Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Δεκ 2014

Του Σταύρου Λυγερού 

Πριν μερικά χρόνια μία εσωκομματική ρήξη στο ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε ζήτημα για την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Σήμερα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από θύελλα σε μελανοδοχείο. Με δεδομένο ότι –όπως επιβεβαιώθηκε από την επιστολή του– ο Γιώργος Παπανδρέου δεν προτίθεται να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση Σαμαρά, η σύγκρουσή του με τον Βενιζέλο αφορά αποκλειστικά και μόνο το ποιος από τους δύο θα είναι το αφεντικό στα ερείπια του άλλοτε κραταιού Κινήματος.

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δύο πρωταγωνιστές της εσωκομματικής σύγκρουσης δικαιούνται εξίσου τον τίτλο του μεγάλου κατεδαφιστή. Ο μεν Γιώργος Παπανδρέου άρχισε και προώθησε με εντυπωσιακό ρυθμό την πολιτικοεκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ. Ο δε διάδοχός του στην αρχηγία Βενιζέλος την ολοκληρώνει με τον ίδιο ζήλο και την ίδια αποτελεσματικότητα. Μία αποδόμηση εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλαση του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία (1974-81) και την εδραίωσή του ως ηγεμονική πολιτική δύναμη στις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ να είχε αρχίσει πριν χρόνια. Η διάρρηξη των δεσμών του με την παραδοσιακή εκλογική πελατεία του, όμως, άρχισε τον Μάϊο 2010, όταν ο υιός του γενάρχη διέβη τον Ρουβίκωνα, εγκλωβίζοντας την Ελλάδα στη μέγγενη των Μνημονίων.
Η ανώμαλη προσγείωση του Γιώργου Παπανδρέου από τα φανταιζί μεταμοντέρνα καμώματα των πρώτων εβδομάδων της πρωθυπουργικής θητείας του στην αγκαλιά της Τρόικας θα ήταν κωμωδία εάν δεν είχε τόσο τραγικές συνέπειες για τους Έλληνες. Οι “πράσινοι” βουλευτές, πάντως, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλα αυτά τα χρόνια παρέμειναν σαν καλά πρόβατα στο μαντρί, ψηφίζοντας το ένα μετά το άλλο τα μνημονιακά νομοσχέδια.

Ως υπουργός Οικονομικών από τον Ιούνιο 2011, ο Βενιζέλος ταυτίσθηκε με τον αρχηγό και ανταγωνιστή του όσον αφορά τις πολιτικές. Αυτό, όμως, δεν μείωσε ούτε την επιθυμία του να πάρει τη ρεβάνς για τη μεταξύ τους αναμέτρηση το 2007, ούτε και την αμοιβαία αντιπάθεια. Έτσι, όταν τον Οκτώβριο 2011 το ευρωιερατείο μεθόδευσε στις Κάννες την αποπομπή του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, βρήκε στο πρόσωπο του Βενιζέλου έναν πρόθυμο σύμμαχο.

Ο σχηματισμός της κυβέρνησης Παπαδήμου άνοιξε διάπλατα στον δελφίνο τον δρόμο για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Η ενθρόνισή του λίγους μήνες αργότερα ικανοποίησε την αρχηγική φιλοδοξία του, αλλά σίγουρα όχι όπως την είχε ονειρευθεί. Η εκλογή του ήταν είναι κακέκτυπο της τελετουργίας του 2004. Οι “πράσινοι” ήλπιζαν ότι η αλλαγή ηγεσίας θα λειτουργούσε σαν Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το κόμμα τους. Τα γεγονότα, όμως, τους διέψευσαν.

Ο παράγοντας που αποδόμησε το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τόσο η προσωπικότητα του Γιώργου Παπανδρέου, όσο ο τρόπος που χειρίσθηκε την κρίση χρέους και μετέτρεψε την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία της Τρόικας. Μπορεί οι δύο συγκρουόμενοι πρωταγωνιστές της θύελλας σε μελανοδοχείο να είναι διαμετρικά αντίθετες προσωπικότητες, αλλά αυτό που μέτρησε είναι ο κοινός παρονομαστής τους: η ταύτιση με το Μνημόνιο.

Αφενός λόγω του μνημονιακού στίγματος, αφετέρου λόγω της βεντέτας του Βενιζέλου με την Κουμουνδούρου, το μικρομεσαίο πλέον ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως πολιτικό μπαλαντέρ. Ουσιαστικά έχει μετατραπεί σε κυβερνητικό συμπλήρωμα της ΝΔ. Με δεδομένη την αντιδεξιά παράδοσή τους, είναι πολύ βαρύ για τους “πράσινους” να το αποδεχθούν. Γι’ αυτό και καταφεύγουν μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικοί πρόσφυγες.

Στο επίπεδο του πολιτικού συμβολισμού ο Βενιζέλος έχει χρεωθεί τη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε δορυφόρο του άλλοτε άσπονδου αντιπάλου του. Ο Γιώργος Παπανδρέου πατάει σ’ αυτό για να τον πλήξει. Πατάει, επίσης, στη δεδηλωμένη πρόθεση του τωρινού αρχηγού να εγκαταλείψει την πολιτικοεκλογικά καμένη ονομασία ΠΑΣΟΚ.

Η δύση του “πράσινού ήλιου” ώθησε τον Βαγγέλη Βενιζέλο να κρυφτεί στις ευρωεκλογές κάτω από την ομπρέλα της “Ελιάς”. Ήλπιζε ότι η έμμεση αλλαγή ονομασίας και η συνεργασία με ορισμένες προσωπικότητες του Σημιτισμού θα τον διέσωζε. Το γεγονός ότι η μείωση του ποσοστού δεν ήταν τόσο συντριπτική όσο έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, τον κράτησε όρθιο στην ηγεσία και τον ώθησε να δρομολογήσει την αντικατάσταση του ΠΑΣΟΚ από τον χωρίς αμαρτίες τίτλο Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στο “Θέμα” παλαίμαχο ηγετικό στέλεχος που σήμερα τηρεί αποστάσεις και από τους δύο πόλους, «το ΠΑΣΟΚ έχει τελειώσει. Όποιος δεν το καταλαβαίνει ας επιχειρήσει να πάει περπατώντας από το Σύνταγμα προς την Ομόνοια, κρατώντας ένα πλακάτ που να γράφει ΠΑΣΟΚ»!

Αναμφίβολα, λόγω των συσσωρευμένων πολιτικών και ηθικών αμαρτιών του, το άλλοτε κραταιό Κίνημα έχει βυθισθεί στην ανυποληψία. Μ’ αυτή την έννοια, δεν είναι παράλογο το εγχείρημα Βενιζέλου. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν αρκεί η αλλαγή ονομασίας για να ανακαινισθεί πολιτικά η παράταξη που δέσποζε στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήρθε, βεβαίως, σε μετωπική σύγκρουση με τα μικρομεσαία στρώματα, τα οποία το στήριζαν για δεκαετίες, λόγω ονόματος. Ήρθε, επειδή μεταλλάχθηκε από υπερασπιστής των μη προνομιούχων σε σημαιοφόρο του Μνημονίου.

Αυτός είναι και ο λόγος που η “Ελιά” στάθηκε ανίκανη να ανασυγκροτήσει την όλη κεντροαριστερά. Για τον ίδιο λόγο θα αποτύχει και το εγχείρημα της Δημοκρατικής Παράταξης. Πώς να επανασυσπειρώσει τους πρώην “πράσινους” ψηφοφόρους, όταν τους ξανασερβίρει με άλλο περιτύλιγμα τη μνημονιακή πολιτική που τους έδιωξε;

Στην πραγματικότητα, με όποιο όνομα και αν κατέβει στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα συρρικνωθεί. Οι δημοσκοπήσεις δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Οι περισσότεροι παραδοσιακοί “πράσινοι” ψηφοφόροι είναι εκλογικοί πρόσφυγες στον ΣΥΡΙΖΑ. Μία μικρότερη μερίδα αιμοδοτεί εκλογικά το Ποτάμι. Τέλος, οι μνημονιακοί και οι πολύ φοβισμένοι στρέφονται προς τη ΝΔ για να ανασχέσουν την εκλογική επέλαση του Τσίπρα.

Ποιοι μένουν, λοιπόν, στο άλλοτε κραταιό Κίνημα; Μένουν κυρίως οι μεγάλης ηλικίας ανδρεοπαπανδρεϊκοί ψηφοφόροι που έχουν πολιτικοψυχολογικά ταυτισθεί με το ΠΑΣΟΚ. Λόγω του συνδρόμου της δυναστείας, αυτοί οι ψηφοφόροι είναι συναισθηματικά πιο κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου παρά στον Βενιζέλο. Επιπροσθέτως, ενοχλούνται από την αλλαγή του ονόματος και των συμβόλων.

Οι γιωργοπαπανδρεϊκοί έχουν συνείδηση αυτού του γεγονότος και το εκμεταλλεύονται στο πλαίσιο της εσωκομματικής σύγκρουσης. Αυτοπροβάλλονται σαν θεματοφύλακες της ιστορίας και της ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου ερωτοτρόπησε το 2004 με την ιδέα να αλλάξει όνομα, σύμβολα και ταυτότητα είναι μία μικρή λεπτομέρεια!

Το μόνο, άλλωστε, που έχει μείνει στον “πρίγκηπα” είναι να κερδοσκοπήσει πολιτικά με όπλο τα κομματικά “ιερά και όσια”, τα οποία ο ίδιος επανειλημμένως στο παρελθόν τα έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Κι αυτό όχι μόνο επειδή έχει στιγματισθεί από τα πεπραγμένα του όσο ήταν πρωθυπουργός, αλλά και επειδήούτε τώρα διαθέτει πολιτικό λόγο που να προσφέρει διεξόδους στην απαιτητική τωρινή συγκυρία. Γι’ αυτό και οχυρώνεται πίσω από νεκρά σύμβολα κι όχι από ζωντανές πολιτικές πραγματικότητες.

Πιεζόμενος, ο Βενιζέλος έχει κάνει ένα βήμα πίσω. Δεν εγκαταλείπει το σχέδιο της Δημοκρατικής Παράταξης, αλλά δεν θα αφήσει το όνομα και τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ στα χέρια των αντιπάλων του. Γι’ αυτό τώρα δηλώνει ότι το δίλημμα ΠΑΣΟΚ ή Δημοκρατική Παράταξη είναι πλαστό.

Οι σταθμοί του εσωκομματικού αντάρτικου που έχει ξεκινήσει ο Γιώργος Παπανδρέου είναι γνωστοί. Ο ίδιος απουσίασε από την επίσημη εκδήλωση για τα 40χρονα του ΠΑΣΟΚ στις αρχές Σεπτεμβρίου. Στην παράλληλη εκδήλωση που οργάνωσε στο Ζάππειο το ίδρυμα Παπανδρέου ο Βενιζέλος αποδοκιμάσθηκε από οργανωμένη ομάδα.

Με όχημα την έκθεση του ιδρύματος Παπανδρέου, ο Γιώργος σχεδίασε μία πολιτική περιοδεία στην επαρχία, αποσκοπώντας στη δημιουργία ενός πανελλαδικού δικτύου υποστηρικτών, με μοχλό το οποίο θα μπορούσε όχι μόνο να πλαγιοκοπήσει, αλλά και στην κατάλληλη στιγμή να ανατρέψει τον Βενιζέλο. Η ανταπόκριση, όμως, που υπήρξε στην Κρήτη δεν ήταν η αναμενόμενη, με αποτέλεσμα η περιοδεία να παγώσει.

Για να διαμορφώσει κλίμα συναίνεσης εν όψει του ιδρυτικού συνεδρίου της Δημοκρατικής Παράταξης ο Βενιζέλος ανέλαβε την πρωτοβουλία να συναντηθεί με τους δύο προκατόχους του στην ηγεσία του κόμματος. Μπορούσε εκ των προτέρων να υπολογίζει στον Σημίτη. Ο πρώην πρωθυπουργός τον θεωρεί μέρος του προβλήματος κι όχι της λύσης, αλλά δεν έχει αυτή τη στιγμή άλλη επιλογή από το να τον στηρίξει.

Ο Βενιζέλος πίστευε ότι θα στρίμωχνε τον Γιώργο Παπανδρέου. Αυτός, όμως, εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία για να περάσει στην επίθεση στο μέτωπο που ο ίδιος θεωρεί ευνοϊκό. Αντί για ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης πρότεινε έκτακτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ για επαναπροσδιορισμό της φυσιογνωμίας του και εκλογή προέδρου από τη βάση.

Η πρόταση υποστηρίχθηκε ανοικτά από τους βουλευτές Θωμά Μωραϊτη, Συμεών Κεδίκογλου και Φίλιππο Σαχινίδη. Η βενιζελική πτέρυγα αντεπιτέθηκε με σφοδρότητα, ενώ επτά βουλευτές (Γιάννης Δριβελέγκας, Δημήτρης Κρεμαστινός, Γιάννης Κουτσούκος, Χρήστος Γκόγκας, Δημήτρης Σαλτούρος, Μιχάλης Κασσής και Πύρρος Δήμας) ζήτησαν με παρέμβασή τους ενότητα. Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη μετατραπεί σε πεδίο μάχης.

Η γιωργοπαπανδρεϊκή πτέρυγα επιδιώκει να κλιμακώσει την πίεσή της επί του Βενιζέλου και να τον αποσταθεροποιήσει. Δεν διαθέτει, όμως, ούτε ξεκάθαρο πολιτικό σχέδιο, ούτε και επαρκή ερείσματα. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, ο Γιώργος Παπανδρέου καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε τρεις δρόμους:
  • Ο πρώτος είναι να διαπραγματευθεί με τον Βενιζέλο την τοποθέτησή του σε μία περιφέρεια που θα του εξασφαλίσει την εκλογή στο Κοινοβούλιο και να περιμένει το αποτέλεσμα των εκλογών για να θέσει θέμα ηγεσίας. Τα γεγονότα δείχνουν ότι δεν κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.
  • Ο δεύτερος δρόμος είναι να διαχωρίσει πολιτικά τη θέση του από τη Δημοκρατική Παράταξη, να μην είναι υποψήφιος στις εκλογές και να περιμένει το αποτέλεσμα των εκλογών για να επιδιώξει ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Με δεδομένο ότι οι δημοσκοπήσεις προαναγγέλλουν βαριά εκλογική ήττα, η αρχηγική θέση του Βενιζέλου θα έχει αποσταθεροποιηθεί, οπότε η ανατροπή του θα είναι πολύ πιο εύκολη.
  • Ο τρίτος δρόμος είναι να ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος όταν θα προκηρυχθούν εκλογές. Το κόμμα του θα αυτοπροβληθεί σαν συνέχεια του ΠΑΣΟΚ. Πολλοί από τους υποστηρικτές του τον πιέζουν να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι το νέο κόμμα θα συσπειρώσει τους περισσότερους από τους εναπομείναντες παραδοσιακούς παπανδρεϊκούς και θα εξασφαλίσει την είσοδό του στη Βουλή, αφήνοντας ταυτοχρόνως απέξω τη Δημοκρατική Παράταξη του Βενιζέλου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να επανασυσπειρώσει τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ.
Μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται ο Γιώργος Παπανδρέου να έχει λάβει την οριστική του απόφαση. Όπως προαναφέραμε, το μόνο που αποκλείεται είναι να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση. Έχει συνείδηση ότι εάν το επιχειρούσε θα ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση όχι μόνο με την κυβέρνηση, αλλά και τα εγχώρια εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας και βεβαίως το ευρωιερατείο.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Βενιζέλος προσπαθεί να βρει ερείσματα στην εσωκομματική σύγκρουση, συνδέοντάς την με την επιβίωση της κυβέρνησης. Τον ευνοεί και το γεγονός ότι στα ερείπια του ΠΑΣΟΚ έχουν προκύψει πολλοί δελφίνοι. Κατά πάσα πιθανότητα, η Δημοκρατική Παράταξη δεν πρόκειται να προκύψει από ένα πραγματικό δημοκρατικό συνέδριο. Θα ιδρυθεί με συνοπτικές διαδικασίες για να δώσει τη μάχη των εκλογών, εφόσον δεν εξασφαλισθούν οι 180 βουλευτικές ψήφοι.

Στην πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ έχει πάψει να υφίσταται ως κομματικός μηχανισμός. Τα περισσότερα κομματικά γραφεία είναι κλειστά, ενώ οι οργανώσεις έχουν πνιγεί στα χρέη. Ακόμα και ο κεντρικός μηχανισμός στη Χαριλάου Τρικούπη υπολειτουργεί. Αυτά που συνεχίζουν να λειτουργούν είναι τα προσωπικά γραφεία των υπουργών και των βουλευτών και η ομάδα γύρω από τον ίδιο τον Βενιζέλο.

Όλα δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα έχει την κατάληξη της Ένωσης Κέντρου. Η εκλογική συρρίκνωση τροφοδοτεί και γιγαντώνει τις φυγόκεντρες και διαλυτικές τάσεις. Ο μόνος λόγος που δεν έχει ακόμα διαλυθεί είναι οι ποικίλες πιέσεις που το κρατάνε με το ζόρι στη ζωή μόνο και μόνο για να μην ανατραπεί η κυβέρνηση. Όποια στελέχη του, άλλωστε, τόλμησαν να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση δέχθηκαν ασφυκτικές πιέσεις, εάν όχι κάτι παραπάνω. Επ’ αυτού έχει αρκετά να πει η Τζάκρη, όταν στα τέλη του 2013 έμεινε μόνη να καταψηφίζει, ενώ αλλιώς είχαν σχεδιασθεί τα πράγματα.

Το ΠΑΣΟΚ έχει εκφυλισθεί πολιτικά σε Πύργο της Βαβέλ, ο οποίος, όμως, πλέον στηρίζεται στην άμμο. Κι αυτό θα φανεί τη νύκτα των εκλογών όταν τα σημερινά εμπόδια θα αρθούν και θα εκδηλωθούν με ένταση οι καθηλωμένες σήμερα εσωτερικές αντιθέσεις. Εκτός, βεβαίως, κι αν ο Γιώργος Παπανδρέου επιχειρήσει το άλμα και κατέβει στις εκλογές με δικό του κόμμα, οπότε οι εξελίξεις εκ των πραγμάτων θα επισπευσθούν.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Πρώτο Θέμα την Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2014

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στις 15/10/2014, μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα διεξήχθη στην Αθήνα, στο Πανεπιστημιακό Εντευκτήριο «Κωστής Παλαμάς», όπου με θέμα «Οι επιταχυνόμενες διεθνείς μεταβολές και η Ελλάδα», ο «Διπλωματικός Κύκλος» κατέθεσε τους προβληματισμούς αλλά και τις προτάσεις του επί των μειζόνων εθνικών θεμάτων που απασχολούν την Ελλάδα, σε μία περίοδο ιδιαίτερα έντονων γεωπολιτικών, γεωστρατηγικών και γεωοικονομικών αλλαγών.

Με συντονιστή τον πρέσβυ ε.τ. Γιάννη Γεννηματά, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε μία αίθουσα κατάμεστη από ένα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος κοινό, εξέφρασαν τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και τις προτάσεις τους, μέσω των εξειδικευμένων εισηγήσεών τους, τέσσερις προσωπικότητες του διπλωματικού χώρου, μεστοί εμπειριών, ειδικών γνώσεων, αλλά και εγνωσμένου ήθους και προσφοράς μέσα από την πολυετή τους προσφορά στο Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.
  • Ο κ. Μάνος Μεγαλοκονόμος, πρέσβυς ε.τ., πρώην Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Σχεδιασμού Πολιτικής του ΥΠΕΞ, παρουσίασε την εισήγησή του με θέμα «Το φαινόμενο της επιτάχυνσης στις διεθνείς εξελίξεις».
  • Ο κ. Γιάννης Κοραντής, πρέσβυς ε.τ.. πρώην πρέσβυς της Ελλάδος στην Τουρκία και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), κατέθεσε τους δικούς του προβληματισμούς με την εισήγησή του που είχε θέμα «Ελληνοτουρκικές σχέσεις – Ελληνική Θράκη».
  • Ο κ. Χάρης Δημητρίου, πληρεξούσιος υπουργός ε.τ. και πρώην πρέσβυς της Ελλάδος στην Ουκρανία, στην εισήγησή του με θέμα «Η Ουκρανική κρίση» ανέλυσε τα γεωπολιτική -και όχι μόνο- διάσταση της κρίσης που εγκυμονεί πλείστους κινδύνους για την Ευρώπη και τις σχέσεις της Ρωσίας με την Δύση.
  • Τέλος, ο κ. Κωνσταντίνος Πολίτης, πρέσβυς ε.τ., στην εισήγησή του με θέμα «Η γενικότερη διεθνής θέση της Ελλάδος», έδωσε την δυνατότητα ενός σύνθετου προβληματισμού για την εξωτερική πολιτική της χώρας.
Σήμερα, έχοντας στα χέρια μας τα πρακτικά της δεύτερης αυτής συνάντησης του «Διπλωματικού Κύκλου», ανοίγουμε μία σειρά παρουσιάσεων των εισηγήσεων των απολύτως εξειδικευμένων πρώην διπλωματών που μετείχαν ως ομιλητές στην δεύτερη συνάντηση - ενημερωτική εμφάνισή τους, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο την ευκαιρία σε όσους δεν μπορούσαν να παραβρεθούν στην συνάντηση αυτή, να διαβάσουν και να μελετήσουν τις συγκεκριμένες εισηγήσεις, που θα έπρεπε να έχει λάβει πάρα πολύ σοβαρά υπόψιν το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και η κυβέρνηση της χώρας.

Εισαγωγή κ. Γιάννη Γεννηματά, πρέσβυ ε.τ. (συντονιστής της συνάντησης)
Εκ μέρους του Διπλωματικού Κύκλου σας καλωσορίζουμε στην αποψινή μας εκδήλωση. Τώρα για όσους δεν γνωρίζουν ο Διπλωματικός Κύκλος είναι μια άτυπη ομάδα συνταξιούχων Πρέσβεων οι οποίοι είναι ανοιχτοί σε όλους τους συνταξιούχους και αφυπηρετήσαντες, δηλαδή, συναδέλφους Πρέσβεις οι οποίοι θα επιθυμούσαν και λόγω της εμπειρίας τους, να μοιραστούν μαζί μας ανησυχίες, φόβους, ίσως και ελπίδες για όσα συμβαίνουν γύρω μας κι έχουν συνέπειες και σχέση με τον ελλαδικό χώρο.
Υπάρχει μια παλιά κινέζικη παροιμία η οποία λέει «σε καταριέμαι να ζεις σε ενδιαφέροντες καιρούς»… τώρα εάν αυτό είναι ευλογία ή κατάρα, για εμάς, τουλάχιστον, είναι κατάρα, γιατί πράγματι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Πόλεμοι, συγκρούσεις, ταραχές παντού. Σε όλη την υφήλιο και βέβαια στον περίγυρο τον δικό μας. Σ’ αυτά όλα υπάρχει και μια άλλη διάσταση, οι αποσχιστικές τάσεις τις οποίες είδαμε στην Σκωτία, όπου οι ηττηθέντες είπαν ότι το όνειρο δεν έσβησε. Βλέπουμε στην Ουαλία, στην Καταλονία κι εκεί, τελευταία, κάτι έχει χαλαρώσει, είδαμε στην Ουκρανία με την Κριμαία, όλα αυτά λοιπόν είναι συνέπειες οι οποίες αναμφίβολα σε λιγότερο ή περισσότερο χρόνο θα έχουν επίδραση στην Ελλάδα.
Γι αυτό και το θέμα της σημερινής ημερίδας είναι: «Οι επιταχυνόμενες διεθνείς μεταβολές και η Ελλάδα».
Αρχίζουμε με τον πρώτο ομιλητή. Είναι ο Πρέσβυς κ. Μάνος Μεγαλοκονόμος, πρώην Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Σχεδιασμού Πολιτικής του Υπουργείου Εξωτερικών.
Το θέμα της εισήγησής του είναι:

«Το φαινόμενο της επιτάχυνσης στις διεθνείς εξελίξεις»

Μάνος Μεγαλοκονόμος, Πρέσβυς ε.τ.

Όταν δώσαμε αυτόν τον τίτλο στη σημερινή ημερίδα (πριν λίγες εβδομάδες) η κατάσταση δεν ήταν ακριβώς όπως η σημερινή. Το κύριο θέμα ήταν τότε η Σκωτία και οι αποσχιστικές κινήσεις μέσα στην Ευρώπη. Ακόμη και ο σύντομος αυτός χρόνος όμως φάνηκε ότι έτρεξε για τις διεθνείς εξελίξεις πολύ ταχύτερα απ’ ότι εκ πρώτης όψεως αντιλαμβανόμαστε.

Α. Οι παράμετροι που ενισχύουν την επιτάχυνση στις διεθνείς εξελίξεις

Στην πραγματικότητα πρόκειται για αλλαγές που έγιναν με πολλές παραμέτρους και οφείλονται:

α. Στις δομές των διεθνών σχέσεων (προέλευση κρίσεων, πόλοι ισχύος, πόλοι χρηματοδοτήσεων)

β. Στις παραλλαγές των μεθόδων και τις μεταλλαγές των διεθνών παικτών πολιτικών και οικονομικών ( πως αρχίζει μια κρίση, πως εξελίσσεται, πως μεταλλάσεται ο κάθε παίκτης, πως ο χθεσινός αντίπαλος μετατρέπεται ξαφνικά σε σύμμαχο κλπ},

γ. Στις αιτίες: δεν είναι πλέον μόνο το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τα οικονομικά συμφέροντα αλλά και λόγοι αναγόμενοι τώρα πιά στο βαθύ ιστορικό παρελθόν των λαών όπως οι θρησκευτικοί και ενδοθρησκευτικοί φανατισμοί.

δ. Στην απομάκρυνσή από τις μέχρι πριν λίγα χρόνια γενικά και διεθνώς αποδεκτές αξίες (εδαφική ακεραιότητα των κρατών, μη επέμβαση στα εσωτερικά τρίτων χωρών , ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ ειρήνης και πολέμου, σεβασμός, έστω και σχετικός, των μη εμπολέμων). Υπάρχει πράγματι μια κατάρρευση της διεθνούς ισορροπίας με γεγονότα που κατέδειξαν ότι έχει πάψει πια να υπάρχει ο προηγούμενος σεβασμός για τα εθνικά σύνορα των κρατών. (Γιουγκοσλαυία, Κύπρος κλπ). Η εφεύρεση και χρησιμοποίηση από τους ηγέτες νέων όρων εξωτερικής πολιτικής όπως οι «παράνομοι μαχητές» κατά τον Μπούς στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. «Οι μετριοπαθείς και οι ακραίοι ισλαμιστές» κατά τον Ομπάμα, «τα κράτη παρίες» κλπ.], απομάκρυναν την διεθνή κοινή γνώμη από τις απόψεις που επικράτησαν γενικά στον εικοστό αιώνα εναντίον παρεμβατικής βίας στα εσωτερικά των κρατών.

ε. Στην ταχύτατη και ανεξέλεγκτη κίνηση μεγαλύτερων όγκων κεφαλαίου χάρη στην παγκοσμιοποίηση και στην τεχνολογική επανάσταση που έχει πραγματοποιηθεί.

στ. Στο φαινόμενο της μετατόπισης του κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομίας από την περιοχή του βόρειου ατλαντικού και της «δύσης» προς την Ασία.

ζ. Στην εφαρμογή της μεσιανικής θεωρίας ότι η ελεύθερη κοινωνία της δύσης είναι ανώτερη από άλλες και επιβάλλεται να γίνει το οικουμενικό παράδειγμα προς μίμηση. Παράδειγμα κλασικό είναι η προσπάθεια της Δύσης να γίνουν πιό φιλελεύθερα τα καθεστώτα για τα οποία εφευρέθηκε ο εξ αρχής ανόητος όρος «Αραβική ‘Ανοιξη». Προσπάθεια που δεν είχε άλλο αποτέλεσμα από το να δημιουργήσει ένα γενικευμένο χάος και να αναστήσει μεσαιωνικούς φανατισμούς και ενδοθρησκευτικές συγκρούσεις. Και να δημιουργήσει καταστάσεις που επηρεάζουν όλη την περιοχή της Νότιας και ανατολικής Μεσογείου. Να συνεχίσει δηλαδή να γεννά νέα μέτωπα κρίσεων.

η. Τέλος ένας πρόσθετος παράγοντας είναι και ο κεντρικός ρόλος των ΜΜΕ στην διεθνή και εσωτερική κοινωνία των κρατών που γίνεται όλο και πιο αποφασιστικός. Ο επηρεασμός της διεθνούς κοινής γνώμης έφτασε έτσι να εκτελείται από ανεξέλεγκτα κέντρα, οικονομικά και πολιτικά. Με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγαλύτερη από άλλοτε αβεβαιότητα για το ποιός βρίσκεται κάθε φορά πίσω από κάθε νέα απρόοπτη εξέλιξη.

Β. Μερικές από τις βασικές αλλαγές στα τελευταία χρόνια:

1. Επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης με αποτέλεσμα μιαν εκρηκτική άνοδο της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας μεταξύ κρατών και πληθυσμών. Ας μη ξεχνούμε τα βασικά λάθη της περιόδου αυτής και κυρίως την καθιέρωση ισοτιμιών (ευρώ) που ήταν αδύνατον να αντέξουν ορισμένες οικονομίες ενώ ήταν ευνοϊκές για άλλες.

2. Η μείωση της ικανότητας των κρατών να ελέγχουν όπως παλαιότερα απόλυτα το τι συμβαίνει μέσα στην επικράτειά τους. Βασική αιτία είναι η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επικοινωνίας.

3. Η επιστροφή από το παρελθόν των μαζικών ανθρώπινων καταστροφών καθώς και η μετακίνηση/εκτόπιση πληθυσμών με αποτέλεσμα ομαδικές μεταναστεύσεις τόσο στην Ασία όσο και στην Αφρική. Οι συνέπειες των συρράξεων τώρα πλέον πέφτει πολύ περισσότερο από άλλοτε στους αμάχους, με αποτέλεσμα να επανέρχονται εποχές που θυμίζουν παλαιότερες γενοκτονίες.

Γ. Παραδείγματα εξελίξεων

Το ξεκίνημα βεβαίως έγινε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και την εξαφάνιση της ισορροπίας του τρόμου, όπως λεγόταν άλλοτε. Μεσολάβησαν γεγονότα όπως η διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, ο Πόλεμος του κόλπου, η αναβίωση των εθνικισμών των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών, η όξυνση του θρησκευτικού φανατισμού και φονταμενταλισμού.

Η παγκοσμιοποίηση εξ άλλου έφερε πιο κοντά, άλλοτε μακρινές κοινωνίες, δημιούργησε συνθήκες συνειδητοποίησης των ανισοτήτων σε πολλές από αυτές, άλλαξε φυσιολογικές κοινωνίες από πλούσιες σε εθνικιστικές, και δημιούργησε τα γνωστά αυτονομιστικά κινήματα. Παρ’ όλο που δεν κέρδισε στην Σκοτία ἡ πλευρά πού ζητά την απόσχιση από την Μ. Βρετανία, φαίνεται ότι προσεχώς θα αναπτυχθεί χωριστικό κίνημα και στην Ουαλία. Και στην Βόρεια Ιρλανδία καί στη Δημοκρατία της Ἰρλανδίας θα εκδηλωθούν ανάλογες κινήσεις.

Τό παράδειγμα της Σκωτίας αναρρίπισε το κίνημα των Καταλανών για την ανεξαρτητοποίηση της περιοχής των. Ζητούν δημοψήφισμα, το οποίο ἡ ισπανική κυβέρνηση απαγορεύει επικαλουμένη το σύνταγμα της χώρας.

Κίνημα ανεξαρτητοποίησης της περιοχής των έχουν αναπτύξει και οι Βάσκοι. Όμως και στην Γαλλία υπάρχουν Βάσκοι και ένας βασκικός πατριωτισμός θά στραφεί και κατά της ενότητας της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Αυξάνονται λοιπόν τα κινήματα διαλύσεως των ευρωπαϊκών χωρών; Από την Καταλονία στην Χώρα των Βάσκων, από το Βένετο στο Νότιο Τιρόλο, από το νησί της Σαρδηνίας στην Ιταλία, στην Φλάνδρα στο Βέλγιο αλλά και σε δεκάδες άλλα μέρη, αυτονομιστές ζητούν αυτονομία ή ανεξαρτησία. Τελευταία η γερμανική κυβέρνηση απέρριψε ως γελοία την ιδέα ότι η Βαυαρία θα μπορούσε να επιδιώξει την απόσχισή της από την Γερμανία παρά το γεγονός ότι το τοπικό κόμμα της Βαυαρίας εδώ και πολλές δεκαετίες αγωνίζεται για την ανεξαρτητοποίηση του κρατιδίου. Ένας από τους λόγους που την ζητούν είναι ότι τα κρατίδια της Βαυαρίας και της Έσσης δεν θέλουν πλέον να επιδοτούν τα φτωχότερα κρατίδια του βορρά και των ανατολικών περιοχών και έχουν προσφύγει στα δικαστήρια κατά της δημοσιονομικής εξισορρόπησης.

Αν προσθέσει κανείς όλα τα αυτονομιστικά κινήματα στην Ευρώπη τότε θα μπορούσαν να δημιουργηθούν περίπου 40 νέα εθνικά και θρησκευτικά «κράτη», με την μορφή αυτόνομων περιοχών. Οι αιτίες αυτών των φαινομένων χρειάζονται μακρόχρονη ανάλυση που όμως δεν είναι άσχετη με την αποτυχία της Ε.Ε. να ολοκληρώσει την πολιτική της ενοποίηση.

Σε άλλη περιοχή του κόσμου και σε ένα βίντεο, που εμφανίστηκε στα τέλη Αυγούστου, ο Αμπουμπακάρ Σεκάου, ο επικεφαλής της νιγηριανής τζιχαντιστικής ομάδας Μπόκο Χαράμ, μίλησε για ένα ισλαμικό κράτος στη βορειοανατολική Νιγηρία. Η ανακοίνωση ήρθε δύο μήνες αφού ο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, ο επικεφαλής του τζιχαντιστικού κινήματος στη Συρία και το Ιράκ, είχε διακηρύξει την επανίδρυση του χαλιφάτου, μετονομάζοντας την ομάδα του σε Ισλαμικό Κράτος.

Στα Σκόπια την προπερασμένη εβδομάδα ανακοινώθηκε, δημόσια, η προκήρυξη της λεγόμενης «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας» ή στα αλβανικά «Ilirida Republik», έτσι ώστε η γεωγραφική περιοχή που κατοικείται από Αλβανούς να έχει αυτήν την ονομασία. Συνοδεύθηκε μάλιστα και από την δημιουργία αλβανικού στρατού !

Η αίτησή αυτή, όπως δηλώνεται, βασίζεται στον πληθυσμιακό αριθμό των Αλβανών στην FYROM που καλύπτει το 40% του συνόλου του πληθυσμού του κράτους.

Να τελειώσω αυτή την απαρίθμηση με την περίπτωση του Κουρδιστάν. Εκεί παίζεται και το πιο περίπλοκο παιχνίδι χωρίς να είναι από τώρα γνωστό πού θα καταλήξει. Προς το παρόν πρόκειται για ένα αγώνα από την μιά πλευρά των Κούρδων εναντίον των Τζιχαντιστών και από την άλλη για μια ομαδική έξοδο τους από τις πατρογονικές εστίες προς την Τουρκία. Οι εμπειρίες του παρελθόντος επιτρέπουν την πρόβλεψη ότι, για μια ακόμη φορά, οι ελπίδες τους για αυτόνομη ή ανεξάρτητη κρατική παρουσία στην περιοχή θα καταλήξουν ίσως και πάλι σε μια ακόμη προδοσία τους από την διεθνή κοινότητα. Αυτό φυσικά, αν εν τω μεταξύ, δεν δημιουργήσουν, όπως μιλούμε σήμερα, ακόμη σοβαρότερες πολιτικές συνέπειες για την Τουρκία.

Για την Ουκρανία και την Κριμαία θα σας μιλήσει ο συνάδελφος, Πρέσβυς κ. Χ. Δημητρίου

Δ. Συμπεράσματα

Βρισκόμαστε μπορεί κανείς να πει στην κορύφωση μιας εποχής που χαρακτηρίζεται από τεράστια ανασφάλεια και μόνιμη κρίση πολιτική και οικονομική.

Κανένας από τους υφιστάμενους παγκόσμιους θεσμούς –η Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, η Ισλαμική Διάσκεψη, ο Αραβικός Σύνδεσμος, ο ΟΗΕ ή οποιοσδήποτε άλλος- δεν παρέχει στοιχειώδη ασφάλεια ούτε εμπνέει πλέον πιστεύω, αισιοδοξία στους λαούς του κόσμου. Οι φερόμενες σήμερα ως κυρίαρχες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, αυτές που διακήρυξαν και επιδιώκουν την επιβολή μιας νέας παγκόσμιας τάξης, δεν προέκυψαν από καμία ιστορική αναμέτρηση ούτε διεθνή συνθήκη.
Σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, η ανθρωπότητα δείχνει σαν το αβοήθητο θύμα μιας παγκοσμιοποίησης οργανωμένης και ποδηγετούμενης από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα με την συνενοχή συχνά των πολιτικών δυνάμεων. Δεν φαίνεται να υπάρχουν ευσυνείδητοι και ικανοί ηγέτες με όραμα, θάρρος, ακεραιότητα, άνθρωποι της ειρήνης, της κατανόησης και της δημοκρατίας, που θα αναλάβουν υπεύθυνα να διαχειρισθούν τα συμφέροντα της ανθρωπότητας, των ανθρώπων δηλαδή και όχι μόνο των αριθμών.

Και χρειάζεται γι’ αυτό:

- Να ξαναθυμηθούμε, και κυρίως εμείς στην Ελλάδα, ορισμένα βασικά διδάγματα της ιστορίας:
Ένα πρώτο είναι το ερώτημα: Ποιός πληρώνει τις αποτυχίες της Δύσης στις Αραβικές χώρες και στον μουσουλμανικό κόσμο...
Η απάντηση περιέχεται σε όσα δίδασκε ο ιατροφιλόσοφος Γιαννιώτης Νικόλαος Κεραμέας στο Ιάσιο κατά την δεκαετία του 1650. «Πρέπει», έλεγε, «να θυμόμαστε πάντα και να μην το βγάζομε ποτέ απ’ το μυαλό αυτό που θα σας πω, για να μπορούμε να αμυνθούμε: Η Ορθοδοξία θα θεωρείται πάντα από τη Δύση νόμισμα φθηνό κι’ ο ευκολότερος τρόπος για να πληρώνουν οι δυτικοί ομόθρησκοί μας φόρο υποτέλειας στον σουλτάνο. Το μέρωμα του άπιστου θα το πληρώνει πάντα με θυσίες η Ορθοδοξία και, για να μη στερέψουμε ως Γένος, πρέπει να χαλυβδώσουμε τις ψυχές και τα πνεύματά μας»
Για επιβεβαίωση αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει σήμερα στους ελληνο-ορθόδοξους της Μέσης Ανατολής...

- Να αντιληφθούμε, γενικότερα στη Δύση, ότι η Δημοκρατία σε πακέτο «Delivery» είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη, όταν δεν παραδίδεται στο κατάλληλο πολιτισμικό και πολιτικό ιστορικό περιβάλλον.

- Και ότι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες σ’ αυτή την σημερινή δοκιμασία είναι ότι, ενώ τα οικονομικά συστήματα, η δικαιοσύνη και η εκπαίδευση, η ιατρική και η πρόνοια έκαναν τεράστια άλματα τους τελευταίους δύο αιώνες, η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης έφερε εν τέλει σύγχυση και αποδόμηση του σεβασμού ορισμένων βασικών αρχών. Αρχών που έστω και θεωρητικά πολλές φορές είχαμε συνηθίσει να ακούμε από τις ισχυρές φωνές της διεθνούς πολιτικής, όπως ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής ή ο σεβασμός των εθνικών συνόρων ή η μη άσκηση βίας χωρίς την προηγούμενη νομιμοποίηση των αρμοδίων διεθνών οργάνων, ακόμη και όταν θεωρείται η κοινωνία κάποιων κρατών ότι δεν ανταποκρίνεται μεν στους δυτικούς κανόνες αλλά παρέχει πάντως μια στοιχειώδη δικαιοσύνη και σταθερότητα.

Είναι, νομίζω σήμερα μια εποχή κρίσης καθοριστική για το προχώρημα ή το πισωγύρισμα της ανθρωπότητας, όπως και η ταραχώδης περίοδος του δέκατου ένατου αιώνα, την οποία αποτύπωσε με τρόπο γλαφυρό ο Κάρολος Ντίκενς στο εισαγωγικό κεφάλαιο του έργου του «Ιστορία Δύο Πόλεων».
«Ήταν», έγραφε, «η καλύτερη εποχή, ήταν η χειρότερη εποχή, ήταν η εποχή της λογικής, ήταν η εποχή της τρέλας, ήταν τα χρόνια της πίστης, ήταν τα χρόνια της καχυποψίας, ήταν η εποχή του Φωτός, ήταν η εποχή του Σκότους, ήταν η άνοιξη της ελπίδας, ήταν ο χειμώνας της απελπισίας, είχαμε μπροστά μας τα πάντα, είχαμε μπροστά μας το τίποτα, όλοι πηγαίναμε κατευθείαν στον παράδεισο, όλοι πηγαίναμε κατευθείαν προς την κόλαση».

Ε. Τι χρειάζεται

Για να βρεθεί η Ελλάδα στην πρώτη εκδοχή των διλημμάτων του Ντίκενς, στην πλευρά δηλαδή του φωτός και της ελπίδας, αναρωτιέμαι τι μας χρειάζεται, προκειμένου να ξεπεράσουμε την κρίσιμη αυτή περίοδο. Τα νέα μέτωπα κρίσεων απαιτούν οπωσδήποτε συντονισμένο διακομματικό προγραμματισμό της εξωτερικής πολιτικής, όχι βέβαια σε όλα τα θέματα αλλά τουλάχιστον σε ορισμένα, σε ελάχιστα θα έλεγα, που επηρεάζουν άμεσα την ύπαρξη μας και που αφορούν στην ανθρωπιστική κρίση και στο μεταναστευτικό. Καθώς βέβαια και τις προβλέψιμες από τους γείτονες απειλές της εποχής. Είναι κάτι ιδιαίτερα δύσκολο στην ελληνική πρακτική αλλά και στην νοοτροπία μας.
Αξίζει τον κόπο πάντως να το αναφέρομε και ίσως να το επιδιώξουμε. Να ελπίσουμε δηλαδή ότι η εξωτερική πολιτική που ασκείται από την εκάστοτε κυβέρνηση δεν θα αποτελεί προϊόν συγκυριακών αποφάσεων, κομματικών σκοπιμοτήτων ή και αυτοσχεδιασμών. Αλλά ότι θα πηγάζει από την λειτουργία ενός διακομματικού οργάνου του οποίου το δόγμα θα υπηρετούν με συνέπεια όλες οι κυβερνήσεις.
Ο άνθρωπος τείνει να αποφεύγει να σκέπτεται τα δυσάρεστα. Όταν, όμως, αυτά πλησιάσουν, τότε θα βρεθεί απροετοίμαστος. Τα κράτη, που έχουν ως προτεραιότητα την εγγύηση της ασφάλειας και της ευημερίας των πολιτών τους, έχουν βασική ευθύνη να προβλέπουν και να αναλύουν τα διάφορα «σενάρια» στη γεωπολιτική ασταθή περίοδο που διανύουμε. Δεν μπορούμε να ξεχνούμε λ.χ. ότι στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας μαίνονται σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ Κούρδων και τζιχαντιστών και ότι από το Χαλιφάτο, μας χωρίζει μόνον η Τουρκία. Ότι εκατοντάδες χιλιάδες Σύροι και Κούρδοι πρόσφυγες προωθούνται στην Τουρκία και ότι μπορεί σε λίγες εβδομάδες να εμφανισθούν στον Έβρο ή στο Αιγαίο. Κι ότι, όταν η αν Τουρκία τελικά συρθεί ή διολισθήσει προς την πλευρά των τζιχαντιστών, το Χαλιφάτο θα βρεθεί και αυτό στο Αιγαίο και στον Έβρο.

Και τέλος η ερώτηση προς τον εαυτό μας θα έπρεπε να είναι όχι μόνο το «τι» αλλά το «ποιός» ή «ποιοί» μας χρειάζονται για να μας οδηγήσουν. Και δεν βρίσκω άλλη απάντηση από την συνύπαρξη ενός σχεδόν ανέφικτου συνδυασμού χαρακτήρων. Την συνύπαρξη ενός Οδυσσέα συνάμα και ενός Αχιλλέα, αλλά ακόμη και κάποιου ακόμη, ενός γίγαντα ακεραιότητας, ενός Νικηταρά.

Γιάννης Γεννηματάς, Πρέσβυς ε.τ. (Συντονιστής)

Ευχαριστούμε κύριε Πρέσβυ.
Στο στάδιο αυτό συγκρατούμε την διαπίστωσή σας ότι οι διεθνείς εξελίξεις τρέχουν, μας είπατε για τις παραμέτρους των αλλαγών και το συμπέρασμα είναι ότι οδηγούμεθα σε ένα γενικευμένο χάος. Η Ευρώπη έχει αποτύχει προς την κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης και συγκρατώ, επίσης, και την σκέψη σας να γίνει μια διακομματική συνεννόηση και συμφωνώ απόλυτα μαζί σας ότι κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει αλλά είναι και πολύ δύσκολο. Θα επανέλθουμε μετά. Ευχαριστώ.

ΥΓ ιστολογίου: Αύριο θα παρουσιάσουμε την πλήρη εισήγηση του κ. Ιωάννη Κοραντή, πρέσβυ ε.τ., πρώην πρέσβυ στην Άγκυρα και πρώην Διοικητή της ΕΥΠ. με θέμα «Ελληνοτουρκικές σχέσεις – Ελληνική Θράκη»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αιφνιδιάστηκε η ελληνική κυβέρνηση από το αίτημα της Τουρκίας...

Να επισκεφθεί τη Θράκη ζήτησε ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος θα βρίσκεται στην Ελλάδα στις 5 και 6 Δεκεμβρίου επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας που θα συμμετάσχει στο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας.

Μάλιστα, ο κ. Νταβούτογλου υπέβαλε το αίτημά του αυτό με ρηματική διακοίνωση την οποία η τουρκική διπλωματία απέστειλε στις ελληνικές διπλωματικές αρχές το βράδυ της Δευτέρας (1/12/2014).
Με την κίνησή τους αυτή, οι Τούρκοι επιχειρούν να εγκλωβίσουν την Αθήνα, αφού πιθανή απόρριψη του αιτήματος Νταβύτογλου για επίσκεψη στη Θράκη θα επικοινωνηθεί διεθνώς ως στείρα άρνηση της ελληνικής πλευράς, ενώ σε περίπτωση θετικής ανταπόκρισης της ελληνικής κυβέρνησης, οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν να στήσουν ξανά φιέστα στη Θράκη με κομπάρσους τα μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας που η Άγκυρα επιμένει να αποκαλεί «τουρκική».

Η ελληνική πλευρά που μάλλον αιφνιδιάστηκε από την αξίωση Νταβούτογλου να επισκεφθεί τη Θράκη, απαντά ότι στο διήμερο πρόγραμμα της συνεδρίασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας δεν υπάρχει επίσκεψη στη Θράκη. «Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στο πρόγραμμα», είπε πηγή του υπουργείου Εξωτερικών.

Σύμφωνα με την άποψη της ελληνικής κυβέρνησης, πιθανή επίσκεψη του κ. Νταβούτογλου και των υπολοίπων Τούρκων υπουργών στη Θράκη θα αποδειχθεί απολύτως αντιπαραγωγική και θα τορπιλίσει την προσπάθεια επαναπροσέγγισης της ελληνικής με την τουρκική πλευρά. Και αυτό την ώρα που το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, δηλαδή το κοινό υπουργικό συμβούλιο Ελλάδας-Τουρκίας συγκαλείται με σκοπό να αποκλιμακωθεί η ένταση που ξεκίνησε από την έξοδο του τουρκικού ερευνητικού πλοίου «Barbaros» στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Προσπαθούν να μας περάσουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να είμαστε καλά και υπάκουα παιδιά, ότι πρέπει να χορεύουμε σύμφωνα με τις διαθέσεις της Γερμανίας, η οποία για τρίτη φορά πάει να τινάξει την Ευρώπη στον αέρα και να δημιουργήσει νέες στρατιές πεινασμένων και εξαθλιωμένων. Τίποτε στη ζωή, όμως, δεν είναι μονόδρομος, και το αποδεικνύει η αδιάψευστη Ιστορία. Το ίδιο επιβεβαιώνεται και σήμερα.

Έχουν αρχίσει να ανησυχούν τα αφεντικά από τη ρωσική διείσδυση στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη, όπως καταγράφει ο διεθνής Τύπος. Η Ουγγαρία και η Σλοβακία, δύο χώρες του ΝΑΤΟ, αντιτίθενται στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Εμείς, αντίθετα, τρέξαμε να συναινέσουμε, με τεράστιο κόστος, που πρώτοι το πλήρωσαν οι ροδακινοπαραγωγοί αλλά και παραγωγοί άλλων προϊόντων, οι οποίοι είδαν τη σοδειά τους να σαπίζει, με τη χώρα μας να χάνει αγορές και πολύτιμο συνάλλαγμα.

Την ίδια ώρα, η γερμανίδα καγκελάριος, η... αγαπημένη μας κ. Μέρκελ, ανησυχεί λόγω των επιπτώσεων της ουκρανικής κρίσης στη Γεωργία, στη Μολδαβία και στα Δυτικά Βαλκάνια. Ανησυχία που την επέτειναν τα ρωσοσερβικά στρατιωτικά γυμνάσια και η αποθεωτική υποδοχή του Πούτιν στο Βελιγράδι.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι καμία χώρα δεν μπορεί να κοιτάζει μόνο προς μία κατεύθυνση. Τα παραπάνω, που προκαλούν ανησυχία στους Αμερικανούς και στο μακρύ χέρι τους στην Ευρώπη, τους Γερμανούς, έρχονται να δικαιώσουν τον Κώστα Καραμανλή, που ως πρωθυπουργός επιχείρησε το μεγάλο άνοιγμα προς τη Ρωσία, ενώ είχαν μπει και οι υπογραφές για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη και τον South Stream (και θα ακολουθούσαν και άλλες πολύ σημαντικές συμφωνίες, που θα κατοχύρωναν την εθνική μας κυριαρχία στο Αιγαίο). Μπήκαν, όμως, οι μεγάλες δυνάμεις και τον έριξαν, με τον Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγέλλει την τελευταία εβδομάδα πριν από τις εκλογές του 2009 ότι θα ακυρώσει τη συμφωνία και για τους δύο αγωγούς, όπως και έκανε ως πρωθυπουργός μετά τη νίκη του.

Υπάρχει άλλος δρόμος αποδεδειγμένα. Αρκεί να έχεις τα κότσια να βγεις από τον μονόδρομο, χωρίς να τον διαγράφεις, αλλά κρατώντας αυτά που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της χώρας σου και τηρώντας τις υποχρεώσεις σου. Δεν έλεγαν τυχαία οι παλιοί ότι υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια... Μόνο έτσι θα σε σέβονται οι «φίλοι» σου, που κι αυτοί κάνουν ότι σε αγαπούν γιατί αυτό επιβάλλει το δικό τους συμφέρον.

Καθαρές κουβέντες, καθαρές εξηγήσεις. Είμαι σύμμαχος, αλλά προηγείται η χώρα μου... Όχι τα δικά σου συμφέροντα...

Κάποιοι σίγουρα θα πουν ότι αυτά είναι όνειρα θερινής νυκτός... Αλίμονο, όμως, αν ο κόσμος πάψει να ονειρεύεται, γιατί τότε θα γίνει γρανάζι της μηχανής... Στρατιωτάκι... Σήκω πάνω, κάτσε κάτω...

Η ζωή έχει αποδείξει ότι προχωράει με τα ακατόρθωτα...

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Aυτό που κυρίως πλήττεται από την Τρόικα στη χώρα μας, και πλήττεται με όρους πολέμου, είναι η εργασία. Η εργασία καταστρέφεται σε όλες τις εκφάνσεις της ανηλεώς και μεθοδικώς. Από την εποχή Σημίτη με τις «ευέλικτες μορφές εργασίας», τους «απασχολήσιμους» και τους «σταζιέρ», φθάσαμε σήμερα στην εποχή... Ντίκενς, με τους εργαζόμενους να έχουν ξαναγίνει σκλάβοι.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα, στην εποχή της «ελεύθερης αγοράς», του «ανταγωνισμού» και της «δημιουργικής λογιστικής», δεν έχει προηγούμενο παρά μόνο σε βάρβαρες εποχές, σε συνθήκες πολέμου ή (της πιο στυγερής) αποικιοκρατίας, με στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και πολιτικοστρατιωτικής κατοχής.
Η εργασία βρίσκεται υπό καθεστώς «τρόμου και αθλιότητας». Χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με τις κατακτήσεις που αποτυπώνονταν στο εργατικό δίκαιο κατακρεουργημένες, οι εργάτες και οι εργαζόμενοι, οι γεωργοί με μικρή ιδιοκτησία, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροεπιχειρηματίες υφίστανται την «οικονομία της φρίκης» με όλο και πιο βάναυσο τρόπο.
Υπάρχουν 1.500.000 άνεργοι. Πολλοί απ’ αυτούς δεν θα ξαναπιάσουν δουλειά ποτέ. Επίσης πολλοί απ’ αυτούς τους ανέργους, νεότεροι στην ηλικία, δεν μπορούν να «αρχίσουν τη ζωή τους», και πολλοί δεν θα την «αρχίσουν» ποτέ. Μακροχρόνιοι άνεργοι. Ηδη «εξόριστοι» από την ίδια τους τη ζωή εδώ και χρόνια. Εργαζόμενοι χωρίς συμβάσεις, αιχμάλωτοι της μαύρης εργασίας, εργαζόμενοι με σύμβαση μιας μέρας. Εργαζόμενοι των 300 ευρώ τον μήνα. Εργαζόμενοι απλήρωτοι επί μήνες. Περί τα 4.000.000 οι φτωχοί, χιλιάδες οι αυτόχειρες.
Μια ζούγκλα καθημερινού φασισμού που επιβλήθηκε και επιβάλλεται διά των όπλων (χρεών, δανείων, τόκων) και εξωραΐζεται από την πιο αδίστακτη προπαγάνδα όλων των εποχών. Οι νέοι ξενιτεύονται, ενώ για τις εργαζόμενες γυναίκες ούτε λόγος να γίνεται. Μαγαζιά που έκλεισαν, μαγαζιά που δεν θα ξανανοίξουν, μαγαζιά που θα κλείσουν. Μια κόλαση μέσα στην οποίαν καίγεται η εργασία και ο πολιτισμός της
 
Όμως η εργασία είναι η ραχοκοκαλιά μιας χώρας. Οι συνθήκες, οι νόμοι και οι τρόποι με τους οποίους διεξάγεται η εργασία καθορίζουν την παραγωγή, την οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό μιας χώρας. Με την εργασία τσαλακωμένη, την αξιοπρέπεια της εργασίας εκμηδενισμένη και τον πλούτο που παράγει η εργασία κλεμμένον, η παραγωγή υποβαθμίζεται, η οικονομία γίνεται ένας Μολώχ που τρώει ανθρώπους, η πολιτική αποξενώνεται απ’ τον λαό και ο πολιτισμός εκχυδαΐζεται. Κι όχι μόνον. Αλλά όλα αυτά τα φαινόμενα-συμπτώματα-συνέπειες βαίνουν διαρκώς επί τα χείρω. Κάθε μέρα εξαρθρώνεται και κάτι ακόμα, κάτι αποδομείται εξ όσων έχουν απομείνει. Η επιμονή της Τρόικας για τα εργασιακά (συνεπώς και για το Ασφαλιστικό) εντάσσεται στις κύριες παραμέτρους αυτού του ανηλεούς πολέμου.
Αν δούμε την ιστορία της κρίσης, θα διαπιστώσουμε ότι είναι μια ιστορία καταστροφής της εργασίας. Τα υπόλοιπα είναι παράπλευρες απώλειες. Το φορολογικό σύστημα, οι δημόσιες δαπάνες, το τραπεζικό σύστημα, η διοίκηση συντίθενται από μεταβλητές που σήμερα μπορεί να ’ναι έτσι κι αύριο αλλοιώς - με τη σταθερά όμως της συστηματικής καταστροφής της εργασίας, αυτές οι μεταβλητές μόνον σε αρνητική κατεύθυνση μπορούν να κινούνται.
Η καταστροφή των εργασιακών σχέσεων οδηγεί τους ανοχύρωτους πλέον εργαζόμενους στον φόβο. Φοβισμένοι εργαζόμενοι σημαίνουν περιδεή κοινωνία. Ετοιμη να αποδεχθεί ρατσιστικά ιδεολογήματα περί τους εργαζόμενους, για «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένους». Ανεπαισθήτως στην αρχή και ξετσίπωτα στη συνέχεια, μεγάλο μέρος της κοινωνίας αποδέχεται ότι «ορισμένους» (όλο και πιο πολλούς) δεν τους «αντέχει η οικονομία». Ετσι «νομιμοποιείται» ο αποδεκατισμός, η έκπτωση των πολιτών, όσων τους βρίσκει το βόλι, σε καθεστώς παρία, απόκληρου, λεπρού.
Τα κανόνια της προπαγάνδας από τα χρόνια της ψεύδους ευμάρειας ως τα χρόνια της ξεδιάντροπης σκλαβιάς βαράνε συστηματικώς την προσωπικότητα και τον ψυχισμό του εργαζόμενου. Τον γεμίζουν κόμπλεξ. «Μαζί τα φάγαμε». «Λαϊκιστή». «Εσύ φταις για τη χρεωκοπία της μεταπολίτευσης». Πρόκειται για μπαράζ άνευ προηγουμένου. Μόνον που αυτό το μπαράζ σπάει τη ραχοκοκαλιά της χώρας, οδηγεί στην κατάρρευση της κοινωνίας, ακόμα και στον διαμελισμό της πατρίδας. Αυτοί που έχουν σκλαβώσει τον λαό, τον έχουν ταυτοχρόνως αφοπλίσει. Γκαουλάιτερς της δεκάρας και
Κουίσλινγκς, αμολάνε δεκάρικους υπέρ του έθνους, λένε ότι διαπραγματεύονται, ενώ δέχονται μόνον διαταγές, λένε ότι το Μνημόνιο μας ήρθε εξ ουρανού για τις αμαρτίες μας, ενώ οι ίδιοι υπήγαγαν την Ελλάδα σε καθεστώς οικονομικής και πολιτικής κατοχής.
Η βαριά άμυνα της χώρας και το μέλλον της είναι οι εργαζόμενοι. Οι εργαζόμενοι, όταν νοιώθουν την πατρίδα σαν το σπίτι τους κι όχι σαν έναν μοχθηρό μηχανισμό που τους λεηλατεί και σκορπίζει τον τρόμο, την απογοήτευση και την απελπισία. Οι εργαζόμενοι, η ανασυγκρότηση των συνδικάτων τους σε ταξική βάση, η «επιστροφή» τους στην πολιτική με υψηλές απαιτήσεις (κυρίως εις ό,τι αφορά τα προγράμματα των κομμάτων της Αριστεράς), είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αντισταθεί, να ανατάξει και να αντιστρέψει τα πράγματα.
Ο πόλεμος εναντίον της Ελλάδας (και όλων των χωρών της Ενωσης) είναι πόλεμος ταξικός. Τα εθνικά του χαρακτηριστικά ποικίλλουν αναλόγως του τρόπου που οι λαοί της κάθε χώρας οδηγούνται στο σφαγείο. Στην Ευρώπη οικοδομείται μια οικονομική δικτατορία που οδηγεί τις δημοκρατίες σε εκφασισμό. Αν οι εργάτες και οι εργαζόμενοι (ήδη σε ιστορική υποχώρηση ύστερα απ’ την πτώση της ΕΣΣΔ) δεν αντισταθούν (μάλιστα στην Ελλάδα έστω την τελευταία στιγμή, διότι έχουμε φθάσει στα έσχατα), δεν βλέπω ποιος άλλος θα μπορούσε να το κάνει.
Προς τούτο, η αρραγής ενότητα των εργαζομένων είναι προϋπόθεση. Οσοι διασπούν τους εργαζόμενους διά του διαίρει και βασίλευε [γνωστού και ως κοινωνικού αυτοματισμού (!)] τη δουλειά τους κάνουν. Επιδιώκουν τη διαρκή εξομοίωση όλων προς τα κάτω. Εκείνοι, όμως, που ως προϋπόθεση της ενότητας των εργαζομένων βάζουν την ταύτιση των στρατηγικών στόχων της κάθε πολιτικής δύναμης που τους εκφράζει, συντελούν στην καθήλωση όλων μας.
Η κυβέρνηση αυτή αντιμετωπίζει (δηλαδή εμείς υφιστάμεθα) καθημερινώς τις προγραμματισμένες καταστροφές - ήτοι αυτές που έχει συμφωνήσει να μας επισυμβούν διά των μνημονίων. Αντιμετωπίζει όμως, επίσης καθημερινώς, και απρογραμμάτιστες καταστροφές, «παράπλευρες» και «ασύμμετρες». Απότοκες βεβαίως των προγραμματισμένων καταστροφών οι απρογραμμάτιστες, δεν σημαίνει ότι δεν αποσταθεροποιούν ακόμα περισσότερο ένα ήδη χαοτικό σκηνικό. Υπ’ αυτήν την έννοια ο χρόνος λειτουργεί υπέρ τους - και για αυτό τον αγοράζουν με ψέματα για success story, έξοδο απ’ το μνημόνιο και τα συναφή.
Μια στοιχειώδης ενότητα της Αριστεράς, χωρίς κανένα απ’ τα κόμματα που την εκφράζουν να απαρνηθεί την ταυτότητα και τους στόχους του, θα είχε δώσει τέλος σ’ αυτήν τη φάρσα που προκάλεσε και διαχειρίζεται την τραγωδία μας...
Του Στάθη από enikos
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Το σωματείο «Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά» και το σωματείο Αρχαιοφίλων «Η Αθήνη» με προσκάλεσαν να μετάσχω ως ομιλητής σε ένα ενδιαφέρον Συνέδριο στην Κομοτηνή (28 -30/11/2014). Το θέμα του Συνεδρίου ήταν «Γλώσσα και εθνική ενότητα». Με την ευκαιρία αυτή μάθαμε πολλά και ενδιαφέροντα για τη Θράκη μας, για την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων, για την ψυχολογική καταπίεση που ασκεί το τουρκικό προξενείο, για την Ιστορία, τη Λαογραφία και τη μαχητικότητα των Θρακών, και επιστρέψαμε συγκρατημένα αισιόδοξοι και αρκετά προβληματισμένοι.

Το μείζον πρόβλημα είναι η δομή της λεγομένης μειονοτικής εκπαιδεύσεως. Βάσει του Μορφωτικού Πρωτοκόλλου Ελλάδας - Τουρκίας του 1968, τα παιδιά της μειονότητος στρέφονται από την ίδια την ελληνική Πολιτεία σε δίγλωσσα δημοτικά σχολεία, όπου τα περισσότερα μαθήματα διδάσκονται στα τουρκικά, ενώ τα ελληνικά διδάσκονται υποβαθμισμένα!
Σε επίπεδο Μέσης Εκπαιδεύσεως οι μουσουλμάνοι μαθητές μπορούν να επιλέξουν το δημόσιο ελληνικό σχολείο, στο οποίο όμως θα έχουν δυσκολίες, λόγω ελλιπούς γνώσεως της ελληνικής, ή τα μειονοτικά τουρκόφωνα σχολεία, ένα στην Κομοτηνή και ένα στην Ξάνθη.
Παράλληλα, τα μαθήματα θρησκευτικών (Κουράν Κουρσού) που γίνονται στα τζαμιά ασχολούνται περισσότερο με την προβολή του Κεμάλ και του τουρκικού εθνικισμού και λιγότερο με το Κοράνι.

Το πρόβλημα εντείνεται περισσότερο για τα παιδιά των Πομάκων, οι οποίοι ούτε τουρκογενείς είναι ούτε τουρκόφωνοι, αλλά είναι μουσουλμάνοι με δικό τους γλωσσικό ιδίωμα, παρακλάδι σλαβικών διαλέκτων. Τα παιδιά αυτά στα χωριά τους έχουν μόνο μειονοτικά σχολεία και όχι δημοτικά ελληνικού προγράμματος. Αρα αναγκάζονται να μαθαίνουν τα τουρκικά (που δεν τα θέλουν), τα ελληνικά, τα αγγλικά ως ξένη γλώσσα, τα αραβικά λόγω Κορανίου, ενώ στο σπίτι τους μιλούν πομακικά!

Χρειάζεται ριζική αλλαγή, όσο κι αν διαμαρτυρηθούν οι φανατικοί της μειονότητας. Να απεξαρτηθούμε από το Πρωτόκολλο του 1968 και από το πρόγραμμα των καθηγητριών Δραγώνα και Φραγκουδάκη, οι οποίες συγγράφουν ειδικά βιβλία για τη μειονότητα. Να ιδρυθούν σε όλα τα χωριά των μουσουλμάνων (τουρκόφωνων, Πομάκων και Αθιγγάνων) δημοτικά σχολεία με όλα τα μαθήματα στα ελληνικά ώστε οι μουσουλμάνοι να εντάσσονται στην ελληνική κοινωνία. Στα σχολεία αυτά να υπάρχουν δάσκαλοι μειονοτικοί για να διδάξουν θρησκευτικά και προαιρετικά λίγες ώρες τουρκικής γλώσσας. Οταν κυβερνά στην Αγκυρα ο Νταβούτογλου, ο οποίος έχει δηλώσει γραπτώς την πρόθεση για τουρκοποίηση και αυτονόμηση της Θράκης μας, δεν επιτρέπεται να αποδεχόμαστε την παροχή τουρκόγλωσσης παιδείας σε Ελληνες πολίτες.

Ενα ερώτημα το οποίο ετέθη από τον ομιλητή του συνεδρίου, στρατηγό ε.α Φραγκούλη Φράγκο, αφορά την παρουσία τζιχαντιστών στην Ελλάδα. Ο ομιλητής τη θεώρησε πολύ πιθανή. Εγώ προσωπικά είδα σε χωριά της Ξάνθης συνθήματα στα αραβικά και τα τουρκικά με τη φράση «Αλλαχού Ακμπάρ» των ισλαμιστών. Εξάλλου, στη γειτονική Βουλγαρία η ισχυρή μουσουλμανική μειονότητα παρέχει -αποδεδειγμένα- ικανό αριθμό στελεχών στους τζιχαντιστές της Μέσης Ανατολής.
Οι χριστιανοί και οι νομοταγείς μουσουλμάνοι της Θράκης επιθυμούν να συνυπάρξουν ειρηνικά και να δουν την περιοχή να αναπτύσσεται. Νιώθουν, όμως, ότι εμείς εδώ στην Αθήνα τους ξεχνάμε. Πρέπει η δημόσια ραδιοτηλεόραση και τα σχολικά βιβλία να προβάλλουν περισσότερο το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Θράκης.

Στα ενθαρρυντικά μηνύματα από την επίσκεψή μας ήταν η γνωριμία με την Πομάκα Εμινέ Μπουρουτζή, η οποία έμαθε τα ελληνικά σε ηλικία 30 ετών. Τα τρία παιδιά της επέλεξαν το ελληνικό και όχι το τουρκόγλωσσο σχολείο. Επίσης θαυμάσαμε την πρωτοβουλία της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού της Ξάνθης, η οποία έχει υιοθετήσει ορθόδοξους ναούς στον ορεινό όγκο των Πομακοχωρίων και τελεί εκεί συχνά εκκλησιασμούς. Πέρυσ, μαζί με τον Μητροπολίτη Ξάνθης Παντελεήμονα περιέφεραν τον Επιτάφιο στον Εχίνο, πομακικό κεφαλοχώρι. Μακάρι να συνεχίσουν!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το success story του Αντώνη γράφεται καθημερινά σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όπου επέρχεται η καταστροφή εξαιτίας της ολικής ανικανότητας της ανθυποκυβέρνησης του μνημονίου να πράξει τα αυτονόητα και, κυρίως, να υλοποιήσει το ελάχιστο εκ των όσων έχει υποσχεθεί...

Αυτή τη φορά, από την Παιανία κραυγάζουν οι πολίτες, μικρο-επιχειρηματίες, επειδή η κρατική αδιαφορία γίνεται αιτία της δικής τους καταστροφής. Όχι, δεν ζητάνε κρατικές επιχορήσεις, ούτε να συνάψουν συμβόλαια συνεργασίας και υλοποίησης έργων με το κράτος. Ζητάνε, πολύ απλά, να λειτουργήσει το κράτος, προκειμένου να μην κλείσουν οι επιχειρήσεις τους... Όμως, τον καιρό του μνημονίου και του "πρωθυπουργού" που καθημερινά σκίζει το μνημόνιο, ακόμη και τα αυτονόητα φαντάζουν αδιανόητα...

Η καταγγελία που μας στάλθηκε είναι απολύτως σαφής. Ας την διαβάσουμε, σαν μία ακόμη ιστορία τρέλας, του ελληνικού κράτους, που αποδομεί και δεν οικοδομεί, παρά τις ό,ποιες "πρωθυπουργικές" υποσχέσεις και δεσμεύσεις...
"Εδώ και αρκετό καιρό όλοι οι καταστηματάρχες της Παιανίας και συγκεκριμένα της οδού Λαυρίου ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αδιαφορία και ανικανότητα όλων των υπευθύνων της πόλης μας, όσον αφορά το έργο κατασκευής δικτύων απορροής ομβρίων υδάτων του Δήμου μας.
Ενώ το έργο χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ και αποτελεί ένα πάρα πολύ σημαντικό έργο της περιοχής, και είχε αρχική καταληκτική ημερομηνία το τέλος Μαρτίου 2013, η ταλαιπωρία για όλους τους καταστηματάρχες, αλλά και τους δημότες Παιανίας, συνεχίζεται επ’ αόριστον. Η νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης του έργου δεν έχει οριστεί και ενώ είχε μεταφερθεί για τον περασμένο Σεπτέμβριο, είναι άγνωστο πότε τελικά θα ολοκληρωθεί. Αυτό σημαίνει ότι όλοι μας θα εξακολουθήσουμε να ταλαιπωρούμαστε ψυχικά, αισθητικά και κυρίως οικονομικά.
Στην Ελλάδα της κρίσης, ακόμα και όταν τα λεφτά υπάρχουν, υπάρχουν καθυστερήσεις. Καθυστερήσεις που δεν ξέρω ακριβώς που οφείλονται, αλλά έχουν όμως αντίκτυπο σε όλους μας. Σε όλους τους εμπόρους και τους κατοίκους της Παιανίας, ιδιαίτερα μέσα στη δύσκολη οικονομική περίοδο που διανύουμε.
Εκτός από τις λάσπες, το χώμα και τη σκόνη που ανεχόμαστε καθημερινά το τελευταίο διάστημα, θα πρέπει για ακόμα μία εορταστική περίοδο να ανεχτούμε και την οικονομική δυσπραγία που δημιουργείται από την κατάσταση. Καθώς είναι ήδη δύσκολες οι οικονομικές συνθήκες για όλους μας, η εορταστική περιόδος είναι η μόνη εποχή που πλέον αναμένουμε να έχουμε δουλειά και ίσως να κάνει τζίρο το κατάστημά μας, όπως και όλα τα καταστήματα της περιοχής. Αλλά όμως οι συνθήκες της πόλης και συγκεκριμένα της οδού Λαυρίου δεν επιτρέπουν στους καταναλωτές να επισκεφτούν τα καταστήματά μας, να κάνουν ήρεμα και ανενόχλητα τα ψώνια τους και να τονώσουν την αγορά της περιοχής.
Ως πότε θα ανεχόμαστε την αδιαφορία, την καθυστέρηση και την έλλειψη σχεδιασμού για την υλοποίηση ενός τόσο σημαντικού έργου; Τι άλλο πρέπει να κάνουμε, πέρα από υπομονή;
Επιτέλους, σας παρακαλούμε, ορίστε την τελική ημερομηνία παράδοσης του έργου!"
Επειδή το συγκεκριμένο έργο παίρνει τα χαρακτηριστικά της γέφυρας της Άρτας, μήπως θα ήταν σωστό να ζητηθεί από τον πρωθυπουργό, τον υπουργό (ή ό,ποιον άλλο "υπεύθυνο") να ακολουθήσει την μέθοδο που εφαρμόσθηκε στο γεφύρι της Άρτας;

ΥΓ: Ο τίτλος βασίζεται στο "πέρδεται"...


 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Το ότι είσαι ζώον για την κυβέρνηση το γνωρίζεις καλύτερα εσύ που τραβάς το ζόρι να ανέβεις τον ανήφορο της «ανάπτυξης» με σακατεμένα πόδια και υπερφορτωμένος σαν μουλάρι από τα δωράκια χαρατσιών και φόρων που σου επέβαλλε το καθεστώς της «ανάπτυξης». Να ακούς όμως και τον πρωθυπουργό σου, τον μαστιγωτή σου να σε αποκαλεί και καλό ζώο για εκμετάλλευση στα παζάρια του κόσμου, είναι κάτι που δεν καταπίνεται.

Δεν καταπίνεται το ότι ο τύπος που σου βιάζει την ζωή και την ζωή των παιδιών σου να προσκαλεί τους Αμερικάνους επενδυτές λέγοντας: «Πρέπει να επωφεληθούμε από το πλούσιο ανθρώπινο κεφάλαιό μας για να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές και σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον, έτσι ώστε η χώρα να γίνει ελκυστική για τους ξένους επενδυτές». Πρόσεχε, Έλληνα, πώς σε αποκαλεί ο μεγαλοτσοπάνης Σαμαράς την ώρα που σε βγάζει σαν μέλος ενός κοπαδιού που το πάει στο σφαγείο της «ανάπτυξης» και των επενδύσεων. Και σαν να μην έφθανε που σε αποκάλεσε πρόβατο σε καλή τιμή υποσχέθηκε ότι οι σφαγείς σου επενδυτές θα έχουν «ευνοϊκές φορολογικές μεταρρυθμίσεις». Τζάμπα δούλοι και αφορολόγητο για το ξέσκισμα του δικού σου ελληνικού πλούτου.

Έχουν πάρει φόρα οι τσοπαναραίοι, που έγιναν τσοπαναραίοι όχι από την δουλειά τους, αλλά από το ντου που έκαναν μέσα στα σπίτια μας, στις ζωές μας και στο βιος μας. Κρατάνε την γκλίτσα της δημοκρατίας και έχουν χώσει το ελληνικό κοπάδι στο μαντρί περιμένοντας τους αγοραστές να πάρουν σε καλή τιμή το κρέας, το μαλλί, το γάλα και τα αρνιά. Από λαός έγινες capital, δηλαδή κοπάδι. Μαζί με την ψήφο σας ,νοικοκυραίοι της σταθερότητας, να δείχνετε και τα δόντια σας στην κάλπη στον αρχιτσοπάνη σας Σαμαρά να πάρετε καλή τιμή για την δουλεία σας. Τον ψηφίζεις; Ε, τότε αποδέχεσαι την ρήση του Σαμαρά: Είσαι πρόβατο. Επειδή όμως δεν ακούστηκε καμιά αντίδραση από την συγκυβέρνηση της Δημοκρατικής Παράταξης για τον χαρακτηρισμό του αρχιτσοπάνη στο αμερικανικό φόρουμ της Capital Link κι εσύ δημοκρατοσοσιαλιστή όταν θα πας στην κάλπη κοίτα να πάρεις και το παιδί σου μαζί γιατί στο παζάρι που στήνεται όσο πιο παρθένους δούλους προσφέρεις τόσο περισσότερο θα σε παχαίνουν πριν σε βάλουν στο τσιγκέλι.

Ευτυχώς όμως που υπάρχει η «Αριστερά» αντιπολίτευση! Ευτυχώς που τα πρόβατα έχουν την ελπίδα. Μετά την συμφωνία Σύριζα- Εκκλησίας ότι θα κάνουν ένα ανθρωπιστικό funt για να ταΐζουν τους φτωχούς Έλληνες μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος. Παπάδες και κουλτουριάρηδες της αριστεράς θα είναι μαζί στα συσσίτια της κατάντιας να βράζουν φασολάδα, να δίνουν δωρεάν εμβόλια στα παιδιά ανασφάλιστων Ελλήνων δείχνοντας on camera τον ανθρωπισμό τους. Με τα ευρωπαϊκά πακέτα στήριξης για τους νηστικούς και ανασφάλιστους, που έρχονται από τις Βρυξέλλες με νταλίκες, η ιδεολογία της αριστεράς μεταμορφώνεται σε ρασοφόρο. Από το θεμέλιο της ανατροπής που είναι «Η πείνα φέρνει επανάσταση» φθάσαμε στον «τάισε τον μαλάκα μην ξεσηκωθεί»!

Από τη μια η συγκυβέρνηση να σε αποκαλεί πρόβατο και από την άλλη η αντιπολίτευση να σε αποκαλεί «μαλάκα νηστικό». Σε καλό δρόμο πας , Έλληνά μου. Αν δεν το έχεις καταλάβει θα το καταλάβεις πολύ σύντομα αυτό που έρχεται. Διότι στην τρέλα σου να ψηφίσεις την «Ανατροπή» (του Πρετεντέρη;) δεν ακούς ότι και ο τσοπανάκος Αλέξης σου την είπε και πάλι την αλήθεια: «Η Ελλάδα έχει πέσει σε γκρεμό και για να ανέβει μπορεί και να ματώσει». Για σφαγείο αιματηρό σε έχει έτοιμο, χαρακτηρισμένο και επίσημα πρόβατο, Έλληνα. Απ’ ό, τι φαίνεται το μάτωμα σου και ο ανήφορος που ανεβαίνεις από τον γκρεμό που σε έριξαν οι σωτήρες σου εδώ και 5 χρόνια, για τον Σύριζα είναι πταίσμα. Το μάτωμα θα έρθει όταν κινήσει ο Παπα-Αλέξης με τις ευλογίες του Ιερώνυμου ως νέος Παπαφλέσσας να κάνει την επανάσταση του συσσιτίου.

Πρόβατο και σιτισμένε από φιλανθρωπία, που παλιά σε έλεγαν Έλληνα, που παλαιότερα σε έλεγαν απείθαρχο και πάντα σε αποκαλούσαν περήφανο όταν οι καιροί το επέβαλλαν, επέλεξε: Είτε οι ζωέμποροι θα σε κοιτούν στα δόντια ή εσύ θα δείξεις τα δόντια σου άμεσα στους τσοπαναραίους που σε βόσκουν.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το πραξικόπημα που οργάνωσε η Ευρώπη κατά της Ελλάδας πέτυχε, φυσικά με τη βοήθεια της ίδιας της κυβέρνησης της χώρας. Την ευκαιρία στην Ε. Ε και ιδιαίτερα στη Γερμανία την έδωσαν Έλληνες προδότες κι αυτό αποδεικνύεται από την προετοιμασία που είχε καταστρώσει η Γερμανία και φυσικά από τα πλαστά στοιχεία που δόθηκαν από την Ελληνική στατιστική υπηρεσία. Εξάλλου κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης το 2005 το ομολόγησε χωρίς καμία ντροπή και χωρίς κανένα ενδοιασμό στον ίδιο τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα ήταν ενήμερος αφού υπηρέτησε την κυβέρνηση Σημίτη ως υπουργός εξωτερικών.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς για να γίνει ένα τέτοιο εγχείρημα κατά κράτους εν καιρώ ειρήνης χρειάστηκε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις και μελέτες ώστε ο Ελληνικός λαός που δέχτηκε αυτή τη βρώμικη επίθεση να μην αντιληφθεί αμέσως του τι ακριβώς συνέβαινε και ποιος ήταν ο στόχος των Γερμανών και γενικότερα της Ευρώπης.

Έχοντας υπόψη ότι την Ελλάδα την κυβερνούσαν Έλληνες ευάλωτοι και εύκολοι στη χειραγώγηση και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα και τη διαφθορά δημιούργησαν μια προπαγάνδα με ΜΜΕ και της Ευρώπης και της Ελλάδας η επιτυχία της οποίας ήταν απόλυτη, ότι η χώρα είναι διαλυμένη από τη μια και από την άλλη κατοικείται από τεμπέληδες και λωποδύτες.

Παπανδρέου πρωθυπουργός της Ελλάδας: ΚΥΒΕΡΝΩ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ

Φυσικά χειρότερο πραξικόπημα εν καιρώ ειρήνης δε θα μπορούσε να το φανταστεί ούτε το πιο αρρωστημένο μυαλό γιατί όπως αντιλαμβάνεται κανείς, στόχος δεν ήταν μόνο ο οικονομικός έλεγχος αλλά πλήρης κατοχή και χειραγώγηση της χώρας σε όλα τα επίπεδα.

Σε μια τέτοια περίπτωση, λοιπόν, η Ελλάδα δεν υφίσταται ως χώρα, οι Έλληνες θα είναι υποχείρια και ελεγχόμενοι πλήρως από την Ευρώπη και ιδιαίτερα από τη Γερμανία, η δε επιβίωσή τους θα γίνεται κάθε χρόνο και χειρότερη μέχρι την πλήρη εξαθλίωσή τους.

Προφανώς κάποια στιγμή θα ζητήσουν η Ελληνική γλώσσα να γίνει δεύτερη Γλώσσα στα σχολεία και τον παγκοσμίως αναγνωρίσιμο Ελληνικό πολιτισμό θα τον διαμοιράσουν ως ιμάτια σε άλλες χώρες γιατί και αυτός παράγει οικονομικό όφελος. Για να επιτύχουν δε την ολοσχερή διάβρωση της συνοχής του Ελληνικού λαού και να εξουδετερώσουν κάθε δυνατότητα αντίδρασης εντείνουν τις προσπάθειές τους να αλλοιώσουν τον Ελληνικό πληθυσμό μέσου της νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών. Το τελικό χτύπημα θα είναι ο εξαναγκασμός της μείωσης του Ελληνικού στρατού σε όλα τα όπλα και δημιουργίας στρατού καταστολής από μισθοφόρους. Αμέσως μετά θα βάλουν μπρος το τελικό σχέδιο αρπαγής όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν η Ελλάδα θα υφίσταται ως κουτσουρεμένο κρατίδιο στη Μεσόγειο δε θα έχει καμία δυνατότητα στην ανάπτυξη και στην προοπτική αξιοπρεπούς επιβίωσης του εναπομείναντος Ελληνικού λαού.

Τέλος να μη ξεχνάμε υπαίτιοι ολόκληρης της καταστροφής είναι οι κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και μετά και ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις απ’ το 1990 μέχρι σήμερα.

Υπάρχει τρόπος να αντιστραφεί το παρόν κλίμα;
Και βέβαια υπάρχει. Αρκεί να υπάρξει θέληση και ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ.

Δήμος Μαγκλάρας
Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Με το γεγονός δεν ασχοληθήκαμε καθόλου, αφού ακλόνητη πεποίθησή μας είναι πως η βλακεία είναι ανίκητη και πολλαπλασιάζεται όπως και η Λερναία Ύδρα εάν τολμήσεις (ως ιδιώτης) να την αντιμετωπίσεις. Τις αντιδράσεις του "γεγονότος" όμως,  φαίνεται πως θέλησε να τις "σχολιάσει" ο γνωστός τουρκόφρονας εκδότης της τουρκόγλωσσης εφημερίδας "Μιλλέτ", Τζεγκίζ Ομέρ, που προφανώς αισθάνθηκε την ανάγκη να στηρίξει τον Δήμαρχο Τοπείρου, ο οποίος δέχθηκε δημοσιογραφικές επιθέσεις εξαιτίας της συνάντησής του (μέσα στο Δημαρχειακό Κατάστημα) με την μη αναγνωρισμένη (και ως εκ τούτου παράνομη) "Τουρκική Ένωση Ξάνθης". Προφανώς ο νέος δήμαρχος Τοπείρου είτε αγνοεί, είτε αδιαφορεί για τις αποφάσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης, και έχει "προβιβάσει" τον εαυτό του σε... υπουργό Εξωτερικών της χώρας.

Εν πάσει περιπτώσει, επειδή δεν έχουμε καμία διάθεση να σχολιάσουμε την πολιτική λογική του Δημάρχου Τοπείρου (και προέδρου της Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Ξάνθης), παραθέτουμε το αποκαλυπτικότατο άρθρο της ψυχολογικής (και ψηφοθηρικής) του υποστήριξης από τον τουρκόφρονα εκδότης της "Μιλλέτ", Τζεγκίζ Ομέρ (ο οποίος από την πλευρά του, συντασσόμενος στον απόλυτο βαθμό με την τουρκική εξωτερική πολιτική, αγνοεί ηθελημένα τα όσα αναφέρονται ρητά στη Συνθήκη της Λοζάνης για τη θρησκευτική - μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης), αφήνοντας σε όλους εσάς τον σχολιασμό...

Απολαύστε, λοιπόν, τα "αποκαλυπτήρια" των αρχόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης, δια χειρός, Τζεγκίζ Ομέρ:

Αυτοί οι ντόπιοι του ελληνικού τύπου, ενίοτε μας κάνουν και γελάμε πολύ. Να τους έχει καλά ο Αλλάχ, αν μη τι άλλο με τα κωμικά τους στα άρθρα τους μας ανταμείβουν κάνοντας μας να γελάμε.
Τι συνέβη; 
Να δήθεν "Γιορτάζουν τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή μας"!

Όσον αφορά τον λόγο:
Σύμφωνα με τον τοπικό ελληνικό τύπο, ο δήμαρχος Τοπείρου, με μια ιστορική πρωτιά δεχόμενος στο γραφείο του την Τουρκική Ένωση Ξάνθης, νομιμοποίησε ένα παράνομο –σύμφωνα με την Ελλάδα-  σωματείο, κάτι που όπως γράφουν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.

Ο δήμαρχος Τοπείρου είναι κάποιος ο οποίος ψηφίστηκε από χιλιάδες Τούρκους που ζούνε στην περιοχή. Μάλιστα είναι ένας πολιτικός που δεν είναι και γνωστός και ως φίλος των Τούρκων. Τον γνωρίζουμε ως μέλος ομάδας ακραίων της ΝΔ. Και η μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό είναι πως είναι πρόεδρος της Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών Ξάνθης.

Να μην παρεξηγηθεί αυτό, το ότι κάποιος είναι μέλος ή πρόεδρος σε μια τέτοια οργάνωση, δεν σημαίνει πως είναι κάτι κακό. Αλλά είναι ένα ισχυρό τεκμήριο πως πρόκειται για έναν Έλληνα εθνικιστή. Έκρινα επωφελές να το αναφέρω.

Το να είναι κάτι τέτοιο είναι επιλογή του. Αυτό είναι διαφορετικό θέμα.

Το ότι όμως ένας τέτοιος μετά από την εκλογή του σαν δήμαρχος θα δεχόταν στο γραφείο του με ανθρώπους της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης που αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι, είναι κάτι για το οποίο φαίνεται να υπήρχαν πολλές πιθανότητες.

Ο προηγούμενος δήμαρχος ο Χατζηευαγγέλου ήταν αυτός που σε αυτό το θέμα άνοιξε την πύλη και είχε δυσκολέψει το εγκατεστημένο αντιτουρκικό κατεστημένο. Στις ομιλίες του έλεγε τους ανθρώπους της περιοχής Τούρκους και ήταν ο πρώτος που πήγαινε στις εκδηλώσεις της Τ.Ε.Ξ. και την αποκαλούσε και την χαιρετούσε με το όνομα της. 
Γι αυτό ο κόσμος της περιοχής τον στήριξε και έτσι εξελέγη πολλές φορές. Αλλά το γνωστό καθεστώς που δεν επιθυμεί και δεν μπορεί να χωνέψει την ελληνοτουρκική φιλία, καθώς δεν μπόρεσε να τον ανατρέψει με δημοκρατικές οδούς, διασφάλισε την εκτός πολιτικής παραμονή του με άλλους τρόπους.  Σε αυτή τη χώρα δεν είναι εύκολο να πεις την μειονότητα τουρκική και να αναγνωρίσεις την ΤΕΞ. Το τίμημα γι αυτό είναι βαρύ.

Ο Χατζηευαγγέλου πήρε το μερίδιο του από αυτό. Τώρα έφτασε η σειρά του Μίχογλου. Δεν ξέρω το πώς συνέβη, αλλά πιθανώς μετά από ένα δίκαιο αίτημα του αντιδημάρχου Σουνάι Χουσείνογλου, ο δήμαρχος αυτός δέχτηκε την ΤΕΞ στο γραφείο του και έτσι στοχοποιήθηκε. Ο ελληνικός τύπος τον "απέβαλε" και τον "σταύρωσαν" καθώς λόγω της "νομιμοποίησης της παράνομης ΤΕΞ, τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή γιόρτασαν". Σύμφωνα με ειδήσεις η νομαρχιακή της ΝΔ στην συνεδρίαση της πήρε στάση, μη δίνοντάς του καν τον λόγο.

Τζεγκίζ Ομέρ
Εφ. Μιλλέτ 27/11/2014

Σχόλιο ιστολογίου: Εάν κάποιοι επιθυμούν να τερματιστούν αμετάκλητα προκλητικές συμπεριφορές που αποπειρώνται να διαγράψουν Διεθνείς Συνθήκες και τελεσίδικες αποφάσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης, έχουν μία και μόνο επιλογή: Την εφαρμογή του νόμου στη Θράκη, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και τυχόν αντιθέσεων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Εφαρμόιστε το νόμο, κύριοι και οι δημοσιογραφικοί αλλά και πολιτικοί τυχοδιωκτισμοί και τραμπουκισμοί, θα εξαφανιστούν δια παντός και σύμφωνα με το γράμμα του νόμου. Εφαρμόστε το νόμο, επιτέλους, στην Θράκη αντί να την μεταχειρίζεστε ως περιοχή στην οποία ο κάθε τυχάρπαστος δημοσιογράφος και πολιτικός μπορούν με τις ενέργειές τους να θέτουν επ' αμφιβόλω την ελληνική κυριαρχία και να εισάγουν ευθέως νέες "κυριαρχίες".

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τα πολιτικά κόμματα στον χώρο που κάποτε βρισκόταν η Ελλάδα, και κυρίως τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, αρθρώνουν πολιτικό λόγο στον οποίο πάντοτε προσθέτουν και κάτι για να μας μπερδέψουν, προκειμένου να μην καταλάβουμε τις ομοιότητες ή και τις... διαφορές τους.

Για να το καταλάβουν αυτό, όλοι οι πρόθυμοι ψηφοφόροι, είναι αρκετά δύσκολο, γι αυτό κι εμείς, για να τους διευκολύνουμε, παραθέτουμε το ανέκδοτο που ακολουθεί:

Στο δημοτικό η δασκάλα λέει στους μαθητές της:
- Παιδιά, ελάτε να κάνουμε ένα τεστ εξυπνάδας!.
Στην συνέχεια ρωτάει έναν μαθητή:
- Ριχάρδο, πες μου ποιο είναι αυτό το ζωάκι. Περπατά στα κεραμίδια, έχει μουστάκι, κάνει νιάου και αλλά έχει και μια ελιά στη μυτούλα του!.
Απαντά ο μαθητής: "Δεν ξέρω κυρία!".
Και η δασκάλα του λέει:
- Μα είναι η γάτα, την ελιά έβαλα απλά να σε μπερδέψω.
Στην συνέχεια κοιτώντας έναν άλλο μαθητή τον ρωτάει:
- Πέτρο, πες μου εσύ. Έχει φτερό, ράμφος και από κάτω ένα κουκούτσι;
Απαντά ο Πέτρος: "Πού να ξέρω κυρία, και με κουκούτσι από κάτω; Δύσκολα τα πράγματα!".
Του απαντά ηδασκάλα:
- Είναι το πουλί βρε παιδί μου, το κουκούτσι έβαλα έτσι απλά να σεμπερδέψω!.

Στη συνέχεια, η δασκάλα θέλοντας να ανεβάσει τον πήχη, αλλά και προκειμένου να προσδώσει το αίσθημα της ισότητας στην τάξη, γυρνάει προς έναν άλλο μαθητή:
- Τώρα εσύ Τοτέ, ρώτα με ΕΣΥ κάτι!

Ο Τοτός, χωρίς να πολυσκεφτεί, ξεκινά και λέει:
- Τι είναι μακρύ, είναι κόκκινο και στρογγυλό στην κορυφή, έχει δυο μπάλες από κάτω και αρέσει στις γυναίκες να το βάζουν στο στόμα;
Τσαντίζεται η δασκάλα και του λέει!:
- Τοτέ, έξω από την τάξη! ΤΩΡΑ!.

Ήρεμος, Τοτός κοιτάζει την δασκάλα και της λέει:
- Όχι κυρία μου… είναι το ΚΡΑΓΙΟΝ, τις μπάλες τις έβαλα απλά για να σας μπερδέψω!

Καλή επιλογή στην ψήφο σας να έχετε, καλές γιορτές και μην ξεχάσετε να φανταστείτε πως το κριθαράκι θα είναι αστακομακαρονάδα..., αφού έτσι σας λένε όλοι εκείνοι που θέλουν να πάρουν την ψήφο σας και αφού το κάνουν, να σας πούνε ότι "ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το... ταμείο"!

Και το νου σας στο... κραγιόν, πατριώτες...

ΥΓ: Αν κάποιος ήθελε να χαρακτηρίσει τους σημερινούς Έλληνες ψηφοφόρους, τότε θα μπορούσε να πει ότι πρόκειται για "βλάκες ψηφοφόρους του καθεστώτος"...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Αυτές τις μέρες ένεκα του ιστορικού γεγονότος της επίσκεψης του Πάπα στον Πατριάρχη και τα όσα διημείφθησαν εκεί, έχουν γραφεί πάρα πολλά, κυρίως επικριτικά σχόλια για τα όσα έγιναν και τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως πλήρη κατάργηση όλων των Κανόνων, όλων των αρχών της Ορθόδοξης πίστεως, όλων των αρχών των Οικουμενικών Συνόδων, όλων των μέχρι σήμερα ιερών και οσίων που κράτησαν σε εκατομμύρια πιστούς την πίστη όρθια και τους εμψύχωσαν σε καιρούς διωγμών και αλλόθρησκης κατοχής.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των γραπτών, των σχολίων και των άρθρων, ήταν οι παρακλήσεις, οι νουθετήσεις, οι αγωνιώδεις προειδοποιήσεις προς την κεφαλή της Ορθοδοξίας να κατανοήσει τον λανθασμένο δρόμο που έχει επιλέξει, να σταματήσει τον οικουμενιστικό κατήφορο, να επιστρέψει στις θεμελιώδης δογματικές αρχές της Ορθοδοξίας, να αρχίσει ξανά να ορθοτομεί τον Θείο Λόγο.
Θα έλεγε κανείς πως όλοι αυτοί, οι επί σωστών κριτήριων κινούμενοι, μάλλον δεν μπορούν να αντικρύσουν κατάματα την πραγματικότητα, ή αρέσκονται να κρύβονται πίσω από κάποιο ράσο, πίσω από κάποιο πρόσχημα, όπως η αποτοίχιση, ή ο φόβος σχίσματος, ή υποστηρίζουν ότι όλα γίνονται χάριν… Θείας Οικονομίας και όχι… λογικώς πραττόμενα.
Κάποιοι, ακόμα χειρότερα, διακατέχονται από φόβο των συνεπειών να τοποθετηθούν ανοιχτά, φοβούνται να παραδεχτούν ανοιχτά ότι όλα αυτά συνεπάγονται τον αφορισμό αυτών που καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες και συμπροσεύχονται με αιρετικούς και με αλλόδοξους. Φοβούνται μήπως και χάσουν την δουλειά τους, φοβούνται μήπως τους εκδιώξει ο αρχιερέας, φοβούνται μήπως και σταματήσουν να εισρέουν τα διάφορα παχυλά αμαρτωλά κονδύλια, φοβούνται μήπως και δεχτούν την αυστηρή επίπληξη αυτού, που ενώ τάχτηκε να ποιμαίνει την Ορθοδοξία, προχωρεί στην σταδιακή αλλά σταθερή «κατάργηση» της.

Τα «δάκρυα» περίσσεψαν αλλά πολύ περισσότερο η υποκρισία.
Μήπως όλοι αυτοί νομίζουν πως υπάρχει ακόμα κάποια πιθανότητα το «καράβι να γυρίσει πίσω»;
Μήπως ακόμα πιστεύουν πως την ύστατη ώρα ο Προκαθήμενος θα συνετιστεί και θα σταματήσει αυτό το οδυνηρό κατρακύλισμα;
Μήπως ακόμα θεωρούν πως όλα αυτά είναι απλώς μια εκδήλωση «αγαπητιστικής» συμπεριφοράς και ενωτικής πρόθεσης στο όνομα της χριστιανικής αγάπης;
Μήπως, ακόμα χειρότερα, θεωρούν πως θα εξακολουθεί η Θεία Χάρη να ευλογεί όσους απαρνήθηκαν την Ορθοδοξία και έγιναν το ένα με τον μέγα αιρεσιάρχη του Βατικανού;

Ψευδαισθήσεις και αυταπάτες οδυνηρές, αλλά και ολέθριες, αλλά και τεχνάσματα του «έξω από εδώ» που χαριεντίζεται και ευφραίνεται με όλο αυτό το «αγαπητιστικό» πανηγύρι της Νέας Τάξης. Προσχήματα, όπως, να μην προσχωρήσουμε σε σχίσμα, να μην αποτοιχιστούμε, να μην διασπάσουμε την Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, έχουν διαμορφώσει ένα ποίμνιο που άγεται και φέρεται στον γκρεμό της θρησκευτικής αποστασίας.
Κάνεις δεν θέλει τα σχίσματα.
Κάνεις δεν επιθυμεί την διάσπαση.
Κάνεις δεν επιθυμεί την αποτοίχιση και πολύ περισσότερο ξεχωριστά μυστήρια και ξεχωριστές χειροτονίες.
Όμως και κανείς συνεπής με την συνείδηση του και συνεπής με την πίστη του, δεν μπορεί άλλο να ανέχεται αυτή την αιρετική κατηφόρα που θα συνεχιστεί (να μην τρέφετε αυταπάτες), με ακόμα μεγαλύτερο οίστρο.
Ανοιχτές συζητήσεις που έγιναν για την αποτοίχιση, αντι-οικουεμινιστικές πρωτοβουλίες, μεγαλόσχημα άρθρα κατά της παπικής αίρεσης, τελικά το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ρίχνουν «στάχτη στα μάτια» και να υπεκφεύγουν από την μια και αληθινή και οδυνηρή πραγματικότητα, ως, «προφάσεις εν αμαρτίες».

Και ποια είναι αυτή η πραγματικότητα;
Μόνο τυφλοί και κωφάλαλοι δεν μπορούν να την δουν και πολλοί περισσότερο οι υποκριτές όλων των βαθμίδων που έχουν στεφτεί «σημαιοφόροι» της Ορθοδοξίας.
Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης που θέλει να ηγείται όλου του Ορθόδοξου κόσμου, έχει παραβεί κατάφορα όλους τους Κανόνες της Ορθοδοξίας.
Το τι πρέπει να γίνει, περιγράφεται με τον πλέον προσιτό τρόπο ως εξής από τον Σεβασμιότατο Γορτυνίας:
«Για τους ακοινώνητους και αιρετικούς οι Ιεροί Κανόνες, ενδεικτικώς ορίζουν τα εξής: Όποιος συμπροσεύχεται με ακοινώνητο, ακόμα και μέσα σε ένα σπίτι, ας αφορίζεται (10ος Αποστολικός).
Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, εάν συμπροσευχήθηκε μόνο με αιρετικούς, ας αφορίζεται. Αν όμως επέτρεψε αυτούς να κάνουν κάτι (να ιερουργήσουν), ως κληρικοί, ας καθαιρείται, (45ος Αποστολικός).
Να μην επιτρέπεται στους αιρετικούς να εισέρχονται στον οίκο του Θεού εφ όσον επιμένουν στην αίρεση (6ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Εκείνους που επιστρέφουν από τις αιρέσεις, είτε ήσαν κατηχούμενοι, είτε πιστοί κατ αυτούς, να μην τους προσδέχεστε πριν αναθεματίσουν κάθε αίρεση και κατ’ εξοχήν αυτήν (την αίρεση), στην οποία ήσαν αιχμάλωτοι (7ος κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).
Και ότι δεν πρέπει με αιρετικούς ή σχισματικούς να συμπροσευχόμαστε (33ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).
Όσο για τις συμπροσευχές με τους αλλόθρησκους οι Ιεροί Κανόνες διατάσσουν τα εξής:
Όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, ή γενικά από τον κατάλογο των Κληρικών, νηστεύει με τους Ιουδαίους, ή εορτάζει μαζί τους, ή δέχεται από αυτούς τα της εορτής των (δηλαδή άζυμα), ή κάτι παρόμοιο, ας καθαιρείται.
Αν δεν είναι λαϊκός, ας αφορίζεται (7ος και 70ος Αποστολικός, 37ος και 38ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).
Δεν πρέπει με τους εθνικούς (ειδωλολάτρες), να συνεορτάζουμε και να κοινωνούμε με την αθεότητα τους (39ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).
Και αν κάποιος Χριστιανός μεταφέρει λάδι σε ιερό εθνών (μη χριστιανικό ναό), ή σε συναγωγή Ιουδαίων, στις γιορτές τους, ή ανάβει λυχνάρια, ας αφορίζεται (71ος Αποστολικός)».
Τι πιο ξεκάθαρο από όλα τα παραπάνω;
Ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία όλων μας, μηδενός εξαιρουμένου (και του υποφαινόμενου), αλλά κυρίως των αγαπητών Ποιμένων μας!
«Μηδείς υμάς απατάτω κενοίς λόγοις, δια ταύτα γαρ έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απείθειας. Μη ουν γίνεστε συμμέτοχοι αυτών» (Εφες. 5,6).

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Είναι να απορεί κανείς πως καταφέραμε να καταστήσουμε την εκλογή ενός προσώπου σε αξίωμα που έχει καθαρά διακοσμητικό ρόλο, όπως αυτό του Προέδρου της Δημοκρατίας, σε μείζον πολιτικό ζήτημα το οποίο απειλεί μάλιστα να αποτελειώσει την ήδη παραπαίουσα οικονομία μας!

Το Σύνταγμά μας είναι τόσο μυωπικό και παρωχημένο, ώστε δυναμιτίζει μόνο του την πολιτική σταθερότητα απαιτώντας ευρεία συναίνεση 180 βουλευτών για να αποφασιστεί ποιος θα διαμένει για τα επόμενα 5 χρόνια στο Προεδρικό Μέγαρο…
Για να υπογράφει χωρίς την παραμικρή αντίρρηση όλα τα έγγραφα που φέρνει μπροστά του η εκάστοτε κυβέρνηση…
Για να παρίσταται σε δοξολογίες και παρελάσεις ως τιμώμενο πρόσωπο, και να ακούει τα κάλαντα από τους Κρητικούς βρακοφόρους τα Χριστούγεννα.
Και ίσως που και που να βγάζει και έναν δεκάρικο λόγο για το πόσες κρυφές δυνάμεις και αντοχές έχουμε ως λαός, για το ότι πρέπει να κάνουμε υπομονή και θα τα καταφέρουμε, ή για το πόσο καλή δημοκρατία έχουμε.

Όπως συμβαίνει συχνά σ' αυτή τη χώρα της έλλειψης μέτρου, ενώ παλεύουμε να διασχίσουμε κολυμπώντας τον ωκεανό κινδυνεύουμε να πνιγούμε τελικά σε μια κουταλιά νερό.

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον της πολιτικής ζούγκλας, αναφύονται γλάστρες (παντός τύπου και είδους), που είναι ικανές να χρησιμοποιηθούν ως όπλα εκβιασμού για την χώρα. Χώρα ή χώρος, που υποβάλλεται σε κάθε είδους πειθαναγκασμό (ελέω προθύμων πολιτικών και κονδυλοφόρων που χειραγωγούν το «πόπολο»), που φτάνει μάλιστα έως και την «συμβουλή» αποφυγής των εκλογών, επειδή αυτές απειλούν την χώρα (να βγει κάποιος, παρακαλώ, να διευκρινίσει τον τύπο της απειλής, αλλά και την προέλευσή της, για να γνωρίζουμε ποιοι είναι οι εχθροί μας).

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι οι γλάστρες που διακοσμούν την δημοκρατία, ενίοτε μπορούν να απειλήσουν το Σύνταγμα της χώρας, φυσικά για το… καλό εκείνων που κερδοσκοπούν εις βάρος της. Και εάν η χώρα (βλ. πρόθυμοι πολιτικοί και λοιπά παπαγαλοειδή εργολάβων, τραπεζιτών και ξένων συμφερόντων) υποκύψει στον εκβιασμό, τι κερδίζει; Κερδίζουμε άλλον ένα χρόνο τον Σαμαρά πρωθυπουργό. Δώρο ο Βενιζέλος…! Δηλαδή, κερδίζουμε την παράταση ύπαρξης και λειτουργίας μίας πολιτικής συντεχνίας που μας κατέστρεψε και συνεχίζει με εγχειρίδιο (βλ. Μνημόνιο) την καταστροφική της ύπαρξη… Κερδίζουμε την βεβαιότητα της καταστροφής μας, την ασφάλεια της ανελευθερίας μας αντί των κινδύνων που περιέχονται σε μία άρνησή μας να ακολουθήσουμε τις εντολές εκείνων που έχουν ομολογήσει ότι έκαναν λάθος (στο πρόγραμμα διάσωσής μας) και μας κατέστρεψαν, αλλά εμείς οφείλουμε να υπακούσουμε στο λάθος τους για να οδηγηθούμε στην καταστροφή μας.
Ειλικρινά, αν στο "ντεκόρ" υπήρχαν και φούρνοι, η εικόνα θα ήταν περισσότερο ειλικρινής…

Τι συμβαίνει λοιπόν;
Που βρισκόμαστε και που οδηγούμαστε ως χώρα;
Είναι δυνατόν μία γλάστρα (ή και περισσότερες), να απειλεί μία χώρα; Ή μήπως η γλάστρα υπάρχει για να κρύβει την ζούγκλα που υπάρχει πίσω της;
Γελοιότητα, επικινδυνότητα ή κάτι πολύ περισσότερο που πρέπει άμεσα να προσδιοριστεί;

ΥΓ: Όταν μία γλάστρα απειλεί την σταθερότητα μίας χώρας, τότε τρεις ή περισσότερες γλάστρες τι μπορούν να κάνουν;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

Λένε ότι έχουν τους 180. Άντε κι έχουν δίκιο και πάνε στην κάλπη 180 βουλευτές για να ψηφίσουν τον εκλεκτό των Σαμαρά και Βενιζέλου. Και λοιπόν; Αυτό θα μειώσει τα ελλείμματα ή θα αυξήσει την φοροδοτική δυνατότητα των Ελλήνων; Οποιαδήποτε προσπάθεια να ανακοπεί ο ΣΥΡΙΖΑ θα πέσει στο κενό, εφόσον δεν αλλάζουν πολιτική. Με μία διαφορά: Όσο πιο γρήγορα παραδώσουν την εξουσία, σε περίπτωση που συνεχίζουν την ίδια αδιέξοδη πολιτική, τόσες περισσότερες ελπίδες έχει η χώρα να ζήσει ένα σύντομο σοσιαλιστικό διάλλειμα.

Το περιβάλλον του κ. Σαμαρά παρουσιάζει στον Έλληνα πρωθυπουργό εκθέσεις των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες περιγράφουν μία μαγική εικόνα! Ο κ. Σαμαράς έχει άμεση ανάγκη από καθαρό αέρα. Πρέπει να ανοίξει τα παράθυρα του Μαξίμου και να ακούσει άλλες φωνές. Η ευθύνη για το περιβάλλον του είναι αποκλειστικά δική του. Η ικανότητα ενός πρωθυπουργού, όμως, κρίνεται πολλές φορές από την ικανότητά του να βλέπει πέρα και έξω από τα στενά όρια που του θέτει το περιβάλλον του.

Το τελευταίο εξάμηνο ο κ. Σαμαράς έχει υποπέσει στο ένα λάθος πίσω από το άλλο. Η αρχή έγινε με τον ανασχηματισμό. Η συνέχεια δόθηκε με την αντιμνημονιακή υστερία και η κορύφωση διαδραματίζεται αυτές τις τελευταίες εβδομάδες.

Ουδείς ενδιαφέρεται στο εξωτερικό αν οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος θα κατορθώσουν να βγάλουν τον δικό τους πρόεδρο της Δημοκρατίας. Δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το αν θα έρθει να κυβερνήσει ο Τσίπρας ή οι ερυθροί Χμαιρ. Ξέρουν καλά ότι η Ελλάδα είναι μία εισαγωγική χώρα και ότι όλες οι ιδεολογίες θα κριθούν στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Το αν εκλεγεί, λοιπόν, πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή ή από την επόμενη είναι κάτι που δεν πρόκειται να μεταβάλλει ουσιαστικά τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα στην περιοχή. Είναι ένα θέμα που καίει την σημερινή κυβέρνηση, όχι όμως τους Γερμανούς ή το ΔΝΤ.

Η έξοδος της χώρας από την κρίση δεν θα γίνει επειδή θα βρει ο κ. Σαμαράς τους 180. Την ανάπτυξη θα την καταλάβουμε όλοι κι όχι επειδή θα έχει βγάλει σχετική ανακοίνωση ο κ. Μασουράκης. Η αγορά θέλει ρευστότητα, η κοινωνία χρειάζεται θέσεις εργασίας. Η ανάπτυξη περνάει αναγκαστικά μέσα από την δραστική μείωση της φορολογίας, την δημιουργία ενός προστατευτικού περιβάλλοντος για τις επενδύσεις. Η χώρα έχει ανάγκη από μία πραγματική επανάσταση σε όλους τους τομείς. Μόνο αν η Ελλάδα καταφέρει να πετύχει ρυθμούς ανάπτυξης τύπου Κίνας μπορούμε να ευελπιστούμε για το μέλλον.

Είναι ο μοναδικός δρόμος που θα αποδυναμώσει αισθητά τα ποσοστά απήχησης του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία και θα απομακρύνει το ενδεχόμενο να ζήσουμε μέσα σε λίγες εβδομάδες όσα έζησαν στην Ανατολική Ευρώπη σε σαράντα χρόνια.

Όλα τα άλλα είναι για να έχουμε να λέμε. Αν θα βρεθούν οι 180 ή όχι. Δηλαδή, έτσι και βρεθούν 179, χάσαμε; Κι ας πούμε ότι βρέθηκαν 180 ή 181. Τι ακριβώς κερδίζουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι;

Πηγή Capital
Επικοινωνία με τον συντάκτη

thanasis.mavridis@capital.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Ζ. Φρούχτμαν*

Είναι γνωστό ότι ο Γιόσκα Φίσερ συνήθως τα λέει έξω από τα δόντια. Και ίσως αυτό να ήταν και ένα από τα ατού του ως υπουργού Εξωτερικών σε μία κρίσιμη για την Γερμανία περίοδο. Όταν, λοιπόν, επισημαίνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι επικίνδυνος για την χώρα του και την Ευρώπη, ίσως γνωρίζει κάτι παραπάνω από τον απλό πολίτη. 

Μιλώντας πρόσφατα σε εκδήλωση-συζήτηση της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών στο Βερολίνο, ο πρώην ΥΠΕΞ υπογράμμισε ότι, αν μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα προσπαθήσει να εφαρμόσει τα όσα υπόσχεται, τότε οι εξελίξεις θα είναι μάλλον πολύ κακές για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα για τον ευρωπαϊκό Νότο.

Επίσης, απαντώντας στο ερώτημα τί περιμένει ο κόσμος από την Γερμανία, ο Γ. Φίσερ υπογράμμισε: 
«Ο κόσμος σαφώς και δεν περιμένει τίποτε. Η Γερμανία είναι άγνωστη σε μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας. Συνεπώς, θα πρέπει να προσδιορίσουμε τί περιμένουν οι Ευρωπαίοι από τους Γερμανούς. Η απάντηση είναι ότι περιμένουν μιαν άλλη πολιτική.
Λιγότερο δογματική και περισσότερο ευέλικτη σε θέματα που άπτονται της πολιτικής ολοκλήρωσης της ΕΕ. Η σημερινή πολιτική του Βερολίνου παραμένει λανθασμένη. Δεν μπορείς να μειώνεις τα χρέη και ταυτόχρονα να κάνεις δομικές μεταρρυθμίσεις. Τί περιμένει δηλαδή από όλα αυτά το Βερολίνο; Να αποτύχει ο Ολάντ στην Γαλλία και να έχουμε μετά την Λε Πεν; Ή να αναλάβει ο Τσίπρας την πρωθυπουργία στην Ελλάδα; Τότε θα ακολουθούσαν και άλλες χώρες στην νότια Ευρώπη. Αυτό δεν το θεωρώ ιδιαίτερα έξυπνο».
Αναφερόμενος στον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γερμανός πρώην ΥΠΕΞ τόνισε πως είναι επικίνδυνος γιατί θα δημιουργήσει ενδεχομένως ρήγματα στο μέχρι σήμερα ευρωπαϊκό κεκτημένο, γεγονός που συνιστά και εχθρική στάση απέναντι στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν πλέον και ευρύτερα ρήγματα στον ευρωπαϊκό κοινωνικό ιστό, με αναζωπύρωση της αντιπαράθεσης Βορρά - Νότου.

Άλλοι ομιλητές στην συνάντηση επεσήμαναν ότι ο κ. Τσίπρας θα είναι μόνος του στην Ευρώπη, γιατί το ελληνικό πρόβλημα απέχει πολύ από τού να είναι ίδιο με το αντίστοιχο ιταλικό, για παράδειγμα.

Στο επίπεδο αυτό, πάντως, ο Γιόσκα Φίσερ έκανε την πρόβλεψη ότι η Ελλάδα μάλλον θα παραμείνει στην ευρωζώνη –άγνωστον, όμως, πώς.

* Πρώην ανταποκριτής της Deutsche Welle στις Βρυξέλλες


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου