Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιουλ 2016

Ψάχνουν 42 ελικόπτερα, 4 F-16, έχει εκτεθεί η ασφάλεια του Ιντσιρλίκ όπου φυλάσσονται πυρηνικά
Προγκρόμ και επιθέσεις κατά μειονοτήτων στην Κωνσταντινούπολη
Διαλύεται το κύρος του τουρκικού στρατού ενώ άρχισαν επίσημα δημοσιεύματα που κατηγορούν τον Ερντογάν για στημένο πραξικόπημα...

Χάος! Είναι η μόνη λέξη που ταιριάζει για να περιγράψει την κατάσταση στην Τουρκία. Το Sputnik μεταδίδει ότι οι Τούρκοι έχουν “χάσει” 42 ελικόπτερα,μετά από την απόπειρα πραξικοπήματος το βράδυ της Παρασκευής!

Τις πληροφορίες μετέδωσε πρώτο το CNN Turk. Σύφωνα με τις πληροφορίες του τα 42 ελικόπτερα ελέγχονται από δυνάμεις οι οποίες ενδέχεται να επανέλθουν στην προσπάθεια ανατροπής του Ερντογάν.

Κι αν έχουν αγωνία οι Τούρκοι για τα ελικόπτερα που …χάθηκαν φαντάζεστε τι αγωνίες έχουν οι αμερικανοί.βλέποντας όλο αυτό το χάος.Στο Ιντσιρλίκ,οι πληροφορίες λένε ότι οι Αμερικανοί έχουν πυρηνικά όπλα.
Η ασφάλεια του Ιντσιρλίκ είναι πλέον λογικό να αμφισβητείται.

Σε αναζήτηση πολλών πραξικοπηματιών αλλά ακόμη και μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-16 φαίνεται πως είναι η κυβέρνηση Ερντογάν στην Τουρκία.
Όπως αναφέρεται σε tweet που ανήρτησε ο δημοσιογράφος του Ισραηλινού τηλεοπτικού σταθμού  IBA Amicahi Stein η τουρκική κυβέρνηση αγνοεί που βρίσκονται έξι F-16 που πήραν μέρος στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Ο Independent κατηγορεί τον Ερντογάν για “μαϊμού πραξικόπημα”!

H βρετανική εφημερίδα Independent έχει αναρτήσει στον ιστότοπό της κείμενο όπου συγκεντρώνει απόστροφές από τη χτεσινή ομιλία του Ερντογάν και τις συνδέει με απόψεις που χαρακτηρίζουν το πραξικόπημα στην Τουρκία στημένο.

Απόψεις που διατυπώθηκαν στα κοινωνικά δίκτυα ή από δημοσιογράφους. Μάλιστα κάποιοι χρήστες παραλληλίζουν το αποτυχημένο πραξικόπημα με με το κάψιμο του Ράιχσταγκ από τον Χίτλερ το 1933, “το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία από τον Χίτλερ για να αναστείλει τις πολιτικές ελευθερίες και να καταδικάσει τις μαζικές συλλήψεις των αντιπάλων του”.

Επίσης, ο ιστότοπος dailystromer.com διατυπώνει κάποια ερωτήματα που σχετίζονται με το πραξικόπημα και έμμεσα θέτει το ερώτημα αν το πραξικόπημα ήταν στημένο.

Συγκρούσεις και πογκρόμ κατά μειονοτήτων στην Κωνσταντινούπολη

Η Τουρκία όχι μόνο δεν σταθεροποιείται μετά από την αποτυχία του πραξικοπήματος αλλά αντιθέτως δείχνει ότι οδηγείται ώρα με την ώρα σε όλο και μεγαλύτερο διχασμό.Ο Ερντογάν έχει τώρα να αντιμετωπίσει τις ταραχές που έχουν ήδη ξεκινήσει στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης.

Οπαδοί του κυβερνητικού κόμματoς, του AKP έχουν βγει στους δρόμους και κάνουν πογκρόμ κατά Κούρδων και Αλεβιτών!

Μάχες ξέσπασαν στις συνοικίες Sultangazi,Sarigazi,Gulsuyu,Nurtepe και Okmeydani .

Σύμφωνα με την αστυνομία αρκετά άτομα τραυματίστηκαν και αναφέρθηκα υλικές ζημιές.

Οι φιλοκυβερνητικοί που έχουν βγει στο δρόμο και κυνηγάνε κόσμο,θεωρούν ότι Κούρδοι,Αλεβίτες αλλά και άλλες μειονότητες είναι υπεύθυνες για την απόπειρα του πραξικοπήματος.

Η κατάσταση στην Τουρκία εξακολουθεί να είναι σοβαρή και κρίσιμη,παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Παράλληλα εξελίσσεται και η σοβαρή κρίση μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας,η οποία έχει θέμα και με τη Γερμανία.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επίδειξη δύναμης της Άγκυρας ή αναζήτηση χρήσιμων ηλιθίων για τα σχέδια της Τουρκίας μέσα στην Ελλάδα; 
Οι σιτιζόμενοι του τουρκικού προξενείου περίμεναν το αποτέλεσμα του πραξικοπήματος για να δηλώσουν πίστη και υποταγή στον "σουλτάνο"... 
Παρέλαση πρακτόρων με θεατή το κράτος των Αθηνών... 

"Όχι στο πραξικόπημα, ναι στον ισλαμοφασισμό", ήταν το μήνυμα που έστειλαν από την Θράκη οι μισθοδοτούμενοι από την Τουρκία

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Σε μια πρωτοφανή κίνηση, δυο από τις ακραίες οργανώσεις στον χώρο της μειονότητας και το μειονοτικό κόμμα ΚΙΕΦ οργανώνουν διαδήλωση εναντίον των πραξικοπηματιών στην Τουρκία, το απόγευμα στην Αλεξανδρούπολη. Με τρόπο που δίνεται η εντύπωση ότι η Θράκη αποτελεί την… συνέχεια του τουρκικού κράτους.

Η κοινή ανακοίνωση υπογράφεται από το ΚΙΕΦ, την Πολιτιστική και Εκπαιδευτική Εταιρία της Μειονότητας Δυτικής Θράκης (ΠΕΚΕΜ) και τον Σύλλογο Επιστημόνων της Μειονότητας, καλεί τους πολίτες να συγκεντρωθούν για να εκφράσουν την αντίδραση τους για τις «αποτρόπαιες και προδοτικές πράξεις» των αξιωματικών που έχουν ζητήσει άσυλο από την Ελλάδα. Στην συνέχεια γίνεται προσκλητήριο για νέα συγκέντρωση έξω από το Γενικό Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής για να εκφρασθεί η συμπαράσταση προς την «νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνησης της Τουρκίας».

Είναι βεβαίως εντυπωσιακό ότι και οι τρεις οργανώσεις περίμεναν να καθαρίσει το τοπίο ώστε εκ του ασφαλούς να κάνουν την παρέμβαση τους υπέρ του «νικητή» της αναμέτρησης στην Τουρκία, καθώς είναι γνωστό ότι επί σειρά ετών οι οργανώσεις του τουρκισμου στην Θράκη αποτέλεσαν το «αγαπημένο παιδί» του κεμαλικου κατεστημένου, ενώ και άλλες οργανώσεις είχαν την στήριξη του Φετουλαχ Γκιουλέν.

Τουρκόψυχοι από όλοι την Θράκη συγκεντρώθηκαν σήμερα το απόγευμα θέλοντας να εκφράσουν την ευαρέσκεια τους για την νίκη της ¨δημοκρατίας¨στην Τουρκία, Μεταξύ τους διακρίναμε τους ψευδομουφτήδες Αχμέτ Μέτε και Ιμπραήμ Σερίφ, τον δήμαρχο Μύκης Τζεμίλ Καμπζά, τον πρόεδρο της ¨Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής¨ Κοράι Χασάν, την Περβίν Χαϊρουλλάχ της ΠΕΚΕΜ, τους πρώην βουλευτες ΠΑΣΟΚ Αχμέτ Χατζηοσμάν και Τσετίν Μάντατζι, τον γνωστό Ιλτέρ Μέτσο από τον Εχίνο κ.α.

Όλοι αυτοί, υπενθυμίζουμε και τονίζουμε πως δείχνουν την ευαρέσκεια τους ΜΕΤΑ από την επικράτηση του Ταγίπ…

Αξίζει να σημειωθεί πως όλες οι αντιφασιστικές οργανώσεις δεν προχώρησαν σε αντιδιαδήλωση (είναι προφανές πως οι ιδέες τους άπτονται με αυτές των τουρκοπρακτόρων), απέναντι στα σιτιζόμενα από την Άγκυρα πρακτορίδια που δρουν στην Θράκη. Δεν γνωρίζουμε εάν οι αρμόδιες αρχές έδωσαν την άδεια (νομιμοποίησαν) την συγκεκριμένη διαδήλωση, όμως, σε κάθε περίπτωση, κάποιοι στην Αθήνα θα πρέπει να αναλογιστούν πως "όποιος σπέρνει ανέμους θα πρέπει να περιμένει να αντιμετωπίσει και θύελλες"...
Επίσης, πρέπει να τονιστεί πως αυτοί οι "ευαίσθητοι" τουρκόφρονες, δεν προχώρησαν σε διαδήλωση όταν πολιορκούνταν η Κομπάνι, ούτε όταν άρχισαν οι σφαγές των Κούρδων από τον τουρκικό στρατό στη νοτιο-ανατολική Τουρκία. Αυτή η αλα-καρτ ευαισθησία, πραγματικά "σκοτώνει".

Καμαρωτοί κεφαλοκυνηγοί (του είδους homo turkus) στο αεροδρόμιο Αλεξανδρούπολης
Μήνυμα της παράταξης πολιτών "Σπάρτακος"

Σήμερα, με αφορμή το οπερετικό πραξικόπημα στην Τουρκία, γίναμε πάλι μάρτυρες ενός απίθανου θεάτρου, όπου μια μερίδα μειονοτικών συντοπιτών μας “συμπαραστέκεται στην Μητέρα πατρίδα του”. Έτσι, μερικές δεκάδες άτομα πήγαν στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους εκεί 8 φυγάδες των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (και όχι για να τους λυντσάρουν), ενώ πάνω από 200 άνθρωποι βρέθηκαν αργότερα στο τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής για να εκφράσουν – αυθορμήτως, εννοείται! – την συμπαράστασή τους στον Ερντογάν.

Βεβαίως μπορεί κανείς να προτιμά τον ισλαμοφασισμό από την στρατιωτική δικτατορία, η τουρκική δημοκρατική παλέτα δίνει διάφορες …επιλογές, πολύ μακρυά από την πραγματική δημοκρατία που βιώνει στην Ελλάδα*. Αλλά και η σύνολη τοπική κοινωνία μπορεί να θυμάται ποιοι λειτουργούν ως πράκτορες της γείτονος, πρωτοστατώντας σε κατά παραγγελίαν συγκεντρώσεις μίσους (πλησιάζει και η 24η Ιουλίου…). Και για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να θυμόμαστε ότι κανένας από τους εν ενεργεία βουλευτές δεν παρέστη, όπως και κανένας δημοτικός σύμβουλος Κομοτηνής (με την εξαίρεση του γνωστού Ριντβάν).

Ήταν πάντως παρόντες και στις δύο συγκεντρώσεις οι τουρκομουφτήδες, οι δύο σεσημασμένοι πρώην βουλευτές του ΠαΣοΚ, οι δήμαρχοι Μύκης και Αρριανών, οι κεφαλές του DEB, η συκοφάντης μας στα διεθνή φόρα, πρόσωπα δηλαδή απολύτως προβλέψιμα. Όσο για τον ρόλο του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, για άλλη μια φορά αποδείχθηκε εξόχως “εποικοδομητικός”, το θέμα είναι “για ποιόν”!
Υπάρχει μία έκφραση “μπεσλεμέ”, που σημαίνει στα τουρκικά “ταϊσμένος” . Άραγε πού μπορεί να κολλάει…

* Ελπίζουμε να πρυτανεύσει η λογική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατικής ηπιότητας, ώστε να μην παραδοθούν οι 8 αυτοί άνθρωποι στους κεφαλοκυνηγούς τους.

Πληροφορίες από "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του David Gardner
Financial Times

H γέφυρα που συνδέει την Ευρώπη και την Ασία διαπερνώντας το Βόσπορο στην Κωνσταντινούπολη, ήταν φωτισμένη στα εθνικά χρώματα της Γαλλίας για να εκφράσει την αλληλεγγύη της Τουρκίας στην φρικτή επίθεση με φορτηγό στο συγκεντρωμένο πλήθος στην Νίκαια, την Ημέρα της Βαστίλης.

Τότε, εντελώς ξαφνικά, στρατιώτες την κατέλαβαν σε μια απόπειρα πραξικοπήματος, που υποτίθεται ότι είχε στόχο την αποκατάσταση του κοσμικού χαρακτήρα της δημοκρατίας που οικοδομήθηκε τον περασμένο αιώνα από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στα πρότυπα της ιακωβίνικης παράδοσης και που αυτό τον αιώνα έχει αρχίσει να παίρνει νέο-ισλαλιμιστική μορφή υπό τον Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Στρατιώτες και τεθωρακισμένα οχήματα κατέλαβαν τηλεοπτικούς σταθμούς, αεροδρόμια και γέφυρες. Το κρατικό κανάλι, το TRT, διέκοψε οποιαδήποτε μετάδοση. Μαχητικά αεροσκάφη πετούσαν πολύ χαμηλά πάνω από τα κεφάλια των πολιτών. Ο κ. Ερντογάν, τρεις φορές πρωθυπουργός και πλέον πρόεδρος της χώρας, ο οποίος έχει αναγάγει σε χόμπι το κλείσιμο αντιπολιτευτικών εφημερίδων και σταθμών, την φυλάκιση δημοσιογράφων και την απαγόρευση κοινωνικών δικτύων, αναγκάστηκε να απευθυνθεί στο έθνος μέσω της εφαρμογής FaceTime, με ένα κινητό τηλέφωνο που κρατούσε ένας δημοσιογράφος του CNN Turk.

Αυτή η χαοτική μείξη ρετρό εικόνων με την ψηφιακή εποχή, μπορεί να αποτελέσει μια μεταφορά για τον τρόπο με τον οποίο ο Ερντογάν εκσυγχρόνισε την Τουρκία και ταυτόχρονα την γύρισε πίσω σε ένα είδος νέο-οθωμανικού αυταρχισμού, με τον ίδιο να παίζει το ρόλο του σύγχρονου σουλτάνου.

Τυραννικός και αποφασισμένος να ασκήσει απεριόριστη εξουσία ως εκτελεστικός πρόεδρος υπό το νέο γαλλικού τύπου σύνταγμα που επιδιώκει, ο κ. Ερντογάν έχει παρ’ όλα αυτά κερδίσει 10 εκλογές στη σειρά μετά το 2002. Διαθέτει μια υπερφυσική σχέση με το μισό τουρκικό λαό και πολλοί από τους υποστηρικτές του ανταποκρίθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο κάλεσμα του να ξεχυθούν στους δρόμους. Ο Πρόεδρος και αυτοί έδωσαν μαζί την μάχη. Οι στρατιώτες που είχαν παρατάξει τα τεθωρακισμένα θα έπρεπε να είναι σίγουροι πως θα έχουν αρκετή στήριξη και όχι μόνο μέσα στο στρατό.

Ένας λόγος για την εντυπωσιακή πολιτική επιτυχία του κ. Ερντογάν είναι πως οι φιλελεύθεροι και οι αριστεριστές έστρεψαν την πλάτη σε μια πολιτική κουλτούρα που αντιμετώπιζε ένα πραξικόπημα κάθε δέκα χρόνια και πρόσφεραν την στήριξη τους στο μετριοπαθές ισλαμιστικό Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) όταν ύψωσε το ανάστημα του στους πανίσχυρους Τούρκους στρατηγούς. Ο στρατός προσπάθησε να απαγορεύσει το AKP μετά την δεύτερη νίκη στις βουλευτικές εκλογές το 2007, αλλά υποχώρησε μετά από μια μαζική εκκαθάριση που έβαλε πίσω από τα κάγκελα έναν στους 10 στρατηγούς και εξουδετέρωσε το γενικό επιτελείο.

Για να το κάνει αυτό, ο κ. Ερντογάν βασίστηκε σε μια δύναμη κρούσης αστυνομικών, εισαγγελέων και κατασκόπων που ήταν πιστοί στον Φετουλάχ Γκιουλέν, έναν ισλαμιστή ιεροκήρυκα στις ΗΠΑ. Kαθώς οι στρατιωτικές δίκες γίνονταν ακόμα πιο «μπαρόκ» με στημένα κατηγορητήρια, το ΑΚP ήρθε σε ρήξη με τους Γκιουλενιστές, οι οποίοι ξεκίνησαν διώξεις για διαφθορά στον στενό κύκλο του κ. Ερντογάν.

Η σφοδρότητα αυτού του ενδο-ισλαμιστικού εμφύλιου πολέμου ταρακούνησε τους θεσμούς της Τουρκίας και επανέφερε τον στρατό στον κύκλο της εξουσίας. Αλλά με βάση την συνομωσιολογική αντίληψη της κυβέρνησης, είναι το γκιουλενικό «παράλληλο κράτος» - το πρώην παρακράτος των στρατηγών – που βρίσκεται πίσω από αυτή την απόπειρα πραξικοπήματος.

Στον στρατό υπάρχει απογοήτευση, όχι μόνο για την απώλεια επιρροής αλλά και για την πολιτική της Τουρκίας στη Συρία. Η κυβέρνηση μέχρι πρόσφατα δεν εμπόδιζε την διέλευση τζιχαντιστών και όπλων στη Συρία, το οποίο επέτρεψε στο ISIS να δημιουργήσει ένα δίκτυο εντός της χώρας. Tην περασμένη χρονιά το ISIS βομβάρδισε στόχους που συνδέονται με την κουρδική εξέγερση, την οποία η Άγκυρα πολεμούσε για τρεις δεκαετίες. Την χρονιά αυτή έχει βάλει στο στόχαστρο το τουρκικό κράτος, πραγματοποιώντας τον περασμένο μήνα φονική επίθεση στο αεροδρόμιο Ατατούρκ.

Η απάντηση του κ. Ερντογάν στο ISIS ήταν χλιαρή, καθώς είναι απασχολημένος με το κουρδικό ζήτημα, τους γκιουλενιστές και την εδραίωση της παντοκρατορίας του.

Αν όπως φαίνεται η στρατιωτική εξέγερση αποτύχει, η Τουρκία θα αντιμετωπίσει μια νέα αποδυνάμωση της αμυντικής της ικανότητας. Το AKP δίνει μάχη με το στρατό και τις αποδυναμωμένες υπηρεσίες πληροφοριών των γκιουλενιστών. Όπως και αν λήξει αυτό το επεισόδιο θα βλάψει και άλλο το ανοσοποιητικό σύστημα μιας χώρας του ΝΑΤΟ που απομακρύνεται από την Ευρώπη και βυθίζεται στο χάος της Μέσης Ανατολής.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι δημοσιολογούντες, στις επιδερμικές συζητήσεις τους για το θέμα του εξισλαμισμού της γηραιάς ηπείρου, ουδέποτε κάνουν λόγο για την εκκωφαντική σιωπή των ισλαμικών κοινοτήτων έπειτα από τα μεγάλα τρομοκρατικά χτυπήματα. Το μόνο που ακούει κάποιος από τους πολυάριθμους μουσουλμάνους είναι χλιαρές καταδίκες των συμβάντων και επαναλήψεις του κλισέ ότι «αυτό δεν αντιπροσωπεύει την αληθινή εικόνα» της θρησκείας τους. Ούτε μια μαζική και αξιομνημόνευτη πορεία εναντίον της τρομοκρατίας, μια μεγάλη συγκέντρωση σε πρωτεύουσα, μια δημόσια καταδίκη των δραστών από το ισλαμικό ιερατείο. Η σιωπή αυτή λέει περισσότερα και από τα ίδια τα χτυπήματα.

Από την άλλη, όλοι όσοι μετέχουν στο δημόσιο βίο, δίχως να έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ τη δυνατότητα να σκέφτονται ανεξάρτητα, επαναλαμβάνουν την ανάγκη «να διατηρηθεί πάση θυσία η ανοχή στο διαφορετικό». Αυτό το λένε σχολιάζοντας την τρομοκρατία και τις ανθρωποσφαγές τις οποίες διαπράττουν σε καθημερινή βάση οι στρατιώτες του Τζιχάντ. Αυτά έχει διδαχθεί το νεοταξικό πολιτικό προσωπικό, αυτά επαναλαμβάνει. Άκριτα, μηχανικά, με αυτοπεποίθηση.

Οι εκπρόσωποι του δημοσιογραφικού κόσμου και οι «διαμορφωτές σκέψης», λες και πρόκειται για σκυλιά του Παβλόφ, ακούγοντας το «να διατηρηθεί πάση θυσία η ανοχή στο διαφορετικό», ενστικτωδώς κλίνουν την κεφαλή προς τα κάτω δύο και τρεις φορές για να δείξουν ότι συμφωνούν με τον «ιερό δόγμα» της πολιτικής ορθότητας.

Σχεδόν ποτέ δεν έχει σκεφτεί κάποιος να ρωτήσει τους φοβικούς και τρομαγμένους πολιτικούς τι ακριβώς εννοούν με αυτή τη φράση και, ειδικά, με δύο σημεία της: «Ανοχή στο διαφορετικό» είναι μήπως η ανοχή στις αξίες του εχθρού; Επειτα από κάθε λουτρό αίματος που προκαλούν οι ισλαμιστές τρομοκράτες, οι Δυτικοί ηγέτες αναμασούν ότι «βρισκόμαστε σε πόλεμο» με εκείνους. Είναι δυνατόν να πολεμάμε κάποιους επιδεικνύοντας «ανοχή» στην ιδέα και στις αντιλήψεις που τους οπλίζουν το χέρι; Είναι σωστός τρόπος καταπολέμησης του ισλαμικού φονταμενταλισμού η ίδρυση και η ανέγερση τζαμιών στις χώρες της Ευρώπης;

Η Γαλλία έχει 2.300 τζαμιά σε λειτουργία. Για το άμεσο μέλλον προγραμματίζεται η ανέγερση 200 έως 250 ακόμα! Κι όμως, όσα περισσότερα χτίζονται άλλο τόσο αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων από τις τρομοκρατικές επιθέσεις των φανατικών μουσουλμάνων.

Επίσης, το «πάση θυσία» ακούγεται σαν βλασφημία σε βάρος των αθώων θυμάτων. Γεγονότα όπως αυτό της Νίκαιας, των Παρισίων κ.ά. περιγράφουν ακριβώς τι εννοούν οι πολιτικοί με το «πάση θυσία». Προτιμούν να δουν κι άλλες εκατόμβες, παρά να αντιδράσουν αποφασιστικά στην επιβολή της σαρίας στην Ευρώπη. Η πολιτική ορθότητα ανήκει σε άλλη εποχή. Περασμένη. Σαν να στέλνεις τηλεγράφημα την εποχή του e-mail. Ο,τι πιο μοντέρνο υπάρχει σήμερα είναι η αλήθεια.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Είναι αστείο να εμφανίζεται ξαφνικά στις οθόνες των τηλεοράσεων και των κινητών, ένα πραξικόπημα, στις 10.30 το βράδυ. Είναι σχεδόν, κωμικό να έχουν καταγραφεί από το απόγευμα, στις υπηρεσίες του ΝΑΤΟ, ύποπτες κινήσεις στρατιωτικών μονάδων και να μην υπάρχει αντίδραση.

Σε κάθε περίπτωση, πολύ λίγη σημασία έχει ποιος έγραψε το σενάριο του 5ου τουρκικού πραξικοπήματος. Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Είτε πρόκειται για ηλίθιους που χρησιμοποιήθηκαν για να εξωθήσουν στην ανοησία την ανευθυνότητά τους είτε για μία οργανωμένη προβοκάτσια, αυτό που γεννάται από χθες στην Τουρκία, είναι το εμφυλιακό μίσος και το απόλυτο καθεστωτικό κράτος του Ερντογάν.

Η Τουρκία βάφτηκε στο αίμα, 265 άνθρωποι σκοτώθηκαν, 161 από τους οποίους ήταν πολίτες και άντρες των κυβερνητικών δυνάμεων, ενώ οι τραυματίες φτάνουν τους 1.440. Συνεχίζονται εν τω μεταξύ, οι συλλήψεις στρατιωτικών (συνολικά 2.839 και συνεχίζεται το πογκρόμ), μεταξύ των οποίων είναι ο διοικητής επιχειρήσεων της Α΄ στρατιάς ταξίαρχος Εγιούπ Γκιουρλέρ και ο διοικητής της στρατοχωροφυλακής Κωνσταντινούπολης συνταγματάρχης Γκιουρτζάν Σερτζάν.

Επίσης, η τουρκική κυβέρνηση απολύει 2745 δικαστικούς και ήδη το Ανώτατο Δικαστικό σώμα της Τουρκίας προχωράει στην επιλογή και τον διορισμό των δικαστών και εισαγγελέων που θα κρίνουν την τύχη των πραξικοπηματιών.

Αυτή τη στιγμή ο Ερντογάν είναι ταυτόχρονα πολιτικός κυρίαρχος και δραματοποιημένος ηγέτης, στο εσωτερικό της Τουρκίας και στην κοινή γνώμη των ξένων χωρών. Κατάφερε να διασωθεί από ένα πραξικόπημα και να προφυλάξει την τουρκική δημοκρατία από τον ολοκληρωτισμό. Επομένως, είναι ο νόμιμος «ιδιοκτήτης» της με κάθε δικαίωμα νομής και χρήσης για πολλά χρόνια ακόμα.

Έτσι και αλλιώς το καθεστώς του έχει φτιάξει πολύ ισχυρά ερείσματα στο στρατό , στην αστυνομία, στις μυστικές υπηρεσίες και κυρίως, στις τεράστιες μάζες των μέσων και χαμηλών στρωμάτων της τουρκικής κοινωνίας. Αυτοί απέτρεψαν και το φαιδρό αυτό πραξικόπημα. Υπάρχουν όμως, νησίδες αντιφρονούντων παντού που μέχρι τώρα, του δημιουργούσαν προβλήματα στην εμπέδωση της μονοκαθεδρίας του: Δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστές, στρατιωτικοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Κι ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι από δω και πέρα, κάθε αντίδραση και κάθε δημόσια όχληση ενάντια στη κυβέρνηση, θα θεωρείται ύποπτη και «πραξικοπηματικη».

Ο Ερντογάν κυβερνάει τη χώρα πάρα πολλά χρόνια αυταρχικά αλλά είναι ένα καθεστώς που οικοδομήθηκε με τη λαϊκή έγκριση (το 2011 και το 2014 πήρε πάνω από το 50% των ψήφων). Θα έλεγε λοιπόν κάποιος ότι μια εκλεγμένη «δικτατορία» νίκησε την επαπειλούμενη στρατιωτική χούντα, που πήγε να την ανατρέψει.

Το τι θα συμβεί στη συνέχεια στο εσωτερικό της Τουρκίας το ξέρουμε. Τον αντίκτυπο όμως στις σχέσεις της με τους γείτονες είναι δύσκολο να τον προβλέψουμε. Γιατί από δω και πέρα, θα έχουμε να κάνουμε με έναν «θυματοποιημένο» ηρωικό ηγέτη που ο λαός του έσπευσε, μόλις πήρε την ηλεκτρονική εντολή – από τα δίκτυα που εκείνος ήθελε να κλείσει(!)- να τον διασώσει. Πρόκειται ασφαλώς, για μία παγκόσμια πρωτοτυπία, την οποία ο Ερντογάν θα επικαλείται παντού για να ισχυροποιήσει την επιρροή του, σε εχθρούς και φίλους.

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, το στάδιο πολιτισμού στις περισσότερες κοινωνίες του πλανήτη κινείται ακόμα μεταξύ μαζικής αφέλειας και ελεγχόμενης βαρβαρότητας. Τα πολιτικά καθεστώτα μη έχοντας την δυνατότητα να διαπαιδαγωγήσουν ελεύθερα τους λαούς τους επιλέγουν να τους εξευτελίζουν μπροστά στα δίκαια της εξουσίας τους. Στην Τουρκία σκοτώθηκαν εκατοντάδες στρατιωτικοί , έκλεισαν σπίτια, διαπομπεύτηκαν νέοι άνθρωποι στο δρόμο που δεν ήξεραν ακριβώς τι έκαναν και εγκλωβίστηκε μια ολόκληρη κοινωνία στην καχυποψία και στην αβεβαιότητα.

Στην Τουρκία το ανθρώπινο είδος, την Παρασκευή το βράδυ, επέστρεψε αιώνες πίσω, στην βαναυσότητα και στο σκοταδισμό. Όπως ακριβώς, και στη Γαλλία, ένα εικοσιτετράωρο πριν.

Κι όλα αυτά, γιατί κάποιοι επιμένουν ακόμα να χρησιμοποιούν το ανύποπτο άνθρωπο της Ιστορίας σαν εργαλείο ελέγχου και θύμα εξευτελισμού.

Είναι σαφές ότι δεν έπρεπε να νικήσει κανένα πραξικόπημα στην Τουρκία αλλά θα ήταν ακόμα πιο χρήσιμο να μην είχε εκδηλωθεί. Το βέβαιο πάντως είναι πως η τουρκική κοινωνία δεν θα είναι πλέον η ίδια, με κάθε κίνδυνο που εγκυμονεί η ανασφάλεια και το ρίσκο της προδοσίας στο μέλλον.

Όσο για μας, οφείλουμε να διδαχθούμε πολλά από τα γεγονότα αυτής της αιματηρής νύχτας και να καταλάβουμε τι σημαίνει μίσος, διχόνοια και αίμα στους δρόμους.

Η βία δεν είναι μόνο το θέαμα που βλέπουμε στις οθόνες μας. Είναι και βίωμα που απαξιώνει τον άνθρωπο και καταστρέφει την αξιοπρέπεια και τη ζωή του!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο (φερόμενος) υποκινητής απόστρατος συνταγματάρχης Μ. Κιοσέ και ο ρόλος του σκοτεινού ισλαμιστή Φετουλάχ Γκιουλέν!

Τους στόχους και τα κίνητρα της ομάδας των συνταγματαρχών υπό τον απόστρατο Μουχαρέμ Κιοσέ, που επιχείρησε την ανατροπή του Ερντογάν, εξετάζουν οι αναλυτές. Κάποιοι σχολιάζουν ότι θέλησαν να προλάβουν τη συνταγματική αναθεώρηση του «σουλτάνου», που θα μετατρέψει την Τουρκία σε προεδρική δημοκρατία με δικές του υπερεξουσίες. Επίσης, ότι εκπροσωπούν τη μερίδα εκείνη της κοινής γνώμης, η οποία υποστηρίζει το μοντέλο του κοσμικού κράτους του Κεμάλ Ατατούρκ και δεν επιθυμεί περαιτέρω κρατικό εξισλαμισμό.

Αναφέρουν άλλωστε ότι τα συνθήματά τους για ειρήνη στη χώρα και στον κόσμο ήταν κλασικά συνθήματα του Ατατούρκ. Για παράδειγμα, στο μήνυμά τους, που μετέδωσαν στο υπό κατάληψη κρατικό κανάλι TRT, εξηγούσαν ότι ανέλαβαν τη χώρα λόγω της αυταρχικής διακυβέρνησης και της τρομοκρατίας του Τούρκου προέδρου και ότι θα εγκαθίδρυαν ένα «Συμβούλιο Ειρήνης», για να εγγυηθεί την ελευθερία των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικότητας και γλώσσας.

Μένει να φανεί αν υπήρξαν κάποιοι άλλοι, πολιτικά πρόσωπα, πίσω από το κίνημα. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι πραξικοπηματίες απέτυχαν τελικά να λάβουν πολιτική στήριξη, ενώ ο ίδιος ο Ερντογάν δείχνει το «παράλληλο κράτος» του ισλαμοκήρυκα και ορκισμένου εχθρού του Φετουλάχ Γκιουλέν. Ο τελευταίος ισχυρισμός προκύπτει από μία σειρά γεγονότων, που σχετίζονται με τον φερόμενο υποκινητή του πραξικοπήματος, απόστρατο συνταγματάρχη Μουχαρέμ Κιοσέ. Ο Κιοσέ, ο οποίος απομακρύνθηκε τελικά από τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων Χουλουσί Ακάρ για απόκρυψη στοιχείων σχετικά με την απόπειρα δολοφονίας του Μπουλέντ Αρίτς το 2009, είχε αναλάβει καθήκοντα στη Διεύθυνση Ειδικού Πολέμου του ΓΕΕΘΑ και ήταν στην αρμοδιότητά του το λεγόμενο «κοσμικό δωμάτιο», όπου φυλάσσονταν άκρως απόρρητα έγγραφα του τουρκικού στρατού.

Αυτά τα έγγραφα, στα πλαίσια δικαστικής εντολής, είχαν σταλεί για ανάλυση στο επιστημονικό ίδρυμα TUBITAK, για το οποίο όμως υπήρχαν υπόνοιες πως πρόσκειται στο τάγμα του Φετουλάχ Γκιουλέν. Πάντως, τόσο ο Γκιουλέν όσο και η κεμαλική αντιπολίτευση του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, αποκήρυξαν το πραξικόπημα. Μία τελευταία ερμηνεία, πάντως, συσχετίζει το πραξικόπημα με τις προγραμματισμένες κρίσεις στον στρατό, που θα γίνουν την 1η Αυγούστου, και τους φόβους των αξιωματικών ότι μπορεί να έχαναν τις θέσεις τους. Ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι τον ρόλο τους έπαιξαν και οι πρόσφατες εκκαθαρίσεις στο στράτευμα με την απομάκρυνση ανεπιθύμητων από τον Ερντογάν.

Οι απίστευτοι ερασιτεχνισμοί από τους «κινηματίες»

Αν και η πολιτική ηρεμία στην Τουρκία κατά πώς φαίνεται θα αργήσει να επιστρέψει λόγω των γεγονότων των τελευταίων ωρών, πολλά είναι τα ερωτήματα που γεννά η... ερασιτεχνική διαχείριση της απόπειρας του πραξικοπήματος για την ανατροπή του Ερντογάν από τους στρατιωτικούς. «Είναι εντυπωσιακό το στοιχείο ότι ποτέ στην Ιστορία δεν έχει γίνει απόπειρα πραξικοπήματος τόσο νωρίς!» επισήμαιναν τα ξημερώματα του Σαββάτου αναλυτές, τονίζοντας πως «συνήθως τα πραξικοπήματα που καταφέρνουν να πετύχουν τους σκοπούς τους εκδηλώνονται -για ευνόητους λόγους- γύρω στις 03.00-04.00 το πρωί.

Οι λόγοι αυτοί βέβαια δεν είναι άλλοι από το γεγονός ότι στην καρδιά της νύχτας είναι ευκολότερο να πιαστεί στον ύπνο ο υπό ανατροπή κρατικός μηχανισμός, ενώ την ίδια στιγμή ελαχιστοποιούνται και οι πιθανότητες λαϊκής αντίδρασης, μια και εκείνη την ώρα ο περισσότερος κόσμος κοιμάται. Στην περίπτωση της Τουρκίας, λοιπόν, η πρώτη μεγάλη γκάφα των Τούρκων πραξικοπηματιών εντοπίζεται στο ότι εκδήλωσαν τις προθέσεις τους πολύ νωρίς το βράδυ -«σχεδόν απόγευμα» σχολίαζαν σκωπτικά ορισμένοι-, την ώρα που μία πόλη σαν την Κωνσταντινούπολη δεν κοιμάται, βέβαια, αλλά σφύζει από ζωή!

Στοιχείο-δείγμα του ερασιτεχνισμού που επέδειξαν οι αξιωματικοί ήταν ακόμη το γεγονός ότι ο αριθμός των στρατιωτών που χρησιμοποίησαν για να πετύχουν τον σκοπό τους, εκ του αποτελέσματος, κρίνεται ιδιαίτερα μικρός, ενώ αποκαλύφθηκε ότι δεν υπήρχε οργανωμένος σχεδιασμός για την έγκαιρη κατάληψη όλων των σημείων-κλειδιών του κρατικού μηχανισμού.

Αίσθηση προκαλεί, επίσης, το ότι οι συμμετέχοντες στο κίνημα ανατροπής του «σουλτάνου» ήταν κυρίως χαμηλόβαθμοι αξιωματικοί. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο ιθύνων νους, ο Μουχαρέμ Κιοσέ, ήταν συνταγματάρχης και μάλιστα απόστρατος, ενώ στο πλευρό του βρέθηκαν άλλοι πέντε συνταγματάρχες, πέντε αντισυνταγματάρχες, τρεις ταγματάρχες, δύο λοχαγοί, 14 υπολοχαγοί και επτά ανθυπολοχαγοί. Η έλλειψη κορυφαίων αξιωματικών στην ομάδα τους εξηγεί με έναν τρόπο, λοιπόν, και το γεγονός ότι το πραξικόπημα δεν βρήκε περαιτέρω στρατιωτική υποστήριξη και από την πρώτη στιγμή καταδικάστηκε τόσο από την ελίτ των ενόπλων δυνάμεων.

Τέλος, ακόμη ένα στοιχείο που αποκαλύπτει την προχειρότητα της απόπειρας ανατροπής του Ερντογάν είναι και το ότι κανείς πραξικοπηματίας δεν πρόβλεψε τον αντίκτυπο των social media, τα οποία έγιναν το μέσο για να βγει ο κόσμος στους δρόμους και ουσιαστικά να επιτρέψει στον Τούρκο πρόεδρο τα ξημερώματα να κάνει τη ρελάνς του.

Μυρτώ Μπούτση
Γ. Τραπεζιώτης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Recep Tayyip Erdogan had it coming. The Turkish army was never going to remain compliant while the man who would recreate the Ottoman Empire turned his neighbours into enemies and his country into a mockery of itself. But it would be a grave mistake to assume two things: that the putting down of a military coup is a momentary matter after which the Turkish army will remain obedient to its sultan; and to regard at least 161 deaths and more than 2,839 detained in isolation from the collapse of the nation-states of the Middle East.

For the weekend’s events in Istanbul and Ankara are intimately related to the breakdown of frontiers and state-belief – the assumption that Middle East nations have permanent institutions and borders – that has inflicted such wounds across Iraq, Syria, Egypt and other countries in the Arab world. Instability is now as contagious as corruption in the region, especially among its potentates and dictators, a class of autocrat of which Erdogan has been a member ever since he changed the constitution for his own benefit and restarted his wicked conflict with the Kurds.

Needless to say, Washington’s first reaction was instructive. Turks must support their “democratically elected government”. The “democracy” bit was rather hard to swallow; even more painful to recall, however, was the very same government’s reaction to the overthrow of Mohamed Morsi’s “democratically elected” government in Egypt in 2013 – when Washington very definitely did not ask Egypt’s people to support Morsi and quickly gave its support to a military coup far more bloody than the attempted putsch in Turkey. Had the Turkish army been successful, be sure Erdogan would have been treated as dismissively as the unfortunate Morsi.

But what do you expect when Western nations prefer stability to freedom and dignity? That’s why they are prepared to accept Iran’s troops and loyal Iraqi militiaman joining in the battle against Isis – as well as the poor 700 missing Sunnis who “disappeared” after the recapture of Fallujah – and that’s why the “Assad must go” routine has been quietly dropped. Now that Bashar al-Assad has outlived David Cameron’s premiership – and will almost certainly outlast Obama’s presidency – the regime in Damascus will look with wondering eyes at the events in Turkey this weekend.

The victorious powers in the First World War destroyed the Ottoman Empire – which was one of the purposes of the 1914-18 conflict after the Sublime Porte made the fatal mistake of siding with Germany – and the ruins of that empire were then chopped into bits by the Allies and handed over to brutal kings, vicious colonels and dictators galore. Erdogan and the bulk of the army which has decided to maintain him in power – for now – fit into this same matrix of broken states.

The warning signs were there for Erdogan – and the West – to see, if only they had recalled the experience of Pakistan. Shamelessly used by the Americans to funnel missiles, guns and cash to the “mujahedin” who were fighting the Russians, Pakistan – another “bit” chopped off an empire (the Indian one) turned into a failed state, its cities torn apart with massive bombs, its own corrupt army and intelligence service cooperating with Russia’s enemies – including the Taliban – and then infiltrated by Islamists who would eventually threaten the state itself.

When Turkey began playing the same role for the US in Syria – sending weapons to the insurgents, its corrupt intelligence service cooperating with the Islamists, fighting the state power in Syria – it, too, took the path of a failed state, its cities torn apart by massive bombs, its countryside infiltrated by the Islamists. The only difference is that Turkey also relaunched a war on its Kurds in the south-east of the country where parts of Diyabakir are now as devastated as large areas of Homs or Aleppo. Too late did Erdogan realise the cost of the role he had chosen for his country. It’s one thing to say sorry to Putin and patch up relations with Benjamin Netanyahu; but when you can no longer trust your army, there are more serious matters to concentrate on.

Two thousand or so arrests are quite a coup for Erdogan – rather larger, in fact, than the coup the army planned for him. But they must be just a few of the thousands of men in the Turkish officer corps who believe the Sultan of Istanbul is destroying his country. It’s not just a case of reckoning the degree of horror which Nato and the EU will have felt at these events. The real question will be the degree to which his (momentary) success will embolden Erdogan to undertake more trials, imprison more journalists, close down more newspapers, kill more Kurds and, for that matter, go on denying the 1915 Armenian genocide.

For outsiders, it’s sometimes difficult to understand the degree of fear and almost racist disgust with which Turkey regards any form of Kurdish militancy; America, Russia, Europe – the West in general – has so desomaticised the word “terrorist” that we fail to comprehend the extent to which Turks call the Kurds “terrorists” and see them as a danger to the very existence of the Turkish state; which is just how they saw the Armenians in the First World War. Mustafa Kemal Ataturk may have been a good old secular autocrat admired even by Adolf Hitler, but his struggle to unify Turkey was caused by the very factions which have always haunted the Turkish heartland – along with dark (and rational) suspicions about the plotting of Western powers against the state.

All in all, then, a far more dramatic series of events have taken place in Turkey this weekend than may at first appear. From the frontier of the EU, through Turkey and Syria and Iraq and large parts of Egypt’s Sinai Peninsula and on to Libya and – dare one mention this after Nice? – Tunisia, there is now a trail of anarchy and failed states. Sir Mark Sykes and François Georges-Picot began the Ottoman Empire’s dismemberment – with help from Arthur Balfour — but it continues to this day.
In this grim historical framework must we view the coup-that-wasn’t in Ankara. Stand by for another one in the months or years to come.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Οι τίτλοι περί "πολιτικού καύσωνα", "θύελλας" τώρα, με στρώμα τον εκλογικό νόμο, τις τηλεοπτικές άδειες και μαξιλάρι κάποιες απο τις "θηλιές" στην ζωή όλων, δίνουν την θέση σε "νέους" για "καυτό φθινόπωρο" "θερμό χειμώνα".
Η αβεβαιότητα και τα "σύννεφα", κυρίως για τα οικονομικά, σε ευρωπαικό και διεθνές επιπεδο, δεδομένα.
Η "κουλτούρα" του λαού και των πολιτικών για τα μπάνια είναι σε διαζύγιο αφού έχουν διαφορετική "ατζέντα".

Ο εκλογικός νόμος, η μηχανή παραγωγής πολιτικών και συσχετισμού εδρών, είναι θέμα, όχι όπως στο πεδίο βολής κυβέρνησης και κομμάτων.
Ο τωρινός ξεπεράστηκε (πολυκομματικό κοινοβούλιο, κυβερνήσεις συνεργασίας) άρα εκεί που ο λαός θέλει, μπορεί. Επομένως η αυτοδυναμία δεν αποκλείεται και με απλή.
Οι πιο πολλοί την αποδέχονται αφού επισημαίνουν οτι δύναμη διακυβέρνησης με περιστροφή στο 30% και την αποχή να αυξανει, άρα με 25%, δεν υφίσταται.

Με το άρωμα του ελληνικού και την εναλλαγή στην παρέα σε ένα ορεινό χωριό, σταχυολογώ και μεταφέρω το "μωσαϊκό" των απόψεων: ο Κωστής, νέος επιχειρηματίας στην επεξεργασία προιόντων χαλκού, πιστεύει : ότι είμαστε σε νέα κατάσταση, δεν την ονομάζει "κρίση" και θεωρεί ότι "ή προσαρμόζεσαι ή εξαφανίζεσαι".

Παραπέμπει στον πατέρα του τις αποφάσεις για περικοπές μισθών ή απολύσεις. Και ελπίζει με το "θετικό", όπως λέει, που τον "ευνοεί" στον "πόλεμο": μειώνονται οι ανταγωνιστές δηλαδή καταστρέφονται διαρκώς επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας στον κλάδο. Η Ντίνα, νέα μηχανικός, ελεύθερος επαγγελματίας, παρά τα μέτρα και τις ατέλειωτες ώρες εργασίας για την εξασφάλιση ενός εισοδήματος 12χιλ την προηγούμενη χρονιά, το παλεύει. Εκτιμά οτι τα πάντα είναι μαχητά εκτός απο την γραφειοκρατική "τρέλλα" στις αδειοδοτήσεις, ειδικά βιομηχανικών κτιρίων και εγκαταστάσεων, διαχωρίζοντας την αναγκαία για τον δημόσιο έλεγχο, απο την περιττή!

Ο Μάκης, μισθωτός στο δημόσιο, απαριθμεί τις μειώσεις και φοβάται τον κόφτη για νέες. Ο Διονύσης, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, περιμένει νέα κάθοδο στην σύνταξη αφού βλέπει την κλίμακα με βάση την εθνική να καταλήγει στα χίλια η ανώτερη. Ο Βασίλης, μικρομεσαίος, με ετήσιο κέρδος 36χιλ υπολογίζει είκοσι δύο για εφορία και εισφορές και διερωτάται αν πρέπει να συνεχίσει ή να γίνει μισθωτός σε άλλον στον τομέα του. Ο μπάρμπα Γιάννης με την σύνταξη του ΟΓΑ αγωνιά για την εγγονή-τελειώνει φιλοσοφική- αν θα βρεί δουλειά, πότε θα έρθει νέος αγροτικός γιατρός και μετρά πόσο του κοστίζει: ζάχαρη, καφές, μακαρόνια κά το χρόνο!

Ο Γιώργος, κτηνοτρόφος, υπογραμμίζει: εμείς "κουτσά, στραβά θα ζήσουμε εσείς στην Αθήνα να δούμε" και αναφέρει οτι εδώ και τρία χρόνια νοιώθουν και στην ύπαιθρο την κρίση όλο και πιο έντονα. Στην αρχή νομίζαμε οτι δεν μας αφορά γιατί "την ακούγαμε αλλά δεν την βλέπαμε"!

Με το "με τα παιχνίδια τους, αν εμείς δεν κοιτάξουμε... μην περιμένουμε..." προσγειώνει ο Γιώργος απο ξεστρατίσματα την κουβέντα στα πρακτικά. Το μόνο που την αποσπά ο χρόνος των εκλογών. Η αλλαγή του εκλογικού εκλαμβάνεται ως προμήνυμα, λίγοι υποστηρίζουν το ενδεχόμενο του φθινοπώρου και όλοι τις προεξοφλούν εντός του ´17.

Αυτό το καλοκαίρι μάλλον η σκέψη "πετάει" αλλά πατάει στην γη και οι λέξεις "πάνε" με τα πόδια, γιατί "ο γρίφος είναι στην ζωή" και όχι εκεί που θέλει η "πολιτική" και οι "πολιτικοί" να ορίσει οτι ζούμε!

Πηγή "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αγριότητες κατά στρατιωτικών στους δρόμους από υποστηρικτές της τουρκικής κυβέρνησης! 2.793 συλλήψεις, 190 οι νεκροί, 1440 τραυματίες

Από τη Μυρτώ Μπούτση

Φρικτές εικόνες αντεκδίκησης, με πολίτες να μαστιγώνουν, να ξυλοκοπούν και να ποδοπατούν στρατιώτες που συμμετείχαν στο πραξικόπημα, είδαν το φως της δημοσιότητας την επομένη της αποτυχημένης απόπειρας ανατροπής του Ερντογάν. Μάλιστα αναφέρθηκε, χωρίς να επιβεβαιώνεται, ότι ένας στρατιώτης λιντσαρίστηκε μέχρι θανάτου, πως έχουν τελεστεί ως και αποκεφαλισμοί (!), ενώ στην Αγκυρα δεκάδες πραξικοπηματίες αναγκάστηκαν να παραδοθούν γυμνοί! Ο «σουλτάνος», που εξήλθε νικηφόρος από το «fast track» πραξικόπημα, αναμένεται να δικάσει τους υπαιτίους για εσχάτη προδοσία, ενώ το ΑΚΡ ζητεί ακόμη και την επαναφορά της θανατικής ποινής! Κάποιες αναφορές μιλούσαν χθες για 265 νεκρούς, την ώρα που ο στρατηγός Ουμίτ Ντουντάρ, που ανέλαβε εκτάκτως αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, έκανε λόγο για τουλάχιστον 190, εκ των οποίων 104 στρατιώτες, οι τραυματίες ξεπερνούσαν τους 1.440, περισσότεροι από 2.793 πραξικοπηματίες συνελήφθησαν από τις Αρχές, μεταξύ αυτών και ο Μεχμού Χακμπιλέν, επικεφαλής της τουρκικής διοίκησης Αιγαίου.

Πώς ξεκίνησε

Ολα ξεκίνησαν μετά τις 10 το βράδυ της Παρασκευής, όταν στρατιωτικά οχήματα έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας και κατευθύνθηκαν προς τις δύο γέφυρες του Βοσπόρου και το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων, αντίστοιχα. Στις 23.30 οι πραξικοπηματίες ανακοινώνουν ότι ανέλαβαν την εξουσία.

Γίνεται γνωστό ότι έχουν θέσει σε ομηρία τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων Χουλουσί Ακάρ. Επίσης, κατέλαβαν το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης «Κεμάλ Ατατούρκ» και τα γραφεία του AKP, το κτίριο της κρατικής τηλεόρασης TRT -από το οποίο στις 00.30 διαβάστηκε το διάγγελμα των στασιαστών-, κινήθηκαν με τανκς κατά του κτιρίου της Εθνοσυνέλευσης στην Αγκυρα και άνοιξαν πυρ από ελικόπτερο κατά του προεδρικού μεγάρου.

Στο μεταξύ, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, ο οποίος την ώρα του πραξικοπήματος παραθέριζε με την οικογένειά του στην Αλικαρνασσό και είχε ήδη διαφύγει, χρησιμοποίησε την εφαρμογή face time για να μεταδώσει μέσω του κινητού τηλεφώνου του στο CNN Turk μήνυμα προς τους πολίτες, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του βρίσκεται ακόμη στην εξουσία και καλώντας τους να κατεβούν στους δρόμους!

Αρχίζει το θρίλερ σχετικά με το πού βρίσκεται ο Ερντογάν. Το αμερικανικό ΝΒC μεταδίδει ότι ζήτησε άσυλο από τη Γερμανία και αργότερα ότι το αίτημα δεν έγινε δεκτό. Η είδηση όμως δεν επιβεβαιώνεται. Πληροφορίες ξένων πρακτορείων θέλουν το αεροσκάφος του να κατευθύνεται προς τη Ρώμη ή και το Λονδίνο. Αργότερα αποδεικνύεται ότι παρέμεινε στο αεροδρόμιο Νταλαμάν, απέναντι από τη Ρόδο, έως τις 02.00, οπότε και απογειώθηκε με προορισμό την Κωνσταντινούπολη, στις 03.30.

Αλλωστε ήδη από τη 01.30, πλήθος υποστηρικτών του, ανταποκρινόμενοι στην έκκλησή του, κατευθύνθηκαν στο αεροδρόμιο «Ατατούρκ» και το ανακατέλαβαν. Οδομαχίες βρίσκονταν σε εξέλιξη σε Κωνσταντινούπολη και Αγκυρα, ενώ οι πραξικοπηματίες, με στρατιωτικό ελικόπτερο, άνοιξαν πυρ και ενάντια στο αρχηγείο της κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών (MIT) στην Αγκυρα. Στις 02.04 το ελικόπτερο καταρρίπτεται από F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας, ενώ γίνεται γνωστό ότι στο αρχηγείο των ειδικών δυνάμεων σκοτώθηκαν τουλάχιστον 17 αστυνομικοί.

Το...φινάλε ενός πραξικοπήματος μικρής διάρκειας

Στις 03.30, το αεροσκάφος του Ερντογάν προσγειώνεται στο «Κεμάλ Ατατούρκ». Ο Τούρκος πρόεδρος, αποβιβαζόμενος στην Κωνσταντινούπολη, αποκαλύπτει ότι το ξενοδοχείο όπου διέμενε βομβαρδίστηκε λίγο μετά τη διαφυγή του. Χαρακτηρίζει την απόπειρα πραξικοπήματος μία πράξη προδοσίας, για την οποία οι υπεύθυνοι «θα πληρώσουν υψηλό τίμημα». «Το πραξικόπημα απωθήθηκε» δήλωσε ο εκπρόσωπος της ΜΙΤ Νουχ Γιλμάζ στο CNN Turk. Λίγη ώρα αργότερα, οι πραξικοπηματίες εισβάλουν στον σταθμό CNN Turk και τον καταλαμβάνουν, αλλά απελευθερώνεται λίγη ώρα αργότερα από τους πολίτες. Στις 05.29 ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ αναφέρει ότι έχουν συλληφθεί περίπου 130 στρατιωτικοί, διαφόρων εθνικοτήτων. Οι επιχειρήσεις για τον έλεγχο των πραξικοπηματιών και οι συλλήψεις συνεχίζονται έως το πρωί.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με ή χωρίς επιτυχημένο πραξικόπημα, η Τουρκία θα παραμείνει βαθειά λαβωμένη από την μεγάλη πληγή του Κουρδικού προβλήματος των 25.000.000 ανθρώπων, τον βαθύ διχασμό Ισλαμιστών - Κεμαλιστών καθώς και με τις συνέπειες της σκοτεινής συνεργασίας με την τρομοκρατία του ISIS

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Μόλις πριν από δύο εβδομάδες (30/6/2016) στο άρθρο «Τουρκία: Εμφύλιος, τρομοκρατία και συγνώμες!» γράφαμε τα εξής:
«Η σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία περνάει ένα πραγματικό εφιάλτη υπό τον ασφυκτικό έλεγχο ενός μεγαλομανούς, ανισσόροπου και αντιφατικού ηγέτη. Ένα εφιάλτη που έχει βυθίσει την συντριπτική πλειοψηφία του γειτονικού μας λαού στο φόβο, στην ανασφάλεια και στην επιδεινούμενη οικονομική απαξίωση. Ένα εφιάλτη, με ολοένα και μεγαλύτερο τίμημα σε αίμα αθώων ανθρώπων που δολοφονούνται χωρίς να φταίνε σε τίποτα.»
Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 στην Τουρκία εξελίχτηκε σε οπερέτα γιατί ένα πραξικόπημα δεν ξεκινάει αν δεν έχει σιγουρέψει την σύλληψη των πολιτικών που θέλει να ανατρέψει, ούτε τους αφήνει να κάνουν διαγγέλματα με την μοναδική τέχνη του λαϊκισμού που είναι πασίγνωστο ότι διαθέτουν.

Η οπερέτα αυτή αποτελεί μια ακόμα σκηνή της ίδιας τραγωδίας που βιώνει η σύγχρονη Τουρκία, με 265 όμως νεκρούς, 1.400 τουλάχιστον τραυματίες και ένα πραγματικό πογκρόμ στα στελέχη των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων: Αρχηγοί, υπαρχηγοί, στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι ή συνταγματάρχες – κανένας δεν είναι ασφαλής, ακόμα και αν δεν συμπεριλαμβάνεται στους 3.000 στρατιωτικούς που ήδη βρίσκονται «υπό περιορισμό».

Παράλληλα, ο αριθμός των νεκρών στρατιωτών από την επίθεση εναντίον του Κουρδικού πληθυσμού της Τουρκίας αυξάνεται καθημερινά, οι αλλεπάλληλες βομβιστικές επιθέσεις γονατίζουν τον τουρισμό και την οικονομία της Τουρκίας και όσοι θεωρούν πως ο Ρ. Τ. Ερντογάν «θριάμβευσε» με την αποτυχία του πραξικοπήματος επιβάλλοντας πλήρως την εξουσία του στο εσωτερικό, ενώ με τις συγνώμες και την διαλλακτική «μεταμόρφωση» κέρδισε πάλι την εμπιστοσύνη Ρωσίας, Ισραήλ, Αιγύπτου, Αμερικής ή άλλων χωρών στο εξωτερικό, πιστεύουμε πως σφάλλουν.

Ο διχασμός μέσα στην Τουρκία είναι βαθύτατος, οξύτατος και εκρηκτικός. Η έλλειψη εμπιστοσύνης από το εξωτερικό, ακόμα και από στενούς φίλους, εμφανέστατη. Ο Ρ. Τ. Ερντογάν διαθέτει αναμφισβήτητα μεγάλη επιρροή σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα, μια επιρροή όμως που «αντισταθμίζεται» από την αντίθεση του μισού πληθυσμού της Τουρκίας στην διοίκηση «άνευ κανόνων» που ασκεί, ενώ η «απόλυτη» βεβαιότητα της ασφάλειας του, έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από τις εικόνες του βομβαρδισμένου προεδρικού μεγάρου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Τουρκική τραγωδία συνεχίζει την πορεία της. Ο Ρ.Τ. Ερντογάν θα σπεύσει να αξιοποιήσει την ευκαιρία που του πρόσφεραν οι πραξικοπηματίες για να εδραιώσει την εξουσία του χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, δηλαδή την κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας του τύπου, της διάκρισης των εξουσιών και φυσικά της Δημοκρατίας την οποία χρησιμοποιεί όπως και όποτε τον εξυπηρετεί «εν ονόματι του λαού».

Με η χωρίς επιτυχημένο πραξικόπημα, η Τουρκία θα παραμείνει βαθειά λαβωμένη από την μεγάλη πληγή του Κουρδικού προβλήματος των 25.000.000 ανθρώπων μέσα στην Τουρκία, τον βαθύ διχασμό των ισλαμιστών που προσπαθούν να επιβάλλουν ένα θεοκρατικό καθεστώς και των Κεμαλιστών που μάχονται για το κοσμικό κράτος που εγκαθίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ καθώς και με τις συνέπειες της σκοτεινής συνεργασίας με την τρομοκρατία του ISIS.

Ο πολύπλοκος πόλεμος εξουσίας στην γειτονική μας Τουρκία θα συνεχιστεί αδυσώπητος και η Ελλάδα πρέπει να παραμένει σε διαρκή επαγρύπνηση. Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα σου, είναι πιθανό η φωτιά να επεκταθεί και στο δικό σου. Συνεπώς, πρέπει να έχεις συνεχώς τα μάτια ορθάνοιχτα!

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία σε σταυροδρόμι: Πραξικόπημα (από τον …Ταγίπ Ερντογάν) μετά το πραξικόπημα!

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Θα περάσει αρκετό διάστημα έτσι ώστε η Τουρκία να επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς μετά την αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος και ανατροπής του Ταγίπ Ερντογάν. Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η γειτονική χώρα θα επανέλθει ποτέ σε μια κανονική κατάσταση.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η προσπάθεια πραξικοπήματος και ανατροπής μιας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, είναι καταδικαστέα όπου και εάν γίνεται.

Την ίδια στιγμή όμως, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, στην περίπτωση της Τουρκίας και του καθεστώτος Ερντογάν, δεν μπορεί κανείς παρά να κατανοήσει σε ένα βαθμό την προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος.

Αποτελεί τραγική ειρωνεία λίγες εβδομάδες μετά από τις μαζικές διώξεις δημοσιογράφων, την κατάληψη και το λουκέτο μέσων μαζικής ενημέρωσης από το καθεστώς του κ. Ερντογάν, τις απειλές και την δίωξη μελών της αστυνομίας, δικαστών, αλλά ακόμη και μελών του Κοινοβουλίου που προέρχονται από το Κουρδικό Κόμμα, ο Δυτικός κόσμος, να βρίσκεται στην πραγματικά εξωφρενική θέση να υπερασπίζεται ένα καθεστώς το οποίο μοιάζει πολύ περισσότερο με τη χούντα την οποία αποκηρύσσει.

Ακόμα και η αντιμετώπιση των στρατιωτών που συμμετείχαν στο αποτυχημένο πραξικόπημα, με το διασυρμό τους, το βασανισμό τους, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις τη σφαγή τους, από τους υποστηρικτές του καθεστώτος που κατέβηκαν στους δρόμους μετά το αίτημα του κ. Ερντογάν, ενισχύει ακόμη πιο πολύ την αυταρχικότητα, αλλά και τις πραγματικές προθέσεις του αυταρχικού καθεστώτος του οποίου ο Τούρκος Πρόεδρος ηγείται.

Πραγματικά είναι να αναρωτιέται κανείς, εάν το αποτυχημένο πραξικόπημα αποτελεί έναν μανδύα για την τελική επιχείρηση εκκαθάρισης και των τελευταίων θυλάκων αντίστασης απέναντι στο αυταρχικό και έντονα αντιδημοκρατικό καθεστώς που εδώ και χρόνια στήνει ο Ταγίπ Ερντογάν.

Σε μια στιγμή που έστω και κατ’ ανάγκη το σύνολο του δυτικού και πολιτισμένου κόσμου βρίσκεται στη δύσκολη θέση να υπερασπίζεται και να στηρίζει τον Πρόεδρο της Τουρκίας και την κυβέρνησή του, ο κ. Ερντογάν αντί να αρπάξει την ευκαιρία και να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων προσπαθώντας να ενώσει τη χώρα, επιλέγει την στρατηγική της εξόντωσης των αντιπάλων.

Όταν κάποιος υποστηρίζει ότι υπερασπίζεται τη Δημοκρατία και ζητά στήριξη σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, προχωρά σε αυτό το μονοπάτι και όχι στο δρόμο της παραδειγματικής τιμωρίας των υπευθύνων στα πλαίσια που ορίζει ο νόμος και η δικαιοσύνη, καταδεικνύει το οξύμωρο της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε.

Δυστυχώς ο κ. Ερντογάν και οι πολιτικές του είναι ένα ακόμη δημιούργημα της αδυναμίας και της ανυπαρξίας οποιασδήποτε στρατηγικής στα κέντρα αποφάσεων (Ουάσιγκτον, ΕΕ – Βερολίνο), του φθαρμένου και χωρίς όραμα διεθνούς συστήματος.

Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει και στην περίπτωση της τρομοκρατίας των ισλαμιστών εξτρεμιστών, οι οποίοι λειτουργού ανενόχλητοι λόγω της μακροχρόνιας απάθειας και αναποφασιστικότητας ηγετών σε αυτά τα κέντρα, όπως ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα, έτσι και στην περίπτωση Ερντογάν στην Τουρκία, η απάθεια και η ανεκτικότητα έναντι των αυταρχικών και αντιδημοκρατικών πολιτικών του οδήγησε στο αποτυχημένο πραξικόπημα, αλλά και στο ευρισκόμενο σε εξέλιξη πραξικόπημα μετά το πραξικόπημα.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ένοπλη εξέγερση ισχυρής μερίδας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων κατά του ισλαμιστικού καθεστώτος Ερντογάν απέτυχε, από τη στιγμή που ο ηγέτης και βασικός ΑΝΣΚ (Αντικειμενικός Σκοπός) της όλης επιχειρήσεως διέφυγε τον θάνατο ή την σύλληψη και δεν κατέστη εφικτή η κατάληψη της έδρα της ΜΙΤ και ο έλεγχος των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων.

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

Το πραξικόπημα έφερε στην επιφάνεια τον ρόλο των ΗΠΑ έναντι του καθεστώτος Ερντογάν, ο οποίος δεν είναι αρκούντως φιλικός ούτε υποστηρικτικός, όπως φάνηκε από την φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε στις δηλώσεις τις πρώτες ώρες εκδηλώσεως του κινήματος.

Η 15η Ιουλίου 2016 οδηγεί επίσης σε κάποιους συνειρμούς με την 20η Ιουλίου 1944 όταν ομάδα απελπισμένων Γερμανών αξιωματικών προχώρησαν στην εκτέλεση του Σχεδίου «Βαλκυρίες» με στόχο την εξουδετέρωση του Αδόλφου Χίτλερ.

Οφείλω να ξεκινήσω και να στηρίξω την παρούσα ανάλυση επί τριών αρχικών εκτιμήσεων και παραδοχών:

α) Το πραξικόπημα δεν ήταν στημένο, καθώς ενεπλάκησαν μεγάλοι σχηματισμοί επιπέδου Στρατιάς, Σώματος Στρατού και Ταξιαρχίας της Διοικήσεως Χερσαίων Δυνάμεων (Turk Kara Kuvvetleri) όπως αποδεικνύει π.χ. η σύλληψη των διοικητών της Β’ και Γ’ Στρατιάς, κύριες μονάδες της Διοικήσεως Αεροπορικών Δυνάμεων (THK – Turk Hava Kuvvetleri) και της Στρατοχωροφυλακής (Jandarma Genel Komutanligi), ενώ μετείχαν και μονάδες και Βάσεις της Διοικήσεως Ναυτικών Δυνάμεων (TDK – Turk Deniz Kuvvetleri),

β) Το κίνημα σαφώς και δεν οργανώθηκε από ανώτερους αξιωματικούς επιπέδου συνταγματάρχη αλλά από ανώτατους αξιωματικούς επιπέδου στρατηγού, αντιστράτηγου και ταξιάρχου (σ.σ. με τους αντίστοιχους βαθμούς σε Αεροπορία και Ναυτικό),

γ) Η κίνηση κατά του Ερντογάν δεν οργανώθηκε μονομερώς από τους οπαδούς του εξόριστου ιμάμη στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, παλαιού συνοδοιπόρου του Τούρκου προέδρου και σημερινού διαφωνούντα Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά υπήρξε συνδυασμένη δράση ευρύτερων αντι-εντοργανικών δυνάμεων, στους κόλπους των οποίων συστρατεύτηκαν κεμαλιστές, φιλοδυτικοί, εθνικιστές και όλοι όσοι θεωρούν την διακυβέρνηση του ΑΚΡ ως επιζήμια για τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα.

Ωστόσο, η γρήγορη αποτυχία του πραξικοπήματος γέννησε εύλογα ερωτήματα, στα οποία θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε βασιζόμενοι στα μέχρι τώρα δημοσιοποιημένα στοιχεία από τουρκικές πρωτίστως πηγές, τις εξελίξεις που είχαν πραγματοποιηθεί το προηγούμενο διάστημα, συν τη χρήση της κοινής λογικής.

Όπως αναφέρει προφητικώς ο έγκριτος τουρκολόγος Χρ. Μηνάγιας στο βιβλίο του «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο» από το 2012:
«…Ο τουρκο-ισλαμικός μηχανισμός του Ερντογάν χρειάζεται επιπλέον 4-5 έτη για να ελέγξει πλήρως τις Ένοπλες Δυνάμεις, ώστε αυτές να αποδεχθούν πλήρως μια νέα θεσμική ταυτότητα και μια νέα στρατιωτική φιλοσοφία… Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι η στρατηγική αποκαθήλωση των στρατιωτικών θα επιτευχθεί εφόσον ψηφισθεί το νέο Σύνταγμα…
Σε αντίθετη περίπτωση εάν οι γεωπολιτικές εξελίξεις πλήξουν τον μεγαλοϊδεατισμό των Τούρκων, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο μιας αποκατάστασης του κύρους των στρατιωτικών και μιας εν μέρει παρεμβατικότητάς τους στην πολιτική… Ο Σαχίν Αλπάι ανέφερε ότι … Δεν μπορούμε να πούμε ότι από τούδε και στο εξής δεν θα γίνει πραξικόπημα, αλλά αυτό αποτελεί ένα ακραίο ενδεχόμενο».
Άρα, η απόπειρα πραξικοπήματος ελλόχευε από το 2002 (σ.σ. χρονιά σταθμός στην εκλογή του Ερντογάν και του ΑΚΡ στην εξουσία). Τα τελευταία χρόνια οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις πέρασαν σε μια περίοδο σταδιακής και προγραμματισμένης αφομοιώσεώς τους από το ισλαμιστικό νέο-οθωμανικό καθεστώς.

Όμως οι εξελίξεις στο γεωστρατηγικό περιβάλλον της χώρας δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα κέρδη και ο κίνδυνος μείζονος ήττας των εθνικών συμφερόντων (σ.σ. όπως θα αναλύσουμε αμέσως μετά) ιδιαιτέρως στην Συρία ήταν ορατός. Στο εσωτερικό και εν όψει του δημοψηφίσματος το προσεχές Φθινόπωρο, ήταν σαφές ότι ο Ερντογάν θα ενδυναμωνόταν σε σημείο από το οποίο δεν θα υπήρχε επιστροφή.

Άρα το χρονικό περιθώριο εκδηλώσεως του πραξικοπήματος τοποθετήθηκε εντός του πρώτου εξαμήνου του 2016 με τελική προθεσμία εκδηλώσεώς του τον Ιούλιο, πριν από τις κρίσεις του Αυγούστου, όπου αρκετοί ενδεχομένως θα αποστρατεύονταν.

Ορισμένες βασικές παρατηρήσεις:

α) Οι κινηματίες γνώριζαν ότι η καταλληλότερη περίοδος εκδηλώσεως της αντιδράσεώς τους θα ήταν ένα «ανέμελο» Σαββατοκύριακο μεσούσης της θερινής τουριστικής περιόδου (σ.σ. Η φετινή περίοδος χαρακτηρίστηκε από σημαντική μείωση της τουριστικής κινήσεως) και σε συνδυασμό με την απουσία του Ερντογάν για παραθερισμό,

β) η ταυτόχρονη και εσπευσμένη αποκατάσταση των σχέσεων με την Ρωσική Ομοσπονδία και το Ισραήλ, έδειξε ότι το καθεστώς Ερντογάν έσπευσε να κλείσει τα μέτωπα εν όψει εξελίξεων στο εσωτερικό,

γ) η πιθανότητα διαρροής της υπό σχεδίαση δράσεως λόγω της αυξημένης και αναγκαίας συμμετοχής εκατοντάδων ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών και των τεσσάρων κλάδων (σ.σ. με τη ΜΙΤ πανταχού παρούσα με άγνωστο αριθμό στοχευμένων ευήκοων ώτων…) δημιούργησε από μόνη της τη δυναμική της κλεψύδρας. Δηλαδή από τη στιγμή που αποφασίστηκε, έπρεπε να πειστούν να συμμετάσχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι αξιωματικοί και άλλα στελέχη,

δ) Ένας βασικός οργανωτικός πυρήνας θα πρέπει να υπήρξε, μετά δε και από την αποκάλυψη της Balyoz, καθώς ο πλήρης εντοπισμός όλων των αντι-ερντογανικών αξιωματικών και η αποκάθαρση του στρατεύματος από αυτά, θα απαιτούσε αρκετά χρόνια,

ε) Οι πολιτικές ηγεσίες – όντας μεταλλαγμένες μετά από τις διαδοχικές εκλογικές ήττες από τους ισλαμιστές – θα σκέφτονταν σοβαρά να μην ταχθούν ανοικτά υπέρ του πραξικοπήματος, εκτός και αν ο Ερντογάν τίθετο εκτός μάχης σύντομα και με αποδείξεις,

στ) ο κίνδυνος μιας γενικευμένης χρήσης βίας που θα οδηγούσε σε μεγάλης κλίμακος εμφύλια σύρραξη, με την εμπλοκή του κουρδικού στοιχείου, εκτιμάται ότι βάρυνε τους αξιωματικούς εκείνους που συνηγορούσαν υπέρ της αναμονής και της μη εκδηλώσεως πραξικοπήματος.

Οι κινηματίες όμως αντιμετώπιζαν ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα, καθώς μετά από 14 χρόνια παραμονής του ΑΚΡ στην εξουσία, αρκετοί αξιωματικοί εκτιμάται ότι δεν ήταν σίγουροι εάν και κατά πόσον μια βίαιη ενέργεια θα εκδίωκε τον Ερντογάν από την εξουσία. Πιθανότατα ο αντίλογος τον οποίον αντέτασσαν θα ήταν εύλογος και θα στηριζόταν στο επιχείρημα της επεμβάσεως μόνον μετά από μια σοβαρή αποτυχία της κυβερνήσεως που θα δημιουργούσε βλάβη στα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Όμως μια τέτοια εξέλιξη θα απαιτούσε περισσότερο χρόνο και τέτοια πολυτέλεια δεν υπήρχε. Συνεπώς εάν λάβουμε υπόψη τα ανωτέρω οι κινηματίες πιέζονταν από τον χρόνο (λόγω κρίσεων και Φθινοπώρου) και δεν θα είχαν – όπως αποδείχθηκε – την εξ’ αρχής υποστήριξη του συνόλου του Στρατεύματος.

Η ταχεία στοχοποίηση και εξουδετέρωση του Ερντογάν, λογικώς θα ήταν ο βασικός και πρώτιστος ΑΝΣΚ των κινηματιών. Στη συνέχεια ή και εκ παραλλήλως η έδρα της ΜΙΤ θα έπρεπε να καταληφθεί και να προχωρήσει ο έλεγχος των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων.

Σε μια τέτοια εξέλιξη ο ρόλος των ΗΠΑ θα ήταν καθοριστικός, ενώ η περεταίρω εξουδετέρωση και άλλων κεφαλών του ΑΚΡ θα έδινε στο πραξικόπημα μια άλλη δυνατότητα διαπραγματεύσεως με τους πολιτικούς και θα ενέτασσε με ταχύ ρυθμό στις τάξεις του ακόμη και τους πλέον διστακτικούς αξιωματικούς.

Τα γεγονότα όπως διαδραματίστηκαν διέψευσαν τις αρχικές εκτιμήσεις και προβλέψεις καθώς όλα κρίθηκαν από:

α) Την ταχεία και αρίστως σχεδιασμένη διαφυγή Ερντογάν, παρά την προσβολή του ξενοδοχείου όπου διέμενε από επιθετικό ελικόπτερο, εν είδει χειρουργικού πλήγματος,

β) τη σθεναρή άμυνα των Ερντογανικών στην έδρα της ΜΙΤ(σ.σ. Η οποία από χρόνια μαζί με την Αστυνομία – αμφότεροι στυλοβάτες του καθεστώτος – δια νόμου είχαν εφοδιαστεί με βαρέα όπλα με προφανή σκοπό την απόκτηση επιχειρησιακής δυνατότητας ικανής να αντιμετωπίσει ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα του Στρατεύματος,

γ) την αδυναμία ελέγχου των ΜΜΕ και ιδίως των κοινωνικών δικτύων, τα οποία έπρεπε πρώτα από όλα και με προτεραιότητα να διακοπούν (σ.σ. Ίσως ο ρόλος της τεχνικής υποδομής που βρίσκεται εντός των κτιρίων της ΜΙΤ να αποτέλεσε και το κλειδί στον έλεγχο των κοινωνικών δικτύων, αυτό βεβαίως πρέπει να αποδειχθεί),

δ) την έγκαιρη προειδοποίηση την οποία είχε το επιτελείο Ερντογάν, ο οποίος φέρεται να έχει ενημερωθεί πολύ πριν την απόπειρα εναντίον του,

ε) την από χρόνια ύπαρξη εναλλακτικών σχεδίων διαφυγής και διασώσεως του Ερντογάν από την έμπιστη ΜΙΤ και την άριστη οργάνωση της προσωπικής του ασφάλειας,

στ) την αντεπίθεση που διέταξε ο Ερντογάν όταν ζήτησε από τα εκατομμύρια των υποστηρικτών του να αντιπαρατεθούν στους κινηματίες,

ζ) την εκ των υστέρων διαπίστωση ότι η κατάληψη του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων και η ομηρία του Αρχηγού δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, καθώς μεσολάβησαν άλλοι παράγοντες και παράμετροι καθορισμού της επιτυχίας ή της αποτυχίας και

η) από την επιβεβαίωση της ουδετερότητας την οποία τήρησαν κομβικές στρατιωτικές διοικήσεις (π.χ. Διοικητής της Α’ Στρατιάς) έως ότου επιβεβαιωθεί ότι ο Ερντογάν είναι ελεύθερος και έχει τα ηνία.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι μέχρι να γίνει γνωστός ο τελικός αριθμός και η ιδιότητα των προσχωρησάντων στο κίνημα θα περάσουν ημέρες. Στο μεταξύ, ενδιαφέρον αλλά και αποκαλυπτικό της καταστάσεως, είναι το φαινόμενο της διπλής καλύψεως την οποία φαίνεται ότι έδωσαν ανώτατοι αξιωματικοί, όπως π.χ. ο διοικητής του 3ου ΣΣ της Α’ Στρατιάς, ο οποίος ενώ υποστήριζε την κυβέρνηση τελικώς συγκαταλέγεται μεταξύ των συλληφθέντων…

Η κομβική στιγμή για το πραξικόπημα μετά τη διάσωση Ερντογάν ήταν η απόφαση του διοικητού της Α’ Στρατιάς να στηρίξει την κυβέρνηση. Σημειώνεται, ότι ο Ερντογάν κατά το διάστημα όπου βρισκόταν στο αεροσκάφος και ανέμενε το πράσινο φως να προσγειωθεί σε «καθαρό» αεροδρόμιο, επικοινώνησε προσωπικώς με όλους τους ανώτατους αξιωματικούς που μπορούσε να επηρεάσει.

Ο διοικητής της Α’ Στρατιάς, του ισχυρότερου σχηματισμού του Στρατεύματος, εκτιμάται ότι δεν «παζάρεψε», ούτε και κάποιος άλλος ανώτατος αξιωματικός, καθώς ο Ερντογάν ως απόλυτος γνώστης της τακτικής εργαλειοποιήσεως της λαϊκής ισχύος και απόλυτος κυρίαρχος της επόμενης ημέρας θα πρέπει να αναμένεται ότι δεν θα τηρήσει λόγω ενισχυμένης θέσεως καμία τέτοιου είδους ετεροβαρή συμφωνία.

Μια γεωπολιτική ερμηνεία του πραξικοπήματος

Ίσως εάν επικρατούσε το κίνημα να ομιλούσαμε για την τουρκικής έκδοση της «Αραβικής Ανοίξεως»; Τι χρώμα φερ’ ειπείν θα μπορούσε να δοθεί στην τουρκική «επανάσταση», εάν είχε καταρρεύσει το ισλαμιστικό καθεστώς Ερντογάν;

Οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία δεν βρίσκονταν στο καλύτερο μεταξύ τους επίπεδο, καθώς η αναθεωρητική νέο-οθωμανική πολιτική των Ερντογάν-Νταβούτογλου επέτεινε προβλήματα και δημιούργησε εμπόδια στην αγγλοσαξονική γεωστρατηγική.

Η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι στην αρχή της κρίσεως περί εξέγερσης στην Τουρκία, αναμφίβολα φέρνει στον νου μνήμες χρησιμοποιήσεως παρόμοιας φρασεολογίας κατά την περίοδο της πυροδοτήσεως της αλυσίδος γεγονότων που οδήγησαν στην «Αραβική Ανοιξη».

Βεβαίως, ο Κέρι, όταν αργότερα δήλωνε ότι στηρίζει την κυβέρνηση και τη δημοκρατία στην Τουρκία, πιθανόν να σκεφτόταν ότι οι ΗΠΑ είχαν αναγνωρίσει λίγα χρόνια πριν το καθεστώς που προέκυψε από την ανατροπή της επίσης ισλαμιστικής κυβερνήσεως του Μόρσι στην Αίγυπτο από τον στρατηγό – και σημερινό πρόεδρο – Αλ Σίσι…

Επίσης, φαντάζει περίεργη η δημόσια εξομολόγηση ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες δεν γνώριζαν τίποτε για το πραξικόπημα στο οποίο ενεπλάκησαν χιλιάδες στελέχη των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Όμως οι Τούρκοι ισλαμιστές, οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν την ταύτιση των αγγλοσαξονικών γεωστρατηγικών συμφερόντων με τα δικά τους, βρήκαν την ευκαιρία να κατηγορήσουν την Ουάσιγκτον ευθέως ως μη φιλική προς την Τουρκία δύναμη. Ο πρόεδρος Ερντογάν απευθύνθηκε με αποφασιστικότητα σήμερα στις ΗΠΑ λέγοντας:
«Αν είμαστε στρατηγικοί σύμμαχοι σας λέω να εγκρίνετε το αίτημά μας για την παράδοση αυτού που βρίσκεται στην Πενσυλβάνια (σ.σ. απαξιωτική αναφορά στον Γκιουλέν). Εσείς όποιον τρομοκράτη μας ζητήσατε σας τον παραδώσαμε. Τώρα και εσείς παραδώστε σε μας αυτό το άτομο, το οποίο βρίσκεται στον κατάλογο των τρομοκρατών».
Τη σκυτάλη έλαβε και ο υπουργός Εργασίας ο οποίος μιλώντας στο Haberturk κατέστησε σαφές ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται πίσω από το πραξικόπημα, το οποίο – σύμφωνα με τους ισλαμιστές της Αγκύρας – φέρεται να έχει οργανώσει ο Γκιουλέν και κατά συνέπεια η μη παράδοσή του συνιστά απόδειξη της αμερικανικής εμπλοκής!

Οι δηλώσεις αυτές συνιστούν ακόμη μια περίτεχνη τακτική διαπραγματεύσεως του Ερντογάν με τις ΗΠΑ, κρύβοντας πίσω από αυτήν το πραγματικό αίτιο της γεωπολιτικής διαστάσεως μεταξύ μιας χώρας βασικού μέρους της Rimland (σ.σ. γεωγραφικός δακτύλιος ανασχέσεως της ρωσικής επιρροής και ισχύος), η οποία συνεργάζεται με την Μόσχα στα ενεργειακά και όχι μόνον, με την επικρατούσα υπερδύναμη.

Η δήλωση του Ρώσου υπουργού επί των εξωτερικών Λαβρόφ, η οποία αναγνωρίζει τον ρόλο της Τουρκίας ως σημαντικής περιφερειακής δυνάμεως, δεν διέλαθε της αμερικανικής προσοχής. Η ταυτόχρονη εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας με Μόσχα και Τελ Αβίβ εκτιμάται ότι έχει σημαντικό αντίκτυπο (σ.σ. και υπόβαθρο) στην προσπάθεια για τον σχεδιασμό των νέων αγωγών φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς την ΕΕ.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί το ρωσικό φόβητρο, προβάλλοντας την γεωγραφική της θέση. Απομένει να δούμε πως θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ στη νέα τουρκική πρόκληση και αν θα ενδώσουν στις τουρκικές απαιτήσεις, με αφορμή την υπόθεση Γκιουλέν.

Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι ο εν πολλοίς γεωστρατηγικώς αυτονομημένος Ερντογάν έχει παραβιάσει αρκετές κόκκινες γραμμές και θα έπρεπε να του δοθεί ένα «μάθημα». Η κάκιστη σχέση που συνεχίζει να διατηρεί με το Ισραήλ και οι μεγαλοϊδεατικοί του οραματισμοί θα μπορούσαν να πριονισθούν αποφασιστικά από μια «εξέγερση» του στρατεύματος.

Εκτίμησή μου είναι, ότι το κίνημα, κατευθυνόμενο ή μη, συνέβαλε προς αυτήν την κατεύθυνση και το επόμενο βήμα – εάν δεν συνετισθεί ο σουλτάνος – θα πρέπει να αναζητηθεί στην αναζωπύρωση του κουρδικού ζητήματος με επίκεντρο τις εξελίξεις στην Βόρειο Συρία.

Εκεί πράγματι θα πρέπει σύντομα να αναμένονται εξελίξεις καθώς οι Κούρδοι της Συρίας εκμεταλλευόμενοι την συγκυρία να επιχειρήσουν με την αμερικανική αρωγή να συνδέσουν και τα τρία καντόνια, καθιστώντας δυνατή την συγκρότηση μιας νέας (δεύτερης) κρατικής οντότητος στην Μέση Ανατολή.

Απομένει η τουρκική αντίδραση και το πώς θα γίνει ανεκτή χωρίς απάντηση μια ενδεχόμενη κουρδική προέλαση προς Αφρίν, η οποία είχε αντιμετωπισθεί δυναμικώς λίγους μήνες πριν από την Άγκυρα. Βεβαίως στην όλη εξίσωση τοποθετείται και η μεταβλητή Κύπρος, η οποία αποτελεί αντικείμενο ιδιαιτέρας αναλύσεως.

Μαύρο βιβλίο σελ. 87
Οι ισλαμιστικές λεγεώνες στέφουν τον Ερντογάν Σουλτάνο


Η εκκαθάριση της καταστάσεως και η αναμενόμενη – εν όψει των ετησίων τακτικών κρίσεων του Αυγούστου – μαζική αποστρατεία μη φιλικών (και υπόπτων) αναφορικώς με την πίστη τους προς το καθεστώς αξιωματικών των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, θα οδηγήσει στην αποκάλυψη της νέας πολύ πιο «θεοσεβούμενης» και υπάκουης ηγεσίας, αρεστής στον Ταγίπ Ερντογάν.

Με ενδιαφέρον θα αναμένουμε να μελετήσουμε την εικόνα που θα παρουσιαστεί από το ισλαμιστικό καθεστώς στη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση την ημέρα της Νίκης στις 30 Αυγούστου, παρουσία του μεγάλου νικητού, Τούρκου προέδρου.

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην ταχεία αντίδραση και επιτυχημένη δράση – απόρροια οργανώσεως – των «ισλαμιστικών λεγεώνων» που χρησιμοποιήθηκαν με εξαιρετική απόδοση ως εργαλείο επιβολής της ισλαμιστικής θελήσεως του Ερντογάν στην Τουρκία. Η αυτοθυσία και αυταπάρνηση την οποίαν επέδειξαν – όπως και η τυφλή βία που άσκησαν σε επίπεδο μεσαιωνικής βαρβαρότητας – απέναντι σε οπλισμένους στρατιώτες, φωνάζοντας θρησκευτικού τύπου συνθήματα, οφείλει να μελετηθεί με ιδιαίτερη προσοχή και σοβαρότητα.

Χάρη σε αυτές τις μάζες οι οποίες κινητοποιήθηκαν από τους ιμάμηδες και τους χότζες των τζαμιών, τους μουχτάρηδες (σ.σ. είδος πολιτικο-θρησκευτικού συνδέσμου του κόμματος ΑΚΡ με την λαϊκή βάση), οι οποίοι ανήκουν στους οικονομικώς και κοινωνικώς ευνοημένους του Ερντογάν (σ.σ. ο οποίος εγκαίρως διέγνωσε την ανάγκη συγκροτήσεως και οργανώσεως ισλαμιστικών λεγεώνων, μετά δε και από τις τελευταίες εκλογές).

Αυτές οι δυνάμεις που έκαναν δυναμικώς την εμφάνισή τους και κατίσχυσαν των στρατιωτικών σε όλες σχεδόν τις αναμετρήσεις, αποτελούν τα σύγχρονα ισλαμιστικά SA (Sturm Abteilung) του Ερντογάν.

Οι λεγεώνες αυτές θα βρίσκονται πλέον ως εργαλείο ασκήσεως εσωτερικής πολιτικής στη διάθεση του νέο-σουλτάνου, ο οποίος αναμένεται να σκληρύνει ακόμη περισσότερο την αλαζονική στάση του και να πραγματοποιήσει πλέον με ελάχιστη αντίσταση το όνειρο του. Εκεί ακριβώς όμως ανιχνεύεται η πραγματική του αδυναμία.

Ο Ερντογάν δεν μπορεί – ως εκλεκτός της Θείας Πρόνοιας και επίλεκτος του Αλλάχ, εντολοδόχος σωτήρας – να κάνει πίσω. Ο ίδιος απέδωσε την σωτηρία του στην παρέμβαση του Θεού (σ.σ. όπως άλλωστε συμφωνεί και η σύζυγός του Εμινέ) και υπό αυτήν την έννοια και φιλοσοφικοθρησκευτική θέση, δεν υπάρχουν όρια ή εμπόδια για την ολοκλήρωση του θεόπνευστου έργου του. Εμείς θα πρέπει να αναμείνουμε να δούμε εάν στην περίπτωσή του θα ισχύσει το: «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι».

Στην κεραυνόπληκτη Αθήνα και στους παροικούντες των υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Αμύνης, όπως και στο Μέγαρο Μαξίμου, ελπίζουμε να έχουν κατανοήσει – επιτέλους – ότι την επόμενη φορά που θα καταγραφούν υπερπτήσεις στο Αιγαίο, μαζί με άλλες προκλητικές κινήσεις κατά της εθνικής μας κυριαρχίας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, η ευθύνη να αποδοθεί καθαρώς στην νέο-οθωμανική ηγεσία της Τουρκίας.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου