Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Φεβ 2014

  • Προειδοποίηση των ΗΠΑ προς Ρωσία να μην στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία
  • Ανεβαίνουν επικίνδυνα οι τόνοι ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις
  • Παρέμβαση - πρόκληση από τις ΗΠΑ που ανεβάζει την θερμοκρασία
Σύμφωνα με τη Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου των ΗΠΑ, η κυβέρνηση της Ρωσίας θα διέπραττε ένα «βαρύ σφάλμα» αν αποφάσιζε να στείλει στρατεύματα στο έδαφος της Ουκρανίας.

Η Σούζαν Ράις, η Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε σήμερα ότι η κυβέρνηση της Ρωσίας θα διέπραττε ένα «βαρύ σφάλμα» αν αποφάσιζε να στείλει στρατεύματα στο έδαφος της Ουκρανίας, προσθέτοντας πως δεν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας, της Ευρώπης ή των ΗΠΑ η Ουκρανία να διαιρεθεί.

Η Ράις, μιλώντας στην εκπομπή "Meet the Press" του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου NBC, έκανε την τοποθέτηση αυτή ερωτηθείσα για το σενάριο η Ρωσία να στείλει στρατιωτικές δυνάμεις στο ουκρανικό έδαφος για να υποστηρίξει μια κυβέρνηση φίλα προσκείμενη στη Μόσχα.

«Αυτό θα ήταν ένα βαρύ σφάλμα. Δεν είναι προς το συμφέρον της Ουκρανίας ή της Ρωσίας ή της Ευρώπης ή των Ηνωμένων Πολιτειών να βλέπουν μια χώρα να διαιρείται. Δεν είναι προς το συμφέρον κανενός να βλέπει τη βία να επιστρέφει και την κατάσταση να κλιμακώνεται», δήλωσε η Ράις.

«Δεν υπάρχει καμιά αντίφαση... ανάμεσα σε μια Ουκρανία που έχει μακρόχρονους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με τη Ρωσία και μια μοντέρνα Ουκρανία που επιδιώκει μια στενότερη ολοκλήρωση με τη Ρωσία. Αυτά δεν είναι κατ' ανάγκη αλληλο-αποκλειόμενα», είπε η Ράις σχολιάζοντας την πολιτική κρίση στην Ουκρανία.


Τελευταία εξέλιξη: Η Μόσχα ανακαλεί τον πρεσβευτή της στην Ουκρανία... Η επίσημη αιτιολόγηση αναφέρει πως η ανάκληση γίνεται λόγω επειγουσών διαβουλεύσεων...

Σχόλιο ιστολογίου: Με δεδομένη την γεωπολιτική σπουδαιότητα που έχει η Ουκρανία για την Μόσχα, η θρασύτατη αμερικανική παρέμβαση μοιάζει περισσότερο με λάδι που κάποιος ρίχνει στη φωτιά. Και ας ελπίσουμε πως πρόκειται για λάδι και όχι για μπαρούτι... Ίσως κάποιοι στον Λευκό Οίκο να μην έχουν κατανοήσει πλήρως πως η Ρωσία δεν πρόκειται να ανεχθεί οτιδήποτε στην Ουκρανία και το πιό πιθανό είναι πως αυτή η αμερικανική παρέμβαση ανεβάζει τις πιθανότητες αντίδρασης του Πούτιν, ο οποίος δέχεται ένα ισχυρότατο χτύπημα σε πολιτικό και εθνικό επίπεδο. Κι επειδή το διακύβευμα είναι τεράστιο, οποιαδήποτε εξέλιξη (ή... εκρηκτική εκτόνωση της Μόσχας) θα πρέπει να θεωρείται από αναμενόμενη έως... "φυσιολογική".


Σε επιφυλακή η 76η ρωσική Αερομεταφερόμενη Μεραρχία στο Pskov σε σχέση με τα γεγονότα στο Κίεβο

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Η επίλεκτη ρωσική αερομεταφερόμενη μεραρχία στο Pskov, κινητοποιήθηκε σήμερα για μια πιθανή επιχείρηση στο Κίεβο, ανέφερε το ρωσικό πρακτορείο politikus.ru.

Σύμφωνα με ανώνυμη στρατιωτική πηγή στην εφημερίδα Komsomolskaya Pravda, «η εντολή αναχώρησης δεν δοθεί, αλλά οι αλεξιπτωτιστές μας βρίσκονται σε ύψιστη ετοιμότητα, για πιθανή αναχώρηση για το Κίεβο».

Σύμφωνα με ορισμένους στρατιωτικούς κύκλους, ένα μεταφορικό αεροσκάφος με «προσωπικό» έχει ήδη αποσταλεί στην ουκρανική πρωτεύουσα, αλλά δεν διευκρινίζεται από τους εκπροσώπους του στρατού, τι ακριβώς είδους στρατιωτικό προσωπικό μετέφερε.

H 76η αερομεταφερόμενη μεραρχία (Russian: 76-я гвардейская десантно-штурмовая Черниговская Краснознаменная дивизия) που εδρεύει στην περιοχή Pskov υπάγεται στην διοίκηση αερομεταφερόμενων δυνάμεων (ВДВ), αποτελείται από δύναμη 8000 επίλεκτων αλεξιπτωτιστών και τις κάτωθι μονάδες:
23rd Guards Airborne Regiment in Pskov (newly formed regiment)
104th Guards Airborne Regiment in Cherekha
234th Guards Airborne Regiment in Pskov
1140th Guards Artillery Regiment in Pskov
4th Air Defence Regiment in Pskov
107th Air Defence Battalion in Pskov
165th Air Defence Battalion in Donskoy (from disbanded 106th Guards Airborne Division)
656th Engineer Battalion in Pskov
728th Signal Battalion in Pskov
7th Maintenance Battalion in Pskov
242nd Military Transport Aviation Squadron in Pskov
3996th Airmobile Hospital

Οι ταραχές στο Κίεβο ξεκίνησαν στις 21 Νοεμβρίου 2013 και προς το παρόν, επίσημα έχουν αναφερθεί 80 νεκροί, 16 από αυτούς όργανα επιβολής του νόμου.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που Ρώσοι αλεξιπτωτιστές βοηθούν στην αποκατάσταση της τάξης, πράγμα που δεν δύναται να επιτύχουν οι τοπικές δυνάμεις από μόνες τους, αναφέρει το ρωσικό πρακτορείο.

Τον Ιανουάριο του 1991, κατά το πραξικόπημα στη Λιθουανία η αερομεταφερόμενη μεραρχία στο Πσκοφ μαζί με στρατιώτες της ειδικής μονάδας "Alfa" εστάλησαν στο Βίλνιους. Τη νύχτα 12-13 Ιανουαρίου Ρώσοι επίλεκτοι κομάντος έλαβαν μέρος στην κατάληψη του πύργου της τηλεόρασης, επιχείρηση κατά την οποία σκοτώθηκαν 15 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του υπολοχαγού της ομάδας «Alpha» Victor Shatskikh. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση της Λιθουανίας, κατηγόρησε τα σοβιετικά στρατεύματα για το θάνατο αθώων πολιτών, αλλά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι στρατιώτες δεν πυροβόλησαν άοπλους ανθρώπους, αναφέρει το άρθρο.
Για το θέμα αυτό δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση από το ρωσικό γενικό επιτελείο και το ΥΠΑΜ.

Επίσης πριν από λίγο, σύμφωνα με ρωσικά ΜΜΕ, ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο δήλωσε ότι, «η επιχείρηση Майдан δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί στην χώρα του», υπονοώντας τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ουκρανία.

Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν πρέπει να χαθεί η επαγρύπνηση στην Λευκορωσία, μαθαίνοντας από τα λάθη των άλλων, πράγμα που δεν θα επιτρέψει την παραμικρή εκδήλωση της αστάθειας στη χώρα του.

«Από αυτή την άποψη, η κατάσταση στη γειτονική Ουκρανία, έχει σχέση με την σύγκρουση των ισχυρών εσωτερικών και εξωτερικών δυνάμεων», κατέληξε στις δηλώσεις του ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας.

Σχόλιο: «Προειδοποιούμε την Ρωσία εφόσον υπάρξει ένα οικονομικό πακέτο, θα είναι σημαντικό η Ρωσία να μην κάνει τίποτα για να υπονομεύσει αυτό το οικονομικό πακέτο και να συνεργαστεί και να το υποστηρίξει» τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, σήμερα. Σίγουρα είναι μία δήλωση που ρίχνει λάδι στην φωτιά αυτήν την στιγμή.
Η Ρωσία πάντως έχει ήδη χορηγήσει χιλιάδες διαβατήρια στους κατοίκους της Κριμαίας και θα μπορούσε, για παράδειγμα, «να ενεργήσει προς την «διάσωση» του λαού της, όπως έκανε όταν εισέβαλε στη Γεωργία το 2008.
Πράγματι, η Μόσχα έχει ήδη πραγματοποίησει προσομοίωση παρόμοιων σεναρίων. Τόσο το 2009 όσο και το 2013, διεξήγαγε μεγάλες διακλαδικές στρατιωτικές ασκήσεις από την Αρκτική έως τη Μαύρη Θάλασσα, κατά τις οποίες οι επίλεκτες ρωσικές δυνάμεις εξασκηθήκαν σε σενάρια «προστασίας» της Λευκορωσίας, μια χώρας συμμάχου, ανταποκρινόμενες σε στρατιωτική παρέμβαση σε κράτος της Ανατολικής Ευρώπης.
Εκτός από το γεγονός ότι αυτές οι ασκήσεις ήταν σαφώς «πρόβες για ένα γενικό ευρωπαϊκό πόλεμο», αποτελούν επίσης την ιδεολογική βάση, για μελλοντική ρωσική επέμβαση προς υπεράσπιση Ρώσων πολιτών στο εξωτερικό.
Ελπίζουμε πάντως να μην επιβεβαιωθεί κανένα τέτοιο σενάριο για το καλό των ευρωπαϊκών λαών.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στο ιστορικό της σύμπηξης της τριπλής συμμαχίας Κύπρου - Ελλάδος - Ισραήλ και στο ενδεχόμενο αυτή να καταστεί παγίδα για τον Ελληνισμό, αφού αντί να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα σε Λευκωσία και Αθήνα, που είναι η βασική αιτία σύναψης κάθε συμμαχίας, είναι δυνατόν να λειτουργήσει ως ένα ιδιότυπο γεωπολιτικό «κεφαλοκλείδωμα» συμμαχιών.

Η αντίστροφη μέτρηση για να μετατραπεί το όραμα της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας σε εφιάλτη άρχισε με το τηλεφώνημα που έκανε ο Νετανιάχου στον Ερντογάν, τον Μάρτιο του 2013, όταν ο Ισραηλινός πρωθυπουργός φέρεται να πιέστηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να ζητήσει συγγνώμη, πράξη αδιανόητη -μέχρι τότε- για έναν πρωθυπουργό του Ισραήλ. Και η αντίστροφη μέτρηση φαίνεται ότι θα τελειώσει το 2104 ή το πολύ το 2015.

Ακριβώς επειδή έχουν αρχίσει να λειτουργούν τα χρονοδιαγράμματα της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων της κυπριακής ΑΟΖ, ο διεθνής παράγων και οι εταιρίες που εμπλέκονται στην εκμετάλλευσή τους επιζητούν την άμεση επίλυση του Κυπριακού, για να εξαλειφθεί κάθε πιθανό εμπόδιο που θα μπορούσε να εμφανιστεί στο μέλλον και να διαταράξει την ασφαλή εξόρυξη και μεταφορά του φυσικού αερίου στις διεθνείς αγορές. Εκτός αυτού, επιζητούν και τη φθηνότερη λύση που θα επιτρέψει τη μεταφορά του στην ενεργοβόρο αγορά της Ευρώπης.

Εδώ ακριβώς αρχίζει ο εφιάλτης.

Είχαμε γράψει πριν από μήνες ότι τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα εξισλαμισμένων Εβραίων της Τουρκίας είναι σε επαφή με ενεργειακούς κολοσσούς στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ και διαπραγματεύονται την κατασκευή αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου στην Τουρκία, όπου ένα μέρος θα καταναλώνεται και το υπόλοιπο θα μεταφέρεται στην Ευρώπη.

Τώρα βλέπουμε ότι εκπρόσωποι των εταιριών Noble Energy και Delek, που έχουν την άδεια εκμετάλλευσης του Οικοπέδου «Αφροδίτη», μετέβησαν πριν από λίγες ημέρες στην Κωνσταντινούπολη για επαφές με στελέχη των εταιριών Zorlu Holding, Enka, Turcas Petrol AS και Calik Holding. Σκοπός της συνάντησης είναι η διερεύνηση της δυνατότητας μεταφοράς του ισραηλινού αερίου στην Ε.Ε. μέσω ενός αγωγού από το Ισραήλ στην Τουρκία.

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, με απόφαση που εξέδωσε τον παρελθόντα Οκτώβριο, έδωσε την άδεια για εξαγωγή του 40% των αποθεμάτων της χώρας σε φυσικό αέριο, απόφαση που χαιρέτισαν οι εταιρίες Noble Energy, Delek Drilling και Avner Oil and Gas, οι οποίες εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα «Ταμάρ» και «Λεβιάθαν» του Ισραήλ. Να σημειωθεί ότι το Λεβιάθαν είναι το μεγαλύτερο κοίτασμα που έχει ανακαλυφθεί στη Μεσόγειο.

Με βάση τα παραπάνω, για όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην Κύπρο και την ανατολική Μεσόγειο, μπορούμε να καταλήξουμε στο εξής: Οτι από τη μια πλευρά έχει στηθεί σκηνικό «επίλυσης» του Κυπριακού, με την υφυπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ να επισκέπτεται Αθήνα και Λευκωσία -και όχι Αγκυρα- και να επιβάλει την αποδοχή του λεγόμενου κοινού ανακοινωθέντος, που αποτελεί εναρκτήρια διαδικασία των επαφών και των συνομιλιών για την εξεύρεση λύσης, και από την άλλη πλευρά οι ενεργειακοί κολοσσοί που ελέγχουν το κοίτασμα της «Αφροδίτης» βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη για να συζητήσουν τις λεπτομέρειες της κατασκευής του αγωγού που θα μεταφέρει και το κυπριακό αέριο στην Τουρκία, καθιστώντας ενεργειακό κόμβο την Τουρκία, όμηρο την Κύπρο και χώρα παρία την Ελλάδα.

Εχουμε επισημάνει στα άρθρα μας της προηγούμενης εβδομάδας ότι το γεγονός πως η Κύπρος είναι μέλος της Ε.Ε., και το ευρωπαϊκό κεκτημένο ισχύει για το σύνολο της κυπριακής επικράτειας, και το ενεργειακό αποτελούν δύο ισχυρά χαρτιά για τη Λευκωσία και την Αθήνα, που πρέπει να χρησιμοποιηθούν με επιδεξιότητα και σωφροσύνη για να έχει αίσιο τέλος το εθνικό μας ζήτημα.

Οι δύο διαδικασίες που έχουν ξεκινήσει εν παραλλήλω, λες και διευθύνονται από το ίδιο κέντρο, δεν αποτελούν καλό οιωνό και είναι ορατός ο κίνδυνος τα πλεονεκτήματα να μετατραπούν σε μειονεκτήματα και το όραμα σε εφιάλτη.

Κι αυτό γιατί πολύ απλά ο επιχειρηματικός παράγοντας, δηλαδή οι επιχειρηματικοί κολοσσοί που εμπλέκονται στην προαναφερθείσα διαδικασία, έχουν τέτοια δύναμη, που μπορούν να καθορίσουν τις αποφάσεις ακόμα και πανίσχυρων κυβερνήσεων.

Κλείνοντας, να υπογραμμίσουμε ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου και ο ίδιος ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη από τον Ερντογάν και να αποδεχτεί τη λύση του αγωγού μέσω Τουρκίας, υποκύπτοντας στις πιέσεις αυτών των συμφερόντων.

Αυτό θα πρέπει να το έχουν υπ' όψιν τους οι Αναστασιάδης και Σαμαράς, αλλά και όλοι οι πολιτικοί ηγέτες σε Κύπρο και Ελλάδα, γιατί το διπλωματικό και πολιτικό μπρα ντε φέρ που θα ακολουθήσει θα είναι σκληρό και θα λυγίζει ακόμα και... σίδερα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Η καταστροφή είναι δεδομένη, το ίδιο και η απόγνωση. H πρώτη δεν είναι για όλους ευδιάκριτη, η δεύτερη ακόμα δεν κραυγάζει. Eπιτείνεται συνεχώς η οικονομική ανισότητα, η άδικη μεταχείριση των πολιτών από το κράτος – και η αδικία είναι το πιο εύφλεκτο υλικό, προσάναμμα για το χάος.

H αδικία, η άνιση μεταχείριση, σαρκώνεται σε προκλητικές εικόνες: Tο εμπορικό κέντρο, σε κάποιες πόλεις, προδίδει σφύζουσα ευζωία, οι ραγδαία πολλαπλασιαζόμενες καφετέριες, σε κάθε πόλη, και οι αναιδείς, απτόητες τιμές τους, το ίδιο. Kαθόλου, μα καθόλου εικόνα χρεοκοπημένης χώρας, περικοπών πνιγμού σε μισθούς και συντάξεις, καθόλου αίσθηση υποσιτιζόμενων παιδιών, σιτιζόμενων από την ιδιωτική πρωτοβουλία (χιλιάδες μερίδες κάθε μέρα) ενηλίκων.

Oι αριθμοί δείχνουν στέρηση και οι άνθρωποι ευημερούν; H απατηλή εικόνα δεν είναι η πραγματικότητα της Eλλάδας σήμερα. H συντελεσμένη καταστροφή δεν έχει φτάσει, ακόμα, στη φάση της έκρηξης. Kαι, κυρίως, δεν αφορά η καταστροφή, ούτε στο ελάχιστο, το πελατειακό των κομμάτων κράτος. Mεγάλος αριθμός ανθρώπων, αφάνταστα μεγάλος για τον κοινό νου, απολαμβάνει οικονομικές προνομίες παχυλές, χάρη στην κομματική ένταξη ή εύνοια. Kαταλήστεψαν, επί δεκαετίες, το κοινωνικό χρήμα, δεν ελέγχθηκαν ποτέ για το «πόθεν έσχον» και συνεχίζουν απτόητοι. Tα δύο κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν, άλλοτε αλληλομισούνταν παθιασμένα και αλληλομάχονταν, όμως συνεταιρίστηκαν τώρα, ακριβώς για να αποτρέψουν κάθε ενδεχόμενο ελέγχου της ξεσαλωμένης πελατείας τους.

Eνα ποσοστό του πληθυσμού, συνεχώς και μεγαλύτερο, βυθίζεται στην απόγνωση που δημιουργούν οι περικοπές, τα χαράτσια, η κατάρρευση των ταμείων, οι απολύσεις. Kαι η εξαγορασμένη κομματική πελατεία, όπως και η προστατευόμενη κομματική λωποδυσία, συνεχίζουν τη νεοπλουτίστικη καταναλωτική ευωχία. Tυπικά τριτοκοσμική η εικόνα. Mε εφιαλτικότερο αποτέλεσμα μια καταστροφή απρόσιτη στους μακροοικονομικούς δείχτες και στις στατιστικές: την περιθωριοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, την (από διαφθορά ή από εμπεδωμένο πια απελπισμό) αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτεία.

Tόσο τη διαφθορά όσο και τον απελπισμό τα γιγαντώνει η μικρονοϊκή αμετανοησία του πολιτικού προσωπικού. H χώρα δεν είναι πια ανεξάρτητο κράτος, επιτροπεύεται ασφυκτικά (και δικαίως) αφού η αξιοπιστία των κυβερνώντων είναι, διεθνώς, μηδενική. Tώρα, λ.χ. πλησιάζουν εκλογές και η έγνοια των κομμάτων, όλων, δεν είναι ποιος περιφερειάρχης ή δήμαρχος αποδείχτηκε ικανός να συμβάλει στην ανάκαμψη και πρέπει να στηριχτεί για να συνεχίσει τη θετική προσφορά του, όχι. Tα κόμματα δίνουν το χρίσμα με μοναδικό κριτήριο ποιος υποψήφιος μπορεί να κερδίσει τις εντυπώσεις, για να λογαριαστεί η νίκη του θρίαμβος της κομματικής σιχαμάρας.

H μακάβρια αυτή ηλιθιότητα έχει τις μεθόδους και τις τεχνικές να πετυχαίνει, με την έγκριση των ψηφοφόρων, το κορύφωμα του παραλογισμού: Oι φυσικοί αυτουργοί και οι ηθικοί συνεργοί τους στο εν ψυχρώ κακούργημα υπερδανεισμού της χώρας (για τη συντήρηση του πελατειακού κράτους και της λωποδυσίας των κομματικών), οι ίδιοι αυτοί να διαχειρίζονται και τη «σωτηρία» μας από τις συνέπειες των κακουργημάτων τους. Nα κυβερνούν οι θύτες με την ψήφο των θυμάτων τους.

Kαι η αλογία της πολιτικής σκηνής μεταφέρεται στην κοινωνία καθιστώντας αυτονόητη την αυθαιρεσία, δικαιολογημένον και από τους δικαστές τον βασανισμό του πολίτη: O πολίτης είχε στηρίξει τις προοπτικές της ζωής του στο συμβόλαιό του με το κράτος – συμβόλαιο μισθού, σύνταξης, περίθαλψης, σταθερού συστήματος φορολογίας. Kαι οι εξουσιαστές του κομματάνθρωποι τα ακυρώνουν όλα με δολοφονική στυγνότητα τεχνοκράτη. Aπολύουν δίχως αξιολογική κρίση, χαρατσώνουν γκανγκστερικά τους πολίτες με τον εκβιασμό της συνέχισης ή της διακοπής του ηλεκτροφωτισμού τους. Mεταγγίζουν στον δουλοπάροικο ψηφοφόρο τους την καταθλιπτική μοιρολατρική βεβαιότητα ότι η πατρίδα του τον αντιμετωπίζει σαν σφάγιο προ-ορισμένο να θυσιαστεί, να πληρώσει αυτός, αναιτιολόγητα, την κραιπάλη όσων εγκλημάτησαν σε βάρος του.

H οργή για την αδικία, τη στανική θυματοποίηση, τον χυδαίο αμοραλισμό των εξουσιαστών, αλλοτριώνει τον άνθρωπο χωρίς αυτός να το καταλαβαίνει – ρημάζει το σθένος του. Eκατόν σαράντα πέντε χιλιάδες παιδιά είναι γραμμένα στο «πρόγραμμα σίτισης» του υπουργείου Παιδείας – αλλά ποιο πρόγραμμα θα στήσει στα πόδια τους τους γονείς αυτών των παιδιών, ψυχικά διαλυμένους από την ανημπόρια να θρέψουν τα παιδιά τους; Oι δεκάδες χιλιάδες Eλληνες που μπαίνουν στην ουρά κάθε μέρα να πάρουν το συσσίτιο της Eκκλησίας, θα μείνουν με τον ψυχισμό τους ισόβια σημαδεμένο από τον σημερινό εξευτελισμό που τους επέβαλαν πολιτικοί ανίκανοι και διεφθαρμένοι. Oι πραγματικοί ένοχοι καταστροφής της οικονομίας, κλέφτες του κοινού ποινικού δικαίου (κάθε εβδομάδα και κάποια καινούργια αποκάλυψη λωποδυσίας – «Tαχυδρομικό Tαμιευτήριο, MKO και πάει λέγοντας), ατιμώρητοι και με άθικτη τη χλιδή του καθημερινού τους βίου, προπηλακίζουν τα θύματά τους: «μαζί τα φάγαμε»! – ιταμότητα αυτοαμνηστευμένων δημίων.

Δεν υπάρχει εναργέστερο σημάδι ιστορικού τέλους μιας συλλογικότητας από την πόρωση, την τυφλή ασυδοσία των διαχειριστών της εξουσίας. Oι περιουσίες πρωθυπουργών και υπουργών που υπέγραψαν τον εξωφρενικό δανεισμό της χώρας, δεν δημεύονται, ούτε οι μυθικές απολαβές των παρασιτικών στρατιών από υπουργικούς «συμβούλους», αναρίθμητους αργόσχολους κομματικούς εγκαθέτους σε εταιρείες και οργανισμούς του δημοσίου. Aντί να λειτουργήσει «νέμεσις», πουλιέται, όσο-όσο, η υποδομή της χώρας, η κοινωνική περιουσία – «πράγμα τζιβαϊρκόν, πολυτίμητο».
Oλοφάνερο: Aπό τη σημερινή καταστροφή και ατίμωση δεν θα βγούμε ούτε πιο σοφοί και συνετοί ούτε πιο ανθρώπινοι και φιλάνθρωποι ούτε ηθικά ωριμότεροι. Oταν σε έχουν μεταχειριστεί οι ολίγιστοι και σπιθαμιαίοι, τα τέρατα της ιδιοτέλειας, μόνο σαν αδιαφοροποίητη μονάδα των στατιστικών τους μετρήσεων και ό,τι τους ενδιαφέρει από σένα είναι αποκλειστικά η ψήφος σου και πώς θα σου την υποκλέψουν, τότε μοιάζει έσχατη μωρία να διολισθαίνεις στην επιείκεια που τους νομιμοποιεί να τερατουργούν και να βασανίζουν.

Aπό την «κρίση» ίσως τυπικά «βγούμε» κάποτε: αφού θα έχει εξασφαλιστεί η παράταση της ομηρείας μας στη διεθνή κερδοσκοπία για πολλές δεκαετίες. Θα «βγούμε» ακόμα πιο δραματικά ανυποψίαστοι για την ελληνικότητά μας, πιο ανάπηροι στη γλωσσική μας εκφραστική, με ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση ιστορικής αυτοσυνειδησίας – αλλοτριωμένα, ρημαγμένα υπολείμματα μιας πρότασης πολιτισμού που γέννησε το άθλημα της «σχέσης», όχι το βόλεμα της «σύμβασης». Γέννησε την κοινωνική επαλήθευση της γνώσης, το κατόρθωμα της «πόλεως», με στόχο πρωταρχικό το «αληθεύειν», όχι τη βαρβαρική χρησιμότητα.

Mε την ψήφο μας και στις εκλογές του Mαΐου δεν επιλέγουμε κόμμα. Συντασσόμαστε με την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια ή με τον υπόκοσμο της βουλιμικής κακουργίας.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Τάκης Φωτόπουλος

Στην Ουκρανία, η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) που διαχειρίζεται την Νέα Διεθνή Τάξη, η οποία θεμελιώνεται, στο οικονομικό επίπεδο, στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και, στο πολιτικο, στις κατά τόπους Κοινοβουλευτικές Χούντες, οι οποίες αποτελούν μια παρωδία αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» (ενώ και η ίδια είναι παρωδία της πραγματικής άμεσης δημοκρατίας) επέτυχε, μέσα σε λίγους μήνες, το τέλειο πραξικόπημα. Δηλαδή, οπως φαίνεται τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, την προσεχή αλλαγή καθεστώτος με τη μέθοδο της ψευδο-«επανάστασης» που τελειοποίησε στην Αραβική «Άνοιξη». Έτσι, μέσα στις πρώτες δυο δεκαετίες απο τότε που δημιουργήθηκε η άτυπη αυτή Υ/Ε, μια σειρά καθεστώτων που αντιστέκονταν την ενσωμάτωση τους στη ΝΔΤ έχουν ήδη ανατραπεί (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη) ή είναι υπο ανατροπή (Ουκρανία, Συρία), ενώ παρόμοιες διαδικασίες έχουν ξεκινήσει στη Βενεζουέλα και αλλα πραγματικά αντιστεκόμενα καθεστώτα όπως η Βολιβία ―σε αντίθεση με τα καθεστώτα της εκφυλισμένης Αριστεράς (Βραζιλία, Αργεντινή κλπ) που είναι ήδη ενσωματωμένα στη ΝΔΤ, με κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ. 
Σήμερα έγινε φανερό ότι δεν απαιτούνται πια τα παλιά στρατιωτικά πραξικοπήματα που αποκάλυπταν την πραγματική φύση των δυτικών καθεστώτων και δικαίωναν τις παλιές ριζοσπαστικές θεωρίες ότι η αστική «δημοκρατία» δεν είναι παρά ένα επικάλυμμα που, όταν το αστικό καθεστώς κινδυνεύει, δεν έχει κανένα πρόβλημα να το παραμερίσει για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να συντρίψει το λαϊκό κίνημα για πολλές δεκαετίες (τελευταίο παράδειγμα αυτό της Χιλής). Για πρώτη φορά στην Ιστορία, οι ελίτ έχουν σφετεριστεί ακόμη και την ίδια την έννοια και την μέθοδο της επανάστασης για την επιτυχία των δικών τους σκοπών. Με δεδομένο τον καθολικό πια έλεγχο της πληροφόρησης από την Υ/Ε και τις ντόπιες ελίτ που παίζουν ρόλο νομάρχη της, αλλά και τον ρόλο της σημερινής «Αριστεράς», η οποία, ενώ στο παρελθόν έπαιζε ένα απομυθοποιητικό ρόλο των συστημικών ΜΜΕ, σήμερα κατά κανόνα είναι και αυτή ενσωματωμένη στην ΝΔΤ και απλώς παρουσιάζει ταυτόσημες αναλύσεις με αυτές των ελίτ, (χρωματισμένες με ροζ, κόκκινο, μαύρο κ.λπ., ανάλογα με την ιδεολογική κατεύθυνσή της), το αποτέλεσμα είναι μια γενικευμένη σύγχυση, όπως ακριβώς επιδιώκει και η Υ/Ε για να κάνει άνετα την «δουλειά» της.
Ας δούμε όμως συνοπτικά, όσο επιτρέπει ο χώρος, πώς στήθηκε το τέλειο πραξικόπημα της Υ/Ε στην Ουκρανία. Τον περασμένο Νοέμβρη, όπως μάθαμε από τα ΜΜΕ της Υ/Ε, ξεκίνησε μια υποτίθεται αυθόρμητη ειρηνική «επανάσταση», όταν ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας Γιανουκόβιτς, ένας διεφθαρμένος επαγγελματίας πολιτικός της μετά-σοβιετικής γενιάς που εξέφραζε όμως περισσότερο το Ρωσόφιλο ανατολικό τμήμα της χώρας, σε αντίθεση με τους Τιμοσένκο και Γιουσένκο που εξέφραζαν το παραδοσιακά δυτικόφιλο τμήμα της Ουκρανίας, αρνήθηκε να υπογράψει την συμφωνία σύνδεσης της χώρας με την ΕΕ. Και αυτό, όχι τόσο γιατί αγωνιούσε ότι σε παραμονές χρεοκοπίας της Ουκρανίας αυτό θα οδηγούσε τα λαϊκά στρώματα σε ανάλογη οικονομική καταστροφή με την Ελληνική, αλλά κυρίως γιατί ήξερε ότι αυτό θα ήταν ο πολιτικός του τάφος.
Όμως, η Υ/Ε ήταν απόλυτα προετοιμασμένη γι’ αυτό το ενδεχόμενο, ξέροντας την αντίδραση της Ρωσικής ελίτ, η οποία δεν είναι μεν αντικαπιταλιστική, αλλά και δεν αντιδρά απλώς σαν εναλλακτικός ιμπεριαλισμός, όπως υποστηρίζουν απηρχαιωμένες Μαρξιστικές» αναλύσεις. Η Ρωσική ελίτ υπό τον Πούτιν, εκφράζει συγχρόνως ένα πελώριο εθνικιστικό κίνημα που ενώνει από εθνικιστές και ορθόδοξους μέχρι πραγματικούς κομουνιστές και ελευθεριακούς, σε ένα άτυπο παλλαϊκό μέτωπο κατά της παγκοσμιοποίησης. Φυσικά η Ρωσική ελίτ δεν συμμερίζεται τους στόχους του μετώπου αυτού στον βαθμό που απαιτούν πλήρη ρήξη με τη ΝΔΤ, γιατί ο πραγματικός στόχος της είναι να κατακτήσει ισότιμη θέση μέσα στην Υ/Ε με τα άλλα μέλη της, ενώ βέβαια η Υ/Ε, από την εποχή του Γέλτσιν, είχε σχεδιάσει για τη Ρωσία το ρόλο ενός υποτελούς μέλους, σε σχέση εξάρτησης και όχι αλληλεξάρτησης.
Έτσι, μια οργανωμένη, και χρηματοδοτούμενη από την Υ/Ε, «πρωτοπορία» μερικών εκατοντάδων αρχικά ανθρώπων, στους οποίους πρωτοστατούσαν πραγματικοί νεοναζιστές, με πραγματικά τάγματα εφόδου και όπλα, κατέβηκε στους δρόμους, στην αρχή ειρηνικά, όπως ακριβώς συνέβη στη αρχή και στη Συρία, πλαισιώνοντας όμως σταδιακά όλο και περισσότερους, αστούς κυρίως, δυτικόφιλους Ουκρανούς. Όπως είναι άλλωστε γνωστό η Ουκρανία έγινε ενιαίο κράτος, για πρώτη φορά στην Ιστορία της, μόλις το 1939, με το δυτικό γεωγραφικά τμήμα της να έχει παραδοσιακές και πολιτιστικές σχέσεις με τη δύση, ενώ το ανατολικό με τη Ρωσία. Όταν κατόπιν η ρωσική ελίτ πρόσφερε ένα γενναιόδωρο πρόγραμμα βοήθειας που θα απομάκρυνε τον κίνδυνο Ελληνικής καταστροφής, χωρίς απώλεια της κυριαρχίας της χώρας, ο Γιανουκόβιτς φυσικά το δέχθηκε αμέσως. 
Μέχρι τη συνάντηση των ηγετών ΕΕ και Γιανουκόβιτς στο Βίλνιους στο τέλος Νοέμβρη, οπότε η Ευρω-ελίτ αποφάσισε γενική επίθεση βλέποντας ότι το καθεστώς Γιανουκόβιτς δεν συμμορφωνόταν, οι διαδηλώσεις ήταν ακόμη βασικά ειρηνικές. Τότε, όμως, η νεοναζιστική ένοπλη πρωτοπορία πλαισίωσε μεγάλο συλλαλητήριο, όπου η ίδια επιδόθηκε σε επιθέσεις με μπουλντόζες , μολότοφ και παρόμοια «ειρηνικά μέσα» κατά κυβερνητικών κτιρίων. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ (και τις ΗΠΑ φυσικά) η κατάληξη θα ήταν βέβαια σωροί νεκρών διαδηλωτών και πιθανότατα επιβολή κατάστασης ανάγκης. Ο Γιαννουκόβιτς όμως, μη θέλοντας να κόψει τις γέφυρες με την Υ/Ε, δεν έκανε τίποτα από αυτά. Η μεγάλη «καταστολή» επομένως που ισχυρίζεται η εκφυλισμένη «αριστερά» (βλ. άρθρο Κ.Σ., «Ε», 19/2/2014) είναι άλλος ένας μύθος μιας «αριστεράς» που υποστήριξε κάθε στημένη «εξέγερση» της Υ/Ε από τη Λιβυκή , μέχρι την Ουκρανική. 
Η πολιτική αυτή συνεχών υποχωρήσεων του Γιανουκόβιτς συνεχίστηκε μέχρι χθες, όταν η οργανωμένη πρωτοπορία, πιθανώς με την συμμετοχή και ξένων πρακτόρων «ελεύθερων σκοπευτών» (ακριβώς όπως στη Συρία) προέβη σε αιματοκύλισμα για να δοθεί η αφορμή για τη σημερινή διαγραφόμενη παράδοση του καθεστώτος στην ΕΕ, που θα συντελεστεί με τις εκλογές σε λίγους μήνες, στο σημερινό κλίμα τρομοκρατίας, και την ...πανηγυρική επανεκλογή της Τιμοσένκο...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Κόκκινο μήλο» λέγεται η αμφιλεγόμενη τουρκική τηλεοπτική σειρά που άρχισε να μεταδίδεται στα μέσα Ιανουαρίου και έχει πρωταγωνιστή έναν πράκτορα της ΜΙΤ, των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Ο Μουράντ αποδέχεται την πρόταση να ενταχθεί στη ΜΙΤ, έχοντας ως κίνητρο τη διεκδίκηση μιας κόκκινης Μάστανγκ, μοντέλο του ’68. Το αίτημά του ικανοποιείται, αλλά τη στιγμή που παραλαμβάνει το κλειδί, η Μάστανγκ ανατινάσσεται και οι προϊστάμενοί του τον συμβουλεύουν να μη συμπεριφερθεί ποτέ ξανά σαν κακομαθημένος νέος. Η εξιδανίκευση της ΜΙΤ έχει βάλει πολλούς σε υποψίες ότι πίσω από το σίριαλ βρίσκεται η κυβέρνηση του ΑΚΡ, η οποία ενδεχομένως να χρηματοδοτεί την παραγωγή.

Ισως έχουν δίκιο. Αυτή την εβδομάδα, ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, σε ακόμη μία ένδειξη αυταρχισμού, κατέθεσε στο κόμμα του, το ΑΚΡ, προτάσεις που διευρύνουν τις εξουσίες των μυστικών υπηρεσιών. Μεταξύ άλλων, παρέχονται περισσότερα περιθώρια για παρακολουθήσεις αλλά και ασυλία για τον επικεφαλής της ΜΙΤ. Το νομοσχέδιο εξάλλου εισάγει ποινές κάθειρξης έως και 12 ετών εις βάρος δημοσιογράφων που αποκαλύπτουν απόρρητα έγγραφα.

Μόνο ανώτατο εφετείο, και αυτό με την άδεια του πρωθυπουργού, μπορεί να δικάσει τον αρχηγό της ΜΙΤ, ενώ ιδιωτικές εταιρείες και κρατικοί οργανισμοί είναι υποχρεωμένοι να παράσχουν στοιχεία καταναλωτών και τεχνικό εξοπλισμό, αν τους ζητηθεί από την υπηρεσία. Η αντιπολίτευση καταγγέλλει τον Ερντογάν ότι με τέτοιου είδους νομοσχέδια προσπαθεί να χειραγωγήσει τη Δικαιοσύνη και τις έρευνες για διαφθορά στις οποίες εμπλέκεται το περιβάλλον του, συμπεριλαμβανομένου του γιου του. Είχε προηγηθεί ο διαβόητος νόμος που θέτει περιορισμούς στο Ιντερνετ, ο οποίος υπεγράφη αυτή την εβδομάδα από τον πρόεδρο της χώρας, Αμπντουλάχ Γκιουλ. Παρά τις διαμαρτυρίες της κοινής γνώμης και της αντιπολίτευσης, ωστόσο, το ΑΚΡ παραμένει κραταιό σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, με ποσοστά που υπερβαίνουν το 42%-43%.

Παράλληλα, πληθαίνουν οι ενδείξεις πως ο Ερντογάν δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το πολιτικό προσκήνιο παρά την αποτυχημένη απόπειρά του να αλλάξει το Σύνταγμα, να ενισχύσει τις μέχρι τούδε διακοσμητικές εξουσίες του ανώτατου αξιώματος και να γίνει πρόεδρος της χώρας. Την περασμένη Πέμπτη, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να αλλάξει το καταστατικό του ΑΚΡ και να επιτραπεί στον Ερντογάν να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για πρωθυπουργός στις επόμενες εθνικές εκλογές το 2015. «Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης», διευκρίνισε ο Αρίντς, αλλά ο όρος επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες. Πολλοί Τούρκοι πολίτες φαίνεται να υιοθετούν τις θεωρίες συνωμοσίας του Ερντογάν, που κατηγορεί «το λόμπι των επιτοκίων», τη Wall Street Journal και το BBC για την κατάρρευση της λίρας και την επακόλουθη κοινωνική κρίση και αμφισβήτησή του. Πάντως, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εξακολουθεί να βλέπει στο πρόσωπο του Ερντογάν έναν αναγκαίο σύμμαχο, δυνάμει πολύτιμο, με δεδομένες τις ταραχώδεις εξελίξεις στην περιοχή. Την Πέμπτη το βράδυ, οι δύο άνδρες είχαν εφ’ όλης της ύλης τηλεφωνική επικοινωνία, για τη Συρία, αλλά και για το Ιράκ, ενώ «ο πρόεδρος Ομπάμα χαιρέτισε τον ρόλο του Ερντογάν στη διασφάλιση της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού».

Πηγή "Καθημερινή"

Σχόλιο ιστολογίου: Οι υπερεξουσίες που αποκτά η ΜΙΤ, αγγίζουν τον πλέον αυστηρό τρόπο λειτουργίας υπηρεσιών πληροφοριών (και όχι μόνο) των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη. Μάλιστα, η νομιμοποίηση δημιουργίας και λειτουργίας συνδέσμων της ΜΙΤ με τρομοκρατικές οργανώσεις, εάν δεν ελεγχθεί πολιτικά καταλλήλως, ενδέχεται να δημιουργήσει ένα πλέγμα σύνθετων λειτουργιών της ΜΙΤ με παράλληλες τρομοκρατικές δράσεις, ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τις θέσεις του νεο-οθωμανού Ερντογάν.

Παραθέτουμε ένα μικρό παράδειγμα των υπερεξουσιών που δίνονται στη ΜΙΤ και ταυτόχρονα χτυπάμε το καμπανάκι κινδύνου, λόγω της νομιμοποίησης δράσης και εκτέλεσης πάσης φύσεως επιχειρησιακών δραστηριοτήτων από τη ΜΙΤ εκτός των συνόρων της Τουρκίας.
Η ΜΙΤ αν παραστεί ανάγκη θα έρχεται σε επαφή με τρομοκρατικές οργανώσεις. 
Τα μέλη της ΜΙΤ θα μπορούν να συναντώνται με άτομα που είναι φυλακισμένα σε σωφρονιστικά ιδρύματα με την προϋπόθεση να έχουν ενημερώσει και θα δύνανται να έχουν επικοινωνία με δομές που απειλούν την εθνική ασφάλεια και ακόμη και με τρομοκρατικές οργανώσεις.
Εάν η ΜΙΤ δηλώσει πως "εκτέλεσαν τα καθήκοντα τους", οι εισαγγελείς δεν θα μπορούν να ασκήσουν δίωξη κατά μελών της. 
Η ΜΙΤ θα δύναται να πάρει κάθε είδους πληροφορίες από δημόσιες υπηρεσίες και τράπεζες. 
Η ΜΙΤ θα δύναται επίσης να ζητά από τα δικαστήρια κάθε είδους έγγραφα και πληροφορίες που σχετίζονται με κάποια αδικήματα.
Θα μπορεί να κάνει κάθε είδους υποκλοπές και παρακολουθήσεις. 
Δημοσίευση εγγράφων της ΜΙΤ θα επιφέρει ελάχιστη ποινή φυλάκισης 3 ετών όχι μόνο για τον δημοσιογράφο και τον αρχισυντάκτη αλλά και για το αφεντικό του ΜΜΕ.
Η ΜΙΤ θα μπορεί να κάνει υποκλοπές και στο εξωτερικό. Εάν χρειάζεται θα μπορεί να υποκλέπτει συνομιλίες και από προπληρωμένα τηλέφωνα.
...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Μελέτης 

Το καλά κρυμμένο μυστικό των δύο τελευταίων δεκαετιών, για το οποίο, παρά τις δημόσιες καταγγελίες και τα δημοσιεύματα, υπήρχε σχεδόν διακομματική σιωπή και συγκάλυψη αποκαλύφθηκε με το σκάνδαλο της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης για την αποναρκοθέτηση της Βοσνίας και του Λιβάνου, στην οποία για ανύπαρκτο έργο ο ελληνικός λαός πλήρωσε σχεδόν 9 εκατ. ευρώ. 

Η έκρηξη της «μόδας» των ΜΚΟ συνέπεσε με την ανάληψη των καθηκόντων του υπουργού Εξωτερικών από τον Γιώργο Παπανδρέου το 1999, καθώς ήταν ένθερμος υποστηρικτής-εμφορούμενος από μια διαφορετική, αμερικανική και σκανδιναβική αντίληψη- της σημασίας τους στην πολιτική. Κάποιοι είχαν πιάσει από νωρίς θέση και περίμεναν να έρθει η ώρα να βάλουν χέρι στον κρατικό κορβανά με το πρόσχημα της ανθρωπιστικής βοήθειας και της ανάληψης έργων αναπτυξιακής συνεργασίας. Κάποιοι άλλοι, έχοντας καλή εσωτερική πληροφόρηση, πρόλαβαν να ετοιμαστούν ώστε να φτιάξουν τις οργανώσεις και περίμεναν να μπουν στην κούρσα.

Η παροχή ανθρωπιστικής και αναπτυξιακής βοήθειας αποτελεί υποχρέωση των αναπτυγμένων κρατών του ΟΗΕ και της ΕΕ, αλλά η χώρα μας είναι ίσως η μοναδική που δεν συνέδεσε αποτελεσματικά τη διάθεση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για την υλοποίηση προγραμμάτων, τα οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα της παρείχαν προστιθέμενη αξία, όπως ακριβώς κάνουν όλες οι άλλες αναπτυγμένες χώρες.

Αντιθέτως, στην Ελλάδα δεκάδες ΜΚΟ που ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια από γνωστούς και άγνωστους παράγοντες έσπευδαν να αποκτήσουν την «εύνοια» της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠ ΕΞ, ώστε να εγκριθούν οι προτάσεις τους, οι οποίες συνήθως υλοποιούνταν είτε σε χώρες μακρινές, όπου η επίσημη επιβεβαίωση του έργου ήταν δύσκολη, είτε σε χώρες πιο κοντινές, όπου φρόντιζαν όμως λόγω του αντικειμένου και του περιεχομένου και πάλι το έργο να είναι δύσκολο να επιβεβαιωθεί.

Από τον Αμαζόνιο ως την Ταϊλάνδη
  Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΕΣΣΑ και τα έργα της στον… Αμαζόνιο, η ΜΚΟ του καθηγητή Σπ. Φλογαίτη ΕPLO με τα σεμινάρια ως την Ταϊλάνδη, οι ΜΚΟ των αείμνηστων καθηγητών Δ. Τσάτσου και Γ. Παπαδημητρίου και πολλών άλλων καθηγητών, ο «Κύκλος της Πάτμου» με τις γνωστές χρηματοδοτήσεις για τη διοργάνωση της περιβαλλοντικής κρουαζιέρας στον Αμαζόνιο με προσκεκλημένο τον Οικουμενικό Πατριάρχη, η WINPEACE της κυρίας Μαργαρίτας Παπανδρέου, όπου με κρατική επιχορήγηση συνευρίσκονταν σε πολυτελή ξενοδοχεία πότε ελληνικών νησιών και πότε τουρκικών θέρετρων «φίλες και συνεργάτιδες» της για να οικοδομήσουν την ελληνοτουρκική φιλία…

Δεν σημαίνει ότι όλες οι ΜΚΟ είναι ύποπτες. Πολλές ήταν όμως οι οργανώσεις που εμφανίστηκαν από το πουθενά και αναλάμβαναν εντελώς ασαφές και απροσδιόριστο έργο, όπως ήταν π.χ. τα προγράμματα για «την ψυχική στήριξη σεισμοπαθών της Τουρκίας το 1999» ή «η καλλιέργεια τουριστικής συνείδησης ιθαγενών σε χωριό του Αμαζονίου» (!), που επιδοτήθηκαν από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών με δεκάδες χιλιάδες δολάρια.

Ήταν πράγματι ευρηματική η ανακάλυψη αντικειμένου και τίτλου για τη σύσταση μιας ΜΚΟ, η οποία με τις κατάλληλες γνωριμίες -έναντι ανταλλαγμάτων, φυσικά…- εξασφάλιζε την ανάδειξη της από το τσουβάλι με τις ΜΚΟ και την έγκριση χρηματοδότησης. Εξασφαλίζοντας την έξωθεν καλή μαρτυρία, με την έγκριση κονδυλίων από το ΥΠΕΞ, η ΜΚΟ μπορούσε πλέον να στραφεί για συγχρηματοδότηση από την ίδια την ΕΕ.

Στο σύστημα των ΜΚΟ κομβικό ρόλο είχε ο Αλεξ Ρόντος, ο οποίος είχε ειδική εμπειρία και από την προηγούμενη συμμετοχή του σε οργανώσεις ανθρωπιστικής βοήθειας των Ορθόδοξων Εκκλησιών Αμερικής. Για ένα μεγάλο διάστημα, καθώς υπήρχε άνωθεν εντολή για πλήρη στήριξη των ΜΚΟ, το όλο σύστημα στο ΥΠΕΞ και στην ΥΔΑΣ διαβρώθηκε πλήρως, καθώς αποδυναμώθηκαν σταδιακά ακόμη και οι τυπικοί έλεγχοι που γίνονταν.

Η ΜΚΟ για τις αποναρκοθετήσεις, για την οποία ασκήθηκαν και οι ποινικές διώξεις, ήταν χαρακτηριστική περίπτωση «οργάνωσης» η οποία με τις πλάτες της ελληνικής κυβέρνησης απέκτησε πρόσβαση στον ΟΗΕ και στην ΕΕ, ενώ με στοχευμένα δημοσιεύματα στην Ελλάδα για τα θύματα από τις νάρκες ευαισθητοποιούσε την κοινή γνώμη και δημιουργούσε άλλοθι για τις σκοτεινές χρηματοδοτήσεις.

Μηχανισμός ελέγχου
  Το θεσμικό πλαίσιο του ΥΠΕΞ δεν προέβλεπε αυστηρό και ανεξάρτητο μηχανισμό ελέγχου της πορείας εκπλήρωσης του έργου και ανέθετε στις κατά τόπους πρεσβείες να αποστέλλουν μια εισηγητική έκθεση, βάσει της οποίας γίνονταν οι επόμενες πληρωμές. Μια διαδικασία που ποτέ δεν τηρήθηκε, ενώ ακόμη και τα παραστατικά από πολλές χώρες με εγγενείς δυσκολίες (λόγω συνθηκών ή γλώσσας) έφταναν στην ΥΔΑΣ χωρίς καμία επιβεβαίωση ότι προέρχονταν από τη συγκεκριμένη χώρα.

Με τα γνωστά τεχνάσματα και με πλαστά τιμολόγια και αποδείξεις αφενός καλυπτόταν ένα μεγάλο μέρος των χρηματοδοτήσεων που απαιτούσαν απόδοση δαπανών, ενώ με υπερτιμολογημένα δελτία και παραστατικά διογκωνόταν η συμμετοχή εξ ιδίων πόρων της ΜΚΟ, όταν αυτό ήταν αναγκαίο για συγχρηματοδότηση από το ΥΠΕΞ. Όταν επίσης προβλεπόταν η διανομή προϊόντων επισιτιστικής ή φαρμακευτικής βοήθειας, οικοσκευής κ.λπ., οι υπεύθυνοι των ΜΚΟ φρόντιζαν να μετατρέπονται οι ίδιοι σε… προμηθευτές των προϊόντων αυτών, ώστε να καρπώνονται οι εταιρείες που άνηκαν στους ίδιους ή σε αχυρανθρώπους τους το εμπορικό κέρδος των προμηθειών, που ανερχόταν συνολικά σε εκατομμύρια ευρώ.

Το 2004 ο πρέσβης μας στο Λίβανο Ν. Βαμβουνάκης θέλησε να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι το «έργο» της ελληνικής ΜΚΟ για την αποναρκοθετηση. Όχι μόνο διαπίστωσε ότι το έργο αυτό ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, αλλά δυσκολεύτηκε να εντοπίσει έστω την παρουσία μελών της ΜΚΟ στο Λίβανο. Η εισήγηση του ήταν αρνητική για την πληρωμή της επόμενης δόσης στη ΜΚΟ, αλλά οι διαδοχικές αρμόδιες πολιτικές ηγεσίες στο ΥΠΕΞ, και μάλιστα, πέραν των υπουργών και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι υφυπουργοί τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, συνέχισαν κανονικά την αποπληρωμή του έργου, παρά το γεγονός ότι ο πρέσβης Ν. Βαμβουνάκης επανήλθε με νέες επιστολές.

Εδώ και δύο χρόνια, υπό την πίεση των αποκαλύψεων, η υπόθεση των ΜΚΟ έχει παραπεμφθεί (από τον τότε υφυπουργό Δ. Δόλη) στη Δικαιοσύνη. Σχεδόν 190 προγράμματα που ακόμη είναι ανοιχτά ελέγχονται εξαντλητικά από ορκωτούς λογιστές, αλλά η έρευνα θα πρέπει να επεκταθεί σε βάθος δεκαπενταετίας ώστε να καλύψει την αμαρτωλή προηγηθείσα περίοδο μέχρι και το 1999, παρά το γεγονός ότι πολλά από τα αρχεία και τα παραστατικά φέρεται να έχουν καταστραφεί… Οι ευθύνες σε αυτή τη σκοτεινή υπόθεση των ΜΚΟ είναι πρωτίστως πολιτικές.

Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Κίμων Γεωργακάκης 
Πολιτικός Επιστήμων

Η κατάσταση στην Ουκρανία δείχνει αν μη τι άλλο ότι ο πλανήτης βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, η οποία ενέχει τον μέγιστο κίνδυνο μιας γενικευμένης σύρραξης, όσο κι αν λυπηρό ακούγεται αυτό. Άλλωστε τις αποφάσεις τις λαμβάνουν άλλοι και όχι το θέλω του καθενός από εμάς.

Τα τελευταία χρόνια, στην Ευρώπη και στον χώρο της Μεσογείου, οι συγκρούσεις είχαν την μορφή «ξαφνικών» εξεγέρσεων με πράκτορες και μισθοφόρους κυρίως δυτικών συμφερόντων να τις οργανώνουν, προκειμένου οι όποιες χώρες να συμβαδίζουν με τις «επιταγές» της παγκοσμιοποίησης, η οποία επιδιώκει με αφορμή την οικονομική κρίση να «ενώσει» όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες σε μία ενιαία διοικητική οντότητα. Εμπόδιο σε αυτή την προοπτική στέκεται η Ρωσία του Πούτιν, προωθώντας την δημιουργία ενός ευρασιατικού κράτους με το Κρεμλίνο κινητήριο δύναμη του όλου εγχειρήματος.

Έτσι Ρωσία και Δύση έχουν «συγκρουστεί» πολλάκις σε διπλωματικό επίπεδο με στόχο την επικράτηση της μίας ή της άλλης πλευράς. Παράδειγμα το σκληρό πόκερ που παίχτηκε στην Συρία με την Μόσχα να αποτρέπει νατοϊκή επέμβαση στην χώρα και όλοι να συμφωνούν πως η διπλωματία θα έδινε για άλλη μια φορά (προσωρινά) την λύση. Αυτή την φορά όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, καθώς η  Ουκρανία συνορεύει με την Ρωσία και ενδεχόμενη ενσωμάτωσή της στην ΕΕ θα σημάνει την παράδοση της χώρας στο ΝΑΤΟ, το οποίο έχει αναλάβει την κηδεμονία του ευρωπαϊκού trust κρατών.

Η Ουκρανία ανήκει, κακά τα ψέματα, στον ζωτικό χώρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ο ρωσικός στρατός είχε πολεμήσει σκληρά για την απελευθερώσει από τους Ναζί. Εγκατάσταση της ατλαντικής συμμαχίας στην χώρα θα έφερνε την Ρωσία σε εξαιρετικά δυσχερή αμυντική θέση, καθώς οι Ρώσοι ανέκαθεν επιθυμούσαν να έχουν χώρο από και προς τα σύνορά τους, προκειμένου να μπορούν να ελίσσονται στρατιωτικά. Επιπλέον ο ρωσικός στόλος εξακολουθεί να ελλιμενίζεται, από τον 18ο αιώνα, στην Σεβαστούπολη της Κριμαίας.

Η Ρωσία, όπως και κατά την πορτοκαλί επανάσταση του 2004, βλέπει, και όχι άδικα, πίσω από τις εξτρεμιστικές «διαδηλώσεις» το μακρύ χέρι της Ουάσιγκτον, που επιχειρεί να εγκαταστήσει μια φιλοδυτική κυβέρνηση με στόχο την περικύκλωση και την μόνιμη αποδυνάμωση της «Αρκούδας», της οποίας τα κοιτάσματα έχουν μπει εκ νέου στο μάτι των αμερικανικών πολυεθνικών, αφού επί Γιέλτσιν τα ήλεγχαν. Από την άλλη, αν η Ουκρανία περάσει στον απόλυτο έλεγχο του Κρεμλίνου, η Ρωσία θα γίνει απόλυτος κυρίαρχος στην περιοχή της Ευρασίας.

Για την Ουάσινγκτον υπάρχει επίσης ο κίνδυνος γερμανό-ρωσικής συνεννόησης στην περιοχή εις βάρος των συμφερόντων της. Επομένως η παρούσα εμπλοκή των Ευρωπαίων στην Ουκρανία βλάψει ίσως ανεπανόρθωτα τις ρώσο-ευρωπαϊκές σχέσεις, αποτρέποντας μια τέτοια καταστροφική για τις Η.Π.Α. προοπτική.
 
Οι Αμερικανοί θέλουν λοιπόν να κρατήσουν την Ρωσία όσο το δυνατόν πιο μακριά από την Ουκρανία, ωστόσο αυτή βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορά της για να ενταχθεί στην ΕΕ, όπως π.χ. οι πρώην σοβιετικές χώρες της Βαλτικής.

Οι Ρώσοι δεν πρόκειται να παραιτηθούν από τα συμφέροντά τους στην Ουκρανία. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η χώρα απειλείται με διχοτόμηση σε φιλοδυτικό και φιλορωσικό κομμάτι (ανατολική και νότια Ουκρανία όπου ζουν ρωσόφωνοι και ρωσόφιλοι). Το θέμα είναι με ποιον τρόπο θα καταλήξει, εάν φυσικά καταλήξει, η Ουκρανία σε διαμελισμό. Σε περίπτωση κλιμάκωσης των συγκρούσεων, ουδείς μπορεί να αποκλείσει την ρωσική επέμβαση στην περιοχή, όπως ακριβώς συνέβη στην Γεωργία το 2008 σε ανάλογη περίπτωση. 

Εξάλλου τίθεται το ερώτημα, εάν η Ρωσία αναγκαστεί να αποδεχθεί, δίχως να αντιδράσει, απώλεια ουκρανικών εδαφών και άρα έλευση των δυτικών δυνάμεων πιο κοντά στα σύνορά της. Πάντα υπάρχει και το «όπλο» του φυσικού αερίου, από το οποίο εξαρτάται τόσο η φτωχή Ουκρανία, όσο και η Ευρώπη. Μην ξεχνάμε τέλος ότι οι συνομιλίες στην Γενεύη ΙΙ σε σχέση με την Συρία απέτυχαν, γεγονός που δείχνει πως η διπλωματία ασθενεί.

Όπως και να έχουν τα πράγματα ο κλοιός γύρω από την Ρωσία σφίγγει επικίνδυνα και δυστυχώς για τον πλανήτη αργά ή γρήγορα θα ζήσουμε τελικά σύγκρουση «γιγάντων», καθότι οι αφορμές έχουν αυξηθεί σε επικίνδυνο βαθμό. Η ιστορία θα επαναληφθεί και τα πλιάτσικα θα δώσουν την σειρά τους σε πραγματική μάχη με τεχνολογίες ανεπτυγμένες και στρατούς εδώ και καιρό προετοιμασμένους.
Μακάρι να κάνω λάθος…


Πηγή Πυγμή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία παύει να είναι αυτοκρατορία, με την Ουκρανία υποταγμένη, η Ρωσία γίνεται αυτόματα αυτοκρατορία»
Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι
Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
 
Το 1991, ήμουν ανταποκριτής στη Μόσχα όταν ο Pablo (Μιχάλης Ράπτης) μου ζήτησε να κάνω έναν απολογισμό της σοβιετικής κατάρρευσης, για το περιοδικό που έβγαζε η τάση του στο Παρίσι, το  Sous le drapeau du Socialisme. Υποστήριξα στο άρθρο αυτό (αρ.122, αναδημοσιεύτηκε πρόσφατα από τη γαλλική επιθεώρηση Utopie Critique, αρ. 50), ότι «ο ψυχρός πόλεμος δεν τελείωσε, αλλά θα ξεκινήσει πάλι, αυτή τη φορά όχι από το Βερολίνο και την Καμπούλ, αλλά από το Κίεβο και την Τασκένδη».
 
Αυτό ακριβώς βλέπουμε τώρα να γίνεται στην Ουκρανία, στην καρδιά της πρώην Σοβιετικής ‘Ενωσης, ίσως μάλιστα να μην περιορισθούμε σε απολύτως «ψυχρές» μορφές σύγκρουσης, αλλά τότε, το 1991, δεν ήταν καθόλου αυτονόητο. ‘Ολος ο κόσμος μιλούσε για την οριστική νίκη της «οικονομίας της αγοράς», της «ειρήνης», της «δημοκρατίας», που σηματοδοτούσε το «τέλος της ιστορίας» (Φουκουγιάμα) και μια νεοκαντιανή «αιώνια ειρήνη»  (Χάμπερμας). Ακόμα και πρώην μαρξιστές έμοιαζαν έτοιμοι να θεωρήσουν όλη σχεδόν την ανθρώπινη (προ)ιστορία των ατέλειωτων ταξικών και εθνικών συγκρούσεων, της απίστευτης βαρβαρότητας που ξεπηδάει από την επιδίωξη του πλούτου και της εξουσίας, ως είδος «παρένθεσης», προορισμένης να εξαφανισθεί γρήγορα ενώπιον του ανατέλλοντος «καλύτερου δυνατού κόσμου», όπως τον περιέγραφαν, περισσότερο από τους ίδιους τους καπιταλιστές, διάφοροι πρώην αριστεροί, «μανούλες» στην εφεύρεση εξωραϊστικών εκφράσεων, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν.
 
«Νέα παγκόσμια τάξη»: Από τη δημοκρατία στον ολοκληρωτισμό
 
Ο λόγος που μπόρεσα να κάνω την ορθή όπως απεδείχθη και, φοβούμαι, θα αποδειχθεί περισσότερο, πρόβλεψη, είναι, πρώτον, γιατί δεν είχα καμμία εκτίμηση ούτε στις «δημοκρατικές αρετές» (υπαρκτές μόνο υπό απειλή) του ύστερου καπιταλισμού, ούτε στον σταθεροποιητικό του ρόλο, δεύτερον, γιατί διατήρησα πάντα μια πολύ κριτική στάση απέναντι στο σοβιετικό καθεστώς, γεγονός που επέτρεψε στο μυαλό και την όποια κριτική μου ικανότητα να παραμείνουν στη θέση τους παρά τον συγκλονισμό της σοβιετικής κατάρρευσης. Αντίθετα, διάφοροι λάτρεις του σταλινομπρεζνιεφισμού πέρασαν με εκπληκτική ταχύτητα στον νεοφιλελευθερισμό και αντικομμουνισμό.
 
Τα λέω αυτά και σήμερα σε φίλους της επίσημης ελληνικής αριστεράς που πιστεύουν, μετά την εκλογική εκτόξευση του 2012, ή εξαιτίας της, ότι ο κόσμος πάει προς το πολύ καλύτερο και αρνούνται να παραδεχτούν και να προετοιμαστούν κατάλληλα για την σκληρότατη πραγματικότητα ενός τρομερού οικονομικού-«ιδεολογικού» πολέμου που αποβλέπει στην καταστροφή και υποδούλωση Ελλάδας (και Κύπρου). Δυστυχώς, στην Ελλάδα, στη Μέση Ανατολή,  στη Γιουγκοσλαβία, στη Φουκουσίμα και σε πολλά άλλα μέρη ζούμε όχι στον «καλύτερο», αλλά συχνά στον «χειρότερο δυνατό κόσμο». Η σοβιετική κατάρρευση οδήγησε στην αποχαλίνωση του δυτικού καπιταλισμού, την εμφάνιση σε καθαρότερη μορφή των ολοκληρωτικών του τάσεων, υπό τη μορφή μιας παγκόσμιας Αυτοκρατορίας του Χρήματος και των ‘Οπλων. Παραδόξως όμως, ο μαρξισμός, η πιο επαναστατική θεωρία της ιστορίας, τροφοδοτεί συχνά τον πιο απίθανο συντηρητισμό στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που του ορκίζονται πίστη.
 
Νέος ψυχρός (δυνητικά θερμός) πόλεμος
 
Υπάρχουν στην Ουκρανία, όπως και στην Αραβία τεράστιες εσωτερικές αντιθέσεις, χωρίς τις οποίες τα γεγονότα εκεί δεν εξηγούνται. Αλλά δεν μπορούν επίσης να γίνουν κατανοητά εκτός του διεθνούς πλαισίου: της προσπάθειας της «Αυτοκρατορίας» να αποτρέψει με κάθε μέσο την υλοποίηση του ρωσικού σχεδίου «Ευρασιατικής ‘Ενωσης», στη θέση της πρώην Σοβιετικής. ‘Ηδη πέρυσι η Κλίντον δήλωσε ότι η Ουάσιγκτων αναζητά αποτελεσματικούς τρόπους διακοπής ή επιβράδυνσης της δημιουργίας Ευρασιατικής ‘Ενωσης. (Δεν μπορούμε βέβαια να αποκλείσουμε τελείως ότι η «φράξια» Κλίντον, ελάχιστα ευτυχής με τις εξελίξεις σε Συρία και Ιράν, βρήκε στην Ουκρανία την ευκαιρία να «αντεπιτεθεί», ενεργοποιώντας όμως κάτι που αποτελεί συνολική δυτική στρατηγική επιδίωξη).
 
Για την «Αυτοκρατορία», ούτε αυτό θα ήταν αρκετό. Στο Drang nach Osten, που ξεκινά από το Λβιβ και το Κίεβο, τελικό επιδιωκόμενο «έπαθλο» είναι η ίδια η Μόσχα, η ανατροπή του καθεστώτος Πούτιν. Η «παγκοσμιοποίηση», δικτατορία του Χρηματιστικού κεφαλαίου και των εθνών που κυριαρχούν σε αυτό, δεν θα συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο.
 
Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι μια σειρά δυτικών πολιτικών ταξίδεψαν μέχρι το Κίεβο να στηρίξουν τη αντιπολίτευση, περιλαμβανομένης και της σημαντικής ακροδεξιάς, καθαρά εθνικιστικής, ναζιστικής συνιστώσας της. ‘Όλα τα μέσα μοιάζουν κατάλληλα «για να σταματήσουμε και να απωθήσουμε» τη Ρωσία. Το είδος των δυνάμεων που υποστηρίζουν τώρα οι Δυτικοί στην Ουκρανία, είναι ένδειξη όχι τοπικής ή περιφερειακής, αλλά αληθινά παγκόσμιας  σημασίας για το που πάει ο σύγχρονος καπιταλισμός, πόσο ασυμβίβαστος τείνει να αποδειχθεί με τη δημοκρατία. Αυτό αφορά ζωτικά και εμάς, αντιμέτωπους με πρωτοφανή επίθεση στο έθνος-κράτος μας και όποια τέλος πάντων δημοκρατία διαθέτουμε.
 
‘Ηδη, προ πενταετίας, μια πρώτη «γενική δοκιμή», αλλά και προειδοποίηση προς τη Μόσχα, για τη manu militari, αν χρειασθεί, αποτροπή της σύστασης Ευρασιατικής ‘Ενωσης, σημειώθηκε στη Γεωργία με τον πόλεμο στον οποίο οι ξένοι σύμβουλοί του έσπρωξαν τον Σαακασβίλι. Σήμερα η «Αυτοκρατορία» επανέρχεται δριμύτερη ενθαρρύνοντας κάθε είδους δυνάμεις διατεθειμένες να σπρώξουν στο χάος τη δεύτερη σε μέγεθος και σημασία, μετά την ίδια τη Ρωσία, από τις πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής ‘Ενωσης.
 
Ουκρανία: Μητέρα όλων των αντιφάσεων
 
Η Ουκρανία είναι στρατηγικά τοποθετημένη μεταξύ  Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας, φιλοξενώντας και την κύρια βάση του ρωσικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα. Η Ρωσία δεν μπορεί σχεδόν να συνυπάρξει ως κράτος με μια εχθρική Ουκρανία. Θα κάνει τα πάντα για να μην πέσει υπό τον έλεγχο εχθρικών, «αυτοκρατορικών» δυνάμεων. Δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να την κερδίσει, αλλά μπορεί να αποτρέψει την «κατάκτησή» της από τους δυτικούς.
 
Από τις μεγαλύτερες και φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, η Ουκρανία παραμένει η «μητέρα» όλων των τεράστιων αντιθέσεων, ανάμεσα στη ρωσική, βιομηχανική ανατολή (Ντονιέτσκ, Χάρκοβο), την αντιρωσική, αγροτική δύση του Λβιβ, την ορθοδοξία και τον ουνιατισμό, τα ανδραγαθήματα της αντίστασης στους ναζί και τα εγκλήματα των φιλοναζιστών του Μπαντέρα, την εργατική τάξη και τους μικρο-μεσοαστούς. Βαθειά, εκ κατασκευής πολυεθνική όπως και η ίδια η Ρωσική Ομοσπονδία, η Ουκρανία θυμάται την καταπίεση τεσσάρων αιώνων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (που αφορούσε όμως όλους και όχι μόνο Ουκρανούς), την βαναυσότητα με την οποία ο Στάλιν αφάνισε αγρότες και διανοουμένους της. Αλλά θυμάται επίσης ότι υπήρξε τμήμα της σοβιετικής εποποιίας, με εκπληκτικά επιτεύγματα και εκπληκτικά εγκλήματα. Το να χωρίσεις την Ουκρανία από τη Ρωσία είναι σα να θέλεις να κόψεις στα δύο τον Γκόγκολ.
 
Οι δυσκολίες όμως του Πούτιν στην Ουκρανία αντανακλούν επίσης την μεγάλη εγγενή αντίφαση του ρωσικού καθεστώτος, που αποκατέστησε μεν το αίσθημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας, εκτίμησης στην ίδια τους τη χώρα των Ρώσων πολιτών, σταματώντας την πορεία προς τη διάλυσή της και καθιστώντας εκ νέου τη Μόσχα σπουδαίο διεθνή παίκτη, δεν μπόρεσε όμως, ακόμα (;) να προσφέρει εναλλακτικό όραμα, διαφοροποιούμενο ουσιαστικά από τον μαφιόζικο-ολιγαρχικό μετασοβιετικό καπιταλισμό. Η Σοβιετική ‘Ενωση δεν ήταν μόνο γεωπολιτική-κρατική ισχύς, ήταν και ενσάρκωση, αυθεντική ή όχι, μιας ιδεολογίας και κοσμοαντίληψης. Η Ευρασιατική ‘Ενωση χρειάζεται περισσότερη πολιτική, ιδεολογία, κοινωνικό όραμα, κοινότητα εχθρού, για να αποκτήσει πιο στέρεη υπόσταση. 
 
Ουκρανία, Ελλάδα, Ρωσία
 
Το τι θα γίνει πάντως στην Ουκρανία έχει τεράστια σημασία για μας, όπως και το τι θα γίνει στην Ελλάδα έχει τεράστια σημασία για τους Ρώσους. Παραδόξως ελάχιστοι άνθρωποι σε Ελλάδα και Ρωσία το καταλαβαίνουν αυτό βαθιά. Είτε γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε νέες μορφές πολέμων, όπως οι ευρωπαϊκοί πόλεμοι χρέους, των οποίων δεν κατανοούμε καλά τη σημασία. Είτε γιατί προτιμάμε να μην αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα των τόσο τρομερών, δύσκολων, επικίνδυνων  προβλήματα που μπλέξαμε. Ελλάδα και Ουκρανία είναι δύο από τα σημαντικότερα «μέτωπα» για την επιβολή «νέας παγκόσμιας τάξης». Το τι θα συμβεί εκεί θα έχει τεράστιες, άμεσες και έμμεσες συνέπειες, σε Ελλάδα και Ρωσία, παρά την ασυμμετρία των μεγεθών. Ποτέ δεν χρειαζόμαστε τόσο πολύ αίσθηση, επίγνωση της διεθνούς πραγματικότητας, ιστορικότητα, ποτέ δεν είχαμε τόση λίγη.
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σε εκτενή συζήτηση στο Προεδρικό Μέγαρο με την «Κ» ο κ. Αναστασιάδης μιλά για τις νέες συνθήκες που δημιουργεί η ανακάλυψη φυσικού αερίου η οποία ανατρέπει τη γεωπολιτική εξίσωση και εκ των πραγμάτων προσφέρει ευκαιρίες, αλλά εγκυμονεί και κινδύνους.

Εάν επαναληφθούν οι παρενοχλήσεις από την Τουρκία εντός της κυπριακής ΑΟΖ θα αποχωρήσω από τις συνομιλίες, προειδοποιεί ο πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Αναστασιάδης, σε συνέντευξή του στην «Κ». Στην εκτενή συζήτηση που έγινε στο γραφείο του στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία, με τη συμμετοχή και της «Κ» Κύπρου, ο κ. Αναστασιάδης μιλά για τις νέες συνθήκες που δημιουργεί η ανακάλυψη φυσικού αερίου, η οποία ανατρέπει τη γεωπολιτική εξίσωση και εκ των πραγμάτων προσφέρει ευκαιρίες, αλλά εγκυμονεί και κινδύνους. Στο πλαίσιο αυτό χαρακτηρίζει ευθέως το αέριο ως τον «καθοριστικό παράγοντα», σημειώνοντας ότι οι ΗΠΑ το προσεγγίζουν στο στρατηγικό πλαίσιο απεξάρτησης από τη Ρωσία. Προκρίνει ως προτιμητέα λύση τη μεταφορά του αερίου προς την Τουρκία μέσω της Κύπρου, ενώ σημειώνει ότι η ένταξη της Κύπρου στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη του ΝΑΤΟ μπορεί να προσφέρει λύση στο θέμα των εγγυήσεων.

Ο Κύπριος πρόεδρος, ο οποίος τον περασμένο Μάρτιο είχε πληγεί λόγω της τραπεζικής κρίσης, αισθάνεται σήμερα πολιτικά ισχυρότερος, κάτι που επιβεβαιώνουν και οι δημοσκοπήσεις. Δηλώνει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ένα νέο σχέδιο Ανάν, αναμένει βήματα στο θέμα της Αμμοχώστου μέσα στις επόμενες εβδομάδες, και σημειώνει ότι προσβλέπει στη στήριξη του Αντώνη Σαμαρά στη νέα προσπάθεια που ξεκινά για λύση.

–Τι έχει αλλάξει από το 2004 ώστε να πιστεύετε ότι αυτή τη φορά μπορεί να υπάρξει λύση;

– Πολλά έχουν αλλάξει. Και υπάρχει από πλευράς τόσο των Ελληνοκυπρίων όσο και των Τουρκοκυπρίων μια αφύπνιση και ένα έντονο ενδιαφέρον, ή και ελπίδα, θα έλεγα -που είναι το σημαντικότερο- ότι μέσα από τον νέο γύρο συνομιλιών μπορεί να υπάρξει, επιτέλους, ένα αποτέλεσμα. Οτι θα δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε σε ένα κράτος στο οποίο θα γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες, σε συνθήκες ειρηνικής συμβίωσης, αλληλοσεβασμού και συνδημιουργίας.

– Οι υδρογονάνθρακες είναι ο παράγοντας που οδηγεί τις εξελίξεις;

– Οι υδρογονάνθρακες είναι καθοριστικός παράγοντας. Η Τουρκία έχει ανάγκες, το Ισραήλ έχει ανάγκες, η Κύπρος έχει ανάγκες. Με τη λύση του Κυπριακού διανοίγονται ευρύτατοι ορίζοντες. Η αξιοποίηση ενός τερματικού σταθμού υγροποίησης στην Κύπρο, θα συνέβαλε ενδεχόμενα ώστε να υπάρξει ακόμη στενότερη συνεργασία με το Ισραήλ, τον Λίβανο, την Αίγυπτο, αλλά και η δυνατότητα για την Τουρκία να αγοράσει ενέργεια μέσω Κύπρου και να αντιμετωπίσει τα σημαντικά ενεργειακά της προβλήματα. Την ίδια ώρα, βεβαίως, θα ωφεληθούν και οι δύο κοινότητες αφού θα υπάρξει ένας αναλογικός διαμοιρασμός κερδών από το φυσικό αέριο.

– Στο σενάριο μεταφοράς του αερίου από το Ισραήλ στην Τουρκία, μέσω Κύπρου, δεν υποβαθμίζεται ο ρόλος της Ελλάδας;

– Αυτή την ώρα μιλάμε για τις ανάγκες της Τουρκίας σε ενέργεια και όχι για τον όποιο αγωγό που να διέρχεται μέσω Τουρκίας για να διοχετεύεται αέριο στην Ευρώπη. Εξάλλου, δεν είναι θέμα που εξαρτάται από εμάς διότι η αξιολόγηση γίνεται με βάση το κόστος. Αν, δηλαδή, ο αγωγός συμφέρει να πάει μέσω Κρήτης προς την Ευρώπη ή αν στο μέλλον κριθεί ότι υπάρχει τέτοια ποσότητα που να μπορεί να καλύψει σημαντικές ανάγκες της Ευρώπης, αν αυτό θα γίνει με έναν φθηνότερο τρόπο, και αν αυτός θα ήταν μέσω Τουρκίας. Αυτή την ώρα μιλάμε για τις ενεργειακές ανάγκες της Τουρκίας και την απεξάρτησή της από συγκεκριμένες πηγές.

– Και στις δυο περιπτώσεις, άμεσα ή έμμεσα, εμπλέκεται η Κύπρος.

– Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει η ανάγκη συγκατάθεσης από πλευράς Κύπρου. Αν είναι υποθαλάσσιος ο αγωγός, από το Λεβιάθαν, δηλαδή το ισραηλινό αέριο να πωλείται προς την Τουρκία, θα πρέπει να δώσει τη συγκατάθεσή της η Κύπρος διότι περνά μέσα από την ΑΟΖ μας. Αυτή η οδός έχει κόστος 3,5 δισ. Η άλλη πρόταση που φαίνεται ότι μελετάται είναι η αγορά από το LNG της Κύπρου αερίου, είτε ισραηλινού, είτε κυπριακού, είτε και άλλου, που θα μεταφέρεται μέσω αγωγού που θα περνά μέσα από την Κύπρο. Το κόστος είναι 1 δισ. και θεωρείται η προτιμητέα λύση. Θέλω να πιστεύω ότι αν αξιοποιηθεί αυτός ο παράγοντας και από την Τουρκία, και από όσους εμπλέκονται για να βοηθήσουν να βρεθεί μια λύση που να γίνεται αποδεκτή από τους Ε/Κ, χωρίς να παραγνωρίζει τις ανησυχίες των Τ/Κ, αυτό θα είναι προς όφελος όλων.

– Σας απασχολούν οι παρενοχλήσεις από τουρκικά σκάφη μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ;

– Βεβαίως. Θα πρέπει να πω ότι οι διαβεβαιώσεις που έχουμε είναι ότι τα μικρά επεισόδια που παρατηρήθηκαν δεν θα επαναληφθούν ενόσω τουλάχιστον διαρκούν οι συνομιλίες. Το έχουμε καταστήσει σαφέστατο ότι σε περίπτωση που συνεχίσουν τις παραβιάσεις, η έξοδος από τις συνομιλίες είναι η απάντηση. Θα πρέπει να γίνει συνείδηση ότι την ώρα που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα καλό κλίμα και περιβάλλον εμπιστοσύνης δεν μπορεί με ενέργειες ή πράξεις, οι οποίες δεν συνάδουν με το όλο κλίμα που θέλουμε να καλλιεργήσουμε, να μολύνουν τη διαδικασία.

– Η ιστορία έχει δείξει ότι πάντα η επίτευξη λύσης είναι δύσκολη. Υπάρχει κίνδυνος να μείνει η Κύπρος έξω από αυτό το ενεργειακό παιχνίδι;

– Θα προσπαθήσω με κάθε τρόπο να μη μείνουμε εκτός, αλλά οι κίνδυνοι είναι ορατοί. Οι προβληματισμοί που αναπτύσσονται, π.χ. σε φίλες χώρες της περιοχής είναι κατά πόσoν θα επικρατήσει τέτοια ασφάλεια στην Αίγυπτο που θα τους επέτρεπε να χρησιμοποιήσουν το ήδη υφιστάμενο εκεί τερματικό υγροποίησης κι αυτό θα άλλαζε σημαντικά την όλη επιρροή που μπορεί να έχουμε εμείς.

– Με λύση πότε θα είναι ώριμα να προχωρήσουν τα ενεργειακά;

– Πιστεύω ότι εντός δύο ετών, με την ολοκλήρωση των ερευνών από πλευράς TOTAL, ENI και NOBLE, θα υπάρχει ακριβής εικόνα ως προς την ποσότητα και από κει αρχίζει πια η αξιοποίηση, έστω κι αν θα πάρει άλλα δύο ή τρία χρόνια. Από την ώρα που διαπιστώνεται ότι υπάρχουν ικανές ποσότητες, αρχίζει να δημιουργείται δυναμική. Παράλληλα, αν θεωρηθεί η Κύπρος ως η επιλογή του Ισραήλ, αμέσως και πάλι αναπτύσσεται δυναμική, και οι ισραηλινές ποσότητες είναι διαπιστωμένες. Το ίδιο αν διεξαχθούν έρευνες, που έχουν ήδη εξουσιοδοτηθεί, στον Λίβανο. Είναι μια εκ των πραγμάτων δυναμική που υπάρχει και θα ενισχύεται εάν και εφόσον διαπιστώνονται ποσότητες τέτοιες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της Τουρκίας, αλλά και της Ευρώπης.

– Και το επιχείρημα ότι η μεταφορά κι άλλων ποσοτήτων αερίου μέσω Τουρκίας προς την Ευρώπη θα καταστήσει την Αγκυρα υπερυθμιστή;

– Εμείς δεν έχουμε προδεσμευθεί σε οτιδήποτε. Προτιμούμε τους σχεδιασμούς της Ε.Ε που ακριβώς για να αποφύγει αυτή την εξάρτηση υποδεικνύει μια άλλη οδό διοχέτευσης του φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Αυτά, όμως, αντιλαμβάνεστε ότι είναι ζητήματα που θα μελετηθούν στον κατάλληλο χρόνο και με βάση τεχνοοικονομικά και άλλα δεδομένα.

– Αν οι ποσότητες αποδειχθούν μικρότερες των αναμενομένων, ανατρέπεται ο σχεδιασμός;

– Παρά το γεγονός ότι είναι παρακινδυνευμένο να μιλά κάποιος για ποσότητες, οι προβλέψεις που έχουν γίνει με βάση τις έρευνες είναι αισιόδοξες.

Τα Μνημόνια σε Κύπρο – Ελλάδα

Ο κ. Αναστασιάδης περιγράφει το πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν το Μνημόνιο στην Κύπρο, όπου παρατηρείται σύμπνοια κομμάτων και κοινωνίας, και στην Ελλάδα, του ιδιότυπου διχασμού σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς».

– Ποια είναι η μέχρι στιγμής εμπειρία σας με την τρόικα;

– Η απόφαση του Eurogroup της 15ης Μαρτίου 2013 ήταν οδυνηρότατη και σκληρή αφού εφαρμοζόταν για πρώτη φορά. Ομως, κάνοντας και αυτοκριτική, λέω ότι θα μπορούσαν να αποφευχθούν τα δεινά αν δεν επιτρέπαμε τη λήψη μέτρων εναντίον μας. Αν προλαμβάναμε, δηλαδή, τον κίνδυνο να βρεθεί η χώρα προ του φάσματος της άτακτης χρεοκοπίας. Συνεπώς, πιστεύω ότι αυτό που μπορεί να λεχθεί τώρα είναι ότι δίδεται η ευκαιρία να μετατρέψουμε την κρίση σε προοπτική.

– Πώς πάτε με το Μνημόνιο;

– Η πειθαρχημένη τήρηση του Μνημονίου έφερε και τα θετικότατα αποτελέσματα που καταγράφονται μέσα από τις θετικότατες παρατηρήσεις και της τρίτης αξιολόγησης, όπως και την αναβάθμιση, για πρώτη φορά έπειτα από τρία χρόνια, από τον Οίκο Standard and Poor’s, και ιδιαίτερα από τη μείωση των αποδόσεων των κυπριακών ομολόγων που από 15% που ήταν πέρυσι τον Μάρτιο, έχει μειωθεί στο 7,3%.

– Πόσο διαφορετική είναι η στήριξη κομμάτων και κοινωνίας, σε σχέση με την Ελλάδα όπου υπάρχει διχασμός;

– Οφείλω να αναγνωρίσω ότι υπάρχει μια διαφορετικότητα από τα όσα εν Ελλάδι συμβαίνουν. Ο κυπριακός Ελληνισμός, όπως αποδείχθηκε, έχει μια ωριμότητα και τον διακρίνουν το πείσμα και οι αντοχές. Δεν παρουσιάστηκαν απεργίες που να προκαλέσουν προβλήματα στην οικονομία, ούτε κοινωνική αναταραχή, και παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν δεν επλήγη η εργασιακή ειρήνη, με αποτέλεσμα να υλοποιούμε το πρόγραμμα. Γι’ αυτό νιώθω και την ανάγκη να εκφραστώ με τα καλύτερα λόγια για το αίσθημα ευθύνης που διακρίνει τον κυπριακό λαό αλλά και τις πολιτικές δυνάμεις. Σε συνεργασία με όλους έγινε κατορθωτό να πετύχουμε αυτά τα βήματα προς τα εμπρός που δίνουν κι ένα στίγμα ότι η έξοδός μας από την κρίση θα έρθει συντομότερα απ’ ό,τι υπολόγιζα.

Οι ΗΠΑ και το ενεργειακό

– Ο ρόλος των ΗΠΑ φαίνεται να είναι πρωταγωνιστικός. Γιατί πιέζουν τόσο έντονα;

– Πιστεύω ότι το ενεργειακό είναι από τα σημαντικότερα ζητήματα. Αυτό που προβληματίζει και τους Ευρωπαίους είναι η εξάρτηση από μια συγκεκριμένη πηγή, η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να ελέγχει χώρες και πολιτικές. Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ, με την ανεύρεση υδρογονανθράκων στη νοτιανατολική Μεσόγειο, δημιουργεί μια άλλη δυναμική αν οι ποσότητες είναι τέτοιες –και οι διαπιστώσεις συνηγορούν ότι είναι– που να υποκαθιστούν το μονοπώλιο και τις πολιτικές εξαρτήσεις που αυτό δημιουργεί.

– Το 2004 η Ε.Ε. ενεπλάκη έντονα με τον επίτροπο Φερχόιγκεν. Αναμένετε και τώρα διορισμό αξιωματούχου αναλόγου επιπέδου;

– Εχει ήδη διορισθεί ο κ. Βαν Νούφελ, ο οποίος με την έναρξη των συνομιλιών αναμένεται να λάβει αναβαθμισμένη εντολή. Θα παρακάθεται χωρίς να συμμετέχει, ώστε να διαπιστώνει ή να συμβουλεύει τον ΟΗΕ αν οι προτάσεις που κατατίθενται είναι συμβατές με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

– Αφού ο λόγος περί προϋποθέσεων, η επιστροφή των Βαρωσίων είναι ένας όρος που έχετε θέσει. Θα προχωρήσει και πότε;

– Δεν θέσαμε όρους για να ξεκινήσει ο διάλογος. Είναι κάτι που έχουμε ζητήσει και επιθυμούμε, να αρχίσουν παράλληλα με τον διάλογο να συζητούνται ουσιαστικά Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) που θα ενισχύουν και τη δυναμική του διαλόγου. Ευελπιστώ ότι θα γίνουν κάποια βήματα εντός των επόμενων εβδομάδων. Βήματα που να δείχνουν την αποφασιστικότητα των εμπλεκομένων σε ουσιαστικά ΜΟΕ.

– Και του ξένου παράγοντα;

– Πάντοτε.

– Υπάρχει χρονοδιάγραμμα για την κατάληξη των συνομιλιών;

– Χρονοδιάγραμμα και επιδιαιτησία αποκλείσθηκαν. Η λύση πρέπει να προέλθει μέσα από την ελεύθερη βούληση των ηγετών και μόνο τότε μπορεί να παραπεμφθεί σε δημοψήφισμα.

– Η στάση της Αθήνας, μετά και τη συνάντηση που είχατε πρόσφατα με τον κ. Σαμαρά;

– Θα πρέπει να πω ότι οι σχέσεις μας είναι άριστες και εκτιμούμε απεριόριστα τη στήριξη που δίνει η ελληνική κυβέρνηση στις προσπάθειες που καταβάλλουμε και είμαι βέβαιος ότι έτσι θα συνεχίσουμε μέχρι που να επιτύχουμε αυτό που θα είναι προς όφελος ευρύτερα του κυπριακού λαού και που θα διασώζει, αν θέλετε, οριστικά και αμετάκλητα τον Ελληνισμό στην Κύπρο.

– Αντιδρά, όμως, ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, που είναι εταίρος σας στην κυβέρνηση.

– Υπάρχουν όντως διαφωνίες από πλευράς του προέδρου του ΔΗΚΟ, τις οποίες και σέβομαι απόλυτα όπως και τις αποφάσεις του κόμματος, όποιες κι αν είναι. Δική μου απόφαση είναι, με τη συνεργασία των κομμάτων που στηρίζουν τη διαδικασία, αλλά μη αγνοώντας τους διαφωνούντες, να προχωρήσουμε στη δύσκολη πορεία με απώτερο στόχο να αποτρέψουμε τα χειρότερα και να πετύχουμε λύση που να διασφαλίζει τις ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων χωρίς να παραγνωρίζει τις ευαισθησίες και τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων.

– Πώς προχωρά η συνεργασία με το Ισραήλ, στρατιωτική και άλλη;

– Γοργά και με ρυθμούς που μας επέτρεψαν να προχωρήσουμε και πέρα από τη συνεργασία στη συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων στο Οικόπεδο 12, αλλά και να διαδραματίσουμε ένα σημαντικό ρόλο στην εξομάλυνση διαφορών που παρουσιάζονται μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου σε ό,τι αφορά τη διαχωριστική γραμμή στην ΑΟΖ. Εχουμε εγκαθιδρύσει μια άριστη σχέση και ανταλλαγές τεχνογνωσίας σε πολλούς και σημαντικούς τομείς…

Δεν είναι νέο σχέδιο Ανάν

– Τι απαντάτε σε όσους λένε ότι πάμε για μια νέα εκδοχή του σχεδίου Ανάν;

– Γνωρίζετε ότι ήμουν εξ εκείνων που υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν. Βεβαίως διαπιστώναμε ότι υπήρχαν αρνητικά στοιχεία, όμως η προοπτική ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. εντός των επομένων ημερών θα δημιουργούσε μια άλλη δυναμική και ως προς στις αδυναμίες. Αλλά τώρα αυτό δεν έχει σημασία από τη στιγμή που το σχέδιο απερρίφθη από το 76% των Ελληνοκυπρίων. Θα πρέπει επομένως οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας και η Τουρκία να συνειδητοποιήσουν ότι το σχέδιο θα πρέπει να ανταποκρίνεται και στις ανησυχίες και προσδοκίες των Ελληνοκυπρίων.

– Μπορεί να καταστεί δυνατή η άρση των τουρκικών εγγυήσεων μέσω της ένταξης της Κύπρου στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη και εν συνεχεία στο ΝΑΤΟ;

– Απόλυτα. Είναι κάτι που μας προβλημάτισε, το συζητήσαμε σε έκταση με όσους εμπλέκονται, μη εξαιρουμένων του γ.γ. του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και φίλων ευρωπαϊκών χωρών. Νομίζω ότι είναι κάτι που δεν θα απέκλειε, ενδεχομένως, ούτε τη συγκατάθεση της Τουρκίας.

– Τα θέματα των εγγυήσεων, της παρουσίας τουρκικών στρατευμάτων, των κατάλοιπων εξουσίας, θα λυθούν προς το τέλος;

– Είναι ρητή η αναφορά ότι τίποτε δεν συμφωνείται αν δεν συμφωνηθούν τα πάντα. Σε ό,τι αφορά το κατάλοιπο εξουσίας, σε όλες τις ομοσπονδίες πλην του Καναδά, το κατάλοιπο ανήκει στις πολιτείες. Τι έχουμε πει; Οτι αν δεν συμφωνηθούν οι εξουσίες της κεντρικής κυβέρνησης δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιο είναι το κατάλοιπο.

– Συνεπώς από τις διαπραγματεύσεις θα εξαρτηθεί το κατάλοιπο;

– Σωστά. Εκείνο που διασφαλίζεται είναι ότι δεν μπορείς να αφαιρέσεις από την κεντρική κυβέρνηση θέματα που άπτονται της μιας και μόνης προσωπικότητας, της μιας κυριαρχίας και μιας ιθαγένειας (three singles). Αυτά -που είναι τα σημαντικότερα- δεν μπορεί να εκχωρηθούν στις πολιτείες καθώς εξ αυτών προκύπτουν σημαντικές λειτουργίες του κράτους. Στο ανακοινωθέν αναφέρεται ότι ο υπέρτατος νόμος της χώρας είναι το ομοσπονδιακό Σύνταγμα στο οποίο πέρα από την ομοσπονδιακή δομή του κράτους θα αναφέρονται και τα τρία singles.

– Στρατεύματα και εγγυήσεις;

– Αυτά θα συζητηθούν στις συνομιλίες. Δεν είναι δυνατόν σε ένα ανακοινωθέν στο οποίο τίθεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθείς και οι βασικές παράμετροι της λύσης που επιδιώκεις, να μπουν όλα τα ζητήματα. Δεν είναι σχέδιο λύσης το ανακοινωθέν. Ωστόσο, γίνεται αναφορά στο στάτους κβο για το οποίο υπογραμμίζεται ότι είναι απαράδεκτο.

– Αν αποτύχει κι αυτή η προσπάθεια, ο κ. Νταβούτογλου λέει τελειώσαμε. Συμφωνείτε;

– Δεν θέλω, προτού αρχίσουμε, να σκέφτομαι αρνητικά και να προτάσσω το «αν αποτύχουμε». Θέλω να είμαι θετικός στη σκέψη και θέλω να είμαι έτσι διότι από την ώρα που είχα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, μαζί με τους συνεργάτες μου θέσαμε ως στόχο τον επανακαθορισμό της εξωτερικής μας πολιτικής. Εχουμε κατορθώσει σε ελάχιστο χρόνο να βελτιώσουμε πολύ τις σχέσεις μας με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, χωρίς ποτέ να διακινδυνεύουμε τις άριστες σχέσεις που είχαμε με μεγάλες φίλες χώρες που στήριξαν κατά καιρούς ουσιαστικά την Κύπρο. Το ίδιο ισχύει και με τα αραβικά κράτη. Συνεπώς, όλοι οι εμπλεκόμενοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως αυτή η φορά θα πρέπει να δώσει αποτελέσματα. Είναι προς όφελος όλων ημών, των εμπλεκομένων χωρών αλλά και γενικότερα της περιοχής.

Πηγή "Καθημερινή"