Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιαν 2017


Προκαλεί ερωτήματα η πιστή αναπαραγωγή γερμανικών θέσεων από ελληνικά πολιτικά κόμματα και μέσα ενημέρωσης

Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω αν η στάση των περισσότερων συστημικών μέσων ενημέρωσης αλλά και της πλειονότητας των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων απέναντι στη διαφαινόμενη κόντρα Γερμανίας και Ηνωμένων Πολιτειών, υπό τη νέα ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ, χρήζει ψυχιάτρου ή… εισαγγελικού λειτουργού.

Η εχθρότητα με την οποία αντιμετώπισαν το πολιτικό, μιντιακό και ακαδημαϊκό κατεστημένο της χώρας τις ωμές αλήθειες αλλά και τις αυτονόητες διαπιστώσεις του Τραμπ, όπως εκφράστηκαν στην πρόσφατη κοινή συνέντευξή του στη γερμανική «Bild» και στους βρετανικούς «Times», μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους. Ο πρώτος αφορά μία εκδοχή μαζικού συνδρόμου Στοκχόλμης. Την υποσυνείδητη ταύτιση, δηλαδή, με τον Γερμανό βασανιστή μας, έπειτα από έξι χρόνια μνημονιακής ταπείνωσης και ομηρίας. Η δεύτερη και λιγότερο… αθώα εξήγηση παραπέμπει στην απόλυτη επικράτηση των γερμανικών θέσεων ανάμεσα στους (επίδοξους) «opinion makers» της Ελλάδας μέσω συστηματικής διείσδυσης εντεταλμένων φορέων του Βερολίνου. Και δεν εννοώ μόνο τις συμβατικές μυστικές υπηρεσίες. Αναφέρομαι σε όλων των ειδών τις αθέμιτες πρακτικές, τις οποίες γνωρίζουν καλά οι Γερμανοί εκμαυλιστές: από τα λαδώματα και τις μαύρες σακούλες της Siemens έως τις σημερινές… υποτροφίες για νέους, που στόχο έχουν τη δημιουργία μίας φιλογερμανικής «ελίτ», η οποία θα λειτουργεί ως φερέφωνο των απόψεων της Καγκελαρίας.
Οποια κι αν είναι, τελικά, η εξήγηση, το μόνο βέβαιο είναι ότι κάτι δεν πάει καλά στη χώρα μας. Μοιάζει με ανέκδοτο να εγκαλείται ο Τραμπ από κεντροαριστερά και φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επειδή… υποβάθμισε τον ρόλο του ΝΑΤΟ!

Ας δούμε όμως τι ακριβώς είπε ο Τραμπ, εισπράττοντας τη χολή και την μήνιν σύσσωμης της «προοδευτικής» ελληνικής διανόησης. Και εξηγήστε μου εσείς πού έκανε λάθος:
Είπε ότι το ΝΑΤΟ είναι ένας μεγάλος στρατιωτικός οργανισμός, αλλά με εντελώς παρωχημένο προσανατολισμό. Αντί να ασχολείται με πραγματικές παγκόσμιες απειλές, όπως το Ισλαμικό Κράτος, έχει μείνει «κολλημένο» στην… κόκκινη αρκούδα, στα πυρηνικά υποβρύχια και στους διηπειρωτικούς πυραύλους του Ψυχρού Πολέμου.

Είπε ακόμη ότι η Μέρκελ με την άθλια πολιτική των ανοιχτών συνόρων, που είχε αποκλειστικό στόχο τα φτηνά εργατικά χέρια για τις γερμανικές βιομηχανίες, έβαλε μέσα στην Ευρώπη όλων των ειδών τους... ισλαμοκανίβαλους, όπως ο δράστης της επίθεσης στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου.

Είπε επίσης το απολύτως αυτονόητο, ότι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση είναι η μακρά χειρ και η φυσική προέκταση της Γερμανίας. («Κατά βάσιν η Ευρωπαϊκή Ενωση εξυπηρετεί την επίτευξη του στόχου της Γερμανίας».)

Αποκάλεσε το Brexit θαυμάσια εξέλιξη και έξυπνη κίνηση. Απείλησε τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες με δασμούς, αν εξακολουθούν να παράγουν οχήματα που προορίζονται για την αμερικανική αγορά εκτός του αμερικανικού εδάφους.
Και, τέλος, αποκάλυψε ότι σκέφτεται να άρει κάποιες από τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας, αν με τη σειρά του ο Πούτιν δεχτεί συμφωνία για μείωση των πυρηνικών όπλων.

Αυτά τα εξόχως λογικά έως αυτονόητα είπε λοιπόν ο νέος Αμερικανός πρόεδρος, όμως ελληνικές εφημερίδες, ακόμη και σε πρωτοσέλιδα, έφτασαν να λένε ότι… «Τραμπούκισε την Ευρώπη»!
Μα, ποια Ευρώπη ακριβώς;
Των Γερμανών που απαντούν (καταϊδρωμένοι…) ότι δεν δέχονται υποδείξεις;
Ή των χρυσοκάνθαρων της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, που «παρακολουθούν με σκεπτικισμό» τις εξελίξεις;

Ας παραστήσουμε όμως τον δικηγόρο του διαβόλου, υιοθετώντας κάποιες επιφυλάξεις ως προς το συγκεκριμένο πρόσωπο που εμφανίζεται απρόβλεπτο, έξω από τα στεγανά της λεγόμενης «πολιτικά ορθής συμπεριφοράς». Μια ολόκληρη Αγγλία που σηκώνει το παράστημά της, πηγαίνοντας ολομέτωπα για «σκληρό Brexit» και διαμηνύοντας ότι δεν εκβιάζεται, είναι... αντιευρωπαϊκή; Μήπως είναι «πειραγμένη» και η Τερέζα Μέι; Και ο υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ, που εξήγησε ορθά κοφτά στους Γερμαναράδες ότι, αν η χώρα του δεν πάρει αυτά που θέλει, θα μετατραπεί σε φορολογικό παράδεισο και θα πάρει… όλο το χαρτί από την αγορά;

Γιατί δεν μας αγγίζουν όλα αυτά;
Γιατί δεν βλέπουμε ότι δημιουργείται μία σοβαρή αντίρροπη δύναμη στον ηγεμονισμό των σύγχρονων ναζί του Βερολίνου;
Γιατί τόση ταύτιση με τον Σόιμπλε;
Ξαναγυρίζω λοιπόν στο αρχικό ερώτημα: Ομαδικός υπνωτισμός, ψεκασμός, μαζοχισμός ή μήπως γερμανική διείσδυση (με το αζημίωτο) στα μέσα ενημέρωσης, στα κέντρα λήψεως αποφάσεων και στη διαπλοκή που ψυχορραγεί, αλλά θέλει να επιβάλει το ευρωπαϊκό μοντέλο του «αδελφού Σημίτη»;

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Π​​ρόκειται για «κρίση» ή για «παρακμή»;
H ορθή διάγνωση είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση, προϋπόθεση για την ελπίδα – αν υπάρχει.

Eμπεριστατωμένα διεγνωσμένη είναι η διεθνής κρίση. Έχει ορατό επίκεντρο ή άξονα την οικονομία και ταλαιπωρεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης. Διαπλέκεται η κρίση (όπως πάντοτε η οικονομία) με το κυρίαρχο πολιτισμικό «παράδειγμα», σήμερα με τον παγκοσμιοποιημένο Iστορικό Yλισμό. Πριν από είκοσι εφτά χρόνια κατέρρευσε το ένα από τα δίδυμα γεννήματα του Iστορικού Yλισμού: η σοβιετική αυτοκρατορία του Mαρξισμού. Oι τριγμοί της κατάρρευσης και οι ρωγμές έχουν αρχίσει και στο δεύτερο των διδύμων: στον παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτισμό των «Aγορών» – της αυτονόμησης του χρήματος από τις παραγωγικές σχέσεις και την ανταλλακτική λογική.

Άραγε στην Eλλάδα ζούμε τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποιημένης κρίσης του «παραδείγματος»; ΄H καμουφλάρουμε με τη λεοντή της οικονομικής συμφοράς ένα ιθαγενές φαινόμενο κοινωνικής αποσύνθεσης και πολιτισμικού εκβαρβαρισμού; Δεκαετίες τώρα συντηρούμε, με την ψήφο μας και με μια καλοστημένη ραδιοτηλεοπτική αγυρτεία, ένα κομματικό σύστημα ανίκανο και φαύλο. Eξωφρενικά ανίκανο να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις ανάγκες του συλλογικού βίου. Διεφθαρμένο και φαύλο σε τέτοιο βαθμό, που μόνο απελπιστικά παρηκμασμένες κοινωνίες θα μπορούσαν να το ανεχθούν.

Έχει τεράστια σημασία η ορθή διάγνωση. Aν αυτό που ζούμε στην Eλλάδα είναι πραγματικότητα παρακμής και όχι μια περιπτωτική - περιστασιακή κρίση, ο προβληματισμός αλλάζει ριζικά, το ίδιο και οι στρατηγικές τής αντιμετώπισης. Oφείλουμε να διερευνήσουμε όχι τη φαινομενικότητα των συμπτωμάτων, αλλά τις καταγωγικές αφετηρίες της σημερινής ανημπόριας και ντροπής, τις κρίσιμες επιλογές που διαμόρφωσαν τους όρους της νεωτερικής συλλογικής μας υπόστασης.

Mια επιφυλλίδα μόνο παραδειγματικές νύξεις μπορεί να συνεισφέρει για το είδος των ερωτημάτων που θα ήταν γόνιμο να τεθούν:

Στη συνείδηση των ευπαίδευτων πληθυσμών του πλανήτη οι λέξεις Eλληνισμός, Έλληνες, ελληνικός παραπέμπουν κυρίως σε μια «παράδοση» πολιτισμού – όχι στο ομώνυμο κράτος με συμβολή ασήμαντη στη διαμόρφωση του ιστορικού παρόντος. H ελληνική παράδοση τοποθετείται χρονικά στην κλασική αρχαιότητα ή, από τους περισσότερο υποψιασμένους, και στο ψευδωνύμως λεγόμενο «Bυζάντιο»: στον χιλιόχρονο πολιτισμό της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης».

Aντίθετα εμείς, διακόσια χρόνια τώρα, παλεύουμε πεισματικά να αρνηθούμε (δηλαδή να αντιστρέψουμε) τους όρους αυτής της διεθνικά αυτονόητης καταξίωσης: Nα μας λογαριάζουν ότι μετέχουμε στο επίκαιρο ιστορικό γίγνεσθαι, όχι ως αδιάλειπτα γόνιμη πρόταση πολιτισμού, αλλά ως «εκσυγχρονισμένο», δηλαδή μεταπρατικό, ευρωπαϊκό εθνικό κράτος. Aκολουθούμε την τυπική συμπεριφορά των τριτοκοσμικών, απελεύθερων από την αποικιοκρατία κοινωνιών, που τις ξιπάζει ο πρωτογονισμός των καταναλωτικών προτεραιοτήτων – χάντρες και καθρεφτάκια.

Yπάρχει περίπτωση άλλου «εθνικού κράτους» που να ποντάρει, σήμερα, πρωταρχικά στην παράδοσή του και δευτερευόντως στον «εκσυγχρονισμό» του; Nαι, το κράτος του Iσραήλ. Kαι μάλιστα, επειδή εκεί πρωτεύει η παράδοση γι’ αυτό ο εκσυγχρονισμός (το καινούργιο, το άκρως προηγμένο, το πρωτοποριακό) αφομοιώνεται οργανικά στην κοινωνική σκοποθεσία και την υπηρετεί γόνιμα – δεν γίνεται αυτοσκοπός ο εκσυγχρονισμός, ξιπασιά και απομίμηση.

Tο κράτος του Iσραήλ είναι ένα «εθνικό κράτος», όπως ορίστηκε και διαμορφώθηκε αυτή η οργανωμένη μορφή συλλογικότητας στα πλαίσια του νεωτερικού «παραδείγματος». Aλλά είναι η μόνη ή από τις ελάχιστες περιπτώσεις κρατών στη Nεωτερικότητα, που το πολιτειακό σχήμα υπηρετεί την «παράδοση» (τον ιστορικό ρόλο, την πολιτισμική πρόταση) του λαού, όχι χρηστικές απλώς σκοπιμότητες παραγωγικότητας, καταναλωτικής ευζωίας, κατασφάλισης «δικαιωμάτων» του ατόμου. Tο κράτος του Iσραήλ δημιουργήθηκε και υπάρχει για να υπηρετεί τον ρόλο και την αποστολή των Eβραίων στην Iστορία – όχι να υπηρετεί η εβραϊκή παράδοση (αλλοτριωμένη σε φτηνιάρικο φολκλόρ) την τουριστική (εισοδηματική) πολιτική του κράτους.

Aν θέλουμε ο Eλληνισμός να βγει από το επιθανάτιο παρακμιακό ψυχορράγημα δύο αιώνων, είναι προφανές ότι πρέπει να αποφασίσουμε, για ποιον Eλληνισμό ενδιαφερόμαστε: Γι’ αυτόν που εξαντλείται στην κρατική υπηκοότητα ή γι’ αυτόν που κομίζει πολιτισμική ταυτότητα; Aν μας ενδιαφέρει ο κρατικός Ελληνισμός, τότε αναπότρεπτα θα συνεχίσουμε τη ματαιοπονία που καλά γνωρίζουμε: Nα ψηφίζουμε, κάθε φορά, όποιον μας αηδίαζε ανυπόφορα στις προηγούμενες εκλογές, προκειμένου να απαλλαγούμε από αυτόν που ανυπόφορα μας αηδιάζει σήμερα.

Aν μας ενδιαφέρει ο Eλληνισμός ως ενεργός διαχρονικά και εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα πρόταση πολιτισμού, τότε το εγχείρημα «θέλει δουλειά πολλή». Tο «εθνικό κράτος» μας είναι απαραίτητο ως επικαιρικό όχημα για την ιστορική επιβίωση. Aλλά να υπηρετεί τη δική μας πρόταση ένσαρκη στις δικές μας ανάγκες (όχι ιδέες ή «πεποιθήσεις»). Στον κρατικό μας βίο ό,τι είναι παθητική πρόσληψη, απομίμηση, πιθηκισμός, πρέπει να αλλάξει. Nα προσαρμοστεί στις δικές μας στοχεύσεις, στη δική μας ιστορική εμπειρία, ιδιαιτερότητα, νοο-τροπία, στον τρόπο που μάθαμε μέσα στους αιώνες να αντιτάσσουμε στην αλογία και απανθρωπία.

Όποια παραδειγματική εικόνα κι αν επιστρατευθεί για να υπηρετήσει την επιφυλλιδογραφική εκλαΐκευση, θα διακινδύνευε την παρανόηση του προβληματισμού. Παρ’ όλα αυτά, θα τολμήσω μιαν εικόνα - ένδειξη για το πρακτέο: Aν θελήσουμε να διαχειριστούμε την ελληνικότητά μας όχι σαν «εθνότητα», κρατική υπηκοότητα, πατριωτικό ιδεολόγημα, αλλά ως πρόταση πολιτισμού (τρόπου του βίου και οργάνωσης της συλλογικότητας), τότε καθένας που γεννήθηκε Έλληνας (με μητρική γλώσσα και ιστορική συνείδηση ελληνική), οπουδήποτε της γης, θα αναγνωριστεί αυτοδικαίως ενεργός πολίτης του συμβατικού ελλαδικού κρατιδίου. (Aκριβώς όπως κάθε Eβραίος το θρήσκευμα μπορεί να είναι πολίτης του κράτους του Iσραήλ).

Tότε θα μιλάμε για το ελλαδικό κράτος όχι σαν τη μίζερη απόφυση ή το προτεκτοράτο των εκάστοτε ισχυρών της Eυρώπης, αλλά ως τον άξονα συνοχής του οικουμενικού Eλληνισμού: Kέντρο υπηρετικό της ενότητας ελληνικών πληθυσμών διάσπαρτων στα πέρατα του κόσμου, «πολιτικών» κοινοτήτων οργανωμένων με εκκλησιά, σχολειό, «Aγορά».

Oι εκπαιδευτικές και αυτοδιαχειριστικές δομές αυτού του αποκατεστημένου στον αυθεντικό κοσμοπολιτισμό του Eλληνισμού θα απαιτήσουν επιστράτευση δυναμικού από κάθε θύλακα της αποδημίας. Mε στόχο: Όπως άλλοτε εναλλάσσονταν στην ηγεσία του Γένους Έλληνες από τη Συρία (Iσαυροι) ή την Kαρχηδόνα (Hράκλειος) ή τον Πόντο (Kομνηνοί), τώρα να μπορεί να προέρχεται η ηγεσία από το Πρίνστον ή το Σίντνεϊ, την Kριμαία ή τη Pοδεσία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τι σημαίνει... «ελευθερία» δεν είναι κάτι που περιγράφεται επαρκώς στα λεξικά. Δεν είναι θεωρία ή κάποιο επιστημονικό δημιούργημα που μπορεί να αναλυθεί σε βιβλίο. Είναι βίωμα. Βρίσκονται σε θέση να το κατανοήσουν και να το περιγράψουν όσοι την έχουν στερηθεί. Η απώλεια της ελευθερίας σίγουρα είναι κάτι χειρότερο από τον θάνατο. Αν δεν ήταν, τότε δεν θα είχαν θυσιάσει πρόθυμα τη ζωή τους τόσες εκατοντάδες εκατομμύρια σκλαβωμένων που σκοτώθηκαν σε αγώνες για την ελευθερία τους.

Εμείς οι Ελληνες έχουμε αποδείξει την αγάπη μας, τον άσβεστο πόθο, τον ιερό έρωτα για ελευθερία με τους γνωστούς και άγνωστους αγώνες μας να την κατακτήσουμε. Εχοντας κλειστεί επί 400 χρόνια και πλέον στον δυσώδη οθωμανικό τάφο, κατορθώσαμε να... αποδράσουμε, ολοζώντανοι, μιλώντας την πανάρχαια γλώσσα μας και διατηρώντας τη χριστιανική πίστη μας, επειδή τα χρόνια του ζόφου βλέπαμε με τα μάτια της ψυχής μια μέρα ελεύθερη να σιμώνει και την ίδια στιγμή ακονίζαμε τα σπαθιά μας, για να τα στρέψουμε εναντίον των αλλόπιστων δυναστών.

Κι έτσι, έπειτα από θυσίες, στεναγμούς, δοκιμασίες, θρήνους, μάχες, νίκες, ήττες και θριάμβους, κατορθώσαμε να φτάσουμε στην 22α Ιανουαρίου 1830 (με το νέο ημερολόγιο ήταν η 3η Φεβρουαρίου του ίδιου έτους). Τότε οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) αναγνώρισαν την Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, που δεν ήταν φόρου υποτελές στον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στο νεοσύστατο κράτος μας περνούσαν η Πελοπόννησος, οι Κυκλάδες, οι Σποράδες, η Εύβοια και οι περιοχές που βρίσκονταν μεταξύ των ποταμών Aχελώου στα δυτικά και Σπερχειού στα ανατολικά. Μ’ αυτή τη μικρή μαγιά των εδαφών και των σχεδόν ανύπαρκτων πόρων ο Ελληνισμός κατόρθωσε να υπερδιπλασιάσει μέσα σε έναν αιώνα την επικράτεια του κράτους και να πλησιάσει πολύ κοντά στο όνειρο της εθνικής ολοκλήρωσης.

Αναρίθμητοι Ελληνες που προηγήθηκαν των ημερών μας, αποφασισμένοι, με τον παράφορο αγώνα τους και την πρόθεση να αυτοθυσιαστούν, μας χάρισαν την ελευθερία που απολαμβάνουμε σήμερα και ίσως χάσουμε.

Ουσιαστικά αυτό συμβαίνει. Η αποδοχή αρκετών στην ξενοκρατία του Μνημονίου, στις απανωτές εθνικές ταπεινώσεις και η ανοχή σε όλους όσοι μας έφεραν σε τούτο το έσχατο σημείο κινδύνου φανερώνουν έναν συμβιβασμό με τη σκλαβιά. Κι αυτό συμβαίνει για χάρη της... οικονομίας (που απλώς δεν υφίσταται σε συνθήκες υποδούλωσης) και της σταθερότητας που προσφέρει ο δεσμώτης στους φυλακισμένους του.

Κι όμως, οι παγκόσμιες εξελίξεις με την εκλογή Τραμπ, το Brexit και την άνθηση των εθνικών κινημάτων στην Ευρώπη δείχνουν ώριμες και κατάλληλες για την επανάκτηση της δικής μας ανεξαρτησίας. Το θαύμα συχνά γίνεται εφικτό, αν το πιστέψεις και παλέψεις για να συμβεί.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Πολυδεύκης

Η Ελλάδα σέρνεται για άλλη µία φορά σε διαβουλεύσεις για την σύνταξη ενός νέου μνημονίου, µε το κλίμα να είναι, ως συνήθως, εχθρικό για τις προσδοκίες µας, ελέω της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης της Γερμανίας. Η Ευρώπη θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο «γερµανός ασθενής» θα αποτελεί ένα µόνιμο πρόβλημα για όλους κι εμείς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουµε ότι το µνημόνιο φροντίζει να εξάγει τα πολιτικά προβλήµατα της Γερµανίας προς τη χώρα µας.

Το πολιτικό κλίμα στη Γερμανία μεταβάλλεται, στρέφεται προς το συντηρητισμό και οι επίκαιρες διαβουλεύσεις που διεξάγονται για θέματα Ασφάλειας οδηγούν στο συµπέρασμα ότι, μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Βερολίνο, σχεδόν κανείς δε φέρνει αντιρρήσεις σε θέματα που αφορούν την εσωτερική ασφάλεια. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι η γερµανική κοινωνία θα νοιώθει εξασφαλισμένη από οικονομικής απόψεως.

Ο δράστης της επίθεσης στη χριστουγεννιάτικη αγορά στο Βερολίνο, Α. AMRI, απέδειξε πόσο ευάλωτη είναι η κοινωνία της Γερμανίας. Η επίθεση αυτή υπήρξε µία δοκιµή για τη γερμανική Δημοκρατία, αφού η τροµοκρατία δεν αποτελεί πλέον µία αφηρημένη έννοια, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα. Είναι γεγονός πλέον ότι η υπόθεση του Α. AMRI οδήγησε στην έναρξη ενός πολιτικού διαλόγου, ωστόσο είναι απορίας άξιο, ο τρόπος µε τον οποίο διεξάγεται ο διάλογος αυτός καθώς καθοδηγείται από ριζοσπαστισμό και φόβο, ενώ θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία για να εφαρμοστούν στην πράξη όσα κρίνονται απαραίτητα.

Η Γερμανία κινδυνεύει να χάσει τις ισορροπίες της και το ισχυρό κράτος βρίσκεται εν μέσω συγκυριών. Η γερµανίδα Καγκελάριος, Α. MERKEL, που προέτρεπε διαρκώς σε αυτοσυγκράτηση, επέδειξε µε την έναρξη της νέας χρονιάς μεγάλη αποφασιστικότητα, ίσως λόγω και των επικείμενων γερµανικών εκλογών. Ωστόσο η αλλαγή στάσης της και η στροφή της προς τη Δεξιά, ξεκίνησε πριν την επίθεση στο Βερολίνο, µε την ελπίδα να εµπνεύσει όσους συντηρητικούς την επέκριναν για την προσφυγική πολιτική της, με σκοπό να στηρίξουν εκ νέου την υποψηφιότητά της για την Καγκελαρία.

Ταυτόχρονα, επέτρεψε στον οµοσπονδιακό ΥΠΕΣ της να επεξεργαστεί σχέδια ολικής αναδιάταξης των γερμανικών Υπηρεσιών Ασφάλειας, με τρόπο που εξέπληξε ακόμη και την παράταξη της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας (CSU). To κρατίδιο της Βαυαρίας εξάλλου είχε ανακοινώσει μετά την επίθεση στο Βερολίνο ότι θα επανεξετάσει από μηδενική βάση την προσφυγική πολιτική του, σε συνδυασμό με την καταπολέμηση της τροµοκραπας.

Είναι κατανοητό αλλά και αναγκαίο, η γερμανική ομοσπονδιακή Κυβέρνηση να επεξεργαστεί λεπτομερώς, το λόγο που οι γερµανικές Υπηρεσίες Ασφάλειας δεν κατάφεραν να προστατέψουν του Γερµανούς πολίτες από τον Α. ΑΜRI, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν πως είναι επικίνδυνος. Το γεγονός ότι θα υπάρξουν συνέπειες για το θέµα αυτό, είτε στον τοµέα των ερευνών, είτε στο νόμο περί ασύλου είναι καθήκον της Καγκελάριου και του Κυβερνητικού Συνασπισµού.

Οι έρευνες, η επεξεργασία και η ανάλυση της υπόθεσης του δράστη A. AMRI, δεν έχουν ολοκληρωθεί, αλλά τα μέχρι τώρα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εφαρµογή του ισχύοντος νόµου, επαρκούσε για να εμποδιστεί, ενδεχομένως, ο δράστης. Οι πολιτικοί δεν θα πρέπει να «παραμυθιάζουν» τους πολίτες, αλλά να γνωρίζουν ότι η θέσπιση νέων νόµων δεν εγγυάται από µόνη της την απόλυτη ασφάλεια. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι τυχαίο ότι σε εγκλήµατα μεταναστών από τη Μ. Ανατολή, που λαµβάνουν χώρα στη Γερμανία, η Ελλάδα αποτελεί την πρώτη χώρα που κατηγορείται για ελλιπή μέτρα, απορρίπτοντας τις γερµανικές τεράστιες ευθύνες.

Οι Γερμανοί ψηφοφόροι δείχνουν πως αντιµετωπίζουν την κατάσταση ακριβώς όπως αναμενόταν, με την εμπιστοσύνη των Γερμανών πολιτών στην Αστυνομία να βρίσκεται ακόμη σε υψηλά επίπεδα. Για μία κοινωνία, όπως η γερµανική, αυτή είναι µία φυσιολογική εξέλιξη, αλλά η παθητική αδιαφορία των Γερμανών για τις εξελίξεις στον Τοµέα Ασφάλειας, τις οποίες αντιµετωπίζουν ως «αναγκαίες» ενέχει σημαντικούς κινδύνους μεταστροφής της δηµοκρατίας σε αστυνοµοκρατία.

Άτομα που συνιστούν απειλή και κατέχουν τη γερµανική υπηκοότητα δεν μπορούν να απελαθούν από τη χώρα. Η τοποθέτηση ηλεκτρονικών βραχιολιών, μέτρο το οποίο πρόκειται να διευρυνθεί, απλά διευκολύνει στην παρακολούθηση επικίνδυνων ατόμων. Παρόλα ταύτα υπενθυμίζεται πως ο δράστης που σκότωσε στη Νορμανδία, τον Ιούνιο του 2016, έναν ιερέα, έφερε στο πόδι ανάλογη συσκευή και βρισκόταν υπό ηλεκτρονική επιτήρηση.

Η επέκταση των παρακολουθήσεων μέσω καµερών, η αύξηση των αρμοδιοτήτων των Υπηρεσιών Ασφάλειας, η «εθνική ανασύνταξη των δυνάµεων» στον τομέα των απελάσεων, η πληθώρα των προτάσεων, η ένταση µε την οποία γίνονται και τελικά ο τρόπος με τον οποίο αναμειγνύονται η μεταναστευτική πολιτική με την αντιτρομοκρατική πολιτική γεννούν, µόνο, προβληµατισµό. Η αφαίρεση βασικών δηµοκρατικών αρχών και δικαιωµάτων, χάριν της αντιµετώπισης της τρομοκρατίας αποτελεί επιτυχία για τους τροµοκράτες, οι οποίοι εν τέλει επιτυγχάνουν να εντάξουν στις επιχειρήσεις τους ολόκληρο κρατικό µηχανισμό, ένεκα της κρατικής τροµοκρατίας των κυβερνόντων, απέναντι στους πολίτες της χώρας…

Η παράταξη των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) δεν επιθυµεί να αποτελέσει εμπόδιο στη νέα πολιτική Ασφάλειας που προωθεί η οµοσπονδιακή Κυβέρνηση. Η παράταξη των «Πρασίνων» αιφνιδίασε, συµφωνώντας απόλυτα με την επέκταση των παρακολουθήσεων µέσω καμερών και τον επανέλεγχο όλων των προσφύγων που βρίσκονται στη χώρα. Ακόµη και η παράταξη της Αριστεράς «DIE LINKE» τάχθηκε υπέρ της αύξησης του αριθμού των αστυνομικών. Ταυτόχρονα, η παράταξη «Εναλλακτική για τη Γερµανία» (AfD) «τρίβει τα χέρια της», καθώς το δηλητήριο που έχει σπείρει συνεχίζει τις παρενέργειες του και αποφέρει ψηφοθηρικούς καρπούς.

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν καλό οιωνό, ενόψει και των γερµανικών ομοσπονδιακών εκλογών, καθώς σε περίπτωση που τα παραδοσιακά γερµανικά κόµματα στραφούν περισσότερο προς τα δεξιά, τότε η παράταξη «Εναλλακτική για τη Γ ερµανία» θα µετακινηθεί ακόμη περισσότερο προς το ριζοσπαστισµό, µε κίνδυνο να υπερβεί τα όρια και ταυτόχρονα να ρυμουλκήσει ολόκληρο το γερμανικό πολιτικό σύστημα στο φασισµό. Από τη στιγμή που το υπάρχον νομικό πλαίσιο ήταν ικανό να αποτρέψει ένα τροµοκρατικό χτύπηµα το οποίο, εν πολλοίς, αναμενόταν ως προς το χωροχρόνο που πραγµατοποιήθηκε, η υπέρβαση και ο ανταγωνισμός στον τοµέα της πολιτικής Ασφάλειας κρίνονται αχρείαστες εξελίξεις, καθώς µε τον τρόπο αυτό υποβόσκει ο κίνδυνος το κράτος δικαίου να μετατραπεί σε κράτος απολυταρχίας.

Αυτή τη στιγµή ουδείς, σχεδόν, γνωρίζει ποιες είναι οι αρµοδιότητες της Υπηρεσίας Πληροφοριών στη Γερμανία (BND) και πού στοχεύουν. Πρόσφατη απόφαση (προ του τρομοκρατικού χτυπήµατος των Χριστουγέννων) του συνταγματικού Δικαστηρίου επιτρέπει στην BND ακόµη και να παραβιάζει το Σύνταγμα. Απορία δηµιουργεί επίσης το πού διοχετεύει τα κονδύλιά της. Η Υπηρεσία διαθέτει περισσότερους από 6.000 συνεργάτες, νεόκτιστες κεντρικές εγκαταστάσεις, που θα µπορούσαν να αποτελούν εγκαταστάσεις πολυεθνικής εταιρείας και πέραν αυτών έχει στη διάθεσή της περισσότερα κονδύλια από αυτά που διατίθενται στο ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Το οργανόγραμµα της BND αντιστοιχεί στο διπλάσιο των γερμανικών ομοσπονδιακών Υπουργείων, ενώ η Υπηρεσία, εκφράζοντας τα συµφέροντα της χώρας στο εξωτερικό, διαθέτει βάσεις σε αρκετές χώρες της Υφηλίου, με βαρύ οπλισµό, που φτάνουν από τη Βαγδάτη, μέσω της Τουρκίας, µέχρι και το Πεκίνο. Αυτό δημιουργεί περιέργεια για τις δραστηριότητες της Υπηρεσίας, όχι μόνο στους φορολογούμενους πολίτες, αλλά και στους Βουλευτές. Ποια είναι αυτά τα «γερμανικά συμφέροντα», για τα οποία διεξάγονται διάφορες δραστηριότητες, που ομοιάζουν µε αυτές της πρώην STASI;

Οι γερμανοί Βουλευτές γνωρίζουν ελάχιστα για το θέμα αυτό, όπως και η Δικαιοσύνη της χώρας. Επίσης, και τα ΜΜΕ γνωρίζουν ελάχιστα. Αυτό είναι σημαντικό για ένα κράτος Δικαίου, όπως θέλει να λέγεται η Γ ερµανία. Το συνταγµατικό Δικαστήριο της Καρλσρούης επιτρέπει στη BND να αγνοεί το Σύνταγμα. Στο Κοινοβούλιο λειτουργεί μια ελεγκτική Επιτροπή, τα μέλη της οποίας όµως θεωρούνται διακοσµητικά, αφού ακόμη και αν ανακαλύψουν κάτι ύποπτο, δεν τους επιτρέπεται να ενηµερώσουν τους συναδέλφους τους, ούτε τα ΜΜΕ. Φυσικά μετά το τροµοκρατικό χτύπηµα ακόµα και αυτές οι ελάχιστες φωνές σιωπούν, είτε λόγω του φόβου της επανεκλογής, εν μέσω ενός θορυβηµένου εκλογικού σώματος, είτε λόγω του ενστερνισµού των ακραίων κυβερνητικών θέσεων, περί αύξησης της Ασφάλειας και των υποδοµών της.

Επί παραδείγματι, το Σύνταγµα παρέχει το δικαίωµα στους Βουλευτές να υπενθυμίζουν στην Υπηρεσία τις αρμοδιότητές της, όμως το συνταγματικό Δικαστήριο παρέχει προστασία στην BND, σε περίπτωση που αυτή κληθεί να αιτιολογήσει τη στάση της σε καίρια ζητήµατα. Παρόλα ταύτα, όταν Βουλευτές της Αντιπολίτευσης προσέφυγαν στο δικαστήριο της Καρλσρούης η απόφαση αφαιρούσε το δικαίωμα πληροφόρησης αυτών για τον τρόπο που συνεργάζεται η BND µε την NSA των ΗΠΑ. Σύµφωνα με την απόφαση η BND υποχρεούται να επιτρέψει μόνο σε έµπιστο άτομο την πρόσβαση στα αρχεία, το οποίο προηγουμένως θα έχει λάβει έγκριση από την Κυβέρνηση. Αν το Σύνταγμα τηρούταν κατά γράμμα, τότε έπρεπε να απαγορευθεί και η μαζική παρακολούθηση, στην οποία προβαίνει η BND στο εξωτερικό, δραστηριότητα που πλέον χαρακτηρίζεται ως κύρια για την εν λόγω Υπηρεσία.

Ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθεί η BND τις τηλεπικοινωνίες, θεωρείται αντισυνταγματικός και το σκάνδαλο παρακολουθήσεων, που βγήκε στο φως της δημοσιότητας με τις αποκαλύψεις του E. SNOWDEN, προκάλεσε µεγάλη αναστάτωση. Ωστόσο δεν περιόρισε τις δραστηριότητες της BND, αλλά έφερε αντίθετα αποτελέσματα, που ενδεχομένως υπερβαίνουν και τη δράση της ΝSA.

Το σημαντικό σε αυτό το σηµείο είναι πως από τη στιγμή που η χώρα μας εξαρτάται οικονομικά και πολιτικά από τη Γερµανία, οι αντιστάσεις μας σε απαιτήσεις ανόδου της απολυταρχίας είναι αρκετά ψαλιδισµένες. Η Γ ερμανία οδεύει τάχιστα στην οργουελική µετατροπή της σε μία Fatherland και σε αυτό το πλαίσιο θα απαιτηθεί η οµογενοποίηση του συστήµατός της σε όλη τη σφαίρα επιρροής της…

Τούτο σημαίνει πως δεν απαιτείται πλέον η άνοδος ενός ακραίου, ριζοσπαστικοποιηµένου δεξιού φορέα για να απειλήσει την ελληνική δημοκρατία. Ο φασισµός δεν απαιτείται να είναι αυτοφυής σε μία ευρωπαϊκή χώρα, αντιθέτως διαφαίνεται ξεκάθαρα πως ζούµε σε µία εποχή που η ριζοσπαστικοποίηση, θρησκευτική η πολιτική, απειλεί να εισέλθει από το εξωτερικό, ανεξαρτήτως κόμµατος ή παράταξης που θα κατέχει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Τα μέτρα αύξησης του συγκεντρωτικού ελέγχου δεν αποτελούν πρόοδο της ατοµικής ασφάλειας και ελευθερίας, αντιθέτως έρχονται για να περιορίσουν αυτή, κατά τον ίδιο τρόπο που ο εγκλεισμός μίας ζέβρας σε κλουβί τσίρκου δεν προστατεύει το ζώο από την επίσης εγκλεισµένη τίγρη, αλλά το τσίρκο από την απώλεια του χρήσιμου εκθέματός του…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Καλύτερα να καταστραφούν τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου, παρά να τα θέσει η Ρωσία υπό τον έλεγχό της. Αυτό φαίνεται να σχεδιάζουν ΗΠΑ! Ποιος το λέει;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Αν ρίξουμε μια ματιά σε μια υδρόγειο σφαίρα θα δούμε ότι ο πλανήτης μας είναι ένας θαλάσσιος κόσμος όπου κυριαρχούν δύο μεγάλα νησιά. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο  και ένα μικρότερο.
Το μεγάλο νησί είναι το σύμπλεγμα της Ευρασίας με την Αφρική, αυτό που ο Βρετανός γεωπολιτικός θεωρητικός Sir Halford Mackinder ονόμασε «Παγκόσμια Νήσο» (World Island) και το μικρότερο είναι η αμερικανική ήπειρος. Με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κυρίαρχη στεριά του κόσμου είναι η Παγκόσμια Νήσος ενώ η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας έκταση, εξαρτώμενη από την Παγκόσμια Νήσο. 

Και πάλι με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κομβική ήπειρος στο σύμπλεγμα αυτό είναι η Ευρασία, ενώ υπαρξιακός πυρήνας της Ευρασίας είναι ο χώρος που ο Mackinder αναφέρει ως Heartland και ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας. 

Ωστόσο, αν και η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου, μέχρι σήμερα η ύπαρξη του στρώματος των αρκτικών πάγων ουσιαστικά την έκοβε σε δύο κομμάτια και καθιστούσε τους μεγάλους ωκεανούς του πλανήτη βασικούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τoυ δυτικού και του ανατολικού κομματιού της.
Και οι ωκεανοί ελέγχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έτσι, η κυρίαρχη χώρα του δεύτερου νησιού του πλανήτη, δηλαδή της αμερικανικής ηπείρου, ελέγχοντας τις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, καθίστατο η σημαντικότερη χώρα του κόσμου, παρόλο που βρίσκεται σε μια περιφερειακή θέση.

Σήμερα, όμως, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Ένας συνδυασμός γεωγραφικών, τεχνολογικών και πολιτικών παραγόντων απειλεί να δημιουργήσει μια εν δυνάμει γεωπολιτική πραγματικότητα πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία.

Η τήξη των Αρκτικών πάγων και η ενιαία Ευρασία

Ο πρώτος από αυτούς τους παράγοντες είναι η διαφαινόμενη τήξη του στρώματος των πάγων του Αρκτικού. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε πως όταν αναφερόμαστε σε τήξη των αρκτικών πάγων δεν εννοούμε τη πλήρη εξαφάνισή τους αλλά τη μείωση του στρώματός τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι διαχειρίσιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους από τα ρωσικά παγοθραυστικά.
Οι πιθανές συνέπειες από αυτήν την εξέλιξη αναμένεται να είναι κοσμογονικές. 

Εδώ θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι μία από τις συνέπειες αυτής της πιθανής εξέλιξης είναι ότι δημιουργείται ένας νέος θαλάσσιος δρόμος, που επιτρέπει την επικοινωνία του ανατολικού κομματιού της Ευρασίας με το δυτικό, χωρίς να χρειάζονται κατ’ ανάγκην οι ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις. 

Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι δημιουργείται ένα είδος διαδρόμου ταχείας κυκλοφορίας γύρω από την Ευρασία αλλά και γενικότερα γύρω από το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής, που αποτελείται από τα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια των δύο ηπείρων. 

Ο διάδρομος αυτός συμπληρώνεται από το πλέγμα των κλειστών θαλασσών στο εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου και συγκεκριμένα, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και κυρίως τη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το εσωτερικό αίθριο της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή το κέντρο της. Και κέντρο του κέντρου είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Βρισκόμαστε λοιπόν ενώπιον της πιθανότητας δημιουργίας ενός νέου γεωπολιτικού χώρου, αποτελούμενου από τα περιφερειακά ύδατα γύρω από την Ευρασία και την Αφρική και από τις κλειστές θάλασσες στο εσωτερικό αυτού του πλέγματος.

Άρα, βασικό στρατηγικό διακύβευμα των ερχόμενων δεκαετιών είναι ποιος θα ελέγξει αυτόν τον χώρο και ιδιαίτερα το κέντρο του, που είναι η Ανατολική Μεσόγειος. 

Μέχρι πριν λίγο καιρό, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ήταν εύκολη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του πλανήτη. Όμως, εδώ και μερικά χρόνια δραματικές αλλαγές στην τέχνη και την τεχνολογία του πολέμου, προερχόμενες κυρίως από την Κίνα, έχουν αλλάξει αυτό το δεδομένο.

Συγκεκριμένα, για δικούς της λόγους, η Κίνα έχει αναπτύξει οπλικά συστήματα και πολεμικές μεθοδολογίες που σκοπό έχουν να αμφισβητήσουν τη ναυτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς στα εγγύς ύδατα γύρω από την Ευρασία. 

Αυτές οι ικανότητες χαρακτηρίζονται από Αμερικανούς ειδικούς με το αρκτικόλεξο HEAT (High End Asymmetrical Threats) και βασίζονται στη δημιουργία πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (anti – acess area – denial {A2/AD}) που επιδιώκουν να μετατρέψουν τα πλεονεκτήματα του Αμερικανικού Ναυτικού σε μειονεκτήματα στα παράκτια ύδατα και να διώξουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία βαθιά στην ασφάλεια των ωκεανών. 

Η περαιτέρω εξέταση αυτών των ικανοτήτων ξεφεύγει από τα όρια αυτής της παρουσίασης. Εδώ θα περιοριστούμε να πούμε ότι αιχμή του δόρατος αυτών των προσπαθειών είναι η ανάπτυξη ASBM (anti – ship ballistic missiles), δηλαδή εξειδικευμένων βαλλιστικών πυραύλων, ικανών να προσβάλουν πλοία επιφανείας εν κινήσει.

Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος των πυραύλων αυτών είναι ο περιβόητος Dong Feng 21D που χαρακτηρίζεται ως «φονέας αεροπλανοφόρων» (‘air carrier killer’). 

Το πιο σημαντικό όμως είναι να γνωρίζουμε ότι οι ικανότητες αυτές δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Κίνας, ούτε απαιτούν κάποιες ιδιαίτερα εξελιγμένες τεχνολογίες για να αναπτυχθούν. Ήδη κράτη σαν το Ιράν έχουν αρχίσει να επενδύουν σε αυτές ενώ είναι δεδομένο ότι την υψηλότερη τεχνολογία στους σχετικούς τομείς κατέχει η Ρωσία, άρα είναι σε θέση να αναπτύξει πλέγματα προβολής ισχύος από τη στεριά στη θάλασσα ανώτερα από αυτά της Κίνας ή οποιουδήποτε άλλου.   

Το τέλος της κυριαρχίας των Ωκεανών και η περιθωριοποίηση των ΗΠΑ;

Άρα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, από γεωστρατηγικής άποψης, οι θάλασσες του πλανήτη τείνουν να χωριστούν σε δύο κομμάτια. 

Στις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, όπου τον έλεγχο συνεχίζουν να έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια και το εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου, όπου η κυριαρχία διεκδικείται με αξιώσεις από τις χερσαίες ευρασιατικές δυνάμεις, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες μετατρέπονται σε ένα είδος υβριδικών δυνάμεων με μεικτά χερσαία και θαλάσσια στοιχεία. 

Ουσιαστικά δηλαδή, η Παγκόσμια Νήσος, συνδυασμένη με αυτό το νέο θαλάσσιο σύστημα των εγγύς περιφερειακών υδάτων και των κλειστών θαλασσών, κατά κάποιον τρόπο, αποκόπτεται από τους ανοιχτούς ωκεανούς και δημιουργεί ένα είδος αυτόνομου κόσμου μέσα στον πλανήτη.  
Αυτή όμως είναι μια πιθανή εξέλιξη πολύ αρνητική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως είπαμε και πριν, με βάση τις ίδιες τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας στεριά, εξαρτώμενη από την Ευρασία. 

Κατά συνέπεια, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να ασκούν αποφασιστικής σημασίας δράσεις στην Ευρασία, τότε είναι καταδικασμένες να τεθούν στο περιθώριο. 

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να καταφύγουν στην στρατηγική των Βρετανών προπατόρων τους. Δηλαδή στο «διαίρει και βασίλευε» που εφάρμοζε η Μεγάλη Βρετανία καθ’ όλη τη διάρκεια του λεγόμενου βεστφαλιανού συστήματος από το 1648 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Εδώ όμως εισέρχεται ένα τρίτος παράγοντας. Η οικονομική, πολιτική αλλά και στρατιωτική αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια. Μετά τον δεκαπενταετή ατέρμονα και χιμαιρικό «Πόλεμο Ενάντια στην Τρομοκρατία», ο οποίος ρούφηξε την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, στέγνωσε το αμερικανικό θησαυροφυλάκιο και οδήγησε στο φιάσκο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δείχνουν να έχουν ούτε τη δύναμη να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε κομβικά σημεία της Ευρασίας δια της βίας αλλά ούτε και τα χρήματα ώστε να εξαγοράσουν συμμαχίες και συνεργασίες, όπως έκαναν στο παρελθόν.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων απειλεί να οδηγήσει στην υλοποίηση ενός γεωπολιτικού εφιάλτη για τους Αμερικανούς. 

Στη δημιουργία μιας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, που θα έχει αποκοπεί από το ωκεάνιο σύστημα προβολής ισχύος και την οποία δεν θα μπορούν πλέον να ελέγχουν ούτε δια της σκληρής ούτε δια της ήπιας ισχύος, ενώ θα δυσκολεύονται να εφαρμόσουν την παραδοσιακή βρετανική πολιτική των επιλεκτικών και μη μόνιμων αντιπαλοτήτων και συμμαχιών, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης. 

Μπαίνουμε λοιπόν στον πειρασμό να σκεφτούμε ότι για να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να εφαρμόζουν μια πολιτική καμένης γης σε κομβικά σημεία της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή, να επιδιώκουν την καταστροφή κρατικών οντοτήτων που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργήσουν «μαύρες τρύπες» χάους, ρευστότητας και ασάφειας και κατά συνέπεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύναψης συμμαχιών και συνεργασιών των χωρών των περιοχών αυτών με τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, προεξαρχούσης της Ρωσίας. 

Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη στιγμή που δεν μπορούν να ελέγξουν συγκεκριμένες κομβικές περιοχές, ενδέχεται να προτιμούν να τις καταστρέψουν έτσι ώστε να μην τις ελέγξει κάποιος άλλος. 

Και όπως είπαμε και πιο πάνω, το κομβικότερο σημείο αυτής της νέας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου είναι το κέντρο της, δηλαδή η Ανατολική Μεσόγειος. 

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής γίνεται πιθανώς κατανοητή και η φαινομενικά παρανοϊκή πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή έναντι του ISIS, όπου από τη μία το καταπολεμούν και από την άλλη το υποστηρίζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στρεφόμενες ενάντια στους σημαντικότερους αντιπάλους του και ιδιαίτερα ενάντια στη Ρωσία. 

Από πλευράς της τώρα η Ρωσία, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και γενικότερα στην ευρασιατική περιφέρεια, μάλλον θα επιθυμούσε να υπάρχουν σταθεροποιημένες κρατικές οντότητες, με ανταγωνιστικές μεν σχέσεις μεταξύ τους, αλλά συμπαγείς και αυτόφωτες, έτσι ώστε να μπορεί να εκμεταλλεύεται την κεντρική της γεωγραφική θέση στην Ευρασία και να τις θέτει ενώπιον του διλήμματος ότι αν δεν προχωρήσουν σε μια συνεργατική σχέση με τη Μόσχα, θα προχωρήσουν οι αντίπαλοί τους και θα αποκτήσουν πλεονέκτημα στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Για παράδειγμα, σε περίπτωση που η Ινδία στραφεί γεωπολιτικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει με προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό το Πακιστάν, αλλάζοντας τα δεδομένα στις ισορροπίες ισχύος στην ινδική υποήπειρο. 

Αντιστοίχως, σε περίπτωση που η Κίνα επιχειρήσει να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στο σινορωσικό σύστημα, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει δραστικά τις σχέσεις της με την Ινδία, διαμορφώνοντας ένα αντίρροπο μέγεθος έναντι του Πεκίνου. 

Άρα, για τη Ρωσία χαοτικοί πόλεμοι, σαν αυτόν που διεξάγεται στη Συρία, οι οποίοι αποδομούν κρατικές οντότητες, πολύτιμες για τη μελλοντική γεωπολιτική της στρατηγική, είναι καταρχήν βλαβερές καταστάσεις που θα πρέπει να παύσουν να υφίστανται και να επικρατήσει η ειρήνη.

Αντιθέτως, για τις Ηνωμένες Πολιτείες παρόμοιες συγκρούσεις, που καταστρέφουν την ενότητα της αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, διαλύουν τα βασικά συστατικά της στοιχεία, δηλαδή τα συμπαγή κράτη και αποτρέπουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης, είναι μια θετική κατάσταση που πρέπει να ενισχυθεί.  

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι, όντως, αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι ο ανταγωνισμός ηγεμονικών δυνάμεων, το γεγονός παραμένει ότι η μία εξ αυτών των δυνάμεων προωθεί μια γεωπολιτική στρατηγική που προϋποθέτει την ύπαρξη  συμπαγών και σταθερών κρατών, ενώ η άλλη επιδιώκει την ύπαρξη κατεστραμμένων κρατών, που δεν θα επιτρέψουν στη Ρωσία να δημιουργήσει την αρχιτεκτονική που αυτή θέλει στην περιφέρειά της.

Βέβαια, αυτή η θεωρία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς προϊόν συνωμοσιολογικής σκέψης.
Καταρχάς, όμως, δεν κάνουμε λόγο για  βεβαιότητες αλλά για πιθανότητες. Επίσης, δεν αναφερόμαστε, κατ’ ανάγκην, σε ένα συνειδητό και οργανωμένο σχέδιο, το οποίο χαράχθηκε από κυνικές και σοφές δεξαμενές σκέψης σε κάποιες σκοτεινές αίθουσες της Ουάσιγκτον. 

Αντιθέτως, μιλάμε για μια απρόσωπη αντίδραση, που προκύπτει περίπου αυτοματοποιημένα από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, λόγω των δραστικών αλλαγών στο διεθνές σύστημα που περιγράψαμε πιο πάνω, με τον ίδιο τρόπο που οι τριβές των τεκτονικών πλακών παράγουν σεισμικές δονήσεις. 

Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένα. Όμως,  μας προσφέρουν μια εναλλακτική θέαση των τεκταινομένων στη γειτονιά μας και ένα νέο πεδίο προβληματισμού.
Γιατί, αν πράγματι υφίσταται έστω και η ελάχιστη πιθανότητα ότι  ισχυρά δυτικά κέντρα εξουσίας μπορεί να έχουν επενδύσει στην καταστροφή των κρατικών οντοτήτων σε κομβικά κομμάτια της Ευρασίας, για να μην δημιουργηθεί ένα ενιαίο γεωπολιτικό οικοδόμημα σε αυτήν, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα σταματήσουν στη Συρία.

Όσο περισσότερες αποτυχημένες χώρες υπάρχουν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τόσο το καλύτερο για αυτούς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.   

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του υπογράφοντος στη διεθνή  επιστημονική ημερίδα με θέμα “Ο ρόλος της Ρωσίας στην εδραίωση της ειρήνης και ασφάλειας στη Μεσόγειο”, που διεξήγαν το Τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών και το Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 19 Δεκεμβρίου 2016 στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή ArmyNow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου