστε σε ολόκληρες οικογένειες που βρέθηκαν παραμορφωμένες από την επαναστατική βία του ΚΚΕ, του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ (κομμουνιστική οργάνωση ειδικευμένη σε πολιτικές δολοφονίες). Αυτά τα κατέγραψαν Άγγλοι Εργατικοί (δηλαδή Κεντροαριστεροί ) υπό τον Βουλευτή Σιτρίν που ήλθε ειδικά γι' αυτό τον σκοπό στην Αθήνα μετά την καταστολή της ένοπλης στάσης. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός υπολόγισε σε 65.000 τους αμάχους που φονεύθηκαν. Πολλοί απήχθησαν στα Κρώρα και σε άλλα σημεία της Αττικοβοιωτίας και αναγκάσθηκαν να περπατούν ημίγυμνοι μέσα στο κρύο του χειμώνα. Ίσως το ΚΚΕ ήθελε να εξαφανίσει την ηγεσία της αστικής τάξης απαγάγοντας και δολοφονώντας ιατρούς, δικηγόρους, Πανεπιστημιακούς καθηγητές και αξιωματικούς. Όμως και αυτή η ερμηνεία δεν εξηγεί το εύρος και το μένος της βίας, διότι μεταξύ των δολοφονηθέντων και απαχθέντων περιλαμβάνονταν και απλοί εργάτες, χαμηλόμισθοι υπάλληλοι, και άνθρωποι κάθε τάξεως και ηλικίας.
Την απαράδεκτη βία και αιματοχυσία παραδέχθηκαν με υπόμνημα προς τον Αντιβασιλέα και Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό ορισμένα στελέχη του ΚΚΕ και των συνεργαζομένων αριστερών δυνάμεων. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον Ριζοσπάστη της 5.4.1945, φέρει τις υπογραφές των Σιάντου, Ζεύγου, Πορφυρογένη, Σβώλου, Αγγελόπουλου, Ασκούτση, Μάντακα κ.α. και λέει μεταξύ άλλων: «Έγινε ένα κίνημα που όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν έπρεπε να γίνει και έπρεπε να είχε αποφευχθεί. .... Και δυστυχώς κατά το κίνημα αυτό έγιναν όσα έγιναν εναντίον αμάχων και αθώων...».
Την ίδια ακριβώς ημέρα συνήλθε η 11η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ και κατέγραψε τα κυριότερα λάθη που οδήγησαν στην αποτυχία της εξέγερσης: Επισημαίνονται κυρίως «η όχι σωστή εκτίμηση των διαθέσεων και του ρόλου της αγγλικής κυβέρνησης του Τσώρτσιλ», η «υποτίμηση των διαθέσεων της αντίδρασης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό» και η «υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων του ΚΚΕ».
Για την ιστορία αξίζει να αναφέρουμε ότι στις 3 Ιανουαρίου τα δύο μεγάλα κόμματα, Λαϊκό και Φιλελευθέρων, για να στηρίξουν τον αγώνα υπέρ της αστικής δημοκρατίας, σχημάτισαν και στήριξαν την Κυβέρνηση υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα. Στις 10 Ιανουαρίου συνήφθη ανακωχή και από 2 έως 12 Φεβρουαρίου 1945 συνεκλήθη στη Βάρκιζα συνάντηση μεταξύ της Κυβερνήσεως και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με στόχο την παράδοση του οπλισμού από τον ΕΛΑΣ. Εκεί υπεγράφη η ιστορική Συμφωνία της Βάρκιζας, δόθηκε υπόσχεση να μην τιμωρηθούν οι ηγέτες της εξέγερσης και επετράπη η ελεύθερη διάδοση των κομμουνιστικών ιδεών. Αργότερα ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης κατηγόρησε τον Γιώργη Σιάντο ως προδότη και ως κύριο υπεύθυνο γι την ήττα στη μάχη της Αθήνας τον Δεκέμβριο 1944.


Ερώτημα 5ο. Θα κέρδιζε ή θα έχανε το ΚΚΕ αν απέφευγε την ένοπλη ρήξη και αν ακολουθούσε πολιτικές μεθόδους επιρροής;

Ο γνώστης της εποχής, αείμνηστος πολιτικός και ιστορικός Ευάγγελος Αβέρωφ (1908-1990. Ξεκίνησε ως στέλεχος των Φιλελευθέρων, στη συνέχεια διετέλεσε στενός συνεργάτης και Υπουργός του Κωνσταντίνου Καραμανλή και έγινε αρχηγός επί ένα διάστημα της Νέας Δημοκρατίας) παρατηρεί τα εξής:
«....Το Κόμμα μπορούσε πράγματι αν παραιτείτο της τραγικής εξεγέρσεως του Δεκεμβρίου του 1944 να καταλάβει μια θέση εξέχουσα και ίσως δεσπόζουσα στην πολιτική ζωή της χώρας. Κατά το τέλος του 1944 βρισκόταν στην Κυβέρνηση. Είχε αποκτήσει συμμάχους σε όλες τις τάξεις του πληθυσμού. Οι πλείστοι από αυτούς , αν και ακόμη διατηρούσαν αμφιβολίες απέναντί του ήταν του λοιπού τόσον εκτεθειμένοι ώστε θα συνοδοιπορούσαν κατ' ανάγκην μαζί του. Εξάλλου το ΚΚΕ είχε εισχωρήσει παντού και οι αντίπαλοί του ήταν αδύνατοι και διηρημένοι. Η πολιτική διαδικασία τού προσέφερε πλεονεκτήματα σαφή, βέβαια, και με την πάροδο του χρόνου ίσως αποφασιστικά. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς το ΚΚΕ άφησε να του διαφύγουν όλες αυτές οι εξαιρετικές ευκαιρίες.
Ίσως αυτό οφείλεται στο ότι το ΚΚΕ ακολουθούσε δύο αντίθετες γραμμές και δεν απεφάσιζε να ακολουθήσει τη μία ή την άλλη: Κυμαινόταν συνεχώς μεταξύ του αγώνος και του συμβιβασμού, μεταξύ της γραμμής της δυνάμεως και της γραμμής της πολιτικής. Χρησιμοποίησε τον αγώνα και τη δύναμη μόνο στον «τρίτο γύρο». Αν είχε νωρίτερα ακολουθήσει τη μία ή την άλλη γραμμή είναι πιθανόν ότι ο καταστρεπτικός γι' αυτόν «τρίτος γύρος» δεν θα χρειαζόταν» (3). (Ο Αβέρωφ με τον όρο «τρίτος γύρος» αναφέρεται στην ένοπλη σύγκρουση του 1946-1949 από την οποία το ΚΚΕ εξήλθε ηττημένο και οδηγήθηκε στην παρανομία).


Ερώτημα 6ο. Σήμερα τι πρέπει να μαθαίνουν οι νέοι μας;

Νομίζω ότι είναι καιρός να ισορροπήσει το εκκρεμές της ελληνικής ιστοριογραφίας. Από το 1949 έως το 1974 ακουγόταν και γραφόταν μόνον η αντικομμουνιστική πλευρά των γεγονότων του 1941-1949, στα οποία περιλαμβάνονται και τα Δεκεμβριανά. Από το 1974 μέχρι σήμερα ακούγεται κατά κόρον και καθ' υπερβολήν η άποψη του ΚΚΕ και η ερμηνεία της αριστερόστροφης ιστοριογραφίας. Επιτέλους πρέπει η σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία και η κοινωνία να αναγνωρίσει ότι όσοι Χωροφύλακες, Αστυφύλακες, Λιμενοφύλακες, στρατιωτικοί κ.ά. σκοτώθηκαν υπερασπιζόμενοι τη νόμιμη Κυβέρνηση της Ελλάδος δεν ήσαν «μοναρχοφασίστες», ούτε συνεργάτες των Ναζί, ούτε ενήργησαν μόνοι τους και αυθαιρέτως. Υπεράσπισαν τη δημοκρατία, τον Κοινοβουλευτισμό, την οικονομική ευημερία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Προς Θεού, δεν προτείνω να ξανακαλλιεργήσουμε έναν παρωχημένου τύπου αντικομμουνισμό. Αλλά προτείνω να γίνει προσπάθεια από τον Δεξιό και Κεντρώο χώρο για να διαδοθούν περισσότεροι τα σοβαρά και ψύχραιμα βιβλία που επικρίνουν το ΚΚΕ για τα Δεκεμβριανά, όπως π.χ. το βιβλίο «Φωτιά και Τσεκούρι» του Ευαγγέλου Αβέρωφ. Και να οργανωθούν ιστορικά συμπόσια, στα οποία να μπορέσουν να ακουσθούν ελεύθερα όλες οι απόψεις.
Είναι κωμικοτραγικό μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων σταλινικού τύπου να βλέπουμε αριστερούς συγγραφείς σε όλη την Ευρώπη να καταγράφουν και να επικρίνουν τα εγκλήματα και τα άλλα σφάλματα των κομμουνιστικών κομμάτων ή καθεστώτων και στη χώρα μας να εμποδίζονται από τραμπούκους οι Γάλλοι συγγραφείς που ήλθαν στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσουν το βιβλίο «Η μαύρη βίβλος του Κομμουνισμού» (εκδόσεις ΕΣΤΙΑ). Φυσικά δέχομαι ότι αγριότητες διεπράχθησαν πιθανόν και από την πλευρά των κυβερνητικών ή των βρετανικών δυνάμεων. Σε έναν πόλεμο κανείς δεν είναι άγιος. Όμως στην περίπτωση των κυβερνητικών επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά ενώ στην περίπτωση του ΚΚΕ και της ΟΠΛΑ επρόκειτο για σταθερή και μεθοδευμένη γραμμή.
Καιρός να ομονοήσουμε οι Έλληνες, διότι οι στιγμές είναι δύσκολες. Όμως η ομόνοια και η καταλλαγή δεν επιτυγχάνονται με μονομερείς διαστρεβλώσεις της Ιστορίας και με συνεχή καλλιέργεια μύθων από μία παράταξη, η οποία προκάλεσε μεγάλο θρήνο και μεγάλη ζημιά στον τόπο και καλό θα ήταν κάποτε να καθήσει ταπεινά και να κάνει τη σκληρή αυτοκριτική της. Όχι μόνο για τα Δεκεμβριανά, αλλά και για την τυφλή υποταγή στον αιμοσταγή δικτάτορα Στάλιν, για το αίτημα της απόσχισης από την Ελλάδα της Μακεδονίας και για πολλά άλλα.


Κωνσταντίνος Χολέβας


Παραπομπές

1. C.M. Woodhouse: Apple of Discord, London 1948, σελ. 141.

2. Α. Καλλιγά: «Φλεγόμενη Πολιτεία- Η μάχη της Αθήνας», Αθήνα 1946 , σελίδα 13 (Παραπέμπει σ’ αυτόν ο Θεοφ. Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του «Ανατομία της Επαναστάσεως, Αθήνα 1952).
3.Ευ. Αβέρωφ-Τοσίτσα: Φωτιά και Τσεκούρι- Ελλάς 1946-49 και τα προηγηθέντα, Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, Αθήνα 2010 (πρώτη μονοτονική έκδοση), σελ. 146-147


Το άρθρο αυτό του Κωνσταντίνου Χολέβα παρουσιάστηκε αρχικά στην ελληνική έκδοση του περιοδικού BBC History.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι υποψήφιοι άνεργοι του δημοσίου για να καλύπτουν τον υπόλοιπο του πολύτιμου και πανάκριβου τηλεοπτικού χρόνου των τηλεοράσεων. Τα προγράμματα που έχουν φθηνή παραγωγή και που κρατάνε το κοινό στις οθόνες αλλά και που αποδίδουν χοντρά κέρδη σήμερα είναι τέσσερα:

α) Εκπομπές μαγειρικής. Τρεις κατσαρόλες, δύο μπρόκολα και ο ταλαντούχος τηλεμάγειρας κατά προτίμηση λαϊφσταλίστας να σε μαθαίνει πώς να βράζεις το νερό. 

β)Εκπομπές τηλεξεκωλιασμού. Από τα βαθιά χαράματα μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα ανάμεσα σε “σοβαρούς” δημοσιογράφους και πολιτικούς θα πεταχτεί και το απαραίτητο βυζόκωλο. Εκτός των καθαρά τηλεοπτικών προαγωγών που ξεκινάνε μετά την πρωινή σου εξημέρωση. Κόστος βυζόκωλου χαμηλότερη από το μπρόκολο ή το σέλερι Ιεροσολύμων, για να είμαστε και στο πνεύμα.

γ) Τούρκικα σήριαλ. Από όλα έχει ο μπαξές. Ξεκινώντας από “ιστορικά” γεγονότα μέχρι την φτωχή γειτονοπούλα που της έκλεψε την μπουγάδα η γειτόνισσα.

δ) Δημόσιοι υπάλληλοι σε υστερία! Κάθε μέρα το πανηγυράκι στήνεται ανάμεσα σε όλα τα προαναφερόμενα με υποψηφίους προς απόλυση υπαλλήλους του δημοσίου να κλαίνε, να παρακαλάνε και ενίοτε να απειλούν με λεονταρισμούς ότι “θα χυθεί αίμα” αν δεν τους μετατάξουν σε άλλη υπηρεσία.

Για τα τρία πρώτα, εκτός από την φθήνια που προσφέρουν συντελώντας στην ύπνωση του λαού, υπάρχει μία εξήγηση. Πάντα η τηλεόραση σου κάλυπτε τα κενά της ζωής αναπληρώνοντας τις στερήσεις σου ή τις επιθυμίες σου βασισμένη στους πρωτεργάτες της τηλεόρασης. “Ζήσε το αμερικανικό όνειρο”. Έτσι λοιπόν στην εποχή της κρίσης στην Ελλάδα χορταίνεις την πείνα σου με τον τηλεμάγειρα, συνουσιάζεσαι με το τηλεοπτικό βυζόκωλο δια χειρός και πάνω που πλαντάζεις για την δυστυχία της Φατμαγκιούλ νιώθεις σουλτάνος Σουλεϊμάν που εξουσιάζεις τον κόσμο. Ζωή και κότα μέχρι εδώ.

Αλλά στις εποχές που ζούμε, ανάμεσα στην χόρταση που σου προσφέρουν οι τηλεπροαγωγοί, υπάρχει η οργή, ο θυμός, η αδικία, το “μπορεί να χυθεί αίμα”. 
Έτσι εξηγείται η τέταρτη κατηγορία τηλεοπτικών θεαμάτων στην οποία συμμετέχουν αποκλειστικά δημόσιοι υπάλληλοι. 
Έχουν την εντύπωση οι δημόσιοι υπάλληλοι ότι οι τηλεπροαγωγοί τους λυπούνται; 
Τους δίνουν χρόνο για να λύσουν το πρόβλημά τους; 
Τους αφήνουν να σουλατσάρουν στις οθόνες τηρώντας τον κανόνα της ελευθερίας του λόγου και της δημοσιοποίησης της πραγματικής ζωής; 
Τεχνηέντως όλες οι θυμωμένες φωνές ακούγονται αφού δείξουν πρώτα το ξύλο που τρώνε από τους φρουρούς της δημοκρατίας τους.

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, εργάτες, οικοδόμοι, ελεύθεροι επαγγελματίες που είναι στον πάτο του Καιάδα αυτή την στιγμή τεχνηέντως απουσιάζουν εντελώς. Γιατί; Πολύ απλά πίσω από κάθε δημόσιο υπάλληλο που απολύεται υπάρχουν άλλοι εκατό δημόσιοι υπάλληλοι που πρέπει να φοβηθούν βλέποντας τον συνάδελφό τους να χάνει την αξιοπρέπειά του στην τηλεοπτική οθόνη. Ο του ιδιωτικού τομέα υπάλληλος ή ελεύθερος επαγγελματίας είναι από χέρι σφαγμένος. Δεν υπάρχουν μετατάξεις και κινητικότητες γι' αυτόν. Έτσι δεν πουλάει στην οθόνη, πέραν του ότι μπορεί να βρεθεί κανένας που να μην αρθρώνει συνδικαλιστικό λόγο και να δούμε live το “θα χυθεί αίμα”.

Το να μετατρέπονται οι δημόσιοι υπάλληλοι σε Φατμαγκιούλ της επανάστασης βοηθάει μόνο το σύστημα και τον πανάκριβο τηλεοπτικό χρόνο. Εκτός από το μηδενισμό της αξιοπρέπειας τους συμβάλουν και στην τρομοκράτηση των συναδέλφων τους που αργά ή γρήγορα θα έρθουν στην ίδια μοίρα. 
Αν δεν αλλάξουν μορφές αγώνων αναζητώντας το δίκαιο τους, η αξιοπρέπειά τους δεν θα παραμείνει στην τιμή του μπρόκολου και του βυζόκωλου αλλά θα πέσει παρακάτω. 
Θα είναι μία νέα κατηγορία τηλεοπτικών προϊόντων για prime time ζώνες με τίτλο “Η οργή του ΜπρόΚωλου”.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ξεχνάει η καημένη η ψυχή, γι αυτό μένει άφθαρτη, αθάνατη! 
Ξεχνάει και δίνει ευκαιρίες, παλεύει να ζήσει όπως της πρέπει αλλά υπάρχουν Σαμαράδες, Βενιζέλοι, Βρούτσηδες, Γεωργιάδηδες και λοιπά κακοποιά στοιχεία που την περιμένουν στη γωνία!
 
Τι να σου κάνει και αυτή, θα βγει που θα βγει ας το κάνει με τον δικό της τρόπο.
Να τους δυσκολέψει λίγο, να τους βάλει εμπόδια, καμιά τρικλοποδιά. 
Τώρα θα μου πείτε είναι πολλοί και με πολλά πρόσωπα! 
Ε, ένας τη φορά να γκρεμοτσακίζεται, να ξεσκεπάζεται, να μπαίνει στην άκρη, γιατί η ψυχή όταν φτάσει στα άκρα δεν αστειεύεται!
Με αυτό το σκεπτικό ξύπνησα σήμερα-δεν λέω όνειρο γιατί ίσως μείνει απραγματοποίητο και δεν θέλω-μέρες που είναι, κάνουμε σκέψεις, όχι όνειρα.
Αυτή μου η αισιοδοξία, παρά τις μαύρες ειδήσεις που μας κατακλύζουν, προέκυψε από τις σταράτες κουβέντες μιας γυναίκας στον Βρούτση.
Ίσιος λόγος, βγαλμένος από την ψυχή, αποστροφή και κατηγορώ με επιχειρήματα και η αξιοπρεπής άρνηση της να ακούσει τις προκάτ απαντήσεις του μεταρρυθμιστή σωτήρα, μου χάρισαν στιγμές αγαλλίασης και αισιοδοξίας.
Ξύπνησα πιστεύοντας ότι στα πρωινάδικα θα κυριαρχούσε η είδηση της παραίτησης για λόγους ευθιξίας του Σωτηράκη, ότι το διαδίκτυο θα πανηγύριζε γιατί υπάρχει έστω ΕΝΑΣ άνδρας στην κυβέρνηση.
Τίποτα συνέλληνες, χάθηκαν οι άνδρες, μαζί με την ανάπτυξη, την ανάκαμψη, την συνείδηση, το φιλότιμο, τη Δημοκρατία και το Σύνταγμα. Παράπλευρες απώλειες για την  διατήρησης της καρέκλας και του αξιοσέβαστου μισθού, της εξουσίας και του συνεχώς αυξανόμενου τραπεζικού τους λογαριασμού.
Μια χούφτα οσφυοκάμπτες, χανουμάκια της τρόικας και του ΔΝΤ, σκύβουν όσο μπορούν περισσότερο για να διευκολύνουν τους επιβήτορες- την δόξαν πολλοί μίσησαν το χρήμα και την εξουσία ουδείς- ορίζουν τις ζωές μας.
Είναι  νίκη να κοιτάς τους υποτελείς των τροϊκανών στα μάτια και να τους αποκαλείς ηθικούς αυτουργούς των εγκλημάτων που συντελούνται στη Ελλάδα. Είναι  νίκη να τους αποκαλείς άνανδρους φονιάδες,  και να μην βλέπεις ούτε μια σύσπαση οργής στο πρόσωπο τους,  ένα σκύψιμο του κεφαλιού, έτσι για την κάμερα, μια προσπάθεια να αρθρώσουν ανθρώπινο λόγο! Είναι τεράστια η ικανοποίηση της σιωπηρής αποδοχής της ενοχής και ανανδρείας τους. Η παραίτηση που δεν ήρθε ποτέ θα ήταν μεγάλη νίκη, αλλά θέλει ψυχή και αυτοί στην εξουσία δεν την έχουν.
Επειδή η ψυχή του Έλληνα είναι πεισματάρα και επειδή ως λαός είμαστε εφτάψυχοι, βάλε τώρα δέκα εκατομμύρια επί 7, νομίζω έχουμε πλεονέκτημα στον αγώνα, ενάντια στους άνανδρους δολοφόνους Σωτηράκηδες που χαραμίζουν την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Τώρα θα μου πείτε χρονιάρες ημέρες να παραιτηθεί ο άνδρας και να βρεθεί χωρίς  τροϊκανούς μποναμάδες μετά από τόσο σκύψιμο; Ε ναι δεν λέει, άντρας δεν είναι αλλά σίγουρα δεν είναι και μ@λ@κας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε οποιοδήποτε μέτρο και μέσο...
Για την άμυνά μας...
Για την άμυνα ενός λαού που καταστρέφεται, λοιδορείται, τρομοκρατείται κι εκβιάζεται, και εν τέλει υφίσταται γενοκτονία...

Γιατί η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση (μέχρι τουλάχιστον την κανονική επίθεση!)...

Και αφού δεν μπορούμε να τους επιτεθούμε και να τους γκρεμίσουμε, τουλάχιστον ας τους απομονώσουμε!

Κι εδώ δεν εννοούμε μόνον το πολιτικό σκουπιδαριό, τους μνημονιακούς εκείνους "νενέκους" που κυβερνούν, και όσους τους στηρίζουν: "Ενημερωτικά" - προπαγανδιστικά φερέφωνα, καναλοεργολάβους, κι ένα κομμάτι ξεβράκωτης Δικαιοσύνης...
 
Αυτοί, έτσι κι αλλοιώς, έχουν αποσπαστεί από την υπόλοιπη κοινωνία και απέχουν μίλια μακριά από την ψυχή και την καρδιά του χειμαζόμενου λαού. Δεν αποτελούν μέρος του σώματος της κοινωνίας, αλλά είναι ο καρκίνος που κατατρώει τα σωθικά της.
Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνον αυτοί που πρέπει να απομονωθούν...
Είναι και αυτοί που τους στηρίζουν με την ψήφο τους, τους δικαιολογούν και είναι πρόθυμοι να σιωπούν και να σκύβουν με την προσδοκία κάποιων αβέβαιων ανταλλαγμάτων, φρούδων ελπίδων και προσωπικών ωφελειών.
 
Πρέπει να απομονώσουμε και όσους πολίτες επιμένουν μνημονιακά, χωρίς πιά να έχουν καμία δικαιολογία ότι τάχα δεν ήξεραν, ή ότι ξεγελάστηκαν από τον τάδε πολιτικό ή κόμμα.
Ας τους δείξουμε ότι, αφού εν γνώσει πιά της καταστροφής που συντελείται επιμένουν να βάζουν το (αμφίβολο και εφήμερο) προσωπικό τους συμφέρον πάνω από το συμφέρον του συνόλου, δεν μπορούν να ανήκουν στην αντιμνημονιακή πλέον ελληνική κοινωνία!

Όταν ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ αλλά εξακολουθείς να στηρίζεις τον φονιά, τον τύραννο, τον ολετήρα, τον προδότη, γίνεσαι ίδιος μ' αυτόν, εξομοιώνεσαι.  Μοιράζεσαι τις ευθύνες του. Και  θα πρέπει να μοιραστείς και τις συνέπειες..

Δεν μπορεί πιά να υπάρξει καμία δικαιολογία, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ του τύπου "δεν ήξερα", ή "νόμιζα", ή "έλπιζα"...

Πόσο πιά να "νομίζεις" ή να "ελπίζεις";
Όχι! Είναι φτηνές δικαιολογίες!
Που ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ στην χώρα όπου κάθε μέρα ένας συμπολίτης αυτοκτονεί απ' την πολιτική των μνημονίων...
Όπου κάθε χρόνο πεθαίνουν νέοι από μαγκάλια... Όπου υπάρχει πιά ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ!
Ας είναι αποσυνάγωγοι λοιπόν της ελληνικής κοινωνίας όσοι επιμένουν και στηρίζουν την μνημονιακή πολιτική!
Και η προτροπή αυτή δεν είναι διχαστική.
Ίσα-ίσα είναι ενωτική, αφού αποτελεί ένα πρώτο βήμα άμυνας και πράξης της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού εναντίον όσων απεργάζονται την καταστροφή του.

Διχαστικοί είναι όσοι επιμένουν να στηρίζουν τις κυβερνήσεις των Εφιαλτών...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Στενόμυαλοι υπουργοί και βουλευτές, ελεεινοί υπηρέτες, κυνικοί, δειλοί αριβίστες, η τέλεια ενσάρκωση της επικίνδυνης και αξιολύπητης μετριότητας, ανθρωπάκια που επιλέγουν ταυτόχρονα το έγκλημα για αυτούς και την τιμωρία για τους άλλους, έφτιαξαν μια κοινωνία φτωχών και ολιγαρχών.

Από την μια οι 300 εκλεγμένοι με τα τσιράκια τους, εργολάβοι, κατασκευαστές διαπλεκόμενοι με τα ΜΜΕ, επιχειρηματίες, κάποιοι τυχάρπαστοι οσφυοκάμπτες πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι, που καταληστεύουν τα εισοδήματα των πολιτών και από την άλλη, πεινασμένοι, απελπισμένοι και με χαμένη αξιοπρέπεια πολίτες αυτής της χώρας, που πηδούν από τα παράθυρα και πεθαίνουν από το κρύο στα χωρίς ρεύμα σπίτια τους, εξαθλιωμένοι που επιστρέφουν στην εποχή του μαγκαλιού και δηλητηριάζονται από τις αναθυμιάσεις του.

Μας κατάντησαν να ζούμε σε ένα κόσμο χωρίς σεβασμό, αξιοπρέπεια και τιμή, εξαφάνισαν την μεσαία τάξη, από δω οι λίγοι χορτάτοι, από εκεί οι στρατιές των πεινασμένων.

Έφεραν την κόλαση σε τούτο τον κόσμο, εναντίον της οποίας πρέπει να παλέψουμε και μας υποχρεώνουν να την διαβούμε. Βιώνουμε την κοινωνία της ελεημοσύνης και της «σακούλας», που καταρρακώνει και προσβάλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Μας αναγκάζουν να ζήσουμε σε μια κοινωνία που δεν παράγει πια αξίες και αλήθεια, μια κοινωνία διχασμένη από την αδικία, εγκλωβισμένοι ενός κόσμου στερημένου πια από αθωότητα και υπερηφάνεια, που ο πόνος είναι μοναχικός και η όποια χαρά χωρίς ρίζες.

Έφτασε η στιγμή που την δυστυχία του τρίτου κόσμου δεν την φανταζόμαστε πια, αλλά την ζούμε, είναι μέρος της δικής μας ζωής.

Στρέφουν αλλού το κεφάλι, για να αποφύγουν εικόνες αθλιότητας και δυστυχίας, επώδυνες για αυτούς που τις ζουν, αδιάφορες για εκείνους που τις δημιούργησαν, θέλοντας να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν υπάρχουν.

Στήνουν πάγκους στις πλατείες, δεξιά οι άνδρες, αριστερά οι γυναίκες, για να προσφέρουν σαν αφιλοκερδές θέαμα, τον αποκεφαλισμό των λίγων που θα σώσουν τους πολλούς, χωρίς κριτήρια, χωρίς ηθική. Οι λίγοι όμως σε 3 χρόνια έγιναν πολλοί και οι πολλοί λίγοι. Ποια πλατεία να αντέξει τόσα κεφάλια ποια καρδιά τόση δυστυχία?

Για να πάρουν κάποιοι την δόξα της εκτέλεσης, που καμαρώνουν μάλιστα και Α(η)δωνίζονται για τον ρόλο του δήμιου που τους ανέθεσαν.

Στέκουν πάνω από τα κεφάλια μας σαν τον χάρο, μόνο που αυτός σκοτώνει μόνο μια φορά. Αυτοί μας πεθαίνουν κάθε στιγμή και κάθε μέρα. Δεν μπορείς να πιαστείς από κάπου, σε κάτι να ελπίζεις. Μας λένε: «πεθαίνετε σήμερα για να ζήσετε αύριο».

Στον σκλάβο και σε εκείνους που το παρόν τους είναι αξιοθρήνητο, ένα παρόν από το οποίο δεν προσδοκούν τίποτα πια, παρέχεται η υπόσχεση ότι το μέλλον είναι δικό τους.

Θα μας κρίνετε (τα μέτρα θα αποδώσουν) σε βάθος χρόνου λένε.
Μα τα θύματα δεν θα είναι πια εδώ για να κρίνουν, θα μας βλέπουν από ψηλά.

Με ασφάλεια και σιγουριά υπόσχονται ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί όπως έλεγε και ο Αλμπέρ Καμύ στο βιβλίο του, «ο επαναστατημένος άνθρωπος»: «Το μέλλον είναι το μόνο είδος ιδιοκτησίας που οι αφέντες παραχωρούν με καλή θέληση στους σκλάβους».

Και όταν έρθει μετά από χρόνια αυτό το αύριο που μας υπόσχονται, είναι τόσο ηλίθιοι που πιστεύουν ότι κανείς δεν θα θυμάται τις κραυγές των σφαγμένων.

Δικαιολογούν χιλιάδες εγκλήματα και θέλουν να τους αποδίδουμε τιμές και δόξα, σαν σωτήρες για αυτό. Η ήσυχη συνείδηση του ασυνείδητου αφέντη...

Πιστεύουν ότι έτσι απονέμεται η δικαιοσύνη. Ένοχος είναι ο λαός και όχι η εξουσία.

Και οι πολίτες θύματα, σε πλήρη συντριβή, προσφέρονται θυσία στον άνεμο της υποτιθέμενης ανάπτυξης.

Ξεχνούν ότι, σε μια κοινωνία συγκλονισμένη συθέμελα από μια κρίση άνευ προηγούμενου από την απελπισία και την οικονομική διάλυση, που καμία αξία δεν στέκεται πια όρθια, ο σκλάβος θέλοντας να απαλλαγεί από αυτό που τον πατά και τον πνίγει, καταφεύγει σε απρόσμενες συμπεριφορές και λύσεις. 

Σχόλιο ιστολογίου: Όταν από κάποιον τα πάρεις όλα, τότε αυτός δεν έχει πλέον τίποτε να χάσει και είναι ικανός για όλα...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πολλοί ισχυρίζονται πως στις δημοκρατικές χώρες οι κυβερνήσεις πέφτουν μέσα από εκλογές, όπου ο λαός εκφράζει την αποδοκιμασία του για το κυβερνητικό έργο.
Αυτό είναι λάθος. Οι κυβερνήσεις ενίοτε πέφτουν (ακόμη και στις δημοκρατικές χώρες), με διαδικασίες που ξεκινά ο ίδιος ο λαός και οι οποίες στοχεύουν στην άμεση πτώση της κυβέρνησης που –σύμφωνα με τον λαό- δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς για τους οποίους εκλέχτηκε και λειτουργεί –ενίοτε- ενάντια και εις βάρος των συμφερόντων της χώρας και των πολιτών. Σε αυτή την κατεύθυνση οι πολίτες έχουν να αποφασίσουν τον τρόπο κατακρήμνισης της μη επιθυμητής κυβέρνησης. Επί της ουσίας έχουν να αποφασίσουν εάν θα κάνουν μία θορυβώδη ή μία σιωπηλή «επανάσταση».

Η θορυβώδης αντίδραση – επανάσταση γίνεται στους δρόμους κι έχει νεκρούς, ενώ αμφισβητείται το αποτέλεσμά της στην περίπτωση που τα συμφέροντα που εξυπηρετούν οι κυβερνώντες παράσχουν εργαλεία καταστολής.

Η σιωπηλή «επανάσταση» απαιτεί διαδικασίες άρνησης λειτουργίας των πολιτών, πλήρους παύσης κάθε δραστηριότητας (οικονομικής και όχι μόνο) με σαφές μήνυμα «δεν εργαζόμαστε για να στηρίξουμε εκείνους που μας δολοφονούν». Αυτός ο τρόπος αντίδρασης – αντίστασης, απαιτεί την πλήρη ερημοποίηση της χώρας, την απόλυτη εφαρμογή γενικής απεργίας και ταυτόχρονα την υλοποίηση διαδικασιών για την προετοιμασία διακυβέρνησης της επόμενης ημέρας, προκειμένου να μην υπάρξει καμία περίπτωση δημιουργίας ανεπανόρθωτης βλάβης στην χώρα (κυρίως από «γείτονες» που θα θελήσουν να εκμεταλλευτούν την «παύση» λειτουργίας του κράτους).

Οι πολιτικές ύαινες ήδη κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ελπίζοντας πως θα τους δοθεί η ευκαιρία να "αναλάβουν δράση". Είναι εκείνα τα κατάλληλα τοποθετημένα πιόνια του βρώμικου πολιτικού συστήματος, το οποίο βασιζόμενο στην αρχή του "διαίρει και βασίλευε", ταυτόχρονα φροντίζει να διασφαλίσει τα "νώτα" του και την κάθε πιθανή εις βάρος του εξέλιξη, μέσω ανθρώπων που θα αναλάβουν είτε την δημιουργία συνθηκών χάους, είτε τη διάσωση των ποικιλόνυμων πολιτικών χαιμετυπίων (κόμματα) και των υψηλά ιστάμενων στελεχών τους.

Αναγνωρίζοντας πως με βάση την δημιουργία συνθηκών πολιτικού χάους, τα πολιτικά απολειφάδια του χθες σήμερα εξακολουθούν να διατηρούν τις θέσεις εξουσίας και ισχύος, επειδή έχουν διαβεβαιώσει την κοινωνία πως "όλοι είναι ίδιοι", πως "δεν υπάρχουν άξιοι και ηθικοί" κ.α. Είναι αυτός ο χρόνια ασκούμενος ψυχολογικός πόλεμος που επέφερε επί των πολιτών την τραγική αποδοχή, πως "δεν υπάρχει λύση" (από την πλευρά των πολιτών), ενώ την ίδια στιγμή η χώρα βυθίζεται από το πολιτικό της προσωπικό σε πρωτοφανείς συνθήκες ένδειας υπό το σύνθημα "η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα"!!!

Και όμως, πάντα υπάρχουν οι άξιοι, πάντα υπάρχουν λύσεις, πάντα υπάρχουν διέξοδοι.

Το ζητούμενο, στην προκειμένη τραγική περίοδο που διανύουμε, είναι: Εμείς οι πολίτες, έχουμε προετοιμαστεί για την επόμενη ημέρα ή μήπως θα αρκεστούμε στο να περιμένουμε εις το διηνεκές κάποιον "σωτήρα" που έρθει για να μας βοηθήσει όντας ανίκανοι να παλέψουμε εμείς οι ίδιοι για την διάσωσή μας; 
Έχουμε κάποιο σχέδιο για το τι θα κάνουμε την επόμενη ημέρα της πτώσης των ανδρείκελων που σήμερα μας δολοφονούν, ή μήπως θα γίνουμε τα διαχρονικά θύματα του εγωισμού και της πολιτικής μας αμάθειας; 

Το να πέσουν αυτοί οι γελωτοποιοί είναι πανεύκολο. Το να προετοιμασθεί η "επόμενη ημέρα" είναι το δύσκολο. Και για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, θέλει πολίτες σκεπτόμενους, πολίτες που θα παλέψουν για να επαναφέρουν τη χώρα εκεί που της αξίζει. Πολίτες που θα είναι μέρη μιάς αδιαίρετης κοινωνίας. Πολίτες ώριμους και αποφασισμένους.

Αν μπορούμε να γίνουμε αυτό που προ πολλού καιρού οφείλαμε να είμαστε, δηλαδή σκεπτόμενοι, τότε έχουμε ελπίδα και όλα είναι δυνατά να συμβούν. Αν όχι, ας σκύψουμε τα κεφάλια μας και ας αποδεχτούμε αυτά που άλλοι αποφάσισαν για εμάς, χωρίς εμάς και τα οποία ελάχιστα θα μας διαφοροποιούν από τα προς εκμετάλλευση εσταυλισμένα (ή και ελευθέρας βοσκής) ζώα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Φτάσαμε στο σημείο να μην μας «σοκάρει» καθόλου όταν ένα σπίτι δεν έχει ηλεκτρικό, ενώ ανεχόμαστε το θάνατο μιας μικρής Ελληνίδας, όπως ανεχθήκαμε και άλλους, σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο – «συμπάσχοντας» βέβαια, χωρίς φυσικά να διαδηλώνουμε ή να βάζουμε το χέρι στην τσέπη, ζητώντας παράλληλα υποκριτικά συγνώμη για τους άστεγους, τους αυτόχειρες, τους άνεργους, αυτούς που πεθαίνουν από σόμπες ή μαγκάλια, καθώς επίσης από αυτούς που παθαίνουν δηλητηριάσεις, επειδή «γευματίζουν» από τα σκουπίδια.


Παγωμένοι από το κρύο στην ψυχή ή/και από το ισχυρό σοκ που μας επιβάλει να μένουμε αποσβολωμένοι στους καναπέδες μας, μπροστά σε θανάτους, αδικίες και φτώχεια, συζητάμε ατελείωτα στα παράθυρα της τηλεόρασης ή στα κοινωνικά δίκτυα για το αν θα παραμείνουμε στο ευρώ ή θα επιστρέψουμε στη δραχμή – ενοχοποιώντας ανόητα, για να αποκρύψουμε τα δειλία μας, ένα νόμισμα για την απίστευτη διαφορά της πολιτικής που εμείς επιλέξαμε, επιτρέποντας της να υπεξαιρεί διαχρονικά την εξουσία με ατελείωτα προεκλογικά ψέματα, οδηγώντας την πατρίδα μας στη χρεοκοπία, στη λεηλασία και στο διεθνή εξευτελισμό.

Μήπως λοιπόν σωστά αναρωτιούνται ορισμένοι, εάν αυτό που χρειάζεται η χώρα δεν είναι η εκλογή μίας νέας κυβέρνησης, αλλά ενός νέου λαού – ο οποίος να έχει το θάρρος να ξεφύγει από τη μιζέρια, στην οποία έχει βυθιστεί «αύτανδρη» η Ελλάδα, υπερασπίζοντας ενεργητικά, με την αρετή και με την τόλμη που προϋποθέτει η ελευθερία, την πατρίδα του, το σπίτι και το μέλλον των παιδιών του;

Μήπως είναι σωστό πως τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, ανεξάρτητα από το νόμισμα με το οποίο θα συναλλασσόμαστε, τον καινούργιο «από μηχανής Θεό» που εφεύραμε, εάν δεν αλλάξουμε εμείς σαν λαός, η παιδεία και η νοοτροπία μας;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην χώρα του 1,5 εκ . ανέργων, των μαγκαλιών, των απλήρωτων εργαζόμενων  από έναν έως και 12 μήνες, και των εκατομμύριων Ελλήνων που (σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, η ζωή πια τείνει να  χάσει αν δεν έχει χάσει το νόημα της…
 
Στη χώρα όπου το 68% των Ελλήνων που (σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν) διαθέτει εισόδημα κάτω από 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος που θεωρείται όριο της επίσημης φτώχειας, η μόνη διέξοδος είναι το αδιέξοδο…
 
Την ίδια στιγμή οι δανειστές μας λένε κόψτε το λαιμό σας και πληρώστε τις δόσεις των δανείων σας, έστω κι αν είναι αντικειμενικά αδύνατον. Αλλιώς οι τραπεζίτες πρέπει να μας πάρουν τα σπίτια, να τα εκπλειστηριάσουν στην αντικειμενική τους αξία και στη συνέχεια να χρωστάμε κι από πάνω διότι κάποτε μας έδωσαν δάνεια υψηλότερα από την τιμή στο συμβόλαιο.
 
Και σαν να μην φθάνουν όλα αυτά έρχονται και οι νομικές γνωμοδοτήσεις με κραυγές περί ανθρώπινων δικαιωμάτων!!!
 
Στην πρώτη περίπτωση η γνωμοδότηση του Γερμανού πανεπιστημιακού καθηγητή Αντρέα Φίσερ-Λεσκάνο κατ' εντολή του αυστριακού Επιμελητηρίου Εργαζομένων, της Ομοσπονδίας Αυστριακών Συνδικάτων και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων, υποστηρίζει ότι κάποιες από τις υποχρεώσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα από ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, συνιστούν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατά συνέπεια συνιστούν παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου, με δεδομένο ότι η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων έχει ενσωματωθεί στο δίκαιο της ΕΕ!!!
 
Τονίζει μάλιστα ότι  οι μειώσεις μισθών παραβιάζουν το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης σύναψης συλλογικής σύμβασης, ενώ άλλες δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα παραβιάζουν το ανθρώπινο δικαίωμα στην εργασία, στην κατοικία, στην κοινωνική ασφάλεια και την ιδιοκτησία.
 
Στην δεύτερη η κραυγή έρχεται σε μια αποστροφή του λόγου του που «ταιριάζει γάντι» στην Ελλάδα... από τον  επίτροπο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς, ο οποίος επισημαίνει ότι από τις εθνικές αποφάσεις σχετικά με τα μέτρα λιτότητας και τα διεθνή πακέτα διάσωσης απουσιάζει η διαφάνεια, η συμμετοχή του κοινού και η δημοκρατική λογοδοσία.
Στηλιτεύει δε και τη συμπεριφορά των διεθνών δανειστών που, όπως υπογραμμίζει, «παρέλειψαν να συμπεριλάβουν τα ζητήματα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε πολλά από τα προγράμματα βοήθειας που εφάρμοσαν σε ευρωπαϊκές χώρες».
 
Αδέρφια τώρα τα θυμηθήκατε όλα αυτά; Και αν ναι, γιατί δεν κάνατε ή έστω δεν κάνετε κάτι από τη θέση σας να βοηθήσετε αυτόν τον λαό που υποφέρει περήφανα κάτω από κυβερνήσεις μαριονέτες των τροϊκανών και των απανταχού λαμογιών!!!
 
Όμως ο χρόνος πλησιάζει. Ο λαός θα ξυπνήσει και τότε ο ύπνος τους θα γίνει εφιάλτης…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 
Εάν οι Κύπριοι αποδεχθούν να καταργήσουν το κράτος τους στις διακρατικές σχέσεις θα είναι η πρώτη φορά μετά το 1945 που ένα κράτος καταλύεται λόγω εξωτερικής επίθεσης.
Ως προς τούτο ισχύουν τα εξής: Το κράτος κάθε κοινωνίας είναι ο θεσμός συλλογικής ελευθερίας. Η εθνική ανεξαρτησία είναι θέσφατο και προϋπόθεση εσωτερικής αυτοδιάθεσης, δημοκρατίας, πολιτικής ελευθερίας, ανάπτυξης της κρατικής ισχύος για να καταστεί το κράτος ανταγωνιστικό στην οικονομία, την άμυνα και την ασφάλεια.
Η επιβολή μιας μη βιώσιμης λύσης δεν θα αποτελέσει απλά πολιτικό θάνατο για τους κύπριους. Θα είναι κάτι χειρότερο: Θα είναι αργός και βασανιστικός θάνατος.
Ως εκ τούτου, η αποδοχή μιας μη βιώσιμης λύσης συνιστά πολιτική αυτοκτονία, οριστική κατάργηση της ελευθερίας μιας κοινωνίας και οριστική κατάργηση της δημοκρατίας.
Συνεπαγόμενα, οι κύπριοι δεν πρέπει να βιάζονται για μια μη βιώσιμη λύση. Μόνο βιώσιμη λύση είναι αποδεκτή.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μερικούς πολιτικούς παράγοντες οι οποίοι σχετίζονται με την επιδίωξη μιας βιώσιμης λύσης εδώ και τώρα. Η επιδίωξη μιας βιώσιμης λύσης δεν είναι πλέον εύκολη υπόθεση ενώ κάθε ολιγωρία ή σπασμωδική ενέργεια εύκολα οδηγεί στην άβυσσο.
Την περίοδο 2001-4 άνοιξε ένα παράθυρο ευκαιρίας αλλά αντί να σπεύσουμε να υποβάλουμε ένα σχέδιο συμβατό με την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα πολλοί Έλληνες συνεργάστηκαν με τον λόρδο Χάνεϋ για την τερατογένεση του φασιστικού, ανελεύθερου και γενοκτονικού σχεδίου Αναν.
Δέκα χρόνια μετά η αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας συναρτάται με ένα πλήθος νέων παραγόντων στο στρατηγικό επίπεδο και περιφερειακό πεδίο οι οποίοι είναι ρευστοί, αστάθμητοι και απρόβλεπτοι.
Την περίοδο που διανύουμε μια σωστή τακτική αποσυμφόρησης της πίεσης όσων πιέζουν επειδή βιάζονται να εφαρμόσουν κάποια στρατηγικά σχέδια, απαιτείται να είναι ενταγμένη μέσα σε μια στρατηγική βιώσιμης λύσης μόνο εάν και όταν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.
Εύλογα ερωτάται τι κάνουμε εν τω μεταξύ; Εάν ήταν να απαντήσω μονολεκτικά θα έλεγα αυξάνουμε την κρατική μας ισχύ μέχρι εξισορρόπησης της τουρκικής απειλής και παλεύουμε διπλωματικά για μια βιώσιμη λύση χωρίς χρονικούς περιορισμούς. Πέραν της πάγιας ανάγκης για άμυνα, ασφάλεια και συμμαχίες, μια ασφαλής στάση είναι η ανένδοτη εμμονή και προσκόλληση στα θέσφατα της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας.
Λέγοντας ευρωπαϊκή νομιμότητα λέω αυτό που πάντα έλεγα ήδη από το 1983, ότι δηλαδή δεν αναμένουμε κάποιο ευρωπαϊκό στρατό να τερματίσει τα τετελεσμένα της βίας και να εφαρμόσει τις αποφάσεις του ΣΑ αλλά μια προσκόλληση στα νομικά κεκτημένα της ευρωπαϊκής κοινότητας
Εξαρχής εξηγούσαμε ότι η ένταξη στην ΕΕ εντασσόταν στην εξής λογική. Η ΕΕ είναι ένας πολιτικοστρατηγικός νάνος αλλά ένας διόλου αμελητέος νομικός γίγαντας.
Το γεγονός ότι ήταν πολιιτικοστρατηγικός νάνος ευνοούσε την ένταξη ανεξαρτήτως λύσης, γεγονός που επαληθεύτηκε Ο νομικός γίγαντας αφορούσε τις νομικοπολιτικές προϋποθέσεις που ως πλήρες μέλος πλέον θα αξιώναμε αταλάντευτα και από ισχυρή πλέον θεσμική και νομική θέση
Παράλληλα, όπως είναι γνωστό, προτάθηκαν συμμαχικές κινήσεις και σφυρηλάτηση μιας σιδερένιας αποτρεπτικής στρατηγικής στην Ελλάδα και στην Κύπρου. Προσκρούσαμε βέβαια πάνω στα κατευναστικά μυαλά, πάνω στις ασθενείς ψυχές και πάνω στους πνευματικούς δοσίλογους.

Η ανένδοτη πρόταξη μιας βιώσιμης λύσης επιτάσσεται και από το γεγονός ότι εν μέσω οικονομικής κρίσης, αστάθειας στην περιοχή και συνεπαγόμενης ρευστότητας των στρατηγικών των περιφερειακών δυνάμεων και των μεγάλων δυνάμεων, εάν η Κύπρος σπεύσει να εισέλθει σε μια ρευστή και αβέβαιη τροχιά θα απολέσει τον έλεγχο της κατάστασης και θα οδηγήσει σε απώλεια κάθε ευκαιρίας μελλοντικής βιώσιμης λύσης.
            Για να το πούμε διαφορετικά, κάθε σπασμωδική κίνηση, κάθε ολιγωρία και κάθε κατευνασμός ή χειρότερα αποδοχή έμμεσης ή άμεσης κατάλυσης της ΚΔ θα θέσει την Κύπρο πάνω στο τραπέζι του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων (βασικά, ήδη είναι ξαπλωμένη πάνω στο τραπέζι, ιδιαίτερα μετά το αποτέλεσμα των τελευταίων προεδρικών εκλογών) και θα κατακερματιστεί και εξανεμιστεί εις τα εξ ων συνετέθει.
            Οικονομικά, γεωπολιτικά και ανθρωπολογικά. Κανένα κράτος δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί και κανένα αδύναμο κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει, στο τέλος, εάν δεν λάβει υπόψη τον ανελέητο διεθνή ανταγωνισμό και το γεγονός ότι η ισχύς στην διεθνή πολιτική είναι αθέσμιστη η δε επιβίωση επισφαλής.
Στο σημείο αυτό χρήζει να θυμηθούμε τον Κονδύλη και το γεγονός ότι η διεθνής πολιτική δεν έχει έλεος: «Δεν υπάρχει καμμιά τελειωτική λύση και καμμιά ευτυχία που να μη διατρέχει κινδύνους. Όποιος πιστεύει στην ύπαρξη τελειωτικών λύσεων φοβάται απλώς ότι θα χάσει τη βεβαιότητα μιας ευτυχίας χωρίς κινδύνους».
Ασφάλεια, επιβίωση και ευτυχία χωρίς κινδύνους στην Οδύσσεια των ανθρώπων, όμως, ποτέ δεν υπήρξε, ποτέ δεν θα υπάρξει είτε μιλούμε για μεμονωμένους ανθρώπους, είτε για κράτη είτε για συμμαχίες. Αυτό ξέχασαν οι Έλληνες τις τελευταίες δεκαετίες αλληθωρίζοντας διεθνιστικά και κοσμοπολίτικα ως και να υπάρχει κατιτί άλλο πέραν του κράτους που δίνει ασφάλεια, ευημερία και ευτυχία.
Για να θυμηθούμε ξανά τον Κονδύλη, «η έσχατη πραγματικότητα από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες, που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί, αναγκαστικά, για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους».
Γι’ αυτό αποτελούν αυτοκτονικές κινήσεις όλα αυτά τα φλερτ με τον Οθωμανισμό των οπαδών του φασιστικού σχεδίου Αναν, και τις αγορές, δήθεν της Τουρκίας που περιμένει με ανοικτές αγκάλες του κύπριους εμπόρους φτάνει μόνο να δεχθούμε την νέο-Οθωμανική υποτέλεια.
Υπενθυμίζεται επίσης ότι η Κύπρος όπως και το νεοελληνικό κράτος βρίσκεται σε μια δεινή οικονομική κατάσταση που αποδυναμώνει την διαπραγματευτική της θέση και ότι τυχόν αποδοχή εισόδου σε μια τέτοια αβέβαιη τροχιά θα δημιουργήσει ευκαιρίες σε τρίτους για πλήθος εκβιασμών.
Τουτέστιν, για ένα ακόμη λόγο θα απομακρύνει το ενδεχόμενο μιας βιώσιμης λύσης. Η πρόταξη μιας βιώσιμης λύσης αποτελεί την μόνη ασφαλιστική δικλείδα κατά εκβιασμών και πιέσεων κάθε είδους. Τακτικά μιλώντας, επίσης, είναι κατά κάποιο τρόπο, και το αντίδοτο στην παρούσα οικονομική και κοινωνική αδυναμία που λειτουργεί απαγορευτικά αναιρώντας προγραμματικά μια ισχυρή διαπραγματευτική θέση.
Η επιδίωξη μιας βιώσιμης λύσης τα επόμενα χρόνια σχετίζεται και με το γεγονός ότι συντρέχουν πλήθος ρευστών κριτηρίων και παραγόντων που αφορούν το στρατηγικό περιβάλλον της Κύπρου, την ενέργεια και τα συμπαρομαρτούντα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά ζητήματα.
Εάν οι κύπριοι μεταβατικά ή μονίμως εγκαταλείψουν την πλήρη κυριαρχία επί της Επικράτειας της ΚΔ θα παύσουν να είναι ο κάτοχοι του χώρου και των πλουτοπαραγωγικών πόρων και εξ αυτού οι διαπραγματευτές με τους τρίτους θα είναι οι ξένοι επικυρίαρχοι, επί του προκειμένου οι Τούρκοι και οι Βρετανοί.
Έτσι πρέπει να γίνει κατανοητή η «επίθεση ειρήνης» της Τουρκίας η οποία ενόψει και μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η τουρκική διπλωματία επείγεται να πατήσει κυριαρχικά στην Κύπρο για να μπορεί να ανασυντάξει τις διαπραγματευτικές της θέσεις με τους άλλους, για παράδειγμα τις ΗΠΑ και τα Ισραήλ.
Η μεταβατική ή μόνιμη απώλεια της πολιτικής κυριαρχίας θα αποτελέσει, βασικά, την αρχή του τέλους της παρουσίας των κυπρίων στο νησί τους. Η απορία δεν είναι γιατί αυτά δεν τα βλέπουν στην Κύπρο όπου το έλλειμμα στρατηγικής σκέψης είναι πάγιο χαρακτηριστικό.
Η απορία αφορά γιατί στην Ελλάδα η οποία υποτίθεται έχει το στρατηγικό πρόσταγμα κανεις δεν βλέπει τις στρατηγικές εξελίξεις που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο αλλά και τα ζωτικά συμφέροντα του νεοελληνικού κράτους, ακόμη και εάν σκεφτούμε με κρατικούς και όχι εθνικούς όρους.
Μια βιώσιμη λύση συναρτάται με νομικά και διεθνοπολιτικά κριτήρια και παράγοντες καθώς επίσης και με πάγια κριτήρια που αφορούν την συγκρότηση κάθε κρατικού-πολιτειακού συστήματος.
Η δημοκρατική νομιμότητα, για παράδειγμα, συναρτάται ζωτικά με την λειτουργικότητα και την δυνατότητα λήψεως αποφάσεων αλλά και με το γεγονός πως εάν η δημοκρατία βραχυκυκλώνεται θα ανοίγει παράθυρα ευκαιρίας ξένων παρεμβάσεων, κυρίως εκ μέρους της Τουρκίας αλλά και των Βρετανών που ήδη εξαρχής έκτισαν μέσα στο κυπριακό κράτος λογικές διαίρει και βασίλευε.
Η αρχή της πλειοψηφίας δεν συνεπάγεται καταπίεση των μειονοτήτων ενός κράτους. Οι δυνατότητες αποκέντρωσης και αυτοδιάθεσης σε πεδία όπως ο πολιτισμός, η τοπική πολιτική οργάνωση, η σχέση με τα κεντρικά όργανα και η δημιουργία ασφαλιστικών δικλείδων, έχει όριο των ουρανών.
Το ίδιο και οι έλεγχοι και εξισορροπήσεις (checks and balances) που θα επιτρέπουν πολιτική ελευθερία σε όλους και που συναρτώνται, εξάλλου, με συμβατικές δεσμεύσεις και υποχρεώσεις κάθε πολιτισμένου κράτους οι οποίες δεν αντιμάχονται την δημοκρατική αρχή.
Πολλές εσωτερικές ρυθμίσεις που αφορούν την ατομική, κοινωνική και πολιτική ελευθερία, εξάλλου, δεν μπορεί να είναι στατικές και προγραμματικές αλλά καθημερινό ζωντανό άθλημα όλων των πολιτών ενός ενιαίου κυπριακού κράτους. Το κύριο ζήτημα είναι ο δημοκρατικός προσανατολισμός μιας βιώσιμης λύσης και η τήρηση των θεσφάτων της σύγχρονης κρατοκεντρικής οργάνωσης που προϋποθέτει απουσία έξωθεν επιρροών εκ μέρους ξένων κρατών.
Η μη επέμβαση, η εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία και η εσωτερική αυτοδιάθεση αποτελούν τα θέσφατα και τις έσχατες λογικές της σύγχρονης διεθνούς οργάνωσης και χωρίς αυτά δεν υπάρχει κράτος αλλά προτεκτοράτο.
Μια βιώσιμη λύση του κυπριακού ζητήματος απαιτείται να στηρίζεται στην δημοκρατική νομιμότητα, την διεθνή νομιμότητα και την ευρωπαϊκή νομιμότητα. Αυτό ως προς τα κύρια σημαίνει πρώτον, κατάργηση των αναχρονιστικών και παράνομων «εγγυήσεων», δεύτερον, διαφύλαξη του ενιαίου χαρακτήρα της Κυπριακής Δημοκρατίας, τρίτον, αποκλεισμό εσωτερικών διαιρέσεων σε ρατσιστική βάση ή στην βάση της εθνικής καταγωγής, τέταρτον, αποχώρηση των εποίκων οι οποίοι σύμφωνα με τις συνθήκες συνιστούν έγκλημα πολέμου.
Μια βιώσιμη λύση, κοντολογίς, προϋποθέτει δημοκρατική νομιμότητα, Διεθνή νομιμότητα, Ευρωπαϊκή νομιμότητα
Τέλος, δεν θα μιλήσω για αποτρεπτική στρατηγική παρά το ότι αποτελεί το προνομιακό μου επιστημονικό πεδίο. Θα υποστηρίξω όμως ότι σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης όπως η παρούσα υπάρχει ο κίνδυνος άλωσης της κοινωνίας από εξωγενείς δρώντες και εγχώριους υπηρέτες τους.
Μπροστά σε ένα τέτοιο έσχατο κίνδυνο και πριν είναι αργά οι κοινωνίες οργανώνονται και αντιστέκονται κατά των μεθοδεύσεων μιας επερχόμενης θανατηφόρας εκτέλεσής της.
            Μια αντίσταση της κοινωνίας δεν προκαθορίζεται ούτε μπορεί και να προσδιοριστεί επακριβώς παρά μόνο να ειπωθεί ότι η πολιτειακή νομιμότητα και η επιβίωση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος μιας πηγαίας στρατηγικής αυτοσυντήρησης.
            Το ένστικτο επιβίωσης να κυριαρχήσει και να αναβλύσουν δυνάμεις που θα στηρίξουν την πολιτειακή νομιμότητα και την εθνική ασφάλεια.             Εν τέλει, μια βιώσιμη κοινωνία υποτίθεται ότι ανεξαρτήτως διοικητικών εποικοδομημάτων διαθέτει κοσμοθεωρητικά θέσφατα, έσχατες λογικές επιβίωσης και στρατηγικές εκπλήρωσης των εθνικών συμφερόντων, ιδιαίτερα της εθνικής επιβίωσης, οι οποίες ποτέ δεν παύουν να ταλαντεύονται μέσα στο μυαλό των πολιτών, ότι και να κάνει ο κάθε καβαλάρης της εξουσίας.
            Ενδεικτικά μόνο αναφέρω τα εξής: Διαπαραταξιακή αντίσταση με κινήματα, ομίλους, σωματεία και οτιδήποτε άλλο θα ενώνει νήματα θέσεων γύρω από το θέσφατο της εθνικής επιβίωσης
            Πάντοτε με άγρυπνο βλέμμα να διαφυλάξουμε την πολιτειακή νομιμότητά μας, πίεση για αλλαγή της κατευνάζουσας πολιτικής ηγεσίας η οποία στις μέρες μας τόσο την Ελλάδα όσο και στην Κύπρο κατάντησε υποτελής εντολοδόχος ξένων αντί να είναι εντολοδόχος των πολιτών
            Για την πολιτική παράδοση της ελληνικότητας η πολιτειακή νομιμότητα διασφαλίζεται και ενισχύεται όταν γίνονται σεβαστά τα ιερά, όσια και έσχατα του Συντάγματος και όταν υπάρχει δημοκρατική συγκρότηση  και ροπή προς δομές που καθιστούν τον πολίτη κάτοχο του κράτους.
Κάτοχος του κράτους και εντολέας της διακυβέρνησης είναι η κοινωνία και όχι κλίκες έμμεσης αντιπροσώπευσης, ένα δηλαδή καθεστώς της αρχαϊκής νεοτερικότητας όταν στο υπόβαθρο των ηγεμονιών βρίσκονταν ανθρωπολογικά εκμηδενισμένοι δουλοπάροικοι.     
Μια κοινωνία λοιπόν απαιτείται αδιαλείπτως να αξιώνει να είναι ο εντολέας της διακυβέρνησης και αφού διασφαλίζεται η ελεύθερη έκφραση χωρίς απειλές και εκβιασμούς να ισχύει η δημοκρατική νομιμότητα.
Δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες δεν προσέξαμε και τη εξουσία την άρπαξαν κάποιοι μεταξύ των οποίων και πολλοί ληστές οι οποιοι διείσδυσαν μέσα στο διαβρωμένο κομματικοπαραταξιακό σύστημα.
Αφού καταλήστευσαν τον πλούτο της κοινωνίας με το αεριτζίδικο πελατειακό τους κλεπτοκρατικό συνονθύλευμα κατάλυσαν κάθε έννοια πολιτειακής νομιμότητας παράδωσαν την πολιτική μας κυριαρχία και τον πλούτο μας σε ξένους οικονομικούς κατακτητές ενώ δεν ξέρουμε τι έπεται.
Το ζητούμενο στην Κύπρο όπως και την Ελλάδα είναι μια ειρηνική μετάβαση όπου την διακυβέρνηση, με κύριο σκοπό την εθνική επιβίωση, θα την ασκήσουν άξιοι Έλληνες.
Άξιοι Έλληνες οι οποίοι θα επιχειρήσουν, αφενός να αντιστρέψουν τον κατήφορο (λέγοντας όχι στην λεηλασία και στην εκποίησή μας και στην Κύπρο όχι στον οριστικό της θάνατο), και αφετέρου, θα δώσουν στην κοινωνία την ευκαιρία να ανασυνταχθεί πολιτικά προς δημοκρατικές κατευθύνσεις και με τρόπο που η κοινωνία θα γίνει ο εντολέας της διακυβέρνησης.
Εάν βάσιμα αντιταχθεί ότι αυτό είναι ανέφικτο και ουτοπικό αποτελεί και τον δείκτη των κινδύνων θανάτου ή αργού θανάτου που διατρέχουμε.
Δύσκολο όμως να δεχθεί κανείς ότι μια κοινωνική οντότητα δεν διαθέτει πλέον ένστικτα επιβίωσης.
Η ελπίδα μιας χώρας πάντα είναι οι άνθρωποί της, η κοινωνία της η οποία ποτέ δεν πρέπει να τα βάζει κάτω όταν η επιβίωσή της διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο.

Π. Ήφαιστος -  P. Ifestos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->