Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Δεκ 2015


Η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία επικείμενη περιφερειακή σύγκρουση που έχει την δυναμική να γίνει παγκόσμια 

Ανάλυση: South Front
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν σημαντικές αλλαγές στη στρατηγική των Δυτικών χωρών που εμπλέκονται στη σύγκρουση της Συρίας:
  • Οι ΗΠΑ απέστειλαν χερσαίες δυνάμεις στην περιοχή, μεταξύ αυτών και μονάδες ειδικών επιχειρήσεων.
  • Η Γαλλική Πολεμική Αεροπορία έχει αυξήσει κατακόρυφα τον αριθμό των βομβαρδιστικών επιχειρήσεων στην περιοχή, ενώ οι  σχηματισμοί ταχείας αντίδρασης των χερσαίων δυνάμεων και οι ναυτικές μονάδες της Γαλλίας μετακινούνται όλο και πιο κοντά στη Συρία.
  • Η Βρετανία έχει επίσης αρχίσει να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις κατά του ISIS υπό την ηγεσία των ΗΠΑ σε συριακό έδαφος.
  • Παράλληλα, η Γερμανία έχει αρχίσει να παρατάσσει αεροσκάφη και προχώρησε στην μετεγκατάσταση σχεδόν 1.200 στρατιωτών μονάδων ταχείας αντίδρασης στο πεδίο της μάχης στην μεθοριακή γραμμή Συρίας-Ιράκ.
  • Τέλος, η Τουρκία αναπτύσσει μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη επίθεσης, η οποία συμπεριλαμβάνει μερικές τεθωρακισμένες μονάδες, στα σύνορα με τη Συρία.
Είναι προφανές, επομένως, ότι οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ έχουν συνειδητοποιήσει ότι η στρατηγική με στόχο την ανατροπή του Άσαντ μέσα από ένα ευρύ φάσμα δράσεων των ομάδων ισλαμιστών, συμπεριλαμβανομένου του ISIS, που υποστηρίζεται από την Τουρκία και τις ίδιες τις ΗΠΑ, έχει αποτύχει.

Σύμφωνα με το αρχικό σενάριο που άρχισε να εφαρμόζεται από τη Δύση, το ISIS και οι άλλες ένοπλες ομάδες, οι οποίες εσκεμμένα αποκαλούνται “μετριοπαθής αντιπολίτευση”, θα προέβαιναν στην εκτέλεση ενός σχεδίου για τη Συρία παρόμοιου με εκείνου που εφαρμόστηκε στη Λιβύη, με απώτατο στόχο την εκδίωξη ή (αν ήταν δυνατό) τη δολοφονία του Άσαντ και την βύθιση ολόκληρης της χώρας στο χάος. Στη συνέχεια, η γνωστή Συμμαχία υπό αμερικανική ηγεσία θα προχωρούσε σε στρατιωτική επιχείρηση ευρείας κλίμακας, προκειμένου να σταματήσει τις δράσεις των τρομοκρατών που απειλούν τη “μετριοπαθή αντιπολίτευση” στη Συρία, θα ανέπτυσσε χερσαίες δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην περιοχή και θα αναλάμβανε τον έλεγχο των ζωτικής σημασίας κοιτασμάτων πετρελαίου και των υλικοτεχνικών υποδομών. Aν όλα έβαιναν καλώς, θα ήταν θέμα χρόνου η αποκατάσταση του καθεστώτος που ίσχυε πριν από 40 και κάτι χρόνια, με τις πετρελαϊκές πολυεθνικές εταιρείες που υποστηρίζονται από το ΝΑΤΟ να έχουν τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων της χώρας. Η Συρία θα γινόταν θύμα πλήρους εκμετάλλευσης από τις πανταχού παρούσες ξένες δυνάμεις, ενώ ολόκληρη η Μεσόγειος θα μετατρέπονταν σε μια απόλυτα ελεγχόμενη  λίμνη της Συμμαχίας.

Σήμερα, ωστόσο, είναι σαφές ότι η Συρία δεν πρόκειται να καταρρεύσει κάτω από τις πιέσεις των τρομοκρατικών ομάδων. Οι δυνάμεις του Συριακού Στρατού, στηριζόμενες από το Ιράν και τη Ρωσία, έχουν αποκτήσει νέα δυναμική, με αποτέλεσμα να ανακαταλαμβάνουν πόλεις και εγκαταστάσεις που προηγουμένως τελούσαν υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους.
Επομένως, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ χρειάζονται επειγόντως ένα νέο σχέδιο διατήρησης του ελέγχου, τουλάχιστον του βορείου τμήματος του “διαδρόμου” πετρελαίου από το Ιράκ και προσπαθούν να εκμεταλλευθούν αυτή την ευκαιρία, προκειμένου να εμπλέξουν τη Ρωσία σε έναν μακρύ σε διάρκεια και δαπανηρό πόλεμο. Με άλλα λόγια, προσπαθούν να επιτύχουν ό,τι δεν κατάφεραν να κάνουν στην Ουκρανία.

Αυτό σημαίνει ότι οι νατοϊκές δυνάμεις που αναπτύσσονται στην περιοχή θα κληθούν να εξασφαλίσουν τον έλεγχο σημαντικών έργων υποδομής, ανάμεσα στα οποία συμπεριλαμβάνονται ασφαλώς  και οι πετρελαιοπηγές, προτού τις απελευθερώσουν οι στρατιωτικές δυνάμεις της Συρίας. Αυτό σημαίνει επίσης ότι, αντικυβερνητικές δυνάμεις, δηλαδή αντιρωσικές και αντι-ιρανικές, θα εγκατασταθούν σε περιοχές της διαιρεμένης Συρίας. Η δε ανάγκη για μια δικαιολογία για να εφαρμοστεί η διαφορετική αυτή προσέγγιση ενδεχομένως να είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο η επίθεση της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι δεν εμποδίστηκε από τις Δυτικές ειδικές υπηρεσίες.

Προφανώς, το σχέδιο των Δυτικών να διαιρέσουν τη Συρία σε υποτελείς περιφέρειες-κρατίδια οδηγεί σε 3 βασικά σενάρια: 

Σενάριο 1ο: Η συσσώρευση στρατευμάτων και η κλιμάκωση στην περιοχή θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ του ΝΑΤΟ και του εναλλακτικού συνασπισμού κατά του ISIS, του οποίου ηγείται η Ρωσία.
Μια τέτοια περιφερειακή σύγκρουση θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε ένα παγκόσμιο πόλεμο. Η πιθανότητα δε αυτή ενισχύεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η Τουρκία, κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, έχει ήδη δείξει ότι είναι πρόθυμη να κλιμακώσει την κατάσταση, προκειμένου να στηρίξει τις παράνομες επιχειρήσεις διακίνησης πετρελαίου που συνδέονται με την δράση του ISIS. 

Σενάριο 2ο: Σε περίπτωση που ο Συριακός Στρατός, με την υποστήριξη των τοπικών παραστρατιωτικών δυνάμεων, του Ιράν και της Ρωσίας, δεν είναι σε θέση να κατορθώσει μια σημαντική επιτυχία στο πεδίο της μάχης, η Συρία θα μπορούσε να διαιρεθεί εύκολα από τις χερσαίες δυνάμεις των Δυτικών, που υποστηρίζονται από τις εναέριες δυνάμεις και τις δράσεις των μυστικών υπηρεσιών του ΝΑΤΟ.
Μια άμεση στρατιωτική επέμβαση με στόχο την ανάληψη του ελέγχου των πετρελαϊκών και κρίσιμης σημασίας υλικοτεχνικών υποδομών παραμένει επίσης ένα ανοιχτό ενδεχόμενο. Ακόμη και αν το ΝΑΤΟ και οι περιφερειακοί του σύμμαχοι αναλάβουν με επιτυχία τον έλεγχο ενός σημαντικού μέρους της χώρας, αυτή η κλιμάκωση είναι απίθανο να αποφευχθεί. Η κατάσταση θα γίνει ακόμα πιο έντονη λόγω της ίδρυσης ενός επιθετικού ψευδοκράτους μέσα στην επικράτεια της Συρίας. Λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν ότι η εναλλακτική συμμαχία κατά του ISIS δεν πρόκειται να καταθέσει τα όπλα, εύκολα θα μπορούσε να προκύψει μια ανοιχτή σύγκρουση από τις ενδιαφερόμενες δυνάμεις. 

Σενάριο 3ο:  Τέλος, εάν ο Συριακός Στρατός, υποστηριζόμενος από τη Ρωσία και το Ιράν, αναλάβει τον έλεγχο των βασικών τομέων της χώρας, η Συμμαχία υπό την αμερικανική ηγεσία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το γεγονός ότι η Συρία εκ των πραγμάτων θα απελευθερωθεί από τις τρομοκρατικές ομάδες που την καταστρέφουν. Έτσι θα μπορούσε να αποτραπεί μια άμεση στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ.
Στην περίπτωση αυτή, φυσικά, οι χώρες του ΝΑΤΟ θα ενισχύσουν την παρουσία τους στο Ιράκ και θα χρησιμοποιήσουν  την κατάσταση αυτή ως έρεισμα για να οργανώσουν νέες καταστροφικές ενέργειες κατά της Συρίας.
Ωστόσο, το σενάριο αυτό δεν παύει να είναι η ασφαλέστερη εκδοχή για την αποφυγή, ή έστω την καθυστέρηση, μιας παγκόσμιας κλιμάκωσης.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Cengiz Candar

The conflict between Russia and Turkey that was sparked by Turkey’s downing of a Russian fighter jet on Nov. 24 is too serious to be treated in any sense of sarcasm and with emotional outbursts.

On Dec. 3, delivering his state of the nation address, Vladimir Putin voiced his anger and accused his Turkish counterpart Recep Tayyip Erdogan and the Turkish leadership.

"Allah only knows, I suppose, why they did it. And probably, Allah has decided to punish the ruling clique in Turkey by taking their mind and reason,” Putin said.

Yet it seems that he did not want to leave the “punishment” to Allah. He implied that Russia will take it on.

“But, if they expected a nervous or hysterical reaction from us, if they wanted to see us become a danger to ourselves as much as to the world, they won’t get it. … We are not going to rattle the sabre. But, if someone thinks they can commit a heinous war crime, kill our people and get away with it, suffering nothing but a ban on tomato imports, or a few restrictions in construction or other industries, they’re delusional. We’ll remind them of what they did, more than once. They’ll regret it. We know what to do,” the Russian leader said in a menacing tone.

The Russian autocrat implied unequivocally that the escalation between Russia and Turkey will not be confined to Moscow’s economic sanctions or trade embargo imposed upon Turkey. Short of a war, it could be in any form that will increase tensions in an already volatile geopolitical arena. It might prove to be difficult to prevent it from reaching undesirable and unintended consequences.

It is perhaps harboring the most serious seeds of conflict between the West and a resurgent Russia in the post-Cold War period.

In irate Russian public reaction against Turkey, relatively sober analyses rarely find their way to the Russian press. The following lines from a Moscow Times article reflect such a rarity:

“Putin should think thrice before striking once. The chances of his strategy becoming clear in the end are great and this would anger Ankara and worry the West. Besides, Turkey is no soft target, Erdogan doubly so. The irony is that Turkey is in many ways similar to Russia, from its revisionist plans and the aggressiveness of its intelligence agencies, to the character of its ambitious autocrat-presidents. It may lack the excitement of a war in the shadows, but ultimately Putin would be best served sticking to the humdrum world of the boycott and the diplomatic rebuke.”

The psychological war seemed to be an important component of Russia’s escalation of the conflict with Turkey. In this, the Russian Defense Ministry also took part and alleged that Turkey and its president’s family are involved in illicit oil trafficking with the Islamic State (IS). Russia’s defense ministry had called journalists to a briefing at its command center on Dec. 2 to show slides and satellite imagery allegedly depicting proof that Turkey was profiting from the trade in IS oil.

“A unified team of bandits and Turkish elites operates in the region to steal oil from their neighbors [Iraq and Syria],” Deputy Defense Minister Anatoly Antonov said.

President Erdogan was quick to retort. From Qatar, he dismissed the Russian accusations, labeling them as “slander.”

Earlier, when Putin made similar allegations, Erdogan had promised “to vacate his post of Turkey’s presidency if the claims are substantiated by concrete evidence.”

It was bizarre that Erdogan, who was venomous and furious at such claims when put forward domestically, had never pronounced the word “resignation,” but whenever such a claim is voiced by Putin, he could bet on his head.

Prime Minister Ahmet Davutoglu, on his way to Azerbaijan, recalled the Soviet era of Russia, and said, "Nobody attaches any value to the lies of this Soviet-style propaganda machine,"
As a matter of fact, Turkey’s American friends were not eager to buy the Russian allegations. Spokesmen from the US Department of Defense and Department of State rejected the allegations put forward by the deputy defense minister of Russia.

Since Nov. 24, US President Barack Obama has said that Turkey has the right to self-defense. He has pressed Russia to hit IS targets in Syria rather than trying to shore up the regime of Bashar al-Assad. He also sent clear signals that the United States has no intentions to let Turkey down against an increasingly nervous Russia.

However, as “there is no free lunch” in Washington, the American support to Turkey could only come against Russia if Turkey remains in line with the rest of its NATO allies and the United States in the fight against IS.

Turkey is widely believed to have dragged its feet in fighting with its coalition partners against IS and has, most of the time, not seen eye to eye with its Western allies in its Syria policy.

Ash Carter, the US Secretary of Defense, in a tacitly critical tone, said recently that Turkey should do more in its capacity in the fight against IS. “France has been galvanized by the attacks in its capital, Britain is debating expanded airstrikes, Italy has made important contributions in Iraq, and Germany is making more contributions,” he noted. “All countries, including the United States, must do more. Turkey must do more to control its border.”

Ottoman Turkey, the predecessor of the Republic of Turkey, had a reputation of perennial confrontation with its mighty neighbor Russia. Both empires fought around 13 wars between the 17th and 20th centuries. Apart from the Crimean War of 1853-1856 that was fought in alliance with Great Britain and France, the Ottomans never won a war against the Russians.

Turkey’s fate in the 20th century was also sealed through its relations with Russia. Its entry to World War I, which brought the end of the Ottoman Empire, was prompted by the bombardment of the Russian Black Sea ports by the two German warships that had taken refuge in Bosphorus and then joined the Ottoman navy. The aftermath of World War II saw the threats of Stalin that led to Turkey’s application to NATO with Western shelter for its survival.

The latest conflict with Russia deprives Erdogan of the autonomy in foreign and security policy he was seeking against Turkey’s Western allies.

In 2014, Erdogan had gone the extra mile during the G-20 summit at St. Petersburg and had asked Putin in their joint press conference, “Why don’t you let us in to the Shanghai Group, so we could be liberated from our ties to the European Union?”

There were enough signs that he had wanted to emerge as the leader and spokesman of the Islamic world, a position that would not be compatible by being a faithful and regular member of the West.
Downing the Russian fighter jet put such ambitious objectives of Erdogan in jeopardy, if not made them impossible to realize.

Turkey once again finds itself under the Russian hammer while, this time, resting on the Western anvil.

Russian allegations of Turkish leadership’s transactions with IS will continue. The rejection of Turkey’s Western partners and primarily of Washington will have credence only if Erdogan contributes to the anti-IS fight much more than he has done and also if he toes the line with the Western coalition partners on many fields.

Such a trajectory, most probably, was not what Erdogan had envisaged in his term as Turkey’s president.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


O Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν φαίνεται πως προσπαθεί να αναστήσει την Οθωμανική αυτοκρατορία. Διαφορετικά θα θυμόταν πως δεν πρέπει να προκαλεί τη Ρωσία από την οποία οι Οθωμανοί τόσες ήττες είχαν υποστεί στο παρελθόν.

Αυτό δηλώνει ο γνωστός Βρετανός ιστορικός και δημοσιογράφος Νόρμαν Στόουν. «Ενθαρρύνοντας τον πόλεμο στην Συρία ο Ερντογάν δεν προέβλεψε τις συνέπειες για την Τουρκία. Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή καθίσταται ολοένα και περισσότερο πολύπλοκη, συνεχώς εξελισσόμενη με νέους δρώντες και τους αντιπάλους της Άγκυρας να αυξάνονται», δήλωσε.

Ο Ερντογάν φαντασιώνεται εαυτόν ως έναν παντοδύναμο ηγέτη, καθήκον του οποίου είναι να δημιουργήσει «αγνές γενιές» μουσουλμάνων και να βοηθήσει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και τους άλλους συμμάχους του στην Συρία.

Είναι προφανές πως η Τουρκία βοηθά το Ισλαμικό Κράτος καθώς στόχος του Ερντογάν είναι η ανατροπή του προέδρου Άσαντ. «Ο τυχοδιωκτισμός του Ερντογάν έχει αποδειχθεί επιτυχής για την ώρα, όμως έχει μεταβάλει σε τέτοιο βαθμό την τουρκική εξωτερική πολιτική ώστε πλέον να διακινδυνεύει ακόμα και την καταστροφή της χώρας του», αναφέρει ο Βρετανός ιστορικός σε άρθρο του στην εφημερίδα The Guardian.

Ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας σε συνδυασμό με μεγαλομανία κρύβονται πίσω από την πολιτική Ερντογάν και τον υποχρεώνουν να προχωρά σε τόσο επικίνδυνα βήματα. Μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους η Τουρκία έχει κερδίσει και την οργή της Μόσχας.

Η κατάρριψη ήταν μια πρόκληση ώστε, εάν η Μόσχα απαντούσε με τον ίδιο τρόπο, οι ΗΠΑ να απαιτήσουν τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στην περιοχή, ώστε να επιτρέψουν στον Ερντογάν να επικρατήσει επί των αντιπάλων του.

Ωστόσο η φιλοδοξία του δε επαληθεύτηκε. Τώρα οι δυτικές χώρες μπορεί και να ξεχάσουν τον Άσαντ και να αρχίσουν να συνεργάζονται με τη Ρωσία ώστε να ηττηθεί ο χειρότερος αντίπαλος, το ΙΚ. Η Τουρκία μπορεί, λοιπόν, να απομονωθεί.

 Ουδείς μπορεί να προβλέψει τη ακριβή εξέλιξη της σύγκρουσης Μόσχας-Άγκυρας. «Ωστόσο οι Τούρκοι, υπάρχει ένα μάθημα που πρέπει να θυμούνται. Μην προκαλείτε τη Ρωσία», καταλήγει ο Βρετανός ιστορικός.

Πηγές Guardian, SputnikNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



  • Η Τουρκία βαφτίζει βοήθεια την εισβολή των στρατιωτών της στο Ιράκ και προειδοποιεί ότι είναι καθήκον της Τουρκίας να προστατεύσει τους στρατιώτες της!!!
  • Η κυβέρνηση του Ιράκ καταγγέλει παράνομη τουρκική εισβολή και δίνει περιθώριο 48 ωρών για αποχώρηση των τούρκων στρατιωτών 
  • Διήμερη απαγόρευση πολιτικών πτήσεων από το Ιράκ στην Τουρκία
Από μόνες τους οι αεροπορικές επιχειρήσεις δεν θα είναι αρκετές για να εκδιώξουν την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος από τη Συρία και χρειάζεται μια αποτελεσματική χερσαία δύναμη μέσω της υποστήριξης στη μετριοπαθή αντιπολίτευση της Συρίας, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Melvut Cavusoglu.

Ο τούρκος ΥΠΕΞ έκανε τα σχόλια αυτά σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό κανάλι της Τουρκίας Kanal 24.

Ο Cavusoglu είπε επίσης πως η Τουρκία έχει καθήκον να προστατεύσει τους στρατιώτες της γύρω από την ελεγχόμενη από το Ισλαμικό Κράτος ιρακινή πόλη Μουσούλη και ο λόγος της παρουσίας τους εκεί είναι απλώς για να εκπαιδεύσουν και να συμβουλεύσουν τους ιρακινούς συναδέλφους τους.

Ο ιρακινός πρωθυπουργός Haider al - Abadi δήλωσε χθες πως η Βαγδάτη μπορεί να απευθυνθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αν τα τουρκικά στρατεύματα που έχουν σταλεί στο βόρειο Ιράκ δεν αποσυρθούν μέσα σε 48 ώρες.

Ο Abadi δήλωσε πως η ανάπτυξη εκατοντάδων μελών των τουρκικών δυνάμεων έγινε χωρίς την έγκριση ή τη γνώση της ιρακινής κυβέρνησης και χαρακτήρισε την ανάπτυξή τους ως παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας.

Όμως ο Cavusoglu είπε στη συνέντευξη στο Kanal 24 πως ο Abadi έχει ζητήσει επανειλημμένα ενεργότερη τουρκική υποστήριξη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Είπε πως πιστεύει ότι άλλες χώρες έχουν παίξει έναν ρόλο στην αντίδραση του Ιράκ.

«Είναι καθήκον μας να παράσχουμε ασφάλεια στους στρατιώτες μας που παρέχουν εκπαίδευση εκεί», είπε ο Cavusoglu.

Ο τούρκος πρωθυπουργός Ahmed Davutoglu είπε χθες πως η δραστηριότητα είναι μια συνηθισμένη εναλλαγή στρατιωτών για την υποστήριξη ενός στρατοπέδου που οι τουρκικές δυνάμεις είχαν στήσει προηγουμένως με αίτημα του κυβερνήτη της Μουσούλης και σε συντονισμό με το ιρακινό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο ο ιρακινός υπουργός Άμυνας Khaled al - Obaidi δήλωσε πως είπε στον τούρκο ομόλογό του πως η πιο πρόσφατη ανάπτυξη τούρκων στρατιωτών έγινε χωρίς ενημέρωση ή συντονισμό με τη Βαγδάτη και ότι πρέπει να αποσυρθούν.

Ο τούρκος ΥΠΕΞ είπε ακόμη πως η Τουρκία έχει έντονες διαφορές με το Ιράν σχετικά με την πολιτική στη Συρία και στο Ιράκ και ότι οι σεκταριστικές πολιτικές της Τεχεράνης είναι ένας κίνδυνος για την περιοχή, αλλά δεν υπάρχει κρίση μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Cavusoglu πρόσθεσε επίσης πως η Τουρκία υποστήριζε πάντα το Ιράν και θέλει να διατηρεί καλές σχέσεις μαζί του, αλλά κάλεσε την Τεχεράνη να αποφύγει «ισχυρισμούς και συκοφαντία», χωρίς να διευκρινίζει σε τι αναφέρεται.

Απαγορευτικό του Ιράκ σε αεροπλάνα της Τουρκίας για να "περάσουν" ρωσικοί πύραυλοι από την Κασπία

Μια νέα σοβαρή εξέλιξη που επιδεινώνει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις Τουρκίας Ιράκ, μετά την αυθαίρετη εισβολή μικρής τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στο βόρειο Ιράκ που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από την Βαγδάτη αλλά και έντονες επικρίσεις προς την Άγκυρα από τις ΗΠΑ, κάνουν γνωστή τουρκικές εφημερίδες.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με δημοσίευμα του τουρκικού τύπου, (Taraf, Yeni Şafak), η κυβέρνηση της Βαγδάτης απαγόρευσε την πτήση όλων των αεροσκαφών πάνω από τον εναέριο χώρο του βορείου Ιράκ στις περιοχές της Σουλεϊμανιέ και Ερμπίλ για δυο μέρες, για να διευκολύνει το πέρασμα των ρωσικών επιθετικών πυραύλων που εκτοξεύονται από την Κασπία με στόχο στρατηγικής σημασίας θέσεις των Τζιχαντιστών στην Συρία.

Η ίδια κίνηση είχε επαναληφτεί το διήμερο 23-25 Νοεμβρίου όταν και τότε οι Ρώσοι είχαν βομβαρδίσει την Συρία από πλοία του ρωσικού στόλου από την Κασπία θάλασσα.

Η κίνηση αυτή πλήττει κυρίως τις τουρκικές αεροπορικές εταιρείες, όπως οι Atlasglobal και Pegasus που εκτελούν καθημερινά αεροπορικά δρομολόγια μεταξύ Τουρκίας και της αυτόνομης κουρδικής περιοχής του βορείου Ιράκ. Αλλά η βασική επίπτωση αυτής της απαγόρευσης που έχει εκνευρίσει την Άγκυρα, είναι ότι εμποδίζονται οι πτήσεις των τουρκικών μαχητικών που βομβαρδίζουν τον τελευταίο καιρό θέσεις του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ.

Έτσι η Τουρκία καταφέρνει να δημιουργήσει άλλο ένα εχθρό της στο νοτιοανατολικά της σύνορα, το Ιράκ, που πνέει μένεα κατά της Άγκυρας για τις αυθαίρετες στρατιωτικές της κινήσεις μέσα στο ιρακινό έδαφος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα συνηθισμένα "λάθη" των αμερικανών επαναλαμβάνονται, αν και μέχρι στιγμής δεν έχουν βομβαρδίσει νοσοκομεία ή βρεφοκομεία όπως έκαναν παλαιότερα σε Αφγανιστάν και (πρώην) Γιουγκοσλαβία 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Κάποια στιγμή ή θα πρέπει οι ΗΠΑ να προβληματιστούν με την ικανότητα των χειριστών της πολεμικής τους αεροπορίας ή θα πρέπει να κατανοήσουν πως ο ρόλος τους έχει γίνει αντιληππτός και είναι περισσότερο διαυγής και από το νερό πηγής...
Φυσικά, σύμφωνα με την τελευταία αμερικανική "επιτυχία", γίνεται αντιληπτό πως τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Τουρκία καταβάλλουν πολύ σημαντικές προσπάθειες να "ρευστοποιήσουν" υπέρ των συμφερόντων τους τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ακολουθούν τις ίδιες (σχεδόν) μεθόδους προκειμένου να επιτύχουν στις στοχεύσεις τους. Βέβαια, ως κοινό παρονομαστή τόσο η Άγκυρα όσο και ο Λευκός Οίκος, έχουν την πλήρη αποτυχία των βίαιων ενεργειών τους, αφού το μόνο που κατορθώνουν είναι να στρέψουν εναντίον τους την (σκεπτόμενη) διεθνή κοινότητα, αφού όλοι γνωρίζουν (άσχετα αν δεν το ομολογούν δημοσίως) πως πρωταίτιοι των όσων τραγικών συμβαίνουν σε Συρία και Ιράκ είναι η Τουρκία και οι ΗΠΑ, που φρόντισαν για την σύσταση, εκπαίδευση, εξοπλισμό και δραστηριοποίηση των τζιχαντιστών του DAESH (ISIS), προς τους οποίους υπήρξε και πλήρης επιμελητεία (logistics) ακόμη και για τη νοσηλεία όσων τραυματιζόντουσαν στα πεδία των μαχών κατά αμάχων...

Το τελευταίο περιστατικό έρχεται να επιβεβαιώσει την γεωπολιτική κατάντια των ΗΠΑ, οι οποίες διασύρονται πλέον από τις στρατηγικές που ακολουθούν είτε με την χρήση χρήσιμων ηλιθίων (βλ. τζιχαντιστές) είτε με την συνεργασία κρατών που λειτουργούν ως τρομοκράτες. Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ επιβεβαιώνουν πως βρίσκονται στην δύση της παντοδυναμίας τους και με ηγεσία που θεωρείται επιεικώς ως ακατάλληλη δεν διστάζουν να επαναλάβουν τον κάκιστο εαυτό τους δολοφονώντας γυναικόπαιδα ή στρατιωτικούς που πολεμούν κατά της τρομοκρατίας.

Φερόμενο αεροπορικό πλήγμα του συνασπισμού κατά του ISIS υπό τις ΗΠΑ είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο Σύριων στρατιωτικών. Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του BBC, που επικαλείται το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάων. οι νεκροί από το πλήγμα, που έλαβε χώρα στην επαρχία στην Ντέιρ αλ Ζουρ (ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το Ισλαμικό Κράτος) είναι τέσσερις, Αντίστοιχα, σε δημοσίευμα του Russia Today, που επικαλείται την συριακή κυβέρνηση, γίνεται λόγος για τρεις νεκρούς, 13 τραυματίες και κατεστραμμένα στρατιωτικά οχήματα.



Εάν ισχύουν τα προαναφερθέντα, θα πρόκειται για το πρώτο αεροπορικό πλήγμα του συνασπισμού που είχε αποτέλεσμα τον θάνατο ανδρών των κυβερνητικών δυνάμεων. H Δαμασκός αντέδρασε έντονα, κάνοντας λόγο για «επιθετική πράξη» και διαμαρτυρόμενη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κατά το Russia Today, εκτοξεύτηκαν εννιά πύραυλοι κατά του στόχου. Ωστόσο, ο διεθνής συνασπισμός το αρνείται.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, το πλήγμα έλαβε χώρα στο στρατόπεδο Σάεκα, κοντά στην πόλη του Αγιάς. Το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας, και σχεδόν ολόκληρη την πρωτεύουσα, Ντέιρ αλ Ζουρ. Όπως ανέφερε το Παρατηρητήριο, άλλο πλήγμα, το οποίο επίσης θεωρείται πως προήλθε από τον συνασπισμό, και σημειώθηκε το βράδυ στην πόλη, είχε αποτέλεσμα τον θάνατο μιας γυναίκας και δύο εκ των παιδιών της.

Στο μεταξύ, ο γγ του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ έχει αποκλείσει την αποστολή χερσαίων δυνάμεων για να πολεμήσουν κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, τονίζοντας την ανάγκη για ενίσχυση των τοπικών δυνάμεων στην σύγκρουση. «Δεν είναι στην ατζέντα του συνασπισμού και των συμμάχων του ΝΑΤΟ» είπε στην εφημερίδα Tages- Anzeiger, όταν ερωτήθηκε σχετικά. «Οι ΗΠΑ έχουν έναν περιορισμένο αριθμό Ειδικών Δυνάμεων. Προτεραιότητα έχει ωστόσο η ενίσχυση των τοπικών δυνάμεων. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι η μόνη επιλογή» συμπλήρωσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Όλοι μαζί σε μια άριστη συνεργασία για το παράνομο εμπόριο πολύτιμων αρχαίων αντικειμένων από τις περιοχές που κατέχουν οι Τζιχαντιστές, και τα οποία μέσω και με την μεσολάβηση της συμμάχους τους Τουρκίας, τα πουλάνε σε πολύ καλές τιμές στις ΗΠΑ. Η αρχαιοκαπηλία σε όλο της το μεγαλείο.

Την αποκάλυψη όλης αυτής της ιστορίας την κάνει η τουρκική εφημερίδα Cumhurrıyet, αναφέροντας ότι την περίοδο 2010-2014 το μεγάλο αυτό κύκλωμα της αρχαιοκαπηλίας μόνο από τα αρχαία νομίσματα που πουλήθηκαν μέσω Τουρκίας στις ΗΠΑ, κέρδισε 2,3 εκατομμύρια δολάρια.

Το εντυπωσιακό είναι πως η τουρκική εφημερίδα επικαλείται αναφορές της Επιτροπής Εξωτερικού Εμπορίου των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία εδώ και καιρό οργιάζει το παράνομο εμπόριο αρχαίων αντικειμένων από τους Τζιχαντιστές που μέσω κυρίως Τουρκίας τα προωθούν στις ΗΠΑ, αποκομίζοντας κέρδη ύψους 32 εκατομμυρίων 23 χιλιάδων δολαρίων. Την αναφορά αυτή υπογράφουν ο πρώην αναλυτής της CIA, Yaya J Fenusie, καθώς και ο Αμερικανός ειδικός ιστορικός, Alex Joffe, που κατήγγειλαν αυτό το λαθρεμπόριο των αρχαίων αντικειμένων.

Παράλληλα σύμφωνα με το βρετανικό BBC, τον περασμένο Φεβρουάριο στα σύνορα Τουρκίας Συρίας διακινήθηκε από τους Τζιχαντιστές ένα πολύτιμο αρχαίο εύρημα αξίας 1,1 εκατομμυρίων δολαρίων, από τα οποία οι Τζιχαντιστές αποκόμισαν σαν φόρο καθαρά 220 χιλιάδες δολάρια.

Οι χώρες «κλειδιά» της παράνομης διακίνησης των αρχαίων είναι κυρίως η Τουρκιά και σε δεύτερο βαθμό ο Λίβανος. Εκτός από αυτές εμπλέκονται σε μικρότερο βαθμό σαν διαμετακομιστικοί σταθμοί, το Ισραήλ, τα κατεχόμενα της Κύπρου και η Ιορδανία. Τα δυο τελευταία χρόνια, 2013 και 2014, μεγάλο μέρος των κλεμμένων αρχαίων πέρασαν στην Σαουδική Αραβία και στο Κατάρ για να πουληθούν στο εξωτερικό.

Τα μεγάλο σκάνδαλο είναι ότι ενώ στις ΗΠΑ γνωρίζουν για αυτό το εμπόριο αρχαιοκάπηλων, καθώς και ότι η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος συνέταιρος των Τζιχαντιστών, ουσιαστικά δεν έχει γίνει τίποτα για να σταματήσει καθώς οι μεγαλύτεροι πελάτες βρίσκονται στην Αμερική.

Η διεθνής υποκρισία για άλλη μια φορά σε όλο της το μεγαλείο!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανώνυμος Τούρκος χρήστης του Twitter είχε προειδοποιήσει εβδομάδες πριν!!!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Νέα τροπή παίρνει η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους από την Τουρκία. Και αυτή η εξέλιξη κάθε άλλο παρά ευνοεί τις θέσεις της Τουρκίας (και των ΗΠΑ) η οποία επέμενε σε λάθος που συνέβη αλλά και σε παραβίαση του εθνικού εναέριου χώρου της από το ρωσικό μαχητικό.
Με ολοένα και πιό ενισχυμένες τις θέσεις της Μόσχας για "πισώπλατο χτύπημα" και εσκεμμένο του Ερντογάν, η Τουρκία βρίσκεται σε ολοένα και δυσκολότερη θέση, αφού έχει ήδη κηρυχθεί ένας άτυπος οικονομικός πόλεμος της Ρωσίας κατά της Τουρκίας. Ένας πόλεμος, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της οικονομικής αποδυνάμωσης, αλλά που συνοδεύεται και με (σχεδόν) καθημερινές ρωσικές "εκπλήξεις" προς τον σουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν. Η ρωσική πολιτική της αποδυνάμωσης και απογύμνωσης των τουρκικών ισχυρισμών, συνοδεύεται από έναν ψυχολογικό πόλεμο ανακοινώσεων και αναμένεται λίαν συντόμως να κλιμακωθεί μέσω μίας "αόρατης" στήριξης των Κούρδων τόσο στο Ιράκ και την Συρία, όσο -κυρίως- μέσα στην Τουρκία.

Η νέα εξέλιξη, λοιπόν, ήρθε από το tweeter και την αποκαλύπτουν τα Wikileaks. Έτσι, t weets χρήστη του Twitter υπό την ονομασία @fuatavni_f τον Οκτώβριο υποδεικνύει το Wikileaks, στα οποία – εβδομάδες πριν την κατάρριψη του ρωσικού Su-24 από τουρκικά μαχητικά- προειδοποιούσε για σχέδια της κυβέρνησης Ερντογάν περί κατάρριψης ρωσικού μαχητικού λόγω φόβων για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Ο εν λόγω ανώνυμος χρήστης χαρακτηρίζεται γνωστό «Βαθύ Λαρύγγι» (Deep Throat- από την πηγή που διέρρευσε τις πληροφορίες στους δημοσιογράφους που έφεραν στο φως το σκάνδαλο Watergate) και έχει φήμη πηγής που κατά καιρούς έχει φέρει στο φως εξαιρετικά αμφιλεγόμενα/ σκοτεινά σχέδια της τουρκικής κυβέρνησης.

Όπως αναφέρεται σε ανάλυση που αναπαράγει το Wikileaks σε αυτό το πλαίσιο, ο Ερντογάν επεδίωκε συσπείρωση και κινητοποίηση των ψηφοφόρων του εν όψει τις εκλογές, που έγιναν στη 1 Νοεμβρίου, «στήνοντας» κλιμάκωση εντάσεων με τη Ρωσία – και σε αυτό το σχέδιο εντάσσονταν εντολές του για κατάρριψη ρωσικών αεροσκαφών που επιχειρούσαν στη Συρία, λόγω υποτιθέμενης «παραβίασης» του τουρκικού εναερίου χώρου.
Υπενθυμίζεται ότι η ρωσική θέση είναι ουδέποτε το μαχητικό (που συνετρίβη σε συριακό έδαφος) παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο και ότι παρέμεινε στον συριακό σε όλη τη διάρκεια του περιστατικού.

Αυτά συμβαίνουν ενώ όλα πλέον δείχνουν πως έχει υπάρξει μία "παράταξη δυνάμεων" που πρόκειται να συγκρουστούν. Οι λεονταρισμοί των δηλώσεων ή ενεργειών (π.χ. είσοδος της Τουρκίας στο Ιράκ) αποτελούν μέρος της παράδοσης προεορτίων των μαχών, αν και επειδή το περιβάλλον στη Μέση Ανατολή κρίνεται ιδιαίτερα "ρευστό", γίνονται κινήσεις υποκλοπής συμμάχων μεταξύ των δύο αντίπαλων μερών (καμία σχέση δεν έχει το DAESH με τις δυνάμεις που έχουν τοποθετηθεί για να συγκρουστούν), ενώ την ίδια στιγμή γίνεται μία ψυχολογική προετοιμασία στους πολίτες των δυτικών χωρών (Ευρώπη και ΗΠΑ) προκειμένου -υπό το καθεστώς τρομοκράτησής τους- να αποδεχτούν ως μοναδική λύση την επικείμενη σύγκρουση. Καταλύτης και πυροκροτητής φαίνεται πως θα είναι η Τουρκία, η οποία από κυνηγός μετατράπηκε σε βέβαιο θήραμα (αφού τόλμησε να παίξει με το γόητρο της Ρωσίας).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



  • Μπαράζ κρίσεων αποδεικνύουν τα λάθη που έχουν γίνει στην Ευρώπη
  • Τα προβλήματα που δεν έπρεπε να δημιουργήσει το ευρώ και το προσφυγικό
  • Γιατί η διάσπαση θα προηγηθεί της όποιας περαιτέρω ολοκλήρωσης
Του Wolfgang Münchau
Financial Times

Το κύριο χαρακτηριστικό της σημερινής ΕΕ είναι η συσσώρευση κρίσεων. Δεν είναι ατύχημα. Συμβαίνει γιατί οι πολιτικές δεν δουλεύουν. Ηγέτες όπως ο Ντ. Κάμερον και ο Βίκτορ Ορμπαν, πρωθυπουργοί της Μεγάλης Βρετανίας και της Ουγγαρίας, βάζουν ερωτήματα ακόμα και για δομικές αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε η Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως η ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων.

Η ΕΕ είναι μια ασταθής ισορροπία: μικρές διαταραχές μπορούν να παράξουν μεγάλες αλλαγές. Φτάσαμε σε αυτό το σημείο γιατί τα διάφορα σχέδια της Ενωσης τώρα έχουν ένα αρνητικό οικονομικό αντίκτυπο σε μεγάλα τμήματα του ευρωπαϊκού πληθυσμού.

Δεν θα διστάσω ποια να πω, για παράδειγμα, ότι ο μέσος Ιταλός είναι σε χειρότερη θέση λόγω του ευρώ. Η χώρα δεν είχε πραγματική ανάπτυξη αφότου υιοθέτησε το νόμισμα, ενώ αναπτύχθηκε με ανεκτούς μέσους όρους πριν – και δεν άκουσα λογική εξήγηση που να μην το αποδίδει αυτό στις ροές των νομισματικών διευθετήσεων της Ευρώπης.

Αυτό δεν είναι μόνο πρόβλημα της ευρωζώνης. Όπως υποστήριξε ο Simon Tilford του Centre for European Reform οι χειρότερα αμειβόμενοι Βρετανοί βρίσκονται σε ακόμα χειρότερη θέση. Το πραγματικό τους εισόδημα υποχώρησε και η ανεπάρκεια παροχής στέγης έχει αυξήσει το κόστος στέγασης.

Αμφότερες οι τάσεις επιδεινώθηκαν από την καθαρή εισροή εργαζομένων από το εξωτερικό, παρότι η καθαρή μετανάστευση στην Μεγάλη Βρετανία δεν ήταν ακραία, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά στάνταρτ.

Κανένας δεν είναι σε θέση να κάνει μια αντικειμενική εκτίμηση για τις συνέπειες της μετανάστευσης στο δικό του εισόδημα και τον πλούτο, αλλά δεν είναι παράλογο να υποπτευθεί ότι μια εισροή μεταναστών και η μείωση του πραγματικού του εισοδήματος κάπως συνδέονται.

Οι Δανοί που την προηγούμενη εβδομάδα ψήφισαν κατά της κατάργησης του δικαιώματος της χώρας να απέχει από θέματα εσωτερικών και δικαιοσύνης της ΕΕ, επίσης λειτούργησαν λογικά. Γιατί να επιλέξουν ένα κοινό σύστημα δικαιοσύνης που ακόμα δεν μπορεί να παράξει επαρκή επίπεδα συντονισμού μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων στη μάχη κατά της τρομοκρατίας;

Τα εσωτερικά όπως και τα θέματα δικαιοσύνης είναι δημόσια αγαθά. Γιατί ένας λογικός ψηφοφόρος να προτιμήσει ένα δυσλειτουργικό παροχέα αγαθών;

Τα ίδια ισχύουν και για την Φινλανδία. Η χώρα έχει εμπλακεί σε μια τετραετή ύφεση. Υπάρχει τώρα μια κοινοβουλευτική διαδικασία στα σκαριά που μπορεί να καταλήξει σε δημοψήφισμα για το εάν πρέπει να εγκαταλείψει την ευρωζώνη.

Δεν νομίζω ότι η Φινλανδία θα κάνει αυτό το βήμα, για πολιτικούς λόγους. Την ίδια στιγμή όμως δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι η οικονομία και η απασχόληση θα ανέκαμπταν αν το έκανε. Η υποτίμηση θα ήταν πολύ ισχυρότερο εργαλείο από την πολιτική που η κυβέρνηση προσπαθεί να εφαρμόσει τώρα: βελτίωση ανταγωνιστικότητας μέσω μείωσης μισθών.

Αμφότερες Φινλανδία και Ιταλία παραμένουν στην ευρωζώνη παρά τα λογικά οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτό δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί. Η νομισματική ένωση, η ενιαία αγορά και τα υπόλοιπα υποτίθεται ότι θα ήταν «οικονομικά ουδέτερα» στην χειρότερη των περιπτώσεων.

Αν η Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν ένα δημοκρατικό ομόσπονδο κράτος δεν θα είχαμε αυτή τη συζήτηση. Δεν θα υπήρχε κρίση του ευρώ, ούτε μεταναστευτική κρίση. Ενα τέτοιο κράτος δεν είναι όμως εφικτό τώρα. Αυτός είναι ο λόγος που η ασταθής ισορροπία πιέζει τώρα προς την άλλη κατεύθυνση, αυτή της αποσύνθεσης.

Δεν μιλώ για μια επίσημη αποσύνθεση της ΕΕ, αλλά για την άτυπη: αυτή είναι μια σταδιακή διάβρωση της πολιτικής σημασίας που αφήνει την ΕΕ επισήμως «άθικτη», αλλά μόνο ως μια ένδοξη ζώνη ελεύθερων συναλλαγών και με μόνο την ελάχιστη τεχνική υποδομή που είναι απαραίτητη για αυτό το σκοπό. Εν ολίγοις θα γίνει κάτι εξαιρετικά κοινότυπο.

Η παρηγοριά είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο βέβαιο πεπρωμένο που οδηγεί στην αποσύνθεση, όπως δεν υπήρξε ποτέ βεβαιότητα για την «ακόμα στενότερη ένωση», όπως αναφέρει αλαζονικά το προοίμιο των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Τα διαφορετικά αποτελέσματα είναι πιθανά. Αυτό για το οποίο πείθομαι όλο και περισσότερο, όμως, είναι ότι αν πρόκειται να υπάρξει ένα ακόμα στάδιο ολοκλήρωσης θα πρέπει να προηγηθεί ένα στάδιο διάσπασης…

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




To κατωτέρω άρθρο, ενώ δεν εκφράζει την κυριαρχούσα σχολή σκέψης στη σημερινή αμερικανική ηγεσία, παρουσιάζει εντούτοις ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς δημοσιεύεται σε κλασσικό συντηρητικό όργανο της αμερικανικής Δεξιάς.

Του Ted Galen Carpenter
National Interest

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η άφρων ενέργεια της Τουρκίας να καταρρίψει ένα ρωσικό αεροπλάνο το οποίο φαίνεται πως παραβίασε τον εναέριο χώρο της όχι για περισσότερο από 17 δευτερόλεπτα είναι μόνο το τελευταίο επεισόδιο που θα έπρεπε να κτυπήσει καμπάνες κινδύνου σε άλλες πρωτεύουσες του ΝΑΤΟ. Η ριψοκίνδυνη επιθετικότητα της Αγκύρας υστερεί μόνο της υποκρισίας της. Τα τουρκικά αεροπλάνα παραβίασαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδος περισσότερες από 2.000 φορές, μόνο το 2014. Και το 2014 ήταν ένα αντιπροσωπευτικό έτος τέτοιων επεισοδίων. Οι ΄Ελληνες αξιωματούχοι από μακρού διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι η χώρα τους είναι υποχρεωμένη να αφιερώνει μέγα μέρος του αμυντικού προϋπολογισμού της για να αναχαιτίζει αεροπλάνα που ασκούν αυτές τις παραβιάσεις. Ευτυχώς, ωστόσο, η Αθήνα ουδέποτε μιμήθηκε τους τουρκικούς κανόνες για να εκτινάξει τέτοια αεροπλάνα έξω από τον ουρανό.

Το επεισόδιο με τη Ρωσία είναι ανησυχητικό. Ευτυχώς η κυβέρνηση του Βλαδίμηρου Πούτιν απάντησε μέχρι τώρα μόνο με οικονομικές κυρώσεις. Αλλά ο Πούτιν κατέστησε επίσης σαφές ότι επανάληψη επίθεσης εναντίον ρωσικών αεροπλάνων που επιχειρούν στη Συρία θα έχει πολύ σοβαρότερες συνέπειες. Αυτό το ενδεχόμενο δεν είναι ακαδημαϊκού απλώς ενδιαφέροντος για τις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ. Το άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού Συμφώνου υποχρεώνει τους συμβαλλομένους να θεωρήσουν μιαν επίθεση εναντίον ενός ως επίθεση εναντίον όλων. Το ξεκαθάρισμα, άν μελλοντικό επεισόδιο αποτελεί ρωσική επίθεση ή τουρκική πρόκληση, θα ήταν πολύ δύσκολο –και θα συνεπήγετο εν δυνάμει βαρείες συνέπειες.

Η πραγματικότητα είναι πως η Τουρκία αποτελεί έναν ανεύθυνο ταραξία. Το ΝΑΤΟ υποτίθεται πως είναι μια συμμαχία ειρηνικών δημοκρατιών. Αλλά αυξάνουν συνεχώς οι αποδείξεις ότι η Τουρκία δεν ανταποκρίνεται σε κανένα από τα δύ κριτήρια. Στην ευμενέστερη ερμηνεία η χώρα αυτή είναι αυτό που ο σχολιαστής Fareed Zakaria αποκάλεσε μια «ανελεύθερη δημοκρατία» -ένα κράτος που διεξάγει περιοδικές εκλογές, αλλά όπου δεν υπάρχει αξιόπιστη προστασία της διαφωνίας και όπου η πολιτική διαδικασία νοθεύεται υπέρ του κυρίαρχου καθεστώτος. Ο όρος περιγράφει ακιβοδίκαια τη Τουρκία. Η κυβέρνηση του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν διώκει και φυλακίζει σε αυξανόμενη κλίμακα δημοσιογράφους και άλλους επικριτιτές της. Μόλις την εβδομάδα προ των εθνικών εκλογών του Νοεμβρίου οι αρχές κατέσχεσαν τρείς σταθμούς τηλεοράσεως αντιπάλων του καθεστώτος. Η ιδιοκτησία τους δόθηκε αμέσως σε συμμάχους του Ερντογάν, οι οποίοι τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές πλημμύρισαν τα ερτζιανά με «ειδήσεις» και σχόλια εξύμνησης του προέδρου και του κόμματός του. Τέτοια συμπεριφορά είναι εντυπωσιακά παρόμοια με τα αυταρχικά μέτρα της κυβέρνησης Πούτιν*. Μια άλλη ομοιότητα με την συμπεριφορά της Ρωσίας είναι η πολιτική απέναντι σε ασθενέστερες χώρες. Το Κρεμλίνο εισέπραξε δικαιολογήσιμη καταδίκη για τις ενέργειές του τοσο στη Γεωργία όσο και στην Ουκρανία. Η Μόσχα εχρησιμοποίησε τον πόλεμο του 2008 εναντίον της Γεωργίας για να αποσπάσει δύο εξεγερμένες επαρχίες, την Αμπχαζία και την Νότιο Οσετία και να τις μετατρέψει σε ημι-ανεξάρτητα ρωσικά προτεκτοράτα.Και φυσικά η κυβέρνηση Πούτιν προσάρτησε την Κριμαία από την Ουκρανία και υποστήριξε τις χωριστικές δυνάμεις στην περιοχή Ντονμπάς της Ουκρανίας.

Αλλά προ πολλού, η Τουρκία επραγματοποίησε περισσότερο απρόκλητη επιδρομή εναντίον ενός μικρού γείτονα. Το 1974, τα τουρκικά στρατεύματα όχι μόνο εισέβαλαν στην Κύπρο, αλλά προχώρησαν στην κατάληψη του 37% του εδάφους της και στην εκτόπιση των κατοίκων. Η ΄Αγκυρα στη συνέχεια εγκαθίδρυσε στις κατεχόμενες περιοχές ένα κράτος-μαριονέτα, τη «Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» και στη διαδρομή των χρόνων πλημμύρισε την έκταση με εποίκους από την ηπειρωτική Τουρκία. Είναι κάπως άβολο για τις Δυτικές δυνάμεις να καταδικάζουν τις ενέργειες του Πούτιν στη Γεωργία και την Ουκρανία, όταν μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ είναι ένοχη για παρόμοια δράση.

Αλλά η διπλοπρόσωπη πολιτική της Αγκύρας απέναντι στο Ισλαμικό Κράτος θα έπρεπε να αποτελέσει την τελευταία πρόκληση για τα λοιπά μέλη της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία μαζί με την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ ήσαν οι κύριοι υποστηρικτές των σουνιτικών ομάδων που τελικά συνενώθηκαν για να συγκροτήσουν το Ισλαμικό Κράτος (Ι.Κ.). Μέγα μέρος του στρατιωτικού οπλοστασίου που διαθέτουν οι πολεμιστές του είναι προϊόν αυτής της γεναιοδωρίας. Ακόμη και όταν έγινε ολοφάνερο πως το Ι.Κ. είχε γίνει ένα τέρας Φρανκεστάϊν, με το δικότου πρόγραμμα δράσεως, η ΄Αγκυρα δεν δεσμεύθηκε να καταπολεμήσει αυτήν την οργάνωση. Πράγματι οι τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις φαίνεται να στοχεύουν περισσότερο στην εξασθένιση των κουρδικών δυνάμεων στη Συρία και στο Ιράκ παρά να κυνηγήσουν το Ι.Κ. Και ακόμη χειρότερα: Η Τουρκία επέτρεψε στο Ι.Κ. τη μεταφορά πετρελαίου από τη βόρειο Συρία στη Τουρκία, προς πώληση στη διεθνή αγορά, εξασφαλίζοντας έτσι μια μείζονα πηγή συνεχούς εισοδήματος για το τρομοκρατικό κίνημα. Η Μόσχα κατήγγειλε ότι ο λόγος για τον οποίο η Τουρκία κατέρριψε το ρωσικό αεροπλάνο ήταν επειδή οι ρωσικές αεροπορικές επιχειρήσεις στη Συρία παρεμπόδιζαν τη ροή του πετρελαίου και αυτή η κατηγορία μπορεί θαυμάσια να ευσταθεί. Πράγματι, έχουν προκύψει στοιχεία ότι ο γιός του Ερντογάν εμπλέκεται στο παράνομο εμπόριο πετρελαίου.

Είναι αρκετά κακό για το ΝΑΤΟ να αναμένεται να υποστηρίζει έναν αφρονα επιθετικό σύμμαχο, που θα μπορούσε να εμπλέξει άλλα μέλη σε ένα καταστροφικό πυρηνικό πόλεμο. Αλλά είναι ακόμη χειρότερο όταν αυτός ο «σύμμαχος» δείχνει αδιάψευστα σημάδια ότι αποτελεί μια πέμπτη φάλαγγα, που βοηθεί και υποκινεί τον εχθρό της συμμαχίας, που έχει υποσχεθεί να συντρίψει. Είναι καιρός για τις Ηνωμένες Πολιτείες και για τα άλλα μέλη του ΝΑΤΟ να προβούν σε μια νηφάλια αξιολόγηση του λεγομένου Τούρκου συμμάχου. Και θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η αποπομπή αυτής της χώρας από το ΝΑΤΟ.

* Ο Τed Galen Carpenter είναι παλαιό μέλος του Ινστιτούτου CATO, συνεργάτης του National Interest (Το Εθνικό Συμφέρον) και συγγραφέας δέκα βιβλίων και 600 άρθρων διεθνούς πολιτικής. Το τελευταίο βιβλίο του τιτλοφορείται « Επικίνδυνοι εταίροι: Οι Παγίδες των Συμμαχιών της Αμερικής με Αυταρχικά Καθεστώτα».

Σημείωση ιστολογίου: Ο κ. Κάρπεντερ είναι παραπληροφορημένος για την κατάσταση του Τύπου στη Ρωσία, όπου εφημερίδες και άλλα ΜΜΕ, οικονομικώς ενισχυόμενα απο αμερικανικές πηγές, περιλούουν τον Πούτιν με επίθετα και καρικατούρες και ασκούν βιαιότατη πολεμική ακόμη και στην αλληλεγγύη προς τους ρωσικούς πληθυσμούς του Νταμπάς. Η κυκλοφορία τους όμως είναι ασήμαντη, ενώ η δημοτικότητα του «αυταρχικού Πούτιν» υπερβαίνει το 86%, κατά την τελευταία δημοσκόπιση ξένης εταιρείας.
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Fredrik Wesslau

Οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας έχουν πάει από το κακό στο χειρότερο την εβδομάδα μετά από την κατάρριψη από την Τουρκία του ρωσικού Su-24. Η πιο πρόσφατη κλιμάκωση ήρθε την περασμένη εβδομάδα όταν ο πρόεδρος Putin κατηγόρησε την Τουρκία ότι κατέρριψε το αεροσκάφος για να προστατέψει τις γραμμές ανεφοδιασμού του πετρελαίου που έρχεται από την ISIS. Ο πρόεδρος Erdogan απάντησε τονίζοντας πως θα παραιτούνταν εάν η Ρωσία μπορούσε να το αποδείξει αυτό και κάλεσε τον πρόεδρο Putin να κάνει το ίδιο στην περίπτωση που η Ρωσία δεν κατάφερνε να προσκομίσει στοιχεία.

Παρά τις εκκλήσεις του προέδρου Obama και άλλων, και προς τις δύο πλευρές να αποκλιμακώσουν την κατάσταση, κάτι τέτοιο φαίνεται απίθανο για την ώρα. Η Μόσχα όχι μόνο απάντησε με οργισμένες δηλώσεις, αλλά προχώρησε και σε επιθέσεις-αντίποινα εναντίον τουρκικών assets στη Συρία, επιβάλλοντας αυστηρές κυρώσεις και αναπτύσσοντας πυραύλους εδάφους-αέρος.

Γιατί η Μόσχα αποφάσισε να "ανεβάσει” το περιστατικό; Σε ένα πρώτο επίπεδο, η σκληρή αντίδραση είναι συναισθηματική -η Ρωσία θεωρεί ότι η στρατιωτική και εθνική της υπερηφάνεια έχει πληγεί. Το θράσος της Τουρκίας στην κατάρριψη του αεροσκάφους, θεωρείται αδιανόητο για τη Ρωσία. Ο ιστορικός αντίπαλος της Ρωσίας, και πιο πρόσφατα, μικρός εταίρος, πρέπει να πάρει ένα μάθημα.

Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ήταν ιδιαίτερα "δηλητηριώδη” και επιδίωξαν να δαιμονοποιήσουν την Τουρκία και τον πρόεδρο Erdogan. Η κακόβουλη Τουρκία έχει αντικαταστήσει τους φασίστες Ουκρανούς και τους δολοφονικούς τρομοκράτες της ISIS, ως βασικό εχθρό της Ρωσίας. Το αντί-τουρκικό αίσθημα στη Ρωσία οδήγησε στο να δεχθεί η τουρκική πρεσβεία στην Μόσχα, επίθεση με πέτρες από εξαγριωμένους διαδηλωτές.

Αυτό που προκάλεσε ιδιαίτερη πικρία στην Μόσχα, ήταν η αποφασιστικότητα της Άγκυρας να δηλώσει εξ αρχής ότι σκοπίμως κατέρριψε το αεροσκάφος αντί να προσπαθήσει να δώσει μια εξήγηση πιο ήπια. Έκτοτε, η Άγκυρα έχει υιοθετήσει μια σε μεγάλο βαθμό προκλητική στάση απέναντι στη Ρωσία. Ενώ ο Erdogan έχει εκφράσει την λύπη του και δήλωσε πως είναι "πραγματικά λυπημένος” από την κατάρριψη, δεν έχει ζητήσει την συγνώμη που του ζητήθηκε από την Μόσχα. Αντιθέτως, έχει δηλώσει πως όσοι παραβιάζουν τον τουρκικό εναέριο χώρο, θα πρέπει αυτοί να ζητούν συγνώμη.

Στην καρδιά αυτού του περιστατικού βρίσκεται η θεμελιώδης διαφορά μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας για τον Assad. Η Ρωσία υποστηρίζει το καθεστώς του Assad ενώ η Τουρκία είναι ένας από τους πιο ένθερμους αντιπάλους του. Η κατάρριψη του Su-24 δεν ήταν τίποτα λιγότερο από τον συνεχιζόμενο έμμεσο πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, που σε κάποια στιγμή έγινε πιο θερμός. Πέρα από τα συναισθήματα, εξυπηρετεί τους στρατηγικούς στόχους του Κρεμλίνου στη Συρία η μη συγχωρητική γραμμή εναντίον της Τουρκίας, καθώς ασκεί πιέσεις στην Τουρκία να κάνει ένα βήμα πίσω από την υποστήριξη των ανταρτών που είναι εναντίον του Assad.

Η κατάρριψη δίνει επίσης στη Μόσχα μια ευκαιρία να προσπαθήσει να μπει "ανάμεσα” στα μέλη του ΝΑΤΟ. Με την σκληρή της αντίδραση, η Ρωσία ελπίζει να τροφοδοτήσει την άποψη ορισμένων μελών του ΝΑΤΟ, ότι η Τουρκία αντέδρασε υπερβολικά και ότι ήταν αδικαιολόγητα προκλητική σε μια στιγμή που η Γαλλία προσπαθεί να φέρει τη Ρωσία στο συνασπισμό της εναντίον της ISIS.

Η συνεχιζόμενη σύγκρουση λέει πολλά για την φύση των δύο καθεστώτων, σε Ρωσία και Τουρκία. Και τα δύο διοικούνται από ισχυρές προσωπικότητες των οποίων η προσωπική νομιμότητα εξαρτάται από την επίδειξη δύναμης τόσο στην εσωτερική πολιτική όσο και στις διεθνείς σχέσεις. Αυτό επίσης εξηγεί γιατί η κόντρα έχει γίνει τόσο προσωπική.

Και οι δύο πρόεδροι έχουν επενδύσει στο προσωπικό τους πρεστίζ για να έλθουν στην εξουσία. Η αξιοπιστία τους θα υπονομευόταν από μια επίδειξη αδυναμίας, αν για παράδειγμα ζητήσουν συγνώμη ή εάν προχωρήσουν σε μια χειρονομία συμφιλίωσης.

Για τη Ρωσία, η κατάρριψη συνιστά ένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Η στρατιωτική επέμβαση στη Συρία οφείλεται εν μέρει στο να δείξει στον κόσμο πως η Ρωσία μπορεί να προβάλει σκληρή δύναμη πέρα από τα όρια του εγγύς εξωτερικού της. Η κατάρριψη του Su-24 ήταν η πρώτη πραγματική πρόκληση σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας. Τώρα η Μόσχα πρέπει να αποδείξει ότι η Ρωσία μπορεί να περάσει το τεστ.

Πριν από λίγες ημέρες, η Ρωσία επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία οπυ απαγορεύουν συγκεκριμένες εισαγωγές, απαγορεύουν την επέκταση των συμβάσεων για τους Τούρκους που εργάζονται στη Ρωσία, τερματίζουν την ταξίδια χωρίς βίζα, και σταματούν τις πτήσεις τσαρτερ. Αυτές οι κυρώσεις δεν συνδέονται με κανέναν ειδικό όρο που πρέπει να πληροί η Τουρκία. Μάλλον είναι εκδικητικές. Πρόκειται για μια επιδειξη ισχύς καθώς και μια επίδειξη ότι η Ρωσία μπορεί να παίξει το παιχνίδι της Δύσης με τις έξυπνες, στοχευμένες κυρώσεις -αν και η τιμωρητική αιτιολογία είναι περασμένου αιώνα. Κατά μία έννοια, η Ρωσία χρησιμοποιεί μέσα του 21ου αιώνα για να εφαρμόσει μια πολιτική του 19ου αιώνα.

Αλλά οι κυρώσεις πιθανώς δεν είναι αρκετές. Η Ρωσία μπορεί να θέλει μια κάποιου είδους στοχευμένη στρατιωτική εκδίκηση. Τα πλήγματα εναντίον ανταρτών υποστηριζόμενων από την Τουρκία στα σύνορα, έχουν ήδη αυξηθεί. Μια ημέρα μετά από την κατάρριψη, φαίνεται ότι η Ρωσία επιτέθηκε σε ένα τουρκικό κομβόι, πέντε χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν.

Το πιο σημαντικό, η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει τη διαφωνία ως μια ευκαιρία να αναπτύξει τους πυραύλους S-400 στην αεροπορική της βάση στη Λατάκια. Αυτά τα προηγμένα οπλικά συστήματα, δίνουν στη Ρωσία ικανότητες "αντί-πρόσβασης/άρνησης πρόσβασης σε περιοχή” στη Συρία και στην Αν. Μεσόγειο. Η Ρωσία έχει τώρα την ικανότητα να καταρρίπτει κάθε αεροπλάνο, σε εύρος 400 χλμ από την αεροπορική της βάση.

Στην πραγματικότητα, η Ρωσία έχει καθιερώσει μια ζώνη μη πτήσεων στη Δυτική Συρία. Αυτό ανατρέπει τις προσπάθειες της Άγκυρας για να δημιουργήσει μια ασφαλή ζώνη. Και επίσης θέτει τα εναέρια assets άλλων κρατών, δυνητικά στην μέση. Κανένας δεν πρόκειται να πετάξει εντός του εύρους των 400 χλμ των S-400 εάν πρώτα δεν συνεργαστεί στενά με τη Ρωσία. Υπάρχουν αναφορές ότι οι ΗπΑ, Γαλλία, και άλλα κράτη-μέλη του συνασπισμού κατά της ISIS, μειώνουν τον αριθμό των επανδρωμένων πτήσεων και αντί αυτού στηρίζονται στα drones μετά από την εγκατάσταση των αντιπυραυλικών συστημάτων.

Κανένας, εκτός ίσως από την ISIS και τον Assad, δεν έχει συμφέρον να επιδεινωθεί αυτή η διαφωνία. Αλλά αυτή ακριβώς φαίνεται να είναι η κατεύθυνση στην οποία οδηγούνται τα πράγματα.

Πηγή ecfr.eu

Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στενεύει ο διεθνής κλοιός γύρω από την Άγκυρα και τις σχέσεις της κυβέρνησης Ερντογάν με το Ισλαμικό Κράτος, καθώς μετά τις ανοιχτές ρωσικές καταγγελίες για λαθρεμπόριο πετρελαίου από τους τζιχαντιστές από τον στενό κύκλο και συγγενείς του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το Πεντάγωνο αφήνει αιχμές που επιβεβαιώνουν τα όσα καταλογίζει στον «σουλτάνο» η Μόσχα.

Σε δηλώσεις του σε δημοσιογράφους αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ υποστηρίζει ότι η ποσότητα του πετρελαίου που μεταφέρεται παράνομα από τη Συρία και τις πετρελαιοπηγές που ελέγχονται από τζιχαντιστές είναι χαμηλή και δεν αποφέρει κέρδη σε καμία από τις δύο πλευρές, ωστόσο με τον τρόπο αυτό παραδέχεται το λαθρεμπόριο, επιβεβαιώνοντας τις ρωσικές καταγγελίες.

«Η εκτίμηση μας είναι ότι δεν πραγματοποιείται διακίνηση σημαντικών ποσοτήτων πετρελαίου μεταξύ των περιοχών που βρίσκονται στον έλεγχο του ΙΚ και της Τουρκίας», σημείωσε ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι «η ποσότητα αυτή παρουσιάζει πτώση».

«Η ποσότητα του πετρελαίου που διακινείται παράνομα είναι εξαιρετικά χαμηλή και έχει μειωθεί μέσα στο χρόνο και είναι ήσσονος σημασίας από την άποψη της ποσότητας και των κερδών», προσθέτει χαρακτηριστικά, εκτιμώντας πως για τη διακίνηση 20.000 βαρελιών ημερησίως απαιτούνται περίπου 1.000 φορτηγά. «Ένας τέτοιος αριθμός δεν έχει παρατηρηθεί να περνά τα τουρκοσυριακά σύνορα» πρόσθεσε.

«Σε οικονομικούς όρους δεν βγάζει νόημα αυτό να συμβαίνει. Τα στοιχεία δεν μας φανερώνουν χιλιάδες φορτηγά να περνούν από αυτή την περιοχή και θα χρειαζόντουσαν να περάσουν από αρκετές διαφορετικές περιοχές ελέγχου και σε κάθε σημείο θα έπρεπε να πληρώσουν προμήθεια», τόνισε.

«Δεν βρίσκω λογική στο επιχείρημα ότι πραγματοποιείται διακίνηση σημαντικής ποσότητας πετρελαίου», υποστήριξε, επισημαίνοντας ότι ενώ παρατηρείται κάποια διακίνηση μεταξύ των γειτονικών χωρών, απέρριψε εντελώς πως αυτή είναι ποσότητα τέτοια ώστε να είναι επικερδής.

«Το πετρέλαιο καταναλώνεται σχεδόν εξολοκλήρου μέσα στις περιοχές ελέγχου της Συρίας και το εμπόριο γίνεται με το καθεστώς» του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, υπογράμμισε, υιοθετώντας με αυτόν τον τρόπο στο τέλος και την τουρκική θέση για εμπορικές σχέσεις με τους τζιχαντιστές του καθεστώτος Άσαντ.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή

Το Συμβούλιο Κορυφής της Ε.Ε. γονάτισε εμπρός στον ωμό εκβιασμό των Νεοοθωμανών, άμεσων συνεργών του εγκληματικού Χαλιφάτου.

Οι έμφοβοι ηγετίσκοι της Ευρώπης παραδόθηκαν αμαχητί στις ακόρεστες αξιώσεις του τυχοδιώκτη σουλτάνου με αντάλλαγμα όχι να τους λύσει το εφιαλτικό προσφυγικό που ο ίδιος περιθάλπτει και δυναμιτίζει τόσο καιρό, αλλά απλώς να το καταπραΰνει – αν το κάνει και αυτό – οπωσδήποτε πάντως αναλώμασι της Ελλάδος. Του τα έδωσαν όλα: χρήμα, βίζες, διάπλατα ορθάνοικτες πόρτες, και το δουλεμπόριο δουλεμπόριο…

Το βρώμικο αλισβερίσι Άγκυρας - Τζιχαντιστών δεν ενόχλησε τους Δυτικούς. Υποκάρδιος μοναδικός πόθος τους να εξοβελίσουν την Ρωσία και να ανατρέψουν τον Άσαντ.

Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο Ερντογάν έχει απολέσει την εμπιστοσύνη των Η.Π.Α., και είναι persona non grata για τον Πούτιν και τον Νετανιάχου, η Τουρκία στο Συμβούλιο Κορυφής γίνεται δεκτή εν χορδαίς και οργάνοις και περνούν όλα, μα όλα! τα αίτηματά της.

Η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής διά του «Σχεδίου Συνεργασίας Ε.Ε. - Τουρκίας εξεχώρησε στην γείτονα αρμοδιότητες και κυριαρχικά δικαιώματα ελληνικά παραβιάζοντας προκλητικά Συμβάσεις ICAO, ΙΜΟ, Συνθήκη Παρισίων εις βάρος μας (ad hoc Κύρα Αδάμ, Liberal, 27/11/15).

Αν και οι νουνεχέστεροι στην Ε.Ε. είναι σίγουροι ότι η Άγκυρα τους «δουλεύει», υποκύπτουν στις πιέσεις της Μέρκελ, που φαντασιώνεται ότι μέσω Τουρκίας θα λύσει το δικό της ολοένα ενοχλητικότερο «προσφυγικό». Με τον πατροπαράδοτο γερμανικό φιλοτουρκισμό παρεμβαίνει αυτή σε Αθήνα και Λευκωσία σέρνοντάς μάς στην ύποπτη Τριμερή και σε δημόσια, εξ Αγκύρας παραίνεση Τσίπρα προς Αναστασιάδη για άνοιγμα των κλειστών κεφαλαίων Ε.Ε. – Τουρκίας. Φτάνει τόση «διάσωση» από Μέρκελ – Σόιμπλε. Χορτάσαμε!

Δεν προλάβαμε να χαρούμε τη σωστή κουβέντα του δικού μας: «Είναι ανόητο και αδιανόητο αυτό που συμβαίνει στο Αιγαίο. Ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς. Εσείς για να παραβιάζετε, εμείς για να σας αναχαιτίζουμε. Έχουμε τα πιο σύγχρονα οπλικά συστήματα στον αέρα και από κάτω δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τους διακινητές που πνίγουν αθώους ανθρώπους». Μόλις όμως μας…μάλωσε ο βεζύρης, τη μαζέψαμε. Και αυτός συνέχισε το «αλλαχ-άρεστο» έργο του: υπερπτήσεις εξοπλισμένων τουρκικών μαχητικών πάνω από 4 νησιά μας (1/12/15). Αφερίμ κουζούμ! Στο ίδιο κλίμα άθλιο δημοσίευμα των FT με απειλή έξωσής μας από τη Σέγκεν, επειδή «δεν φυλάγουμε αποτελεσματικά τα σύνορά μας»! Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!

Στη Μεγαλόνησο παίζεται ένα ετεροκατευθυνόμενο ύπουλο παιχνίδι. Τη στιγμή που συντελούνται ευνοϊκές γεωστρατηγικές αλλαγές στην ευρύτερη περιοχή και τα εντοπισθέντα κοιτάσματα ανοίγουν νέους ορίζοντες, η εμμονή στα προηγούμενα ολισθήματα περί “χωριστής κυριαρχίας” και “πολιτικής ισότητας”, και στην «ανανική» προϊστορία της κυπριακής ηγεσίας οδηγεί νομοτελειακά στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων του Αττίλα, διακαή πόθο του ξένου παράγοντα (διάβαζε Βικτώρια Νούλαντ).

Να «χαλιναγωγήσουμε» την Λευκωσία. Αλλά προϋποτίθεται ότι πατάμε γερά. Αλλιώς «τυφλός τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται» (Ματθ. 15,14).

Η επίσημη Ελλάς κατά κανόνα υποτιμά το ακαταμάχητο στρατηγικό πλεονέκτημα, την γεωπολιτική μας θέση. Αυτό μας καθιστά απαραίτητους και αναντικατάστατους. Αρκεί να μη σπεύδουμε «πρόθυμοι» και «δεδομένοι».

Ιδού στάδιον λαμπρόν για μια διεκδικητική και αληθινά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Όμως η διακυβέρνηση μιας χώρας έχει άλλου διαμετρήματος απαιτήσεις και η δυναμική διπλωματία είναι το πυρηνικό της όπλο.

Η στάση της Ρωσίας σε συσχετισμό με αυτήν του Ισραήλ διευρύνει τα όρια των ελληνικών ελιγμών σε Κυπριακό, Αιγαίο, Ενεργειακό. Οι Δυτικοί εξάλλου γνωρίζουν ότι: για την Άγκυρα το ISIS εξακολουθεί να μην είναι τρομοκρατική οργάνωση. Ο κολλητός του σουλτάνου και επικεφαλής της ΜΙΤ Φιντάν καλεί την Δύση να συνεργαστεί με το Χαλιφάτο, ενώ ο υιός Μπιλάλ ελέγχει το λαθρεμπόριο πετρελαίου του ISIS. Μπίζνες αισχίστου είδους!

Μόνον αφελείς εδώ και έξω πιστεύουν ότι η Άγκυρα μπορεί να είναι ειλικρινής ακόμη και στη συμφωνία επαναπροώθησης. Κούνια που τους κούναγε!

Αφελής ή μάλλον δόλιος ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Stoltenberg. [Τον «ξεγύμνωσε» προχθές στο CNN (www.youtube.com/watch?v=bRi3cFR8VKI) η Hala Gorani (χίλια μπράβο της!)] Δικαιολογούσε θρασύτατα την κατάρριψη του SU-24. Και όταν επιμόνως ρωτήθηκε για τις κατά συρροήν παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου ξεροκατάπινε – απτό στην οθόνη – χωρίς να απαντά, γεγονός που υποχρέωσε την έντιμη δημοσιογράφο να του καταλογίσει ότι «το ΝΑΤΟ εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά». Τελικά για τη Συμμαχία «άλλα’ν’τ’άλλα, κι άλλο της Παρασκευής το γάλα»!

Τα Διεθνή κοράκια (Σόρος-Πόλσον) έτοιμα να κατατρέξουν και τα «κόκκινα δάνεια» των δυστυχών Ελλήνων.

Αλλά κουράγιο αδέλφια. Μολονότι «η τύχη μας έχει τους Έλληνες ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και έως τώρα όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από εμάς και μένει και μαγιά» (Μακρυγιάννης). Είμαστε η μαγιά!





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με μία επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, οι παμμακεδονικές ενώσεις της υφηλίου, σε υυψηλούς τόνους επισημαίνουν την πρωθυπουργική (και κυβερνητική) υποχρέωση του κ. Τσίπρα να υπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα του ελληνισμού και όχι τον εθνομηδενισμό.

Προς Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα
ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ

Προς Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Εμείς οι Μακεδόνες που βρισκόμαστε σε όλα τα σημεία της γης, σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή με αφορμή την ανακοίνωση του Υπουργού Παιδείας κ. Νίκου Φίλη ότι πρόεδρος της επιτροπής και επικεφαλής της αναθεώρησης του προγράμματος και των σχολικών βιβλίων αναλαμβάνει ο κ. Αντώνης Λιάκος.

Ως Μακεδόνες, περήφανοι για τον πολιτισμό της γενέτειράς μας και ιδιαίτερα για την ιστορία του τόπου μας και του Μακεδονικού Αγώνα, δεν συμφωνούμε με τις απόψεις του κ. Λιάκου ο οποίος σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Η κατασκευή της ηρωικής εικόνας του Μακεδονικού Αγώνα από την Πηνελόπη Δέλτα φωτίζεται με την Έρευνα του Σπύρου Καράβα» όπου εξισώνει τους υπερασπιστές της Μακεδονίας μας, τους Μακεδονομάχους, με τους φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ.

Η γενικότερη στάση του κ. Λιάκου στο θέμα της ιστορίας και της παιδείας μας, οδηγεί στην απόδομηση της ελληνικής ιστορίας με πρόσχημα την ελευθερία της ιστορικής έρευνας. Η θέση του για την ύπαρξη του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και η επιδίωξή του στην αναθεώρηση των ιστορικών βιβλίων μας τρομάζει.

Το Άρθρο 16 (παρ. 2) του Συντάγματος των Ελλήνων αναφέρει: «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Πώς είναι δυνατόν η μαθητιώσα νεολαία της πατρίδας μας και κατ’ επέκταση η νεολαία της Διασποράς να αναπτύξει εθνική συνείδηση και οι νέοι μας να αισθάνονται περήφανοι για την ιστορία της πατρίδα τους όταν δεν γαλουχούνται και δεν διδάσκονται από τους δασκάλους τους για τις θυσίες των προγόνων τους οι οποίοι απελευθέρωσαν τη Μακεδονία από τους Τούρκους, αλλά και από τον κίνδυνο των κομιτατζήδων;

Τι θα ενώνει τον απανταχού Μακεδονικό Ελληνισμό, δηλαδή τους συλλόγους μας, όταν πλέον τα εξιδανικευμένα είδωλα του Παύλου Μελά, του Τέλου Άγρα, του Αντώνη Μίγκα, αλλά και τόσων άλλων που έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας μας, εξισώνονται με τους φανατικούς ισλαμιστές από το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας;

Σας παρακαλούμε να κάνετε το καθήκον σας προς τον ελληνισμό και να προστατέψετε την νεολαία μας από την διαστρέβλωση της ιστορίας που προωθεί ο κ. Λιάκος. Όλοι οι Έλληνες αλλά ιδιαίτερα εμείς οι Μακεδόνες είναι αδύνατον να δεχθούμε να δηλητηριάζονται οι νέοι μας με τις απαράδεκτες και ανιστόρητες ιδέες του εθνομηδενισμού.

Στηρίξτε τον ελληνισμό απομακρύνοντας τον κ.Λιάκο από την νευραλγική θέση που τον όρισε ο κ. Φίλης.

Με τιμή,

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
Νίνα Γκατζούλη Συντονίστρια ninagatzoulis@yahoo.com
Παμμακεδονική Ένωση Νέας Νότιας Ουαλίας (Σύδνευ Αυστραλίας)
και Συντονιστής Παν-Μακεδονικών Ενώσεων Αυστραλίας
Πρόεδρος: Νικόλαος Φασσούλας
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά
Πρόεδρος: Γιαντσούλης Δημήτριος
Παμμακεδονική ‘Ενωση Ευρώπης
Πρόεδρος: Τσορμπατζόγλου Παντελεήμων
Παμμακεδονική Ένωση Αφρικής
Πρόεδρος: Παπαθανασίου Αμύντας
Παμμακεδονική Ένωση Βικτώριας (Μελβούρνη Αυστραλίας)
Πρόεδρος: Μηνάς Δημήτριος
Παμμακεδονική Ένωση Νοτίου Αυστραλίας (Αδελαϊδα Αυστραλίας)
Πρόεδρος: Γενημαχαλιώτης Γεώργιος
Παμμακεδονική Ένωση Δυτικής Αυστραλίας (Πέρθ Αυστραλίας)
Πρόεδρος: Άφκος Παύλος
Παμμακεδονική Ένωση Οντάριο (Καναδά)
Πρόεδρος: Κάρας Δημήτριος

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ
Νίνα Γκατζούλη, Συντονίστρια ninagatzoulis@yahoo.com
Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων, Γεώργιος Τζούλης, Πρόεδρος
«Ομάδα 21» Μακεδονίας – Θράκης, Αντώνης Δασκόπουλος, Πρόεδρος
Σύλλογος Φλωρινιωτών Θεσσαλονίκης, Δημήτριος Γάκης, Πρόεδρος
Σύλλογος Απανταχού Πισοδεριτών «Η Αγία Τριάς», Μιχαήλ Λιάκος, Πρόεδρος
Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης, Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, επ. Πρόεδρος

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
«ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΈΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ»
Πρόεδρος: Τάτσιος Γεώργιος petritsi@hotmail.com
Κίνηση Δημοτών Έδεσσας «Ίων Δραγούμης»
Πολιτιστικός Σύλλογος Σιταριάς Φλώρινας «Νέοι ορίζοντες»
Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Λευκαδίων Ημαθίας «Η Αγία Παρασκευή»
Πολιτιστικός Σύλλογος Πολυπλάτανου Φλώρινας «Ο Μέγας Αλέξανδρος»
Μορφωτικός –Χορευτικός Σύλλογος Προμάχων Πέλλας «Οι Πρόμαχοι»
Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Πολυπλάτανου Ημαθίας
Σύλλογος των εν Βόλο Μακεδόνων «Ο Μέγας Αλέξανδρος»
Σύλλογος Σταρτσοβιτών και Φίλων Νέου Πετριτσίου Σερρών «Ο Άγιος Μηνάς»
Βιβλιόφιλοι Έδεσσας
Προοδευτικός, Πολιτιστικός, Επιμορφωτικός Σύλλογος Αμμουδιάς Σερρών
Πολιτιστικός Σύλλογος Γηγενών Κρύας Βρύσης «Οι Μακεδόνες»

Μορφωτικός, Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νέων Μεσημερίου «Ο Αριστοτέλης»
Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίας Μαύρας Μονόσπιτων Ημαθίας
Μορφωτικός, Πολιτιστικός Σύλλογος Ίδας «Ίων Δραγούμης»
Πολιτιστικός Σύλλογος Λουτρακίου Αλμωπίας «Το Πόζαρ»
Πολιτιστικός Σύλλογος Καμποχωρίου Ημαθίας «Μέγας Αλέξανδρος»
Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Νεοχωρίου Δήμου Αλεξάνδρειας Ημαθίας
Πολιτιστικός Σύλλογος Βώλακα Δράμας
Πολιτιστικός Σύλλογος Καλής Βρύσης Δράμας
Εκπολιτιστικός Όμιλος Γιαννιτσών «Η Πέλλα»
Ιστορική, Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών «Ο Φίλιππος»
Λαογραφικός, Μουσικοχορευτικός Σύλλογος Ιερισσού Χαλκιδικής «Καγκελευτός»
Σύλλογος Γυναικών & Φίλων Βαμβακόφυτου Σερρών «Ο Άγιος Γεώργιος»
Πολιτιστικός Σύλλογος Πλάτανου Ημαθίας «Το Τσινάφορο»
Πολιτιστικός Σύλλογος Γουμένισσας Κιλκίς «Παίονες»
Μουσικοχορευτικός Σύλλογος Προσοτσάνης Δράμας «Μέγας Αλέξανδρος»
Εκπολιτιστικός Όμιλος Δημητριτσίου Σερρών
Μορφωτικός, Πολιτιστικός Σύλλογος Σκύδρας Πέλλας «Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος»
Μορφωτικός, Πολιτιστικός Σύλλογος Μαυροβουνίου Πέλλας «Ελπίδα»
Μουσικοχορευτικός Σύλλογος Ελευθερούπολης Καβάλας «Το Πράβι»
Μορφωτικός, Πολιτιστικός Σύλλογος Τρίλοφου Ημαθίας «Αριστοτέλης»
Μορφωτικός, Πολιτιστικός Σύλλογος Νικήσιανης Καβάλας «Ο Αράπης»
Πολιτιστικός Σύλλογος Παλαιοχωρίου Καβάλας
Πολιτιστικός Σύλλογος Ηράκλειας Σερρών «Μακεδόνες»
Μορφωτικός & Εκπολιτιστικός Σύλλογος Παγονερίου Δράμας
Πολιτιστικός Σύλλογος Κάτω Καμήλας Σερρών
Σύλλογος Γυναικών Νιγρίτας Σερρών «Η Γερακίνα»
Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ασβεσταριωτών Πέλλας «Γκόνος Γιώτας»
Πολιτιστικός Σύλλογος Κολινδρού Πιερίας «Νικόλαος Λούσης»
Μορφωτικός Σύλλογος Γαρεφείου Αλμωπίας «Κώστας Γαρέφης»
Μορφωτικός, Πολιτιστικός Σύλλογος Κατερίνης «Οι Νοσταλγοί της Παράδοσης»
Πολιτιστικός Σύλλογος Χαροπού Σερρών «Ο Άγιος Γεώργιος»
Σύλλογος Γυναικών Νέου Σουλίου Σερρών
Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βρυσακίου Ημαθίας «Οι Ρεσινιώτες»
Πολιτιστικός Σύλλογος Μυρτόφυτου Καβάλας «Το Σύμβολον»
Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Μαυροχωρίου
Σύλλογος Ευελπίδων Μελενίκου

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΤΟ “ΚΟΙΝΟ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ”
Συντονιστής: Γιουματζίδης Δημήτριος macedonn@otenet.gr
Πανελλήνιος Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων «Ο Παύλος Μελάς» Θες/νίκη
Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Έδεσσας-Αλμωπίας
Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Καστοριάς
Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Φλώρινας
Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Αμυνταίου
Σύλλογος Φίλων του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Καστοριάς

Σύλλογος Φίλων του Διεθνούς Ιδρύματος «Μέγας Αλέξανδρος»
Φιλεκπαιδευτικός Όμιλος Φλωρίνης «Αριστοτέλης»
Πολιτιστικός Σύλλογος Σιταριάς Φλώρινας
Φορέας Ιστορίας και Πολιτισμού “Ιερά Δρύς” Κέλλας Φλώρινας
Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Νομού Κοζάνης
Πολιτιστικός Σύλλογος Κοζάνης “Οι Μακεδνοί”
Σύλλογος Φίλων Αρχαιοτήτων Έδεσσας «Οι Τημενίδες»
Σύλλογος Βετεράνων Αθλητών Στίβου Νομού Πέλλας
Πολιτιστικός Σύλλογος Κάτω Γραμματικού Έδεσσας «Πατριάρχης Χρύσανθος»
Σύλλογος «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού» Αριδαίας
Σύλλογος «Φίλων Μακεδονικής Πολιτιστικής Παράδοσης» Αλμωπίας
Μακεδονικός Χορευτικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Αμύντας» Καλυβίων
Μορφωτικός Περιβαλλοντικός Όμιλος Πέλλας «Αρχαία Πέλλα»
Μορφωτικός Σύλλογος Νέων Άρνισσας Έδεσσας
Μορφωτικός Χορευτικός Σύλλογος Χαρίεσσας Νάουσσας “ ’Αγιος Δημήτριος”
Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Κιλκίς «Τέχνη»
Πολιτιστικός Σύλλογος Γρίβας Κιλκίς
Πολιτιστική Εταιρεία Πανελλήνων «Μακεδνός» Θεσσαλονίκη
Σύλλογος Κοζανιτών Θεσσαλονίκης «Άγιος Νικόλαος»
Κέντρο Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ανατολικής Μακεδονίας
Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Ν.Σερρών Θεσσαλονίκης
Σύλλογος Σερρέων Θεσσαλονίκης
Πολιτιστική και Επιμορφωτική Εταιρεία Αρναίας Χαλκιδικής
Ένωση Βαβδινών Θεσσαλονίκης
Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας της Ιστορίας των Σερρών
Πολιτιστικός Σύλλογος Πεντάπολις Σερρών
Σύλλογος Σιδηροκαστρινών και Περιχώρων “Το Ρούπελ”
Λαογραφικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χρυσοχωράφων Σερρών
Πολιτιστικός Σύλλογος Σκοτουσαίων Σερρών
Σύνδεσμος Μοναστηριωτών Θεσσαλονίκης «Καρτερία»
Σύλλογος Στρωμνυτσιοτών Ελλάδος “Τιβεριούπολις”
Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Σερρών-Μελενίκου
Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων Μελενίκου “Η Αρμονία”
Παμμακεδονική Συνομοσπονδία Αθηνών.
Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων Αθηνών.
Συνομοσπονδία Μακεδόνων Λεκανοπεδίου Αττικής.
Σύνδεσμος «Αλέξανδρος Φιλίππου Έλλην Μακεδών»
Σύνδεσμος Γυναικών Θεσσαλονίκης εν Αθήναις
Σύνδεσμος Μακεδόνων και Θρακών Παπάγου-Χολαργού
Σύνδεσμος Πολιτών Ρήγας
Ένωση Μακεδόνων Κέρκυρας
Σύλλογος Μακεδόνων Νέου Ηρακλείου Αττικής «Μέγας Αλέξανδρος»

Κοινοποίηση: Πρόεδρο των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και Υπουργό Εθνικής Αμύνης κ. Πάνο Καμμένο
Μέλη της Βουλής των Ελλήνων
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι βέβαιο, πως πάλι θα επιχειρήσει να καλύψει την αδυναμία του ο κ. Τσίπρας να κυβερνήσει, με την προσπάθεια εύρεσης πολιτικής λύσης

Ματαίως θα αναμένει κάποιος αποτελέσματα, εάν επιχειρήσει να απαριθμήσει τα έργα της κυβέρνησης κατά το διαρρεύσαν έτος. Ένας χρόνος σχεδόν απραξίας και μη παραγωγής έργου, παρά μόνον κατεδάφιση πεπραγμένων των αστικών κυβερνήσεων, επειδή δεν προσιδιάζουν με το μαρξιστικό «νέο ύφος» που επαγγέλθηκε η κυβέρνηση.

Η Deutsche Welle, μεταφέρει άρθρο της Welt, όπου η Ελλάδα παρομοιάζεται με «ακυβέρνητο πλοίο». Δεν πρωτοτυπεί, αφού εδώ και καιρό στη Voria.gr γίνεται λόγος για «ακυβέρνητη κυβέρνηση».

Το άρθρο της Die Welt δημοσιεύθηκε εχθές στην Voria.gr, σημειώνω απλώς την διαπίστωση πως η Ελλάδα είναι πρακτικά ακυβέρνητη ενώ ο Αλέξης Τσίπρας προκαλεί και πάλι αναστάτωση στην Ευρώπη. Τίποτε σχεδόν δεν έχει γίνει, με τις ημερομηνίες αξιολόγησης να μετατίθενται, γεγονός που σημαίνει ότι μετατίθεται και η πολυαναμενόμενη ανάπτυξη. Είναι βέβαιο, πως πάλι θα επιχειρήσει να καλύψει την αδυναμία του ο κ. Τσίπρας να κυβερνήσει, με την προσπάθεια εύρεσης πολιτικής λύσης. Έως πότε μπορεί να συμβαίνει αυτό; Η Ελλάδα είναι ήδη στην εντατική, και ζει απλώς με σωληνάκια.

Ο κ. Α. Τσίπρας, δικαιολογήθηκε το καλοκαίρι ότι δεν υπήρχε κυβέρνηση έως τότε, επειδή όλη η δραστηριότητά του αφιερώθηκε στην «επιτυχία» του, της υπογραφής του επαχθούς Μνημονίου. Όμως, και οι 40 υπουργοί της κυβέρνησής του ασχολούνταν με αυτό το ζήτημα; Αγνοεί άραγε, πως και σε εποχές εμπόλεμης κατάστασης, η χώρα δεν παύει να διοικείται;

Ακόμη και αν γίνει η δικαιολογία παραδεκτή, πέρασαν από τότε άλλοι τέσσερις μήνες. Ποιο το έργο της ανασχηματισθείσας κυβέρνησης, που απαλλάχθηκε μάλιστα από την τροχοπέδη που έθεταν οι περί τον κ. Λαφαζάνη και την κα. Κωνσταντοπούλου (οι οποίοι, αγνοούντες και αυτοί τα περί την πολιτική, πίστεψαν όντως ότι το 60% του «όχι» στο δημοψήφισμα ήταν υπέρ των απόψεών τους, και έμειναν εκτός πολιτικής σκηνής).

Δόθηκε στον κ. Τσίπρα αρκετός χρόνος για να εγκλιματιστεί στην πραγματικότητα, και στις ουτοπικές επιδιώξεις των φοιτητικών του χρόνων, που φαίνεται πως παρέμεινε ακόμη στα χρόνια εκείνα της ανευθυνότητας. Δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία, υπάρχουν όμως συμπεράσματα.

Δεν έχω πλέον καμιά αμφιβολία, πως δεν έχει τα απαιτούμενα προσόντα να κυβερνήσει. Το επικοινωνιακό χάρισμα, δεν αρκεί, και δεν μπορεί να θρέψει τον λαό. Μπορεί να έχει την βούληση (τώρα μάλιστα που έγινε πλήρως αποδεκτός από την υπερατλαντική δύναμη και γεύθηκε τα οφέλη της εξουσίας), αλλά δεν μπορεί.

Υπάρχουν πολλοί «ηγέτες» που δεν μπορούν, αλλά έχουν δίπλα τους πλειάδα ικανών στελεχών. Στην περίπτωσή μας ούτε αυτό συμβαίνει. Επέλεξε μεν ο κ. Τσίπρας τους εκλεκτότερους της Αριστεράς, αλλά αυτοί οι «εκλεκτότεροι» ήσαν επικοινωνιακά δημιουργήματα, όπως και ο ίδιος. Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «αρχή άνδρα δείκνυσι». Τους είδαμε τους άνδρες και ταιριάζει γι’ αυτούς μια απάντηση σε ανάλογη περίπτωση του Ιωάννη Χρυσοστόμου «εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής».

Ο Ντε Γκωλ είχε πει, ότι η ικανότητα ενός ηγέτη κρίνεται κατά 50% από την ορθή επιλογή των συνεργατών του. Ο κ. Τσίπρας πολυάσχολος ων κατά τα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια σε αλλότρια, δεν παρακολουθούσε τους «ιμπεριαλιστές» πολιτικούς, προτιμώντας να υιοθετήσει την σύσταση του Μάο, ο οποίος στο ρητορικό ερώτημα αν πρέπει να επιλέγει κάποιος τους ικανούς ή τους έμπιστους, τάχθηκε υπέρ των δευτέρων με το επιχείρημα ότι οι ανίκανοι πολιτικώς έμπιστοι θα καθοδηγούν και θα παρακολουθούν τους ικανούς υφισταμένους τους.

Αυτό έπραξε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά αφενός ο ίδιος είχε ικανότητες να τους κατευθύνει, αφετέρου λειτουργούσε ακόμη στοιχειωδώς η κρατική μηχανή. Σήμερα, που ο κ. Τσίπρας μιμείται ακόμη και τον ήχο της φωνής του Α. Παπανδρέου, υφιστάμενοι των ακατάλληλων έμπιστων πολιτικών, ανήκουν στον ίδιο «προοδευτικό» χώρο, με τις ίδιες ελλείψεις των προϊσταμένων τους.

Με έναν πρωθυπουργό που αδυνατεί να κυβερνήσει, με υπουργούς που ομφαλοσκοπούν επιδιώκοντας να υλοποιήσουν τα νεανικά απωθημένα τους, και με στελέχωση της υπουργικής ακολουθίας με κομματικούς φίλους, ο τόπος δεν μπορεί να κυβερνηθεί. Αυτό φαίνεται άλλωστε, από την απουσία έργου (Για την έλλειψη και πολιτικού ήθους από κάποιους υπουργούς, δεν χρειάζεται να αναφερθώ ιδιαιτέρως - Καθημερινά είναι τα δημοσιεύματα).

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έπειτα από την προειδοποίηση της Βαγδάτης ότι θα προσφύγει στον ΟΗΕ για τα τουρκικά στρατεύματα στο βόρειο Ιράκ, η Άγκυρα ανακοίνωσε την Κυριακή ότι σταματά την περαιτέρω μεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή της Μοσούλης, η οποία βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους.

Ο πρωθυπουργός του Ιράκ Χαϊντέρ αλ-Αμπάντι είχε δηλώσει νωρίτερα την Κυριακή ότι η χώρα του θα προσφύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εάν οι τουρκικές δυνάμεις δεν αποσυρθούν εντός 48 ωρών, λέγοντας ότι η ανάπτυξή τους έγινε χωρίς την γνώση και την έγκριση της ιρακινής κυβέρνησης και ότι συνιστά παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας του Ιράκ.

Η Τουρκία ανέπτυξε εκατοντάδες στρατιώτες σε στρατόπεδο κοντά στη Μοσούλη, κάνοντας λόγο για αλλαγή φρουράς ρουτίνας στο πλαίσιο προγράμματος στρατιωτικής εκπαίδευσης αράβων μαχητών.

Ο υπουργός Άμυνας του Ιράκ γνωστοποίησε ότι ζήτησε από τον τούρκο ομόλογό του την απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων. Η εξήγηση που έλαβε ήταν ότι η ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων έχει στόχο την προστασία των τούρκων στρατιωτικών συμβούλων των ιρακινών στρατιωτικών δυνάμεων.

Ο πρόεδρος του Ιράκ, ο πρωθυπουργός και το υπουργείο Εξωτερικών διατύπωσαν την αντίθεσή τους στην ανάπτυξη των τουρκικών δυνάμεων τις τελευταίες ημέρες, χαρακτηρίζοντάς την εχθρική ενέργεια, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Το Σάββατο, το ιρακινό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε τον τούρκο πρεσβευτή στη Βαγδάτη για να του επιδώσει επίσημη διαμαρτυρία.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε το Σάββατο ότι πρόκειται για αλλαγή φρουράς ρουτίνας και ότι οι τουρκικές δυνάμεις έχουν στρατοπεδεύσει σε απόσταση 30 χιλιομέτρων βορειο-ανατολικά της Μοσούλης, έπειτα από αίτημα του κυβερνήτη της Μοσούλης και σε συντονισμό με το ιρακινό υπουργείο Άμυνας.

Μικρός αριθμός τούρκων εκπαιδευτών βρισκόταν ήδη στο στρατόπεδο πριν από την ανάπτυξη της τουρκικής στρατιωτικής δύναμης, προκειμένου να εκπαιδεύσει τη δύναμη Hashid Watani που αποτελείται από σουνίτες Άραβες, πρώην αστυνομικούς και εθελοντές.

Η Μοσούλη τελεί υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους από τον Ιούνιο του 2014.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σφαίρες για καλάσνικοφ, προπαγανδιστικά βίντεο του Ισλαμικού Κράτους και παιδαγωγικό υλικό του μετώπου Αλ-Νόσρα κατασχέθηκαν κατά τη διάρκεια ερευνών μετά τη διακοπή λειτουργίας μουσουλμανικού τεμένους στα περίχωρα του Παρισιού, έγινε γνωστό την Κυριακή από τις τοπικές αρχές.

Μεγάλης κλίμακας αστυνομική επιχείρηση διεξήχθη την περασμένη Τετάρτη στην αίθουσα προσευχής που παρουσιάζεται ως σαλαφιστική στο Λανί-συρ-Μαρν, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων ανατολικά του Παρισιού, η οποία οδήγησε στη διακοπή λειτουργίας του κέντρου.

Είναι το τρίτο τέμενος στη Γαλλία που κλείνει μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου.

Σε ακόλουθες εφόδους που συνδέονται με το κλείσιμο του τεμένους εντοπίστηκαν πυρομαχικά διαμετρήματος 7,62, πυρομαχικά για όπλα τύπου Καλάσνικοφ, καθώς και προπαγανδιστικά βίντεο της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, αναφέρεται σε ανακοίνωση του περιφερειάρχη της Σεν-ε-Μαρν.

Οι τοποθεσίες όπου διεξήχθησαν οι έφοδοι δεν ανακοινώθηκαν

Ένα ρεβόλβερ και έγγραφα για τζιχάντ βρέθηκαν επίσης στα σπίτια των επικεφαλής του τεμένους, όπως είχε ανακοινώσει νωρίτερα ο υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ.

Μεταξύ των ευρημάτων υπάρχει υλικό με «ύμνους για τους μάρτυρες» της οργάνωσης Μέτωπο Αλ-Νόσρα, της συριακής πτέρυγας της Αλ Κάιντα, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Οι αστυνομικές έρευνες οδήγησαν στην έκδοση 22 απαγορεύσεων εξόδου από τη χώρα και εννέα ενταλμάτων για κατ' οίκον περιορισμό «ριζοσπαστικοποιημένων» ατόμων.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Τσαϊλά


Πολλές φορές τα τουρκικά υδρογραφικά σκάφη (Σισμίκ, Χώρα, Πιρί Ρείς) κάνουν την εριστική έως και αλαζονική εμφάνιση τους είτε στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο προκαλώντας με αυτή την συμπεριφορά ισχύος, όπως οι Τούρκοι την αντιλαμβάνονται και πιστεύουν ότι διαθέτουν, όχι μόνο απέναντι στους «φτωχοποιημένους» Έλληνες της Ελλάδας και της Κύπρου αλλά ακόμα και σε πιο «υπολογίσιμους» αντιπάλους.

Έτσι ενώ ο Ελληνισμός γιόρταζε τις νικηφόρες ναυμαχίες του 1912-13, της Έλλης και Λήμνου, μαζί με τον προστάτη Άγιο Νικόλαο του Ναυτικού μας, Εμπορικού και Πολεμικού, το τουρκικό υδρογραφικό σκάφος «Τσεσμέ» έπλεε συνοδευόμενο από το τουρκικό πολεμικό πλοίο «Μποντρούμ», με πολύ μικρή ταχύτητα (ταχύτητα γεωλογικών ερευνών) σε διεθνή ύδατα προβαίνοντας σε κινήσεις που προκαλούν τουλάχιστον υποψίες στην ελληνική πλευρά, καθώς βρισκόταν σε περιοχή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, που οι Τούρκοι δεν αναγνωρίζουν.

Οι υποψίες προήλθαν διότι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, προκειμένου να ξεκινήσει σεισμογραφικές ή άλλες εργασίες στο βυθό, το τουρκικό ερευνητικό πλοίο θα έπρεπε να έχει λάβει την απαραίτητη άδεια της ελληνικής πλευράς. Τέτοια άδεια όμως δεν είχε ζητηθεί. Από την πλευρά μας, ιδιαίτερα κατά την τελευταία περίοδο της οικονομικής κρίσης, επιδεικνύουμε μια «στρατηγική ψυχραιμία», αλλά το μόνο που καταφέραμε μέχρι τώρα είναι να δημιουργήσουμε έναν άπληστο αντίπαλο ο οποίος κάθε φορά θέτει και περισσότερες διεκδικήσεις εκμεταλλευόμενος τα λάθη και τις παραλήψεις μας.

Τα τελευταία χρόνια, έχουν γραφτεί πολλά εξαιρετικά άρθρα που αναλύουν την τακτική των τουρκικών παραβάσεων και παραβιάσεων στο θαλάσσιο χώρο, και έχουν καλύψει σε μεγάλη κλίμακα την θεωρία ενός «αδιέξοδου παιγνίου». Ωστόσο, πιστεύω ότι πρέπει να αναζητήσουμε τη στρατηγική επιρροή της ναυτικής δύναμης στον καθορισμό του αποτελέσματος του παιχνιδιού. Είναι πεποίθηση μου, ότι η θαλάσσια ισχύς είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία σε κάθε παιχνίδι της διπλωματίας, και ότι ο έλεγχος των θαλασσών είναι ο αποφασιστικός παράγοντας που τείνει να παραβλέπεται από πολλούς κυβερνώντες.

Εξ’ άλλου είναι γνωστό, ότι η στρατηγική αξία της θαλάσσιας ισχύος, είναι καθοριστικός παράγοντας στην επιβίωση ιδιαίτερα των παρακτίων κρατών και αρχιπελαγικών κρατών όπως ακριβώς είναι και η Ελλάδα. Η θαλάσσια ισχύς δημιουργείται και πρέπει να χρησιμοποιείται ως όργανο της κρατικής πολιτικής καθώς αποτελεί εθνικό συμφέρον ζωτικής σημασίας. Σε μια ιστορική αναδρομή θα διαπιστώσουμε ότι τα έθνη επιλέγουν να αποκτήσουν και να χρησιμοποιήσουν αυτή την ισχύ σε διάφορες καταστάσεις και μορφές, που οι επιλογές τους διέπονται από τη σημασία που δίδεται στη θάλασσα από το μεμονωμένο κράτος ως μια αμυντική αναγκαιότητα ή ως μια επιθετική ευκαιρία.

Επομένως η θαλάσσια ισχύς είναι η πεμπτουσία για να τον έλεγχο των θαλάσσιων χώρων, καθώς και για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων προς όφελος της συνολικής στρατηγικής θέσης μιας χώρας. Αυτά τα οφέλη μεγιστοποιούνται εάν ένας παίκτης μπορεί να επιτύχει ναυτική υπεροχή σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Υπό το πρίσμα λοιπόν αυτό πρέπει να εξετάσουμε τον ακραίο ρεαλισμό και την προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας, καθώς και τη συνολική της αναθεωρητική στάση ως προς τις διεθνείς συνθήκες οι οποίες κατοχυρώνουν εν τοις πράγμασι τις Ελληνικές θέσεις.

Τα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, εμπλέκονται άμεσα με τα ενεργειακά, αλλά κατά κύριο λόγο με τις νέο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας, που έχουσα πλήρη αντίληψη των απαιτήσεων έχει φροντίσει και φροντίζει για το αμυντικό σκέλος προβολής ισχύος καθώς και για το διπλωματικό που στην παρούσα φάση συνίσταται στην προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων και την αμφισβήτηση του status quo.

Το πρόβλημα της Ελλάδος ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσεως, είναι η παντελής έλλειψη ρεαλισμού που έχει οδηγήσει στην πλήρη απουσία της χώρας από τον φυσικό γεωπολιτικό χώρο της, στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Δεν νοείται μια ναυτική δύναμη σαν την χώρα μας σε μια περιοχή σημαντικότατη για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα και εμπόριο να είναι απούσα ειδικά όταν κανείς άλλος στην περιοχή δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες σε ναυτική ισχύ.

Αυτό το κενό, προσπαθεί, να καλύψει η Τουρκία, σε συνδυασμό με τον έλεγχο των Βαλκανίων με εργαλείο της, τους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς, να προχωρήσει στον πλήρη έλεγχο της Ευρασίας έχοντας σχεδόν αποκλειστικά την διαχείριση των δρόμων του πετρελαίου.

Όταν η Τουρκία θα πιστέψει ότι έχει ολοκληρώσει το στρατηγικό της σχεδιασμό, τότε εκτιμάται ότι, θα προχωρήσει στην απαραίτητη κρίση στο Αιγαίο μέσω της οποίας θα επιδιώξει την πλήρη αναθεώρηση του “status quo” της περιοχής με την διχοτόμηση του και τον έλεγχο των θαλασσίων δρόμων.

Για τους παραπάνω λόγους η ένταση και η προκλητικότητα θα βαίνουν αυξανόμενες καθώς οι τούρκοι θα χρησιμοποιούν την πολεμική τους ισχύ, για τη “διόρθωση” αυτού που θεωρούν ως ιστορική και γεωγραφική αδικία.

Υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για τους οποίους η εθνική μας στρατηγική είναι σήμερα υποχρεωμένη να έχει προ οφθαλμών ένα ευρύτατο φάσμα πιθανών εξελίξεων, εντελώς απλοϊκά πρέπει να γίνει απώτερος σκοπός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ο πλήρης έλεγχος των θαλάσσιων δρόμων της ευρύτερης νοτιοανατολικής Μεσογείου. Στο πλαίσιο αυτής της κατεύθυνσης είναι αναπόφευκτο πως θα υπάρξουν στιγμές έντασης από τους βασικότερους παίκτες στη περιοχή δράσης.

Κλείνοντας, αξίζει να υπενθυμίσουμε τι έχει αναφέρει ο Αχμέτ Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος»: «Οι φιλόδοξες χώρες ορίζουν το τι θεωρούν για τις ίδιες απειλή βασιζόμενες στις στρατηγικές τους επιδιώξεις, όχι στους φόβους τους. Αντίθετα, οι παθητικές, χωρίς φιλοδοξίες χώρες διαμορφώνουν στρατηγικές υποταγμένες στις απειλές που υφίστανται, δεν υπάρχει πιο θλιβερή κατάσταση για μια χώρα από το να προβάλλει τις εσωτερικές της αδυναμίες σαν βασικές αρχές που καθορίζουν τη στρατηγική της».

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου