Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουν 2012


  • Éric Toussaint(Βέλγος) Ο άνθρωπος που βοήθησε το Ecuador να διαγράψει το χρέος του και να διώξει το ΔΝΤ
  • «Στη δική σας περίπτωση είναι πιο εύκολο, γιατί τα συμβόλαια είναι λιγότερα».
  • Éric Toussaint(10/12/2010): «Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»!
Στη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα δώσει τα νομικά και ηθικά επιχειρήματα για την παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους καλεί ο διακεκριμένος επιστήμονας και αγωνιστής Éric Toussaint, ο οποίος παραχώρησε συνέντευξη στα Επίκαιρα.
Ο Éric Toussaint δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού, Raphael Korea, πριν 3 χρόνια μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθ’ όλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους.
Μέχρι και την δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

Ο Éric Toussaint είναι ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Γ’ Κόσμου(CADTM, www.cadtm.org). Έχει συγγράψει πολλά βιβλία για συναφή θέματα (Your money or your life! The tyranny of global finance, The World Bank: a never ending coup d’ etat, και άλλα). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του που έγραψε μαζί με την Damien Millet κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2010 και καταπιάνεται με το θέμα του παγκόσμιου χρέους και τις ευθύνες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τίτλος του: The debt, the IMF and the World Bank, sixty questions sixty answers(εκδόσεις Monthly Review).

Ποια είναι τα ειδικά χαρακτηριστικά της κρίσης δημοσίου χρέους που έχει ξεσπάσει εδώ και έναν χρόνο στην ευρωζώνη, διαφοροποιώντας την από άλλες κρίσεις χρέους που έχουν εμφανιστεί στο παρελθόν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου;

Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της κρίσης είναι ότι αποτελεί δημιούργημα των ιδιωτικών τραπεζών κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας που πλήττει τις χώρες της περιφέρειας(Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία κ.α.) και του πρώην Σοβιετικού μπλοκ που εντάχθηκε στην ΕΕ την προηγούμενη δεκαετία.
Πρόκειται λοιπόν για μια κρίση που εξελίχθηκε εντός της ΕΕ. Αυτή η κρίση αποτελεί επίσης δημιούργημα, κι αυτό είναι ένα 2ο χαρακτηριστικό της, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόστηκαν τις δεκαετίες ’80-’90 κι ως βασικό τους χαρακτηριστικό είχαν την μείωση των φόρων που πλήρωναν οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι.
Το αποτέλεσμα στη συνέχεια ήταν να μειωθούν απότομα τα κρατικά έσοδα και να ανοίξει ο δρόμος για την σημερινή δημοσιονομική κρίση. Ανεξάρτητα δηλ. από τις επιπλέον συγκυριακές αιτίες, η κρίση προετοιμάστηκε από τις φιλο-επιχειρηματικές πολιτικές των προηγούμενων 2 δεκαετιών.
Η 3η αιτία, που αποτέλεσε και τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν το κόστος για τη διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία.

Όπως συνέβη και στην Ελλάδα...

Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν θέσει στη διάθεση των τραπεζιτών την τελευταία τριετία, υπό την μορφή ρευστού και εγγυήσεων, € 78 δις! Σε αυτή την κατηγορία της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας θα ενταχθεί εντός λίγων εβδομάδων και η δική μου χώρα, το Βέλγιο. Κι αυτό λόγω της διάσωσης από το κράτος των 3 μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών της Fortis, της Dexia και της KBC που είχε εκτεθεί πάρα πολύ στην Α Ευρώπη και επίσης στην Ιρλανδία, κατέχοντας κρατικά ομόλογα ύψους € 20 δις.

Κι ο λογαριασμός τώρα μεταβιβάζεται στους πολίτες;

Ακριβώς! Τα ιδιωτικά χρέη μεταβιβάζονται στις δημόσιες αρχές και γι αυτό έχουμε την απογείωση του δημοσίου χρέους. Ως συνέπεια η έκρηξη του δημοσίου χρέους γίνεται μια πολύ καλή αφορμή για ένα νέο κύμα νεοφιλελεύθερων πολιτικών, πρωτοφανούς αγριότητας.
Κι εννοώ αυτό που γίνεται στη χώρα σας, το οποίο μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με ότι συνέβη στις χώρες του Γ’ Κόσμου από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα με τη συμμετοχή του ΔΝΤ το οποίο έχει μια τεράστια εμπειρία σε αυτό τον τομέα. Οι ίδιες καταστροφικές, εγκληματικές πολιτικές εφαρμόζονται και σήμερα στην Ελλάδα, όπου μεταφέρεται αυτούσια όλη αυτή η αρνητική εμπειρία.

Ο εφιάλτης πάντως του ΔΝΤ και του δημοσίου χρέους δεν αποτελεί μονόδρομο και χώρες όπως ο Ισημερινός απαλλάγηκαν από τα δεσμά τους. Πως έγινε αυτό;

Στο τέλος του 2006 ο Raphael Korea κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας.
Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους-εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006.
Ο λογιστικός έλεγχος έγινε επίσης με την ουσιαστική συμμετοχή 12 ατόμων που προέρχονταν από την κοινωνία των πολιτών, από την κοινότητα των ιθαγενών που αποτελούν το 50% του πληθυσμού και αλλού. Επίσης 6 άτομα, ειδικοί για την ακρίβεια, προέρχονταν από το εξωτερικό.

Ήσασταν ένας εξ αυτών…

Ναι. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων μας ήταν η μεγάλη εμπειρία που είχαμε από την ανάλυση του διεθνούς χρέους. Τεράστια σημασία είχε επίσης η απόφαση του Raphael Correa να υποστηρίξουν το έργο και τις αποφάσεις της Επιτροπής όλα τα όργανα του κράτους και αναφέρομαι στο υπουργείο Δικαιοσύνης, Οικονομικών, στις ανεξάρτητες αρχές κατά της διαφθοράς, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το Ελεγκτικό Συνέδριο, κ.α.
Όλοι αυτοί συμμετείχαν στις συνεδριάσεις μας. Δουλέψαμε εντατικά επί 14 μήνες, από τον Ιούλιο του 2007 μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2008. Αναλύσαμε κάθε είδους σύμβαση που είχε υπογραφεί στους τομείς της ασφάλειας, των εμπορικών πιστώσεων, μεταξύ τραπεζών- ακόμη και του ιδιωτικού τομέα, με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους πολυμερείς οργανισμούς.
Βάλαμε επίσης στο μικροσκόπιο όλα τα διμερή δάνεια που είχε υπογράψει ο Ισημερινός με χώρες όπως η Ισπανία και η Γερμανία, ακόμη και τους όρους υπό τους οποίους συνάφθηκε το εσωτερικό χρέος.
Σε αυτή τη δουλειά είχαμε τη βοήθεια 15 νομικών, ορκωτών λογιστών ελεγκτών, ειδικών στα δημόσια οικονομικά. Εξετάσαμε όχι μόνο όλα τα έγγραφα, αλλά και κάθε τι που αφορούσε το δανεισμό. Θέταμε για παράδειγμα το ερώτημα γιατί αυτό το δάνειο να συναφθεί με το συγκεκριμένο επιτόκιο και όχι με κάποιο άλλο, ποιο μέρος του αποπληρώθηκε, είχαμε το δικαίωμα να ανοίγουμε προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που υπέγραφαν και παραλάμβαναν τα δάνεια. Επίσης ζητήσαμε παραστατικά από όλες τις τράπεζες για τα δάνεια που είχαν δοθεί ή υποτίθεται πως είχαν αποπληρωθεί γιατί έπρεπε να επιβεβαιωθεί κατά πόσο πραγματικά είχαν εξοφληθεί ακόμη και εκείνα τα δάνεια που θεωρητικά είχαν αποπληρωθεί.

Η συμβολή των νομικών ποια ήταν;

Ήταν αναντικατάστατη καθώς με τη βοήθειά τους εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις, έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα.
Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα δεν αρκεστήκαμε στις τυπικότητες. Με επίσημο τρόπο ρωτήσαμε την γνώμη των ντόπιων για τις επιπτώσεις που είχε στην καθημερινότητά τους η κατασκευή των φραγμάτων.
Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους που έγινε η χρηματοδότηση της κατασκευής τους κι αν όλα αυτά(κόστος, χρηματοδότηση) ήταν συγκρίσιμα με τις διεθνείς τιμές που επικρατούσαν για αντίστοιχες εργασίες.
Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Siemens.
Καθήκον μας εμάς ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Siemens, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι για παράδειγμα σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

Ανακαλύψατε συγκεκριμένες περιπτώσεις που πολυεθνικές επιχειρήσεις έδιναν μίζες;

Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JPMorgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου-ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών- για να πεισθούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.
Γι’ αυτό ο Korea ήθελε την ενεργό συμμετοχή και των δημόσιων αρχών στην Επιτροπή σας… Πράγματι. Στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Ισημερινού συμμετείχε ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης και για κάθε ύποπτη περίπτωση που βρίσκαμε και αφορούσε όχι μόνο υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών αλλά ακόμη και πρώην υπουργούς Οικονομικών εξέδιδε εντολή για δικαστική διερεύνηση.
Η Δικαιοσύνη του Ισημερινού προχώρησε σε μηνύσεις ακόμη και εναντίον αμερικανικών τραπεζών γιατί αυτές οργάνωσαν τις επιχειρήσεις, αυτές δωροδοκούσαν.
Υπογραμμίζω πάντως ότι δεν ελέγξαμε μόνο τους όρους χρηματοδότησης αλλά όλη τη σκοπιμότητα κάθε κρατικής οικονομικής δοσοληψίας.
Μετά τα παραπάνω ο ίδιος ο πρόεδρος Raphael Korea 2 μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14/11/2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους ύψους, $ 3 δις που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων.
Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις.
Τους επόμενους πέντε μήνες ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

Και να υποθέσουμε ότι δεν συνέβη λόγω φόρτου εργασιών…

Ακριβώς! Ήταν μια τακτική. Οι πιστωτές ήταν ιδιαίτερα ανήσυχοι καθώς δεν ήξεραν τι θα συμβεί από κει και πέρα. Η αντίδρασή τους ήταν να αρχίσουν να ξεπουλούν μανιωδώς στην δευτερογενή αγορά τα ομόλογα του Ισημερινού. Και ξέρετε σε τι τιμή; Στο 20% της ονομαστικής τους αξίας!
Τότε ακριβώς η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλη του 2009 απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε δηλαδή 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;»
Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχθηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης καθώς επέβαλε κούρεμα της τάξης του 65%.

Λόγω αυτής της πολύ σπουδαίας και χρήσιμης εμπειρίας σας να υποθέσω έχετε υποστηρίξει ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι να προσφύγει σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους και δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα προσδιορίσει τις ευθύνες των πιστωτών για την εκτίναξή του η οποία θα επιτρέψει την σοβαρή του μείωση;

Ακριβώς! Αυτή η επιλογή αποτελεί μονόδρομο πλέον για την Ελλάδα!

Κατά πόσο όμως η Ελλάδα, δεδομένων των ιδιαιτεροτήτων της, μπορεί να ακολουθήσει αυτό το παράδειγμα;

Οι διαφορές που υπάρχουν με τον Ισημερινό δείχνουν ότι για την Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Αν φυσικά υπάρχει πολιτική βούληση. Πάρτε για παράδειγμα υπ’ όψη σας ότι ο Ισημερινός είναι μια μικρή χώρα, που δεν έχει καν δικό της νόμισμα. Χρησιμοποιεί το δολάριο, αυτό είναι το επίσημο νόμισμά της. Κατά συνέπεια είναι πολύ πιο έντονα εκτεθειμένη σε διεθνείς οικονομικές πιέσεις(σ.σ.: Το ΑΕΠ του Ισημερινού αντιστοιχεί στο 12% του Ελληνικού και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Ισημερινού στο 10% του Ελληνικού). Το αίτημά της έγινε όμως δεκτό λόγω του ότι είχε πολύ ισχυρά νομικά και ηθικά ερείσματα και γι αυτό άλλωστε δεν συνοδεύτηκε από δικαστικές προσφυγές των πιστωτών κατά της κυβέρνησης.

Λέγεται ωστόσο μετ’ επιτάσεως ότι οι αγορές θα τιμωρήσουν όποιες χώρες δεν σεβαστούν τις υποχρεώσεις τους…

Πράγματι, αλλά πουθενά στην πράξη δεν έχει επιβεβαιωθεί αυτή η απειλή. Ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας στην τελευταία μελέτη του βρετανικού ινστιτούτου Research on Money and Finance (σ.σ. κι η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη τις επόμενες μέρες) δείχνει πως ούτε η Ρωσία το 1998, ούτε η Αργεντινή το 2001 τιμωρήθηκαν από τις αγορές. Αντίθετα, η μετέπειτα πορεία της οικονομίας τους έδειξε πόσο επιτυχημένη και επωφελής ήταν η επιλογή τους, να προβούν δηλ. σε αθέτηση πληρωμών.

Τι πρέπει άμεσα να κάνει η Ελλάδα κατά τη γνώμη σας για να δραπετεύσει απ’ αυτό το φαύλο κύκλο;

Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρία. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις-από τις πιο μεγάλες όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι τις πιο μικρές- και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία και αρνηθείτε το!

Περί απεχθούς χρέους…

Η θεωρητική θεμελίωση του όρου «απεχθές χρέος» οφείλεται στον ρώσο καθηγητή Νομικής, Alexander Zak. Η συμβολή του Zak, ο οποίος την εποχή εκείνη-τη δεκαετία του ’20-δίδασκε στο Παρίσι και δεν συγκαταλέγεται στους ριζοσπάστες διανοούμενους, έγκειται στις 3 προϋποθέσεις που έθεσε έτσι ώστε ένα χρέος να χαρακτηρισθεί απεχθές οπότε κατά συνέπεια μια κυβέρνηση παύει να δεσμεύεται να το πληρώσει.
Οι τρεις όροι για να χαρακτηρισθεί απεχθές ένα χρέος ήταν:
1ο να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους.
2ο τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και
3ο ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω.
Να αναφερθεί πως η συνεισφορά του Zak δεν έγινε σε κενό αέρα. Αντίθετα, αξιοποίησε πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα όπου η παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους αποφασίσθηκε με την παραπάνω αιτιολογική βάση.
Το 1ο παράδειγμα αφορούσε την άρνηση πληρωμής από τις ΗΠΑ το 1898 των χρεών που είχε αναλάβει η Κούβα όσο ήταν υπό ισπανική κατοχή και τα οποία οι ΗΠΑ στη συνέχεια αρνήθηκαν να επωμιστούν.
Το 2ο παράδειγμα εξελίχθηκε 20 χρόνια αργότερα και πάλι πριν ο ρώσος νομικός δώσει περιεχόμενο στη ρήτρα του «απεχθούς χρέους». Αφορούσε ειδικότερα την απόφαση της κυβέρνησης της Costa Rica να μην πληρώσει ένα δάνειο που είχε συνάψει η προηγούμενη δικτατορική εξουσία με την τράπεζα Royal Bank of Canada.
Η τεράστια συμβολή του Zak έγκειται στην μετατόπιση του κέντρου βάρους της επιχειρηματολογίας υπέρ της παύσης πληρωμών του δημοσίου χρέους, η οποία παύει να επικεντρώνεται στην ηθική διάσταση του προβλήματος και μετατοπίζεται στη νομική. Το ερώτημα δηλ. δεν είναι αν πλέον μπορεί μια χώρα να πληρώσει το δημόσιο χρέος της, αλλά αν πρέπει. Η συγκεκριμένη δυνατότητα αξιοποιήθηκε κατά κόρον τις τελευταίες δεκαετίες από πολλές κυβερνήσεις και κινήματα πολιτών.

Τι έγινε στο Ecuador (Ισημερινός); Γιατί όχι και εδώ;! Η χώρα είναι αγροτική και το εμπόριο πετρελαίου της αντιπροσωπεύει το 40% των κερδών από τις εξαγωγές. Κι ενώ αυτό, θα συντελούσε φυσιολογικά στην ανάπτυξη, οι παγκόσμιες οικονομικές δυστροπίες και η πτώση των τιμών του πετρελαίου κατά το 1997-8, σε συνδυασμό με φυσικές καταστροφές δημιούργησαν τις συνθήκες οι οποίες οδήγησαν σε καθοδική πορεία. Η οποία ενισχύθηκε από την κακοδιαχείριση αμερικανόδουλων κυβερνήσεων προκαλώντας συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 7,3%, αυξάνοντας τον πληθωρισμό κατά 52,2% σε διάστημα ενός έτους και υποτιμώντας κατά 65% το εθνικό νόμισμα (199).
Η χώρα λοιπόν χρεοκόπησε και η κυβέρνηση του Jamil Mahuad εφάρμοσε μια πολιτική αντικατάστασης του Εθνικού νομίσματος από το αμερικανικό δολάριο (2000), φέρνοντας μαζί το ΔΝΤ και την οικονομική εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Πολιτική που ακολούθησαν και οι επόμενες κυβερνήσεις, που προέκυψαν στη σειρά είτε από πολιτική αλλαγή, είτε από την οργή του λαού.
Το 2005, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Palacio, εμφανίστηκε ο πολιτικός Raphael Correa, ο οποίος όντας υπουργός οικονομικών αρνήθηκε να ακολουθήσει τις εντολές του ΔΝΤ. Προσπαθώντας να θεσπίσει νόμο σύμφωνα με τον οποίο το 80% του προϋπολογισμού θα χρησιμοποιούταν για ανάπτυξη κι όχι για την αποπληρωμή των χρεών, οδηγήθηκε σε παραίτηση κατόπιν εξωτερικής παρέμβασης στα εσωτερικά του κράτους. Η πράξη του όμως αυτή, ανέβασε τη δημοτικότητά του και τον ανέδειξε πρόεδρο το 2006.
Σχεδόν αμέσως, ο χριστιανοκοινωνιστής Correa πάγωσε τις πληρωμές των χρεών, ενώ το επόμενο έτος δημιούργησε Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους-εγχώριου και διεθνούς- με στόχο να ερευνήσει το διάστημα 1976-2006. Η έρευνα διήρκεσε 14 μήνες και απέδειξε πως το 70% του δημόσιου χρέους($ 3 δις) δεν ήταν νόμιμο, αλλά προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών στο οποίο εμπλέκονταν μεταξύ άλλων οι τράπεζες Citibank και JPMorgan και η πολυεθνική Siemens. Στο διάστημα που ακολούθησε, οι τιμές των ομολόγων κατρακύλησαν στο 20% των αρχικών. Τότε, η κυβέρνηση Correa, προχώρησε στην εκδήλωση πρόθεσης επαναγοράς των ομολόγων, με έκπτωση 65%. Και κατάφερε με αυτό τον τρόπο να αγοράσει το 91% των ομολόγων σβήνοντας με αυτή την μέθοδο το δημόσιο χρέος.


Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα"

Voltaire Network
24 Ioυνίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους



"Έάν το Ισραήλ προχωρήσει από το στάδιο των απειλών σε αυτό της στρατιωτικής δράσης, θα καταστραφεί", δήλωσε ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων. Η δήλωση αυτή αποτελεί την πιο πρόσφατη εξέλιξη στον λεκτικό πόλεμο, στον οποίο έχουν επιδοθεί το Ισραήλ και το Ιράν τους τελευταίους μήνες.

Ο ταξίαρχος Mostafa Izadi [κεντρική φωτογραφία], αναπληρωτής αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Fars: "Αν το σιωνιστικό καθεστώς λάβει μέτρα κατά του Ιράν, θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο και οι οποιεσδήποτε προσπάθειές του θα αποβούν μάταιες".

"Το Ισραήλ δεν είναι ικανό να βλάψει το Ιράν στο παραμικρό", διαβεβαίωσε ο κορυφαίος στρατιωτικός αξιωματούχος. "Εάν ό,τι κάνουν το κάνουν ψυχολογημένα και μετά από σκέψη, τότε οι απειλές τους δεν έχουν κανένα σκοπό εκτός από τον ψυχολογικό πόλεμο. Εάν κινηθούν δίχως λογική, οι ίδιοι θα καταστραφούν", πρόσθεσε.

Το μήνυμα αυτό αποτελεί απάντηση στις επανειλημμένες εκκλήσεις του Ισραήλ για την επιβολή εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας αυστηρότερων κυρώσεων κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ενώ το Ιράν συμμετείχε την περασμένη εβδομάδα σε άλλον ένα γύρο συνομιλιών που αφορούσαν στην πυρηνική του ενέργεια, με τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, το Ισραήλ προέβη σε νέες ανακοινώσεις, απειλώντας το Ιράν με στρατιωτική επίθεση. Προφανώς, το Τελ Αβίβ πιστεύει ότι η Τεχεράνη δεν είχε λάβει την απειλή του πολέμου εναντίον του σοβαρά.

Ο Ισραηλινός πρόεδρος, Σιμόν Πέρες, δήλωσε σε συνέντευξή του, την πρώτη ημέρα της συνόδου στη Μόσχα: "Οι Ιρανοί νομίζουν ότι όλα όσα λέμε είναι απλά μια προειδοποίηση και ότι δεν την εννοούμε αρκετά σοβαρά".

"Εάν οι Ιρανοί κατανοήσουν σοβαρά ότι η στρατιωτική δράση είναι πραγματικά μια επιλογή, ίσως να μην χρειαστεί να κάνουμε άλλες προειδοποιήσεις. Αν νομίζουν ότι απλά μπλοφάρουμε, τότε ίσως και να οδηγηθούμε σε πόλεμο", πρόσθεσε.

Το Ισραήλ και οι δυτικοί σύμμαχοί του υποπτεύονται ότι η Τεχεράνη έχει προχωρήσει αρκετά τη διαδικασία εμπλουτισμού ουρανίου, σε μια προσπάθεια να κατασκευάσει κρυφά πυρηνικές κεφαλές, αν και δεν έχει προκύψει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο, και οι περισσότεροι δυτικοί εμπειρογνώμονες εξακολουθούν να δηλώνουν ότι όντως το Ιράν δεν έχει κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Το Τελ Αβίβ έχει επίσης επανειλημμένα δηλώσει ότι θα βομβαρδίσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν προτού το τελευταίο κατορθώσει να κατασκευάσει πυρηνικά. Το Ιράν επιμένει ότι έχει ανάγκη από εμπλουτισμένο ουράνιο για ειρηνικούς σκοπούς (παραγωγής ενέργειας). Οι διαπραγματεύσεις στη Μόσχα έλαβαν τέλος χωρίς να σημειωθεί η παραμικρή σημαντική εξέλιξη.

Η μόνη λεπτομέρεια των συνομιλιών που αξίζει να αναφερθεί είναι το γεγονός ότι οι δυτικές δυνάμεις απαίτησαν και πάλι να διακόψει η Τεχεράνη τις δραστηριότητες που αφορούν στα πυρηνικά που διαθέτει: να κλείσει τις υπόγειες εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου στη θέση Fordo και να απομακρύνει όλα τα αποθέματά τους έκτός της χώρας. Σε αντάλλαγμα, οι δυτικές δυνάμεις προσφέρουν στο Ιράν:
1)
αρκετά καύσιμα ώστε να καλυφθούν οι ιατρικές ανάγκες της χώρας,
2)
βοήθεια στην πυρηνική ασφάλεια και
3)
άρση της απαγόρευσης πώλησης στο Ιράν από άλλες χώρες ανταλλακτικών για αεροπλάνα της πολιτικής αεροπορίας του.

Το Ιράν απέρριψε την προτεινόμενη συμφωνία βάσει του ισχυρισμού ότι θέτει υπερβολικές απαιτήσεις, ενώ προσφέρει ελάχιστα σε αντάλλαγμα. Αυτό που η Τεχεράνη επιθυμούσε ήταν μια ανακούφιση από τον στραγγαλισμό των οικονομικών κυρώσεων που της έχουν επιβληθεί από την ΕΕ και τις ΗΠΑ, και μια επίσημη αναγνώριση του δικαιώματός της για εμπλουτισμό ουρανίου πριν εκείνη αποφασίσει εάν ή όχι θα περιορίσει ή θα διακόψει τις πυρηνικές της δραστηριοτήτων.

Μια δεύτερη σύσκεψη για το ίδιο θέμα έχει προγραμματιστεί για τις 3 Ιουλίου.


Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν ξεκινά στις 25 Ιουνίου περιοδεία στη Μέση Ανατολή, στο πλαίσιο της οποίας σε διμερείς συναντήσεις με την ηγεσία του Ισραήλ, τον επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς και τον βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα Β΄ θα συζητήσει την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων, καθώς και διεθνή προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων της παλαιστινο-ισραηλινής διευθέτησης, της κατάστασης στη Συρία και του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.

Ο Ρώσος ηγέτης θα κλείσει τη διήμερη περιοδεία του στη Μέση Ανατολή με επίσκεψη στο Ισραήλ, στις 26 Ιουνίου θα μεταβεί στην Παλαιστίνη και την ίδια ημέρα μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος εργασίας στη Βηθλεέμ θα μεταβεί στην Ιορδανία.



Γράφει ο Ιωάννης Δ. Ζαφειρόπουλος


  • Ποιες είναι οι κατηγορίες που βαρύνουν το σάπιο – προδοτικό πολιτικό σύστημα των τελευταίων δεκαετιών…
  • Ποιες κατηγορίες θα απέδιδε ένας έντιμος εισαγγελέας
1) Έκθεση της χώρας σε κίνδυνο (μέσα από λανθασμένες -”μεθοδευμένες αποφάσεις”- ιδίως στην οικονομική και μεταναστευτική πολιτική).

2) Απάτη, απιστία, παραπλάνηση του Ελληνικού λαού σε χρηματιστηριακές πράξεις (χρηματιστήριο, ομόλογα κλπ) που επέφεραν τεράστιες οικονομικές – κοινωνικές ζημίες στον πληθυσμό ολόκληρης της χώρας.
Eμπλοκή στελεχών διάφορων κυβερνήσεων σε τεράστια σκάνδαλα που επέφεραν οικονομική-κοινωνική ζημία στη χώρα (SIEMENS, VODAFONE, Bατοπέδι, υπερτιμολογήσεις στρατιωτικών, φαρμακευτικών, εργολαβιών, κ.α. προμηθειών, υπερτιμολογήσεις έργων της Ολυμπιάδας του 2004- με “απευθείας ανάθεση” σε συγκεκριμένες εταιρείες – και πολλά αλλά – που οδήγησαν τα χρήματα του ελληνικού λαού σε ξένες τράπεζες (κυρίως Ελβετία…) και σε off-shore εταιρείες (“ξέπλυμα μαύρου χρήματος” -σε βαθμό κακουργήματος).
Yπάρχουν -επίσης- ”αποχρώσες ενδείξεις” για ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ -ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ- που εμπεριέχει το “ερώτημα” της ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.
Εννοείται -βεβαίως- ότι πρέπει να υπάρξει ΑΜΕΣΩΣ εξεταστική επιτροπή για να διερευνηθούν οι “σχέσεις διαπλοκής” ανάμεσα στο πολιτικό-κομματικό, στο εκδοτικό-δημοσιογραφικό και στο οικονομικό-κοινωνικό κατεστημένο (επιχειρηματικό, τραπεζικό και εφοπλιστικό).

3) Έκθεση του πληθυσμού – σε κίνδυνο – μέσα απ’ τη δημιουργία συνδρόμων οικονομικής – κοινωνικής απόγνωσης (τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης) με γενικευμένη φτωχοποίηση - κατάθλιψη, εκποίηση – δήμευση – ξεπούλημα περιουσιακών στοιχείων απλών πολιτών (ακόμα και προσωπικών αντικειμένων…) έμμεσος εξαναγκασμός των πολιτών για μαζικό ξεπούλημα της ακίνητης ιδιωτικής τους περιούσιας σε τράπεζες, τοκογλύφους και ξένους “ενδιαφερομένους”, με ουσιαστική αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης – ιδίως σε Κεντρική Μακεδονία και νησιά- , γενικευμένη απώλεια θέσεων εργασίας, χιλιάδες αυτοκτονίες (μόνον το 1/ 10 ανακοινώνεται “επίσημα”) κλπ…
Εξαιτίας της κατάρρευσης του Ε.Σ.Υ., μέσα από τη γενική υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος (τροφή, στέγαση, διαβίωση) επήλθε μείωση του “προσδόκιμου επιβίωσης”- μ.ο. από τα 79 στα… 71 χρόνια – βάσει πρόσφατων – ανεξάρτητων ιατρικών ερευνών).

4) Κατάρρευση των “γραμμών εθνικής παραγωγής” -εξαιτίας των ασύμφορων για τη χώρα συνθηκών – συμφωνιών αλλά και εξ’ αιτίας πολιτικών πράξεων και παραλείψεων- με ενδεχόμενο δόλο – που οδήγησαν σε “αποικιοποίηση” τη χώρα μας, υπέρ ξένων δυνάμεων, οργανισμών και πολυεθνικών εταιρειών (εκχώρηση – ξεπούλημα ΔΕΚΟ και δημόσιας περιουσίας, δημιουργία “ειδικών οικονομικών ζωνών” φθηνού εργατικού δυναμικού κλπ.)

5) Δυσφήμιση της χώρας μας και των Ελλήνων στο εξωτερικό “έργω και λόγω”(από τους ”έλληνες” πολιτικούς).

6) Πρόκληση ανησυχίας στον πληθυσμό με φήμες, ψυχολογική τρομοκρατία, πλαστά – εκβιαστικά “διλήμματα”, ψευδείς ειδήσεις κλπ. ( σε ενδεχόμενη “συνεργασία” με ξένες δυνάμεις).

7) Υπερχρέωση – υπερδανεισμός και υπογραφή –εφαρμογή των ΠΡΟΔΟΤΙΚΩΝ ”μνημονίων” υποδούλωσης της χώρας– σε ενδεχόμενη συνεργασία με ξένες δυνάμεις – και ενδεχόμενο δόλο (κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου, Παπαδήμου κλπ.) Τα “μνημόνια” επιφέρουν ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ.

8) Γενική εξαθλίωση και αποδυνάμωση του κοινωνικού – οικονομικού ιστού (ιδίως της μικρομεσαίας – μεσαίας τάξης). -Μεθοδευμένη ΔΙΑΛΥΣΗ-ΔΙΑΒΡΩΣΗ του κοινωνικού-οικογενειακού ιστού.

9) Εξευτελισμός – διαστρέβλωση του δημοκρατικού πολιτεύματος και καταπάτηση του Ελληνικού συντάγματος. – Κατάχρηση εξουσίας. ΠΛΗΡΗΣ ΕΚΧΩΡΗΣΗ των εθνικών αρμοδιοτήτων (χωρίς τη συγκατάθεση του ελληνικού λαού) της ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ και της ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ της χώρας στην Ε.Ε. και-αργότερα- στην… ”τρόικα” (Βερολίνο, Βρυξέλλες, Παρίσι, Στρασβούργο, Δ.Ν.Τ., Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα…) μέσα (και) από την ψήφιση του ΠΡΟΔΟΤΙΚΟΥ-ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟΥ άρθρου 28 του ελληνικού Συντάγματος “περί μείωσης της εθνικής κυριαρχίας” (συνθήκη του Μάαστριχ) .
Η Ε.Ε. υποχρεώνει την Ελλάδα να εφαρμόζει “υποχρεωτικές κοινοτικές οδηγίες” -όπως η απαγόρευση της διατήρησης μικρού λαχανόκηπου, η υποχρεωτική κατανάλωση μεταλλαγμένων τροφίμων, η έκδοση “ειδικών- εξελιγμένων ταυτοτήτων” με μικροτσίπ (είναι ΕΤΟΙΜΕΣ οι ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ προς εφαρμογή…) Η εκρίζωση των ελαιώνων και των αμπελώνων, η υποχρεωτική καταστροφή μεγάλου μέρους του αλιευτικού στόλου της χώρας μας (στα πλαίσια των…”ποσοστώσεων” που υπέγραψαν -ερήμην του ελληνικού λαού!), είναι μέτρα που ήδη εφαρμόστηκαν ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΣ την ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΒΑΣΗ της Ελλάδας, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ την οικονομία.

10) Εξαπάτηση εκλογέων (άρθρο 162 Ποινικού Κώδικα) – δωροδοκία εκλογέων (άρθρο 159 Π.Κ.). -Πολλές κυβερνήσεις των προηγούμενων ετών εκλέχθηκαν (πιθανότατα…) με διάφορες ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ του εκλογικού κανονισμού –ενώ η παρούσα “συγκυβέρνηση” εξελέγη κάτω από καθεστώς ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ – ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ– ΑΠΕΙΛΩΝ του εκλογικού σώματος και… ανάδειξης ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΩΝ “ψευτοδιλημμάτων” που καθόρισαν καίρια (και ΠΑΡΑΝΟΜΑ…) το εκλογικό αποτέλεσμα υπέρ του “μνημονιακού μετώπου”.
Θα έπρεπε –ήδη– να έχει υπάρξει ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΗ εισαγγελική παρέμβαση – για ΟΛΑ ΑΥΤΑ!

11) Δημιουργία ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ στη χώρα, προερχόμενη από τις υπογραφές – όρους διαφόρων “συμβάσεων” με τρίτες χώρες και οργανισμούς (“μνημόνια” κλπ.)

12) Έμμεσος (και σκόπιμος – κατευθυνόμενος…) εξαναγκασμός του εγχώριου πληθυσμού – ιδίως “παραγωγικής ηλικίας”- σε ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ (βλέπε ομιλία του Γ.Α. Παπανδρέου στο Καστελλόριζο – 23/04/2010, όπου είπε κατά λέξη – λίγες ώρες πριν βάλει τη χώρα στο α’ μνημόνιο (και στο ΔΝΤ): “Οι Έλληνες πρέπει να γίνουν – τώρα – λίγο πιό… κοσμοπολίτες”.

13) Παράδοση – εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και διεθνούς “ασυλίας” της χώρας (άνευ όρων και στο “αγγλικό δίκαιο”… ) – μέσα από την υπογραφή των “μνημονίων”. - Τίθεται το ερώτημα της “ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ” (άρθρο 7, παρ. 3 του ελληνικού Συντάγματος) – ιδίως αν προϋπήρχε “συνεννόηση” με ξένες δυνάμεις…

14) Αλλοίωση του εθνικού χαρακτήρα της Παιδείας με παράλληλη απαξίωση του δυναμικού της νεολαίας της χώρας.
- Προπαγάνδα και αλλοίωση του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων -μέσα από τα ΜΜΕ- υπέρ ΞΕΝΩΝ δυνάμεων (ακόμα και μέσα από ξενόφερτα “σήριαλ”).
- Ηλικιακή – παραγωγική – κοινωνική αποδυνάμωση (με ενδεχόμενο δόλο…) ”ευαίσθητων” περιοχών της πατρίδας μας -όπως Θράκη, Δωδεκάνησα, Ήπειρος, Μακεδονία-
Υπάρχουν ΣΑΦΕΙΣ και ΠΡΟΦΑΝΕΙΣ πολιτικές και ποινικές ΕΥΘΥΝΕΣ - σε βαθμό ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ.

Το θέμα είναι αν ΥΠΑΡΧΕΙ (έστω ένας…) ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ – ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ για να παρέμβει και να τους στείλει ΟΛΟΥΣ τους ΕΝΟΧΟΥΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ( τουλάχιστον…).
Αν βρεθεί κάποιος, θα γίνει ΕΘΝΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ!

- MHN ΞΕΧΝΑΜΕ: “Όλοι οι Έλληνες είναι ΙΣΟΙ ενώπιον του νόμου” – από τα πρώτα – (ΒΑΣΙΚΑ) άρθρα του ελληνικού Συντάγματος…

- Όποτε:
Πως γίνεται να έχουν “ειδικά προνομία” και “νομική ασυλία” οι βουλευτές στη χώρα μας; (πρόκειται για ΣΑΦΗ – ΚΑΤΑΦΩΡΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ – ΕΚΤΡΟΠΗ και ΑΝΤΙΦΑΣΗ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Υπάρχει γενική πολιτική ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ για – κατά συρροή- αδικήματα που διώκονται σε βαθμό ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ (για να μην αναφερθούμε σε τίποτα βαρύτερο…).
Επιτέλους, υπάρχει κάπου ένας έντιμος δικαστικός ώστε να αποδοθεί ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;
Όλοι οι Έλληνες αυτό ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ…



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» αναμένεται να σχηματίσει ο κ. Σαμαράς, πλην απροόπτου, μόνο που, με τα υπάρχοντα δεδομένα, καμία εθνική σωτηρία δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, μάλλον το αντίθετο φοβούμεθα μπορεί να συμβεί.

Πρώτον, η Ελλάδα κινδυνεύει να απωλέσει μια ιστορική, ενδεχομένως μη επαναλήψιμη ευκαιρία ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων και των δανειακών. Η ευκαιρία αυτή υφίσταται αντικειμενικά σήμερα, αλλά δεν ξέρουμε αν θα ξαναϋπάρξει πάλι σε τρεις ή έξη μήνες, όταν δηλαδή θα αποτύχει και το τρίτο μνημόνιο, προς το οποίο τώρα προσανατολίζονται Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης.

Δεύτερο, η Ελλάδα χάνει ενδεχομένως την τελευταία ευκαιρία ενός σωτήριου εσωτερικού restart, χωρίς να προηγηθούν μείζονες καταστροφές ή εμφύλιες συρράξεις. Για να γίνει τέτοιο restart, προϋποθέτει την αντικατάσταση του πολιτικού προσωπικού που τη διοίκησε επί τρισήμισυ δεκαετίες, επικεφαλής ενός συστήματος κλεπτοκρατών.

Τρίτο, η χώρα μας κινδυνεύει να χάσει οριστικά και τα δικαιώματα επί του ορυκτού και υποθαλασσίου πλούτου της, και το στρατηγικό χαρτί της με τους αγωγούς, αν το τρομοκρατημένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που εξακολουθεί, και μετά τις εκλογές, να μας διοικεί, αποφασίσει να τον εκποιήσει αντί πινακίου φακής στην τελευταία προσπάθειά του να σωθεί, παρασέρνοντας όλη τη χώρα στον δικό του, δυστυχώς παρατεινόμενο επιθανάτιο ρόγχο. (Στην απόσπαση από τρίτες δυνάμεις και όχι στην εθνική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, αποβλέπει και η αβάσιμη «ΑΟΖολογία», γεωπολιτικό «Νερό του Καματερού», που αναπτύσσεται εντέχνως τα τελευταία δύο χρόνια). Τρεις μήνες ζωή έδωσε ο Σόρος στη νέα κυβέρνηση, έξη ο Ρουμπινί και στη συνέχεια προβλέπουν είτε γενική κρίση της ευρωζώνης (Σόρος), είτε έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ (Ρουμπινί).

Λυπούμεθα και δεν θα θέλαμε να κάνουμε τόσο απαισιόδοξες προβλέψεις, που κινδυνεύουν να αποθαρρύνουν. Ελπίζουμε να διαψευσθούμε. Μακάρι να γίνει ξαφνικά ένα «θαύμα» κι ας γίνει από όποιον μπορεί να το κάνει. Πάντα λαοί και έθνη που αγωνίζονται, μπορούν να πετύχουν κάτι και πάντα υπάρχει μια πιθανότητα επέμβασης ενός ευνοϊκού «τυχαίου» παράγοντα, ας τον ονομάσουμε «Θεό της Ελλάδας» στην περίπτωση αυτή. Μόνο που, συν Αθηνά και χείρα κίνει. Ακόμα κι αν παρουσιαστεί το «τυχαίο», χρειάζεται την εναργή παρέμβαση της ανθρώπινης βούλησης για να γονιμοποιηθεί. Ο ελληνικός λαός, η απέραντη «μικροαστική θάλασσα» που διαμορφώθηκε από δυόμισυ δεκαετίες «εθνικόφρονος αυταρχισμού» (1949-1974) και τρισήμισυ «επιδοτούμενης κλεπτοκρατίας» (1974-2008), δεν τόλμησε να ολοκληρώσει μαζικά το διάβα του Ρουβίκωνα στις 17 Ιουνίου και, πιθανώς, και το ίδιο το διαθέσιμο εργαλείο για να το κάνει δεν τόνοιωσε επαρκώς σταθερό για να το ακολουθήσει. ‘Εμεινε στη μέση του ποταμού όπου και κινδυνεύει τώρα να πνιγεί. Φοβόμαστε, μακάρι να διαψευστούμε, ότι θα «εκπαιδευτεί» τώρα, πιθανώς, με ακόμα πιο σκληρό, οδυνηρό και επικίνδυνο τρόπο απότι τα τελευταία δύο χρόνια. Ας ελπίσουμε αυτή η «εκπαίδευση», βάσης και ηγεσίας, να ολοκληρωθεί σε χρόνο που να προλαβαίνει να σωθεί κάτι. Δεν έχει νόημα όμως να εξωραϊζουμε διαρκώς την πραγματικότητα, δεν βοηθάει. Εθνικόν είναι το αληθές, είπε ο Διονύσιος Σολωμός. Αντεθνικόν το αναληθές, θα προσθέταμε.

Τι πρέπει να διεκδικήσει η Αθήνα

Η Αθήνα μπορεί ενδεχομένως να αποσπάσει σήμερα, στον παρόντα συσχετισμό ισχύος και διάταξη δυνάμεων, μια συμφωνία που να επιτρέπει τη βιωσιμότητα του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας-κοινωνίας και να προσφέρει στην Ελλάδα μια διέξοδο, μια ανάσα από τη δίνη θανάτου, στην οποία την έχει τοποθετήσει το Μνημόνιο, σε συνδυασμό με την εσωτερική κρίση των θεσμών της «κλεπτοκρατίας». Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συγκατατεθεί στη συνέχιση εφαρμογής ενός Μνημονίου που οδηγεί αναπόφευκτα, εξαιτίας και όχι παρά τους στόχους του, όπως ισχυρίζεται ο κ. Σαμαράς, σε μέτρα που οδηγούν σε περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ, μείωση των κατώτερων αμοιβών εργασίας και ζωτικότερων κοινωνικών δαπανών και αύξηση της ανεργίας.

Μπορεί να το κάνει αυτό «αντικειμενικά», είναι τελείως αμφίβολο όμως ότι μπορεί να το κάνει «υποκειμενικά», ότι έχει δηλαδή την κυβέρνηση, το κράτος, το προσωπικό με τα ηθικά, ψυχολογικά και διανοητικά προσόντα και την ανεξαρτησία που χρειάζονται για μια τέτοια, σκληρή διαπραγμάτευση.

Το τελευταίο που θα ισχυριστούμε είναι ότι μια επαναδιαπραγμάτευση είναι εύκολη ή ακίνδυνη υπόθεση. Μακάρι η Ελλάδα να μην είχε υπογράψει τις δύο τερατώδεις συμφωνίες των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου αντίστοιχα. Μακάρι να μπορούσαμε να επιβιώσουμε ως κράτος, έστω και οδυνηρά, σε αυτό το πλαίσιο, χωρίς να πρέπει να αρνηθούμε τις υπογραφές των Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου και Παπαδήμου-Βενιζέλου. Αυτό δεν γίνεται όμως, το ίδιο το πρόγραμμα έχει προγραμματίσει την καταστροφή της Ελλάδας. Πρέπει να διακοπεί πάση θυσία, ανεξαρτήτως υπογραφών.

Τα αδύνατα σημεία της ‘Αγκελα Μέρκελ

Θα επιχειρήσουμε στο άρθρο αυτό να δούμε τους κύριους παράγοντες που καθιστούν δυσανάλογο για τη Γερμανία το κόστος μιας «μετωπικής» με την Ελλάδα και γιατί, επομένως, διαπραγματευόμενη «στα άκρα», αλλά με ευφυή τρόπο, η Ελλάδα μπορεί, θεωρητικώς, να αποσπάσει μια ικανοποιητική συμφωνία από το Βερολίνο. Σε άλλο άρθρο, θα εξηγήσουμε τι θα μπορούσε να ζητηθεί και τι πρέπει να περιέχει ένας συμβιβασμός, για να θεωρηθεί ικανοποιητικός

Α) Κατ’ αρχήν, η παγκόσμια οικονομική επιστήμη, ακόμα και οι ίδιοι οι σύμβουλοι του Βερολίνου, έχουν αποδεχθεί ότι το ελληνικό πρόγραμμα Μνημονίου και Δανειακής είναι η «απόλυτη καταστροφή», μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες στην παγκόσμια οικονομική ιστορία όλων των εποχών. Η εκτίμηση του Μνημονίου ως καταστροφικού είναι τώρα εξίσου αξιόπιστη με το Νόμος της Βαρύτητας του Νεύτωνα. Μπορεί να λένε «τα συμφωνηθέντα να τηρηθούν», αλλά δεν έχουν βρει ούτε τη σκιά ενός σοβαρού «επιχειρήματος» υπέρ των συμφωνηθέντων. Πρέπει βέβαια κάποιος να τα πει αυτά, όχι να κάνουμε ψοφοδεείς δηλώσεις υποτέλειας

Β) Η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει τη λήψη άμεσων μέτρων για την αποτροπή σοβαρών κινδύνων ανθρωπιστικής καταστροφής, κατάρρευσης του κράτους και απειλών για την εθνική της ασφάλεια. Ποιος θα απαντήσει ότι οι ‘Ελληνες πρέπει να πέφτουν από τα μπαλκόνια και να πεθαίνουν χωρίς περίθαλψη, για να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα;

Γ) είναι αλήθεια ότι ένα σημαντικό τμήμα της γερμανικής ηγεσίας προσανατολίζεται εδώ και αρκετό καιρό στην αναζήτηση προσχήματος για την εκδίωξη της Ελλάδας από το ευρώ και προετοιμάζει αυτό το ενδεχόμενο, ενώ στην κατεύθυνση αυτή σπρώχνει τη Μέρκελ και το Λονδίνο. Είναι όμως εύκολο να το λες, αλλά δύσκολο να το κάνεις. Για να δούμε γιατί είναι δύσκολο.

Νομικές, οικονομικές και πολιτικές δυσκολίες αποβολής από το ευρώ

Δεν υπάρχει νομικός τρόπος για να γίνει αυτό. Η πολιτική ξέρει βεβαίως να παρακάμπτει τα νομικά εμπόδια, αλλά η ΕΕ είναι, παρά το μέγεθος και την οικονομική της ισχύ, μια δομή πιο τρωτή από τις συνήθεις μεγάλες δυνάμεις. Η αχίλλειος πτέρνα της ΕΕ είναι ότι στηρίζεται, για να λειτουργήσει, σε ένα περίπλοκο σύστημα αμοιβαίων νομικών δεσμεύσεων μεταξύ 27 κρατών που, ακόμα και σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις, προβλέπει δικαίωμα βέτο. Αν η ΕΕ αρχίσει να παραβιάζει η ίδια το πλέγμα συνθηκών επί των οποίων βασίζει τη λειτουργία της, το πιθανότερο είναι ότι θα καταρρεύσει εν μέσω χάους σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πολύ περισσότερο θα συμβεί αυτό σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, με σοβαρή πιθανότητα επιδείνωσης, νέου και ισχυρότερου κύματος παγκόσμιας ύφεσης από του χρόνου.

Η ΕΚΤ μπορεί να διακόψει τη χρηματοδότηση στην Ελλάδα και να οδηγήσει την ίδια ή τις ελληνικές τράπεζες σε «έμφραγμα», αναγκάζοντάς την να εισάγει επειγόντως δικό της εσωτερικό μέσο πληρωμής. Εύκολο να τρομοκρατείς με ένα τέτοιο όπλο μια εξαθλιωμένη χώρα διοικούμενη από δειλούς και ασχέτους ανθρώπους. Μόνο που ας το δούμε ανάποδα. Τι ακριβώς διακινδυνεύει το Βερολίνο, στην περίπτωση αυτή

- να προκαλέσει μια εκτεταμένη κατάρρευση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και να δώσει ανεξέλεγκτες διαστάσεις στην παγκόσμια οικονομική κρίση, που ήδη βαδίζει, πιθανότατα, σε νέο, βαθύτερο κύκλο ύφεσης

- να αναγκάσει την Ελλάδα σε πλήρη χρήση του βέτο της σε όλη την κλίμακα των ευρωπαϊκών θεσμών, παραλύοντας σε σημαντικό βαθμό την όλη λειτουργία της ΕΕ (πολιτική της άδειας καρέκλας του Ντε Γκωλ), για να μην πούμε ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει αποφασιστικά, σε μια περίπτωση απειλής κατά της κρατικής και εθνικής της επιβίωσης και όλα τα γεωπολιτικά χαρτιά της.

- να προκαλέσει την κατάρρευση όλου του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού πολιτικού οικοδομήματος, εν μέσω «σειράς» ενδοευρωπαϊκών πολέμων χρέους. Ουδείς χρειάζεται μια ‘Ενωση που καταστρέφει τα μέλη της, αυτό θα είναι το τέλος της Ευρώπης

- να προκαλέσει ανθρωπιστική κρίση άνευ προηγουμένου στην Ελλάδα που θα στιγματίσει πολιτικά την Ευρώπη και ειδικά τη Γερμανία για μισό αιώνα ακόμα, τερματίζοντας απότομα την όποια φιλοδοξία της

- να μεταβάλει μια οικονομική κρίση σε γεωπολιτική. Το ενδεχόμενο αυτό, με τις συνακόλουθες πιθανότητες συγκρότησης άξονα Σερβίας-Ελλάδας-Κύπρου ή τους κινδύνους τουρκικής προσπάθειας να εκμεταλλευθεί την ελληνική κρίση, άρχισε να αντιμετωπίζεται σοβαρά από το διεθνές σύστημα μόνο μετά τις εκλογές της 6.5, οδηγωντας σε κινητοποίηση σημαντικών δυνάμεων, και μέσα στη Γερμανία. Αυτές οι δυνάμεις «διέταξαν» τον Γερμανό Φιλελεύθερο ΥΠΕΞ Βεστερβέλλε, όλως παραδόξως κατά τα άλλα, να προτείνει μόνος του την παράταση τουλάχιστον της δημοσιονομικής προσαρμογής, προκαλώντας οργισμένη διάψευση της Καγκελλαρίου, που είναι προφανώς οπαδός μια πιο «γερμανικής» μεθόδου αντιμετώπισης της Αθήνας και φοβάται ότι, αν αρχίσει τις «παραχωρήσεις» δεν θα τελειώσει ποτέ

- να αναγκάσει την Ελλάδα να πάει μονομερώς σε στάση εξωτερικών πληρωμών και μετατροπή όλου του εξωτερικού χρέους στο νέο νόμισμα, αν αναγκασθεί να το εισάγει, παρά τις νομικές δυσκολίες που της δημιούργησε η αντεθνική δανειακή Παπαδήμου

Η Μέρκελ δεν είναι μόνη της

Ακόμα και αν η Μέρκελ αποφάσιζε να κάνει το «απονενοημένο διάβημα», ακολουθώντας το ιστορικό παράδειγμα του πως οι ανώτερες τάξεις της Γερμανίας οδηγήθηκαν στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας, με τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα έπρεπε επίσης να υπερβεί την έντονη, σε μια τέτοια περίπτωση, αντίθεση σχεδόν όλων των διεθνών παικτών¨

- ο Πρόεδρος Ομπάμα, που αγωνίζεται να επανεκλεγεί το Νοέμβριο, το τελευταίο που χρειάζεται είναι μια σοβαρή κρίση και διάσπαση της ευρωζώνης

- ο Φρανσουά Ολάντ θα έβλεπε την προεδρία του να κινδυνεύει να οδηγηθεί άμεσα στη χειρότερη κρίση της Ευρώπης μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ΕΕ να απειληθεί με διάσπαση. Θα καταστρεφόταν ο ίδιος αν συνεργούσε στην καταστροφή της Ελλάδας

- ο Πούτιν το μόνο που δεν θέλει είναι ανεξέλεγκτη κρίση της Ευρώπης που καταλαβαίνει καλύτερα από τους ίδιους τους Γερμανούς ότι θα οδηγούσε σε κρίση της Γερμανίας, σημαντικού εταίρου της Μόσχας στην Ευρώπη

- όπως φάνηκε στους G20, όπου μόνο δεν έδειραν την Μέρκελ, όλος ο πλανήτης οικτίρει Βερολίνο και Βρυξέλλες για τον τρόπο που δεν αντιμετωπίζουν την ευρωπαϊκή κρίση

‘Ενας παράγων μόνο, και όχι ο πιο ασήμαντος, θα μπορούσε να έχει συμφέρον από την έκρηξη της Ευρώπης και την κατάρρευση του ευρώ. Είναι η «Αυτοκρατορία του Χρήματος», οι μεγάλες δυνάμεις του χρηματιστικού κεφαλαίου. Και αυτές ακόμα, αιφνιδιασμένες άλλωστε από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν ανέμεναν, δεν είναι ενδεχομένως έτοιμες ή διατεθειμένες να προωθήσουν δραστικά ένα τέτοιο σχέδιο τώρα, μέσα στο καλοκαίρι, πολύ περισσότερο με όλες σχεδόν τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη απέναντι.

Επειδή αυτά είναι τα πραγματικά δεδομένα, επειδή δηλαδή τέτοια είναι η αντικειμενική αποτρεπτική ισχύς της Ελλάδας, ολόκληρος ο πλανήτης παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Για να χρησιμοποιηθεί όμως επιτυχώς η αποτρεπτική αυτή ισχύς, προς όφελος της χώρας, πρέπει να τη διοικεί ένας πολύ έξυπνος και πολύ ανεξάρτητος παίκτης, που θα επιχειρήσει να βρει έναν τρόπο να καταστήσει και «υποκειμενικά» σαφείς τους τεράστιους κινδύνους για τις ίδιες, που αναλαμβάνουν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, αν επιμείνουν στον δρόμο της ελληνικής καταστροφής, αλλά και να προτείνει λύσεις. Δυστυχώς δεν είναι τέτοιοι παίκτες τα ανθρωπάκια που παίζουν τον ρόλο «πράκτορα του χάους», πεταλούδας που προκαλεί παγκόσμια καταστροφή. Αυτός είναι ο ιστορικός, παγκόσμιας σημασίας ρόλος των ελληνικών ελίτ μετά τον Οκτώβριο του 2009, για λόγους που αξίζει να δούμε λεπτομερώς σε άλλο άρθρο. Εξηγώντας τις ήττες των βαρβάρων από τους ‘Ελληνες, ένας αρχαίος συγγραφέας έγραψε ότι υποτάσσονται γιατί δεν μπορούν να πουν όχι, «δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν». Για να σωθούμε πρέπει να πούμε το όχι, και το όχι μας να είναι έλλογο και όχι άναρθρο.

Δημοσιεύτηκε, με ελάχιστες τροποποιήσεις, στην εφημερίδα Η Ελλάδα Αύριο, στις 20.6.2012

Της Ζέζας Ζήκου

Κατά βάθος, οι λαοί γνωρίζουν ότι όλο αυτό που γίνεται είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα θέατρο, δυστυχώς, δε, του παραλόγου. Και περισσότερο από ποτέ ισχύει η ρήση του Τσόρτσιλ, που ήταν κάπως έτσι: Μπορείς να ξεγελάς λίγους για πολύ καιρό ή πολλούς για λίγο καιρό, αλλά όχι πολλούς για πολύ καιρό.

Στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης βρίσκεται η ευρωπαϊκή κρίση. Κρίση ταυτότητας, κρίση συνείδησης, κρίση αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίση ηγεσίας και οράματος, κρίση από σύγκρουση συμφερόντων. Συγκρούονται τα έθνη–κράτη με τους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού νεοφιλελεύθερου κόσμου των Βρυξελλών και του ΔΝΤ καθώς και με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, παγκοσμιοποιημένο, επιθετικό και αχαλίνωτο. Και οι ηγέτες των δημοκρατιών αποδεικνύονται υποδεέστεροι των περιστάσεων, αφιλοσόφητοι, ανιστόρητοι, αναίσθητοι, ανίσχυροι, υποτελείς σε προσωπικές δεσμεύσεις και νοητικά στερεότυπα.

Φαίνεται, επίσης, ότι είναι πεδίο δοκιμασίας για τη δημοκρατία και την πολιτική κουλτούρα, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Η καταγραφόμενη δυσαρμονία μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής τάξης, το έλλειμμα νομιμοποίησης, η αποτυχία των τεχνοκρατών, η κρίση αντιπροσώπευσης, η ανάδυση νέων επιθετικών εθνικισμών, η επέλαση των στερεοτύπων μίσους δεν αφορούν πια μόνο στην εξασθενημένη και πολλαπλώς βαλλόμενη Ελλάδα – αφορούν στο σύνολο της Ευρώπης.

Στη σημερινή Ευρώπη, που η δομή της κοινής εξουσίας έχει γίνει τόσο έμμεση και περίπλοκη και που οι πιο σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται πρακτικά ερήμην των λαών, δυστυχώς για τους αδύναμους της Ευρώπης η διάλυση της Ενωσης θα είναι καταστροφική. Ο καθένας θα γυρίσει στο νόμισμά του και η Γερμανία με τους «δορυφόρους» της θα δημιουργήσουν τη μικρή Ευρώπη, όπου θα κάνουν ό,τι θέλουν καταδυναστεύοντας τις άλλες φτωχές χώρες. Το τι θα συμβεί αν η Ελλάδα γυρίσει στη δραχμή, υποτιμημένη κατά 60% ή 80%, το καταλαβαίνει κανείς και μόνος του.

Κορυφαίοι οικονομολόγοι, όπως ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, εκτιμούν ότι, αν η Γερμανία παραμείνει αδιάλλακτη, τότε η δραχμή, το ισπανικό πέσο και η ιταλική λιρέτα μπορεί να αποδειχθούν αναπόφευκτη λύση. Πρέπει να την αποφύγουμε, γιατί η δραχμή θα είναι πολύ πικρή, αλλά δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε πως είναι εύκολο αυτό απλώς και μόνο επειδή την έξοδο από την Ευρωζώνη την προβάλλουν ως φόβητρο οι πολιτικοί μας...

Η αύξουσα ενσωμάτωση και αλληλεξάρτηση των επιμέρους εθνικών οικονομιών στη νομισματική ένωση, η θεσμοποίηση δεσμευτικών υπερεθνικών κανόνων και κανονισμών όχι μόνο σε ευρωπαϊκή αλλά και σε υπερεθνική κλίμακα, η συνακόλουθη βαθμιαία αποψίλωση της εθνικής οικονομικής κυριαρχίας έχουν συρρικνώσει δραματικά την πολιτική ευχέρεια των κρατών να επιλέξουν εθνικές στρατηγικές εξόδου από την κρίση.

Και είναι ειρωνεία της Ιστορίας που τρεις χώρες, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, είχαν δει την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση σαν ένα μέσον για να σταθεροποιήσουν τη δημοκρατία, ύστερα από κατάπτυστες δικτατορίες. Σήμερα τα κράτη κάνουν εκλογές, οι λαοί ψηφίζουν, οι αντιπρόσωποί τους ορκίζονται στη Βουλή. Ολο το τελετουργικό της δημοκρατίας τηρείται απαρέγκλιτα. Ομως, η επικράτεια εντός της οποίας μπορεί να υλοποιηθεί η δημοκρατία, το εθνικό κράτος, έχει αλωθεί από την υποταγή της εθνικής πολιτικής σε εταίρους δανειστές–δυνάστες. Πολύ περισσότερο όταν μία χώρα και οι κυβερνήσεις της έχει τεράστιο έλλειμμα οικονομικής διπλωματίας.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

«Ανεπιθύμητους στην Ελλάδα» χαρακτηρίζουν τους εκπροσώπους της τρόικας, σε ανακοίνωσή τους εν όψει της έλευσης του κλιμακίου της Ε.Ε., της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στη χώρα μας, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

«Είναι προφανές ότι η τρόικα επισπεύδει το ταξίδι της, προκειμένου να δώσει γραμμή στη μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη ώστε οι προγραμματικές δηλώσεις που θα έλθουν για συζήτηση στη Βουλή, να απηχούν τις θέσεις των τοκογλύφων δανειστών», υποστηρίζουν σε ανακοίνωσή τους οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

«Οι εκπρόσωποι της τρόικας είναι ανεπιθύμητοι στην Ελλάδα. Είναι ο καθένας τους ξεχωριστά persona non grata, από όλους εμάς που πιστεύουμε αταλάντευτα ότι τα Μνημόνια που επέβαλλαν με τη στήριξη των Ελλήνων πολιτικών εντολοδόχων τους είναι ισοπεδωτικά για την χώρα ή αυτοκτονία για την Ελλάδα, όπως πρόσφατα είπε ο νομπελίστας οικονομολόγος Στίγκλιτς», αναφέρουν.

Καζάνι που βράζει η Συρία. Και πώς να μην είναι, μετά τις τελευταίες δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου και το γενικότερο κλίμα σύγχυσης περί ευθυνών της κατάρριψης του τουρκικού αναγνωριστικού (κατασκοπευτικού) μαχητικού.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά που συνέβησαν στον εναέριο χώρο της Συρίας. Πολλά περισσότερα συμβαίνουν στο έδαφος και συγκεκριμένα στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία, όπου είναι συνεχή τα περιστατικά εμπλοκών του Συριακού στρατού με εισερχόμενες (εκ Τουρκίας) ομάδες «αντικαθεστωτικών», οι οποίοι φέρουν πλήρη οπλισμό, αλλά δυστυχώς για τους ίδιους γίνονται αντιληπτοί από τους Σύριους.

Έτσι, ακριβώς συνέβη και σήμερα, αφού η Συρία εξέδωσε ανακοίνωση εξολόθρευσης τρομοκρατών που εισέβαλαν από τα σύνορα με την Τουρκία, στην επαρχία Λατάκια, γνωστή και με όνομα Λαοδίκεια…

Περισσότερες πληροφορίες δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές και το πιθανότερο είναι να μη μάθουμε…, αφού ο πόλεμος των πληροφοριών διεξάγεται ταυτόχρονα με τον ψυχολογικό πόλεμο ο οποίος αναβαθμίζεται καθημερινά. Ως γνωστόν , η Τουρκία έχει ανακοινώσει ότι έχει δημιουργήσει κέντρο υποδοχής προσφύγων και δεν προμηθεύει όπλα τους “αντικαθεστωτικούς”…, αλλά τα γεγονότα μάλλον την διαψεύδουν και την εμπλέκουν πολύ σοβαρά απέναντι στην Συρία, αφού είναι γνωστό –και διαπιστωμένο- πως η Τουρκία μετέχει στην ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ.

Όμως, δεν είναι μόνο η Τουρκία η οποία εισβάλλει στα εσωτερικά της Συρίας. Έχουν καταμετρηθεί πλήθος περιπτώσεων και έχουν γίνει πάρα πολλές συλλήψεις για απόπειρες εισαγωγής οπλισμού στο έδαφος της Συρίας. Μάλιστα, μεταξύ των συλληφθέντων και φυλακισθέντων, βρίσκονται και τριάντα (30) γερμανικής υπηκοότητας, που αποπειράθηκαν να περάσουν λαθραία όπλα στην χώρα. Σύμφωνα με δηλώσεις γερμανού «δημοσιογράφου» που βρίσκεται στην Συρία, οι συλληφθέντες ήταν υπάλληλοι εταιρείας ασφαλείας… (που ξέχασαν να δηλώσουν τον βαρέως και στρατιωτικού τύπου οπλισμό που μετέφεραν!!!).

Σύμφωνα με συριακή πηγή, συνολικά έχουν φυλακιστεί μέχρι τώρα πάνω από 300 ξένοι, που προσπάθησαν να περάσουν όπλα σε αντικαθεστωτικούς, μεταξύ τους και Πορτογάλοι αλεξιπτωτιστές. Για τους γνώστες, πρόκειται για ομάδες ειδικών επιχειρήσεων, οι οποίες προηγούνται της κύριας επίθεσης και έχουν πλήθος αντικειμένων προς «κάλυψη» (στοχοθέτηση στρατιωτικών εγκαταστάσεων, ψυχολογικές επιχειρήσεις, καταστροφή ή σαμποτάζ σε εγκαταστάσεις ύδρευσης και ηλεκτροδότησης, εκπαίδευση αντάρτικων ομάδων κ.α.). Πολλές φορές για τέτοιου είδους επιχειρήσεις χρησιμοποιούνται και μισθοφόροι, αφού πιθανή σύλληψή τους δεν τους συνδέει με τον πραγματικό τους εντολέα...

Ο πόλεμος στην Συρία μπορεί να μην άρχισε επίσημα, όμως όπως όλα δείχνουν, βρισκόμαστε στο κατώφλι μιάς γενικής επίθεσης κατά της κυβέρνησης Άσαντ. Ο συριακός στρατός έχει στη διάθεσή του οπλικά συστήματα υψηλού επιπέδου και δεν θα αποτελέσει εύκολο θύμα ούτε για τους άνδρες των ειδικών επιχειρήσεων, ούτε και για τον τουρκικό στρατό, που δείχνει έτοιμος και πολύ «θυμωμένος» απέναντι στον στρατό του Άσαντ.

Είναι όμως τόσο εύκολο να ξεκινήσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Συρία, χωρίς την εμπλοκή (την επίσημη τουλάχιστον) των ΗΠΑ; Η απάντηση είναι πως, όχι μόνο δεν είναι εύκολο, αλλά θα προκαλέσει και την οργή του Πούτιν, αφού θεωρείται δεδομένο πως θα υπάρξουν «λάθη» εις βάρος ρωσικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων που βρίσκονται στο έδαφος της Συρίας. Κάτι τέτοιο θα ξεκινήσει έναν πόλεμο που μάλλον δεν θέλει να ζήσει κανένας από εμάς. Ίσως η Τουρκία θα πρέπει να σκεφθεί διπλά και τριπλά τις ό,ποιες εξελίξεις από μία εμπλοκή της κατά των ρωσικών συμφερόντων…

Κωνσταντίνος

Τελετουργική θυσία

Καλό θα ήταν έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με την πραγματικότητα και να αφήσουμε τις προσωπικές εμμονές και την απέχθεια ενδεχομένως για την Ελλάδα -ή κάποια επιμέρους στοιχεία αυτής της χώρας- κατά μέρος. Θα μας βοηθήσει να σταματήσουμε να βλέπουμε την χώρα μας ως πρόβλημα στοιχείο κρίσιμο για να μην υπονομεύουμε την προσπάθεια. Η θέαση της Ελλάδας ως πρόβλημα δεν εξηγεί την χρεοκοπία τις Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, τις Ιρλανδίας, της Κύπρου. Όλοι τους αλλά και το IMF όπως και το G20 ζητούν να αλλάξει η ευρωζώνη.

Η θέαση της Ελλάδας ως διεθνές πρόβλημα και ο διασυρμός της οδήγησε στην οικονομική αυτοκαταστροφή της και την άφησε με ενοχικό σύνδρομο χωρίς να μπορεί να θέσει ακόμη και τα πιο λογικά αιτήματα. Αυτό τελικά επέτεινε το πρόβλημα χωρίς να παράξει όφελος για κανέναν. Σήμερα η θέαση αυτή -ειδικότερα όταν εκφράζεται στο εσωτερικό και εξάγεται-απομονώνει την χώρα και τρέφει αυτούς που θέλουν την χώρα εκτός ευρώ ως απροσάρμοστη. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Κάθε λέξη από το εσωτερικό που να καταδεικνύει ότι η χώρα δεν προσαρμόζεται πρέπει να σταματήσει άμεσα.

Η χώρα πλήρωσε πανάκριβα την κρίση του ευρώ σε μια Ευρώπη που δεν ξέρει τι θέλει και βαδίζει τρία χρόνια με δεμένα μάτια ψηλαφίζοντας. Το πλήρωσε και πιο ακριβά από κάθε άλλη χώρα στο κόσμο και στην ευρωζώνη.

Η Χώρα πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα παγκοσμίως για να σωθεί το ευρώ και το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρωζώνης και όχι μόνο αυτό.

Η Χώρα πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα παγκοσμίως χωρίς να πετύχει τίποτα για την ίδια αλλά μόνο για το ευρώ, κι αυτό είναι από μόνο του διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Μας χρωστούν πάρα πολλά σε ηθικό επίπεδο! Έχουμε αποδείξει ότι ως χώρα δουλεύουμε για την σωτηρία του ευρώ αντίθετα με κάποιους άλλους.

Παρακαλώ λοιπόν όλους τους Έλληνες και ξένους να συναχτούν με όσους λένε ότι πρωτίστως φταίει το ευρώ, ώστε να το μέτωπο αιτημάτων που θα τεθεί σύντομα να είναι δυνατό να παράξει κάτι. Παρακαλώ να σταματήστε την εσωτερική και διεθνή υπονόμευση της χώρας και να προσπαθήσετε να αλλάξετε τον τρόπο που παρουσιάζεται την χώρα έξω. Η Ελλάδα έχει τα προβληματάκια της αλλά είναι το το μεγάλο θύμα και όχι ο δημιουργούς του προβλήματος.

Κάθε σκέψη για έξωση της χώρας από το ευρώ πρέπει να καταστεί διεθνώς ανηθικότητα και να αποτελεί εναλλακτική μόνο εάν το επιλέξουν οι Έλληνες.


Το τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος που καταρρίφθηκε από την Δαμασκό βρισκόταν στον διεθνή εναέριο χώρο όταν εβλήθη από την συριακή αεράμυνα, υποστήριξε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

Σε δηλώσεις του σχετικά με το θέμα που έχει οξύνει τις σχέσεις μεταξύ της Άγκυρας και της Τεχεράνης, ο κ. Νταβούτογλου ανέφερε συγκεκριμένα ότι το F4 «χτυπήθηκε όταν βρισκόταν σε απόσταση 13 μιλίων από τις ακτές της Συρίας». Επισήμανε παράλληλα ότι το αεροσκάφος εκτελούσε εκπαιδευτική αποστολή και δεν συμμετείχε σε επιχείρηση εναντίον της Συρίας.

Ο Τούρκος υπουργός απέρριψε ακόμη ως «αναληθείς» τους ισχυρισμούς της Δαμασκού πως δεν γνώριζε ότι το αεροσκάφος ήταν τουρκικό, παρά μόνο αφού το κατέρριψε.

Αυτή η στάση του τούρκου υπουργού Εξωτερικών, η οποία είναι σαφέστατα διαφοροποιημένη από την στάση του πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν -αναγνώρισε την είσοδο του τουρκικού μαχητικού στον εναέριο χώρο της Συρίας-, αποτελεί και την πιθανότατη έναρξη ενός πολύ θερμού κλίματος στις σχέσεις μεταξύ Συρίας και Τουρκίας. Δεν είναι απολύτως σαφές εάν ο Νταβούτογλου ενεργεί αυτοβούλως, εάν ακολουθεί εντολές του Ερντογάν ή εάν εξυπηρετεί εκείνους που θέλουν να κλιμακώσουν -και να παίξουν με τα νεύρα- τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Συρίας. Το μόνο βέβαιο είναι πως μετά από τις συγκεκριμένες δηλώσεις η Τουρκία αρχίζει να εμπλέκεται διπλωματικά - πολιτικά (και ίσως πολύ σύντομα και επισήμως στρατιωτικά) στα όσα συμβαίνουν στην Συρία.

Την ίδια στιγμή, στην Ελληνική πλευρά, υπάρχει έντονη δραστηριότητα - ετοιμότητα στο Ελληνικό Πεντάγωνο, οι επιτελείς του οποίου δεν θέλουν να αφήσουν τίποτε στην τύχη, ασχέτως της άτυπης σιωπηλής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για αποφυγή έντασης κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Το επόμενο χρονικό διάστημα πιθανότατα θα καταδείξει τις προθέσεις της Άγκυρας -και όχι μόνο- τόσο απέναντι στην Συρία, όσο απέναντι και στην Ελλάδα. Σε αυτή την περίπτωση, τόσο ο επόμενος μήνας όσο και ο Αύγουστος κρίνονται ως μήνες ύψιστης ετοιμότητας στο Ανατολικό Αιγαίο, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή του Καστελλόριζου. Άλλωστε, η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και ο προσανατολισμός της κυβέρνησης Σαμαρά που έχει προτεραιότητα στα οικονομικά θέματα, δύναται να θεωρηθεί και να λειτουργήσει ως "αχίλλειος πτέρνα" για τους εξ ανατολών γείτονες της Ελλάδας...

Η Ελλάδα, όπως η Ιρλανδία, ανακάλυψαν ότι υπάρχει μικρή ανταμοιβή από την ευρωζώνη για την καλή συμπεριφορά, γράφει ο Pat Cradock.
Θυμηθείτε τη δημοσιονομική συνθήκη που υποτίθεται ότι θα έφερνε την σταθερότητα στην ευρωζώνη. Μια γερμανική ιδέα, αλλά οι Γερμανοί δεν την έχουν επικυρώσει ακόμα. Η ευρωζώνη φαίνεται να είναι πιο έτοιμη από ποτέ να καταρρεύσει. Η συνθήκη δεν έχει κάνει τίποτα για να σταθεροποιηθεί η κατάσταση, μια σαφής απόδειξη είναι το γεγονός ότι δεν έχει κάνει τίποτα για την παρούσα κρίση.
Στην ελληνική προεκλογική εκστρατεία, ασκήθηκε εκστρατεία φόβου από τους ηγέτες της Ευρωζώνης, φόβος ότι η Ελλάδα θα πρέπει να πεταχτεί από το ευρώ, εάν τα μέρη που υποστηρίζουν την διάσωση δεν κερδίσουν τις εκλογές.

Ο αρχηγός του κύριου κόμματος υπέρ της διάσωσης της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, διακήρυξε την προσήλωσή του στο ευρώ, ενώ ανακοίνωνε την πρόθεσή του για επαναδιαπραγμάτευση της διάσωσης. Ισχυρίστηκε ότι ο κύριος αντίπαλος του, Αλέξης Τσίπρας του ΣΥΡΙΖΑ, θα επισπεύσει την επιστροφή στην δραχμή, αν καταργηθεί το πακέτο διάσωσης, όπως υποσχέθηκε.

Η καταστροφή αυτή ήταν βαμμένη με χρώματα και η μακάβρια λέξη «drachmageddon επινοήθηκε για αυτό. Φυσικά, κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς η επαναφορά του παλιού νομίσματος θα περιλαμβάνει και τα στοιχεία που αναπαράγονται για την πτώση του βιοτικού επιπέδου κλπ ήταν εντελώς θεωρητικά.

Η εκλογική συζήτηση στην Ελλάδα έγινε με έμφαση στην διάσωση, η επιλογή του «ευρώ έναντι δραχμής» κυριάρχησε στη διεθνή κάλυψη από τα ΜΜΕ. Οι ηγέτες της ευρωζώνης επαναλαμβάνουν ότι η Ελλάδα έπρεπε να τηρήσει τις δεσμεύσεις της να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, αγνοώντας την πραγματικότητα της οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Το Σαββατοκύριακο των εκλογών, η γερμανική εφημερίδα Die Welt, που είναι ιδεολογικά κοντά στο κόμμα CDU της Μέρκελ και καλά ενημερωμένη για το κόμμα, διέρρευσε ότι αξιολόγηση από το γραφείο της Μέρκελ, ήταν ότι θα ήταν πολύ επικίνδυνο να βγει Ελλάδα από το ευρώ.

Φαίνεται ότι η ευρωζώνη είναι το νέο “Hotel California” – με τα λόγια του τραγουδιού: “Μπορείτε να κάνετε check in όποια στιγμή θέλετε αλλά δεν μπορείτε ποτέ να φύγετε.”
Εκτός από το φόβο των επιπτώσεων της σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, το ελληνικό κράτος υπολογίζεται ότι χρωστάει 90 δις € στη Γερμανία, από τα χρήματα που οφείλονται στην Bundesbank στο πλαίσιο των συμφωνιών μεταξύ των κεντρικών τραπεζών. Έτσι, το όλο θέμα φαίνεται ήταν μια γιγαντιαία μπλόφα και η ανάλυση των αντιμνημονιακών στην Ελλάδα είναι ουσιαστικά σωστή.
Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο του προγράμματος του, η επαναδιαπραγμάτευση της διάσωσης… Ο Σαμαράς πήρε ελάχιστη ή καμία ενθάρρυνση από τις Βρυξέλλες ή το Βερολίνο. Μιλώντας σε μια συνάντηση του CDU στην Hesse λίγο πριν τις εκλογές, η Μέρκελ απέκλεισε κατηγορηματικά οποιαδήποτε αλλαγή στη συμφωνία διάσωσης, με δυνατά χειροκροτήματα από τους συγκεντρωμένους. Έκανε μια παρόμοια δήλωση και με τη G7 στο Μεξικό.
Εδώ πάλι, επισημαίνουμε ότι ήταν σωστή η σκέψη… ότι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει το θέμα της διάσωσης ήταν να παύσει μονομερώς η εφαρμογή της.
Πού βρισκόμαστε λοιπόν τώρα μετά τις εκλογές;

Η Νέα Δημοκρατία έχει διατηρήσει τη θέση της ως πρώτο κόμμα και ως εκ τούτου παίρνει το μπόνους των 50 εδρών ..
Ένας συνασπισμός μαζί με το ΠΑΣΟΚ (σοσιαλιστές), μια σκιά του προηγούμενου εαυτού του με 12 %, μαζί με την ΔΗΜΑΡ. Ο Σαμαράς έχει ορκίστηκε ως πρωθυπουργός, εκπληρώνοντας μια μακροχρόνια φιλοδοξία του.
Το συμπεράσμα στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες ότι θα υπάρξει επιστροφή στο “business as usual” θα είναι απατηλό.
Σύμφωνα με το σχέδιο διάσωσης που συμφωνήθηκαν το Μάρτιο Ελλάδα υποτίθεται ότι θα αποφασισθούν μέχρι το τέλος αυτού του μήνα επιπλέον περικοπές άνω των 11 δις €, στους προϋπολογισμούς για το 2013/14. Το πώς η δέσμευση αυτή θα αντιμετωπισθεί, θα αποτελέσει ένα δείκτη για το μέλλον των σχέσεων με τους δανειστές.
Οποιαδήποτε προσπάθεια για περαιτέρω περικοπές των μισθών και «εσωτερική υποτίμηση», θα επαναφέρει αναπόφευκτα τη σύγκρουση και πάλι στους δρόμους.

* Ο Padraic (Pat) Cradock είναι ένας συνταξιούχος πρεσβευτής της Ιρλανδίας που ζει τώρα στην Ελλάδα


Παράσταση-λεπτομέρεια από την πομπή των Παναθηναίων, από την λεηλατημένη ζωφόρο του Παρθενώνα, δείχνει τη διαχρονικότητα των δεσμών της ελληνικής οικογένειας: To κεφάλι του ιππέα είναι στραμμένο προς τα πίσω, όλο φροντίδα για την οικογένειά του.

Όσοι και αν προσπαθήσουν να τη γονατίσουν, η Ελλάδα θα προσαρμοστεί και πάλι, όπως το ορίζει η Ιστορία της

Toυ Βinoy Campmark*
για το ιστολόγιο Counterpunch
23 Ioυνίου 2012

Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η ατμόσφαιρα κάτω από τον Βράχο της Ακρόπολης μετά τις εκλογές της Κυριακής έχει μια γεύση από διαχρονικότητα και ένα παράξενο άρωμα παραίτησης. Κληματαριές απλώνονται πάνω από τα εστιατόρια της οδού Μνησικλέους, με δελεαστικές υποσχέσεις. Οι μπουζουξήδες μαζεύονται αργά και παίζουν χαλαρά λίγα κομμάτια, ενώ μέσα τηγανίζονται τα καλαμάρια και μαγειρεύονται τα χταπόδια. Το δροσερό λευκό κρασί μέσα στα μπρούτζινα καραφάκια φτάνει στα πολύχρωμα τραπέζια, και εστιάτορες με ασημένια μαλλιά και χιουμοριστικά πειράγματα μαζεύουν τους πελάτες με μαεστρία που ανταγωνίζεται εκείνη του κράχτη. Αδέσποτες γάτες γουργουρίζουν αραχτές στον καυτό ήλιο. Πού και πού ακούγεται ένα "ουστ", από φόβο μήπως χαλάσουν το σκηνικό.

Στη σκιά του Ιερού Βράχου, όπου προσφέρθηκε στη θεά Αθηνά ένα ιερό που θα ζήλευε η κάθε θεότητα (αφού κέρδισε την εύνοια της πόλης εκείνη, αντί του Ποσειδώνα), οι Αθηναίοι μοιάζουν να μη νοιάζονται για το πολιτικό δίλημμα με το οποίο βρέθηκε αντιμέτωπη η χώρα τους. Οι συνεστιάσεις στη χαλαρή ατμόσφαιρα της πλαγιάς του Βράχου συνεχίζονται, με μια γλυκιά αμέλεια που αντιστέκεται στην οποιαδήποτε αντίδραση.

Ίσως και να είναι η τελευταία χαρά πριν από την πτώση. Η έκσταση πριν από τη διάλυση. Οι κεφάτες συγκεντρώσεις φίλων συνεχίζονται με αμείωτη ένταση στη νυκτερινή Αθήνα μέχρι αργά, ενώ οι καφετέριες εξακολουθούν να είναι γεμάτες, περασμένα μεσάνυχτα. Η ανεργία έχει αγγίξει πρωτόγνωρα επίπεδα στους νέους, αλλά οι νέοι δεν παραιτούνται από την ψυχαγωγία.

Η καταστροφή είναι αλλού. Εδώ, η οικογενειακή επιχείρηση είναι το μόνο πράγμα που έχει σημασία. Τα ποσοστά διαζυγίων στην Ελλάδα είναι ανάμεσα στα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Οι οικογενειακοί δεσμοί παραμένουν σταθεροί, όσο κι αν επηρεάστηκαν κάπως από την οικονομική κρίση. Το δίχτυ ασφαλείας αντέχει.

Από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, φαίνεται πλάι στον Ιλισσό ο χώρος που στεγάζει το Ναό του Ολυμπίου Διός. Είναι σαν να σε κρυφοκοιτάζει πίσω από την Πύλη του Αδριανού. Αν ο ναός είχε πάρει τη μορφή που σχεδίαζαν να του δώσουν τον 6ο π.Χ. αιώνα, θα ήταν σήμερα ένας από τους εκπληκτικότερους ιερούς χώρους της αρχαιότητας στον κόσμο. Αλλά, όπως ορίζει ο νόμος του μεγάλου κεφαλαίου για τα μεγάλα έργα, πάντα, σε οποιoνδήποτε αιώνα, το έργο δεν ευοδώθηκε. Ναυάγησε το σχέδιο, ερειπώθηκε ο ναός, αφού ο λογαριασμός για την ανέγερσή του δεν πληρώθηκε ποτέ, μέχρι που ανέλαβε πρωτοβουλία ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός να κάνει κάποια έργα διάσωσης κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα.

Κατηφορίζοντας το μονοπάτι που σε φέρνει από την Ακρόπολη στην κατοικημένη περιοχή της Πλάκας, εντυπωσιάστηκα, αφ' ενός από την απόκρυφη σχεδόν μαγεία του Παρθενώνα, καθώς σε ατενίζει με την περίκλεια αντοχή του, και αφ' ετέρου από την εκπληκτική προσαρμοστικότητα του. Ό,τι κι αν συμβεί στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, ότι κι αν αποφασιστεί από τους πολιτικούς -καταστροφείς της Ελλάδας μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, η Ελλάδα θα προσαρμοστεί και πάλι. Η ιστορία δεν της έχει δώσει άλλη επιλογή.

Η ιστορία του ίδιου του Παρθενώνα ίσως να αποτελεί την ιδανική αφήγηση της επιβίωσης της Ελλάδας, με ή χωρίς το ευρώ. Ο Παρθενώνας επιβίωσε παρά τη ζηλοφθονία της Ρώμης, παρά την εισβολή των Γότθων, παρά τις εξοντωτικές προσπάθειες των Σταυροφόρων και των Οθωμανών (αφού διετέλεσε και ως εκκλησία και ως τζαμί), παρά την ενετική μπαταριά που τον χτύπησε το 1687, όταν μετατράπηκε σε αποθήκη πυρομαχικών και σκοπευτήριο, παρά τους σεισμούς , παρά την όξινη βροχή της ρύπανσης και, παραδόξως, παρά τη λεηλασία των Βρετανών.

Ο Thomas Bruce, 7ος κόμης του Εlgin, παραμένει ο πιο ξακουστός λεηλατητής της Ακρόπολης. Οι σύγχρονοι δημαγωγοί της ελληνικής πολιτικής μπορεί να δείχνουν με το δάχτυλο τους Γερμανούς και άλλους εγκληματικούς τραπεζίτες, που έκαναν την κρίση ευκαιρία για όσο καιρό τους έφεξε, αλλά τα όρνεα που πετούν πάνω από τον πολιτισμό της Ελλάδας έχουν ένα σαφή στόχο στο στόχαστρό τους: τα μάρμαρα.

Ο Λόρδος Elgin φαίνεται να προσφέρεται ως μια ενδιαφέρουσα αναλογία της σύγχρονης ελληνικής κρίσης, αφού ξεγέλασε τις οθωμανικές αρχές της εποχής, οι οποίες άλλο που δεν ήθελαν να του παράσχουν έναν ικανό αριθμό από τα αριστουργήματα του Παρθενώνα και των άλλων ναών της Ακρόπολης. Το Ερεχθείο και τα Προπύλαια έπεσαν και αυτά θύματά του. Η λεηλασία δεν άργησε να επικυρωθεί από τη βρετανική κοινοβουλευτική ψηφοφορία του 1816. Η κλοπή της πολιτιστικής κληρονομιάς άλλων λαών με την ανοχή ενός κράτους κατέστη αξιέπαινη πράξη από την εποχή της λεηλασίας της Ισπανίας από τον Francis Drake. O Λόρδος Elgin απλά ακολούθησε το λαμπρό του παράδειγμα.

Το νεόκτιστο Μουσείο της Ακρόπολης περιμένει με ανυπομονησία την επιστροφή των κατακρεουργημένων από τον Elgin κομψοτεχνημάτων, έχοντας διαμορφώσει κενά στο μουσείο που ποθούν να συμπληρωθούν. Εν τω μεταξύ, οι ελληνικές αρχές έχουν κάνει και αυτές ό,τι μπορούσαν για να καταστρέψουν την αθηναϊκή πολιτιστική κληρονομιά, χρηματοδοτώντας προγράμματα αναστήλωσης που προβλέπουν, π.χ., την εξαφάνιση του Ναού της Αθηνάς Νίκης από την Ακρόπολη. Ο πολιτισμός, φαίνεται, γίνεται συχνά αφορμή για σχεδιασμένες καταστροφές και κλοπές.

Καθώς οι πενιές συνεχίζουν να ακούγονται, σαν ένας σιγανός χτύπος της καρδιάς, έχει κανείς την αίσθηση ότι η Ελλάδα - που η πολιτισμική κοιτίδα της μπορεί να έχει λεηλατηθεί, αναπληρωθεί και ξαναλεηλατηθεί πολλές φορές στην πορεία της ιστορίας της - θα συνεχίσει να πορεύεται στη σκιά των κλημάτων. Και οι τσολιάδες της Προεδρικής Φρουράς της Πλατείας Συντάγματος δεν θα πάψουν να παρελαύνουν τελετουργικά με αυτό το στητό ανάστημα, φορώντας τσαρούχια.

Το ευρώ, αν και δεν έχει ακόμη προχωρήσει στο στάδιο της αναπόφευκτης κατάρρευσης και διάλυσης, είναι πλέον μια χίμαιρα για τους Έλληνες.

Αλλά η καθημερινή ζωή των Ελλήνων, όπως και η αιώνια ύπαρξη του Παρθενώνα, δεν είναι.


*Ο Binoy Campmark υπήρξε καθηγητής του Selwyn College, στο Cambridge, και σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο RMIT της Μελβούρνης.



Bίντεο: Γιώργος Σεφέρης-Μίκης Θεοδωράκης: Επιφάνεια (Α' εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης)




  • Δημοσκόπηση σε τέσσερις χώρες της Ευρώπης, οι οποίες μας θέλουν εκτός Ευρωζώνης
  • Οι Γερμανοί παρουσιάζονται πιο αυστηροί από όλους
Αμφιβολίες για το κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει στο ευρώ διατηρούν οι πολίτες τεσσάρων μεγάλων χωρών της Eυρωζώνης, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Ifop-Fiducial.

Το 95% των Γάλλων, το 84% των Γερμανών, το 72% των Ισπανών και το 65% των Ιταλών εκτιμούν μάλιστα πως ''τα χρήματα που έχουν δοθεί ως δάνεια στην Ελλάδα είναι χαμένα χρήματα'', διότι η Αθήνα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα δάνεια.

Οι πολίτες των τεσσάρων χωρών εμφανίζονται απαισιόδοξοι όσον αφορά στα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει η Ευρωζώνη εφόσον γίνει πραγματικότητα η υπόθεση πως το ελληνικό χρέος δεν θα αποδειχθεί βιώσιμο. Ειδικότερα, το 84% των Γάλλων, το 76% των Γερμανών, το 90% των Ισπανών και το 88% των Ιταλών θεωρεί πως ''οι δυσκολίες θα αυξηθούν επικίνδυνα''.

Η άποψη κατά την οποία η Ελλάδα θα καταφέρει να μειώσει το χρέος και το έλλειμμά της χάρη στις προσπάθειες της Ε.Ε. και τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί είναι μειοψηφική και στις τέσσερις χώρες πλην της Ιταλίας (56%, έναντι ενός 39% στη Γαλλία, ενός 27% στη Γερμανία κι ενός 44% στην Ισπανία).

Υπέρ μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ

Σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση, σε περίπτωση μάλιστα αποτυχίας, πολλοί τάσσονται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οι πιο σκληροί είναι οι Γερμανοί (78%) και οι Γάλλοι (65%), ενώ οι Ισπανοί (51%) και οι Ιταλοί (49%) εμφανίζονται πιο επιεικείς.

Πάντως οι απόψεις των Γερμανών και των Γάλλων εμφανίζονται να έχουν μεταβληθεί κατά τι από το Νοέμβριο του 2011, όταν είχαν ερωτηθεί σε μια προηγούμενη δημοσκόπηση. Το ποσοστό όσων υποστήριζαν τον αποκλεισμό της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ήταν τότε αντίστοιχα 81% και 73%.

Όσον αφορά στις χώρες τους, στην πλειοψηφία τους οι ερωτηθέντες αντιτίθενται σε μια επιστροφή στα παλαιά εθνικά νομίσματα: το 74% των Γάλλων τάσσονται εναντίον της εγκατάλειψης του ευρώ για το φράγκο, το 75% των Ισπανών είπαν ότι αντιτίθενται στην επιστροφή στην πεσέτα, το 72% ότι δε θέλουν επιστροφή στη λιρέτα. Η αντίθεση στην εγκατάλειψη του ευρώ είναι λιγότερο ισχυρή στη Γερμανία, όπου ένα 61% απάντησε όχι στην επαναφορά του μάρκου.

Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε από την 18η ως την 21η Ιουνίου με τη συμμετοχή 1.001 ανθρώπων στη Γαλλία, 1.003 στη Γερμανία, 976 στην Ισπανία και 967 στην Ιταλία. Δημοσιεύεται ταυτόχρονα στις εφημερίδες Le Journal du Dimanche (Γαλλία), ABC (Ισπανία), Bild am Sonntag (Γερμανία) και Corriere della Sera (Ιταλία).


Ο χρόνος πάντα ήταν ένας σύμμαχος του μελετητή της ιστορίας και της πολιτικής επιστήμης. Όσο περνάει ο χρόνος και εξασθενεί ο παράγοντας συναίσθημα μπορεί κανείς να καταλήξει σε ασφαλέστερα συμπεράσματα.
Η Άνγελα Μέρκελ έχει σίγουρα ενισχύσει τον παράγοντα συναίσθημα στη πολιτική ζωή της Ελλάδας και της Ευρώπης. Αποτελεί μία προσωπικότητα του αιώνα μας, την οποία η ιστορία θα καταγράψει και θα την αξιολογήσει μελλοντικά, είτε θα τη δαιμονοποιήσει όπως ο ευρωπαϊκός νότος, είτε θα την επαινέσει όπως ο ευρωπαϊκός βορράς. Το σίγουρο είναι πως για να προσεγγίσουμε τον τρόπο σκέψης της καγκελαρίου, καλό θα ήταν να αναφερθούμε στη μέχρι τώρα πορεία της και τις καταβολές της.

Η Ανγκέλα Δωροθέα Μέρκελ γεννήθηκε στο Αμβούργο της Δυτικής Γερμανίας το 1954. Ο πατέρας της ήταν ένας λουθηρανός πάστορας και η μητέρα της δασκάλα. Μετά τη γέννηση της η οικογένεια της μετακόμισε στο Τεμπλίν της Ανατολικής Γερμανίας και η Άνγκελα έζησε εκεί μέχρι το 1990. Υπήρξε μέλος της επίσημης νεολαίας του σοσιαλιστικού κόμματος, σπούδασε φυσική στη Λειψία, εργάστηκε στο Κεντρικό Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας (ZIPC) στο Ανατολικό Βερολίνο και υπήρξε υποστηρικτής της συνένωσης των γερμανικών κρατών.

Μετά από ένα μικρό πέρασμα από το κόμμα της Δημοκρατικής Επαγρύπνησης στην Ανατολική Γερμανία (DA) εντάχθηκε στο κόμμα της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης(CDU) του Χέλμουτ Κόλ.

 Μετά την ένταξη της στους χριστιανοδημοκράτες και με τη νίκη του Κόλ στις εκλογές η Άνγελα Μέρκελ έγινε ομοσπονδιακή υπουργός γυναικείων υποθέσεων και νεολαίας. Υπήρξε η μικρότερη σε ηλικία υπουργός της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και ορκίστηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1991. Υπό της κυβέρνησης Χέλμουτ Κολ ήταν από το 1991 μέχρι το 1994 υπουργός γυναικείων υποθέσεων και νεολαίας και από το 1994 μέχρι το 1998 υπουργός περιβάλλοντος.

Οι θέσεις της συχνά κατεδείκνυαν πως οι συντηρητικές οικογενειακές της καταβολές υπερίσχυαν των σοσιαλιστικών μαθητικών και φοιτητικών της χρόνων. Στις εκλογές του 1998 το κόμμα των χριστιανοδημοκρατών γνωρίζει τη μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία του λαμβάνοντας το ποσοστό 35,2% των ψήφων. Η νίκη του Γκέρχαρντ Σρέντερ (SPD) και η παραίτηση του Κόλ από πρόεδρος του κόμματος έφεραν μεγάλες εσωκομματικές διαμάχες. Το διάστημα αυτό, με πρόταση του νέου προέδρου Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, η πρώην υπουργός Άνγκελα Μέρκελ έγινε γενική γραμματέας του κόμματος. Η θέση της αυτή στο ομοσπονδιακό κόμμα ήταν σημαντική στα πλαίσια του νέου αντιπολιτευτικού ρόλου του CDU.

Όμως μία σειρά από σκάνδαλα έμελλε να εδραιώσει τη θέση της Άνγελα Μέρκελ στην ηγεσία του CDU .

Η αποκάλυψη του σκανδάλου των “μαύρων λογαριασμών” του CDU τον Νοέμβριο του 1999 σημάδεψε την πολιτική ζωή της χώρας το 2000 και αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στη σταδιοδρομία της Μέρκελ. Αποκαλύφτηκε ένα σύστημα παράνομης χρηματοδότησης της κομματικής οργάνωσης μέσω λογαριασμών στην Ελβετία. Οι ανώνυμες αυτές “δωρεές” ανέρχονταν συνολικά στα 6,1 εκατομμύρια περίπου ευρώ, ενώ ο Χέλμουτ Κολ κατηγορηματικά αρνιόταν να προβεί σε οποιαδήποτε αποκάλυψη σχετικά με την προέλευση των παράνομων δωρεών.

Τον Δεκέμβριο του 1999 η Μέρκελ δημοσίευσε άρθρο στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung(FAZ), όπου (δίχως να έχει συμβουλευτεί πριν τον πρόεδρο Σόιμπλε) απαίτησε στο όνομα του κόμματος την ανεξαρτοποίηση από τον Κολ. Η ανοιχτή αυτή αποστασιοποίηση του “κοριτσιού του Κολ” από τον παλιό της υποστηρικτή εξέπληξε τον γερμανικό πληθυσμό. Σχετικά με την αποστασιοποίηση από τον Κολ θα πει αργότερα σε συνέντευξη: “Εμείς οι ανατολικογερμανοί μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με τους εξουσιαστές, δίχως όμως να δημιουργούμε απόλυτες δεσμεύσεις”.

Στις 18 Iανουαρίου του 2000 ο Χέλμουτ Κολ παραιτήθηκε από το αξίωμα του επίτιμου προέδρου της παράταξης (αξίωμα που του εξασφάλιζε μεταξύ άλλων θέση στο κομματικό προεδρείο) μετά τις πιέσεις και τις κατηγορίες που δέχτηκε από συμπολίτευση και αντιπολίτευση. Στις 16 Φεβρουαρίου παραιτήθηκε και ο διάδοχος του Κολ, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, από την ηγεσία του κόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας, αφού πριν παραδέχτηκε ότι και αυτός είχε δεχτεί παράνομη δωρεά για το κόμμα από εκπρόσωπο της πολεμικής βιομηχανίας.

Στις 10 Απριλίου η Μέρκελ εκλέχτηκε στο συνέδριο του Έσσεν ομοσπονδιακή πρόεδρος του CDU. Ωστόσο η προέλευση των παράνομων δωρεών δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμη και σήμερα.

 Η Άνγελα Μέρκελ στη σταδιοδρομία της έχει αντιταχθεί αρκετές φορές στη θέληση της κοινής γνώμης. Από τις εκτρώσεις μέχρι τα πυρηνικά απόβλυτα αλλά και τον πόλεμο του Ιράκ η καγκελάριος δεν έχει διστάσει να εκφράσει την άποψη της. Το 2003 όταν οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στον πόλεμο του Ιράκ και ενώ το 80% της γερμανικής κοινής γνώμης ήταν ενάντια στην επέμβαση στο Ιράκ, η αρχηγός της αντιπολίτευσης τότε Άνγελα Μέρκελ υποστηρίζοντας απόλυτα την θέση της κυβέρνησης Μπούς, δημοσίευσε στις 22 Φεβρουαρίου του 2003 άρθρο στην αμερικανική εφημερίδα Washington Post με τίτλο “Ο Σρέντερ δεν αντιπροσωπεύει όλους τους Γερμανούς”. Μετά από δύο χρόνια και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 2005 η Άνγκελα Μέρκελ αντικατέστησε τον Γκέρχαρντ Σρέντερ στην ηγεσία του συνασπισμού των κομμάτων CDU, CSU και SPD και το γερμανικό κοινοβούλιο την εξέλεξε στο αξίωμα του καγκελαρίου της Γερμανίας. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα καγκελάριος της Γερμανίας και πέτυχε την επανεκλογή της το 2009.

Η πορεία της και η στάση της σε σημαντικά ζητήματα των εσωτερικών της Γερμανίας δείχνουν μια πολιτικό που δεν αναλογίζεται τις λέξεις πολιτικό και κοινωνικό κόστος. Πολύ γρήγορα κατάλαβε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν ένα μόρφωμα με δομικές αδυναμίες, το οποίο θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να πάρει κάτω από τον έλεγχο της. Με την απουσία αντιπάλων πέτυχε έναν συνασπισμό μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης γύρω από τη Γερμανία, τον οποίο αναγκάστηκε να ακολουθήσει ο Νικολά Σαρκοζί. Η Γερμανία αποτελεί μία βιομηχανική υπερδύναμη και η καγκελάριος εκμεταλλευόμενη τα ελλείμματα των χωρών του ευρωπαϊκού νότου κατάφερε να αποσταθεροποιήσει το ευρώ έναντι του δολλαρίου και να ενισχύσει τις εξαγωγές της στις ΗΠΑ. Επίσης με το δημοσιονομικό σύμφωνο σταθερότητας αλλά και με την πρωτοφανή επιρροή της στα εσωτερικά των κρατών μελών κατάφερε να εδραιώσει μία πρωτοφανή κρίση για τα ευρωπαϊκά δεδομένα

Τα κράτη μέλη έχοντας εκχωρήσει τα χρηματοπιστωτικά εργαλεία των κεντρικών τους τραπεζών στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μοιάζουν όμηροι της γραφειοκρατίας της Ένωσης και της στρατηγικής της Άνγελα Μέρκελ. Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, η μεταστροφή του Προέδρου Ομπάμα, οι μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις που γεννιούνται στην Ευρώπη λόγω της βίαιης περικοπής δημοσίων δαπανών από τα κράτη-μέλη, χωρίς την ευκαιρία της ήπιας προσαρμογής στα νέα δεδομένα, έχουν οδηγήσει την Γερμανία σε μία νέα μορφή απομονωτισμού. Με τις εκλογές στην Γερμανία να είναι πρό των πυλών και με την απουσία της επιχειρηματολογίας περί ”κακών Ελλήνων” μένει να δούμε πως θα επανατοποθετήσει τη θέση της η καγκελάριος της Γερμανίας στο μέλλον.


Βγήκαμε από ολόσωμο επταετή γύψο για να βρεθούμε σε κατάσταση καταστολής επί δεκαετίες με αλλεπάλληλες ισχυρές δόσεις γενόσημης ευμάρειας. Με το βλέμμα απλανές ατενίζαμε το άπειρο καθώς οι νοσηλευτές λίγδωναν το αντεράκι μας με τη μέθοδο της βίαιης διατροφής. Το βλέμμα σταθεροποιήθηκε ως εκ θαύματος την 06.05.2012, αλλά πριν προλάβουμε να κάνουμε δυο βήματα προς την έξοδο της Μονάδος Εντατικής Θεραπείας, το τριμελές ιατρικό Συμβούλιο συγκροτούμενο εκ καθηγητών της Ψυχολογίας και της Επικοινωνιακής Τακτικής μάς διασωλήνωσε την 17.06.2012 για να μην κάνουμε περίεργες κινήσεις που ενδεχομένως να οδηγούσαν στον αυτοχειριασμό μας. Άσε που χωρίς ασθενή θα έτρεχαν να εγγραφούν στον ΟΑΕΔ.

Το ιατρικό ανακοινωθέν επιγράφεται «Σημεία προγραμματικής σύγκλισης». Ο υποκρυπτόμενος τίτλος είναι «Σημεία και τέρατα προγραμματισμένης απόκλισης», ώστε να καθίσταται σαφές ότι τα σημεία, στα οποία στηρίζεται η σύγκλιση, είναι τόσον ασαφή, ώστε ο καθένας να διαβάζει μέσα σ’ αυτά ό,τι θέλει, οπωσδήποτε δε ότι αποκλίνουν από τη βούληση των μη εχόντων και μη κατεχόντων. Συμφώνησαν π.χ. τα τρία κόμματα ότι η κυβέρνηση που είχαν αποφασίσει να σχηματίσουν θα έχει τόση διάρκεια όση ορίζει το Σύνταγμα. Εν πρώτοις, το Σύνταγμα δεν ορίζει διάρκεια κυβέρνησης. Το Σύνταγμα ορίζει τετραετή διάρκεια βουλευτικής θητείας, η οποία μπορεί και να μην είναι τετραετής, αν κριθεί ότι ο λαός πρέπει να κληθεί να εκλέξει νέα Βουλή για μείζονος σπουδαιότητος εθνικά ζητήματα, όπως συμβαίνει κατά κόρον. Σκοπίμως, λοιπόν, δεν αναφέρονται στο ιατρικό ανακοινωθέν οι λέξεις «τετραετία» ή «τετραετής θητεία», αφού πάντοτε ελλοχεύει, υποτίθεται, ο κίνδυνος εμφάνισης έκτατων περιστάσεων, οι οποίες θα επιβάλουν την προσφυγή στη μαλαϊκή εντολή. Απλώς μας δίνουν να καταλάβουμε ότι συμφώνησαν να μας κυβερνούν επί τέσσερα έτη. Το υπονοούμενο είναι όντως εξοργιστικό. Θυμηθείτε τι είχε πει ο Πάγκαλος αμέσως μετά τις εκλογές της 04.10.2009: «Εκλογές έγιναν και τώρα σκάστε. Θα τα ξαναπούμε σε τέσσερα χρόνια». Το Ιατρικό Συμβούλιο απλώς επανέλαβε τα ίδια πράγματα με πιο κομψό και σίγουρα ιατρικό τρόπο.

Μείωση του ΦΠΑ λέει το ιατρικό ανακοινωθέν. Μπορεί κανείς να ψέξει αύριο τους ιατρούς, αν ο ΦΠΑ μειωθεί π.χ. από 23% σε 22,5%; Αποκατάσταση της ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης προκειμένου για μισθούς λέει το ίδιο ανακοινωθέν. Θα επανέλθουμε, ας πούμε, στο προ του άρθρου 37 καθεστώς, οπότε εργοδότες και εργαζόμενοι θα συνέρχονται σε ελεύθερες διαπραγματεύσεις για να καθορίσουν τους βασικούς μισθούς στα € 400, διαφορετικά η ανεργία θα εξακολουθήσει να καλπάζει;
Για κομμωτήριο δεν διάβασα τίποτε. Από κούρεμα έγινε ό,τι έγινε και θα μείνουμε φαλακροί; Ούτε στοιχειώδης εμφύτευση τριχών; Όλες τις έχουν διακρατήσει για τον εαυτό τους, ώστε να τις αμολάνε κατά καιρούς και να μας παραμυθιάζουν;

Κατά τα λοιπά ο Αντώνης Κομανέτσης ή Τόνυ Πατώνει, κατά κόσμον Αντώνιος Σαμαράς, τήρησε τη δέσμευσή του για ανασύσταση του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης. Τί σημασία έχει που δεν τήρησε τη δέσμευσή του για κατάργηση του Μνημονίου! Μετονόμασε και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη σε Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη. Αν αληθεύει η είδηση ότι ο κ. Δακρυοχοΐδης ξόδεψε € 14.000.000 από τα χαράτσια που εισέπραξε για να αντικαταστήσει τις πινακίδες του Υπουργείου, τότε φαντάζομαι ότι ο κ. Δένδιας θα σπαταλήσει άλλα € 14.000.000 για να ξανα-αντικαταστήσει τις πινακίδες. Με τρώει, πάντως, η περιέργεια: ποιος προμηθευτής του Δημοσίου ανέλαβε το έργο της αντικατάστασης των πινακίδων. Και ακόμη περισσότερο θα με φάει η περιέργεια να πληροφορηθώ αφ’ ενός ποιός θα αναλάβει το έργο της επαναντικατάστασης των πινακίδων αφ’ ετέρου ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτής της εργασίας. Είναι π.χ. κάτι ανάλογο με τα εμβόλια tamiflu, τα οποία εμείς οι Ελλαδίτες προμηθευθήκαμε σε τιμή δεκαπλάσια από όση οι Κύπριοι αδελφοί; Ελπίζω, πάντως να μην έχουν καταστρέψει τις πινακίδες του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, τότε που το κατήργησε ο ΓΑΠ.

Όχι απολύσεις στο Δημόσιο λέει το ιατρικό ανακοινωθέν. Αυτό έκαιγε τους συντάκτες του ιατρικού ανακοινωθέντος. Για απολύσεις στο μη Δημόσιο; Για μείωση της ανεργίας;
Εξακολουθώ να διερωτώμαι ποιόν μπορεί να εξυπηρετεί αυτή η συμφωνία προγραμματικής σύγκλισης. Εάν τη συνέταξαν οι έξη επιμελητές των καθηγητών που συγκροτούν το Ιατρικό Συμβούλιο διαγωνιζόμενοι για θέσεις αναπληρωτών καθηγητών στην έδρα της Χειρουργικής Μπουρδολογίας, λαμβάνουν Άριστα 10. Αν τη συνέταξαν για να με θεραπεύσουν, μένουν μετεξεταστέοι.

Σωτήριος Καλαμίτσης
Δυστυχής συμμαθητής του Λουκά και συμφοιτητής του Φώτη