Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιαν 2011

1. Το δραματικό περιεχόμενο με το οποίο σημάνθηκε η ελληνική κρίση ανάγεται ευθέως στον χαρακτήρα της. Ενώ στις άλλες χώρες (Ιρλανδία, ΗΠΑ κλπ) η οικονομική κρίση συνδέεται με την ανατροπή της ισορροπίας που επήλθε μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς στο παγκόσμιο σύστημα[1], στην ελληνική περίπτωση... το κράτος είναι πρωτογενής αιτία της κρίσης. Η ελληνική οικονομία, συμπεριλαμβανομένων και των τραπεζών, δεν ενεπλάκησαν ούτε άμεσα ούτε σχεδόν έμμεσα στη διεθνή κρίση. Το κράτος μετακύλυσε την κρίση στη χώρα, την εξέθεσε στο διεθνές (και ευρωπαϊκό) πεδίο και τη μετέβαλε σε «παίγνιο» και, ενπολλοίς, σε «πειραματόζωο» των εξελίξεων που συντελούνται σ’ αυτό.

Όντως, στις άλλες χώρες το πολιτικό σύστημα ενέχεται για την ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ κοινωνίας και αγοράς, με την ολοκληρωτική καθυπόταξη του κράτους στο διατακτικό της τελευταίας. Το κράτος όμως θα εξακολουθήσει να παρέχει υπηρεσίες δημοσίου συμφέροντος, καθώς η κοινωνία παραμένει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στον σκοπό της πολιτικής. Εξού και, στις άλλες χώρες, το κράτος είχε τη δυνατότητα και τη βούληση να αναλάβει τον ρόλο του διασώστη του οικονομικού συστήματος, λαμβάνοντας τα αναγκαία διορθωτικά μέτρα. Αντιθέτως, στην ελληνική περίπτωση, η άρση των αιτίων της κρίσης ανεδείχθη σε διακύβευμα που συνέχεται ευθέως με τον χαρακτήρα του κράτους. Όντως, η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την εξυπαρχής ανασυγκρότηση του κράτους και τον αναπροσανατολισμό του σκοπού της πολιτικής, ώστε να αναφέρεται στοιχειωδώς στο κοινό συμφέρον.

Για να κατανοήσουμε το «ελληνικό πρόβλημα» πρέπει να έχουμε επίγνωση του χαρακτήρα του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα εγκαλείται για τη βαθιά ριζωμένη ιδιοποίησή του και, συνάμα, για τον εκφαυλισμό του κρατικού μηχανισμού από το πολιτικό προσωπικό και τις δυνάμεις της διαμεσολάβησης και της διαπλοκής. Εγκαλείται επίσης για την εγκατάσταση μιας σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής που διέρχεται από την «απο-συλλογικοποίηση» του κοινωνικού ιστού και, συγκεκριμένα, από την προσωπική εξάρτηση του πολίτη από τον πολιτικό. Έχω αναλύσει αλλού την αιτιολογία της δυσπλασίας αυτής του νεοελληνικού κράτους και των στρεβλώσεων που συνεπάγονται στη λειτουργία του[2]. Περιορίζομαι να υπογραμμίσω απλώς ότι η παθογένεια αυτή δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. Συνθέτει τη σταθερά του από τη δεκαετία του 1830. Η μεταπολίτευση, μπορεί να ορισθεί απλώς ως η ολοκληρωτική επιστροφή του πολιτικού συστήματος στο καθεστώς της φαυλοκρατίας /κομματοκρατίας του β’ ημίσεως του 19ου αιώνα. Το κράτος αυτό είναι ευθέως υπόλογο για την αποδόμηση του ιστορικού ελληνισμού και την παραρτηματική πρόσδεση της ελληνικής κοινωνίας στο ηγεμονικό σύμπλεγμα της Εσπερίας.

Η εγγενής αυτή παθογένεια του ελληνικού κράτους αποδίδεται, από την κρατική διανόηση, στην κοινωνία και στις κληρονομίες της. Η ελληνική κοινωνία, θα ισχυρισθεί, προσομοιάζει σε μια λατινοαμερικανικού τύπου περιφερειακή κοινωνία, που παρασύρει το κράτος σε μη «ευρωπαϊκές» συμπεριφορές. Περιττεύει να πω ότι η διάγνωση αυτή είναι στοχευμένη ιδεολογικά και, σε κάθε περίπτωση, ολοκληρωτικά εσφαλμένη. Το ελληνικό πρόβλημα είναι υπόλογο της αναντιστοιχίας του νεοτερικού κράτους προς το πολιτικό ανάπτυγμα της ελληνικής κοινωνίας. Το κράτος αυτό ενσαρκώνει ολοκληρωτικά το πολιτικό σύστημα, περιάγοντας την κοινωνία στο καθεστώς του ιδιώτη. Κατά τούτο, προσιδιάζει σε προ-πολιτικές κοινωνίες, όπως οι δυτικοευρωπαϊκές που μόλις εξέρχονταν από τη δεσποτική φεουδαρχία, όχι όμως στην ελληνική, που στη μικρή κλίμακα των κοινών συγκροτούσε ως επί το πλείστον δήμο[3].

Θεμελιώδες γνώρισμα του νεοελληνικού κράτους, είναι ότι έχει αγκιστρωθεί επί της ελληνικής κοινωνίας ενείδει παρασίτου που κατέχει και απομυζά το παραγωγικό, πολιτισμικό και ιστορικό της υπόβαθρο. Συμβαίνει, μάλιστα, να χρεώνει την ιδιότητα αυτή στην ελληνική κοινωνία και οικονομία, προκειμένου να την αποσείσει. Η παρασιτική ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού από το κράτος εξηγεί τη χαοτική απόσταση που υπάρχει μεταξύ πολιτικού λόγου και πολιτικής πράξης, το γεγονός ότι ο δημόσιος ρόλος του κράτους σταματάει εκεί που έπρεπε να αρχίζει, ότι απουσιάζει από αυτό η έννοια της "δημόσιας" αποτελεσματικότητας, του ελέγχου και της κύρωσης του προσωπικού του, καθώς και της εφαρμογής της νομιμότητας. Έτσι, για παράδειγμα, από τη στιγμή που ψηφίζεται ο νόμος για την οδική κυκλοφορία, το κράτος εγκαταλείπει την εφαρμογή του στην "καλή θέληση" των Ελλήνων. Το ίδιο ισχύει ανεξαιρέτως σε όλους τους τομείς. Συγχρόνως, ο πολίτης για να απολαύσει τις υπηρεσίες που δικαιούται, όπως σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, πρέπει να έχει "μέσον". Σε γενικές γραμμές, το κομματικό σύστημα, από διαμεσολαβητής της κοινωνίας και διαχειριστής του κράτους, λειτουργεί ως επικαρπωτής του. Η κομμματοκρατία, ως πολιτικό σύστημα, αποδίδει τη σταθερά του ελληνικού πολιτικού συστήματος και ορίζει το σκοπό των πολιτικών του κράτους[4].

Η κοινωνία, στην κομματοκρατία, δεν αντιμετωπίζεται ως η αιτία της ύπαρξης του κράτους, αλλά ως ο μείζων εχθρός που απειλεί το κεκτημένο της πολιτικής τάξης. Η κομματική αντιπαλότητα αποτελεί επιμέρους ζήτημα, που αφορά στη νομή του κράτους. Κατά τούτο, η έννοια του πολιτικού κόστους περιλαμβάνει αποκλειστικά την αντίδραση των ομάδων συμφερόντων που έχουν διαπλακεί με την πολιτική τάξη στη διαχείριση της εξουσίας και έχουν συνάψει ειδικά προνόμια μαζί της, με λάφυρο τη (δημόσια) περιουσία της κοινωνίας. Όταν αντιθέτως εγείρεται θέμα συμμόρφωσης της πολιτικής τάξης με την βούληση της κοινωνίας, οι φορείς της δηλώνουν με έπαρση, ότι δεν παρασύρονται από την δημοσκοπούμενη «κοινή γνώμη». Και αυτό είναι αληθές.

2. Στο πλαίσιο αυτό, σπεύδω να επισημάνω ότι η βαρύτητα της ελληνικής κρίσης και το κλίμα του αδιεξόδου που πλανάται πάνω από τη χώρα, συνέχεται με το γεγονός ότι από πουθενά δεν προκύπτει η πρόθεση της πολιτικής τάξης να την απαλλάξει από το καθεστώς της. Ο χαρακτήρας της ελληνικής κρίσης, το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα, ο υπαίτιος της κρίσης, καλείται να βγάλει την χώρα από αυτήν, στοιχειοθετεί το αδιέξοδο της. Διότι η πολιτική τάξη ούτε νομιμοποιείται γι’αυτό ούτε έχει συμφέρον ούτε και τη σχετική πρόθεση, αφού θα σηματοδοτήσει το τέλος του ιστορικού καθεστώτος πάνω στο οποίο θεμελίωσε την ηγεμονία της επί της ελληνικής κοινωνίας. Εξού και δεν επέδειξε την παραμικρή μεταμέλεια έναντι της κοινωνίας.

Αξίζει να προσεχθεί ότι η διαπίστωση της κρίσης δεν οδήγησε στην κινητοποίηση του πολιτικού συστήματος για τη διάσωση της χώρας. Όλες οι δράσεις του πολιτικού προσωπικού προετοίμασαν το έδαφος για την υπαγωγή της σε διεθνή επιτροπεία. Με αποτέλεσμα, οι συνέπειες για την χώρα να γίνουν πολλαπλασίως επαχθέστερες. Στο νέο αυτό περιβάλλον, οι πολιτικές δυνάμεις εξακολουθούν να προσποιούνται ότι δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα: ταξινομούνται στους υπέρ ή κατά του μνημονίου, ενώ διέρχονται εν σιωπή το ζήτημα της άρσης των αιτίων που οδήγησαν σ΄αυτό. Η κατάρρευση του κράτους επιχειρείται να εμφανισθεί ως υπόθεση ολίγων μηνών πριν ή μετά τις εκλογές, δηλαδή ως ευθύνη του ενός ή του άλλου κομματικού μονομάχου. Χωρίς να αμφισβητούνται οι ευθύνες του τέλους, είναι δεδομένο ότι τα θεμέλια της τωρινής κρίσης ανάγονται στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με ξεχωριστή την εμπλοκή των Α. Παπανδρέου, Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή. Και οπωσδήποτε, ενέχεται σ'αυτήν το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων.

3. Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί η έξοδος από την κρίση έχει μεταβληθεί σε διακύβευμα εναλλαγής στην εξουσία και όχι σε πρόταγμα για τη σωτηρία της χώρας. Ο πολιτικός διάλογος οριοθετεί, όπως είδαμε, τους υπέρ ή τους κατά του μνημονίου και όχι την άρση των αιτίων του. Αν επιχειρήσουμε μια αποτίμηση των μέτρων που ελήφθησαν μετά το μνημόνιο -ή που προτάθηκαν από την αντιπολίτευση-, διαπιστώνουμε ότι έχουν όλα είτε μονοσήμαντο εισπρακτικό περιεχόμενο, με αποδέκτες τα συνήθη υποζύγια -τους εμφανείς φορολογούμενους- είτε ως μέτρο τη μετάλλαξη της εργασίας των πολιτών σε εμπόρευμα. Η ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος και του κράτους δεν εμπεριέχονται στις προγραμματικές πολιτικές των κομμάτων.

Η επίκληση ορισμένων όλως ενδεικτικών παραδειγμάτων διευκρινίζουν νομίζω επαρκώς το κλίμα αυτό. Παρατηρούμε ότι ο περιορισμός των δαπανών δεν περιλαμβάνει τους τομείς που θα έθιγαν το πολιτικό σύστημα. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι η πάταξη της φοροδιαφυγής, η ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης ώστε να καταστεί αποτελεσματική, να εναρμονισθεί με το δημόσιο σκοπό της, να γίνει φιλική προς το πολίτη ή να συνδράμει την παραγωγική ανάταξη της χώρας, παρόλα όσο λέγονται, δεν περιλαμβάνεται στο πολιτικό πρόγραμμα της κομματοκρατίας.

Θα ανέμενε κανείς, ο περιορισμός των ελλειμμάτων να συνοδεύεται από μέτρα ανασύνταξης του θεσμού στον οποίο αναφέρονται, ώστε το όφελος που θα προκύψει από τον περιορισμό της σπατάλης και την πάταξη της διαφθοράς να αντισταθμίσει τις απώλειες, με την ποιοτική αναβάθμιση και την αποτελεσματικότητα του προσφερομένου έργου. Αυτό δεν συνέβη πουθενά. Ούτε στο στενό ούτε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα . Και μάλιστα, παρά την ισχυρή πίεση της τρόικας, η οποία διαβλέπει στην εμμονή της πολιτικής τάξης να διατηρήσει ακέραιο το κεκτημένο της έναν μείζονα κίνδυνο για τα ζωτικά της συμφέροντα.

Παραμένει σημειολογικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι το πολιτικό προσωπικό δεν συναίνεσε, ούτε προσχηματικά, στη μείωση των απολαβών του, ενώ ο πολιτικός λόγος όλων των κομμάτων είναι πανομοιότυπος. Συμπεριφέρονται δηλαδή ως εάν η χώρα δεν βιώνει τη χειρότερη δοκιμασία από το 1922. Διαγκωνίζονται για την ενοχή των αντιπάλων, επιρρίπτοντας ο ένας την ευθύνη στον άλλον. Η συμφωνία όλων των κομμάτων στη διαφύλαξη, εν σιωπή, της ακεραιότητας του πολιτικού συστήματος, που συντηρεί την απόκοσμη σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής και την αποπνικτική ατμόσφαιρα που σκεπάζει τη χώρα, είναι εντυπωσιακή.

Το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης και, συγκεκριμένα, της σύνδεσής της με τη δικαιοσύνη αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και τούτο διότι η εμμονή στην ολοκληρωτική ασυλία του πολιτικού προσωπικού υποδεικνύει τον αντίπαλο. Έναντι τίνος επιδιώκει να προστατευθεί η πολιτική τάξη; Προφανώς, έναντι της κοινωνίας. Η αλληλουχία αναχωμάτων προστασίας που έχουν υφανθεί με το Σύνταγμα, τους νόμους και την «πολιτεία» της Βουλής, ώστε να αποτραπεί ένας πιθανός έλεγχος της έκνομης συμπεριφοράς των μελών της, δεν έχει προηγούμενο στον σύγχρονο κόσμο. Ο πιο ευφάνταστος κακοποιός δεν θα είχε εφεύρει τόσους και τόσο περίτεχνους τρόπους προστασίας του. Προκαλεί ενδιαφέρον, εντούτοις, ότι ο τρόπος που η πολιτική τάξη διαχειρίζεται την εκτροπή από τη δημόσια λειτουργία της στο μέσον της κρίσης και της δημόσιας κατακραυγής που τη στοχοποιεί συλλήβδην ως λεηλατική και καταστροφέα της χώρας, δεν άλλαξε στο παραμικρό. Εν είδει παραδείγματος, αναφέρω ότι όχι μόνο δεν κατηγορήθηκε κανείς για την καταστροφή της χώρας, αλλά και οι ομολογημένες υποθέσεις σκανδάλων λαμβάνεται μέριμνα να κλείσουν με εύσχημο τρόπο και ανωδύνως. Ούτε λόγος να γίνεται για τον εγκλεισμό έστω και ενός πολιτικού προσώπου στη φυλακή, παρά την πίεση που ασκείται στο σύστημα από την κοινωνία και την τρόικα. Αν όλα τα δεινά που συσσώρευσε η πολιτική τάξη στην ελληνική κοινωνία, είχαν συμβεί στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου τουλάχιστον ο ηγετικός πυρήνας του κομματικού κατεστημένου, θα είχε αυτοκτονήσει από εντροπή ή έστω για να αποφύγει την ταπείνωση της φυλακής. Αντί άλλης αντίδρασης προσθέτω απλώς ότι τα κόμματα εισέπραξαν προκαταβολικά, στο μέσον της κρίσης, ατόφιες τις αποφασισθείσες από αυτά επιχορηγήσεις του κράτους, οι οποίες εκτιμάται ότι υπερβαίνουν, αναλογικά, κατά πολύ εκείνες των γαλλικών κομμάτων.

Στο γεγονός αυτό, πρέπει να συνεκτιμηθεί επίσης ότι η ασυλία αφορά μόνο στις αδικοπραγίες του ιδιωτικού βίου και στην κατάχρηση ιδίως δημοσίου χρήματος. Δεν καλύπτει την ευθύνη που προκύπτει από τις πολιτικές τους, οι οποίες τίθενται στο απυρόβλητο, υπεράνω του νόμου[5]. Ο πολιτικός δύναται να καταστρέψει τη χώρα και να το ομολογήσει, «αναλαμβάνοντας» την πολιτική ευθύνη. Δεν υπόκειται όμως στην δικαιοσύνη, ούτε αναγνωρίζεται στον πολίτη έννομο συμφέρον για τη βλάβη που υπέστη. Κατά τα λοιπά, το σύστημα ορίζεται ως αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό[6].

Ενώ όμως ο πολιτικός αυτο-τοποθετείται ολοκληρωτικά στο απυρόβλητο της δικαιοσύνης και, κατ'επέκταση, της κοινωνίας, στη συνέχεια την εγκαλεί ως διεπομένη από την «ψυχολογία του όχλου και της μάζας» και ως απειλή για τη "δημοκρατία ", όταν στην απελπισία της επικαλεσθεί το μόνο όπλο που της απομένει, την αυτοδικία. Το ερώτημα, στο πλαίσιο αυτό, παραμένει αναπάντητο: πώς δικαιολογείται, ο υπαίτιος της κρίσης να επιμένει ότι είναι ο μόνος αρμόδιος να θεραπεύσει το πρόβλημα, όταν μάλιστα δεν επιδεικνύει την παραμικρή μεταμέλεια, εξακολουθεί να διαφεύγει τον έλεγχο και, μάλιστα, συμπεριφέρονται με τον τρόπο που οδήγησε στην κρίση;

4. Η θεσμική αυτή θωράκιση της πολιτικής τάξης έναντι της κοινωνίας, συμβαδίζει με ανάλογες πολιτικές που δείχνουν ότι εννοεί να πορεύεται ως εάν δεν αποτελεί η ίδια το πρόβλημα ή με μοναδικό στόχο τη διατήρηση των προνομιών της. Έτσι, για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Βουλής καλεί τους Έλληνες να εισφέρουν τον οβολό τους για την σωτηρία της χώρας, ενώ ο ίδιος συνεχίζει την φαύλη πολιτεία των προκατόχων του, αυξάνοντας αντί να μειώσει τον προϋπολογισμό της. Η υπουργός Παιδείας υπόσχεται μεταρρυθμίσεις στα ΑΕΙ σε επίπεδο «κορυφής», ομολογώντας ότι δεν προτίθεται να αγγίξει τον πυλώνα της κομματικής ιδιοποίησης των πανεπιστημίων, τις παρατάξεις, ενώ δεν κρύβει τη βαθιά δυσπιστία που τρέφει προς τις ανεξάρτητες εκείνες ακαδημαϊκές προσωπικότητες που ομολογουμένως θα τα οδηγούσαν στην έξοδο από την απαξία. Ο αρμόδιος υπουργός «προστασίας του πολίτη» δηλώνει με «καμάρι» ότι δεν θα παίξει το ρόλο του «σερίφη», εννοώντας προφανώς, ότι θα επαναφέρει την αστυνομία στο καθεστώς του ιδιότυπου «παρατηρητή» της δράσης των ιδεολόγων της καταστροφής και των παρασιτικών στοιχείων που ιδιοποιούνται τους δημόσιους χώρους, μεταβάλλοντας έτσι την πρωτεύουσα σε τριτοκοσμική πόλη. Ούτε το διάλειμμα «Χρυσοχοϊδη» φαίνεται ότι εμπνέει.

5. Εξίσου ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πολιτικές της κομματοκρατίας, οι οποίες όλες κατατείνουν στο να εγκιβωτίσουν την κοινωνία σε ένα καθεστώς ασφυκτικού ελέγχου και στη διέλευση του (οικονομικού κλπ) βίου της από τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Επειδή βιώνουμε την οικονομική κρίση, αξίζει να σταθούμε σε ορισμένα παραδείγματα που αποκαλύπτουν την αγωνία της πολιτικής τάξης να αποκλείσει κάθε προοπτική απελευθέρωσης της κοινωνίας και, ιδίως να διατηρήσει τους μηχανισμούς της ιδιοποίησης ως σημαίνον γνώρισμα της σχέσης του πολίτη με το κράτος:

(α) το επιχειρηματικό κλίμα. Είναι πασιφανές ότι οι δουλείες στις οποίες υποβάλλεται οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα οφείλονται εξ ολοκλήρου στη διάθεση των νομέων του κράτους να ελεγχθεί με όρους ιδιοποίησης ο τομέας αυτός της οικονομίας. Να "μοιρασθεί" δηλαδή μαζί του το "επιχειρείν". Εάν υπήρχε η πολιτική βούληση, το ζήτημα θα είχε «αυθωρί» επιλυθεί. Όπως έχει επιλυθεί στις χώρες όπου το κράτος διατηρεί ακόμη μια ελάχιστη αίσθηση δημοσίου συμφέροντος.

Η άρνηση της πολιτικής τάξης να άρει το καθεστώς της κομματοκρατίας, που μεταβάλλει το κράτος σε δυνάστη της κοινωνίας, υποστηρίζεται ιδεολογικά με διατυπώσεις ενοχοποίησης της κοινωνίας («όλοι μαζί τα φάγαμε») ή με το επιχείρημα ότι η κοινωνία ζούσε υπεράνω των δυνατοτήτων της χώρας κ.α. Εντούτοις, μελέτες που εκπονήθηκαν σε ανύποπτη στιγμή, δηλώνουν ότι όχι μόνο δεν ζούσαμε υπεράνω των δυνατοτήτων μας, αλλ’ότι, εάν το κράτος επιδείκνυε στοιχειώδη προσήλωση στη δημόσια αποτελεσματικότητα και επολιτεύετο με πρόσημο το κοινό συμφέρον, το κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων θα ήταν ανάλογο εκείνου των Σκανδιναβών.

(β) Ένα άλλο, συναφές με το επενδυτικό κλίμα, παράδειγμα, αφορά στην αντιμετώπιση όχι απλώς της ιδιοκτησίας, άλλα της Ελλάδας ως κατοικημένης χώρας. Θα επικαλεσθώ τρία εξόχως χαρακτηριστικά μέτρα που δείχνουν ότι οι φορείς της πολιτικής τάξης αντιμετωπίζουν τη χώρα ως κατακτητές και όχι ως εντολοδόχοι της κοινωνίας. Ακραία περίπτωση αποτελεί η υπουργός ΠΕκΚΑ, για την οποία η κοινωνία αποτελεί την μείζονα απειλή για το περιβάλλον. Εξού και, κλεισμένη στο γραφείο της ομού με διάφορα οικολογικά παράσιτα που σιτίζονται από το κοινωνικό ταμείο, βυσσοδομούν σε βάρος της κοινωνίας.

Το πρόβλημα των «δασωθέντων» αγρών, που δημιούργησε η πολιτική τάξη, μετά τον πόλεμο, είναι γνωστό. Πρόκειται για τις αγροτικές ιδιοκτησίες, οι οποίες λόγω των ανατροπών που συνέβησαν στον ελληνικό χώρο παρέμειναν ακαλλιέργητες, για ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα, από τον πόλεμο και εντεθέν. Τις περισσότερες φορές εξαιτίας των εμποδίων που όρθωνε η πολιτεία.

Το μείζον αυτό ζήτημα είναι πολυσήμαντο ως προς τις διαστάσεις του. Η πολιτική του διάσταση συναρτάται με αυτούς που έπαψαν να καλλιεργούν τους αγρούς τους. Ποιοί ήσαν αυτοί; Όσοι ενεπλάκησαν στην αντίσταση κατά του κατακτητή, οι ηττημένοι του εμφυλίου και πολιτικά διωκόμενοι στη συνέχεια, καθώς και τα θύματα της ανασύνταξης της οικονομίας. Έχει σημασία να επισημανθεί ότι το εφεύρημα της «δασικής έκτασης», συμβαδίζει με πλήθος άλλων πολιτικών μέτρων που κατέτειναν στην ανατροπή των κοινωνικών ισορροπιών στην ύπαιθρο και αποτέλεσε το μεγάλο κόλπο που οδήγησε στη διαρπαγή ή στην αιχμαλωσία της αγροτικής ιδιοκτησίας και, εναλλακτικά, στην καταστροφή των καλλιεργειών και των ομόλογων δασών (των ελαιώνων κλπ) που απέμειναν. Λειτούργησε δε ως καταλύτης για τη διαιώνιση της ερήμωσης της υπαίθρου και του αποκλεισμού της από τον οικιστικό και παραγωγικό ιστό της χώρας. Είναι όμως εξίσου γνωστό ότι η έννοια της «δασικής έκτασης», που αντιμετωπίζει τα θαμνώδη «αείφυλλα πλατύφυλλα» ως ιερά φυτά όπως οι Ινδοί τις αγελάδες, συνέβαλε καθοριστικά στη γενίκευση της συναλλαγής και της διαφθοράς στην ύπαιθρο.

Στη ρύθμιση αυτή, που επιβαρύνθηκε έτι περαιτέρω από την τωρινή υπουργό ΠΕκΚΑ, με αποτέλεσμα να έχει σταματήσει κάθε επενδυτική πράξη στην ύπαιθρο ή, αναλόγως, να έχει ανέβει το "λαδόσημο" στα ύψη, προστέθηκε από προηγούμενη υπουργό, η πρόνοια της αρτιότητας ενός κτήματος υπό τον όρο να έχει πρόσοψη 25 μέτρων σε δρόμο, υφιστάμενο προ του 1923. Συνάγω ότι η ρύθμιση αυτή θεωρεί ότι η Ελλάδα οφείλει να παραμείνει, εξεπόψεως υποδομών, στο καθεστώς του ΄23, διότι έτσι θα προστατευθεί το περιβάλλον! Η αλήθεια όμως είναι ότι το μόνο που επετεύχθη είναι να μπει και η πολεοδομία στο παιχνίδι της συναλλαγής, που είχε ανατεθεί έως τότε στο Δασαρχείο. Οι ανωτέρω εστίες διαφθοράς και στασιμότητας δεν είναι οι μοναδικές.

Το πλέον ενδιαφέρον, εντούτοις, επίτευγμα των νομέων του κράτους αφορά σε παράπλευρες ρυθμίσεις που συνέχονται με τις προστατευόμενες περιοχές («νατούρα»). Με πρόσφατη υπουργική απόφαση (sic) ορίζεται ότι σε απόσταση τελικά 350μ από τις ακτές -φυσικά και αλλού, πέραν των ακτών- η περιοχή μετατάσσεται στη ζώνη «υψηλής παραγωγικότητας» και διέπεται από τις σχετικές απαγορευτικές διατάξεις. Η πονηρά φύση των εχθρών της κοινωνίας βάφτισε τις κατά τεκμήριο άγονες και βραχώδεις περιοχές σε γαίες «υψηλής παραγωγικότητας» για να τις δημεύσει δωρεάν! Όλη σχεδόν η ενδιαφέρουσα οικονομικά Ελλάδα οφείλει να νεκρωθεί και οι κάτοικοί της να μετοικήσουν στα ορεινά ή να ξενιτευτούν για να επιβιώσουν. Η καταφανώς λεηλατική αυτή επιδρομή της υπουργού ΠΕκΚΑ προκύπτει, από τις μόλις πρόσφατες νομοθετικές της πρωτοβουλίες, ότι εγγράφεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο, το οποίο εάν δεν εμποδισθεί θα ερημώσει τη χώρα. Τη στιγμή που η χώρα χάνεται το πολιτικό προσωπικό αναλώνεται στο προσφιλές του άθλημα: του εγκιβωτισμού της κοινωνίας στις δουλείες του κράτους με πρόσημο την ολοσχερή της βύθιση στην ανέχεια και στην αδυναμία.

Από τα ανωτέρω ολίγα, συνάγεται ότι η Ελλάδα ενδιαφέρει την πολιτική τάξη ως χώρος, όχι ως κοινωνία. Μια χώρα που άδειασε και ξαναγέμισε άπειρες φορές, δεν πρέπει να ξανακατοικηθεί. Παραγνωρίζει προφανώς ότι το περιβάλλον υπάρχει ως έννοια υπό τον όρο της παρουσίας της κοινωνίας εντός αυτού. Το περιβάλλον στον Άρη ουδένα ενδιαφέρει. Η απλή λογική διδάσκει ότι το περιβάλλον υπάρχει για την κοινωνία και δεν δύναται να διατηρηθεί χωρίς να γίνει φιλικό προς αυτήν. Η προστασία του δεν είναι συμβατή με την αποξένωση της κοινωνίας από αυτό ή από την ιδιοκτησία της, ούτε με την εξώθησή της να οδηγείται στην καταστροφή των ολίγων καλλιεργειών που απέμειναν, ούτε με την απαγόρευση της ανάπτυξης. Από τους "ταλιμπανιστές" του περιβάλλοντος η ιδέα της ένταξης του οικιστικού ιστού σ'αυτό ή η αρμονική ανάπτυξη των θεμελίων του σε συνάφεια με τις κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές λειτουργίες του παρόντος και του μέλλοντος είναι αποκρουστική και, σε κάθε περίπτωση, αδιάφορη. Έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι όλα τα μέτρα της υπουργού ΠΕκΚΑ αποβλέπουν στη διαρπαγή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, κανένα όμως στην προστασία των δασών, στην ανάπτυξη του δημόσιου δασικού πλούτου και, μάλιστα, στην αναδάσωση των ορεινών όγκων που καλύπτουν σαφώς το κύριο μέρος της χώρας.

(γ) Σταθερή επωδός που δικαιολογεί τη μονοσήμαντα αντικοινωνική πολιτική για την έξοδο από την κρίση είναι ότι το κράτος είναι διεφθαρμένο και, οπωσδήποτε, δεν προσφέρεται για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Αυτή καθεαυτή η επισήμανση ότι το ελληνικό κράτος είναι «μοναδικό σε δυσλειτουργικότητα» και το «πλέον σπάταλο και διεφθαρμένο δυτικό κράτος» συνέχεται με την «πολιτεία» της πολιτικής τάξης. Η εμμονή στη διατήρησή του όμως, σοβούσης της κρίσης, επιβεβαιώνει επίσης ότι η αιτία του κράτους αυτού δεν εξέλειπε. Διότι, όχι μόνο δεν ελήφθη ουσιαστικά κανένα μέτρο για την εξυγίανσή του, αλλά και μας διαβεβαιώνουν, με ποικίλους όσους τρόπους, ότι δεν προτίθενται να λάβουν. Όντως, η μόνιμη επωδός της πολιτικής τάξης εστιάζεται στην επισήμανση του προβλήματος, στην "απειλή" ότι θα ληφθούν τα αναγκαία μέτρα, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι έναντι της τρόικας ή της υπηκόου κοινωνίας. Κορυφαίος υπουργός διετείνετο πρόσφατα ότι για τα κακώς κείμενα του κράτους φταίει ο μεγάλος αριθμός των βουλευτών και ο εκλογικός νόμος!!!..Τίποτε άλλο...

(δ) Η απουσία κάθε πολιτικής βούλησης για την ανάταξη του κράτους και τη διάσωση της κοινωνίας, διαπιστώνεται με κάθε σαφήνεια στην περίπτωση της φοροδιαφυγής. Αρκεί, νομίζω, ένα μόνο αλλά κραυγαλέο παράδειγμα, από τα πολλά που μπορεί να επικαλεσθεί κανείς. Υπό το προηγούμενο καθεστώς του ΦΜΑΠ αυτοί που υπέβαλαν δήλωση ήσαν ελάχιστοι σε σχέση με τους υπόχρεους. Η καθόλα ψευδής επίσημη εκδοχή ήταν ότι δεν υπήρχε τρόπος να ελεγχθούν. Έδωσαν, ωστόσο, εξαρχής στους φοροφυγάδες τη δυνατότητα να διαφύγουν τη δήλωση με την επίκληση της "υπεύθυνης δήλωσής" τους ότι το μέγεθος της περιουσίας που κατείχαν δεν υπερέβαινε το αφορολόγητο μέτρο. Σήμερα, εντούτοις, το πρόσχημα της αδυναμίας εξέλειπε αφού έχει διαμορφωθεί με το Ε9 περιουσιολόγιο και ανά πάσα στιγμή (δηλαδή αυτόματα, με βάση το ηλεκτρονικό σύστημα) μπορούν να ελεγχθούν όσοι είχαν υποχρέωση από το 1997 να υποβάλουν δήλωση ΦΜΑΠ και δεν το έπραξαν. Γιατί δεν το πράττουν; Η λύση είναι απλή: όσοι καλύπτουν τις προϋποθέσεις του ΦΜΑΠ σύμφωνα με το τωρινό Ε9 -με γνώμονα όμως τις πρόνοιες του τότε νόμου- να κληθούν να εξηγήσουν ποιά ήταν η κατάσταση της ακίνητης περιουσίας τους, από το 1997 έως την μεταβολή του νόμου. Γίνεται αντιληπτό ότι έτσι θα αποκατασταθεί η δικαιοσύνη -η ισότητα που προβλέπει το Σύνταγμα- και στα δημόσια ταμεία θα εισρεύσει χρήμα πολύ, αφού αυτοί που διέφυγαν την καταβολή του φόρου, αντιπροσωπεύουν ποσοστό πολλαπλάσιο εκείνων που υπέβαλαν δήλωση.

5. Ποια μπορεί να είναι η διέξοδος; Πρέπει να διευκρινίσω ότι η λύση δεν θα προέλθει από μια επανάσταση της κοινωνίας. Η κοινωνία επέδειξε την απέχθειά της προς το σύστημα και, στο πλαίσιο αυτό, το δρόμο της εξόδου από την κρίση με ποικίλους τρόπους: Με τη στοχοποίηση της κομματοκρατίας και της πολιτικής τάξης ως υπεύθυνων για την καταστροφή της. Με τη δήλωσή της σε ποσοστό 75% ότι θα εγκατέλειπε τη χώρα εάν είχε τη σχετική δυνατότητα. Με την αυξημένη εκλογική αποχή και τη διάθεση αυτοδικίας των πολιτών έναντι της πολιτικής τάξης.

Από την άλλη, είναι μάλλον «ουτοπικό» να αναμένει κανείς την υπέρβαση της δυναστικής κομματοκρατίας, με πρωτοβουλία της ίδιας της πολιτικής τάξης. Απομένει, επομένως, είτε η απόφαση ενός ηγέτη να υπερβεί εαυτόν και να πολιτευθεί ως εάν δεν αποτελεί μέρος της είτε η ολοκληρωτική κατάρρευση των επιλογών της, οπότε από τα συντρίμμια της χώρας θα μπορούσε να αναδειχθεί η διάδοχη κατάσταση. Η πρώτη εκδοχή μοιάζει μάλλον απίθανη αφού η πολιτική τάξη είναι δομικά ταυτισμένη με τη λογική της κομματοκρατίας, οι δε μηχανισμοί των διαπλεκομένων αναδεικνύουν πολιτικούς ηγέτες των οποίων το διαμέτρημα είναι απαγορευτικό για το εγχείρημα. Η δεύτερη λύση, πέραν του ότι δεν υποδεικνύει το αποτέλεσμα, εφόσον συνδυασθεί με ένα απονενοημένο διάβημα της κοινωνίας, ελέγχεται ως ικανή να οδηγήσει τη χώρα σε βαθύτερο αδιέξοδο.

Σε κάθε περίπτωση, η έξοδος από την κρίση με τη διατήρηση ατόφιου του κρατούντος πολιτικού συστήματος, προμηνύεται αφενός τη διαιώνιση του καθεστώτος κατοχής, στο οποίο υπεβλήθη η ελληνική κοινωνία σχεδόν με τη μετάβασή της στο κράτος έθνος, και αφετέρου, μη αναστρέψιμες απώλειες για τη χώρα.

6. Η επισήμανση αυτή δηλώνει ότι αντί, επομένως να κρύβεται κανείς πίσω από το μνημόνιο (και, συγκεκριμένα, το καθεστώς επιτροπείας, στο οποίο παρεδόθη ως μη όφειλε η χώρα και, μάλιστα, χωρίς διαπραγμάτευση), καλείται να λάβει ακαριαία μέτρα ανατροπής του καθεστώτος εσωτερικής κατοχής, στο οποίο εμμένει η πολιτική τάξη, απελευθερώνοντας την κοινωνία από τα πολυσήμαντα δεσμά της.

Επείγει ως προς αυτό:

(α) να ανασυγκροτηθεί το πολιτικό σύστημα, με γνώμονα την εγκαθίδρυση μιας θεσμικής ισορροπίας μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Ισορροπία, η οποία δεν είναι προφανώς εφικτή στο πεδίο της πολιτικής δυναμικής, δηλαδή εξωθεσμικά, και, οπωσδήποτε, με πρόσημο την εναλλαγή των φορέων της κομματοκρατίας στην εξουσία. Οι παραδοσιακοί τρόποι πολιτικής δράσης (η απεργία, η διαδήλωση κλπ) έχουν από καιρό ξεπερασθεί μαζί με τις συνθήκες που τους εισήγαγαν. Δεν αρκεί επίσης η επίκληση της δεοντολογίας («ότι οφείλει η πολιτική να αντιπροσωπεύει την κοινωνία»), για να λειτουργήσει το κράτος εν αρμονία με το κοινό συμφέρον. Είναι αναγκαία, εφεξής, η θεσμική ενσωμάτωση του σώματος της κοινωνίας των πολιτών και, σε κάθε περίπτωση, η συνεκτίμηση της κοινωνικής βούλησης, στην πολιτική διαδικασία. Απαιτείται γι’αυτό να θεσμοθετηθούν πρακτικές συναγωγής της συλλογικής βούλησης και ανάρτησής της στο πολιτικό διάλογο, έτσι ώστε να αποτελέσει διακύβευμα των πολιτικών του κράτους.

Η επιλογή αυτή εναρμονίζεται με τη γενικότερη εξέλιξη του κόσμου, δεδομένου ότι όσο η οικονομία αυτονομείται από το πολιτειακό περιβάλλον του κράτους και αναπτύσσει το διακύβευμά της διακρατικά, δηλαδή στο σύνολο κοσμοσύστημα, τόσο η κοινωνία θα επιδιώκει την εγκατάστασή της στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος για να αντισταθμίσει την αδυναμία της να επηρεάσει τις αποφάσεις του πολιτικού συστήματος. Η αντιπροσωπευτική προσομοίωση της πολιτείας επάγεται προφανώς την κατάργηση όλων των πυλώνων της κομματοκρατίας, την άμεση υπαγωγή της πολιτικής στη δικαιοσύνη, την απόρριψη του ιδιοτελούς προτάγματος της «διακυβέρνησης», που αναδεικνύει την κατ'εφημισμόν «κοινωνία πολιτών»[7], αντί του σώματος της κοινωνίας των πολιτών, σε μέτρο του σκοπού της πολιτικής.

(β) να αναπροσδιορισθεί ο σκοπός του κράτους. Το γενικό/δημόσιο συμφέρον να υποκατασταθεί από το κοινό συμφέρον. Η έννοια του κοινού συμφέροντος προϋποθέτει, εντούτοις, την ανοικοδόμηση του κοινωνικού ιστού, στη βάση μιας ισχυρής συνεκτικής αρχής (ή συλλογικής ταυτότητας) που θα κινητοποιεί τα δημιουργικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και θα τα ανάγει σε συλλογική βούληση. Ο συνδυασμός της αντιπροσωπευτικής προσομοίωσης της πολιτείας με την ισχυρή ταυτοτική συλλογικότητα, θα δημιουργήσει μια νέα σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, που θα αποκλείει την πελατειακή εξατομίκευση της πολιτικής λειτουργίας. Η συνάντηση του σκοπού της πολιτικής με το βούληση/συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών, προόρισται να μεταβάλει το κράτος, από δυνάστη της σύνολης κοινωνίας, σε αρωγό του πολίτη, σε εγγυητή της ζωής, της περιουσίας, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του.

(γ) η αντιπροσωπευτική προσομοίωση της πολιτείας προϋποθέτει την εισαγωγή της αρχής του ελέγχειν του πολιτικού προσωπικού, δηλαδή την ολοσχερή κατάργηση της ασυλίας και την προσέγγιση της πολιτικής ευθύνης υπό το πρίσμα της δικαιοσύνης. Συνεπάγεται περαιτέρω την αναγνώριση στα μέλη της κοινωνίας των πολιτών δικαιώματος έννομου συμφέροντος, τόσο έναντι των φορέων του πολιτικού συστήματος όσο και των μελών της διοίκησης και της δικαιοσύνης.

Η καθιέρωση του δικαιώματος αυτού, συνάδει με την εισαγωγή της αρχής του «ελέγχειν» για το πολιτικό προσωπικό και τη διοίκηση, που θα ήταν αυτονόητη εάν το πολιτικό σύστημα προσομοίαζε στοιχειωδώς προς την αντιπροσώπευση. Αν μη τι άλλο, ο πολίτης δικαιούται να έχει λόγο στη διαχείριση της περιουσίας του, αυτής που εκχωρείται στο κράτος μέσω του δημοσιονομικού συστήματος. Δεν νοείται, επίσης, ο βλαπτόμενος από τις αρχές του κράτους πολίτης να μην δικαιούται να υποβάλει σε έλεγχο τον βλάπτοντα ή να αποζημιώνεται από το δημόσιο ταμείο που χρηματοδοτεί ο ίδιος και όχι από τον υπαίτιο. Με απλούστερη διατύπωση, οφείλει να καταργηθεί κάθε νόμος -περί [μη] ευθύνης υπουργών- και να εφαρμοσθούν οι κοινές περί δικαίου διατάξεις που διέπουν όλους τους πολίτες. Ο Αριστοτέλης και ο Πολύβιος μας πληροφορούν ότι στην αντιπροσώπευση και στη δημοκρατία τα εγκλήματα των πολιτικών τιμωρούνται αυστηρότερα επειδή βλάπτουν τους πολλούς. Δεν εξισώνονται με εκείνα των κοινών ανθρώπων και προφανώς δεν τίθενται στο απυρόβλητο. Οπωσδήποτε, είναι επιεικώς απαράδεκτο, οι ρυθμίσεις για την "πολιτική ευθύνη" των πολιτικών, να αποφασίζονται από τους ιδίους σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, η δε απόφαση για τη δίωξή τους και η εκδίκαση της υπόθεσης να ανήκει στους ίδιους.

(δ) Όπως είδαμε, το κράτος της κομματοκρατίας θεωρεί ότι ο ρόλος του τελειώνει εκεί όπου όφειλε να αρχίζει. Εξού και δεν θεωρεί ότι ανήκουν στις αρμοδιότητές του η έννοια της αποτελεσματικότητας και ο έλεγχος των υπηρεσιών του, η κύρωση για την εφαρμογή της νομιμότητας και για την εναρμόνισή του με το κοινό συμφέρον. Η αναστροφή της λογικής αυτής, συνδυάζεται με το γεγονός ότι το κράτος στο σύνολό του είναι άκρως αποτελεσματικό στη διαχείριση του κομματικού συμφέροντος και για την ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού. Το κράτος αυτό πρέπει να εκλείψει ακαρεί. Να ανασυγκροτηθούν εκ βάθρων η διοίκηση, η δικαιοσύνη, οι δυνάμεις της τάξης κλπ, με γνώμονα την ανταποκρισιμότητά τους στις ανάγκες της κοινωνίας. Να αποκτήσει ο κρατικός μηχανισμός επιχειρησιακή διάσταση, με μέτρο όχι ασφαλώς την "αγορά", αλλά τη δημόσια αποτελεσματικότητα και πρόσημο το κοινωνικό συμφέρον.

(ε) να καταργηθεί αμέσως το σύνολο της νομοθεσίας που δεσμεύει την ελευθερία της κοινωνίας και την μεταβάλει σε αναγκαστικό υποζύγιο της διαπλοκής και της διαφθοράς. Να γίνει σαφές στην πολιτική τάξη (και στην απολογητική νεοτερική διανόηση) ότι η οικονομική πολιτική που προάγει την εξουθένωση, την ταπείνωση και την περιαγωγή της κοινωνίας στην εργασιακή, εισοδηματική και ιδιοκτησιακή εξαχρείωση, προσήκει στο καθεστώς της ανομίας και στις σχέσεις δύναμης, που σταδιοδρομούν στην πρωτο-ανθρωποκεντρική φάση που διέρχεται η εποχή μας, όχι στην φύση της σύνολης εξέλιξης. Με άλλα λόγια, μια οικονομική πολιτική με πρόσημο την πρόοδο συνάδει με την απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας, είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την ανάδειξη της «πολιτικής αγοράς», δηλαδή της κοινωνικής βούλησης, σε ρυθμίζουσα παράμετρο, από την οποία αντλούν λόγο ύπαρξης το κράτος και, φυσικά, η «οικονομική αγορά». Μια υπεροχή που απαιτεί την άρση της πολιτικής κυριαρχίας του κράτους επί της κοινωνίας των πολιτών.

7. Οι ανωτέρω πολιτικές εισάγουν ως πρόκριμα ότι ο πολιτικός ηγέτης έχει επίγνωση του διακυβεύματος που εγείρεται ενώπιον του κόσμου στην εποχή μας και την βούληση να υπερβεί τη συγκυρία των συσχετισμών, αντί να παραμένει απλός διαχειριστής του κρατούντος συστήματος. Να γνωρίζει, σε ό,τι αφορά ειδικότερα την Ελλάδα, ότι η έξοδος από την κρίση, χωρίς την ανήκεστη συντριβή της, απαιτεί την εκ βάθρων ανασυγκρότηση του παρόντος κράτους, ως πολιτικού συστήματος και ως διοίκησης.

Είναι προφανές ότι η άρση της αιτίας της κρίσης και, εν προκειμένω, της κομματοκρατίας, δεν μπορεί να γίνει από μια κυβέρνηση που θα αποτελείται από κομματικά ενεργούμενα και «φίλους» ή συνεργούς της καταστροφής, αλλά από μέλη της κοινωνίας που αναγνωρίζονται για τη βαθιά γνώση του διεθνούς διακυβεύματος και του ελληνικού προβλήματος και των οποίων η «πολιτεία» εγγυάται την προσήλωσή τους στο κοινό συμφέρον και στην ελευθερία της. Η ανατροπή της κομματοκρατίας απαιτεί την παράκαμψη του συνόλου της πολιτικής τάξης, από την Αριστερά έως τη Δεξιά της πτέρυγα.

Η υπέρβαση αυτή, αφορά κατ’επέκταση και στο περιεχόμενο του προγραμματικού πολιτικού λόγου. Η επικέντρωση της συζήτησης στο δίλημμα υπέρ ή κατά του μνημονίου υποδεικνύει το δρόμο που θα επιλεγεί για την τελειωτική καταστροφή. Το διακύβευμα της υπέρβασης ανάγεται στην αναίρεση του δυναστικού κράτους που συντηρεί η κομματοκρατία και, υπό το πρίσμα αυτό, στην επανεξέταση του συνόλου των πολιτικών του.

Ευλόγως, λοιπόν, επανέρχεται το ερώτημα. Ποιός άραγε ο ηγέτης που θα αναλάβει την απελευθέρωση της κοινωνίας ή μήπως η τελευταία θα υποχρεωθεί να αναζητήσει, υπό το βάρος της κατάρρευσης, τρόπους για τη διάσωσή της; Διαπιστώσαμε ήδη ότι ο ηγέτης που θα οδηγήσει στην υπέρβαση της κομματοκρατίας δεν μπορεί να προέλθει από την κρατούσα πολιτική τάξη και τους διαπλεκομένους συγκατανευσιφάγους που την περιβάλλουν. Πριν από χρόνια, διαβλέποντας το αναπόφευκτο της καταστροφής, διατύπωνα την άποψη ότι η υπέρβαση του φαυλοκρατικού καθεστώτος θα γινόταν μόνο μέσα από το αδιέξοδο μιας μείζονος κρίσης, στην οποία θα οδηγείτο τελικά η χώρα. Φαίνεται, ωστόσο, ότι τα θεμέλια της κομματοκρατίας και των δυνάμεων της διαπλοκής που τη στηρίζουν, είναι βαθιά, ενώ η παράδοση της χώρας στη διεθνή επιτροπεία δημιούργησε ένα επαρκώς ανθεκτικό μείγμα, αποτρεπτικό στην εκκόλαψη του νέου. Εξού και οι επιπτώσεις της κρίσης θα είναι για τη χώρα οδυνηρές.

Η άποψη που διατυπώνουν ορισμένοι ότι είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση με τη διατήρηση του κρατούντος πολιτικού συστήματος και μέτρο τον εξαναγκασμό του από την τρόικα σε μεταρρυθμίσεις είναι κατά τη γνώμη μου εξίσου εσφαλμένη. Διότι η έξοδος αυτή, πέραν του ότι μεταθέτει το βάρος αποκλειστικά στην κοινωνία, θα διαιωνίσει το καθεστώς της κατοχής της και θα συνοδεύεται από το στίγμα της βέβαιης υποτροπής. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η προοπτική αυτή είναι, από τη φύση της, επικίνδυνη, αφού υπονοεί ότι το συμφέρον της κοινωνίας συνάδει με εκείνο των ξένων δυνάμεων και όχι με το εθνικό της κράτος.

8. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κρίση είναι διεθνής. Όμως, η Ελλάδα κάνει τη διαφορά. Η τωρινή κρίση προστίθεται στην αλυσίδα σειράς καταστροφών που επισώρευσε το νεοελληνικό κράτος επί της ελληνικής κοινωνίας. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι η κρίση αυτή προετοιμάσθηκε ιδεολογικά, τα τελευταία χρόνια, από την κρατική διανόηση, ενόσω η λεηλατική ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού και η ομηρία της κοινωνίας, έπαιρναν εμφανείς διαστάσεις.

Στο πλαίσιο αυτό, η αναφορά στη βούληση και το συμφέρον της κοινωνίας εξομοιώθηκε με τον λαϊκισμό, η δε επίκληση της εθνικής συλλογικότητας ως αναχώματος στην καθυπόταξη του κράτους στις «νομοτέλειες» της ιδιωτικής οικονομίας, ενοχοποιήθηκε ως ταυτολογία του εθνικισμού. Τα «δικαιώματα» αποτέλεσαν το επιχείρημα για την ολοκληρωτική επίθεση της κρατικής διανόησης εναντίον της ελευθερίας της κοινωνίας και, περαιτέρω, για την υποβάθμιση της εργασίας του πολίτη στην κατηγορία του εμπορεύματος. Μια ομοβροντία δημοσιευμάτων προέβαλαν, την περίοδο αυτή, τον κίνδυνο που στοιχειοθετούσε η «πλειοψηφία» για τα δικαιώματα. Έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι η «πλειοψηφία», η οποία κινητοποιεί τα ολιγαρχικά αντανακλαστικά της κρατικής διανόησης, συνέχεται με την εγκιβωτισμένη στον ιδιωτικό χώρο κοινωνία και όχι, προφανώς, με μια πολιτειακά δομημένη (ως δήμος) κοινωνία των πολιτών, διαθέτουσα, ως εκ τούτου, ιδίαν θεσμική βούληση. Η προοπτική ακριβώς αυτή είναι που τρομάζει τις δυνάμεις της (πνευματικής και πολιτικής) ολιγαρχίας, δεδομένου ότι η πολιτειακή δόμηση της κοινωνίας των πολιτών είναι απολύτως αναιρετική της διαπλοκής των ομάδων συμφερόντων με την πολιτική εξουσία και, προφανώς, του δυναστικού κράτους της κομματοκρατίας.

Τα ανωτέρω, σε συνδυασμό με τον τρόπο προσέγγισης της κρίσης, επιβεβαιώνουν ότι η κατεστημένη άρχουσα τάξη δεν είναι προετοιμασμένη να επεξεργασθεί πολιτικές ολικής ανατροπής του φαυλοκρατικού καθεστώτος της κομματοκρατίας, εναρμονιζόμενη με την Ελλάδα της δημιουργίας και του πολιτισμού, κυρίως δε προς έναν κοινωνικό σκοπό της πολιτικής, που θα διαρρήγνυε τη σχέση της με εδραιωμένα συμφέροντα και πολιτικές νοοτροπίες δυναστικού τύπου.

Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να επιμένω ότι η λύση στο ελληνικό πρόβλημα δεν διέρχεται από την εναλλαγή στην εξουσία, ουδέ καν από την παράκαμψη του πολιτικού προσωπικού που λειτουργεί την παρούσα κομματοκρατία. Διότι στη θέση της θα εγκατασταθεί μεσοπρόθεσμα, μόλις καταλαγιάσει η κρίση, μια άλλη, δυναστική πολιτική τάξη. Η λύση έγκειται στη μεταβολή της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Η οποία θα διέλθει αποκλειστικά από την αναίρεση του προ-αντιπροσωπευτικού κράτους, το οποίο, όντας αναντίστοιχο με το πολιτικό ανάπτυγμα της ελληνικής κοινωνίας, οδηγεί στην κομματοκρατία. Ο εκσυγχρονισμός αυτός του πολιτικού συστήματος της χώρας μπορεί να επισυμβεί μόνο με τη θεσμική ενσωμάτωση της κοινωνίας των πολιτών –ή, κατ’ελάχιστον, της κοινωνικής βούλησης- στην πολιτεία, δηλαδή με την αντιπροσωπευτική προσομοίωση του πολιτικού συστήματος.

Τα ανωτέρω, μας επαναφέρουν, επομένως, στην αρχική μας διαπίστωση ότι η αιτία της κρίσης προδικάζει και το αδιέξοδο της χώρας. Διότι τα θεμέλια της κομματοκρατίας -και των δυνάμεων της διαμεσολάβησης και της διαπλοκής που τη στηρίζουν- είναι βαθιά, ενώ η παράδοση της χώρας στη διεθνή επιτροπεία ενίσχυσε την ανθεκτικότητα του μείγματος που λειτουργεί αποτρεπτικά στην εκκόλαψη του νέου. Παρουσιάζεται έτσι το φαινόμενο, εκείνοι που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή να εμφανίζονται ως τιμητές και, μάλιστα, να επιμένουν ότι αυτοί είναι οι μόνοι κατάλληλοι να την σώσουν. Δεν αναλογίζονται ότι με τον τρόπο αυτό επιβαρύνουν περαιτέρω τη θέση τους καθώς ομολογούν ότι οδήγησαν τη χώρα στην κρίση εν επιγνώσει. Όλα δείχνουν ότι η παρούσα θέση της χώρας προσομοιάζει πλήρως με εκείνη του 1897[8].

Σε κάθε περίπτωση, η διαιώνιση της αναντιστοιχίας αυτής μεταξύ του πρωτο-ανθρωποκεντρικού κράτους της νεοτερικότητας με το ανθρωποκεντρικό ανάπτυγμα της ελληνικής κοινωνίας, εξηγεί γιατί ο ελληνισμός δεν συνήλθε ακόμη από τις συνέπειες της ήττας που ολοκληρώθηκε με την είσοδό του στο κράτος έθνος. Το παρήγορο του πράγματος, έγκειται, ωστόσο, στο ότι η ίδια η νεοτερικότητα έχει αρχίσει, αμυδρά, να διακρίνει στην αναντιστοιχία αυτή, την αιτία του δικού της προβλήματος[9].

Αθήνα, 14.01.2011


[1] Για τον χαρακτήρα της παγκόσμιας κρίσης, την οποία αναγγείλαμε με κείμενο μας το 2007, όπως και για την ιδιαιτερότητα της ελληνικής κρίσης, βλέπε το βιβλίο μου, 12/2008. Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος, Εκδόσεις Ιανός, Αθήνα, 2009, σελ. 9-102, 193 επ..
[2] Σε πλήθος έργων μου παλαιόθεν, όπως στα Histoire de la Grèce, Éditions Hatier, Παρίσι, 1992. "Ο πόλεμος του 1897 και ο Δημήτριος Βικέλας," στο Η Μελέτη, τ. Ε΄, Αθήνα, 2010, σελ. 545-565. "Το διακύβευμα της μικρασιατικής εκστρατείας και οι σταθερές του νεοελληνικού κράτους" κ.α.

[3] Βλέπε σχετικά το έργο μου, Η ελληνική δημοκρατία του Ρήγα Βελεστινλή, Παρουσία, Αθήνα, 2008.

[4] Βλέπε σχετικά στο έργο μου, "Η κομματοκρατία ως πολιτικό σύστημα", στο Η δημοκρατία ως ελευθερία. Δημοκρατία και αντιπροσώπευση, Πατάκης, Αθήνα, 2007, σελ. 689 επ.

[5] Περισσότερα, στα κεφάλαια, "Δικαιοσύνη και πολιτικό σύστημα" και "Διαφθορά και πολιτικό σύστημα" του βιβλίου μου, Η δημοκρατία ως ελευθερία, όπ.παρ.
[6] Όπως έχω καταδείξει στο ανωτέρω έργο μου, το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε πολλώ μάλλον δημοκρατικό. Και σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται να είναι και τα δυο, αφού αυτά μεταξύ τους είναι ασύμβατα και ως εκ τούτου δεν μπορούν να συνυπάρξουν.

[7] Δηλαδή τις συντεταγμένες ομάδες που διακινούν επιμέρους συμφέροντα, νέμονται το δημόσιο αγαθό και υπαγορεύουν το περιεχόμενο του πολιτικού κόστους. Για το μείζον αυτό ζήτημα, που σχεδιάσθηκε για να υπηρετήσει αυθεντικά την πολιτική κυριαρχία της αγοράς, βλέπε το οικείο κεφάλαιο στο βιβλίο μου Η δημοκρατία ως ελευθερία, όπ.παρ.
[8] Αρκεί να αντιμεταθέσει κανείς το χρόνο και το περιεχόμενο της κρίσης για να πιστοποιήσει ότι πόσο η σημερινή πραγματικότητα δεν άλλαξε στο παραμικρό από εκείνη του 1897. Βλέπε σχετικά το έργο μου "Ο πόλεμος του 1897 και ο Δημήτριος Βικέλας", όπ. παρ.

[9] Πολλά από τα παραπεμπόμενα κείμενα στο εδώ πόνημα, ο αναγνώστης μπορεί να τα αναζητήσει στην ιστοσελίδα του συγγραφέα. "http://contogeorgis.blogspot.com" ή απλώς "κοσμοσύστημα" .

Εν μέσω εντόνων διαμαρτυριών ο πρωθυπουργός πήγε στην Κοζάνη για να προαναγγείλει την δημιουργία μεγάλου φωτοβολταϊκού πάρκου στην περιοχή. Εργαζόμενοι της ΔΕΗ, φοιτητές, συμβασιούχοι πήγαν για να διαμαρτυρηθούν αλλά …το πήραν το μάθημά τους, αφού τα ΜΑΤ όχι μόνο δεν τους άφησαν να πλησιάσουν τον πρωθυπουργό, αλλά δέχτηκαν επίθεση που εξελίχθηκαν σε συγκρούσεις.

“Κάτω η Χούντα του ΠΑΣΟΚ” φώναζαν οι διαδηλωτές, αλλά το βράδυ θα δείτε περισσότερο το ξύλο που έφαγε ο Κούγιας… επειδή δεν είναι σωστό να βλέπουμε ότι ο Γιώργος δεν είνα αρεστός και πως μόνο τα ΜΑΤ τον γλιτώνουν από την δίκαιη οργή των πολιτών. Όπως καταλαβαίνετε, μέχρι και τσόντα μπορεί να βλέπουμε, αρκεί να μην μας δείξουν πως δεν έχουν κανένα λαϊκό έρεισμα...

Να υπενθυμίζουμε ότι η περιοχή της Κοζάνης είναι κατεξοχήν πράσινη περιοχή, όχι μόνο γιατί από εκεί κατάγεται ο υπουργός Οικονομικών, αλλά παραδοσιακά στηρίζουν το κυβερνών κόμμα…







Μέσα στον γενικό χαμό κανείς δεν αντιλαμβάνεται τι κάνει η κυβέρνηση, θα εξηγήσω παρακάτω με αφορμή το χτεσινό μέτρο για γενική αμνηστία των κλεφτών.
Η ολοκλήρωση του τέλειου εγκλήματος βαίνει προς το τέλος της. Αφού αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό τώρα η κυβέρνηση τους δίνει γενική αμνηστία με απαλλαγή από το “πόθεν έσχες” για αγορές σπιτιών ώστε να τα ξαναφέρουν πίσω, το μέτρο θα διαρκέσει αναδρομικά από 17 Ιαν 2010 έως 31 Δεκ 2012.
Έτσι με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνονται πολλαπλοί στόχοι:
1) Στηρίζονται τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών, τόσο οι αποτιμήσεις των ομολογιών που είχαν εκδοθεί με “εγγύηση” στεγαστικά δάνεια, όσο και η ακίνητη περιουσία τους που στην Ελλάδα αποτελεί μεγάλο μέρος της περιουσίας των ομίλων τους.
2) Στηρίζονται οι μεγάλοι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας. Πλέον δεν χρειάζεται να σκεφτούν να μειώσουν τις τιμές των ενοικίων και των ακινήτων τους αφού έχουν μια κυβέρνηση που δουλεύει υπερ των συμφερόντων τους. Επίσης στηρίζονται οι καταθέσεις των τραπεζών.
3) Δεν στηρίζονται οι μεροκαματιάρηδες της οικοδομής γιατί αυτοί για να δουλέψουν ξανά κανονικά θα έπρεπε να πέσουν δραματικά οι τιμές και η ζήτηση να πιάσει την προσφορά. Με αυτά τα μέτρα απλά θα μειωθούν τα δυσθεώρητα αποθέματα οικοδομών τα οποία δεν θα ξαναδημιουργηθούν γιατί έχουν γνώση οι φύλακες.
4) Δεν στηρίζονται οι μικροεπαγγελματίες που προσδοκούν μειώσεις στα ενοίκιά τους, ούτε οι μικροί μισθωτοί που προσδοκούσαν μια πτώση των τιμών τουλάχιστον 50% για να αγοράσουν ένα σπίτι. Η αγορά δεν θα αφεθεί να λειτουργήσει αν είναι να ωφεληθούν και αυτοί οι μικροί….
5) Στηρίζεται το λόμπι που καταλήστευε τη χώρα τόσα χρόνια και αποκόμησε δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς κανέναν έλεγχο. Για παράδειγμα γιατροί που είχαν δεκάδες εκατομμύρια καταθέσεων, μεγαλοεπιχειρηματίες κρατικών επιδοτήσεων ή “αξιοπρεπέστατα” στελέχη κομμάτων και τοπικής αυτοδιοίκησης, πρόσωπα δηλαδή πέραν κάθε υποψίας ηλιθίων.
Έτσι, ενώ στο εξωτερικό οι κυβερνήσεις φορολογούν τη μεγάλη ακίνητη περιουσία με φόρους τύπου τελών κυκλοφορίας για να εξαναγκάσουν τους μεγαλοιδιοκτήτες να τα νοικιάζουν όσο-όσο ώστε τουλάχιστον να βγάζουν αυτόν τον φόρο παρά να τα έχουν ανοίκιαστα, στην Ελλάδα γίνεται το αντίθετο!!! Αντί να επιταχύνουμε ότι είναι να γίνει προσπαθούμε να τα κουκουλώσουμε και να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα. Κάτι τόσο ελληνικό!
Για ακόμη μια φορά ο Γιώργος Παπανδρέου έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ρίξει μπουνιά στο μαχαίρι, δηλαδή στις πιο αρχέγονες δυνάμεις της αγοράς που σήμερα απαιτούν κατάρρευση. Οι σύμβουλοί του κοιμούνται όρθιοι. Δεν φταίνε όμως αυτοί επειδή σκέφτονται με όρους 30 ετών πίσω αλλά εκείνοι που τους διάλεξαν.
Ένα μεγάλο όργιο πολιτικής και οικονομικής ασυναρτησίας με θύματα τους ΠΙΟ φτωχούς τους οποίους μέσα στο γενικότερο καπιταλιστικό χαμό η αγορά έχει μια μικρή φάση που τους ευνοεί (όταν πέφτουν οι τιμές). Αυτή την μικρή φάση-ανάσα η πολιτική των “σοσια-ληστών πλουσίων χωρίς όρια” την καταργεί και τους στέλνει όλους στον αγύριστο.
Στην καλύτερη περίπτωση ο ΓΑΠ ίσως να προσδοκά ένα χρονικό διάστημα χωρίς οικονομικές εξελίξεις όσο είναι αυτός στην εξουσία. Γιατί με τίποτα δεν γλιτώνουμε όταν παίρνονται τέτοια μέτρα, απλά αναβάλλουμε το αναπόφευκτο τέλος μας μεταθέτοντας το στο επόμενο τέρμινο.
Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται πολύ γενναίες κινήσεις μεγάλης αποφόρτισης με μεγάλους ζημιωμένους οι οποίοι θα εκτονώσουν την οικονομική πίεση. Επειδή όμως όλοι οι ύποπτοι για κάτι τέτοιο (π.χ. τράπεζες, μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, το ίδιο το κράτος) προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού η πίεση διοχετεύεται στην αγορά μετατρέποντας την δημόσια χρεοκοπία σε ιδιωτική με μεγάλα θύματα τους πιο μικρούς ιδιώτες με όλους τους τρόπους που αυτοί μπορούν να βγουν ζημιωμένοι.
Στο τέλος η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη σε απόλυτο μέγεθος από ότι θα ήταν χωρίς σοσια-ληστρικές παρεμβάσεις. Πλην όμως θα έχει εκτονωθεί πάνω σε εκατομμύρια μικρά νοικοκυριά που ουσιαστικά θα πληρώσουν μόνοι τους τον λογαριασμό αυτών που σήμερα πήραν αμνηστία.



Με τις δηλώσεις διαφόρων κυβερνητικών στελεχών οδηγηθήκαμε στην μετατροπή της κρίσης ελλείμματος, σε κρίση δημόσιου δανεισμού.

Αυτό πλέον δεν αμφισβητείται από κανέναν καθώς αποτελεί ιστορικό αποδεδειγμένο γεγονός.

Οι διαρροές περί Κίνας, οι δηλώσεις τύπου «δεν υπάρχει σάλιο» και περί Τιτανικού έφεραν την ελληνική οικονομία στο κάδρο των χρηματοπιστωτικών αγορών με τα γνωστά αποτελέσματα.

Η κυβέρνηση όμως δείχνει ότι δεν μαθαίνει από τα λάθη της και πολύ φοβάμαι ότι αυτόν τον ανεύθυνο «πλουραλισμό» κυβερνητικών δηλώσεων θα τον πληρώσουμε τελικά πολύ ακριβά.

Η κυβέρνηση δείχνει την εικόνα ενός «τσούρμου» παντελώς ανίκανο να διαχειριστεί το στοιχειώδες. Πόσω μάλλον, να ανταποκριθεί στις μεγάλες απαιτήσεις της απειλητικής συγκυρίας…

Γιατί είναι φανερό ότι εξελίσσεται επισήμως μια ενδοκυβερνητική «πολυλογία» σχετικά με την επιμήκυνση αποπληρωμής του συνολικού χρέους της χώρας, με διαφορετικές απόψεις να διατυπώνονται, τη στιγμή που στα κοινοτικά όργανα συζητείται το ενδεχόμενο αυτό μόνο για το δάνειο των 110 δισ. ευρώ από το μηχανισμό στήριξης.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Πάγκαλος μιλώντας στην τηλεόραση του Σκάι προχθές είπε: «Πιστεύω στην επιμήκυνση η οποία μπορεί να αφορά όχι μόνο τα 110 δισ. αλλά συνολικά το χρέος».

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Βενιζέλος δήλωσε προχθές από τη Θεσσαλονίκη. «Η επιμήκυνση θα γίνει», και σημείωσε: «Και όχι μόνο για τα 110 δισ. του δανείου»…..

Σε όλα αυτά ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου απλώς παρακολουθεί χωρίς να παρεμβαίνει. Γιατί οι …. συστάσεις του στο υπουργικό Συμβούλιο ότι «Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, προσεκτικότατοι στο τι λέμε, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τα θέματα δανειοδότησής μας» , σίγουρα δεν αποτελεί την δραστική παρέμβαση που επιβάλει η σοβαρότητα του θέματος.. Το αντίθετο μάλιστα …..

Κυβέρνηση επικινδύνων ερασιτεχνών διαχειριστών (αλλά και εξίσου επικίνδυνων επαγγελματιών εσωτερικών προπαγανδιστών) !

Πηγή





Εάν υπήρχε κοινωνική ευαισθησία και ενδιαφέρον για την υγεία των πολιτών, έτσι θα ήταν ο νόμος για το κάπνισμα κύριε Χρυσοχοΐδη

Ορίστε και η ιδέα η δικιά μου…για να μην λένε μερικοί σαν τον …. ότι δεν καταλαβαίνουν, εγώ έφαγα χρόνο από τη δουλειά μου και έγραψα 5 αράδες που ούτε νομικός είμαι ούτε ξέρω από αυτά. Κοινή λογική θέλει και να σέβεσαι το δικαίωμα του ιδιώτη. Και για να μην λέμε ότι μόνο γκρινιάζουμε εγώ βάζω το λιθαράκι μου.

Χώροι όπου το κάπνισμα απαγορεύεται ΚΑΘΟΛΙΚΑ:

  • Όλοι οι κλειστοί χώροι που ανήκουν στο δημόσιο (υπηρεσίες, νοσοκομεία, σταθμοί, μέσα μεταφοράς)
  • Όλοι οι κλειστοί χώροι άθλησης.
  • Όλα τα ιδιωτικά μέσα μεταφοράς.
  • Όλα τα τουριστικά κτίρια και αξιοθέατα.
  • Όλοι οι ιδιωτικοί και δημόσιοι χώροι συνάθροισης παιδιών (παιδότοποι, παιδικοί σταθμοί, αίθουσες παιδικών εκδηλώσεων, παιδικά θέατρα).
  • Όλοι οι κλειστοί ιδιωτικοί χώροι που συναθροίζονται πολίτες υποχρεωτικά (ιδιωτικά ιατρεία, σουπερ μάρκετ, εμπορικά καταστήματα)
  • Όλοι οι κλειστοί ιδιωτικοί χώροι εργασίας με πάνω από Χ αριθμό εργαζομένων ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ τους ιδιωτικούς εργασιακούς χώρους που έχουν διαμορφωμένο ξεχωριστό χώρο για καπνιστήριο και στον οποίο καμία άλλη δραστηριότητα δεν λαμβάνει χώρα.

Χώροι που υπόκεινται σε ΥΠΟ ΟΡΟΥΣ απαγόρευση του καπνίσματος:

  • Όλοι οι κλειστοί ιδιωτικοί χώροι που συναθροίζονται οι πολίτες εθελοντικά (μπαρ, ξενοδοχεία, εστιατόρια, αναψυκτήρια,) οφείλουν να έχουν έξω από το κατάστημα ένα ειδικό σήμα που ορίζει αν το κατάστημα είναι για καπνιστές ή όχι.
  • Απαγορεύεται ΡΗΤΑ το κάπνισμα σε χώρους χαρακτηρισμένους ως μη καπνιζόντων.
  • Το σήμα για μη καπνίζοντες χώρους είναι ΔΩΡΕΑΝ.
  • Όλοι οι κλειστοί ιδιωτικοί χώροι με λιγότερους από Χ εργαζόμενους πρέπει να αναρτούν το ειδικό σήμα αναγνώρισης επιχείρησης ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΕΣ και που τιμάται Ψ ευρώ.
  • Οι κλειστοί ιδιωτικοί χώροι στους οποίους εργάζεται μόνο ο διαχειριστής/ιδιοκτήτης της επιχείρησης δεν υπόκεινται σε καμία απαγόρευση. Από την στιγμή που θα προσληφθεί έστω και ένας υπάλληλος ο ιδιοκτήτης υποχρεούται να δηλώσει την επιχείρηση και να προμηθευτεί το ανάλογο σήμα.

Κόστος σημάτων, κίνητρα και μέριμνα:

  • Το σήμα ΧΩΡΟΣ ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΩΝ κοστίζει Ψ ευρώ και είναι ειδικός ετήσιος φόρος.
  • Τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος με ένδειξη καπνίζοντες ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ να διαθέτουν επαρκές σύστημα εξαερισμού και θα ελέγχονται ανά τακτά διαστήματα.
  • Οι επιχειρήσεις με σήμα ΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΩΝ έχουν $% επιστροφή φόρου και/ή επιδότηση $% κόστους ασφαλιστικών εισφορών και/ή $% έκπτωση δημοτικού φόρου και/ή διέπονται από προνομιακό καθεστώς δανειοδότησης από τράπεζες για εργασίες συντήρησης και λειτουργίας του χώρου τους.

Σήματα και πρόστιμα:

  • Ο δήμοι θα δηλώνουν κάθε χρόνο έναν συγκεκριμένο αριθμό σημάτων (καπνίζοντες-μη καπνίζοντες) με μια αναλογία Α/Β.
  • Σε περίπτωση που κατατίθεται μια νέα αίτηση υγειονομικού ενδιαφέροντος και τα σήματα καπνιζόντων έχουν εξαντληθεί θα ικανοποιείται με σήμα ΜΗ καπνιζόντων για την τρέχουσα οικονομική χρήση.
  • Σε περίπτωση που ένα κατάστημα/επιχείρηση παρανομήσει η τιμωρία είναι πρόστιμο ύψους χ ευρώ (μικρό) και υποχρεωτική ανάρτηση δημοτικής ένδειξης «ΤΙΜΩΡΗΜΕΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ» (για το υπόλοιπο της οικονομικής χρήσης) που θα υποδεικνύει στον πολίτη ότι η εν λόγω επιχείρηση δεν σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών.
  • Τα πρόστιμα για τις επιχειρήσεις που είναι χώροι καπνιζόντων ΜΗ ΔΗΛΩΜΕΝΟΙ ή αυτών με εργαζόμενους χωρίς το διακριτικό σήμα ορίζονται ως:
  • Μπλα μπλα μπλα μπλα


Ας πει ο καθένας τη γνώμη του κι όποιος το γουστάρει ας το αναδημοσιεύσει όπου θέλει αρκεί να πει από που το πήρε.

Άντε γιατί θα τρελαθούμε στη χώρα του “μπαμπάαααα αυτά τα παιζάκια ζε με παίζουνεεεεε”…!!!!


Δυο πρόσφατα και ακρως ανησυχητικά περιστατικά απετέλεσαν το ερέθισμα για την ανάρτηση αυτη.

Η παρουσία επί ωρες ενός «αγνώστου ταυτότητος» υποβρυχίου μετάξυ Κέας και Ανδρου, με εμπλοκή ανθυποβρυχιακών ελικοπτέρων του ΠΝ και η φαινομενικά «λυπηρή ανθρώπινη ιστορία» με το δουλεμπορικό πλοίο που ναυάγησε ανοικτά της Κέρκυρας το Σάββατο 15 τρέχοντος την νύκτα.

Αμφότερα τα περιστατικά, σε διαφορετικά επίπεδα αναδεικνύουν μια πραγματικότητα που ολοι οι εμπλεκόμενοι με την Αμυνα και την Ασφάλεια γνωρίζωμε και που οι καθ’ύλην αρμόδιοι αγνοούν επιδεικτικά για περισσότερο απο δέκα χρόνια. Η πραγματικότητα αυτή είναι οτι ο θαλάσσιος χώρος του Αιγαίου, ακόμη και οι κόλποι δίπλα στην υδροκέφαλη Αττική είναι αμπέλι ξέφραγο, οτι οι αρμόδιες Υπηρεσίες ασκούν τυπικό ελεγχο και αφυπνίζονται μόνον τυχαία η κατόπιν εορτής.

Η ιστορία με το υποβρύχιο είναι ενδεικτική του κενού πληροφοριών «διευκρινισμένης ναυτικής εικόνος» (recognized maritime picture στα ΝΑΤΟικά) και σε μεγάλο βαθμό συνεισφέρει σ’αυτό η πλήρης αδιαφορία για κάτι αδιανόητο για «ναυτικό» Κράτος οπως βαυκαλίζεται η χώρα μας να πιστεύει : Εδώ και πολλά χρόνια , η Ελλάδα στερείται της πεμπτουσίας της Ναυτικής επιτηρήσεως σε μια πολύπλοκη και γεμάτη «κρυψώνες» και παγίδες θάλασσα οπως το Αρχιπέλαγος : τα αεροσκάφη Ναυτικής συνεργασίας η περιπολίας (MAP, Maritime Patrol Aircraft) με παράλληλο ανθυποβρυχιακό ρόλο.

Εχουν χυθεί τόννοι μελάνι για την διακήρυξη της εληνικής ΑΟΖ – και σωστά – απο σοβαρούς αναλυτές οπως οι κκ Καρυώτης και Μαρκεζίνης, μας αναγνώρισε εμμέσως … το Ισραήλ μια ΑΟΖ που ποτέ δεν διακηρύξαμε αλλά ουδείς ασχολείται με το βασικό εργαλείο για την υποστήριξη ενός τέτοιου μεγαλεπήβολου σχεδίου, που στα ορια των Κυπριακής – Αιγυπτιακής ΑΟΖ φθάνει τα 200 ν.μ. ! Με τι θα ελέγχεται και θα αστυνομεύεται η ΑΟΖ μεταξύ Κρήτης , Ρόδου Κστελορίζου και Κύπρου ; Με τα … φουσκωτά του Λιμενικού ; Με τα ελικόπτερα πολιτικών προδιαγραφών που διαθέτει ;

Τα αεροσκάφη ΜΑΡ P-3 Orion που παρελήφθησαν το 93 -94 μεταχειρισμένα απο τις ΗΠΑ εφθασαν στα ορια του επιχειρησιακού τους βίου, η ανακατασκευή τους δεν εγινε για λόγους κόστους και τον ρόλο ΔΥ (Δίωξη Υποβρυχίων) εχουν αναλάβει τα ελικόπτερα S-70 Aegean Hawk της ΔΕΝ (Διοίκηση Ελικπτέρων Ναυτικού) με βάση το Κοτρώνι. Πέραν της ακαταλληλότητος των ελικοπτέρων για τον ρόλο της μακράς περιπολίας των αεροσκαφών ΜΑΡ – τα ελικόπτερα εχουν σχεδιασθεί πρωτίστως για αποστολές “Hunter – Killer” οπου στοχευμένα καταδιώκουν, εγκλωβίζουν και καταστρέφουν ενα εχθρικό ΥΒ – να πούμε οτι εχουν επιφορτισθεί και με τις …αεροδιακομιδές ασθενών απο νησιά του Αιγαίου γιατί τα ελικόπτερα του ΕΚΑΒ … πέφτουν και απλά δεν πετούν πιά! Εικόνα ευνομούμενου Κράτους… Ετσι μια χώρα με ακτογραμμή 16000 χλμ, με γραμμή αντιπαραθέσεως με την Τουρκία απο την Αλεξανδρούπολη εως το Καστελλόριζο, με 5 – 6000 νησίδες και βραχονησίδες, με αμφισβητούμενη την επάρκεια της να παράσχη υπηρεσίες SAR (Search and Rescue, Ερευνα – Διάσωση) στο Αρχιπέλαγος ΔΕΝ διαθέτει εναέριο βραχίονα επιτηρήσεως – περιπολίας, ΔΕΝ διαθέτει Κέντρο συντήξεως δεδομένων (Data Fusion Center) και επαφίεται γαι την απόκτηση «Ναυτικής εικόνος» στα Ναυτικά Παρατηρητήρια Ξηράς, στα περιπολούντα πλοία και σε τυχαία περιστατικά οπως αυτό του εντοπισμού του περισκοπίου του Τουρκικού ΥΒ στην Κέα…

Δεν θα αναλώσωμε τον πολύτιμο χώρο του Αntinews για να αναλύσωμε τα προφανή, τι σημαίνει να …κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα ΥΒ στο Αιγαίο, να ενισχύουν την «περικυκλωτική» μοίρα Ιονίου του τουρκικού Ναυτικού, να μπορούν να αποβιβάσουν Ειδικές Δυνάμεις νύκτα κάπου, σε κάποια νήσο η βραχονησίδα κ.α… Θα περάσωμε στο δεύτερο περιστατικό κρατικής αφασίας :

Ενα σαπιοκάραβο, νοικιασμένο εναντι πινακίου φακής σε σχέση με το προσδοκώμενο κέρδος στην Τουρκία, αποπλέει με Τούρκο καπετάνιο, διασχίζει το Αιγαίο, προσεγγίζει στην Αττική, επιβιβάζει 4 – 5 λεωφορεία λαθρομετανάστες (προφανώς οχι στην πύλη Ε1 του Λιμένος Πειραιώς !), περνά απαρατήρητο ανάμεσα στην Ναυτική Περιοχή Πέραμα – Σαλαμίνα, τις εγκαταστάσεις των Διυλιστηρίων, την Χαλυβουργική, μπαίνει στον Ισθμό και βγαίνει στο Ιόνιο ! Εκεί πια οι Υπηρεσίες …ξυπνούν για να αναζητήσουν το ναυάγιο και τους επιζώντες…

Θα σημειώσωμε οτι στην περιοχή του Αργοσαρωνικού και στην εξοδο του Κορινθιακού εως την Κέρκυρα ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ το σύστημα ελέγχου και κυκλοφορίας πλοίων VTMIS απο το 2002 και αν μή τι αλλο μετά την …ρομαντική κρουαζιέρα στην «θάλασσα ειρήνης και φιλίας» του Αιγαίου το πλοίο ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να εχει εντοπισθεί και ελεγχθεί στα παράλια της Αττικής η στο Ρίο η μεταξύ Πάτρας και ΚέρκυραςΤο VTMIS προεβλέπετο να καλύψει ΚΑΙ το Αιγαίο ΚΑΙ την Κρήτη, οι αρμόδιοι ομως Υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας αμφοτέρων των παρατάξεων το αγνόησαν επιδεικτικά. Η κάλυψη του περιορίσθηκε σε τμήμα του Ιονίου ,του Κορινθιακού και του Αργοσαρωνικού – Ευβοικού λόγω της Ολυμπιακής φιέστας. Οπως και με το ΤΕΤΡΑ, οι τεχνολογικές ανησυχίες των «αρμοδίων» περιορίσθηκαν στην Ολυμπιακή βιτρίνα και γαία πυρί μειχθήτω… Ας θαλασσοδέρνονται χωρίς επικοινωνίες τα πληρώματα του Λιμενικού, ας επικοινωνεί η ΕΛΑΣ με αναλογικούς ασυρμάτους του 70 στα σύνορα, η Αθήνα και τα συνοδευτικά των «αρμοδίων» να εχουν κάλυψη μεταξύ da Capo, Κοινοβουλίου και Βορείων Προαστείων…

Παραθέτω την κάλυψη ραντάρ του VTMIS οπως σχεδιάσθηκε το 97 με επέκταση στο Αιγαίο και στην πραγματική – επιχειρησιακή του κάλυψη σήμερα (εικόνα 1). Τα συμπεράσματα είναι προφανή για την αβελτηρία, την αδιαφορία και την αξιοθρήνητη κατάσταση ασφαλείας ενός «ναυτικού Κράτους» με …φιλοδοξίες ΑΟΖ οταν δεν καλύπτει με σύγχρονα μέσα ούτε την παράκτιο ζώνη του των 25 ν.μ !

Για να επανέλθωμε ομως στα δυο περιστατικά, τίθεται το ερώτημα : Η επέκταση του VTMIS μπορεί να καλύψει το κενό «επιγνώσεως ναυτικής καταστάσεως» (maritime situation awareness) που υπάρχει σήμερα ? Θα απαντήσω ΟΧΙ, κυρίως γιατί το VTMIS είναι ενα σύστημα με «πολιτική» στόχευση, αυτήν της ασφάλειας ναυσιπλοίας και στηρίζεται κυρίως σε «συνεργατικά» συστήματα οπως το AIS που ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΟΥΝ την συνεργασία του στόχου. Το VTMIS δεν παρέχει μέσα anti – spoofing, την ικανότητα δηλαδή του συστήματος συντήξεως δεδομένων να απορρίψει παραπλανητικά δεδομένα του πλοίου – στόχου και να διακριβώσει με ιδια μέσα την ταυτότητα, την θέση και την αποστολή του.

Ας δούμε τις απαιτήσεις ενός τέτοιου συστήματος ικανού να παράσχη κάλυψη ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ στο Αρχιπέλαγος συμπεριλαμβανομένων των αποστολών SAR. Θα ανατρέξω στον ορισμό ενός «Ολοκληρωμένου Ναυτικού Συστήματος Επιτηρήσεως» (Integrated Maritime Surveillance System) οπως διετυπώθη απο ανθρώπους που ΞΕΡΟΥΝ : Τους ΤΟΥΡΚΟΥΣ καθηγητές Α. Nejat, E.Topuz ,C.Isik στην μελέτη τους “Αρχές λειτουργίας ενός IMSS”. Τούρκους, μάλιστα, γιατί οι Τούρκοι με συνεκτική σκέψη και επεκτατική στρατηγική – που νομίζουν οι αφελείς «αναλυτές» οτι την «ανακάλυψε» ο Νταβούτογλου – εχουν ασχοληθεί δια μακρών με την Ναυτική Επιτήρηση και το σύστημα τους UZUN UFUK (Μακρυνός Ορίζων) «βλέπει» εως και πίσω απο τα νησιά μας…

  1. Δίκτυο επίγειων μικροκυματικών απεικονιστικών (imaging) RADAR και συστημάτων ESM (Εlectronic Support Measures) για συνεχή ανίχνευση, εντοπισμό και ταξινόμηση / ταυτοποίηση στόχων στην περιοχή επιτηρήσεως.
  2. Αερομεταφερόμενα (επί αεροσκαφών MPA) απεικονιστικά RADAR και συστήματα ESM αντιστοίχων δυνατοτήτων.
  3. HFSW RADAR (Ραντάρ βραχέων κυμάτων) για συνεχή ανίχνευση πέραν του ορίζοντος (ΟΤΗ) στόχων επιφανείας και εναερίων στόχων.
  4. Κέντρο Επιχειρήσεων Αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας (Maritime Air Operations Centre, MAOC) για τον ελεγχο και την ανάπτυξη του στόλου αεροσκαφών MPA.
  5. RPV (Remote – controlled Piloted – less Vehicle) εξοπλισμένα με FLIR (Forward Looking Infra Red και LLTV (Low Level TV).
  6. Ο πυρήνας του IMSS θα ειναι το FC (Fusion Center) οπου θα γίνεται το «φιλτράρισμα», η συσχέτιση και η σύντηξη των δεδομένων προερχομένων απο διαφορετικούς αισθητήρες ωστε να παράγεται η πληρέστερη δυνατή εκτίμηση για την θέση, ταχύτητα,ταξινόμηση και ταυτοποίηση ΟΛΗΣ της θαλάσσιας κυκλοφορίας (Recognized Surface η Maritime Picture) στην περιοχή ενδιαφέροντος. Οι πληροφορίες αυτές προβάλλονται στα ΚΕΠΙΧ των αρμοδίων υπηρεσιών και χρησιμοποιούνται απο το σύστημα C4I για την αξιολόγηση των απειλών. Ενα τμήμα της «εικόνος επιφανείας» μπορεί να μεταδίδεται στα παραπλέοντα πλοία η συνεργαζόμενα κέντρα ναυτικής επιτηρήσεως.

Ενδεικτικά παραθέτω χάρτη τουρκικής μελέτης για το UZUN UFUK με την κάλυψη των ραντάρ HFSW (εικόνα 2)

Η ανάπτυξη ενός τέτοιου συστήματος επιτρέπει την ad hoc εκμετάλλευση δεδομένων απο τις αρμόδιες Υπηρεσίες συναρτήσει των τομέων ευθύνης τους και του βαθμού αξιολογήσεως της απειλής : Ενα λαθρεμπορικό σκάφος θα «ανατεθεί» στο πλησιέστερο σκάφος η ελικόπτερο του Λιμενικού ενώ ενα ΥΒ η ενα πολεμικό που επιχειρεί «αβλαβή» …κρουαζιέρα στις Κυκλάδες στο «σκοπούν πλοίο του ΠΝ ενώ το «ιχνος» θα παρακολουθείται συνεχώς (track continuity) στο ΕΘΚΕΠΙΧ και θα διατίθενται οι αναγκαίοι «πόροι» για την αδιάλλειπτη επιτήρηση και ενδεχομένως σύλληψη, νηοψία κλπ. Η αυτοματοποίηση που παρέχουν τα συστήματα αυτά, η «φιλική» στον χρήστη διεπαφή με ψηφιακούς χάρτες, διαγράμματα πορείας, εικόνα απο αυτόματα προσανατολιζόμενες κάμερες κλπ. επιλύουν το πρόβλημα «συντονισμού» με τηλέφωνα, σήματα, ασυνενοησία που γνωρίζουν πολύ καλά οσοι υπηρέτησαν σε κάποιο ΚΕΠΙΧ. Προφανώς επιτυγχάνεται και η συρρίκνωση του χρόνου αντιδράσεως σε περιστατικά SAR εναν τομέα οπου η Τουρκική αμφισβήτηση αυξάνεται καθημερινώς. Να πούμε οτι το σημερινό καθεστώς εχει ως εξής : Δίδεται κάποιο σήμα ΡΑΝ ΡΑΝ (κίνδυνος – ανάγκη) π.χ. στο κανάλι 16 VHF : Το παίρνει το «Οlympia Radio», υπηρεσία ραδιοναυτιλιακών επικοινωνιών του … ΟΤΕ ! Αφού γίνουν διάφορες δοκιμές επικοινωνίας σε εναλλακτικά κανάλια (που λειτουργούν πλημμελώς λόγω κακού σχεδιασμού, συντηρήσεως και χωροθετήσεως των σταθμών βάσεως) γίνεται προσπάθεια επικοινωνίας … με κινητά τηλέφωνα ! «Κάποια» στιγμή κρίνεται αναγκαία η παρέμβαση του «Θαλάμου Επιχειρήσεων» του ΥΕΝ (στην πραγματικότητα το ΚΣΕΔ, Κέντρο Συντονισμού Ερεύνης – Διασώσεως) που με την σειρά του μέσω «Οlympia Radio» προσπαθεί να αποκτήσει εικόνα για το περιστατικό και συνήθως …δίδεται ενας αριθμός τηλεφώνου για να επικοινωνήσουν οι κινδυνεύοντες «για περισσότερα» !

Γίνεται αντιληπτό οτι η κατάσταση εχει ξεφύγει σε ολα τα μέτωπα, είτε πρόκειται για Ασφάλεια Θαλασσίων Συνόρων είτε για το διπλωματικά ακρως σημαντικό θέμα της Ερεύνης – Διασώσεως.

Παρόλα αυτά, η πολιτική ηγεσία ασχέτως καλών (εν προκειμένω) προθέσεων επιδεικνύει την ιδια στερούμενη προοπτικής αντίληψη. Εξαγγέλονται σχέδια «φράκτη» στον Εβρο, με αλλα λόγια «κλείνωμε» μια τρύπα 12,5 χλμ. με ανοικτό ενα χάος περίπου 500 ναυτικών μιλίων… Το Λιμενικό Σώμα είναι πλέον (δια νόμου) Ακτοφυλακή, είναι Σώμα Ασφαλείας και πρέπει κάποτε το αρμόδιο Υπουργείο να δεί σοβαρά το θέμα της Επιτηρήσεως των Θαλασσίων Συνόρων, των επικοινωνιών και του διακλαδικού συντονισμού με το ΠΝ και την ΕΛΑΣ. Πολύ φοβούμαι οτι η συνήθης ελληνική πρακτική «τώρα φτιάχνωμε φράκτη» θα απορροφήση κάθε πόρο, κάθε συνολική προσπάθεια αναβαθμίσεως της συνοριακής φυλάξεως και για μια ακόμη φορά ο αδύναμος κρίκος στην ασφάλεια της χώρας, η ΘΑΛΑΣΣΑ θα παραμεληθή με την σοφιστεία «μειώθηκαν οι εισροές απο τα νησιά, τώρα μπαίνουν απο τον Εβρο…».

Προφανώς τα κυκλώματα ενήμερα για τις προθέσεις «θωρακίσεως» στον Εβρο στρέφονται ηδη στην «σίγουρη» και χαοτική θαλάσσια οδό. Η εξεύρεση – ενοικίαση σαπιοκάραβων στην Τουρκία με σκοπό την ΜΑΖΙΚΗ διακίνηση λαθρομεταναστών πρός την ενδοχώρα, απο την ενδοχώρα πρός την Ιταλία θα καταστή πάγια πρακτική, με συνέργειες στα εδώ κυκλώματα, με την διάθεση εξελιγμένων τεχνικών μέσων (ιδε …Learjet στα Ιωάννινα !) και την αξιοποίηση της μακαριότητος και της ανεπάρκειας των διωκτικών Αρχών.

Τα παραπάνω απολαμβάνουν της αμερίστου υποστηρίξεως των Τουρκικών υπηρεσιών οι οποίες υπονόμευσαν οσο μπορούσαν την παρουσία της FRONTEX στην θάλασσα με τις απειλές πρός τα ελικόπτερα και τα αεροσκάφη της .

Ως πρός το θέμα του κόστους για μια αποτελεσματική θαλάσσια επιτήρηση, θα αναφέρω οτι προβλέπονται σεβαστά ποσά της τάξεως των εκτοντάδων εκατομμυρίων € απο την EUROSUR και αλλες πηγές της ΕΕ. Φυσικά εάν δεν κινηθή τίποτε η κινηθεί οπως συνηθίζουν οι υπηρεσίες τα χρήματα θα χαθούν, οπως εχει ηδη χαθεί (2006) ενα σύγχρονο περιπολικό ανοικτής θαλάσσης αξίας 31 εκ. € απο… αμέλεια των «αρμοδίων».

Θα κλείσω με το θέμα των αεροσκαφών ΜΑΡ. Αφού προκηρύχθηκε ενας διαγωνισμός με μαξιμαλιστικές προδιαγραφές που φυσικά ακυρώθηκε το πρόγραμμα πάει στις καλένδες και τον ρόλο ΜΑΡ εχει «αναλάβει» ενα δια πάσαν νόσον ….κλπ C-130, παντελώς ακατάλληλο για την αποστολή αυτή.Επιμένω οτι μια θαλάσσια εκταση οπως το Αρχιπέλαγος ΔΕΝ ελέγχεται χωρίς μακρές περιπολίες αεροσκαφών ΜΑΡ και ομού με το πρόγραμμα των φρεγατών FREMM (υπάρχει πρεμούρα γιατί ενδιαφέρονται οι γνωστοί εργολάβοι) πρέπει να τρέξη ΑΜΕΣΑ ενα ανάλογο πρόγραμμα, ακόμη και μια σοβαρή συζήτηση της προτάσεως των ΗΠΑ για ανακατασκευασμένα P-3.



Μπορεί η κρίση χρέους να αποδιαρθρώνει την εργασία σε όλη την Ευρώπη με τους μισθούς να καταρρέουν και την ανεργία να εκτοξεύεται αλλά τα καλόπαιδα των μεγαθηρίων της κερδοσκοπίας που εξαφανίζουν εθνικές οικονομίες για πλάκα, εξακολουθούν ν’ ανοίγουν σαμπάνιες στην υγεία των κορόιδων.

Τα μπόνους του 2010 που ανακοίνωσε η – αναμεμειγμένη αγρίως στην κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους - Goldman Sachs για τα στελέχη της στη Βρετανία, παραμένουν σε ασύλληπτα, για το μέσο εργαζόμενο ή ... άνεργο, ύψη. Σύμφωνα με τον Guardian ο επενδυτικός κολοσσός δεν μπήκε καν στον κόπο να δείξει την (τηρουμένων των αναλογιών) αυτοσυγκράτηση του 2009, σε μια χρονιά (το 2010) όπου η ανεργία στη Βρετανία «χτύπησε» τον έναν στους πέντε νέους μέχρι 24 χρόνων σημειώνοντας ρεκόρ από τις αρχές της δεκαετίας του1990 και αυξάνοντας τον αριθμό των άνεργων νέων στο 1 εκατομμύριο περίπου.

Όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα ενώ το σύνολο των μπόνους σαν απόλυτο νούμερο πέφτει ελαφρώς κατά 5% σε σχέση με πέρυσι, η αναλογία επί των εσόδων βάσει της οποίας τα μπόνους υπολογίζονται, αυξάνεται από το 35,8% στο οποίο είχε πέσει λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης, στο 40% περίπου. Αυτό σε μια δραματική χρονιά για την παγκόσμια οικονομία που επηρέασε και τα έσοδα της τράπεζας- η οποία είδε τα άπλυτά της να βγαίνουν στη φόρα και τη φήμη της να τραυματίζεται - καθώς σημείωσαν πτώση κατά 13% στα 39, 1 δις. δολάρια. Η δε κερδοφορία είχε πτώση κατά 38%.

Παρά την πτώση των κερδών, όμως, οι αποδοχές των περιώνυμων γκόλντεν μπόις της Goldman Sachs διατηρούνται υψηλά (κατά μέσο όρο στα 430.000 δολ) και η τράπεζα προχωρεί σε προσλήψεις 5.500 εργαζομένων μόνο στο Σίτυ.

Πώς εξηγούνται τα παραπάνω; Σύμφωνα με τον Πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της τράπεζας Λόυντ Μπλάνκφεϊν έρχονται καλύτερες μέρες: «κοιτώντας μπροστά, μπορούμε να δούμε σημάδια ανάπτυξης και μεγαλύτερης οικονομικής δραστηριότητας, και εμείς είμαστε πάντα σε θέση να βοηθήσουμε τους πελάτες μας να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις του, να διαχειριστούν τους κινδύνους και να επενδύσουν στο μέλλον».

Μήπως απλώς οι άνθρωποι μυρίζονται αίμα στην σπαρασσόμενη από την κρίση χρέους Ευρώπη;

Πάντως στη Βρετανία, με την ανακοίνωση του ύψους των μπόνους, που ήρθε λίγο μετά την δημοσιοποίηση των στοιχείων για την ανεργία – ρεκόρ, και με δεδομένο ότι η χώρα ακολουθεί πρόγραμμα λιτότητας με γενναίες περικοπές σε μισθούς και δημόσιες δαπάνες, προκλήθηκαν έντονες αντιδράσεις από τα συνδικάτα. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Ντέιβ Πρέντις, γραμματέα του δημοσιοϋπαλληλικού συνδικάτου της Βρετανίας (UNISON) : η επίθεση στους χαμηλόμισθους καρφώνουν τον Ντέιβιντ Κάμερον που ψευδώς ισχυρίστηκε ότι είμαστε όλοι μαζί σ’αυτό (σ.σ. τα βάρη της κρίσης). Οι τραπεζίτες που προκάλεσαν την ύφεση κερδίζουν τεράστια μπόνους στην πλάτη των άλλων. Η κυβέρνηση πρέπει να αναθεωρήσει το πρόγραμμα άγριων περικοπών». Από την άλλη ο γενικός γραμματέας του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας (TUC) Μπρένταν Μπάρμπερ σημείωσε ότι «οι τραπεζίτες γιορτάζουν τα εξαψήφια μπόνους τους όταν η υπόλοιπη χώρα παραπαίει με το ένα πέμπτο των νέων να πετιέται έξω από την εργασία. Η κυβέρνηση παρακολουθεί απλώς την ταχύτατη επιστροφή στις ακρότητες της δεκαετίας του ‘80».

Κι εδώ, ορισμένοι ακόμη πιστεύουν το παραμύθι του τεμπέλη και διεφθαρμένου έλληνα που βολεύτηκε στο δημόσιο (εκβιάζοντας τον Πάγκαλο με... ασταυρία) κι έριξε τα οικονομικά της χώρας έξω....




  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Στην πατρίδα μας μπορεί να έχουμε κατά καιρούς και καυγάδες και ντέρμπυ πολιτικά κοντά στα ποδοσφαιρικά, και φτώχεια κάπου-κάπου όπως στις μέρες μας, έχουμε όμως και κάτι που λείπει από άλλους λαούς.
Ποτέ δεν πλήττουμε.
Ούτε και στα πιό δύσκολα.
Αιτία για κάτι τέτοιο δεν είναι η μετονομασία του υπουργείου παιδείας σε υπουργείο δια βίου μάθησης, εκπαίδευσης εις το διηνεκές και είκοσι βαγόνια του υπερσιβηρικού σιδηρόδρομου από πίσω.
Ούτε το γεγονός ότι μετά τη Σαπφώ Νοταρά, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τη Γεωργία Βασιλειάδου, το Μίμη Φωτόπουλο και ενός γαλαξία αείμνηστων ηθοποιών, δόξα τω Θεώ, έχουμε κι άλλους κι άλλους ατέλειωτους.
Αιτία είναι τα πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής που φροντίζουν για την εύθυμη πλευρά της ζωής.
Όχι μόνο τώρα.
Άμμος – πλίνθοι - κέραμοι, ατάκτως ερριμμένα, είπε ο αρχαίος σοφός.
Ασυναρτησία διατύπωσε ο φυσικομαθηματικός.
Τον κακό σας τον καιρό συμπλήρωσε ο Θανάσης-χρόνια του πολλά-Βέγγος.
Οι αναγνώστες που συμβαίνει να είναι και μαθητές μπορούν άνετα να αντιπαραβάλλουν ενίοτε χρειάζεται ή τους ζητείται την ασυναρτησία με το σημερινό υπουργικό συμβούλιο.
Αν αυτό δεν είναι αρκετό μπορούν να επεκταθούν και στον Καλλικράτη με τους Δήμους που διέπει.
ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΑΣ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ αυτά γύρω από το κάπνισμα, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, το φορολογικό κλπ. κλπ. κλπ.
Αλαλούμ-αλαλούμ,
αλαλούμ-αλαλούμ,
μάζεψέ τα να πάμε
πιό καλά στο Χαρτούμ.
Ορίστε που υπάρχουν όχι μόνο μετά Χριστόν, αλλά και προ Χριστού προφήτες όπως ο Δάκης, ερμηνευτής στο συγκεκριμένο τραγούδι.
Κι άντε αυτό είναι τραγούδι.
Η γκάφα της Αστυνομίας με την γερμανίδα ΄΄κατάσκοπο΄΄ όμως είναι διεθνείς σχέσεις.
Η διχοτόμηση του υπουργείου εμπορικής ναυτιλίας είναι κάτι σαν την πλαστελίνη στα χέρια του μωρού.
Η διατύπωση του αναπτυξιακού νομοσχέδιου προκαλεί την νοημοσύνη του κάθε νοήμονα.
Η πάταξη του χουλιγκανισμού και των συναφών στα γήπεδα προδιαθέτει για γενικευμένες συρράξεις. Στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και όχι μόνο.
Η τουριστική προβολή της χώρας θυμίζει εποχές χρυσού αιώνα.
Τί είναι συνάρτηση; με ρώτησε πυροτεχνουργός οπαδός, εκτοξευτής φωτοβολίδων και βεγγαλικών στα γήπεδα.
Η παρουσία της Μάργκαρετ Θάτσερ στην ΕΠΟ του είπα. Έστω και τώρα που πέρασε τα 80.
Τί είναι ασυναρτησία;
Το πρωτάθλημα της σούπερ-μαμαλίγκα και όχι μόνο ανταπάντησα. Το οποίο μεταφέρθηκε στους κόλπους του υπουργικού συμβουλίου.
Τί σημαίνει ΜΑΛΛΙΑ-ΚΟΥΒΑΡΙΑ; επανήλθε ο συνομιλητής μου.
Θα μάθεις μόλις ανακοινωθεί το πόρισμα της εξεταστικής για τη SIEMENS του εξομολογήθηκα.
Η ασυναρτησία, τα μαλλιά, τα κουβάρια, το ράβε-ξήλωνε, το πέρα-δώθε, η άμμος, οι πλίνθοι και οι ατάκτως τοποθετημένοι κέραμοι, όλα μαζί συνθέτουν μιά σφριγηλή κυβέρνηση. Σαν τη δική μας.
Και σοβαρότητα βεβαίως-βεβαίως. Πάλι σαν τη δική μας. Γεροί να είμαστε.

Σε μια χώρα που φημίζεται διεθνώς ως το βασίλειο της ατιμωρησίας, της ανομίας, των σκανδάλων, και της διαφθοράς.

Σε μια χώρα όπου οι θάνατοι από τροχαία κάθε εβδομάδα είναι περισσότεροι από τους αντίστοιχους σε εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη.

Σε μια χώρα που αυτήν την εποχή ζει μια από τις χειρότερες κρίσεις της, όντας υποταγμένη στο ΔΝΤ, και στους ξένους κερδοσκόπους επενδυτές.

Σε μια χώρα όπου τα χαστούκια στους απλούς πολίτες διαδέχονται το ένα το άλλο, και όπου το φως στο τούνελ ούτε σαν μακρινό όραμα δεν υπάρχει…

Σε αυτή την χώρα, λοιπόν, οι κυβερνώντες είναι αλλού. Δεν έχουν καμία πλέον σχέση με τη καθημερινότητα των «υπηκόων» τους. Αντί να ασχοληθούν με τις ουρές στα συσίτια,

τα σκουπίδια στους δρόμους, την αθλιότητα των νοσοκομείων, την καλπάζουσα εγκληματικότητα, την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στις δημόσιες υπηρεσίες, την φοροδιαφυγή των πλουσίων, την ανεργία των νέων, την παραπαιδεία, τα κλειστά φαρμακεία, και χίλια άλλα παρόμοια καθημερινά βάσανα, τα βάζουν με τους …. καπνιστές.

Ρε παλικάρια της κυβέρνησης, τα είπαμε από εδώ χιλιάδες φορές. Είναι δυνατόν σε μια περίοδο απόλυτης οικονομικής δυσπραγίας, εσείς να κόβετε δουλειά από τα καταστήματα εστίασης, τα μπαρ, τα καφέ κλπ; Από αυτά δηλαδή που είναι τα μόνα που έμειναν ακόμη ανοιχτά, και από τα οποία ζουν οικογένειες, και από τα οποία περιμένετε να εισπράξετε φόρους; Είναι δυνατόν;

Επειδή δηλαδή, λόγων των εμμονών του, ο πρωθυπουργός τη χώρας αποφάσισε να κάνει την Ελλάδα Coolsville, εμείς θα το ανεχτούμε; Δεν βρίσκεται κανείς να του φωνάξει: «Ψιτ, μεγάλε, τι κάνεις;» Δεν βρίσκεται κάποιος να αλαλάξει: «Ρε παιδιά, ο βασιλιάς είναι γυμνός»;

Δεν βλέπει κανείς ότι ο συγκεκριμένος νόμος δεν είναι και εύκολο να εφαρμοστεί; Κανείς δεν αντιλαμβάνονται, εκεί στα υψηλά πατώματα της κυβέρνησης, ότι η καθολική απαγόρευση του καπνίσματος αντενδείκνυται στην ανάγκη της οικονομικής ανάπτυξης και της εισροής εσόδων στα δημόσια ταμεία; Εκτός κι αν περιμένουν να βγάλουν λεφτά από τα πρόστιμα. Καλάααα….

Μέχρι και Παναγιώτης Ψωμιάδης, περιφερειάρχης πλέον, το έπιασε το ζήτημα σε σωστή βάση, και έβγαλε ανακοίνωση με την οποία προτείνει το αυτονόητο. Το διαχωρισμό δηλαδή των εν λόγω μαγαζιών σε καπνιζόντων και μη. Έτσι απλά. Σιγά δηλαδή το αυγό του Κολόμβου, που χρειάζεται οικονομετρικές αναλύσεις για να λυθεί. Και μη μου πει κανείς ότι η κυβέρνηση πάνω από όλα ενδιαφέρεται για την υγεία μας. Αν ήταν έτσι, θα είχε λύσει δεκάδες άλλα πολύ πιο άμεσα προβλήματα, και δεν θα είχε σχίσει και το καλσόν….

Strange Attractor

  • Έκανε ερώτηση για ύπαρξη διαφήμισης!!!
Το site “antinews” έβαλε στο στόχαστρό της η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία κατέθεσε σήμερα ερώτηση στη Βουλή, προς την Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Τίνα Μπιρμπίλη, με αφορμή διαφήμιση του προγράμματος “Εξοικονόμηση κατ οίκον”, η οποία φιλοξενείται στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα.
Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας ερωτά την Τίνα Μπιρμπίλη “με ποια κριτήρια επέλεξε να βάλει διαφήμιση στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, μέσα από ποια διαδικασία υλοποιείται το εν λόγω πρόγραμμα, και αν έχουν δοθεί αντίστοιχα ποσά και σε άλλες ιστοσελίδες, και ποιες είναι αυτές”. Η Ντόρα Μπακογιάννη μάλιστα, σημειώνει ότι “αν δεν υπάρχει ανάλογη διαφήμιση σε άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες, ή αναλόγου χαρακτήρα blogs, η επιλεκτική διαφήμιση γεννά απορίες”.
Σημειώνεται ότι το “antinews” είναι ένα από τα σημαντικότερα και πιο παλιά πολιτικά sites που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Κάποτε σύμβολο της επανάστασης ήταν η υψωμένη γροθιά!
Σήμερα, εργαλείο της επανάστασης που έρχεται θα είναι το τεντωμένο δάχτυλο…
Δεν χρειάζεται να πυρπολεί ο όχλος κτίρια και αυτοκίνητα.
Δεν χρειάζεται να φωνάζει ρυθμικά συνθήματα.
Δεν χρειάζεται να βιαιοπραγεί και να προπηλακίζει.
Αρκεί να εντοπίσει αυτούς που τόσα χρόνια κορόιδευαν τον κόσμο, τον παραπληροφορούσαν και τον χειραγωγούσαν.
Να τους εντοπίσει και να τους δείχνει με το δάχτυλο…
- Θυμάστε όλους εκείνους που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι, αν δεν περάσει το Σχέδιο Ανάν, η Κύπρος, τάχα, «θα καταστραφεί»;
Θυμάστε όλους εκείνους που κατακεραύνωναν τον αείμνηστο Πρόεδρο της Κύπρου Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος, μόνος τότε, έμεινε όρθιος και είπε το μεγάλο ΟΧΙ; Τους θυμάστε όλους αυτούς;
Δείξτε τους με το δάχτυλο!
- Θυμάστε όλους εκείνους που υπερασπίζονταν με πάθος το διαβόητο εκείνο βιβλίο Ιστορίας για την Έκτη Δημοτικού, που κατέγραφε τη σφαγή ως… «συνωστισμό των προσφύγων» στη φλεγόμενη Σμύρνη το 1922;
Θυμάστε που κατήγγελλαν όσους διαφωνούσαν ως «αθεράπευτους εθνικιστές»;
Θυμάστε που ολόκληρος ο ελληνικός λαός είχε τότε αγανακτήσει κι εκείνοι τον χαβά τους; Τους θυμάστε όλους αυτούς;
Δείξτε τους με το δάχτυλο!
- Θυμάστε όλους αυτούς που έσπευδαν να χαρακτηρίσουν ως «ρατσιστή» όποιον μιλούσε για λαθρομετανάστες και εξέφραζε την άποψη ότι η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο την ανεξέλεγκτη εισβολή ξένων;
Τώρα βέβαια, αρκετοί από δαύτους θυμήθηκαν ότι
υπάρχει λαθρομετανάστευση και χτίζουν… φράχτες για να την αντιμετωπίσουν. Αφού προηγουμένως έφτιαξαν και στήριξαν νόμους που προσελκύουν μαζικά καινούργιους λαθρομετανάστες! Τους θυμάστε όλους αυτούς;…
Δείξτε τους με το δάχτυλο!
- Θυμάστε όλους εκείνους που όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση υπερασπίζονταν με πάθος όλα τα «κεκτημένα» των συντεχνιών του Δημοσίου; Και σήμερα ανακαλύπτουν πως όλα εκείνα τα «ιερά δικαιώματα» είναι στην πραγματικότητα… «σκανδαλώδη προνόμια» και ισοπεδώνουν πλέον δικαίους και αδίκους! Τους θυμάστε;
Δείξτε τους με το δάχτυλο!
- Θυμάστε όλους εκείνους που υποστήριζαν πως όταν θα μπούμε στο ευρώ ο φθηνός δανεισμός θα δημιουργήσει νέα επίπεδα ευημερίας και ανάπτυξης;
Όταν τόλμαγες να ψελλίσεις ότι η υψηλή ισοτιμία με την οποία μπαίναμε τότε στο ευρώ θα υπονομεύσει την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, σε έλεγαν επικίνδυνο «ευρωσκεπτικιστή»! Το θυμάστε;
Όταν τόλμαγες να υποστηρίξεις τότε ότι εύκολος δανεισμός χωρίς ανταγωνιστικότητα μπορούσε να οδηγήσει σε θανάσιμο υπερδανεισμό της χώρας, σε κατήγγελλαν ως «εχθρό της Ευρώπης»! Τους θυμάστε όλους αυτούς;
Δείξτε τους με το δάχτυλο!
Για να υπάρξει Ελευθερία, σε ανελεύθερο καθεστώς, χρειάζεται επανάσταση.
Για να υπάρξει Δικαιοσύνη εκεί που βασιλεύει η αδικία, χρειάζεται επανάσταση.
Για να υπάρξει Ελπίδα εκεί που κυριαρχεί η γενικευμένη απόγνωση, χρειάζεται επανάσταση.
Όμως, πριν από κάθε κοινωνική επανάσταση, χρειάζεται αφύπνιση των συνειδήσεων.
Να γνωρίζουμε όλοι ποιοι, πότε και πώς τρομοκρατούσαν, φίμωναν και περιθωριοποιούσαν όσους προσπαθούσαν να ειδοποιήσουν για τα δεινά που έρχονταν.
Να γνωρίζουν κι οι ίδιοι ότι τους ξέρουμε. Ότι δεν ξεχάστηκαν τα καμώματά τους. Ούτε συγχωρέθηκαν…
Σε ένα τυραννικό καθεστώς οι δυνάστες επιβάλλονται με τον τρόμο και τη βία.
Σε ένα σύγχρονο καθεστώς «χειραγωγούμενης δημοκρατίας», όπως αυτό που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, οι δυνάστες επιβλήθηκαν με την ιδεολογική τρομοκρατία της «πολιτικής ορθότητας». Και με το «αζημίωτο» της διαπλοκής…
Συκοφαντούσαν τους αντιπάλους τους. Τους εξοβέλιζαν από τον δημόσιο διάλογο, τους απέκλειαν από το δημόσιο βήμα, τους στιγμάτιζαν ως «ακραίους» και «γραφικούς». Τους φίμωναν και τους διέσυραν…
Σήμερα προσπαθούν να τα ξεχάσουν όλα αυτά.
Αρκεί μόνο να τους δείξουμε ότι θυμόμαστε πολύ καλά ποιοι είναι, τι έκαναν και τι έλεγαν όλα αυτά τα χρόνια, για να στιγματιστούν μια και καλή δικαίως, όπως εκείνοι στιγμάτιζαν τόσα χρόνια αδίκως.
Δεν χρειάζεται βία. Αρκεί ο δίκαιος στιγματισμός τους!
Όχι για τις απόψεις τους. Αλλά για την ιδεολογική τρομοκρατία που επέβαλλαν, επί χρόνια, σε όσους είχαν αντίθετες απόψεις.
Δεν είναι κακό να έχεις λάθος άποψη. Είναι, όμως,
έγκλημα να φιμώνεις και να στιγματίζεις κάθε διαφορετική άποψη.
Κι αυτό το έγκλημα δεν πρέπει απλώς να τιμωρηθεί. Πρέπει να ξεριζωθεί οριστικά για να υπάρξει αληθινή Δημοκρατία.
Δείξτε τους, λοιπόν, με το δάχτυλο!
Η πιο γνήσια επανάσταση είναι η αφύπνιση των συνειδήσεων.
Και οι συνειδήσεις αφυπνίζονται όταν παραμερίζεται ο φόβος και αποκαθίσταται το αίσθημα δικαίου.
Δείξτε τους με το δάχτυλο! Για να καταλάβουν όλοι ότι η συνείδηση του Έλληνα αφυπνίζεται και το δίκαιο αποκαθίσταται.
Ένας να τους δείξει με το δάχτυλο, είναι αμελητέα
«όχληση».
Εκατό να τους δείξουν με το δάχτυλο, είναι βαριά κατηγορία.
Χίλιοι να τους δείξουν με το δάχτυλο, είναι τελεσίδικη καταδίκη!
Η μεταπολίτευση του 1974 πέτυχε γιατί απέκλεισε τους χουντικούς και τις απόψεις τους.
Η νέα μεταπολίτευση θα επιτύχει αποκλείοντας τους «παπαγάλους» της «πολιτικής ορθότητας».
Δεν είναι λιοντάρια για να τους «πιάσει» το σπαθί.
Είναι κοριοί και χρειάζονται «εντομοκτόνο».
Το καλύτερο εντομοκτόνο για τέτοια παράσιτα είναι ο δίκαιος στιγματισμός.
Δείξτε τους με το δάχτυλο.
Δεν χρειάζεται υψωμένη γροθιά.
Αρκεί το τεντωμένο δάχτυλο.


Ένα μεγάλο κόλπο παίχτηκε στη Βουλή τα τελευταία εικοσιτετράωρα εν όψει της σημερινής κατάθεσης του πορίσματος για την υπόθεση Siemens στον πρόεδρο της Βουλής. Κόλπο που θα ζήλευαν ακόμη και οι ίδιοι οι διαπλεκόμενοι, αφού τα έχει όλα. Ίντριγκα, διαπλοκή, ανταπόδοση, κουκούλωμα, ακόμη και απειλές για αυτοκτονία από πρώην υπουργό της Ν.Δ. στην περίπτωση που το όνομά του θα περιλαμβανόταν στο πόρισμα.

Πρωταγωνιστές σε αυτή την ιστορία είναι οι βουλευτές των δυο μεγάλων κομμάτων, οι οποίοι μετέχουν στην εξεταστική επιτροπή και οι οποίοι εκλήθησαν να παραδώσουν ένα πόρισμα που θα καταγράφει το σκάνδαλο, θα δείχνει τους υπευθύνους, αλλά δεν θα αναφέρει «ευαίσθητα» ονόματα πολιτικών από το δικό τους κόμμα!

Έτσι, από την αρχή της εβδομάδας, ονόματα γράφονταν και σβήνονταν, κατάλογοι πηγαινοέρχονταν, εκβιασμοί και απειλές από τους ενδιαφερόμενους εκτοξεύονταν και υπόγειες κόντρες ανάμεσα στα δυο μεγάλα κόμματα εξελίσσονταν.

Ποιο είναι το χειρότερο; Ότι τα αδικήματα για τα οποία θα παραπεμφθούν πολιτικοί και των δύο μεγάλων κομμάτων – όσοι είναι αυτοί, ίσως πλην ενός! – είναι ήδη παραγεγραμμένα...

Κι όμως, αυτό το πολιτικό σύστημα, το οποίο ουδέποτε τιμώρησε σοβαρά τις αμαρτίες των στελεχών του, έχει τώρα στήσει στον τοίχο μια ολόκληρη κοινωνία, την οποία καθημερινά εκτελεί στο όνομα της «διαφθοράς».

Ολόκληρες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, οι εργαζόμενοι και ασφαλισμένοι όλων των κατηγοριών βλέπουν να επιδεινώνεται καθημερινά η θέση τους ή να χάνεται χωρίς προοπτική αναπλήρωσης η δουλειά και η περιουσία τους. Κι όλα αυτά επειδή η κυβέρνηση θεωρεί ότι η κοινωνία συλλήβδην είναι διεφθαρμένη και η αξιωματική αντιπολίτευση συγκατανεύει βάζοντας ακατανόητους διαδικαστικούς αστερίσκους.

Η ίδια συναίνεση εκδηλώνεται και στα σκάνδαλά τους. Το πόρισμα της εξεταστικής για τη Siemens είναι μια ακόμη απόδειξη. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, επί θητείας των δύο τελευταίων κυβερνήσεων, του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., όλα τα μεγάλα ψάρια της γερμανικής πολυεθνικής – Χριστοφοράκος, Καραβέλλας, Γιουνγκ – την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια χωρίς ποτέ να αξιοποιηθούν ούτε από τη Βουλή ούτε από τη Δικαιοσύνη.

Ε, λοιπόν, δεν ελέγχθηκαν στα σοβαρά ούτε καν οι συνθήκες υπό τις οποίες αυτά τα παλικάρια δραπέτευσαν από τη χώρα ή φυγαδεύτηκαν από τα φιλαράκια τους.

Πηγή




Να μην ξεχνάμε ότι το “όνειρο” των Γερμανών για την πραγματική ευρωπαϊκή “ολοκλήρωση” (της ληστείας), είναι το Ευρώ δύο ταχυτήτων για πολλούς και διάφορους λόγους. Όπως ακριβώς αγόρασαν με το μάρκο τους την δραχμή σε εξευτελιστικό κόστος.

Όταν λοιπόν μιλάμε για “επιστροφή στην δραχμή” πρέπει να έχουμε κατά νου ότι συγκεκριμένοι κύκλοι θα το καλλιεργήσουν ως τσιτάτο, όχι βέβαια γιατί ενδιαφέρονται για την πατρίδα αλλά διότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα ως παρακράτος. Για παράδειγμα, δεν θα είναι περίεργο να δείτε αυτούς που γέμιζαν τους δρόμους με αλλαλάζοντες ισλαμοφασίστες να ουρλιάζουν ξαφνικά για την “Ελληνική μας την δραχμούλα”;

Ιδιαίτερα μετά την χθεσινή αποκάλυψη ότι το ΔΝΤ πάει να κάνει “σκούπα” το σύνολο του Ελληνικού χρέους με αντισταθμιστικά τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας (από αεροδρόμια, λιγνίτες κλπ); Φανταστείτε, αυτό το χρέος να αποπληρώνεται σε υποτιμημένο νόμισμα προς χάριν της ανταγωνιστικότητας και της “ανεξαρτησίας”…

Προσοχή λοιπόν στις προθέσεις των “νεοπατριωτών”. Ναι στην ανεξαρτησία, ναι στην δραχμή, αφού πρώτα έχουμε ξεκαθαρίσει με το χρέος.

ΔΕΝ θα χρωστάμε σε Ευρώ και θα πληρώνουμε σε δραχμές. Μόνο ένας επικίνδυνα αδαής ή επίορκος θα τολμούσε να προτείνει κάτι τέτοιο. Πρώτα τακτοποίηση των δανείων και άρση των υποθηκών, έπειτα οτιδήποτε άλλο.


Δεν γνωρίζω ποιοί συμβούλευσαν τον Σαμαρά να κρατήσει τόσους μήνες χαμηλούς τόνους στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, ενώ ήταν γνωστό ότι με εντολές από του Μαξίμου και με τις ευλογίες της διαβόητης αρτίστας Αφρα Αλ Σάλεχ, είχε ανοίξει διάπλατα ο δρόμος των ομοθρήσκων της λάθρο προς την Αθήνα.
Και είχε σταματήσει κάθε προσπάθεια ανάσχεσης της εισβολής. Αυτό το γνώριζαν όλοι όσοι έχουν κάποια σχέση με το στρατό, έστω και συγγενείς αξιωματικούς. Και μόλις πριν λίγες μέρες, λίγες μέρες πριν την αναγγελία του φράχτη, έγραψε ο Φαήλος Κρανιδιώτης ένα άρθρο-καταπέλτη με τίτλο “Οι μουσαφιραίοι”. Αλλά άργησε…Διότι αμέσως μετά ο Παπουτσής εξήγγειλε τη σαπουνόφουσκα του φράχτη, που πέτυχε τα εξής:
  1. Εφερε το θέμα στη mainstream επικαιρότητα, ενώ μέχρι τότε θεωρείτο “αρμοδιότητα” “περιθωριακών” πατριωτικών ιστολογίων, μερικά από τα οποία είναι όντως ακραία. Πλέον μέχρι και ο Στέφανος Κασιμάτης έγραψε για εισβολή και ξεφτίλισε τη Νταλάρα αποκαλώντας την Μαρκησία Νταλ’ άρα, ενώ ο Θόδωρος Λιανός, στο “Βήμα της Κυριακής” κάλεσε τις αριστεράντζες κυνικά να τους πάρουν τους λάθρο σπίτια τους αφού τους αγαπάνε τόσο πολύ. Όλα αυτά ΜΕΤΑ την εξαγγελία του φράχτη. Η ΝΔ έμεινε μπουκάλα…
  2. Επεισε τον κόσμο ότι η κυβέρνηση αυτή είναι “πατριωτική”. Ακούγεται αστείο, αλλά ακούγεται αστείο μόνο σε επαϊοντες που γνωρίζουν τι σημαίνει ΓΑΠ και τι πιστεύει, που γνωρίζουν τι σημαίνει Αλ Σάλεχ και Βούγιας και Νταλάρα. Αλλά αυτά τα γνωρίζουν ελάχιστοι.
Πού ήταν η ΝουΔου τόσον καιρό κύριε Σαμαρά;
Γιατί δεν κατήγγειλε ευθέως την δήθεν “ηθοποιό” (αλλιώς θα την έλεγε η γιαγιά μου…) Αλ Σάλεχ που παίζει σκοτεινά παιχνίδα αριστερίστικων κύκλων;
Γιατί δεν κατήγγειλε ευθέως το γελοίο πόρισμα της Αλ Σάλεχ για την Αθήνα που λέει ότι και καλά θα γίνει ανοιχτή αγορά να πουλάνε οι εισβολείς ομόθρησκοί της “χειροτεχνήματα”; Ποιά χειροτεχνήματα ανόητοι; Τις κινέζικες μαϊμούδες και τα αμπρέλα-αμπρέλα τα βάφτισε “χειροτεχνήματα” η πολυπράγμων αρτίστα!
Γιατί δεν κατήγγειλε ευθέως η ΝΔ τη δράση των ύποπτων ΜΚΟ του Κούρκουλα και των δικηγόρων του διαβόητου Δικτύου;
Γιατί στην προεκλογική περίοδο, εννοώ πριν τις περιφερειακές εκλογές, δεν έδωσε έμφαση η ΝΔ στο θέμα της πάταξης του παραεμπορίου;
Γιατί ποτέ δεν έφερε στη Βουλή το θέμα του παραεμπορίου όταν ακόμα και το πεζοδρόμιο της Ακαδημίας Αθηνών ήταν κατηλειμμένο;
Εγώ μόνο τον Αδωνι και τον Πλεύρη έβλεπα να κάνουν επερωτήσεις για το θέμα. Βουλευτές της ΝΔ δεν υπάρχουν στην Α΄ και Β΄ Αθήνας;
Τώρα ξέρετε τι λέει το ΛΑΟΣ; “Η κυβέρνηση υιοθέτησε δικές μας θέσεις και χαιρόμαστε, εμείς τόσο καιρό τα φωνάζαμε και μας λέγανε ακραίους”.
Και ξέρετε κάτι; Έχει δίκιο το ΛΑΟΣ να χαίρεται. Διότι δικές του θέσεις υιοθέτησε (επιφανειακά) η κυβέρνηση στο θέμα της αφροασιατικής εισβολής (βλ. “μεταναστευτικό”). Οχι θέσεις της ΝΔ, οι οποίες διατυπώθηκαν άπαξ κατά την ψήφιση του λαθρονόμου και μετά εξαφανίστηκαν…Μήπως και της την πουν οι “αριστεροί” ή μήπως θεωρηθεί "αριστερή". Λες και όλοι οι κολλημένοι “αντιρατσιστές” θα ψηφίσουν ποτέ τους ΝΔ.
Ξέρετε τι πιστεύω;
Πιστεύω πως και η ΝΔ μας προετοιμάζει, διά της σιωπής της, να “συνηθίσουμε τις μυρωδιές τους”, που θα έλεγε και ο Βούγιας.
Κατανοητό. Δεν ξέρω πολλά μεγαλοστελέχη της ΝΔ να μένουν στα Κάτω Πατήσια, τον Κολωνό ή στις δυτικές συνοικίες.
Ξένος πόνος, όνειρο, που λέει και η μάνα μου.