Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Νοε 2016


Διενέξεις χαμηλής έντασης με αφορμή τους υδάτινους πόρους υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια, καθώς πολλές είναι οι χώρες που διεκδικούν πρόσβαση σε αποθέματα νερού, ειδικά σε εποχές που πλησιάζουν απειλη­τικά τα σύννεφα της λειψυδρίας. Η Μέση Ανατολή και η Αφρική είναι οι περιοχές που προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία από αυτή την άποψη, ενώ και η Κεντρική Ασία θεωρείται επικείμενη απειλή. Υπολογίζεται ότι το 2025, περίπου 40 χώρες σε αυτές τις περιοχές θα υποφέρουν από αδυναμία πρόσβασης σε νερό.

Τα κράτη της Μέσης Ανατολής, παρ' όλο που διαθέτουν ένα υπέδαφος γεμάτο πετρέλαιο, έχουν έλλειψη σε νερό. Οι υδάτινοι πόροι θεωρούνται "στρατηγικοί" και αποτελούν πηγή εντάσεων μεταξύ των περιφερειακών κρατών, ενώ θα μπορούσαν να γίνουν αιτία ενόπλων συγκρούσεων στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Το νερό έχει γίνει πολιτικό ζήτημα στην εν λόγω περιοχή και έχουν υπάρξει πληθώρα ειρηνευτικών συμφωνιών ή συνεργασιών τα τελευταία χρόνια που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την κατανομή του νερού. Μάλιστα, ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου το 1987 είχε δηλώσει ότι “ο επόμενος πό­λεμος στην Μ. Ανατολή θα γίνει για το νερό”. Επί της ουσίας, ένας τέτοιος πόλεμος είχε ήδη γίνει, καθώς ο πόλεμος των έξι ημερών, το αποκορύφωμα της αραβοϊσραηλινής διένεξης, τον Ιούνιο του 1967, κάλλιστα θα μπορούσε να ονομαστεί “πόλεμος των νερών”.

Τι σημαίνει όμως λειψυδρία στη σύγχρονη εποχή;

Ο όρος “λειψυδρία” αναφέρεται στη διαθεσιμότητα του νερού με βάση τον οικονομικό νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, δηλαδή του κεντρικού οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν όλες τις κοινωνίες και έχει να κάνει με την απεριόριστη ανθρώπινη επιθυμία σε έναν κόσμο περιορισμένων πόρων. Ορισμένες περιοχές, λόγω της αύξησης του πληθυσμού και της αυξανόμενης κατά κεφαλήν κατανάλωσης, αντιμετωπίζουν ανησυχητική αύξηση της ζήτησης για το νερό στη διαδικασία παραγωγής τροφίμων, στην ενέργεια και στη βιομηχανία, ενώ την ίδια στιγμή η προσφορά βρίσκεται σε στασιμότητα ή ακόμα και σε πτώση. Σε πολλές χώρες με ολοένα και πιο συρρικνούμενες ποσότητες νερού, όπως η Ιορδανία και το Ισραήλ, οι λύσεις δεν είναι προφανείς και η αύξηση της προσφοράς νερού συνεπάγεται ένα τεράστιο κόστος.

Πολλοί αναλυτές έχουν προβλέψει ότι οι εντάσεις για το νερό θα αυξηθούν με ταχύτερο ρυθμό από ό,τι στο παρελθόν. Σε χώρες όπως η Αίγυπτος και το Ουζμπεκιστάν, έχει γίνει πρόοδος σχετικά με τη διατήρηση του νερού, ωστόσο παραμένει αναγκαία η παροχή νερού από γειτονικές χώρες.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η υποβάθμιση της ποιότητας των υδάτων. Η γεωργία είναι η μεγαλύτερη ρυπογόνα δραστηριότητα, καθώς έχει ολοένα και σοβαρότερες επιπτώσεις για τους υδάτινους πόρους, οι οποίες εκδηλώνονται με τη μορφή λειψυδρίας και καταστροφής οικοσυστημάτων. Αιτία είναι η όλο και πιο εντατική χρήση χημικών (ζιζανιοκτόνα, λιπάσματα, φυτοφάρμακα και πρόσθετα τροφίμων) για να αυξηθεί η παραγωγή, γεγονός που έχει μολύνει τους υδάτινους πόρους πάνω και κάτω από τη γη.

Παράλληλα, η τάση των κρατών για αυτάρκεια στην γεωργική παραγωγή, που προϋποθέτει εντατικοποίηση των παραδοσιακών καλλιεργειών με σύγχρονα εγγειοβελτιωτικά έργα – και άρα εκτεταμένη και συνεχή χρήση νερού - έχει σαν αποτέλεσμα την εξάντληση του νερού σε οριακά επίπεδα. Επίσης, η οικιακή και η βιομηχανική ρύπανση βρίσκεται επίσης σε άνοδο και επηρεάζει σταδιακά τόσο τις βιομηχανικές όσο και τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, τέσσερα ποτάμια μπορούν να χαρακτηριστούν μήλα της έριδος και να αποτελέσουν αιτία διένεξης: ο Νείλος, ο Ιορδάνης, ο Τίγρης και ο Ευφράτης. Κατ' αντιστοιχία, οι ομάδες κρατών που μπορούν να θεωρηθούν αντίπαλοι για το νερό είναι οι Αίγυπτος – Σουδάν – Αιθιοπία – Ουγκάντα, οι Ιορδανία – Συρία – Λίβανος – Ισραήλ και οι Τουρκία – Συρία – Ιράκ- Ιράν.

O Richard Damania, επικεφαλής οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα, προβλέπει ότι χωρίς επαρκή αποθέματα νερού, η οικονομική ανάπτυξη στις πιο φτωχές χώρες του πλανήτη, θα μπορούσε να μειωθεί κατά 6% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα με τον Damania, η αστάθεια στην Υεμένη έχει τις ρίζες της στην κρίση αποθεμάτων νερού, ενώ η λειψυδρία αποτέλεσε παράγοντα αποσταθεροποίησης στη Συρία. Επίσης, η Ιορδανία έχει υπόγειους υδροφορείς ως μόνη πηγή νερού σε μια περίοδο που η χώρα υποδέχτηκε μισό εκατομμύριο Σύριους πρόσφυγες.

Ειδικότερα, το ζήτημα ελέγχου και κατοχής των υδάτινων αποθεμάτων ενεργοποιεί δύο νόμους καθολικής ισχύος που διέπουν την πολιτική πρακτική των λαών και των κυβερνήσεων και εμποδίζουν την απαιτούμενη αρμονική συνεργασία. Ο πρώτος αφορά την ηγεσία των κρατών και αφορά το ζήτημα “περιφερειακής δύναμης” ή στο χειρότερο δυνατό σενάριο, της “εξαρτησιακής υποτέλειας” μιας χώρας. Ο δεύτερος νόμος έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά των πολιτών των κρατών και αφορά τον φόβο της στέρηση του νερού ως αγαθού.

Οι εντάσεις μεταξύ των μεσανατολικών κρατών με αντικείμενο τα υδάτινα αποθέματα δεν αποτελούν πρόσφατο προϊόν δημογραφικών πιέσεων ή συγκεκριμένων ενεργειών του ενός ή του άλλου κράτους, αλλά πρόκειται για γεγονότα με ιστορική διάρκεια και πολύπλοκους γεωπολιτικούς συσχετισμούς. Όπως έχει δείξει η ιστορική εμπειρία, οι συγκρούσεις για το νερό θα αυξάνονται όσο αυξάνονται και οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα κράτη.


Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ζήτησε από τις δυτικές χώρες να υποστηρίξουν τον αγώνα της Άγκυρας εναντίον του ΡΚΚ, ενώ κατηγόρησε τους Ευρωπαίους ότι αφήνουν τους Κούρδους αντάρτες να δρουν ελεύθερα στο έδαφός τους.

Ο Ερντογάν, ο οποίος έκανε τις δηλώσεις στη διάρκεια συνεδρίασης της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη, δήλωσε πως περιμένει υποστήριξη από τις χώρες της συμμαχίας εναντίον «όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων», αρχίζοντας από την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος και το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK)

«Αυτοί που τηρούν στάση αναποφάσιστου θα πληγούν με τη σειρά τους, αργά ή γρήγορα», προειδοποίησε ο τούρκος πρόεδρος πριν κατηγορήσει την ΕΕ, η οποία χαρακτηρίζει το PKK «τρομοκρατική οργάνωση», όπως και η Άγκυρα, ότι επιδεικνύει ανοχή στους κούρδους αυτονομιστές.

«Δεν μπορούμε να χωνέψουμε το γεγονός ότι τα μέλη του PKK (…) μπορούν να μετακινούνται πολύ ελεύθερα μέσα στις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να επιδεικνύουν πορτρέτα του αρχηγού τους στους διαδρόμους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου», δήλωσε ο Ερντογάν.

Στο μεταξύ, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ εξέφρασε σήμερα από την πλευρά του την «αλληλεγγύη» της συμμαχίας με την Τουρκία μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, προσθέτοντας πως η Τουρκία έχει το «δικαίωμα» να ασκήσει διώξεις σε βάρος των πραξικοπηματιών.

Ο Στόλτενμπεργκ πρόσθεσε πάντως ότι υπογράμμισε στις τουρκικές αρχές πως τα μέτρα αυτά πρέπει να λαμβάνονται μέσα στο πλαίσιο του κράτους δικαίου.

Ο Στόλτενμπεργκ δεν αναφέρθηκε στα αιτήματα για άσυλο τα οποία κατατέθηκαν μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από τούρκους αξιωματικούς που υπηρετούσαν στις δομές του ΝΑΤΟ.

Ευρωβουλευτές εμποδίσθηκαν να συναντήσουν στη φυλακή τον Ντεμίρτας, ηγέτη του φιλοκουρδικού κόμματος HDP

Οι τουρκικές αρχές εμπόδισαν σήμερα ευρωβουλευτές να συναντήσουν τον ηγέτη του κύριου φιλοκουρδικού κόμματος της χώρας, τον Σελαχατίν Ντεμίρτας, που είναι προφυλακισμένος στο πλαίσιο μιας έρευνας για «τρομοκρατία», έκανε γνωστό δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου.

Η ομάδα από περίπου δέκα βουλευτές του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚ), με επικεφαλής τον πρόεδρό τους, τον Βούλγαρο Σεργκέι Στάνισεφ, έμεινε αποκλεισμένη μπροστά στην πύλη της φυλακής της Αδριανούπολης (Εντίρνε, βορειοδυτική Τουρκία), κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Ντεμίρτας βρίσκεται προφυλακισμένος από την αρχή του μήνα.

«Δεν είναι μόνος, η πολιτική οικογένειά μας είναι αλληλέγγυα μαζί του», δήλωσε ο Στάνισεφ στη διάρκεια μιας αυτοσχέδιας συνέντευξης Τύπου μπροστά από τη φυλακή, χαρακτηρίζοντας «θλιβερή» τη σύλληψη του Ντεμίρτας και «κακό πολιτικό σινιάλο από την πλευρά των τουρκικών αρχών».

Η επίσκεψη αυτή πραγματοποιείται περισσότερο από δύο εβδομάδες μετά την προφυλάκιση των συμπροέδρων του Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) Σελαχατίν Ντεμίρτας και Φιγκέν Γιουκσέκνταγ, που κατηγορούνται για «τρομοκρατικές» δραστηριότητες που σχετίζονται με το Εργατικό Κόμμα του Κουrδιστάν.

Η σύλληψή τους επικρίθηκε έντονα από την ΕΕ και προκάλεσε ένταση στις σχέσεις ανάμεσα στην Άγκυρα και τις Βρυξέλλες, οι οποίες διέρχονται μια ιδιαίτερα θυελλώδη περίοδο, καθώς ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έφθασε να μιλήσει για δημοψήφισμα αναφορικά με τη συνέχιση ή όχι των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Ο Στάνισεφ δεν απέκλεισε «ένα πάγωμα των διαπραγματεύσεων ως πολιτικό σινιάλο» προς την κατεύθυνση της Τουρκίας, προσθέτοντας πως δεν μπορεί να υπάρξει «συμβιβασμός» σχετικά με τα ενταξιακά κριτήρια.

Ένας βουλευτής του HDP που ήταν παρόν σήμερα στην αντιπροσωπεία, ο Χισιάρ Εζσόι, κατηγόρησε τις τουρκικές αρχές ότι «απομονώνουν» τους φυλακισμένους φιλοκούρδους αξιωματούχους. «Μείωσαν τις σχέσεις με το εξωτερικό», πρόσθεσε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ στην Αθήνα έδειξε για μία ακόμη φορά την ελαφρότητα και τον ξεπεσμό μας. Ο πρωθυπουργός μας, ο πρώτος «αριστερός», στεκόταν σαν βρεγμένο γατάκι μπροστά στον εκπρόσωπο της υπερδύναμης, η οποία δεν παύει από του να σπέρνει πολέμους και συμφορές σε μεγάλη έκταση του πλανήτη. Ασφαλώς θα αισθανόταν αμήχανος, καθώς ο ελληνικός λαός είχε στραμμένο το βλέμμα επάνω στον πρωθυπουργό της «υπερήφανης» χώρας μας! Η πρώτη συνάντηση των ανδρών στον «Λευκό οίκο», πριν από την εκλογική επικράτηση του κυβερνώντος κόμματος στις εκλογές, έγινε μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα του πλήθους. Ασφαλώς τότε η θέση του ακούοντος, διότι είναι εύκολο να εννοήσομε ποιος υπήρξε ο ομιλών, ήταν πολύ πιο άνετη.

Οι δημοσιογράφοι και οι σχολιαστές για μία ακόμη φορά παραμυθίασαν τον λαό μας με ενθουσιώδεις σχολιασμούς της ομιλίας του Αμερικανού προέδρου και προσφορά ελπίδων, που αναδύονται από τις δήθεν υποσχέσεις του για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση με την ελάφρυνση του χρέους. Φάνηκαν να αγνοούν ότι ο Ομπάμα παραδίδει την εξουσία στον νεοεκλεγέντα πρόεδρο σε διάστημα ενός διμήνου. Και ο λαός κολακεύτηκε και έδειξε άκριτα υπερβολική αισιοδοξία για την ευοίωνη προοπτική της χώρας μας λησμονώντας το πλήθος των κολακιών ξένων ηγετών κατά το παρελθόν και τα επακόλουθα οδυνηρά για τη χώρα μας συμβάντα με ενέργειές τους.

Η ομιλία του προέδρου ήταν πολύ καλή και πολύ προσεγμένη. Κατ’ αυτήν προβλήθηκαν αρκούντως οι ικανότητες του. Ομίλησε από στήθους επί ώρα με ειρμό και σοβαρότητα, αλλά και με τρόπο που κολάκευσε το εθνικό μας φιλότιμο, ενός λαού, που το πλήθος των αποδομητών της ιστορίας μας με εξέχουσες θέσεις στην πολιτική ζωή, στα πανεπιστήμια και στον χώρο της διανόησης επιχειρούν να εμποτίσουν με φίλτρα λήθης της εθνικής του καταγωγής, ενώ στο νεοαπαγές, σε σχέση με την μακραίωνη ιστορία του ανθρωπίνου είδους, έθνος των ΗΠΑ επιχειρείται η με κάθε τρόπο εθνική ενδυνάμωση στη βάση του πολύ φθηνού «αμερικανικού ονείρου» της ευμάρειας δηλαδή, η οποία όντως έχει επιτευχθεί κατά την μεταπολεμική περίοδο, ευμάρειας, η οποία είναι ποτισμένη με τον ιδρώτα και το αίμα πλήθους λαών!

Ο Ομπάμα αποχαιρετά την πολιτική για να στραφεί σε άλλες επικερδείς ασχολίες. Τα απομνημονεύματα του θα μοσχοπωληθούν και οι προσκλήσεις για ομιλίες σε πανεπιστήμια θα διαδέχονται η μία την άλλη. Ποιος θα αποτιμήσει όμως το έργο του, ώστε να εξαχθεί το συμπέρασμα, αν η πολιτική του υπήρξε επιτυχημένη, προς όφελος δηλαδή του αμερικανικού, τουλάχιστον, λαού. Θα είμασταν εξωπραγματικοί ιδεαλιστές, αν πιστεύαμε ότι το συμφέρον του λαού αυτού συμπίπτει με τα συμφέροντα των άλλων λαών, ύστερα από τα όσα γράψαμε πιο πάνω. Ο Ομπάμα άσκησε την προεδρία των ΗΠΑ επί οκταετία. Ας θυμηθούμε κάποιες από τις προεκλογικές του υποσχέσεις προς τον λαό του. Στο εσωτερικό θα φρόντιζε για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εκατομμυρίων ανασφαλίστων πολιτών. Εκείνο που βλέπουμε να επικρατεί είναι η μίμηση του αμερικανικού προτύπου από τις ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες, η μία μετά την άλλη στρέφουν την πλάτη προς το κοινωνικό κράτος. Μάλιστα στη χώρα μας επί πρώτης «αριστερής» κυβερνήσεως ετοιμάζεται ο ενταφιασμός του εθνικού συστήματος υγείας, το οποίο παρέδωσαν ετοιμοθάνατο οι προασκήσαντες την εξουσία!

Η κυβέρνηση Ομπάμα θα φρόντιζε επίσης για τον τερματισμό κάποιων πολέμων που είχαν εξαπολύσει προκάτοχοί του και τη βελτίωση των σχέσεων με χώρες έναντι των οποίων είχε καλλιεργηθεί ψυχροπολεμικό κλίμα. Ασφαλώς και αυτό θα ήταν κίνηση ευεργετική όχι μόνο πλήθους άλλων λαών, αλλά και του αμερικανικού, ο οποίος επιβαρύνεται οικονομικά και με αίμα από τις συρράξεις, τις οποίες επιδιώκουν οι παραγωγοί και οι έμποροι όπλων. Υποσχέθηκε ακόμη ότι θα έκλεινε και το στρατόπεδο του Γκουαντάναμο, για το οποίο, αν και δεν έχουμε σαφείς πληροφορίες, μικρή είναι η αμφιβολία ότι πρόκειται για κολαστήριο, κατ’ αναλογία προς τα ναζιστικά και σταλινικά ή ακόμη χειρότερο, δηλαδή «επιστημονικότερο»! Έχοντας στα χέρια της τις εξαγγελίες και όχι τα πεπραγμένα του προέδρου, η επιτροπή για την απονομή του βραβείου Nobel ειρήνης έσπευσε να του το απονείμει άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του κατά την πρώτη προεδρία, ευτελίζοντας στο έπακρο τον θεσμό ή καθησυχάζοντάς μας με τη σκέψη ότι μετά τον Κίσιγκερ, σ’ οποιοσδήποτε απονεμηθεί, ασφαλώς αυτός θα είχε κάτι καλύτερο να επιδείξει στη σταδιοδρομία του υπέρ της ειρήνης από τον πρώην υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ. Τώρα ο Ομπάμα μας αποχαιρετά έχοντας στο «ενεργητικό» του την επιδείνωση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, όπου τρείς χώρες, Ιράκ, Συρία και Λιβύη έχουν καταρρεύσει υπό τα συντονισμένα πλήγματα των νατοϊκών δυνάμεων και ενός στρατού μισθοφόρων δολοφόνων, οι οποίοι προβάλλονται, με αρκετή καθυστέρηση, ως φανατικοί ισλαμιστές, ενώ είναι πλέον γνωστή η ουσιαστική συμβολή στην συγκρότηση, εκπαίδευση, εξοπλισμό και αποστολή τους στις κατεστραμμένες χώρες των ΗΠΑ και των συμμάχων της στην περιοχή, Σ. Αραβίας, Εμιράτων και Τουρκίας. Αποκαλυπτική είναι η φωτογραφία από τη συνάντηση του γερουσιαστού Μακκαίην με ηγέτες του ISIS, η οποία προβλήθηκε ακόμη και από το CNN!

Όσο για την κατανόηση του Ομπάμα προς τα εθνικά μας δίκαια, για τα οποία απαξιούν να συζητήσουν οι «δημοκρατικές» δυνάμεις των ποικίλων διεθνιστών, υπενθυμίζω ότι ακόμη και οι ασθενέστατοι γείτονές μας στη Βαλκανική, Αλβανία και ΠΓΔΜ, μας λοιδωρούν και εκδηλώνουν σαφή εχθρική έναντί μας στάση. Και για μεν την πρώτη χώρα επιχειρηματολογούν οι οπαδοί του «ναι σε όλα» τονίζοντας ότι βρίσκεται αυτή υπό την επιρροή της νεοοθωμανικής Τουρκίας, για τη δεύτερη όμως σιωπούν, αν και γνωρίζουν ότι η Βαλκανική στο σύνολό της βρίσκεται υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν τεθεί από μακρού στην υπηρεσία του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Συνεπώς τα βόρεια σύνορά μας έκλεισαν όχι επειδή το επιθυμούσε η Ουγγαρία, αλλά επειδή έδωσε εντολή η Ουάσιγκτον, υπηρετώντας τα σχέδια των τραπεζιτών, οι οποίοι έχουν ορίσει «βαλκανιάρχη» τον Σόρος, τον εκλεκτό πλήθους ΜΚΟ με «θαυμαστό» έργο (!) και πολλών «προοδευτικών». Και για να μην αφήσουμε να αιωρούνται τα γραφόμενα ως φαντασιώσεις, υπενθυμίζουμε ότι σε πρόσφατο άρθρο γράψαμε την πληροφορία, μέσω του διαδικτυακού τόπου WikiLeaks, για τη συγκρότηση της πρώτης (και ασφαλώς και της δεύτερης) κυβέρνησης Ομπάμα καθ’ υπόδειξη των τραπεζικών κύκλων. Και οι τραπεζίτες δεν ανήκουν σε άλλο κύκλωμα απ’ εκείνο που ελέγχει την παγκόσμια αγορά πετρελαίου και τροφίμων και εκείνο που παράγει και διακινεί οπλικά συστήματα του δυτικού κόσμου. Γι’ αυτό και είναι το κύκλωμα που εντέλλεται να διεξάγονται πόλεμοι, ασφαλώς για το καλό όχι κάποιου λαού, ακόμη και του αμερικανικού, αλλά για τη συσσώρευση και άλλου πλούτου στις τράπεζές τους. Αυτό είναι που πιέζει να «επιλυθεί» το κυπριακό ζήτημα σε βάρος του ελληνισμού.

Κάποιοι, παρά τις επιφυλάξεις, εξέφρασαν συγκρατημένη αισιοδοξία ότι μπορεί ο απρόβλεπτος Τράμπ να επιτύχει σε τομείς που απέτυχε ο Ομπάμα. Σαν να είναι αυτός απρόβλεπτος ακόμη και στους τραπεζίτες! Οι άνθρωποι όμως οι στερημένοι από την θεία ελπίδα, έχουν απόλυτη την ανάγκη της ενδοκοσμικής ελπίδας. Και αυτή μπορεί να θεμελιωθεί στο μέλλον, την μόνη υπερβεβαιότητα των ανθρώπων χωρίς Θεό, όπως γράφει με δόση υπερβολής ο Αλμπέρ Καμύ! Δεν απομένει να δούμε να λαμβάνει και ο Τραμπ προκαταβολικά το βραβείο Nobel ειρήνης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Την ώρα που ο αλβανικός εθνικισμός κτυπάει κόκκινο και στρέφεται όλο και πιο συντονισμένα εναντίον της χώρας μας επιχειρώντας να εξαφανίσει την ελληνική παρουσία σε περιοχές όπως η Χειμάρρα και να κατασκευάσει θέμα αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα, υπάρχουν φορείς στην χώρα μας που προτείνουν ευρωπαϊκά διασυνοριακά προγράμματα για την προβολή της κοινή μας κληρονομιάς, του …Αλή Πασά.

Όταν έχει εγκαταλειφτεί πλήρως η ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, και η ελληνική παρουσία στην Βόρεια Ήπειρο, όταν τα άνω των 200 εκατομμυρίων ευρώ διασυνοριακών προγραμμάτων κατευθύνονται σε μη μειονοτικές περιοχές , θυμηθήκαν να προβάλλουν τώρα την κοινή πολιτιστική κληρονομιά της Ηπείρου εστιασμένη στον εκ Τεπελενίου Αλή Πασά …

Με έγγραφο της και μάλιστα «εξαιρετικά επείγον» η Εφορία Αρχαιοτήτων των Ιωαννίνων υπέβαλλε πρόταση στο πλαίσιο του προγράμματος Interreg (Ελλάδα –Αλβανία ΙΙΙV 2014-2020) για έργο που θα συμπεριλάβει την αποκατάσταση και επαναχρηση του κτηρίου της οθωμανικής βιβλιοθήκης στο Κάστρο των Ιωαννίνων.

Στόχος του έργου όπως αναφέρεται στο εισηγητικό έγγραφο , που θα φέρει τον τίτλο “Virtual Technologies and Novel Museological Explorations for the promotion of cross-border cultural assets in Ioannina and Tepelene”, θα είναι η διαμόρφωση δύο μουσειακών διαδραστικών χώρων πολιτισμού στα Ιωάννινα και το Τεπελένι, που θα φιλοξενούν εκθέσεις με καινοτόμες πολυμεσικές εφαρμογές και φυσικά αντικείμενα.

Είναι προφανές ότι η φιλοσοφία του έργου οδηγεί σε μια ενιαία αντίληψη περί κοινότητας πολιτιστικής κληρονομιάς η οποία απλώς ενισχύει την επιχειρηματολογία και τους ισχυρισμούς που αμφισβητούν τον ελληνικό χαρακτήρα της Ηπείρου.

Δεν είναι τυχαίο ότι την υλοποίηση του έργου σύμφωνα με την πρόταση θα αναλάβουν από ελληνικής πλευράς ο Δήμος Ιωαννιτών και το Ινστιτούτο Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΙΠΤΗΛ) του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ) ενώ από αλβανικής πλευράς, απευθείας το Υπουργείο Πολιτισμού της Αλβανίας , ο Δήμος Τεπελενίου και η Μη Κυβερνητική Οργάνωση “Green Point”.

Όπως αναφέρει στην πρόταση της η Εφορία Αρχαιοτήτων, θα «αναλάβει τη συλλογή του υλικού προς ψηφιοποίηση για τη δημιουργία της έκθεσης, την επίβλεψη της ιστορικής τεκμηρίωσης και της μουσικολογικής εφαρμογής. Το περιεχόμενο της έκθεσης θα εστιάσει στο ιστορικό παλίμψηστο και τα εν γένει μνημεία του Κάστρου των Ιωαννίνων (με έμφαση στη βυζαντινή και οθωμανική περίοδο), στα οθωμανικά μνημεία της πόλης και της ευρύτερης περιοχής, καθώς και την παρουσία του Αλή πασά στην πόλη των Ιωαννίνων.

Η έκθεση θα περιλαμβάνει πολυμεσικές εφαρμογές σχετικά με τα μνημεία, εποπτικό υλικό ενημέρωσης και φυσικά αντικείμενα (π.χ. αναφορικά με τα ευρήματα που προέκυψαν από ανασκαφικές έρευνες στονπεριβάλλοντα χώρο της Οθωμανικής «Βιβλιοθήκης».

Στην αλβανική περιοχή, ο Δήμος Τεπελενίου θα αναλάβει την αναβάθμιση τμήματος του χώρου του Ιστορικού Μουσείου στο Τεπελένι, την προμήθεια εξοπλισμού και τη λειτουργία του χώρου. Το Υπουργείο Πολιτισμού της Αλβανίας προβλέπεται να αναλάβει τη μουσειολογική μελέτη και τον καθορισμό του περιεχομένου της σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων, και η “Green Point” θα αναλάβει την δημιουργία του ψηφιακού περιεχομένου του μουσείου και τις δράσεις δημοσιότητας. Η έκθεση θα εστιάζει στην ιστορία και την κληρονομιά του Αλή Πασά.

Ο προτεινόμενος συνολικός προϋπολογισμός του έργου είναι 700.000 €, εκ των οποίων 400.000 θα διαχειριστεί η ελληνική πλευρά και 300.000 η αλβανική πλευρά.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένα σενάριο τρόμου από σύμβουλο της Μέρκελ για την περίπτωση που χαλάσει η συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας

Τι θα συμβεί εάν καταρρεύσει η συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας για την επανεισδοχή προσφύγων και μεταναστών; Η Ελλάδα θα μετατραπεί σε ένα κέντρο υποδοχής ατόμων που δεν θα έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν αίτημα ασύλου, κάτι σαν το επονομαζόμενο «Νησί της Χαράς» Ναούρου, έξω από την Αυστραλία (το οποίο η αυστραλιανή κυβέρνηση χρηματοδοτεί προκειμένου να απελαύνει εκεί όσους μετανάστες επιχειρούν να εισέλθουν στη χώρα).

Τα σύνορα στα Βαλκάνια θα στρατιωτικοποιούνταν και η -ούτως ή άλλως, εύθραυστη- περιοχή θα αποσταθεροποιούνταν, ενώ τα εξτρεμιστικά κόμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη θα ενισχύονταν και θα κέρδιζαν εντός του 2017 τις εκλογές σε Γαλλία, Αυστρία και Ολλανδία.

«Εναλλακτική»

Η πρόβλεψη δεν ανήκει σε συγγραφέα σεναρίων τρόμου, αλλά στον σύμβουλο της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ, «αρχιτέκτονα» της πολιτικής της για το Προσφυγικό, τον Αυστριακό ιδρυτή του think tank ESI Γκέραλντ Kνάους. Σε συνέντευξή του στο «Spiegel» ο Κνάους, που θεωρεί μία λύση τύπου Αυστραλίας ως «μοναδική εναλλακτική» στη συμφωνία με την Τουρκία, χαρακτηρίζει «ανεύθυνη και επικίνδυνη» τη στάση των εταίρων στην Ε.Ε., που δεν κάνουν αρκετά για να διαφυλάξουν τη συμφωνία αυτή.

Επικρίνει την έλλειψη αρκετών αποστολών της Ε.Ε. με επαρκές εξειδικευμένο προσωπικό, νομικούς και μεταφραστές για να διεκπεραιώνουν τη διαδικασία του ασύλου, όταν το ζητούν Ελλάδα και Ιταλία. «Ο στρατηγικός στόχος πρέπει να είναι να μπορεί να αποφασίζεται η παροχή ή μη ασύλου εντός τεσσάρων εβδομάδων» τονίζει.

«Να συνηθίσουν τους μετανάστες οι Χιώτες»

Προκαλεί την τοπική κοινωνία της Χίου ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μπαλάφας, ο οποίος μετέβη χθες στο ακριτικό νησί μετά τα έκτροπα στην προσφυγική δομή της Σούδας. «Δυστυχώς, δεν υπάρχει η δυνατότητα αύριο να αδειάσει το νησί από τους μετανάστες. Πρέπει οι κάτοικοι να συνηθίσουν για ένα διάστημα να συμβιώνουν με έναν αριθμό μεταναστών που θα μείνουν στο νησί» ανέφερε σχετικά.

Στις συσκέψεις που έγιναν, διατύπωσε πρόταση «όχι να δημιουργηθούν καινούργιες δομές, αλλά να αντικατασταθεί η δομή της Σούδας από μια καλύτερη», σε χώρο έξω από την πόλη, στην πρώην χωματερή ΧΑΔΑ, όπου η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ έχει εξασφαλίσει κονδύλια 3.000.000 ευρώ, με διαβεβαιωμένες περιβαλλοντικές μελέτες και με την ελπίδα να ακυρωθούν τα αίτια που προκάλεσαν τα πρόσφατα συγκρουσιακά γεγονότα...

Ο Γ. Μπαλάφας συναντήθηκε με τον δήμαρχο Μανώλη Βουρνού, τους αντιδημάρχους και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου Χίου, και αργότερα με τον αντιπεριφερειάρχη Σταμάτη Κάρμαντζη, και φάνηκε να συντάσσεται με το τοπικό αίτημα για σταδιακή εκκένωση του καταυλισμού.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Ευτελιζόμαστε διαρκώς. Είθισται η εξωτερική πολιτική μιας χώρας να είναι αντανάκλαση της εσωτερικής της ευμάρειας. Ακόμη και λάθος κινήσεις να γίνουν σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, απλώς παραμένουν λάθος κινήσεις που δύναται να διορθωθούν.

Όταν όμως η χώρα παρουσιάζει εσωτερική αδυναμία, αναγκάζεται σε υποχωρήσεις έναντι των γειτόνων, ακόμη και αν αυτοί δεν είναι ιδιαίτερα ισχυροί. Μια πτωχευμένη χώρα ακολουθεί πολιτική κατευνασμού, και αυτό απελευθερώνει την επιθετικότητα των αντιπάλων.

Ο Αλβανός πρωθυπουργός Εντι Ράμα (πρωθυπουργός μιας χώρας με δέκα φορές μικρότερο ΑΕΠ), μιλώντας στην πρώτη συνεδρίαση της αλβανικής διασποράς στα Τίρανα, δήλωσε πως «οι σχέσεις με την Ελλάδα είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας και γι’ αυτό παραμένει σταθερή γραμμή της εξωτερικής μας πολιτικής, η στρατηγική εταιρική σχέση μαζί της».

Φρόντισε όμως να τονίσει ότι «Οι γείτονές μας είχαν μάθει, εδώ στα Τίρανα, με υπάκουους συνομιλητές, όμως εμείς δεν έχουμε την πρόθεση να παραμείνουμε σιωπηλοί, σε επαναπομείναντα ζητήματα στις σχέσεις με την Ελλάδα, που πρέπει να ξεπεραστούν».

Δεν είναι τυχαία η χρονική στιγμή των αλβανικών λεονταρισμών, αφού η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, μετά από την πρωτοφανή ολιγωρία της Ελλάδας! Βέβαια το ελληνικό ΥΠΕΞ προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για την αποτυχία του, καλύπτεται πίσω από τον ισχυρισμό ότι η Επιτροπή δεν προτείνει ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Ωστόσο Έλληνες διπλωμάτες επισημαίνουν μια σειρά στοιχείων, που αποτελούν τακτική ήττα της ελληνικής πλευράς: Η Επιτροπή δεν έκανε καμία αναφορά στην ανάγκη σεβασμού των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας. Τονίζει την ανάγκη να υπάρξει διάλογος μεταξύ Αθήνας Τιράνων για τα διμερή προβλήματα - υπενθυμίζουμε ότι η ΕΕ σε αυτά εντάσσει και το Τσάμικο, όπως έγινε γνωστό από το non paper Κοτζιά. Η Ελλάδα ποίησε την νήσσαν επίσης στο θέμα της παράνομης απογραφής πληθυσμού του 2012, στην οποία απαγορεύθηκε η πλήρης καταγραφή των μειονοτήτων και του θρησκεύματος και έχει κριθεί παράνομη από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Με την υποτονικότητα της ελληνικής πλευράς ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός μεγεθύνεται, και ο Εντι Ράμα δρα εις βάρος των μακροπροθέσμων ελληνικών συμφερόντων.

Ποια θεωρούνται «εναπομείναντα ζητήματα»;

Υπενθυμίζεται ότι τον Ιούνιο οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών Κοτζιάς και Μπουσάτι, συμφώνησαν στα Τίρανα σε έναν «οδικό χάρτη» με στόχο την άρση των εμπλοκών και την ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων.

Τον Ιούνιο συμφωνήθηκε μεταξύ άλλων, να αρχίσει συζήτηση για τις θαλάσσιες ζώνες, το καθεστώς της εμπολέμου, τα δύο νεκροταφεία που ζητεί η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες για την ταφή των πεσόντων από τον Πόλεμο του ’40, και θέματα σχετικά με τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας. Το θέμα των Τσάμηδων πριν το non paper Κοτζιά, είχε μείνει υποτίθεται εκτός των διμερών θεμάτων.

Φυσικά το πλέον ακανθώδες είναι των θαλασσίων ζωνών, καθώς υπήρξε συμφωνία το 2009 την οποία ακύρωσε το συνταγματικό δικαστήριο της γείτονος. Ηθικός αυτουργό της ακύρωσης ήταν ο αλβανός πρωθυπουργός. (γράφαμε στις 28/06/2013 στο Protagon για τον Εντι Ράμα, χωρίς να διαθέτουμε… κληρονομικό χάρισμα: «Ο εν λόγω είναι μεταξύ εκείνων που υιοθέτησαν καθ´ εικόνα και ομοίωση την τουρκική στάση στο θέμα ΑΟΖ για το Καστελόριζο, και σαμποτάρισαν ανηλεώς την ελληνοαλβανική συμφωνία του 2009 - στην οποία περιλαμβάνεται και το πλαίσιο της ΑΟΖ. Οι αρνητές, μεταξύ των οποίων και ο Ράμα, ισχυρίζονται ότι τα διαπόντια νησιά, βορείως της Κέρκυρας, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα». Επίσης τονίζαμε «Ο νέος Αλβανός πρωθυπουργός καλλιέργησε σχέσεις σκοπιμότητας με μια μειονότητα που βρίσκεται σχεδόν σε εμπόλεμη κατάσταση με τη χώρα μας, τους Τσάμηδες, στηρίζοντας ακόμη και ψήφισμα περί γενοκτονίας των. Την ίδια ώρα αποδεχόταν το δόγμα της Μεγάλης Αλβανίας για να υπαναχωρήσει στη συνέχεια μετά πιέσεις των ευρωπαίων και αμερικανών. Ο ίδιος αντιστάθηκε στην ενσωμάτωση κοινοτικών κανόνων στο αλβανικό κράτος»).

Οι σχέσεις σκοπιμότητας που καλλιεργούσε τότε, πήραν σάρκα και οστά, αφού πλέον ο κ. Ράμα συνεργάζεται με το κόμμα των Τσάμηδων, το PDIU, και δεν μπορεί να τους αγνοήσει, πολύ περισσότερο που με την αυγή του νέου χρόνου η Αλβανία εισέρχεται ατύπως σε μακρόχρονη προεκλογική περίοδο με κατάληξη τις εκλογές του Ιουνίου.

Φυσικά η Ελλάδα σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με τις γειτονικές ώρες, επισείει συνέχεια το φόβητρο της μη ένταξης στην Ε.Ε. Όμως αυτό το φόβητρο έχει πλέον εξασθενήσει όπως έδειξε και η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι όποιες αντιρρήσεις μιας ασθενούς χώρας, που παρακαλάει συνεχώς τους εταίρους της, στερούνται δύναμης επιβολής τους, σε συνδυασμό και με μη επιτυχή διαχείριση εκ μέρους του αρμόδιου υπουργού, αλλά και με μια άπειρη κυβερνητική ηγεσία, η οποία ως πριν ενάμισι χρόνο, τα εθνικά προβλήματα τα εκλάμβανε ως εθνικιστικά.

Και στις ελληνοαλβανικές σχέσεις τα χειρότερα έρχονται.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το «δώρο» που άφησε στην ηγεσία της χώρας ο Ομπάμα

Ελπίζω τώρα που κατακάθισε η σκόνη από την επίσκεψη Ομπάμα να γίνει και μια σωστή ιδεολογική αποτίμηση της παρέμβασής του, πέραν των πτυχών που αφορούν το χρέος και την εξωτερική πολιτική. Διότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, πλην του ενικού και των φιλοφρονήσεων προς τον Alexis, έθιξε -αυτός, ένας φιλελεύθερος δημοκρατικός- ζητήματα που είναι ταμπού για την «αριστερή προοδευτική σκέψη» στην Ελλάδα. Μάλιστα, αν ήθελε κανείς να ξεχωρίσει την παρακαταθήκη που μας άφησε, θα υποστήριζε με άνεση ότι η έμφαση που έδωσε σε ζητήματα εθνικής - θρησκευτικής - πολιτισμικής ταυτότητας και η εμμονή του στην ανάδειξη της αρχαίας ελληνικής σκέψης είναι τα δώρα που μας άφησε. Ειδικότερα, το δώρο που άφησε στην ηγεσία μιας χώρας που όχι μόνο αρνείται συστηματικά να παραλάβει την κληρονομιά την οποία άφησαν οι προπάτορές της, αλλά την αποποιείται συνεχώς, σε κάθε ευκαιρία.

Στην ηγεσία μιας χώρας της οποίας η υπουργός Πολιτισμού θεωρεί «προγονοπληξία» την ενασχόληση με τους αρχαίους -καθόλου δεν φαίνεται να έπληξε ο πρόεδρος Ομπάμα μαζί τους στο Μουσείο της Ακρόπολης-, της οποίας ο προκάτοχος στο υπουργείο Πολιτισμού συκοφαντεί την Αμφίπολη και διακόπτει τη νομική διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα, της οποίας ο υπουργός Παιδείας μειώνει τις ώρες της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία, καταργεί τη διδασκαλία του «Επιταφίου του Περικλή» και αμφισβητεί την αξία των Θρησκευτικών. Ε, όσο να 'ναι, είναι «χαστούκι» πρώτης γραμμής για τον ΣΥΡΙΖΑ το να ακούς τον πλανητάρχη να θυμίζει τον Θουκυδίδη, τον Αριστοτέλη, τον Σωκράτη, τον Ηρόδοτο. Είναι «χαστούκι» πρώτης γραμμής για τον ΣΥΡΙΖΑ το να τριγυρνά στα μάρμαρα και τα αγάλματα για να βρει πού γεννήθηκε η πιο επαναστατική ιδέα στην ιστορία της ανθρωπότητας: η δημοκρατία. Είναι «χαστούκι» πρώτης γραμμής το να στέκεται και να θαυμάζει το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι «χαστούκι» στον ΣΥΡΙΖΑ να τον ακούς να θυμίζει στους εν Ελλάδι προοδευτικούς ότι το λάβαρο της Επανάστασης το σήκωσε ένας ιερέας.

Κρατώ, λοιπόν, και ελπίζω να το κρατήσουν και οι φίλοι μου στον ΣΥΡΙΖΑ το εξής απόσπασμα από τη δήλωση του Ομπάμα μπροστά στον Τσίπρα:
«Η παγκοσμιοποίηση σε συνδυασμό με την τεχνολογία και τις εξελίξεις της, σε συνδυασμό με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη ροή των πληροφοριών, ανατρέπουν εκ βάθρων τις ζωές των ανθρώπων με τρόπο απτό πολλές φορές, αισθητό. Κλείνει ένα εργοστάσιο και ξαφνικά μια ολόκληρη πόλη δεν έχει δουλειά. Αλλά και ψυχολογικά, ψυχικά, υπάρχει αβεβαιότητα, ο κόσμος είναι πιο αβέβαιος. Δεν έχουμε μια σαφή εικόνα της εθνικής μας ταυτότητας. Ο τόπος στον οποίο ζούμε αρχίζει να φαίνεται διαφορετικός, χάνουμε τον προσανατολισμό μας.

Βλέπουμε έναν Ντόναλντ Τραμπ και έναν Μπέρνι Σάντερς, δύο πολύ διαφορετικούς υποψηφίους, μη συμβατικούς, να έχουν μεγάλη επιτυχία στην κοινή γνώμη. Αυτό κάτι σημαίνει. Εχει σχέση με την παγκοσμιοποίηση; Ισως. Κάποιοι θέλουν να περιορίσουμε τα φαινόμενα της παγκοσμιοποίησης, να βάλουμε σε μια τάξη τους θεσμούς μας, να ικανοποιήσουμε τις άμεσες ανάγκες του ανθρώπου. Και, πολλές φορές, έχουμε και θέματα εθνικής ταυτότητας, θρησκευτικής ταυτότητας, πολιτισμικής ταυτότητας»...

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Εξ αιτίας υπόδικου συνδικαλιστή σύρονται ως μάρτυρες στα δικαστήρια της Ευελπίδων

Ιδιαίτερα ανήσυχος εμφανίζεται το τελευταίο δεκαπενθήμερο ο νεοσυριζαίος υπόδικος συνδικαλιστής της ΕΥΠ, Θ.Σ., μετά και τις αποκαλύψεις της kontranews για το ποιόν και την αντεθνική δράση του, καθ' όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας. Διοχετεύει μάλιστα εσκεμμένα στο προσωπικό ότι εξακολουθεί να χαίρει της εκτίμησης του Υποδιοικητή, Ι. Λιούκα, με τον οποίο βρίσκεται σε καθημερινή τηλεφωνική επικοινωνία, ενώ αφήνει και υπόνοιες για "παρεμβάσεις" της Δικαιοσύνης στη Δικαιοσύνη υπέρ του (!), στην περίπτωση που παραπεμφθεί σε δίκη για τη διαρροή άκρως απόρρητων εγγράφων από την Υπηρεσία την περίοδο της διακυβέρνησης Καραμανλή.

Αστειότητες θεωρούν συνάδελφοι του το επιχείρημα του ότι δεν ήταν δυνατόν να γνώριζε τις πληροφορίες, που προορίζονταν για τον τότε Πρωθυπουργό της χώρας, αφού "τα απόρρητα δελτία δεν κυκλοφορούν μόνα τους στους διαδρόμους της ΕΥΠ". Όσοι γνωρίζουν καλά τον Θ.Σ. ξέρουν ότι, παρότι δεν εργάστηκε ποτέ, εντούτοις, ακόμη και τις περιόδους που δεν ήταν εκλεγμένος συνδικαλιστής, συνήθιζε να μπαινοβγαίνει σε γραφεία επιχειρησιακού ενδιαφέροντος, προσπαθώντας να συλλέγει πληροφορίες για να τις χρησιμοποιήσει κατόπιν προς ίδιον όφελος.
Ο ύποπτος ρόλος του και παράνομη γνώση από μέρους του άκρως απόρρητων υποθέσεων της ΕΥΠ, έχουν αναφερθεί σε πλείστες αναφορές υπαλλήλων της Υπηρεσίας, οι οποίες - κατά περίεργο τρόπο - εξαφανίστηκαν από τη διεύθυνση διοικητικού, πριν καν ξεκινήσει οποιαδήποτε ανάκριση!
Το "Γεωγραφικό Σύστημα Διασυνοριακής Ασφαλείας κατά τη μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών", η υπόθεση του "EUROCOLLEGE", το οίκημα ασφαλείας της Διεύθυνσης Κατασκοπείας της ΕΥΠ στο κέντρο της Αθήνας, είναι μόνο μερικές από αυτές, για τις οποίες έντιμοι και ευσυνείδητοι υπάλληλοι κατηγορήθηκαν και απλώθηκαν άδικα αλλά δικαιώθηκαν πανηγυρικά από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Αναρωτιέται όμως κανείς πως ένας καθόλα αναρμόδιος, χαμηλόβαθμος, μη επιχειρησιακός υπάλληλος γνώριζε όλα τα παραπάνω;
Γιατί δεν τιμωρήθηκε ποτέ γι αυτό και για το γεγονός ότι έσυρε - μαζί με τους προστάτες του - δεκάδες συναδέλφους του στα δικαστήρια για ουσιαστικά ανύπαρκτες υποθέσεις, οι οποίες ξεπερνούν μέχρι σήμερα τις 30, με πάνω από 50 κατηγορούμενους υπαλλήλους της Υπηρεσίας! Αν υπολογιστούν δε και οι μάρτυρες υπεράσπισης και κατηγορίας, τότε περίπου 250 υπάλληλοι από τους 1200 της ΕΥΠ, έχουν παρελάσει από τα ανοικτά ακροατήρια της Ευελπίδων, έρμαιο του κάθε εγχώριου και ξένου πράκτορα!

Για το λόγο αυτό προφανώς ο Θ.Σ. περιοδεύει στις μονάδες της ΕΥΠ στην επαρχία, παρέα με τους δικούς του υποψήφιους για την εκλογή αιρετών στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο, στην προσπάθειά του για μια ακόμη φορά να το ελέγξει ενόψει και του επερχόμενου πειθαρχικού του.

Υπάλληλοι της Υπηρεσίας θεωρούν ότι ο έντιμος Διοικητής της ΕΥΠ κ. Γ. Ρουμπάτης πρέπει να απαγορεύσει στον υπόδικο για κακουργηματικές πράξεις υπάλληλο, στον όποιον έχουν επιβληθεί περιοριστικοί όροι και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, να επισκέπτεται ευαίσθητες ακριτικές μονάδες της Υπηρεσίας. Ιδιαίτερα τη μονάδα της ΒΑ Ελλάδας, το Διοικητή της οποίας από παλαιά και συστηματικά εκθέτει ο Θ.Σ., βγάζοντας πύρινες ανακοινώσεις εναντίον της συγκεκριμένης μονάδας από την εποχή που διατελούσε Πρόεδρος της Ομοσπονδίας των εργαζομένων.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν προστατεύονται οι υπάλληλοι της ΕΥΠ από τις αυθαιρεσίες απερίσκεπτων συνδικαλιστών... Κάτι που μπορεί να εξασφαλίσει μόνον ο Διοικητής Υπηρεσίας...

Πηγή​:​ ​Ε​φημερίδα ​"Κυριακάτικη ​Κontranews​"​



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Έστω και καθυστερημένα αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι το Κυπριακό εισέρχεται σε μία πολύ κρίσιμη φάση! Οι διεθνείς πιέσεις για «το κλείσιμο αυτού του μακροχρόνιου και... βαρετού προβλήματος», αν είναι δυνατόν και μέσα στο 2016, γίνονται όλο και πιο ασφυκτικές τόσο προς την Ελλαδική όσο και προς την Ελληνοκυπριακή (Ε/Κ) πολιτική ηγεσία. Εκτιμάται μάλιστα ότι και η επίσκεψη Ομπάμα συνδέεται και με το ζήτημα αυτό, την ώρα που ο Ερντογάν αναζητεί εναγωνίως μία εθνική νίκη. Ταυτοχρόνως δημιουργείται ένα τεχνητό κλίμα ευφορίας και υψηλών προσδοκιών για «θετική έκβαση» που είναι βέβαιο ότι σε περίπτωση αποτυχίας εξεύρεσης αμοιβαία αποδεκτής λύσης, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χρεωθεί αυτή στην Ελληνική πλευρά με ό,τι αυτό σημαίνει.

Με την δεύτερη φάση των συνομιλιών στο Μον Πελεράν για το εδαφικό και… άλλων πολλών θεμάτων, μεταξύ του Προέδρου της Κύπρου κ. Αναστασιάδη και του κατοχικού ηγέτη των Τουρκοκυπρίων (Τ/Κ) κ. Ακιντζί που αναμένεται ότι θα οδηγήσει στο τελικό πλαίσιο της «προτεινόμενης λύσης» αναπόφευκτα δημιουργούνται για τον Ελληνισμό βασανιστικά ερωτήματα. Και πώς να μην δημιουργούνται αυτά τα ερωτήματα όταν το Κυπριακό είναι το εθνικό μας ζήτημα που απασχολεί και πολύ σωστά, αδιάλειπτα την ελληνική εξωτερική πολιτική εδώ και 60 χρόνια και κάθε εχέφρων Έλληνας επιθυμεί την επίλυση του! Για ποια λύση όμως μιλάμε; Είναι μονόδρομος η οποιαδήποτε λύση εδώ και τώρα; Ή μήπως η μη λύση στην παρούσα χρονική συγκυρία είναι καλύτερη από μία καταστροφική λύση; Ποιοι κίνδυνοι ελλοχεύουν από την μη λύση όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και την Ελλάδα;

Είναι τεράστια αυταπάτη να θεωρούμε ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδης (να μην ξεχνάμε την υπόστασή του) διαπραγματεύεται με τον Τ/Κ ηγέτη κ. Ακιτζί. Στην πραγματικότητα διαπραγματεύεται με την ίδια την Τουρκία. Με μία Τουρκία όπου επικρατεί ο ισλαμο-συντηρητικός εθνικισμός διανθισμένος με τις νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις ενός προς το παρόν πανίσχυρου Ερντογάν. Η διαπραγμάτευση αυτή καθίσταται αυτόματα ιδιαίτερη και ακόμα πιο δυσχερής καθόσον τμήμα της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας κατέχεται από την Τουρκία.

Ας διαλύσουμε τις ευφραντικές μας ψευδαισθήσεις και ας αναρωτηθούμε. Eμείς πόσο «δίπλα» στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στους Ελληνοκυπρίους είμαστε ουσιαστικά, ως εθνικό κέντρο του Ελληνισμού αλλά και εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ελλαδική κοινή γνώμη δείχνει να μην ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στο Κυπριακό και για το τι μπορεί να έρχεται, καθόσον «ζαλισμένη» από την διαρκή περιδίνηση λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσεως. Παράλληλα διαφαίνεται ότι και μέρος του πολιτικού κόσμου δυσκολεύεται να αντιληφθεί τι συνθήκες στις οποίες κινείται το Κυπριακό και τις επιπτώσεις μιας κακής λύσεως.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τον πρώτο λόγο έχουν οι Ελληνοκύπριοι. Η πικρή εθνική αλήθεια είναι ότι είμαστε οι ηττημένοι του 1974 αλλά ήλθε πια η στιγμή του μεγάλου ερωτήματος. Μπορούμε να δεχθούμε ότι με την προδιαγραφόμενη λύση (με βάση αυτά που έχουν έλθει μέχρι σήμερα στην γνώση μας) είτε λέγεται διακυβέρνηση είτε εδαφικό και περιουσιακό είτε «Τούρκοι έποικοι» να νομιμοποιήσουμε όλα… μα όλα τα αποτελέσματα της παράνομης εισβολής και κατοχής. Πως λοιπόν υλοποιείται πρακτικά η διακηρυχθείσα αμέριστη συμπαράσταση του ελλαδικού πολιτικού κόσμου «στον Κυπριακό λαό και τις προσπάθειες της ηγεσίας του για εξεύρεση μίας δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης στα προβλήματα που δημιούργησε η τουρκική εισβολή». Ακούγεται τόσο όμορφο αλλά στερείται πρακτικής διάστασης.

Οι λεγόμενες ενδοκοινοτικές συνομιλίες έχουν κάνει μία μεγάλη διαδρομή μέχρι σήμερα και έχουν έλθει στο φως της δημοσιότητας πολλές πληροφορίες για την «πρόοδο» που έχει συντελεστεί και τα συμφωνηθέντα θέματα. Δεν θα επιχειρηθεί ανάλυση αυτών, άλλωστε επιφανείς Ε/Κ προσωπικότητες το έχουν κάνει και στο δικό μας liberal.gr αλλά και αλλού και συνεχίζουν να το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι μπορεί να μιλάμε όμως για Ομοσπονδία αλλά φαίνεται να οδεύουμε σε μία Συνομοσπονδία με τρεις Κυβερνήσεις, τρία Κοινοβούλια, τρία Ανώτατα Δικαστήρια και ένα σύστημα αποφάσεων που θα παραλύει την κεντρική διοίκηση. Μιλάμε για μία κεντρική διοίκηση όπου με την καταστρατήγηση της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων έχουμε βέβαιο ένα μηχανισμό «παραγωγής αδιεξόδων» που θα επιλύονται με την μέθοδο της… κλήρωσης! Ούτε εδαφικό αντίβαρο, όπως η επιστροφή της περιοχής της Μόρφου διαφαίνεται όπως κ. Ακιτζί και οι πατρόνες του στην Άγκυρα έχουν ξεκαθαρίσει, ούτε επιστροφή προσφύγων σε ικανό αριθμό θα επιτραπεί ενώ νομιμοποιείται η δημογραφική αλλοίωση της Νήσου με απόκτηση δικαιώματος Κύπριου πολίτη δεκάδων χιλιάδων Τούρκων εποίκων.

Μόνο κάποιος αφελής μπορεί να πιστέψει ότι η Τουρκία ενδιαφέρεται όντως για μία βιώσιμη λύση με ένα λειτουργικό κράτος για να εξασφαλίσει την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων. Αυτό που επιδιώκει η Άγκυρα είναι η νομιμοποίηση των τετελεσμένων που προήλθαν από την εισβολή και την κατοχή του 38% της Κύπρου και τελικά ο έλεγχος της Κύπρου. Το λεγόμενο από πολλούς «κοινοτικό κεκτημένο» (χωρίς να καταλαβαίνουν και τι είναι) δεν εξασφαλίζει από μόνο του την λειτουργικότητα του Κράτους και την συμβίωση χωρίς προβλήματα.

Οδηγούμαστε στην σύγκληση πολυμερούς διάσκεψης ίσως και μέσα στην περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων με βασικό θέμα την Ασφάλεια αλλά είναι περισσότερο από βέβαιο ότι στο τραπέζι θα τεθούν όλα τα θέματα. Αυτό θα σηματοδοτηθεί από την φερόμενη… επιτυχή έκβαση των συνομιλιών στο Μον Πελεράν που μάλλον θα ανακοινωθεί ίσως και μέσα στην σημερινή ημέρα. Φθάνει λοιπόν «η Ώρα μηδέν», ή ώρα της ευθύνης. Η Ελληνική Κυβέρνηση και ο πολιτικός κόσμος βρίσκεται μπροστά σε μία τεράστια ιστορική εθνική ευθύνη ανάλογη εκείνης που βρέθηκε η Ελλαδική πολιτική ηγεσία το 1960 πριν την υπογραφή των Συνθηκών της Ζυρίχης και Λονδίνου.

Στην παρούσα φάση απαιτείται εθνική ομοψυχία, αρραγές εσωτερικό μέτωπο και χάραξη Εθνικής Στρατηγικής σήμερα, όχι αύριο γιατί θα είναι αργά. Εφόσον επαληθευτούν οι εκτιμήσεις και πληροφορίες μας η Ελλαδική και η Ε/Κ ηγεσία θα πρέπει να βρεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πανέτοιμες για να εξασφαλίσουν τα εθνικά μας συμφέροντα μέσα από μία πολλή σκληρή διαπραγμάτευση. Πέρα από την κριτική που του έχουμε ασκήσει, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης όπως και το 2004 ο Τάσος Παπαδόπουλος διαχειρίζεται ένα θέμα που δεν αφορά μόνο στην Μεγαλόνησο αλλά ολόκληρο τον Ελληνισμό και για αυτό η Ελλάδα ως εγγυήτρια δύναμη έχει και το νόμιμο δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να αναλάβει τον ρόλο που της ανήκει.

Δεν είναι όμως μονόδρομος η οποιαδήποτε λύση εδώ και τώρα. Πολλοί, μεταξύ των οποίων και εγώ πιστεύουμε ότι θα είναι προτιμότερο να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες από τα να αποδεχτούμε ένα σχέδιο συμφωνίας με προτεινόμενη λύση που θα είναι χειρότερη της σημερινής υφιστάμενης κατάστασης, αφού θα νομιμοποιηθεί η «ΤΔΒΚ» και θα επεκταθεί ο πολιτικός έλεγχος της Τουρκίας σε ολόκληρη την Μεγαλόνησο έχοντας όμως έτοιμες και τις εναλλακτικές πολιτικές.

Ευχόμαστε λοιπόν την επίλυση του Κυπριακού αλλά λέμε όχι στην γεωστρατηγική παράδοση της Κύπρου στην Τουρκία η οποία θα συνιστά «καταστροφική λύση». Κάτι τέτοιο θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στο Αιγαίο και στη Θράκη. Μία δυσμενής για τα ελληνικά συμφέροντα λύση στην Κύπρο, είτε το θέλουμε, είτε όχι, είναι συνδεδεμένη με όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών προβλημάτων που δημιουργούνται από την αναθεωρητική πολιτική της γειτονικής μας χώρας και αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσουμε την αρνητική επίδραση.

Ως επίλογο θα ήθελα να υπενθυμίσω στον ΥΠΕΞ κ. Κοτζιά τι μας είχε υποστηρίξει ως πανεπιστημιακός δάσκαλος: «Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική οφείλει να αντιμετωπίσει το Κυπριακό όχι μόνο ως ένα ζήτημα αλληλεγγύης προς την Κύπρο αλλά ως ένα συστατικό του τόξου αμέσων ελληνικών συμφερόντων». Ελπίζω να προχωρήσει με γνώμονα αυτό!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η πιό δύσκολη ημέρα της βδομάδας είναι για το blog η Δευτέρα.
Το δευτεριάτικο σχόλιο πάντα είναι ένα πρόβλημα...
Το σαββατοκύριακο το blog αποφεύγει να ακούει ειδήσεις, αποφεύγει να συγχίζεται, προσπαθεί να μιμηθεί την ζωή όπως θά 'πρεπε να είναι χωρίς προδότες και προδοσίες.
Ως εκ τούτου αποφορτίζεται, και ώσπου να ξαναφορτίσει πάλι (κοινώς: να φορτώσει) έχει φτάσει ήδη το μεσημέρι της Δευτέρας.

Έτσι και σήμερα, για να πιάσουμε πάλι την μουρμούρα πρέπει να πιαστούμε από μιά φράση που το blog άκουσε στις πρωινές ειδήσεις: " Οι διαπραγματεύσεις με τους "θεσμούς" μπλα, μπλα, μπλα, και μπλα, μπλα, μπλα,..οι απόψεις για τα εργασιακά φαίνεται να είναι αγεφύρωτες..."

Ρε πόσες φορές έχουμε ακούσει το ίδιο παραμύθι χωρίς να ντρέπονται διόλου αυτοί που μας το λένε;

Ρε δε θα βρεθεί ένας σταθμός, ένας εκφωνητής που να πεί:    
"Όχι ρε, αυτή τη μ@λακία δεν την εκφωνώ πάλι, αντέστε @@@@θείτε!
Τί  "αγεφύρωτες" και παπαριές και μύδια καλαβρέζικα;
Αφού ρε ξεφτιλισμένοι κι αυτή η  "διαφορά"  θα   "γεφυρωθεί", και μάλιστα εσείς θα την "γεφυρώσετε", για να πάρετε τα φράγκα (που σκ@τά στα μούτρα σας θα πάρετε, όλα στους τοκογλύφους πάνε και χρεώνονται στον λαό), αλλά προπαντός για να παραμείνετε στην εξουσία.
Αφού κάθε διαφωνία και ρήξη με τους "θεσμούς" -που "θεσμοί" να σας ψάλλουν- θα σημάνει για εσάς το τέλος της καρέκλας.
Είσαστε ρε αναλώσιμοι για τους "θεσμούς" -που θεσμικά να ψοφήσετε.,
Περιμένουν κι άλλοι "πρόθυμοι" στην ουρά. Δεν τελειώνουν οι προδότες με σας.
Τρέμετε και πετάγεστε στον ύπνο σας μη τυχόν κάτι δεν θα πάει καλά με τις "διαπραγματεύσεις", μη τυχόν και μείνει κάτι "αγεφύρωτο" (κάτι δηλαδή απ' τις εντολές των τοκογλύφων που δεν υπογράψετε) και βρεθείτε εκτός εξουσίας και υπόδικοι για τα εγκλήματά σας.
Σκάστε λοιπόν και "γεφυρώνετε", αλλά μη μας ειρωνεύεστε κι από πάνω δευτεριάτικα πως είναι τάχα αγεφύρωτες οι διαφορές σας με την τρόϊκα.
Παλιάνθρωποι.
Ξεφτιλισμένοι.
Προδότες!"

Φορτίσαμε και φορτώσαμε πάλι πριν την ώρα μας.
Έτσι είμαστε εμείς όμως σαν λαός.
Φορτώνουμε, βρίζουμε, εκτονωνόμαστε.
Και οι άλλοι  "γεφυρώνουν"!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



H κατασκευή του αγωγού East-Med (εικόνα 1), θα έχει τεράστια γεωπολιτική σημασία για την Ελλάδα, γι’ αυτό τον αγκάλιασαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας. Τη μελέτη της κατασκευής του ανέλαβαν οι ΔΕΠΑ (Ελλάς), ΕDISSON (Ιταλία), Νoble Energy Inc., (ΗΠΑ), και συμμετέχουν το Ισραήλ και η Κύπρος. Άρα υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από πολλά κράτη για την κατασκευή του.

Του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου

Ήδη τα κοιτάσματα του Λεβιάθαν και της Αφροδίτης που ανήκουν στην Νoble Energy Inc. έχουν ένα απόθεμα φυσικού αερίου της τάξης των 27 τρις κυβ. ποδιών που ισοδυναμούν με 764 δις m3. Αν από αυτό το απόθεμα κρατήσουν το Ισραήλ και η Κύπρος το 40% για τις ανάγκες τους τότε η εξαγώγιμη ποσότητα του φυσικού αερίου ανέρχεται στα 458 δις m3. Επομένως, η διοχέτευση της ποσότητας των 15 δις m3 φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, για 30 χρόνια, είναι ήδη εξασφαλισμένη.

Γίνεται λοιπόν φανερό, ότι ο αγωγός East Med θα μεταφέρει τόσο φυσικό αέριο στην Ευρώπη όσο και ο TAP. Και όχι μόνο, δεδομένου ότι μετά την ανακάλυψη του κοιτάσματος βιογενούς φυσικού αερίου Ζορ στη διαχωριστική γραμμή των ΑΟΖ Αιγύπτου και Κύπρου φαίνεται να υπάρχουν και άλλα εξαιρετικά παρεμφερή κοιτάσματα (εικόνα 2).


Τα με 95% πιθανά αποθέματα βιογενούς φυσικού αερίου της Κύπρου ανέρχονται σε 1,4 τρις m3 και τα με πιθανότητα 50% αποθέματα φυσικού αερίου πλησιάζουν τα 4 τρις m3. Τα αποθέματα αυτά είναι 4 φορές περισσότερα από τα αποθέματα φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν άρα και κολοσσιαία η σημασία της κατασκευής του αγωγού East-Med.

H διέλευση του αγωγού East-Med μέσω Κρήτης, Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδας προς Ιταλία, ανοίγει και δυνατότητες βιομηχανικής ανάπτυξης των περιοχών. Η ΔΕΗ οφείλει να δημιουργήσει ΑΗΣ (ατμοηλεκτρικούς σταθμούς) σε Κρήτη και Πελοπόννησο, ούτως ώστε να μην έχουμε μόνο ένα ενεργειακό κέντρο στην Πτολεμαΐδα.

Μπορεί αρχικά στην Κρήτη να κατασκευάσει ΑΗΣ συνολικής ισχύος 1000 MW με φθηνό κυπριακό φυσικό αέριο, 9 $/Gj, έναντι του πανάκριβου ρωσικού, 13,5 $/Gj. Το ίδιο μπορεί να γίνει και στην Μεγαλόπολη της Πελοποννήσου. Διευκρινιστικά να αναφερθεί, ότι κάθε ΑΗΣ ισχύος 300 MW που λειτουργεί με φυσικό αέριο χρειάζεται ετησίως Gj η 212374375 Μ3 φυσικού αερίου.

Στην Κρήτη εάν τοποθετηθούν στρατηγικά οι ΑΗΣ θα μπορούν όλες οι πόλεις, Ηράκλειο, Χανιά και Ρέθυμνο, να χρησιμοποιήσουν την τηλεθέρμανση για την φθηνή θέρμανση σπιτιών και ξενοδοχείων όπως ακριβώς γίνεται στις πόλεις της Κοζάνης, Πτολεμαΐδας, Φλώρινας και Αμυνταίου. Την τεχνογνωσία την έχει η Αναπτυξιακή Κοζάνης (ΑΝΚΟ).

Παράλληλα μπορούν να αναπτυχθούν βιομηχανίες πλαστικών, γεωργικών φαρμάκων, λιπασματοβιομηχανίες κ.ο.κ. Το ποσό του φυσικού αερίου που θα αφαιρεθεί από τον αγωγό East-Med πριν φθάσει στην Ιταλία θα είναι της τάξης των 2 δις m3/ετησίως.

Βεβαίως, όταν αξιοποιηθούν τα νέα κοιτάσματα του βιογενούς φυσικού αερίου στην Κύπρο, περίπου 1,4 τρις m3 (εκτιμήσεις SPECTRUM και PGS) τότε θα συζητάμε και για τον East-Med 2 που θα μπορεί να μεταφέρει έως και 30 δις m3/ετησίως προς την Ευρώπη για τουλάχιστον 25 χρόνια. Σίγουρα μιλάμε για μια συνολική μεταφορά 45 τρις m3 φυσικού αερίου ετησίως προς την Ευρώπη για 25 χρόνια.

Και βεβαίως αν τα αποθέματα φυσικού αερίου στην Κύπρο φθάσουν τα 4 τρις m3, πιθανότητα 50%, ή ανακαλυφθούν και άλλα κοιτάσματα φυσικού αερίου στο Ισραήλ και στον Λίβανο τότε θα σκεφτούμε και την κατασκευή του East-Med 3.

Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ (USGS Technical Report 2010-3014, March 2010) έχει εκτιμήσει ότι τα αποθέματα φυσικού αερίου της λεκάνης της Λεβαντίνης (ΑΟΖ Ισραήλ και Λιβάνου) ανέρχονται σε 3,45 τρις m3. Μέχρι στιγμής ανακαλύφθηκαν μόνο το 1 τρις m3 στην ΑΟΖ του Ισραήλ.

Απομένουν άλλα 2,45 τρις m3 και για αυτό το Ισραήλ και ο Λίβανος έβγαλαν σε διαγωνισμό, το μεν Ισραήλ άλλα 20 θαλάσσια οικόπεδα (εικόνα 3), και ο Λίβανος 10 θαλάσσια οικόπεδα (εικόνα 4).


Ο πλούτος των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου

Το σύνολο των με 50% αποθεμάτων φυσικού αερίου στις ΑΟΖ Κύπρου, Ισραήλ και Λιβάνου ανέρχεται σε 7,5 τρις m3 εκ των οποίων η πιθανότητα εξαγωγής φυσικού αερίου προς την Ευρώπη θα υπερβαίνει ετησίως τα 60 δις m3 για 30 χρόνια, ήτοι λιγότερο από 2 τρις m3. Άρα, ο αγωγός East-Med 2 έχει 95% πιθανότητες να κατασκευαστεί και ο αγωγός Eat-Med 3 έχει 50% πιθανότητες να κατασκευαστεί.

Επίσης, η ΔΕΠΑ θα μπορέσει να διεκδικήσει τη μεταφορά του φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα «Πύρος» και «Αχιλλέας», μπλοκ 2 (εικόνα 5), η εκμετάλλευση των οποίων δόθηκε στην κοινοπραξία ΤOTAL 50%, EDISSON 25% και ΕΛΠΕ 25%. Το απόθεμα εκτιμάται σε 300 δις m3 φυσικού αερίου το οποίο μπορεί να μεταφερθεί στην αγορά των βαλκανικών χωρών.

Μελλοντικά, η ΔΕΠΑ μπορεί να διεκδικήσει και την μεταφορά του φυσικού αερίου από το μπλοκ 10 για το οποίο προσφορά για εκμετάλλευση έχουν δώσει τα ΕΛΠΕ στο ΥΠΕΝ. Σε αυτό το μπλοκ εκτιμάται ότι το απόθεμα μπορεί να υπερβαίνει τα 500 δις m3 φυσικού αερίου.

Αυτή η τροπή ανοίγει πλέον και τον δρόμο για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, δεδομένου ότι πάλι τα ΕΛΠΕ έχουν δώσει προσφορά για την εκμετάλλευση του μπλοκ 1 (εικόνα 4), όπου εκτιμάται ότι θα πρέπει να υπάρχουν κοιτάσματα αργού πετρελαίου της τάξης των 2 δις βαρελιών σε θαλάσσιο βάθος 30 μέτρων.

Η μεταφορά φυσικού αερίου από τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου μέσω Ελλάδας, κάτι που το επιδιώκει όχι μόνο η ΔΕΠΑ αλλά και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 5 ετών είναι η ορθή στρατηγική, και όχι αρχικά μέσω Τουρκίας και κατόπιν της Ελλάδας που είναι όχι μόνο αντίθετη προς τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας αλλά εγκυμονεί και εθνικούς κινδύνους λόγω των εκβιασμών που μπορεί να κάνει η Τουρκία προς την Ευρώπη ακόμα και για κάποιον «ακρωτηριασμό» της Ελλάδας, με αντάλλαγμα την ομαλή ροή του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Αυτή η φιλοσοφία της διέλευσης Ρωσικού ή ακόμα Ιρανικού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας και μετά Ελλάδας προς Ευρώπη δεν θα πρέπει ούτε ως αστείο να συζητείται. Αν οι Ρώσοι θέλουν να πουλήσουν φυσικό αέριο στην Ευρώπη γιατί δεν το στέλνουν μέσω Βουλγαρίας-Σερβίας-Κροατίας; Γιατί μέσω Τουρκίας και Ελλάδας; Μήπως έχουν κάτι άλλο στο μυαλό τους;

Με τις τελευταίες κινήσεις των εταιρειών ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ, Energean Oil Co., και ΕΛ.ΠΕ. αρχίζει να διαφαίνεται κάποιο φως στην εκμετάλλευση και την μεταφορά υδρογονανθράκων που θα οδηγήσει στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι πραγματικοί λόγοι που απομακρύνουν την Ιταλία από τη ζώνη του ευρώ και πώς μπορεί να λειτουργήσει το δημοψήφισμα ως καταλύτης. Οι ερώτηση που καλείται να απαντήσει η Μέρκελ και τα πιθανά σενάρια

Γράφει ο Wolfgang Munchau
Financial Times


Μετά το Brexit και τον Ντόναλντ Τραμπ ετοιμαστείτε για την επιστροφή της κρίσης στην ευρωζώνη. Αν ο Ματέο Ρέντζι, ο ιταλός πρωθυπουργός, χάσει το δημοψήφισμα για τις αλλαγές στο Σύνταγμα στις 4 Δεκεμβρίου περιμένω μια σειρά γεγονότων που θα θέσουν ερωτήματα για την συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη.

Τα βαθύτερα αίτια αυτής της εξαιρετικά ανησυχητικής πιθανότητας δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με το ίδιο το δημοψήφισμα. Το πιο σημαντικό είναι η απόδοση της ιταλικής οικονομίας από το 1999, οπότε υιοθέτησε το ευρώ. Η συνολική παραγωγικότητα των συντελεστών (total factor productivity), το κομμάτι βιομηχανική παραγωγή, το κομμάτι της οικονομικής παραγωγής που δεν εξηγείται από την εργασία και το κεφάλαιο υποχώρησε κατά περίπου 5% από τότε, όταν σε Γερμανία και Γαλλία αυξήθηκε κατά περίπου 10%.

Η δεύτερη αιτία ήταν η αποτυχία της ΕΕ να χτίσει μια κανονική οικονομική και τραπεζική ένωση μετά την κρίση της ευρωζώνης το 2010-2012 και να υιοθετήσει αντ’ αυτής τη λιτότητα. Αν θέλεις να ξέρεις γιατί η Αγκελα Μέρκελ δεν μπορεί να είναι ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου, δεν χρειάζεται να κοιτάξεις παραπέρα. Η γερμανίδα καγκελάριος δεν μπόρεσε καν να ηγηθεί της Ευρώπης όταν χρειάζονταν.

Ο συνδυασμός αυτών των δυο παραγόντων είναι οι μεγαλύτερες αιτίες για την σταδιακή αύξηση του λαϊκισμού στην Ευρώπη. Η Ιταλία έχει τρία κόμματα στην αντιπολίτευση και όλα υποστηρίζουν την έξοδο από το ευρώ. Το μεγαλύτερο και περισσότερο σημαντικό είναι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, ένα κόμμα που υπερβαίνει τον κλασσικό διαχωρισμό δεξιάς-αριστεράς. Το δεύτερο είναι το Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που μετατράπηκε γρήγορα σε αντι-ευρωπαϊκό μετά την εκδίωξη του πρώην πρωθυπουργού από την εξουσία το 2011. Το τρίτο είναι η αποσχιστική Λίγκα του Βορρά. Σε δημοκρατικές χώρες είναι σύνηθες η αντιπολίτευση να αναλαμβάνει εν τέλει την εξουσία. Να περιμένετε αυτό να συμβεί και στην Ιταλία.

Το δημοψήφισμα έχει σημασία γιατί θα μπορούσε να επιταχύνει την πορεία προς την έξοδο από το ευρώ. Αν ο Ματέο Ρέντσι χάσει, έχει πει πως θα παραιτηθεί, δημιουργώντας πολιτικό χάος. Οι επενδυτές ίσως θεωρήσουν ότι το παιχνίδι τελείωσε. Στις 5 Δεκεμβρίου η Ευρώπη μπορεί να ξυπνήσει με ένα άμεσο κίνδυνο αποσύνθεσης.

Στη Γαλλία, η πιθανότητα για νίκη της Μαρίν Λε Πέν δεν είναι πλέον ένα μακρινό ρίσκο. Από όλους όσους έχουν ως τώρα δηλώσει υποψήφιοι είναι η πλέον προετοιμασμένη. Υπάρχουν κάποιοι που θα μπορούσαν να τη νικήσουν, όπως ο Εμμανουέλ Μακρόν, ο πρώην μεταρρυθμιστής υπουργός Οικονομίας που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του την Τετάρτη. Ισως όμως δεν φτάσει στον τελικό γύρο των εκλογών καθώς στερείται κομματικού μηχανισμού.

Αν η Λε Πεν γίνει Πρόεδρος έχει υποσχεθεί να κάνει δημοψήφισμα για το μέλλον της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αν το δημοψήφισμα αυτό οδηγήσει σε Frexit, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα τελειώσει το επόμενο πρωί. Το ίδιο και το ευρώ.

Μια έξοδος της Γαλλίας ή της Ιταλίας από το ευρώ θα επιφέρει το μεγαλύτερο default στην ιστορία. Οι ξένοι κάτοχοι ιταλικού ή γαλλικού χρέους σε ευρώ θα πληρωθούν με το ισόποσο της λίρας ή του φράγκου. Αμφότερα θα υποτιμηθούν. Αφού οι τράπεζες δεν υποχρεούνται να διακρατούν κεφάλαιο έναντι των τοποθετήσεών τους σε κρατικό χρέος οι απώλειες θα οδηγήσουν πολλές τράπεζες σε άμεση πτώχευση. Η Γερμανία τότε θα συνειδητοποιήσει ότι το τεράστιο πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έχει τα μειονεκτήματά του. Υπάρχει πολύς γερμανικός πλούτος εν αναμονή πτώχευσης.

Μπορεί αυτό να αποτραπεί; Στη θεωρία ναι, αλλά θα απαιτήσει μια σειρά από αποφάσεις που θα παρθούν έγκαιρα και με τη σωστή σειρά. Αρχικά η Μέρκελ θα πρέπει να αποδεχτεί αυτό που αρνήθηκε το 2012, ένα οδικό χάρτη προς μια πλήρη δημοσιονομική και πολιτική ένωση. Η ΕΕ θα πρέπει να ενισχύσει τον ESM, το μηχανισμό διάσωσης, που δεν είναι σχεδιασμένος για να αντιμετωπίσει χώρες του μεγέθους της Ιταλίας ή της Γαλλίας.

Είναι αυτό έστω και λίγο πιθανό; Σκεφτείτε το ως εξής: αν ρωτήσετε την γερμανίδα καγκελάριο αν θέλει ευρωομόλογα θα σας απαντήσει όχι. Αλλά αν πρέπει να διαλέξει μεταξύ των ευρωομολόγων και της εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ η απάντησή της μπορεί να είναι διαφορετική. Η απάντηση εξαρτάται επίσης από το εάν η ερώτηση θα γίνει πριν ή μετά τις γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου.

Η βασική μου προσδοκία, ωστόσο, παραμένει. Δεν θα καταρρεύσει η ΕΕ και το ευρώ αλλά θα υπάρξει αποχώρηση μιας ή περισσότερων χωρών, πιθανότατα η Ιταλία, αλλά όχι η Γαλλία. Υπό το πρίσμα των τελευταίων γεγονότων, το βασικό μου σενάριο είναι τώρα στην αισιόδοξη πλευρά των λογικών εξελίξεων.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Βέργου

Η Ιταλία υπήρξε επί μακρόν χώρα η οποία έχει υποστηρίξει ή σωστότερα έχει συστρατευτεί με την Γερμανία σε πολλά σοβαρά ζητήματα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η χώρα οδεύει προς ένα ευρύ πρόγραμμα λιτότητας. Άλλοι, μιλάνε για Γερμανική επίθεση στην οικονομία της. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Η Ιταλία αποτελεί όχι απλά την Τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, μετά την Γερμανία και Γαλλία, αλλά και μία υπερδύναμη από πολλές απόψεις. Η χώρα έχει όχι μόνο σημαντικότατες εταιρίες στον χώρο της ένδυσης-υπόδησης αλλά και την δική της αυτοκινητοβιομηχανία, αμυντική βιομηχανία αλλά και μεγάλες Τράπεζες με παγκόσμιο ρόλο. Παράλληλα, όμως, δέχεται και αυτή, μαζί με την Ελλάδα σημαντικές πιέσεις με εισερχόμενους μετανάστες, και διαθέτει υψηλό, σε σχέση με το ΑΕΠ δημόσιο χρέος κοντά στο 135%, υψηλότερα από εκεί που βρίσκονταν η Ελλάς στην αρχή της κρίσης. Η χώρα έχει τράπεζες, όμως, με σημαντικά κόκκινα (360 δις ΕΥΡΩ τουλάχιστον), ενώ επίσης οι μικρομεσαίες εταιρίες της είναι κατεστραμμένες από την κρίση που οι πολιτικές Σόιμπλε έκαναν χειρότερη για την μη Γερμανική Ευρώπη. Ο πρωθυπουργός Ρέντσι σχεδιάζει δημοψήφισμα ώστε να… κουμαντάρει την χώρα και να επιβάλλει εύκολα μια λιτότητα Γερμανικού Τύπου. Οι Γερμανοί από την πλευρά τους, όπως έχει ξεκαθαριστεί από τον κύριο Σόιμπλε δεν σκοπεύουν να βοηθήσουν την οικονομία της σε αυτή τη φάση, δεν θα κρατήσουν ‘ειδικό καθεστώς’ για την Ιταλία και τις τράπεζές της.

Τι ακριβώς σημαίνει η Γερμανική στάση είναι κάτι που θα το αντιληφθούμε αν δούμε τους χειρισμούς της Γερμανίας στο Ελληνικό πρόβλημα που ενώ τυπικά ενδιαφέρθηκαν για μεταρρυθμίσεις, η μόνη "μεταρρύθμιση" που τελικά έγινε επί 6 χρόνια τρόικας ήταν η μείωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα και η αύξηση των φόρων! Στα χρόνια των μνημονίων στην Ελλάδα ο εταιρικός φόρος αυξήθηκε 50%, και οι μισθοί μειώθηκαν 40% και ουσιαστικά δημιουργήθηκαν συνθήκες οικονομικής ασφυξίας για εργαζόμενους, εταιρίες και την ίδια την Οικονομία, ενώ οποιαδήποτε εξέλιξη αμφισβητούσε την παντοκρατορία του γερμανικού γκαγκστερισμού, όπως το "δημοψήφισμα" του ΓΑΠ ή η έξοδος στις αγορές του Σαμαρά, ή η διαπραγμάτευση σε Γιουρογκρουπ (επί Βαρουφάκη) τιμωρήθηκε με άμεση τρικλοποδιά. Στην περίπτωση του ΓΑΠ βρίσκοντας "εθελοντές" από την ίδια την παράταξη του για επιβολή της Γερμανικής ατζέντας, ενώ ανέτρεψαν την κυβέρνηση Σαμαρά μη δίνοντας της χρηματοδότηση στο τελευταίο εξάμηνο που άρχισε η οικονομία να παίρνει λίγο πάνω και ανέτρεψαν την κυβέρνηση "Βαρουφάκη" κλείνοντας τις τράπεζες με capital controls.

Ακόμη και οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα δεν εκτιμήθηκαν δεόντως διότι σκοπός της Γερμανικής ηγεσίας δεν φαίνεται να είναι ο φιλελευθερισμός, αλλά η δημιουργία μέτρων φτωχοποίησης για όλο τον Ευρωπαϊκό νότο. Αυτό πλέον επιβεβαιώνεται και σε συνεντεύξεις. Όπως αποκαλυπτικά το ξεκαθάρισε ο David Folkerts-Landau, ο διευθυντής του τμήματος οικονομικών αναλύσεων της Γερμανικής υπερτράπεζας Deutsche Bank πριν 5 μέρες σε συνέντευξη του, η Ιταλία πρέπει να προχωρήσει σε ραγδαία μείωση μισθών, και να το κάνει κάθε χρόνο, για χάρη του ΕΥΡΩ.

Είναι ξεκάθαρο ότι με πολιορκητικό κριό το "νόμισμα", το πολύτιμο ΕΥΡΩ, και με αφορμή τα κριτήρια "σταθερότητας", η Γερμανική ηγεσία του κυρίου Σόιμπλε θα πετύχει εκείνο που δεν κατάφερε η Γερμανική πολεμική μηχανή στον Β' παγκόσμιο πόλεμο. Θα πετύχει όχι μόνο την φτωχοποίηση του Νότου, αλλά και την εξάλειψη του ενδο-ευρωπαϊκού ανταγωνισμού καθώς σε μια φτωχοποιημένη Ιταλία (και μετά Γαλλία), το σύνολο του Τραπεζικού τομέα και των μεγάλων Βιομηχανιών της Νότιας Ευρώπης θα "αλλάξουν χέρια". Γι αυτό τον λόγο, και καθώς αυτό έχει πλέον γίνει αντιληπτό εδώ και καιρό όχι μόνο μεταξύ τμημάτων της Ιταλικής πολιτικής ηγεσίας, αλλά και στον ίδιο τον ιταλικό λαό, το αποτέλεσμα από το επερχόμενο ιταλικό δημοψήφισμα που μειώνει τα δημοκρατικά δικαιώματα των ιταλών και κάνει εύκολη την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στους Γερμανούς, όποιο και να είναι αυτό, ίσως αποτελέσει και αφορμή για την ευθεία πλέον ρήξη της Ιταλίας με την Γερμανία του κυρίου Σόιμπλε!

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Mustafa Akyol

The hottest political topic in Turkey these days is the major constitutional amendment the government is cooking up to introduce a “presidential system.” This, in fact, has been the grand ambition of President Recep Tayyip Erdogan and his Justice and Development Party (AKP) in the past few years. But only now, thanks to the political alliance they formed with the Nationalist Action Party (MHP), they can find enough mandates in the parliament — more than 330 seats out of 550 — to realize this major transition.

If this transition takes place, Turkey would be abandoning the European-style “parliamentary system” it has been adhering to since the beginning of the republic in 1923 — or even from the first Ottoman Constitution of 1876. In this system, the president is a nonpartisan head of state, whereas the real executive power lies in the hands of the prime minister. Erdogan had no problem with this design throughout his first decade in power when he himself was the prime minister. Once he decided to run for the presidency in 2012, however, he and his advisers began advocating the “presidential system” and a new constitution that would allow that.

Some Turkish advocates of the presidential system point to the United States as a good example, but this comparison is flawed for various reasons. First, America is a federation made up of 50 states that have their autonomy in many matters, making the overall system quite decentralized. In contrast, Turkey is, and will keep on being, a very centralized state. Moreover, the presidency Erdogan seeks will have astonishing powers that would be unimaginable in America, such as appointing the heads of all universities across the nation. Given the electoral system and political culture, a partisan president is also very likely to fully dominate his own party, which can give him the full control of both the executive and legislative branches. Add to this the large appointment powers envisioned for the president over the high judiciary, what may come out is a system of “unified power” — as critically noted by a former adviser to former Prime Minister Ahmet Davutoglu. This would be the exact opposite of the system of checks and balances that is built into the American model.

Advocates of the presidential system also argue that it will save Turkey from all the previous ills, from economic problems to terrorism — but this too looks like more propaganda than analysis. They even claim that the presidential system will save Turkey permanently from military coups, whereas other experts think the exact opposite is true. One of them is Shadi Hamid of the Brookings Institution who examines the political models in the Arab world in his notable book, “Islamic Exceptionalism: How the Struggle Over Islam Is Reshaping the World.”

“All other things being equal, parliamentary systems … make coups against elected leaders less likely,” Hamid observed. Because “the fact that presidential contests are all or nothing — only one person, after all, can win — further heighten[s] the existential tenor of political competition.”

Unfortunately, there is little room to calmly discuss such issues in Turkey now, as the presidential system is promoted more through defiant propaganda rather than a free, open debate. The urgency given to the topic, despite all the other major issues Turkey is facing, also suggests that the yearning for a new system has something to do with the personal trajectory of the current president. As Devlet Bahceli, the leader of the MHP, noted, Erdogan is using lots of “de facto powers” going well beyond his constitutional role, and what needs to be done is to make the system compatible with this “de facto reality.”

Here is the possible scenario, as reported in the Turkish press, for the transition to a presidential system: The ruling AKP has just submitted three optional constitutional amendment packages to the “opposition” MHP: a whole new constitution, a major amendment and a more limited amendment — all focusing on a presidential system. When the MHP approves one of these, the parliament will vote for it, opening the way for a referendum sometime in early 2017. If a “yes” vote comes up, which is quite likely, then Turkey will have an entirely new political system.

However, as insider reports also suggest, the transition will not take place overnight. There will be a two-year “provisional period,” during which Erdogan will use his newfound powers. The new constitution will fully come into effect in 2019 — also the year Erdogan’s current five-year term ends. Then, the first presidential elections for the presidential system will take place. Since his current presidency will not count, Erdogan will have the chance to go for two more terms, or for 5+5 years, keeping him in power until 2029. He would be 75 years old then — and in power for 27 years. This would be almost twice the time Mustafa Ataturk spent in power, giving Erdogan a much bigger continuum of incumbency than any other political leader in modern Turkish history.

Is this really possible? Legally, it is certainly possible — and that is, in fact, the whole point about the presidential system, at least according to the opposition. Politically, Erdogan will have to sustain his popularity to keep winning elections in the next 13 years. He already has a large ideological base whose devotion to his persona seems unbreakable, but he also gets the support of pragmatic voters who think they have been better off under the AKP. To sustain the latter, Erdogan will have to keep the economy going, and whether he can really do that may be the pivotal question regarding Turkey’s political future.

In any case, we will be witnessing a remarkable political experience. It will be an experience that gives euphoria to its supporters, fear and trauma to its dissidents, and marks a significant place for itself in the political history of the world.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Turkish leaders are optimistic that the new Trump administration will adjust US “foreign policy to recognize Turkey as a priority … and to see the world from Turkey’s perspective,” as incoming national security adviser Lt. Gen. Michael Flynn wrote in an op-ed in The Hill published on US Election Day.

Metin Gurcan writes, “Many key names in Ankara believe that the Trump transition team will understand the dynamics of Iraq and Syria and support Ankara in its struggle against the PKK [Kurdistan Workers Party] and PYD [Democratic Union Party] in northern Syria and against growing Shiite influence in Iraq. It is not hard to guess that Ankara will focus on setting up good relations and thus increase cooperation with the Trump team until Trump’s inauguration Jan. 20. Erdogan's Justice and Development Party teams are already busy with diplomatic efforts in New York and Washington.”

Gurcan explains that Ankara’s “primary goal” in Syria is to “end Democratic Union Party (PYD) control of the Kobani and Jazeera cantons. … If Ankara cannot impose a full military presence east of the Euphrates [River], it will make do by cleansing al-Bab of the Islamic State (IS) and Manbij of the YPG [People's Protection Units], thus creating a rectangular buffer zone of Jarablus, Manbij, al-Bab and al-Rai.”

In Iraq, Gurcan writes, Turkey’s goals are to “become part of the Mosul operation and eliminate the PKK's domination of the Sinjar area that forms a bridge between Iraq and Syria. This would also mean splitting the PKK corridor from the Qandil Mountains to northern Syria. Ankara believes it is vital to split the Shiite corridors: one in northwestern Iraq and Syria, and the other from Syria to Lebanon. In other words, the worst-case scenario for Ankara is to be hemmed in by a Shiite corridor from Iran to Lebanon in the south and a PKK corridor from Qandil to Afrin in the north.”

Fehim Tastekin writes, “Ankara is now using the argument that the Kurdistan Workers Party (PKK) has turned Sinjar into a base. By declaring that ‘Sinjar is on the way to becoming a new Qandil, we cannot allow that,’ Turkish President Recep Tayyip Erdogan has made Turkey’s position clear.”

Tastekin explains the complicated role that Sinjar has played in intra-Kurdish politics: “After the occupation of the region by the United States in 2003, the Kurdistan Regional Government (KRG) attempted to annex Sinjar to Kurdistan by increasing the size of peshmerga forces, while the PKK intensified its efforts to expand its sphere of influence. About 8,000 peshmerga forces withdrew from the area without challenging IS in 2014, but the PKK’s armed wing, the People's Defense Forces (HPG), began fighting to open a corridor from the Sinjar Mountains, while Rojava’s People's Protection Units (YPG) began doing the same from the Syrian side. These moves boosted the PKK’s popularity among the Yazidis, while the KRG leadership under Massoud Barzani and peshmerga forces affiliated with the Kurdistan Democratic Party (KDP) suffered serious blows to their prestige when they were accused of abandoning the Yazidis to the murderous IS."

He adds, “After liberating the center of Sinjar together with the peshmerga forces, the YBS [Sinjar Resistance Units] and the YJS [Sinjar Women's Units] continued fighting IS in villages. So far, the Yazidis haven’t taken part in operations against Mosul and Tal Afar, saying they are awaiting the call of the Baghdad government. Nevertheless, Yazidi forces see themselves as an integral part of the Mosul operation. After all, administratively, Sinjar is attached to the Mosul governorate.”

Tastekin concludes, “Although Sinjar topographically may not be conducive to guerrilla operations, with the turbulences of recent times, the PKK has been able to become more visible and effective in a crescent from Hanekin on the Iranian border to central Iraq’s Mosul and Kirkuk. When you look at it from inside Iraq, it doesn’t look all that easy for Turkey to reverse such a flexible and dynamic process just by massing tanks at the Silopi border."

Also vital to Turkey’s interests is the strategic town of Tal Afar, west of Mosul, where Iranian-backed Iraqi paramilitary units — the Popular Mobilization Units — appear on the verge of retaking the city from Islamic State forces.

Hadi al-Amiri, the leader of the Badr Organization, rejected any Turkish intervention when he said, “Tal Afar will be the cemetery of Turkish soldiers should Turkey attempt to take part in the battle,” Mustafa Saadoun reports.

Control of Tal Afar is pivotal for Turkey and Iran, as well as the governments of Iraq and Iraqi Kurdistan. Saadoun explains, “Turkey does not wish for Iran to have influence in Tal Afar, which is adjacent to the border with Syria; it would make it easier for Iran to transfer arms through the land route it is seeking to establish from the east to the west of Iraq. This is also seen as one of the reasons behind the dispute over Tal Afar. Erdogan fears that Tal Afar, which lies 60 kilometers (37 miles) from the Turkish border, would become a haven for the Shiite factions close to Iraq. The Turkish president also has concerns over a possible alliance between the PMU and the Kurdistan Workers Party (PKK) in regard to attacks that could be launched on Turkey or a possible facilitation by the PMU of arms transfers to the PKK fighting the Turkish army.”

Return of the Iraqi Baath?

Joseph Briefel writes, “One group that remains absent from post-liberation narratives is the former Baathists, who have played a complex role in Mosul’s recent history and have had a dysfunctional relationship with post-2003 governments in Baghdad. If the role of former Baathists is forgotten in post-IS Iraq, then many of the key issues that arose when IS entered Mosul in 2014 will likely return in the future.”

He adds, “IS’ strong Baathist links gave the group a clear Iraqi identity and allowed it to make alliances with many other such groups upon its entry into Mosul. One of these alliances was with the Baathist-linked Naqshbandi Army, which is led by Ezzat al-Douri. When IS forces stormed into Mosul in June 2014, the Naqshbandi Army’s Baathist network largely facilitated their entry.”

Briefel explains, “Despite their ideological differences, the pragmatic secular nationalist Baathists are determined to acquire power by any means available and exploit any situation to their advantage. But for those that attempt to blend back into civilian life, what does the future hold? The Supreme National Commission for Accountability and Justice made amendments to the de-Baathification law Sept. 30, allowing many former Baathists to resume their jobs. As IS represents the greatest threat to Iraq and its people, national reconciliation must include all groups, including Baathists, to defeat it.

"Understanding Baathist networks are of paramount importance and the topic must be included alongside the more prevalently discussed issues of sectarian reconciliation, political autonomy and the role of external actors when addressing the drivers of social insecurity.”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Σπυρίδωνος Τσάλλα

Το σύνολο των εγχώριων παραγόντων που συνδέονται με τις ΗΠΑ στήριζε τη Δημοκρατική Παράταξη και έχασε. Αντί για τη δημιουργία συνεργειών και εξωτερικών οικονομιών κλίμακας, οι σύνδεσμοι ήταν απλοί μεταπράττες. Λειτούργησαν εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων (υποκατάσταση εγχώριας παραγωγής) και, μακροπρόθεσμα, εις βάρος και των αμερικανικών (χαμηλή ανταγωνιστικότητα λόγω προστασίας), εν τέλει χάνοντας σχεδόν πλήρως την εγχώρια αγορά έναντι γερμανικών συμφερόντων, ενίοτε τουρκικών μέσω Γερμανίας. Η επιχειρηματική προσέγγισή τους δεν διαφέρει από εκείνη της εγχώριας ολιγαρχίας, η οποία, καθόλου τυχαία, είχε και παραμένει αμιγώς κομμουνιστική (μέλη μυστικών υπηρεσιών ανατολικής Γερμανίας, απόστρατοι `67, πωλητές της μεγάλης Σοβιετικής εγκυκλοπαίδειας).

Όπως έχει αναλυθεί σε προηγούμενο άρθρο, το σύνολο των υφιστάμενων κομμάτων εντός Βουλής είναι στο φάσμα της Κεντροαριστεράς, ήτοι αποτελούν υποσύνολα της Δημοκρατικής Παράταξης: ΣΥΡΙΖΑ και σύντροφοι ΑνΕλ (αριστερά), Νέα Δημοκρατία (κέντρο), ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ (παραδοσιακός σοσιαλισμός), Ποτάμι (μεταρρυθμιστικός σοσιαλισμός) και Ένωση Κεντρώων (κέντρο), οι οποίοι ακολουθούν πιστά στρατηγική Γερμανικού ευρωσοσιαλισμού, και Χρυσή Αυγή (εθνικοσοσιαλισμός) και ΚΚΕ (κομμουνισμός), οι οποίοι διασφαλίζουν την επικοινωνιακή περιθωριοποίηση των πολιτικών δυνάμεων που δεν ακολουθούν την προαναφερόμενη στρατηγική της Δημοκρατικής Παράταξης εντός ΕΕ. Δεν υφίσταται κόμμα με δεξιό προσανατολισμό εντός της Βουλής των Ελλήνων.

Η σχέση των οπαδών της Δημοκρατικής Παράταξης εντός και εκτός Ελλάδος ήταν και παραμένει αρμονική, μιας και ο στόχος ήταν κοινός: η μετατροπή των εθνών-κρατών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου σε κράτη-εταιρίες, όπως η μεταπολεμική Γερμανία, υπό Γερμανική διοίκηση. Κοινώς, η εφαρμογή του δόγματος “ό,τι δεν μπόρεσε να επιτύχει ο Μαρξισμός, ο Λενινισμός και ο Σταλινισμός, θα είμαστε σε θέση να το πετύχουμε εμείς.” [Hitler Memoirs of a Confidant, Henry Ashby Turner, Jr. (ed.), Yale University Press (1985) p. 149.] με εργαλεία οικονομικού και θεσμικού πολέμου με σκοπό την υλοποίηση του οράματος που προκάλεσε τον Β’ ΠΠ.

Η Τουρκία, η κυρίαρχη σύμμαχος της Γερμανίας στο Αιγαίο, βρίσκεται εδώ και δεκαετίες, λόγω της επικράτησης της Δημοκρατικής Παράταξης στην Ελλάδα, σε κατάσταση περιφερειακής στρατηγικής κυριαρχίας. Η νίκη του υποψηφίου του Μεγάλου Παλαιού Κόμματος (Ρεπουμπλικάνοι) στις ΗΠΑ άλλαξε άρδην το γεωπολιτικό τοπίο παγκοσμίως, κυρίως δε στην ανατολική Μεσόγειο. Η εμμονή της Ελλάδας σε οτιδήποτε πλην μιας ξεκάθαρης διακυβέρνησης από μια Πολιτειακή Παράταξη θα επιταχύνει τις εξελίξεις μετατροπής της Ελληνικής Δημοκρατίας είτε σε εύθραυστο κράτος προς απορρόφηση από υπερεθνική οντότητα είτε από την Τουρκία. Αν οι Έλληνες δεν κάνουμε ένα σημαντικό άλμα προς την ιδεολογική εξύψωση καθενός από εμάς και, εν τέλει, της πατρίδας μας, θα καταντήσουμε σε χειρότερη μοίρα από τους Κούρδους το `22.

Η Πολιτειακή Παράταξη στην Ελλάδα (Republicans, Hellenic Republic) έχει ξεκινήσει τις διεργασίες της εδώ και περίπου τρία έτη και ολοκληρώνει τις διαδικασίες σύστασής του με σκοπό τη διάσωση της πατρίδας από την κατάλυση θεσμών και αξιών, την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Θαλάσσια Ένωση (European Sea Union).

* O Σπυρίδωνας Τσάλας είναι Πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικής Μηχανικής & Ανάπτυξης
Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Εστία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου