Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Αυγ 2015

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας δεν ήταν απλώς ένα πολιτικό λάθος, εσφαλμένη πολιτική επιλογή. Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ήταν αδίκημα ποινικό, ειδεχθές κακούργημα. Διότι κατέστρεψε τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, για πέντε ώς τώρα χρόνια και, για πολλούς, η καταστροφή θα απλωθεί σε δεκαετίες.

Μιλάμε για «καταστροφή», όχι για ζημιά, όχι για μείωση εισοδημάτων, όχι για περιορισμούς στην καταναλωτική ευχέρεια. Καταστροφή, όπως όταν σου κάψουν το σπίτι, την επιχείρηση, όταν σε ληστέψουν. Το να μείνεις άνεργος στα πιο δημιουργικά σου χρόνια, εξαρτημένος από φιλοδωρήματα των γονιών σου, ψυχολογικά σμπαραλιασμένος, αποκλεισμένος από το ενδεχόμενο να χτίσεις δική σου φαμίλια και παιδιά, είναι καταστροφή, δεν έχει άλλο όνομα. Οταν σου κλέβει το κράτος, σαν κοινός λωποδύτης, το «εφ’ άπαξ» σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, όταν σου μειώνει κατά 60% τη σύνταξη, που είναι δικές σου αποταμιεύσεις, πρόκειται για στυγνή ανομία, για κακούργημα «εν ψυχρώ».

Οταν σε ληστέψουν ή σου κάψουν το σπίτι, δεν είναι απαραίτητο οι αυτουργοί να σε μισούσαν προσωπικά, να επέλεξαν εσένα από εμπάθεια. Μια ευνομούμενη πολιτεία τούς συλλαμβάνει και δημεύει τις περιουσίες τους για να σε αποζημιώσει, επειδή η πράξη τους ήταν καθεαυτήν κακουργηματική. Είναι παραλογισμός να αμνηστευθεί το κακούργημα σαν αποτέλεσμα «λαθεμένης εκτίμησης» ή «άστοχων υπολογισμών». Επιτέλους, υπάρχει και σαφές κριτήριο για να ξεχωρίσουμε το επιπόλαιο λάθος από το εσκεμμένο έγκλημα: είναι ο εντοπισμός ή όχι ιδιοτέλειας.

Για να ελεγχθεί αν ο υπερδανεισμός της χώρας ήταν συνειδητή ή δίχως επίγνωση πολιτική απόφαση και ιδιοτελής ή όχι, τα στοιχεία είναι δεδομένα και προφανέστατα: Γνωρίζουμε ποιο είναι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της χώρας κάθε χρόνο, επομένως ξέρουμε με σιγουριά και τα περιθώρια δανεισμού της. Στην Ελλάδα αποτολμήθηκε δανεισμός, που το ΑΕΠ απέκλειε την εξόφλησή του στον αιώνα τον άπαντα. Οσο για την ιδιοτέλεια ή ανιδιοτέλεια της απόφασης, αποδείχνεται καταφανώς από τη χρήση των δανείων: Αν τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για έργα υποδομής και παραγωγικές επενδύσεις, η ανιδιοτέλεια είναι τεκμηριωμένη (έστω και άφρων). Αν τα δανεικά διοχετεύθηκαν, εξ ολοκλήρου ή κυρίως, στις αδηφάγες ανάγκες του πελατειακού των κομμάτων κράτους (και του παρακράτους της διαπλοκής κυβερνήσεων με «νταβατζήδες»), τότε προφανέστατα ο υπερδανεισμός ήταν ιδιοτελές κακούργημα εκ προμελέτης.

Μιλάμε ειδικά για τον εξωφρενικό υπερδανεισμό μέσα στα πλαίσια της Ευρωζώνης, που οδήγησε νομοτελειακά στη χρεοκοπία της χώρας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, στην υπογραφή συνθηκών («μνημονίων») απροσχημάτιστης ειλωτείας των Ελλήνων. Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί που υπέγραψαν αυτόν τον κατάδηλα παρανοϊκό υπερδανεισμό παγιδεύοντας ένα ολόκληρο έθνος σε αυτοχειρία, είναι απαραίτητο να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη.

Γιατί απαραίτητο; Διότι, διαφορετικά, δεν μπορεί να λειτουργήσει κράτος, συντεταγμένη πολιτεία. Η ατιμωρησία κακουργημάτων που έβλαψαν το σύνολο της κοινωνίας ακυρώνει στο σύνολό της τη θεσμοθετημένη έννομη τάξη, καταργεί τον λόγο της ύπαρξης αρχών Δικαίου. Χάνεται κάθε συνεκτική της συλλογικότητας λογική, όταν οι νόμοι ισχύουν μόνο για εγκλήματα ιδιωτών προς ιδιώτες και αδρανούν όταν πρόκειται για εγκλήματα ιδιωτών προς τη σύνολη οργανωμένη συλλογικότητα ή προς πολυπρόσωπο τμήμα της.

Σε κοινωνίες υπανάπτυκτες, καθηλωμένες στον πρωτογονισμό της αλογίας των ενορμήσεων, όπως και σε κοινωνίες παρακμιακές (που αφέθηκαν να παλινδρομήσουν στον πρωτογονισμό), οι νόμοι ισχύουν για τους κοινούς, απλούς πολίτες, αλλά όχι για τους περιβεβλημένους εξουσία, όχι για όσους κατέχουν αξιώματα ή είναι προστατευόμενοι των εξουσιαστών. Σε τέτοιες κοινωνίες («δημοκρατίες της ντροπής») ανήκει και η σημερινή Ελλάδα: οι άνθρωποι της εξουσίας έχουν φτιάξει νόμους που δεν επιτρέπουν στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης να οδηγήσουν σε δίκη, ούτε και για κατάφωρο κακούργημα, όσους εξουσιάζουν τον λαό – πρέπει να συναινέσουν οι ίδιοι οι κακουργήσαντες (η κυβερνητική στη Βουλή πλειοψηφία) για την παραπομπή τους! Και, φυσικά, σπεύδουν και αμνηστεύουν, σε ελάχιστο χρόνο, οι έχοντες «και το μαχαίρι και το πεπόνι», τα κακουργήματα που τους βαραίνουν.

Οταν μιλάμε για «κομματοκρατία» στην Ελλάδα δεν εικονογραφούμε με σχήμα λόγου την πραγματικότητα, κυριολεκτούμε. Και κορύφωμα της κυριολεκτικής τυραννίας είναι ο νομικός αποκλεισμός της δυνατότητας να λογοδοτήσουν σήμερα στη Δικαιοσύνη οι αυτουργοί του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας: αυτουργοί της καταστροφής που συντελέστηκε στη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων. Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή για τη νομιμοποίηση άνομων μαγειρεμάτων, συνταγή που μπορεί να τη φαλκιδεύει κάθε ληστρική ή μικρονοϊκή κομματική σπείρα που θα φτάσει με γκαιμπελικές μεθόδους στην εξουσία. Η δημοκρατία είναι συλλογικό, κοινωνικό κατόρθωμα, συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας ενός λαού. Και αυτό που μοιάζει αποκλεισμένο σήμερα, είναι να εκφράσει και να επιβάλει τη θέλησή του και την κρίση του, την όποια καλλιέργεια και ποιότητά του, ο λαός.

Οι νομοθετημένοι δρόμοι λαϊκής έκφρασης είναι φαλκιδευμένοι, γι’ αυτό και ο λαός εκφράστηκε μόνο με την οργή του: Τον ενδιέφερε μόνο να «φτύσει» το σύστημα, να αποδοκιμάσει τους αυτοαμνηστευόμενους απατεώνες. Και έφερε στην εξουσία έναν ιδεολογικό αχταρμά, μαθητευόμενους μάγους, περίπου ψυχοπαθολογικής ιδεοληψίας. Οπως έφερε και τρίτο κόμμα στη Βουλή, την άλλη ιδεοληπτική φρίκη, του εθνικιστικού τραμπουκισμού.

Η οργή που ευνόησε την πρώτη επιλογή, τον ιδεολογικό αχταρμά, οδήγησε στην κορύφωσή του τον εφιάλτη της καταστροφής, αλλά κόμισε και μία απρόσμενη έκπληξη: το πολιτικό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα. Το να συμπεραίνουμε ταλέντο ζώντας στο κορμί μας μια καταστροφή, προδίδει ή πελώρια αφέλεια ή οξυδερκή ψυχραιμία. Ισως το λαϊκό αισθητήριο συνάγει την κρίση έστω και μόνο (ακόμα) από τη σύγκριση: Από τα μεγέθη που επωνομάζονται Φώφη, Σταύρος, «Βαγγέλας» (λόγω των ανατριχιαστικών σεξουαλικών ύβρεων που συνοδεύουν το βιογραφικό του) ή η ανεκδιήγητη ευτέλεια Καμμένου.

Το μέτρο που προτείνει η επιφυλλίδα για να μετρηθεί ρεαλιστικά το ταλέντο Τσίπρα, είναι το αν θα παραδώσει (και πώς) στη Δικαιοσύνη τους πρωθυπουργούς και υπουργούς που υπέγραψαν τον παρανοϊκό υπερδανεισμό της χώρας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μελέτη Μελετόπουλου

Στην κρίση των Ιμίων, βουλευτής του τότε κυβερνώντος κόμματος τηλεφώνησε σε στέλεχος του επιτελείου, την ώρα που αυτός βρισκόταν στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων, κι ενώ ο πόλεμος ήταν προ των πυλών, για να του υπενθυμίσει το αίτημά του για μετάθεση αξιωματικού!
Τα τελευταία σαράντα χρόνια, οι περισσότεροι βουλευτές περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και της νύχτας τους ασχολούμενοι με ρουσφέτια, ενώ οι υπουργοί δεν έβρισκαν τον χρόνο να συνεργαστούν με τα στελέχη του υπουργείου τους και τους συμβούλους τους, γιατί έπρεπε να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Αυτού του είδους οι πολιτευτές, που ήταν το κυρίαρχο είδος στην Μεταπολίτευση, οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Ρουσφέτια στα όρια ή και μη της νομιμότητας, δημαγωγικός λαϊκισμός, κολακεία των πάντων, αναντιστοιχία λόγων και έργων, πρόταξη του προσωπικού και κομματικού συμφέροντος, ακατάσχετη φλυαρία στα ΜΜΕ, προχειρότητα στη διεκπεραίωση των κοινοβουλευτικών και υπουργικών καθηκόντων, αποφυγή της κουραστικής μελέτης των νομοσχεδίων και των υπηρεσιακών εγγράφων, λογιστική αδιαφάνεια και προεκλογικές εκστρατείες με αδήλωτους πόρους, αύξηση των περιουσιακών στοιχείων κατά τη διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας, απροκάλυπτη οικογενειοκρατία και ευνοιοκρατία άρα εξ ορισμού αναξιοκρατία, τακτοποίηση συγγενών και φίλων στο δημόσιο, διορισμός συζύγων και θυγατέρων σε βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, στενές σχέσεις με επιχειρηματίες, και πλήρης άγνοια των κανόνων λειτουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.

Το δε πιο εξοργιστικό είναι ότι κορυφαίοι εκπρόσωποι αυτού του μοντέλου υπήρξαν πανεπιστημιακοί καθηγητές, αλλά και διάφοροι διαπρύσιοι ευρωπαϊστές και δήθεν εκσυγχρονιστές. Μαζί μ’ αυτούς και κάποιοι υπερπατριώτες και τηλεοπτικοί κήρυκες της ηθικής. Αυτοί όλοι μαζί οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.

Αυτό που δεν είδαμε, τα τελευταία τριάντα ή σαράντα χρόνια, ήταν σοβαροί, ανιδιοτελείς και ακέραιοι, σκληρά εργαζόμενοι υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος, που να είναι σε θέση να επιλύσουν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, να προλάβουν δυσάρεστες καταστάσεις, να διαχειριστούν έντιμα και αποτελεσματικά τη δημόσια περιουσία, να στηρίξουν την κοινωνική συνοχή και να προστατεύσουν το εθνικό συμφέρον.
Τέτοιοι άνθρωποι θεωρήθηκαν επικίνδυνοι για τις ισορροπίες της φαυλοκρατίας και λοιδωρήθηκαν ως «παρωχημένοι», «εξωπραγματικοί», «γραφικοί», ενώ τα λαμόγια με τις αστραφτερές γραβάτες της μόδας, οι «τσάτσοι», οι ελεγχόμενοι, οι γαμπροί, οι κληρονόμοι και οι παρακοιμώμενοι της φαυλοκρατίας ήταν ενδεδειγμένοι να ασκούν τη διακυβέρνηση. Τα αποτελέσματα τα είδαμε.

Τώρα που η χώρα πρέπει να ξαναστηθεί από την αρχή, οι διαφόρων αποχρώσεων εκπρόσωποι της φαυλοκρατίας, γηραιότεροι και νεότεροι, παρακαλούνται να σιωπήσουν οριστικά και να αποχωρήσουν από το προσκήνιο.
Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας απαιτεί άλλο, εντελώς διαφορετικό είδος πολιτικών, εντελώς διαφορετικό είδος ανθρώπων.

Πηγή “KontraNews”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μια εντυπωσιακή είδηση που βάζει κυριολεκτικά καινούργια φωτιά στο εσωτερικό της Τουρκίας, έρχεται από τον τουρκικό τύπο.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Yeni Akit, που αναδημοσιεύτηκε και σε άλλες τουρκικές εφημερίδες, εν όψει ραγδαίων εξελίξεων στο εσωτερικό της Τουρκίας ο γνωστός ισλαμιστής ηγέτης, Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει από το 1999 εξόριστος στις ΗΠΑ, καλεί τους οπαδούς του στην Τουρκία να εξοπλιστούν και να εκπαιδευτούν στην χρήση όπλων γιατί θα το χρειαστούν στο εγγύς μέλλον.

Ο Γκιουλέν, το δίχτυο του οποίου τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί επανειλημμένες διώξεις από το ισλαμικό καθεστώς του Ερντογάν, ο οποίος τον έχει κατηγορήσει για συνομωσία ανατροπής του και μάλιστα έχει ζητήσει την έκδοση του από τις ΗΠΑ χωρίς φυσικά καμιά ανταπόκριση, έχει απευθύνει κλήση στους οπαδούς του να εξοπλιστούν καθώς εκτιμά ότι οι εξελίξεις με την αναβίωση του εσωτερικού πολέμου με τους Κούρδους αλλάζουν τα δεδομένα και απαιτούν πολεμική εγρήγορση για κάθε ενδεχόμενο.

Περιττό να σημειώσουμε ότι η κλήση αυτή του Φετουλάχ Γκιουλέν ερμηνεύεται σαν υποκίνηση ουσιαστικά εμφυλίου πολέμου στο εσωτερικό της Τουρκίας με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Πηγη ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Επτά ολόκληρους μήνες μετά τις εκλογές, ενισχυμένες προ μηνός από ένα σαρωτικό δημοψήφισμα, ο λαός της χώρας αυτής παραμένει υποχείριο παραπληροφόρησης, ψυχολογικού βιασμού και τρομοκράτησης από ένα άθικτο, ακάθεκτο και θριαμβευτικό παρακράτος διαπλοκής.

Από τον αποπνικτικό βομβαρδισμό προπαγάνδας σ’ αυτή τη Δυστοπία του ’Οργουελ, μια κομπλεξική, έμφοβη και ελεγχόμενη ΕΡΤ, προδιαγραφών Νίκου Παπά, αποδεικνύεται αδιέξοδη οδός αερισμού και διαφυγής.

Αυτός είναι ο κορυφαίος τίτλος των πεπραγμένων της κυβέρνησης Τσίπρα, και αυτός θα κυριαρχήσει πιθανότατα στην τελική κρίση της, περισσότερο ίσως και από την οικτρή συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου.

Νέα βασανιστική εμπειρία αυτής της πολιτειακής διαστροφής ξανάζησε η χώρα αυτή τη βδομάδα με τις δύο παράλληλες επιχειρήσεις πλύσης εγκεφάλων, τρομοκράτησης και ποδηγέτησης λαού και εξουσιών με:

α) Την δήθεν έκθεση του αμερικανικού οίκου οικονομικών μελετών ERNST & YOUNG, περί «της καταστροφής που θα επέφερε η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα» και κυρίως

β) Τις αποκαλύψεις τηλε-συνέντευξης του κ. Γιάνη Βαρουφάκη, για τις οποίες χορωδία από ντίβες της πολιτικής και της δημοσιοκαφρίας απαιτεί την άμεση παραπομπή του τέως υπουργού σε έκτακτο δικαστήριο και την καταδίκη του, με συνοπτική διαδικασία, επί εθνική προδοσία…

Η παρουσίαση της αλήθειας, αρχίζοντας με την δεύτερη επιχείρηση, εικονογραφεί τον χαρακτήρα του βούρκου στον οποίο άφησε εκτεθειμένη τη χώρα, επί επτάμηνο μέχρι τώρα, το επιτελείο του κ. Τσίπρα -με την ακατανόητη ανοχή των ΑΝΕΛ.

Η Καθημερινή που «αποκάλυψε» την συνέντευξη Βαρουφάκη, χαρακτήρισε τον πρώην υπουργό «συνωμότη». Στις δηλώσεις Ντόρας, Λοβέρδου, Θοδωράκι, Φίλη κ.α. πολιτικών μεγεθών, η κατηγορία εποίκιλλε από την παραβίαση προσωπικών δεδομένων μέχρι την εσχάτη προδοσία.

Το έγκλημα που του καταλόγιζαν; Υπουργός των Οικονομικών όντας, υπέκλεψε –ή σχεδίαζε να υποκλέψει- τους κωδικούς του λογισμικού του ηλεκτρονικού συστήματος της Γεν. Γραμματείας Εσόδων του υπουργείου του, με τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων, για να συγκροτήσει μυστικά ένα εφεδρικό τραπεζικό σύστημα και ένα παράλληλο νόμισμα ανάγκης.

Αλήθειες, ψεύδη και τεχνικές διαστρέβλωσης αποδεικνύονται με πάταγο από το «corpus delicti», το πλήρες κείμενο της τηλε-συνέντευξης, που έδωσε ο κ. Βαρουφάκης στις 16 Ιουλίου σε δύο Βρετανούς δημοσιογράφους, για την ενημέρωση ακροατηρίου οικονομικών παραγόντων, συγκεντρωμένων στο Τσάταμ Χάους του Λονδίνου.

΄Οσοι ανοίξουν την ανωτέρω ηχογράφηση θα ακούσουν του δυο Βρετανούς να εκδηλώνουν τη φρίκη τους, με επιφωνήματα “shocking ! shocking!», όταν μαθαίνουν ότι το ηλεκτρονικό αρχείο του Υπουργείου Οικονομικών με τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων τελεί υπό τον έλεγχο ξένων εξουσιών και ότι ο μόνος τρόπος να αποκτήσει ο Υπουργός των Οικονομικών ακώλυτη πρόσβαση και χρήση αυτού του αρχείου του υπουργείου του είναι να υποκλέψει τους κωδικούς πρόσβασης!!!

Αυτό, από την εφημερίδα των Αλαφούζου-Παπαχελά, κρίθηκε προφανώς η νόμιμη, φυσιολογική κατάσταση και γι’ αυτό παραλείφθηκε στο δημοσίευμα ως ανάξιο αναφοράς… Σκάνδαλο και συνωμοσία αποτελούσε, κατά την αντίληψή τους, το σχέδιο του υπουργού να παραβιάσει την ξένη κυριαρχία επί της εθνικής δημοσιονομικής λειτουργίας! Και με αυτή την εκδοχή της ορθοδοξίας στήθηκε το οργιώδες κυνήγι ιεροεξεταστών κατά του αιρετικού υπουργού…

Αυτό που προκύπτει από την συνέντευξη Βαρουφάκη είναι ότι πριν και από τις εκλογές είχε προβλεφθεί το ενδεχόμενο διαπραγματεύσεων με τους «εταίρους» υπό τον εκβιασμό νομισματικού στραγγαλισμού. ΄Ετσι με την σύμφωνη γνώμη του Τσίπρα και με τη βοήθεια πενταμελούς ομάδας φίλων του υπουργού, οικονομολόγων διεθνούς φήμης, καταστρώθηκε σχέδιο αντιμετώπισης της απειλής.

Προέβλεπε την συγκρότηση ενός μυστικού εφεδρικού δημοσιονομικού και τραπεζικού μηχανισμού, έτοιμου να λειτουργήσει τη στιγμή που οι δυνάμεις κατοχής της χώρας θα τραβούσαν την πρίζα του επίσημου εθνικού συστήματος υπό τον έλεγχό τους, για να προκαλέσουν οικονομική παράλυση.

Με τη λειτουργία αυτού του μηχανισμού το κράτος θα μπορούσε να πληρώνει τις υποχρεώσεις του, μισθοί και συντάξεις να καταβάλλονται κανονικά με τη χρήση παράλληλου ψηφιακού νομίσματος, η ζωή θα συνεχιζόταν χωρίς τον πανικό και το χάος που επέσειαν οι «εταίροι» εκβιαστές και τα ιθαγενή φερέφωνά τους.

Αλλά για την λειτουργία αυτού του συστήματος –που, στην κρίσιμη εξαμελή κυβερνητική σύσκεψη, τέσσερεις υπό τον Τσίπρα το καταψήφισαν- απαιτείτο η χρήση των στοιχείων του TAXIS, τους κωδικούς πρόσβασης στα οποία ήλεγχε η διαπιστευμένη από την Τρόικα στη Γενική Γραμματεία Εσόδων του υπουργείου κ. Κατερίνα Σαββαίδου. Μόνος τρόπος να ανακτήσει ο υπουργός –και η χώρα- τον έλεγχο της δημοσιονομικής λειτουργίας για το κρίσιμο μεταβατικό διάστημα ήταν η λαθραία είσοδος στο σύστημα, το «hacking».

΄Ετσι, η αποκάλυψη που συντάραξε, επί τριήμερο τουλάχιστον, τις γνωστές πολύ ευαίσθητες (και καλωδιωμένες) ψυχές στο πανελλήνιο, συνίστατο πολύ απλά στο ότι ένας Έλληνας επιχείρησε- ή μόνο σχεδίασε- να μπει στο καταπατημένο από ξένους ληστές σπίτι του, χρησιμοποιώντας αντικλείδι…

Το σουρεαλιστικό ποίημα του «Μεγάλου Αδελφού» συμπληρώνεται με την ανακοίνωση ότι διατάχθηκε και ένορκη διοικητική εξέταση, εν όψει και ποινικής δίωξης, από την γενική γραμματέα δημοσίων εσόδων, κ. Κατερίνα Σαββαίδου, εντολοδόχο των «εταίρων». Η οποία κ. Σαββαίδου –ως αναφέρεται- ήταν μέχρι πέρυσι τον Ιούνιο ανώτατο στέλεχος της διεθνούς εταιρείας οικονομικών συμβούλων Price Waterhouse Coopers, που ειδικεύεται στη μεθόδευση της διαφυγής πολυεθνικών από το δίχτυ της εφορίας…

Σε άλλη χώρα, θα προκαλούσε κύματα λαϊκού ενθουσιασμού και εθνικής περηφάνιας η ανακάλυψη ότι ανέδειξε υπουργό με την ευφυΐα, τις ικανότητες και το διεθνές δίκτυο φίλων τέτοιας ολκής ώστε να μπορεί να εξουδετερώσει, με αναπροσαρμοσμένο στη σύγχρονη πληροφορική Δούρειο ΄Ιππο, τον στραγγαλιστικό βρόχο των μπάνκστερ στην εθνική οικονομία.

Εδώ, με όλα τα ρυπογόνα «μίντια» της ξενόδουλης διαπλοκής, υποκινείται λιθοβολισμός. Τέτοιος αντίπαλος, με τέτοιες δυνατότητες, ακόμη και εκτός κυβέρνησης, αποτελεί θανάσιμη απειλή. Πρέπει να εξοντωθεί. Όπως και η Κωνσταντοπούλου παρεμπιπτόντως και ο Λαφαζάνης και ο Τσακαλώτος μεθαύριο και όποιο άλλο ανάστημα που εξέχει του πολιτικού σωρού.
«Κεφαλή εξέχουσα! Πυρ ομαδόον!», όπως σάρκαζε ο Γεώργιος Παπανδρέου -ο άξιος λόγου.

Ανάλογης υφής δημοσιογραφία Γκαιμπελικής αξιοπιστίας ήταν και ο πίνακας της βιβλικής κολάσεως στην Ελλάδα-με -δραχμή, που παρουσίασαν Καθημερινή και Πρώτο Θέμα, ως έκθεση μελέτης του αμερικανικού οίκου οικονομικών μελετών Ernst & Young: Υποτίμηση άνω του 50%, άνοδος του πληθωρισμού και της ανεργίας, κλειστές τράπεζες επί μήνες, συνέχεια της λιτότητας, δελτίο σε καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα, αμείωτο χρέος. Εφιάλτης, τέτοιος που το μνημόνιο Τσίπρα να σου φαίνεται ευλογία…

Μόνο που δεν υπάρχει τέτοια μελέτη Ernst & Young. Όσο κι’ αν αναφέρθηκε σ’ αυτήν και η «έγκυρη και έγκαιρη» κατά Τσίπρα, ειδησεογραφία της ΕΡΤ, των προδιαγραφών Ν. Παπά…
«Που είναι αυτή η μελέτη;» προκαλεί ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης. Και απαντά: «Πουθενά. Δεν υφίσταται τέτοια μελέτη. Δεν δημοσιεύθηκε πουθενά για να αξιολογηθεί. Και δεν απασχόλησε κανένα στην διεθνή κοινότητα οικονομικής ανάλυσης. Πρόκειται για τις γνωστές εκστρατείες ψεύδους…»
Ο κ. Λαπαβίτσας ,καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, ανακάλυψε ότι κατόπιν παραγγελίας στο ελληνικό τμήμα της Ernst & Young (από ποιόν;) αγοράσθηκε μελέτη της Oxford Economics/Haver Analytics, βασισμένη στα προ του Μνημονίου Τσίπρα δεδομένα και η οποία ακρωτηριάσθηκε στα μέτρα του προπαγανδιστικού στόχου.
Οι αληθινές εκτιμήσεις αυτής της μελέτης, στο άρθρο του καθηγητή Λαπαβίτσα:
«Μια συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ, με στάση πληρωμών στο χρέος τον Ιούλιο του 2015, θα οδηγούσε σε σύντομη βαθιά ύφεση το 2015-6, η ανάκαμψη θα ξεκινούσε στις αρχές του 2016 και θα ακολουθούσε ταχύρρυθμη ανάπτυξη για χρόνια. Ο πληθωρισμός θα ήταν πολύ περιορισμένος. Οι μεσοπρόθεσμες προοπτικές για την χώρα θα ήταν σαφώς καλύτερες».
Συμπερασματικά ερωτήματα στον υπουργό Επικρατείας κ. Ν. Παπά, τον Γεν. Δ/ντή και τον Διευθυντή Ειδήσεων της ΕΡΤ:
  • Γιατί δεν κρίνατε στοιχειώδη υποχρέωσή σας να επιζητήσετε την παρουσίαση της altera pars, του αντιλόγου, για να δοθεί στην ελληνική κοινή γνώμη η δυνατότητα της ελεύθερης κρίσης, στις πάρα πάνω και πλήθος παρόμοιες επιχειρήσεις παραπληροφόρησης;
  • Γιατί δεν εκλήθη ο κ. Βαρουφάκης να απολογηθεί στον κ. Ελαφρογιώργο, για όσα του καταμαρτυρούν οι κατήγοροί του, τα οποία επικαλεσθήκατε; 
  • Γιατί δεν καλέσατε τον κ. Λαπαβίτσα ή τον κ. Καζάκη να ενημερώσουν τον κόσμο για τον Αρμαγεδδώνα που περιγράφει η δήθεν έκθεση Ernst & Young;
  • Γιατί δεν αναμετάδωσε η ΕΡΤ το -διδακτικής εντιμότητας- ρεπορτάζ του γερμανικού εθνικού δικτύου R.D.A. για την λεηλασία που αποτελεί η εκποίηση των 14, ανοδικά κερδοφόρων, περιφερειακών αεροδρομίων μας, στη γερμανική FRAPORT, αντί εξευτελιστικού αντιτίμου, με τη συμφωνία για το 3ο Μνημόνιο;
  • Και τέλος, γιατί δεν μπορούμε να έχουμε, ούτε στο εθνικό κανάλι της ΕΡΤ, νηφάλιες, σοβαρές, ισορροπημένες συζητήσεις μεταξύ υποστηρικτών και επικριτών της Ευρωζώνης και της Δραχμής, προκειμένου να διαμορφώσουμε ελεύθερη κρίση στο υπαρξιακό αυτό δίλημμα;
Δεν είναι αυτό, κ. Νίκο Παπά, το πρωταρχικό χρέος μιας γνήσια δημοκρατικής (παρακάμπτω το αριστερής) κυβέρνησης;

Πηγή Το Παρόν της Κυριακής


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Κατερίνα Γκαράνη

Μία χώρα πέτρα πάνω στην πέτρα, με ελάχιστα καλλιεργήσιμα εδάφη, κλεισμένη από άγριες θάλασσες, με πολύ ανηφόρα και πολύ στροφή. Για να κάνεις χωράφι σε αυτή την γη έπρεπε να πρώτα να την φέρεις κομμάτι-κομμάτι σε ευθεία. Καλλιεργήσιμα σκαλοπάτια όλη η χώρα.

Αυτή είναι η Ελλάδα. Μια πολύ δύσκολη χώρα για να ζήσεις με αυτάρκεια. Πολύ σκληρή για επιβίωση. Για να σου δώσει ένα πιάτο φαγητό έπρεπε να φτύσεις αίμα. Αυτή η χώρα ανήκε σε κατοίκους που έχυναν πολύ ιδρώτα για να την τιθασεύσουν, να την μπολιάσουν με το αίμα τους για να δώσει καρπούς.

Η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν ξεγνοιασιά, γλέντι, ήλιος και χαλάρωση. Αυτά ήταν τα μικρά διαλείμματα στις 365 ημέρες πολέμου μαζί της. Στην Ελλάδα για να πας σχολείο ήταν σαν να έκανες ταξίδι στο φεγγάρι. Και κοίτα να δεις πως κατάφερε να βγάλει από αυτούς τους φεγγαροπερπατητές με το αλφαβητάρι στη μασχάλη τόσους επιστήμονες που καμιά άλλη χώρα της δύσης δεν έχει βγάλει βάση πληθυσμού και βάση υποδομών τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του '60.

Εκείνοι οι Έλληνες κατάφεραν να ξεπεράσουν δύο παγκόσμιους πολέμους, έναν βαλκανικό, μία μικρασιατική καταστροφή και χωρίς ίχνος βοήθειας από πουθενά να ξαναχτίσουν την χώρα. Και είναι σίγουρο ότι αν από το 1945 και μετά την άφηναν στην ησυχία της οι Δυτικοί, οι Έλληνες θα ήταν Έλληνες και όχι Ελληνόφωνοι.

Από τότε που ήρθε το πρώτο πακέτο Μάρσαλ και συνεχίστηκαν τα δάνεια του '50, του '60, του '70 για τους λίγους εκλεκτούς ευρωτσολιάδες εκείνων των εποχών, μετά οι επιδοτήσεις του '80, του '90, του '00 για τα εκατομμύρια ευρωτσολιάδες τούτων των εποχών, με αποκορύφωμα τα τρία μνημονιακά πακέτα “διάσωσης” των τελευταίων 5 χρόνων τα οποία δεν τα είδαν ποτέ οι δανειζόμενοι, είναι θαύμα που ακόμη συνεννοούμαστε στην ελληνική. Είναι πραγματικό θαύμα που ακόμα αντέχουμε να ζούμε σε αυτή την σκληρή γη. Ή μάλλον που μάς αντέχει τούτη η γη.

Τους τελευταίους χειμώνες και καλοκαίρια που δεν υπάρχει η άνεση του χρήματος να φουλάρεις με πετρέλαιο τον λέβητα ή να ανοίγεις το κλιματιστικό όλο το 24ωρο, παίρνουμε μια γεύση του τι σημαίνει Ελλάδα. Σε παγώνει και σε λιώνει άνευ οίκτου.

Τώρα που κοιτάς την τιμή της ντομάτας ή του γάλακτος και αποφασίζεις να την περάσεις με εισαγόμενο μεταλλαγμένο ρύζι, παίρνεις μια γεύση τι σημαίνει καλοκαίρι στο χωράφι και στο άρμεγμα. Τι σημαίνει να θερίζεις στάρι στους 40 βαθμούς Κελσίου στον κάμπο της Θεσσαλίας. Τι σημαίνει να σηκώνεις δίχτυα καταχείμωνο στο Αιγαίο ή να μαζεύεις πορτοκάλια με τον πάγο να σχίζει τις παλάμες σου. Τα μισούσαμε όλα αυτά. Γδέρναμε την πέτσα του κορμιού μας να φύγει από πάνω η καταγωγή μας που μύριζε ιδρώτα, τυρί, ψάρι, κοπριά και χώμα. Σνομπάραμε την ίδια μας την χώρα και θέλουμε να λεγόμαστε Έλληνες!

Ακούσαμε κάπου τον Χατζιδάκι να ομιλεί περί εξαιρέσεων και νομίσαμε ότι οι εξαιρέσεις είμαστε τα 10 εκατομμύρια Ελληνόφωνων που κάνουμε περατζάδα στα σοκάκια αυτής της χώρας.

Δείξτε μου λοιπόν, μια εξαίρεση μετά τον Χατζιδάκι, τον Ελύτη, τον Παναγούλη, τον Καστοριάδη, τον Λαμπράκη, τον Παπανικολάου, τον Τσαρούχη, τον Καζαντζάκη, τον Μόραλη για να μην αναφερθούμε στους μπαρουτοκαπνισμένους.
Μία εξαίρεση από την δεκαετία του '80 και μετά. Ένα όνομα που να φέρει τον κόσμο ανάποδα με την τέχνη, την επιστήμη, την στάση ζωής, το μυαλό του, την αντρειοσύνη του, την ανθρωπιά του. Μία μωρέ, όχι δύο.

Ας αφήσουμε τις παρόλες και τα “ξέρεις ποιος είμαι εγώ”. Το ποιος είσαι το δείχνουν οι εκλογικές αναμετρήσεις: Ένας επιδοτούμενος τουρίστας είσαι.

Η Ελλάδα κινούνταν κάποτε με εξαιρέσεις διότι αυτές οι εξαιρέσεις όχι μόνο δεν σνόμπαραν αυτούς που δάμαζαν για εργασία και παραγωγή την χώρα, αλλά από αυτές έπαιρναν την ώθηση να μεγαλουργήσουν ως Έλληνες. Για να μπορεί και ο ανώνυμος εργάτης, αγρότης, ψαράς, οικοδόμος, γιατρός, δάσκαλος κ.ο.κ, να περπατά με το παράστημα ψηλά ως Έλλην ότι η εξαίρεση ήταν της ίδιας καταγωγής.

Ο κανόνας των εξαιρέσεων ήταν ο ίδιος ο Έλληνας, που κατάφερνε να κρατάει το χαλινάρι της ατίθασης γης Ελλάδας τη μια δυνατά και την άλλη χαλαρά, τη μια με γλυκόλογα και την άλλη “κατεβάζοντας καντήλια”. Γι' αυτό τώρα δεν αντέχουμε να μην προσκυνάμε σε ξένους ηγεμόνες τόσο απροκάλυπτα. Φοβόμαστε την ίδια μας τη γη γιατί δεν την γνωρίζουμε πια. Την αφήσαμε μόνη της συνειδητά και τρομάζουμε στην ιδέα να σκάψουμε πάλι τα σκαλοπάτια της ένα-ένα για να την ξανακερδίσουμε. Θέλει λεβέντες τούτη η χώρα και όχι κινούμενους λαπάδες.

Η σχέση του Έλληνα με την χώρα του ήταν άκρως ερωτική και ποτέ δεν ήταν δεδομένο ότι θα σου ανταποδώσει στα ίσα όσα της δίνεις. Όπως ο έρωτας, εξ ου και ο νόστος. Εξ ου και το όπου κι αν ταξίδευες η Ελλάδα σε πλήγωνε. Τώρα την εγκαταλείπεις εύκολα διότι δεν την πονάς και δε σε πονάει κι αυτή πια.

Γι' αυτό μην περιμένουμε κανέναν να σταθεί μπροστά για να μάς οδηγήσει σε άλλο μονοπάτι από αυτό που πήραμε. Δεν είμαστε πλέον κομμάτι αυτής της χώρας, μάς έφτυσε η ίδια κυριολεκτικά στα μούτρα αφού την αντιμετωπίσαμε ως δεδομένη σύζυγο με προίκα και όχι ως έρωτα.

Δεν είμαστε πλέον η έμπνευση καμιάς εξαίρεσης. Είμαστε ακριβώς αυτό που σιχαινόταν οι εξαιρέσεις, τις οποίες τώρα στα δύσκολα θυμόμαστε και αναμασάμε τα επιτεύγματά τους λες και είναι δικά μας.

Ανόητοι και κομπλεξικοί είμαστε, που πετάξαμε την ταυτότητα της καταγωγής μας για μια ευκαιριακή μπουρδελότσαρκα, θρυμματίζοντας για πάντα την καρδιά του έρωτα Ελλάδα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο δικηγόρος Γεράσιμος Παναγιωτάτος - Τζάκης

Συμπληρώθηκαν έξι μήνες από την έναρξη της θητείας της κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερη κοινωνικοπολιτική στήριξη. Το έργο που ανέλαβε να φέρει σε πέρας ήταν βαρύ και δύσκολο, ιδιαίτερα αφού το πεδίο ήταν ναρκοθετημένο από τις δεσμεύσεις που είχαν αναληφθεί έναντι των ξένων από την προηγούμενη κατάσταση. Θα ήταν προτιμότερο η νέα κυβέρνηση να μην είχε αιφνιδιαστεί ούτε στο ελάχιστο από τις απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών και να ήταν καλύτερα προετοιμασμένη για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας που θα συναντούσε. Σε κάθε περίπτωση, είναι εμφανές ότι αυτούς τους μήνες υπήρξε για πρώτη φορά διαπραγμάτευση στην πράξη και όχι στα λόγια.

Η βασική επιτυχία είναι η διεθνοποίηση του ελληνικού ζητήματος και το γεγονός ότι η συζήτηση μεταφέρθηκε από το τεχνικό επίπεδο με χαμηλόβαθμους υπαλλήλους των δανειστών, στο κεντρικό πολιτικό ευρωπαϊκό επίπεδο με τους αρχηγούς κρατών, κυβερνήσεων και θεσμών. Αυτό το νέο κεκτημένο, ακόμα κι αν δεν απέδωσε κατά 100% μέχρι σήμερα, αποτελεί τη σπορά που μένει και, σε συνδυασμό με την ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που ακολουθείται, θα βοηθήσει στη βελτίωση των συσχετισμών και των συμμαχιών για τη χώρα μας στην πορεία.

Η λαϊκή εντολή της 25ης Ιανουαρίου 2015 και της 5ης Ιουλίου 2015 προς την κυβέρνηση ήταν: ούτε ρήξη με τους θεσμούς, ούτε υποταγή σ’ αυτούς, αλλά σκληρή διαπραγμάτευση για μια οικονομικά βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη συμφωνία, που θα διασφαλίζει την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, την αναδιάρθρωση του χρέους και την πρόβλεψη αναπτυξιακού πακέτου.
Η συμφωνία, στην οποία κατέληξαν η ελληνική κυβέρνηση και οι θεσμοί, περιέχει αρκετά δυσμενή στοιχεία που απέχουν από τις προεκλογικές δεσμεύσεις και τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Δεν πρέπει, όμως, αυτό να δημιουργήσει απογοήτευση.
Η ιστορία και η πολιτική δεν είναι στατικές. Τίποτα δεν τέλειωσε.
Οι μεγάλες μάχες τώρα ξεκινούν και η κυβέρνηση όλο και θα καταφέρνει στην πορεία να αίρει κάποια άδικα μέτρα, θεσπίζοντας ισοδύναμα που θα μετακυλύουν το βάρος στα πλουσιότερα εισοδηματικά στρώματα ή αντικαθιστώντας τις προβλεπόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με άλλες πιο λογικές.

Η πολιτική ηγεσία και ο λαός μας έχουν πλέον το χρόνο και τη δυνατότητα να σχεδιάσουν με μεθοδικότητα το μέλλον, διαφυλάσσοντας την εθνική ενότητα, την κοινωνική συνοχή και κυρίως τα ευρύτερα λαϊκά συμφέροντα.
Τώρα, σε αυτές τις δύσκολες και ιστορικές συνθήκες, πρέπει ο ελληνικός λαός να στηρίξει τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, ώστε να μπορέσουν να παλέψουν αποτελεσματικά στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο με στόχους την ανάπτυξη της πατρίδας, την πρόοδο των πολιτών και τη βελτίωση του περιεχομένου της συμφωνίας.

Κλείνοντας, να θυμίσω ότι χώρα που δεν παράγει, δεν μπορεί να σταθεί γερά στα πόδια της και να έχει πίστη στις δυνάμεις της. Αποτελεί πια κοινή συνείδηση η επιτακτική ανάγκη να μεριμνήσουμε για την ενίσχυση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα της οικονομίας, με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου