Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Σεπ 2014

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Σύμφωνα με κατοίκους της Δυτικής Ουκρανίας, οι οποίοι μέσω κινητών τηλεφώνων και άλλων μέσων δικτύωσης, κατέγραψαν την είσοδο φάλαγγας 34 γερμανικών αρμάτων leopard, στην Ουκρανία μέσω της Πολωνίας. Η φάλαγγα αυτή κινήθηκε μέσω της περιφερειακής οδoύ της πόλης Lviv. Οι Φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στο Διαδίκτυο και όλοι οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, «είδαν» τα γερμανικά άρματα μάχης, αναφέρει το ρωσικό πρακτορείο. vesti.ru.

Επίσης αναφέρθηκε προηγουμένως, η διέλευση προηγουμένων των γερμανικών αρμάτων, στην πόλη Ternopil στα σύνορα Πολωνίας-Ουκρανίας. Τονίζεται ότι σύμφωνα με τους τοπικούς bloggers, τα γερμανικά "Leopard" κινούνται σαφέστατα ανατολικά.

Από τις 15 Σεπτεμβρίου στην Ουκρανία θα ξεκινήσουν νατοϊκές στρατιωτικές ασκήσεις, στις οποίες θα συμμετέχουν στρατεύματα από 15 χώρες. Ωστόσο, τα γερμανικά άρματα κινούνται σύμφωνα με τα μέσα δικτύωσης, πολύ ανατολικότερα από τον τόπο της άσκησης.

Πάντως για πρώτη φορά μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, γερμανικά άρματα μάχης εισέρχονται στην Ουκρανία. Επίσης οι συγκρούσεις στην Ουκρανία κατέστησαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ως το υπ’ αριθμόν 1 τρόπο πληροφόρησης της κοινής γνώμης, με ειδήσεις σε «real time», καθώς και φωτογραφικό υλικό ανεκτίμητης αξίας.

Η ουσία είναι ότι, λόγω της άσκησης του ΝΑΤΟ στην δυτική Ουκρανία, είτε λόγω βοήθειας στους ρωσόφωνους, έχουμε και πάλι «συσσώρευση», στρατιωτικών δυνάμεων, Ρωσίας, και ΝΑΤΟ, στην περιοχή.

Βίντεο εδώ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, ενώ ο αμερικανός ΥΠΕΞ αναχωρώντας από την Κωνσταντινούπολη, καλούσε την χώρα να συμμετάσχει στον «πυρήνα των χωρών του συνασπισμού ενάντια στον ISIS», την ίδια στιγμή το παράνομο ενεργειακό εμπόριο του ισλαμικού στρατού επί τουρκικού εδάφους «οργίαζε».

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, υπογραμμίζει το δημοσίευμα, η κατάσταση είναι ακριβώς το αντίθετο. Η Τουρκία αποτελεί έναν από τους κύριους συμμάχους του ισλαμικού στρατού (ISIS), αλλά και τον κύριο οικονομικό εταίρο του χαλιφάτου. Η τουρκική αγορά αποτελεί στην ουσία την βάση της οικονομικής ευημερίας, του «νεοσύστατου» ισλαμικού κράτους.

Αυτό αποδεικνύεται, και από τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από τον ίδιο τον τουρκικό στρατό. Στην ιστοσελίδα του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, δημοσιεύθηκαν πληροφορίες ότι κατά την περίοδο από 22 Αυγ έως 4 Σεπ 2014, κατασχεθήκαν στα σύνορα 15 τόνοι λαθραίων καυσίμων, και ανευρέθηκαν παράνομοι αγωγοί 2,8 χιλιομέτρων!

Οι ειδικοί εμπειρογνώμονες αναφέρουν ότι αυτό είναι μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό, από την τεράστια ποσότητα καυσίμων που διακινείται παράνομα από το ισλαμικό στρατό, προς την τουρκική επικράτεια.

Σύμφωνα με τον Μαχμούντ Τανάλ, μέλος του τουρκικού κοινοβουλίου, αλλά και του αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, οι εξαγωγές του ISIS προς την Τουρκία αφορούν τουλάχιστον 4.000 τόνους καυσίμων το μήνα, με κέρδος 15 εκατομμύρια δολάρια. Μιλάμε για την μεταφορά πετρελαίου από την συριακή πόλη Raqqa.

Από την πόλη αυτή, φάλαγγες καυσίμων μετακινούνται στην περιοχή των συνόρων, και από εκεί, είτε μέσω παράνομων αγωγών, είτε μέσω πετρελαιοφόρων οχημάτων, εισέρχεται στο τουρκικό έδαφος.

Ο Chelavattin Yavuz, αναλυτής και καθηγητής στην Τουρκική Στρατιωτική Ακαδημία, δήλωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Daily Beast» ότι, « οι αγωγοί στήνονται και λειτουργούν την νύχτα. Με το πρώτο φώς της ημέρας εάν η τουρκική αστυνομία προσπαθήσει να διερευνήσει το τι συμβαίνει, οι αγρότες των χωριών στα σύνορα, απλά μπλοκάρουν τους δρόμους με τα τρακτέρ. Ο ισλαμικός στρατός (ISIS), ελέγχει το παράνομο αυτό εμπόριο όχι άμεσα, αλλά έμμεσα μέσω ενός τεράστιου δικτύου μεσαζόντων και επαγγελματιών λαθρεμπόρων».

Σύμφωνα με τον Yavuz, το λαθραίο πετρέλαιο του ISIS στην Τουρκία γίνεται με 0,7 δολάρια ανά λίτρο, με την επίσημη τιμή όμως να βρίσκεται στα 1,85 δολάρια.

Το κέρδος λοιπόν όπως γίνεται αντιληπτό είναι τεράστιο. Καθώς επίσης το παράνομο πετρέλαιο υπάρχει περίπτωση να διέρχεται και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων και όχι μόνο!

Ο ίδιος ο τούρκος πολιτικός τόνισε ότι: «αυτό αποτελεί μια πραγματική συνεργασία. Αν όχι, πώς μπορεί τότε να κάνουν τα στραβά μάτια ( οι τουρκικές αρχές) για το εμπόριο αυτού του μεγέθους;»

Η απάντηση όμως στο ζήτημα αυτό «έρχεται» από τον ίδιο τον Πλάτωνα αιώνες πριν, «δια την των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίγνονται».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ποιες χώρες απειλούνται με διάσπαση...

Μετάφραση: Γ. Μουτσάκος

Αλυσιδωτές αναμένονται οι επιπτώσεις, έπειτα από το δημοψήφισμα της 18ης Σεπτεμβρίου στη Σκοτία, καθώς σταδιακά τα αυτονομιστικά... και αποσχιστικά κινήματα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε ολόκληρη την Ευρώπη!

Βρετανία, Ισπανία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία είναι μερικές από τις χώρες της Ε.Ε., όπου παρατηρούνται έντονες φυγόκεντρες τάσεις.

Αναλύοντας τις περιπτώσεις ανά χώρα, το πρακτορείο Bloomberg σχολιάζει πως «αίφνης, η πιθανότητα γέννησης νέων, μικρών κρατών αυξάνεται σημαντικά!».

Στην Ισπανία, η Καταλονία και η Χώρα των Βάσκων επιθυμούν απόσχιση.
Στην Ιταλία, η Βενετία και το Νότιο Μπολτσάνο ετοιμάζουν τη διάσπαση τους.
Στο Βέλγιο, η Φλαμανδία και η Βαλλωνική Περιοχή επιζητούν την ανεξαρτητοποίησή τους.
Στη Γερμανία, η Βαυαρία και η Ανατολική Φρισία επιδιώκουν την αποχώρησή τους από τη γερμανική επικράτεια.
Στη Γαλλία, η Κορσική και η Σαβουά ετοιμάζονται να πουν «αντίο» στο Παρίσι.
Η Λαπωνία πάλι, προετοιμάζει την συγκρότηση κράτους, συλλέγοντας περιοχές από τη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία.

Επομένως, η Ε.Ε. δύναται να γνωρίσει ακόμη 11 νέα κράτη! Βέβαια, κατά πόσο είναι εφικτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ακόμη τελεί υπό αμφισβήτηση.

Σημαντικό ρόλο στην ανάδυση των συγκεκριμένων αποσχιστικών τάσεων διαδραματίζει η εθνική ταυτότητα ή αλλιώς η αίσθηση του συνανήκειν, καθώς οι Ευρωπαίοι πολίτες ταυτίζονται περισσότερο με τις τοπικές τους κοινότητες, παρά με την Ευρώπη.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Στη φάκα «βαριά» πολιτικά πρόσωπα και ένας αμερικανός πράκτορας για τις παρακολουθήσεις και το σχέδιο δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή

Γράφει ο Γιάννης Βασιλακόπουλος

Οι παρακολουθήσεις με στόχο τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή θα μπορούσαν να είναι ένα καλά μαστορεμένο αστυνομικό ανάγνωσμα του Ζεράρ Ντε Βιγιέ. Δεν είναι, όμως. Μάλιστα, το πόρισμα του εισαγγελέα Φούκα που ερευνά την υπόθεση «Πυθία», που σύμφωνα με πληροφορίες είναι σχεδόν ολοκληρωμένο και θα δει έως το τέλος Σεπτεμβρίου το φως της δημοσιότητας, όχι μόνο πιστοποιεί τις παρακολουθήσεις, αλλά στην ουσία ρίχνει φως σε μία εν γένει συνωμοσία, με στόχο ακόμη και το βιολογικό τέλος του πρώην πρωθυπουργού.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι η δημοσιοποίηση του πορίσματος Φούκα θα επηρεάσει… σεισμικά έως και θα ανατρέψει τα πολιτικά δεδομένα όπως έχουν μέχρι σήμερα.
Και τούτο, διότι ακόμη κι αν απομονωθούν οι υποκλοπές από όλο το υπόλοιπο σχέδιο που έφτανε μέχρι και τη φυσική εξόντωση του πρωθυπουργού, φέρονται να έχουν αφήσει το χνάρι τους τόσο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα –που έχουν, όπως λένε οι πηγές, αναφερθεί στην ανάκριση- ώστε να μπορούν να εξηγήσουν πολλά και να τεκμηριώσουν στην κοινή λογική ακόμη περισσότερα από όσα συνέβησαν μετά την ανατροπή του Κώστα Καραμανλή, τον Οκτώβριο του 2009. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι μετά από αυτή την εξέλιξη και με (μία ακόμη) δικαίωση ανά χείρας, ίσως δει διαφορετικά έναν μελλοντικό του ρόλο.

Στην ουσία της υπόθεσης τώρα, πέρα από τα έως τώρα γνωστά στοιχεία, που είχαν να κάνουν με το ότι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ενημέρωσαν τον Κώστα Καραμανλή, δια του τότε υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου, για το ότι επέκειτο απόπειρα δολοφονίας του από κάποιους κύκλους που προφανώς ενοχλούνταν από το άνοιγμα Καραμανλή στη Μόσχα, αλλά και την εμπλοκή του ονόματος δύο κορυφαίων πολιτικών παραγόντων στην υπόθεση (Καρχιμάκης, Ρόντος), ακόμη ένα όνομα που απασχολεί τις Αρχές έχει μπει στην «ουρά» των προσώπων – σκιών αυτής της ιστορίας.

Ο μυστηριώδης «Μίστερ Μπαζ»
Οι πληροφορίες θέλουν έναν 65χρονο συνταξιούχο πράκτορα της CIA με το παρατσούκλι «Μίστερ Μπαζ» να έχει πρωταγωνιστήσει στις υποκλοπές τόσο κατά του Κώστα Καραμανλή, όσο και κατά μελών της κυβέρνησής του. Γι αυτό τον τύπο, λοιπόν, αναμένεται σύντομα να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης μετά την έκδοση του πορίσματος. Ο «Μίστερ Μπαζ» πήρε φύλλο πορείας από τη CIA για την Ελλάδα το 1996, όταν ήταν πολύ πρόσφατη η ιστορία των Ιμίων και τα ευχαριστήρια του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη προς τους αμερικανούς επί ημερών Νίκολας Μπερνς.

Ο «Μίστερ Μπαζ» δικτυώθηκε άμεσα στην ΕΥΠ, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, ενώ ταξίδευε συχνά από την Αθήνα στον αραβικό κόσμο. Η υπηρεσία του τον ενέπλεξε και στο «κυνήγι» των εγχώριων τρομοκρατικών οργανώσεων εξ ου και οι επαφές του με στελέχη της Αντιτρομοκρατικής, όπου έγινε γνωστός για ιστορίες σχετικά με Αφγανούς μουλάδες, με ρώσους πράκτορες, με την αποθήκευση εκρηκτικών στην πρεσβεία του Ιράκ. Λέγεται ότι ο «Μίστερ Μπαζ» είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για την Ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων και συμμετείχε σε διάφορες συσκέψεις, μερικές από τα οποίες είχαν αποκλειστικό θέμα την έρευνα, τον εντοπισμό και την παρακολούθηση πιθανών στόχων και υπόπτων. Αυτό πρέπει και να είναι το κομβικό σημείο της υπόθεσης, όπου δημιουργήθηκαν τα 14 τηλέφωνα – «σκιές».
Στις δικογραφίες που έχουν σχηματιστεί φαίνεται ότι ο «Μίστερ Μπαζ» δεν είχε αναστολές. Για τα καλό «της υπηρεσίας» μπορούσε να παρακολουθεί ακόμα και αξιωματούχους με τους οποίους είχε και φιλικές σχέσεις. Ήταν τόσο καλός στη δουλειά του, ώστε μπορούσε να αρχειοθετήσει ακόμα και στοιχεία που άγγιζαν ζητήματα ιδιωτικότητας. Ως συνταξιούχος πια, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, προσελήφθη από μία εταιρεία συμβούλων. Η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη το φθινόπωρο του 2004. Μόλις οι εργοδότες του «Μίστερ Μπαζ» έμαθαν τι συνέβαινε με τις υποκλοπές, τον έστειλαν κακήν – κακώς στη Θεσσαλονίκη για «δουλειές». Μόνο που έκανε το λάθος να εμφανίζεται συχνά από το προξενείο των ΗΠΑ.

Στις 10 Μαρτίου 2005, έγινε γνωστό ότι ο υπάλληλος της Vodafone Κώστας Τσαλικίδης, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του, αφού προηγουμένως είχε ενημερώσει τους προϊσταμένους του πως το λογισμικό της εταιρείας στις εγκαταστάσεις της Παιανίας ήταν παραβιασμένο.

Έντρομος ο διευθύνων σύμβουλος της Vodafone, Γιώργος Κορωνιάς, πληροφορήθηκε το γεγονός από συνεργάτες του ενώ βρισκόταν στο γήπεδο «Καραϊσκάκης» όπου ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε τη Νιουκάστλ. Αμέσως μετά τηλεφώνησε στο γραφείο του τότε πρωθυπουργού και ζήτησε να μιλήσει με τον διευθυντή του, τον κ. Γιάννη Αγγέλου, αιτούμενος εμπιστευτική συνάντηση μαζί του. Η επικοινωνία έγινε, σύμφωνα με πληροφορίες ο κ. Αγγέλου απάντησε πως θα ενημέρωνε πρώτα τον κ. Καραμανλή και στη συνέχεια θα όριζε το ραντεβού.
Ο τότε πρωθυπουργός, ο οποίος βρισκόταν στην Ισπανία, ενημερώθηκε για το περιστατικό και έδωσε την κατεύθυνση να γίνει η συνάντηση του κ. Αγγέλου με τον κ. Κορωνιά, αλλά με την παρουσία του αρμόδιου υπουργού Δημοσίας Τάξεως, που ήταν ο κ. Γιώργος Βουλγαράκης.

Πηγή εφημ. «Το Παρασκήνιο»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Διπλωμάτες ανησυχούν για επερχόμενες ζημίες σε Σκοπιανό, Ελληνοτουρκικά και Κυπριακό

Του Κ.Ι. Αγγελόπουλου

Πυκνώνουν τα μαύρα σύννεφα πάνω από τον ουρανό της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, που εμφανίζεται για πέμπτη χρονιά αδρανής, βυθισμένη στις αδυναμίες της. Όμως, επείγουσα καθίσταται πλέον η ανάγκη σχεδιασμού δυναμικής εξωτερικής πολιτικής από την πολιτική ηγεσία, υπό το φως νέων διεθνών εξελίξεων και μετά την ενίσχυση του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία.

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση διαπιστώνει ότι αυτή την ώρα δεν διαθέτει μηχανισμούς ικανούς για νέα σχέδια και λήψη νέων αποφάσεων απέναντι σε τρία σημαντικά ζητήματα: Στο ενδιαφέρον του Βερολίνου για την εκκρεμή υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων και την ευρωπαϊκή προοπτική της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, στη «σκληρή» γραμμή της Άγκυρας στα Ελληνοτουρκικά (Αιγαίο, Θράκη) και στο αδιέξοδο που προκαλούν εσκεμμένα στο Κυπριακό οι Ερντογάν και Νταβούτογλου.

Στο υπουργείο Εξωτερικών εκτιμάται από έμπειρους διπλωμάτες ότι η Αθήνα θα βρεθεί στην εξαιρετικά δυσχερή θέση να αντιμετωπίσει προσεχώς την (εκτός επίσημης «γραμμής» της Ε.Ε.) ήδη εκφρασμένη διάθεση του Βερολίνου για πρωτοβουλίες, με στόχο την έναρξη ενταξιακών συνομιλιών Σκοπίων – Βρυξελλών.

Η Άγκελα Μέρκελ ήδη συνεργάζεται αθορύβως με τον διαμεσολαβητή του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς, για την «προώθηση» προτάσεων που θα «ικανοποιούσαν και τα δύο μέρη», μία συνεργασία που δεν βλέπει καθόλου αρνητικά η Ουάσιγκτον.

Η ελληνική κυβέρνηση, σημειώνουν διπλωματικοί κύκλοι, αντιμετωπίζει αυτή την υπόθεση σε ένα βαλκανικό περιβάλλον στο οποίο δεν διαθέτει καμία συμμαχία, αλλά και κανένα συγκεκριμένο σχέδιο πολιτικής στρατηγικής. Έτσι, η Ελλάδα βρίσκεται μόνη «απέναντι» και στο γερμανικό «αφεντικό» της ΕΕ και στις ΗΠΑ, αλλά και με πολιτικό «αντίπαλο» το ΝΑΤΟ, όπου είναι πλέον ζήτημα χρόνου να σπάσει το ελληνικό «όχι» στην ένταξη της ΠΓΔΜ. Με κόπο και αρκετή τύχη (κυρίως λόγω «αναγκών» εξαιτίας του Ουκρανικού) κράτησε εκτός ατζέντας το Σκοπιανό η κυβέρνηση στην τελευταία σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία.

Ομοίως χωρίς «πυξίδα» κινείται η ελληνική πλευρά και στ πεδίο των σχέσεων με την Τουρκία, όπου ένας αλαζονικός Ερντογάν καλεί την Αθήνα να αντιληφθεί ότι μόνο η «προσαρμογή» στις τουρκικές σχέσεις θα έφερνε άρση του casus belli στο Αιγαίο και ότι καλό είναι να συνηθίσει η ελληνική ηγεσία την ιδέα του συνεχούς και ενεργού ενδιαφέροντος της Άγκυρας για τους «τούρκους» της Θράκης.

Η αδυναμία απαντήσεων σε αυτή την τουρκική στάση εκδηλώνεται σε δύο σημεία:
Α. Στην παθητική αποδοχή των συνεχών τουρκικών πολιτικών και θρησκευτικών παρεμβάσεων και «επιθεωρήσεων» από τούρκους κυβερνητικούς παράγοντες στη Θράκη και
Β. Στην άνευ προτάσεων συνέχιση των άγονων «συνομιλιών» με την τουρκική πλευρά για το Αιγαίο και με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών να δηλώνει ακατανόητα στον τουρκικό Τύπο δια στόματος του κ. υπουργού ότι οι σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο και με τον ελληνοτουρκικό διάλογο να εξελίσσεται «πολιτισμένα», όπως είπε.

Η πολιτική ηγεσία δεν αντιδρά και αυτό οδηγεί σήμερα ορισμένους βετεράνους διπλωμάτες, καθώς και κάποιους πολιτικούς που διετέλεσαν πολιτικοί προϊστάμενοι των διπλωματικών υπηρεσιών να λένε στον γράφοντα, καθόλου αστειευόμενοι, ότι «εφόσον οι κυβερνώντες δεν έχουν κανένα στρατηγικό σχέδιο για τα ελληνοτουρκικά, καλύτερα να μένουν ακίνητοι, για να αποφύγουμε τουλάχιστον χοντρά λάθη και «περιπέτειες»…

Στο Κυπριακό, τίθεται πλέον το μεγάλο ερώτημα αν η Αθήνα έχει πλήρως αντιληφθεί (το ίδιο και ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης) ότι η παλιά γραμμή της «συμπαράστασης» και των «συναποφάσεων» με τη Λευκωσία όχι μόνο σκούριασε, αλλά και καταργήθηκε ολοσχερώς.

Φρόντισαν γι αυτό τις τελευταίες ημέρες και οι Ερντογάν – Νταβούτογλου και ο εκπρόσωπός τους στα κατεχόμενα κ. Έρογλου. Τώρα φαίνεται ξεκάθαρα πως όταν στο τέλος της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ εγγράφως ο κ. Νταβούτογλου χαρακτήριζε την Κυπριακή Δημοκρατία «νεκρή» δεν «προκαλούσε» απλώς, αλλά προχωρούσε σε μία μελετημένη κίνηση της Άγκυρας. Λίγο αργότερα, με πρόεδρο τον κ. Ερντογάν, η τουρκική ηγεσία θα δηλώνει ότι δεν συζητά παρά για λύση «δύο κρατών» (σαφώς εκτός ομοσπονδιακού πλαισίου των συνομιλιών), για «δύο ισότιμα ιδρυτικά κράτη» (τα άκουσε αυτά με τα αυτιά του ο κ. Σαμαράς από τον Ερντογάν προ ημερών). Σημειώνεται επίσης ότι ο Ερντογάν έχει καλέσει τα τουρκικά κόμματα στα κατεχόμενα να διευκολύνουν αίροντας τα γραφειοκρατικά εμπόδια την αύξηση του εκεί πληθυσμού με «νέους πολίτες».

Πρόκειται για μία ακόμη καμπή με ιστορικές διαστάσεις. Η Άγκυρα πριονίζει την παρούσα διαδικασία καιν πείθει την Λευκωσία (και την Αθήνα) ότι τουρκική επιδίωξη είναι πλέον η «έξοδος» από τις συνομιλίες και η ενίσχυση και διεθνής αναβάθμιση του «κράτους» (της) στα Κατεχόμενα. Η Τουρκία είναι δια των όπλων «φυτεμένη» στην Κύπρο, έχει εγκατεστημένο εκεί έναν δικό τους, ελεγχόμενο από την Άγκυρα διοικητικό μηχανισμό, έχει «καπελώσει» τους ντόπιους τουρκοκύπριους με τους εποίκους, διαθέτει σημαντική στρατιωτική δύναμη στο νησί και προφανώς δεν βλέπει τον λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να τα βάλει σε διαπραγμάτευση όλα αυτά.

Η μάσκα έπεσε. Το μόνο που ενδιαφέρει την Άγκυρα είναι η μοιρασιά του υποθαλάσσιου πλούτου και η ενεργειακή αναβάθμιση της Τουρκίας. Ο Ν. Αναστασιάδης «αδειάστηκε». Τα ψέματα τελείωσαν για τη Λευκωσία. Πώς να διαχειριστεί σήμερα τις διεθνείς «πιέσεις» ο δυστυχής Κύπριος πρόεδρος; Τώρα, αμήχανη είναι, λένε στα παρασκήνια και η διπλωματία των ΗΠΑ.

Φορέας πολιτικού παραλογισμού
Η Αθήνα έχει ενώπιόν της μία νέα κατάσταση στο Κυπριακό. Σήμερα, διπλωματικοί παράγοντες υποστηρίζουν με έμφαση ότι η Αθήνα πρέπει να στηρίξει ταχέως με κάθε τρόπο και να ενισχύσει διεθνώς, εντός και εκτός Ε.Ε., την Κυπριακή Δημοκρατία, εκθέτοντας την τουρκική πλευρά ως φορέα πολιτικού παραλογισμού, εφόσον η Τουρκία δεν «αναγνωρίζει» μία ανεξάρτητη χώρα – μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αγνοεί το Διεθνές Δίκαιο και τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, και, επιπλέον, απειλεί με πόλεμο μία χώρα σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ (την Ελλάδα), αν αυτή τολμήσει να εφαρμόσει κανόνες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας…
Ας μην κρυβόμαστε. Με φουσκωμένο το γεωπολιτικό της «εγώ», η Τουρκία σιγά-σιγά περικυκλώνει στρατηγικά την Ελλάδα, από τα Βαλκάνια έως και την Ανατολική Μεσόγειο. Αν δεν σπάσει το σκληρό υλικό της ελληνικής πολιτικής αδράνειας, οι ζημίες θα έχουν ενδεχομένως εφιαλτικές εθνικές διαστάσεις.
Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι ήδη χρεωμένη με μεγάλες ευθύνες για τη χρονική περίοδο της δικής της αδράνειας. Όσο για τα κόμματα, ματαίως θα περιμέναμε κάτι από αυτά. Ο ύπνος τους εξακολουθεί να είναι βαθύς.

Πηγή εφημ. «Παραπολιτικά»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Της Μαρίνας Μάνη

Κάθε άλλο παρά χαμόγελα έφερε στην Κουμουνδούρου η δημοσκόπηση της Metron Analysis – η πρώτη μετά τη θερινή ραστώνη.

Παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί την πρωτιά από τη ΝΔ, η διαφορά εμφανίζεται πολύ μικρή σε σύγκριση με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, τη στιγμή που από τον Μάιο μέχρι σήμερα μεσολάβησαν πολλά αρνητικά (για την κυβέρνηση) γεγονότα και πάνω απ΄όλα... ο ΕΝΦΙΑ.

Ετσι, ενώ στις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε μπροστά από τη ΝΔ κατά τέσσερις μονάδες, στην δημοσκόπηση εμφανίζεται να προηγείται με μόνο κατά 2,6% και, επιπλέον, «να παίρνει κεφάλι» το ΚΚΕ που ανεβαίνει στην τρίτη θέση προσπερνώντας ελαφρώς το Ποτάμι.

Οι ψύχραιμοι της Κουμουνδούρου, έχουν απάντηση: η κοινή γνώμη εμφανίζεται διστακτική να ακολουθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ (ως πρόθεση ψήφου) διότι δεν έχει πεισθεί για τον ρεαλισμό των θέσεών του και την ειλικρίνεια του λόγου του.

Οι μεταθερινές απόπειρες στελεχών του να εμφανίσουν τα πρώτα «θα», εν όψει και της εμφάνισης του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ (απόψε με ομιλία στο Βελίδειο, αύριο με συνέντευξη Τύπου) στέφθηκαν από...αποτυχία, αφού οι υποσχέσεις δεν συνοδεύθηκαν από το «πού θα βρεθούν τα λεφτά» και «σε ποια βάση θα γίνει η διαπραγματευση με την τρόικα».

Επιπλέον, η συμμετοχή του κ.Τσίπρα στην περίφημη «συζήτηση των ισχυρών» στη λίμνη Κόμο, έδωσε σε ένα τμήμα αμφιταλαντευόμενων ψηφοφόρων την αίσθηση ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει κρυφή ατζέντα την οποία συζητά «πίσω από κλειστές πόρτες» για να δώσει – κοινώς – διαπιστευτήρια στους εν λόγω κύκλους.

Ενα τρίτο επιχείρημα είναι αυτό που αφορά την διγλωσσία στο εσωτερικό του, αφού «αριστεροί» και «ρεαλιστές» εξακολουθούν να συνθέτουν ένα μωσαϊκό απόψεων και θέσεων, το οποίο σε πρώτη φάση θεωρείται «χρήσιμο» αφού χαϊδεύει όλα τα αυτιά αλλά, εν τέλει, προκαλεί κομφούζιο ακόμη και στον καλοπροαίρετο πολίτη.

Υπάρχουν βεβαίως και... οι μη ψύχραιμοι του κόμματος, κατά τους οποίους οι δημοσκοπήσεις που διεξάγονται σε μη «καθαρή» προεκλογική περίοδο δεν αποτυπώνουν την πραγματική εικόνα στην κοινωνία και παρουσιάζονται για λόγους εντυπώσεων – εν προκειμένω για να μπει σφήνα στην παρουσία του κ.Τσίπρα στη ΔΕΘ.

Οι ίδιοι, επικαλούνται τις δημοσκοπήσεις των πρώτων ανοιξιάτικων μηνών εν όψει των ευρωεκλογών του Μαϊου οι οποίες δεν επιβεβαιώθηκαν από την ευρωκάλπη.

Αλλά ακόμη κι αυτοί παραδέχονται ότι το θολό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει τροχοπέδη για την εκτίναξή του – και δη σε μία χρονική στιγμή που η φορολαίλαπα και η ανεργία θα μπορούσαν να γεφυρώσουν «το χαντάκι» που χωρίζει όσους δεν ψήφισαν ποτέ στη ζωή τους Αριστερά με ...την δυνάμει κυβερνητική Αριστερά.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ένα ολόκληρο ελληνικό χωριό, εκεί που κατοίκησαν επί αιώνες Ελληνες, βγάζει στο σφυρί η Τουρκία. Πρόκειται για το χωρί Λεβίσι που βρίσκεται στα τουρκικά παράλια απέναντι από τη Ρόδο και εγκαταλείφθηκε στις 30 Ιουνίου 1932. Το Καγιάκιοϊ, ένα χωριό – φάντασμα αναζητά τώρα επενδυτή σύμφωνα με τον διαγωνισμό του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού.

Το Λεβίσι αποτελείται από εκατοντάδες ερειπωμένες κατοικίες και δύο εκκλησίες, που απλώνονται σε μία βουνοπλαγιά. Συχνά, οι τουρίστες που επισκέπτονται το γειτονικό παραθαλάσσιο θέρετρο Φετιγέ- τη Μάκρη- το χρησιμοποιούν ως πάρκινγκ.

Το χωριό άδειασε στις 30 Ιουνίου 1932, με την ανταλλαγή πληθυσμών, όταν περίπου 2.000 άμαχοι έφυγαν από την Τουρκία, με πολλούς από αυτούς να καταλήγουν στη Νέα Μάκρη της Αττικής και το χωριό Φαράκλα, στη βόρεια Εύβοια. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία προσπαθεί να βγάλει στο σφυρί το Λεβίσι. Σε παλιότερη δημοπρασία, που δεν είχε αποτέλεσμα, μία ομάδα πολιτών είχε δημιουργήσει στο Facebook σελίδα με τίτλο «Σώστε το Λεβίσι», προτρέποντας οι τυχόν αποκαταστάσεις στο χωριό να γίνουν μελλοντικά σε συντονισμό με αρμόδιους φορείς από την Ελλάδα.

Όπως αναφέρει το Βήμα, η δημοπρασία θα γίνει στις 23 Οκτωβρίου και ο πλειοδότης θα αναλάβει την ενοικίαση για 49 χρόνια, με αντάλλαγμα την αποκατάσταση και τουριστική εκμετάλλευση του χωριού. Θα πρέπει να συντηρήσει μεγάλο μέρος του χωριού και να φτιάξει εγκαταστάσεις (ενοικιαζόμενα δωμάτια, καταστήματα, κοινόχρηστα κτίρια) στο ένα τρίτο επί του συνόλου του οικισμού. Επίσης καλείται να χρηματοδοτήσει τη μερική αποκατάσταση και λειτουργία παρακείμενου αρχαιολογικού χώρου, με ευρήματα που χρονολογούνται από το 3.000 π.Χ.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις Τούρκων αξιωματούχων, το κόστος είναι περίπου 10.5 εκατομμύρια ευρώ και δύο εταιρείες έχουν ήδη δείξει ενδιαφέρον. Πάντως υπάρχουν και αντίθετες φωνές στην Τουρκία, καθώς σύμφωνα με την Χουριέτ, ο ερειπωμένος οικισμός θα χάσει την αυθεντικότητα και την πρωτοτυπία του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος 

Ολα τα ΜΜΕ μεταδίδουν από προχθές την ακατανόμαστη φράση την οποία εξέπεμψε η βουλευτής Καραμανλή προς τον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης του κόμματός της!

Η βουλευτής εξέφρασε στη συνέχεια κάποια μεταμέλεια γιά το ύφος και την φρασεολογία αλλά όχι γιά την ουσία των λεγομένων της. Οπότε τίθενται τα εξής ερωτήματα: 

Πρώτον, είναι δυνατόν ένας βουλευτής της πλειοψηφίας να υβρίζει χυδαία υπουργό της κυβέρνησης και να μην διαγράφεται πάραυτα από τον πρωθυπουργό;

Δεύτερον, είναι δυνατόν η βουλευτής Καραμανλή να παραμένει βουλευτής έχο­ντας αποδείξει παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης, έλλειψη στοιχειώδους αγωγής και ευπρέπειας και έχο­ντας εξευτελίσει την βουλευτική ιδιότητα, το κοινοβούλιο και την πολιτική ζωή της χώρας;

Τρίτον, η βουλευτής Καραμανλή έχει ή δεν έχει ψηφίσει από το 2012 μέχρι σήμερα όλους τους φόρους στα ακίνητα που προϋπήρξαν του ΕΝΦΙΑ, καθώς και την πρώτη μορφή του ΕΝΦΙΑ; 

Τέταρτον, τι θα κάνει η βουλευτής Καραμανλή στην επικείμενη ψηφοφορία, θα αποχωρήσει, θα απόσχει (ωραίο παλαιοκομματικό κόλπο η «αντικατάσταση» στο θερινό τμήμα ή η «αποχή» στην ολομέλεια) ή θα καταψηφίσει, ώστε να καταδείξει συνέπεια λόγων (δηλαδή ύβρεων) και πράξεων;

Πέμπτον, συνειδητοποιεί η βουλευ­τής Καραμανλή ότι ο ΕΝΦΙΑ δεν εί­ναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο αλλά απλώς σύμπτωμα της ακολουθούμενης τραγικά λανθασμένης πολιτικής της μνημονιακής συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, και απορρέει από την πλήρη υποδούλωση του ελληνικού κράτους στις επιταγές της Μέρκελ;

Η καταβαράθρωση του επιπέδου του κοινοβουλίου είναι και αυτό ένα απλό σύμπτωμα του εκφυλισμού της Δημοκρατίας, που με αγώνες και θυσίες εγκαθιδρύθηκε το 1974. Όποιος θυμάται τους υψηλού επιπέδου κοινοβουλευτικούς διαλόγους μεταξύ Κωνσταντίνου Καραμανλή, Γεωργίου Μαύρου, Ανδρέα Παπανδρέου, Ηλία Ηλιού, την πρώτη δεκαετία μετά την Μεταπολίτευση, ασφαλώς θα ντρέπεται γιά το σημερινό κοινοβούλιο.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πρόκειται για μία ξεχωριστή ημέρα για όλους τους Αργεντίνους, όπως εύστοχα ανέφερε στην ιστοσελίδα της, η μαχητική πρόεδρος της Αργεντινής Cristina Fernandez de Kirchner.

Και αυτό διότι ο ΟΗΕ με την ιστορική του απόφαση, δίνει ισχυρό «ράπισμα» στους διεθνείς τοκογλύφους, τα λεγόμενα επενδυτικά κεφάλαια «γύπες», δικαιώνοντας την κυβέρνηση της Αργεντινής, με τη σθεναρή και ανυποχώρητη στάση της στη μάχη κατά των αρπακτικών της παγκόσμιας οικονομίας. Με τη συγκεκριμένη απόφαση, ο ΟΗΕ αναγνώρισε ότι η αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους, αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα μιας χώρας.

Επιπροσθέτως, η διαδικασία δεν μπορεί να ματαιωθεί, ούτε να εμποδιστεί από ένα άλλο κράτος ή ιδιώτες πιστωτές, όπως είναι οι λεγόμενοι «γύπες». Επίσης, μπαίνουν τα θεμέλια για ένα νέο νομικό πλαίσιο, που θα προστατεύει τα κράτη από τις επιθέσεις κερδοσκόπων, όπως συνέβη στην περίπτωση της Αργεντινής.

Αναμφίβολα η απόφαση δημιουργεί νέα δεδομένα στην παγκόσμια οικονομία και έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία πολλές χώρες, αγωνίζονται ή αγωνίστηκαν επί χρόνια προκειμένου να πετάξουν από πάνω τους, τα δυσβάσταχτα χρέη.

Όμως, πρόκειται επίσης και για μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή ημέρα και για τη χώρα μας! Θα μπορούσε να πει κάποιος ανεξάρτητος πολιτικός παρατηρητής, ότι η απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, ίσως να έρχεται την καταλληλότερη χρονική στιγμή, καθώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει επίσης «πρόβλημα χρέους». Υπ’ αυτή την έννοια, θα υπέθετε ο παρατηρητής, η χώρα μας, έπρεπε να πρωτοστατούσε υπέρ της απόφασης του ΟΗΕ.

Και όμως συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Η Ελλάδα, όχι μόνο δεν ψήφισε υπέρ της απόφασης αλλά απείχε (!) από την ίδια την ψηφοφορία. Έτσι, η ημέρα της ψηφοφορίας, μπορεί να θεωρείται δικαίως και για την Ελλάδα, ως ξεχωριστή ημέρα, για την επιβεβαίωση της εθελόδουλης πολιτικής των συγκυβερνώντων. Η στάση της ελληνικής συγκυβέρνησης, στο συγκεκριμένο μείζονος σημασίας για την ίδια τη χώρα ζήτημα, απλώς επιβεβαιώνει τον ήδη υπάρχοντα ισχυρισμό ότι έχει παραιτηθεί από οποιαδήποτε διεκδίκηση υπέρ των συμφερόντων της χώρας αναφορικά με τη διαπραγμάτευση του χρέους και όχι μόνο.

Είναι σαφές ότι η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, δεν επιθυμεί να χρησιμοποιήσει, ούτε καν να έχει στη φαρέτρα της, ως διαπραγματευτικό όπλο, ένα ισχυρό χαρτί στο πλαίσιο της συζήτησης για τη διευθέτηση του χρέους, στη διεκδίκηση για «απομείωση», την ιστορική προχθεσινή απόφαση των Ηνωμένων Εθνών. Βεβαίως, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ δεν είναι νομικά δεσμευτικά, ωστόσο όμως έχουν το δικό τους μεγάλο πολιτικό «βάρος» σε διεθνές οικονομικό επίπεδο.

Σημειώνεται ότι στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, υπέρ της πρότασης την οποία παρουσίασε η «ομάδα των 77» αναπτυσσόμενων χωρών, τάχθηκαν 124 χώρες, 11 κατά ενώ 41 απείχαν από την ψηφοφορία. Μεταξύ των χωρών που καταψήφισαν την απόφαση είναι οι χώρες του G7, ενώ μεταξύ των χωρών που απείχαν ήταν όλες οι χώρες της Ε.Ε. όπως και η Ελλάδα.

Την απόφαση του ΟΗΕ χαιρέτισε ο Αργεντινός υπουργός Εξωτερικών Héctor Timerman, ο οποίος ανέφερε ότι με αφορμή το ψήφισμα θα δημιουργηθεί ένα νέο σύστημα «που σέβεται την πλειοψηφία των πιστωτών και επιτρέπει σε χώρες να βγουν από την κρίση με βιώσιμο τρόπο».

Ειδικότερα, το εν λόγω ψήφισμα τονίζει την ιδιαίτερη σημασία της έγκαιρης, ολοκληρωμένης και βιώσιμης λύσης στα προβλήματα χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών με απώτερο στόχο την οικονομική ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς και τη βιώσιμη ανάπτυξη σύμφωνα με τις ιδιαίτερες εθνικές συνθήκες. Επιπλέον ζητά εντατικοποίηση των προσπαθειών για την πρόληψη των κρίσεων χρέους και τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα προκειμένου να βρεθούν κοινά αποδεκτές λύσεις.

Καλεί όλα τα κράτη μέλη και το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών και προσκαλεί τα θεσμικά όργανα του Bretton Woods και τον ιδιωτικό τομέα, να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα και δράσεις για την υλοποίηση των δεσμεύσεων, συμφωνιών και αποφάσεων των μεγάλων συνδιασκέψεων και συνόδων κορυφής των Ηνωμένων Εθνών, ιδίως εκείνων που σχετίζονται με το ζήτημα της βιωσιμότητας του εξωτερικού χρέους των αναπτυσσόμενων χωρών.

Για προκλητική στάση της κυβέρνησης στην ψηφοφορία του ΟΗΕ για το χρέος, σχολιάζει το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη γνωστοποίηση του γεγονότος. «Η ελληνική κυβέρνηση δεν κρατά κανένα πρόσχημα στην προσπάθειά της να είναι αρεστή στους δανειστές..», σημειώνει μεταξύ άλλων το γραφείο Τύπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πηγή Kontranews

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ντουντούκες, λέει, και γιγαντοοθόνες στις πλατείες, ετοιμάζεται να εγκαταστήσει η αξιωματική αντιπολίτευση, προκειμένου να παρακάμψει την κυβερνητική απαγόρευση (με εντολή Ψευταρά) να μην μεταδοθεί η ομιλία και το κυβερνητικό πρόγραμμα που προτίθεται να εξαγγείλει ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης απ' το Βελλίδειο της Θεσσαλονίκης.

Απαράδεκτο!
Είδατε τί κάνει η πολλή δημοκρατία;
Οδηγεί στην ασυδοσία!

Φταίει τώρα η εθνοκτόνος, συγγνώμη, ''εθνοσωτήριος κυβέρνησις'', με εντολή -πάντα- Ψευταρά, να διατάξει την ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα σε όλη τη χώρα για κανα δυό ώρες, μόνος του να τα λέει ο αξιωματικής αντιπολίτευσης, μόνος του να τ' ακούει;
Δεν φταίει.

Τζάμπα κύριε καταπατήσαμε ένα ολόκληρο Σύνταγμα, να κλείσουμε  ''εν μία νυκτί'' την ΕΡΤ, να πετάξουμε στο δρόμο 2.500 εργαζόμενους, για να ιδρύσουμε την ΝΕΡΙΤ, το ''κατάδικό μας κανάλι'', (το Mouga μου, είναι απλώς ''δικό μας''), να μπορούμε να παίζουμε με εντολή -μη το ξαναλέμε- Ψευταρά, ό,τι μας κ@@@@σει;

Φταίει τώρα η εθνοκτόνος,
Πώς πας εσύ, κύριε, και παρακάμπτεις κοτζάμ δημοκρατία, με ντουντούκες και άλλα αντάρτικα πράγματα;

Είναι δυνατόν να πάει έτσι μπροστά, αυτός ο τόπος;
''Επαναστατικό δικαίω'';
Και πάλι, απαράδεκτο!
Και θέλετε και να κυβερνήσετε! Αντάρτες! Ε, αντάρτες!

Και τώρα σας καλώ να αναφωνήσωμεν, δια να τονωθεί το Εθνικόν μας φρόνημα!:
Ζήτω η νέα  Εθνοσωτήριος Κυβέρνησις Ψευταρά!
Ζήτω ο νέος ''γύψος''!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Ελλάδα απείχε από την ψηφοφορία του ΟΗΕ για την δημιουργία ενός νομικού πλαισίου προστασίας από τους κερδοσκόπους και αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους. Η είδηση έκανε το γύρο του διαδικτύου αλλά δεν τα κατάφερε με τα υπόλοιπα μέσα γιατί στην Αμφίπολη βρήκαν το απολίθωμα της Άννας Παναγιωταρέα και ο πρίγκιπας Χάρυ είναι έγκυος και δεν γίνεται να χάνουμε την ώρα μας με ανούσιες ειδήσεις.

Άλλωστε, ένα από τα πρώτα μαθήματα δημοσιογραφίας είναι πως “είδηση είναι εάν άνθρωπος δάγκωσε σκύλο, και όχι το αντίθετο”.
Βέβαια, με τους ρυθμούς που βγαίνουν από τις φωλιές τους τα μισαλλόδοξα κτήνη που χρόνια κυκλοφορούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας μας, και γίνονται διάσημοι ο ένας μετά τον άλλο για την βαρβατίλα που εξέπεμψαν βασανίζοντας κάποιο ζώο, η Δημοσιογραφία ίσως αναγκαστεί να το ξανασκεφτεί.
Η Ελλάδα έκανε παρέα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες που δεν ήθελαν να πάρουν θέση επί του θέματος.
Μόνο η Γερμανία είχε άποψη, μαζί με τη Βρετανία, την Ουγγαρία, την Τσεχία και τη Φινλανδία.
Και μάντεψε…
Οι Ευρωπαίοι που ψήφισαν, μαζί με τους Αμερικάνους, τους Ιάπωνες και τους Ισραηλινούς, ήταν κατά. Αυτό δεν το περίμενε κανένας.
Η στάση αυτή της Ελλάδας εντάσσεται στο πλαίσιο της πίεσης που ασκεί στη διεθνή κοινότητα και τους δανειστές για την απομείωση του κρατικού χρέους.
Όπως στην περίπτωση του ΔΝΤ, που σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του δεν έχει ενοχληθεί από την Ελλάδα για κανένα τέτοιο αίτημα, έτσι και με την κίνηση αυτή στην ψηφοφορία του ΟΗΕ εφαρμόζει ένα μοναδικό και υποχθόνιο σχέδιο.
Καψουρεύει την τρόικα για να της ζητήσει από μόνη της το κούρεμα.
Γιατί η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά είναι πολύ υπερήφανη για να ζητήσει ελάφρυνση του χρέους. Μέχρι που σκέφτεται να το αφήσει για τον Τσίπρα.
Βέβαια, για να το κάνει αυτό θα πρέπει πρώτα να πείσει τον Βενιζέλο πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο, γιατί τώρα τελευταία κάνει παρέα με κάτι κερδοσκόπους που τον έχουν πείσει πως το χρέος της χώρας βρίσκεται στο 65%.
Αναρωτιέμαι, μετά από τις εκλογές, θα φύγουν με κομβόι από τη χώρα ή θα σηκώσουν τείχη στην Εκάλη αλά Βενεζουέλα;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου
Οταν o Κάρολος Παπούλιας εξελέγη για πρώτη φορά Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2005, τα κόμματα που τον ψήφισαν είχαν λάβει αθροιστικά στις εθνικές εκλογές της προηγούμενης χρονιάς ποσοστό 85,85% (ΝΔ 45,3%, ΠΑΣΟΚ 40,55%).
Το 2010, όταν ανανεώθηκε η θητεία του στο Προεδρικό Μέγαρο, τα ποσοστά του πάλαι ποτέ δικομματισμού είχαν μετρηθεί στις εκλογές της προηγούμενης χρονιάς στο 77,39% (ΠΑΣΟΚ 43,92%, ΝΔ 33,47%).
Σήμερα, ποιος αλήθεια μπορεί να αρνηθεί ότι το προ κρίσης και προ μνημονίων μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό έχει σαρωθεί; Ποιος αμφιβάλλει ότι έχει επισυμβεί ένας σεισμός μεγατόνων που, σε ό,τι αφορά την εκλογική αριθμητική και την πολιτική απήχηση των γαλαζοπράσινων εταίρων στο εκλογικό σώμα, έχει φέρει τα πάνω κάτω;
  
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιούνη του 2012 η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν ξεπέρασαν μαζί το 42%. Όσο για τις ευρωεκλογές του 2014, τα ποσοστά τους μόλις και μετά βίας ξεπέρασαν το 30% (ΝΔ 22,7%, ΠΑΣΟΚ 8%).
  
Προφανώς, λοιπόν, τα πράγματα σήμερα είναι εντελώς διαφορετικά από την εποχή που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν από κοινού, είτε σε συνεργασία με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας τον Κάρολο Παπούλια ή τον Κωστή Στεφανόπουλο. Σήμερα ο κόσμος τους έχει «φτύσει».
Σε τέτοιο βαθμό που, όχι το κάθε κόμμα από αυτά μόνο του -όπως συνέβαινε στο παρελθόν- αλλά και τα δυο μαζί πλέον, συνθέτουν μια κυβέρνηση οικτρής μειοψηφίας στον λαό.
  
Βεβαίως, δεν μας διαφεύγει ότι στην πολιτική (ειδικά στο είδος της πολιτικής που κυριαρχεί στο σύστημά τους) εκείνο που πρυτανεύει δεν είναι η ουσία αλλά ο τύπος.
Οτι σαν πολιτική νοούνται τα «παιχνίδια».τα  «τερτίπια» οι «αλχημείες»η αυθαιρεσία, η δολοπλοκία, ενίοτε η εξαγορά και άλλα «δημοκρατικά». κόλπα, που κρύβονται πίσω από τη φαρισαϊκή επίκληση των «θεσμών», ώστε να προωθείται το στενό κομματικό και ταξικό συμφέρον εκείνων που έχουν μετατρέψει σε «θεσμό» την πολιτική μπαγαποντιά.
  
Εντούτοις, στην περίπτωση έχουμε κάτι το εξόφθαλμο: ¨Η μήπως δεν είναι εξόφθαλμο, δυο κόμματα που δεν απηχούν ούτε το 1/3 του εκλογικού σώματος, που μόλις πριν από μερικούς μήνες καταποντίστηκαν στις ευρωεκλογές, να παζαρεύουν (αν παζαρεύουν...) ψήφους για να εκλέξουν Πρόεδρο και δι’ αυτού του τρόπου να γαντζωθούν για όσο μεγαλύτερο διάστημα μπορούν στην κυβερνητική καρέκλα;
  
Δεν μας διαφεύγει, επίσης, ότι στον κοινοβουλευτισμό τους υπάρχουν οι δυνατότητες ώστε η αριθμητική των κουκιών να υπερσκελίσει την πολιτική αριθμητική, να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια την πραγματική πολιτική βούληση του εκλογικού σώματος. Αλλά το ερώτημα που αναδεικνύεται ενόψει των διεργασιών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι αν η δημοκρατία τους είναι κοινοβουλευτική. Το ερώτημα που αναδεικνύεται είναι αν η κοινοβουλευτική τους δημοκρατία είναι δημοκρατία... (σ.σ.: προσωπικά δεν περιμέναμε τα της εκλογής του Προέδρου ούτε για να τεθεί ούτε πολύ περισσότερο για να απαντηθεί αυτό το από συστάσεως αστικής δημοκρατίας απαντημένο ερώτημα, αλλά τούτο είναι αντικείμενο επόμενου σημειώματος της στήλης).
  
Για να καταδειχτεί ακόμα περισσότερο το εξόφθαλμο, δεν έχουμεμε παρά να κάνουμε μια σύμβαση: Να παίξουμε στο δικό τους γήπεδο και να «δεχτούμε» τη λογική τους. Ότι δηλαδή οι εκλογές στο αστικό καθεστώς εξασφαλίζουν την ασφαλή, ανεπηρέαστη, ελεύθερη (εδώ γελάνε) αποτύπωση της λαϊκής βούλησης. Ε, λοιπόν, πριν από μερικούς μήνες έγιναν εκλογές. Το εκλογικό σώμα πεφάνθη. Οι επιδιδόμενοι σε πολιτικά παίγνια περί τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αναζητώντας «Τσιριμώκους», ενδεχομένως και «Γαρουφαλιάδες» (σ.σ.: στους «Τσιριμώκους» θα επάνελθουμεμε) πώς ακριβώς εννοούν τη συνταγματική επιταγή περ:ί «κυρίαρχου λαού»;
  
Αφενός, ο «κυρίαρχος λαός» τούς έστειλε στο 30%. Αφετέρου, στην προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, όλο το βάρος της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας (που λογίζεται Αρχηγός του Κράτους και ρυθμιστής του Πολιτεύματος), εμπίπτει και αφορά αποκλειστικώς στο Κοινοβούλιο. Από εκεί περνά η εκλογή αλλά και η νομιμοποίηση του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Μόνο που στην παρούσα πολιτική φάση η συγκυβέρνηση δεν
διαθέτει κανένα, μα κανένα, όχι τυπικό αλλά ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έρεισμα να εκλέξει Πρόεδρο. Διότι, πολύ απλά, είναι η ίδια που δεν διαθέτει ουσιαστική κοινοβουλευτική νομιμοποίηση.
Υπάρχει αδιάψευστος ράρτυς: η πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία.
  
Η απάντηση σε όλα αυτά από τη συγκυβέρνηση είναι προφανής: Στα παλιά τους τα παπούτσια. Η απάντηση σε όλα αυτά από τη συγκυβέρνηση είναι η αναζητηση των 180 κουκιών.
Μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η αναζήτηση αυτή γίνεται και με ομιχλώδεις τρόπους; Τι να σας πούμε κι εμείς... Πάντως, υπάρχει ομίχλη, και όταν υπάρχει ομίχλη στην πολιτική, τότε είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι πίσω από την πολιτική ομίχλη, ενίοτε, κρύβεται δυσώδες παρασκήνιο, «αντίτιμα», παροχές και αντιπαροχές...
  
Θα πείτε «σιγά τα ωά»! Εδώ «φάτσα κάρτα» είναι που με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου -επικυρωμένες από την Προεδρία της Δημοκρατίας- στερούν μισθούς και συντάξεις, στερούν το δικαίωμα στο φαί και στη δουλειά, στερούν από τη θέρμανση μέχρι τη στέγαση, απαγορεύουν το δικαίωμα στη διεκδίκηση αποκαλώντας «δημοκρατική» εκείνη τη δημοκρατία που τα όριά της είναι τόσο στενά κατασκευασμένα ώστε να προασπίζουν την ελευθερία και τα δικαιώματα του δυνατού, του ισχυρού. 
Εδώ «φάτσα κάρτα» είναι που παρέχουν στους πολιτικούς δυνάστες του λαού όλες τις δυνατές ελευθερίες και όλες τις αντίστοιχες σχετικές θεσμικές πρόνοιες για την καταδυνάστευση του λαού. Στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας θα κολλούσαν; Σωστό κι αυτό...
  
Παρατήρηση:
  
Με αφορμή τα παιχνίδια για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και την ανακίνηση του ονόματος του Φώτη Κουβέλη, ο κ. Τσίπρας έχει καταστήσει σοφές ότι σε περίπτωση που ο κ. Κουβέλης παίξει το ρόλο για τον οποίο τον προορίζουν οι Σαμαράς-Βενιζέλος θα του επιδαψιλεύσει (και όχι άδικα) τ:ο προσωνύμι «Tσιριμώκος». Θέλουμε να θυμίσουμε δύο πράγματα:
  
Πρώτον: Στην απόφαση του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται: «Στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ για την κοινωνική, πολιτική ανατροπή  και την αριστερή διακυβέρνηση θα διαφυλάξουμε τη φερεγγυότητα και αξιοπιστία μας. Πρόσωπα και δυνάμεις του χρεοκοπημένου και υπόλογου πολιτικού κόσμου, ιδίως όσοι αποδέχθηκαν την πολιτική του μνημονιακού μονόδρομου και έπαιξαν ενεργό ρόλο σε μνημονιακές κυβερνήσεις από θέσεις ευθύνης, δεν μπορεί να έχουν ρόλο στην κυβέρνηση της Αριστερός».
  
Δεύτερον: Το τελευταίο διάστημα βρίσκεται σε εξέλιξη γύρος συνομιλιών αντιπροσωπειών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη, που, όπως προκύπτει από τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκονται σε καλό δρόμο.
  
Ερώτηση πρώτη: Ο κ. Κουβέλης και η ΔΗΜΑΡ, που συμμετείχαν στην κυβέρνηση του μνημονίου, δεν αποτελούν -όπως λέει η απόφαση του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ- «πρόσωπα και δυνάμεις του χρεοκοπημένου και υπόλογου πολιτικού κόσμου» που «έπαιξαν ενεργό ρόλο σε μνημονιακές κυβερνήσεις από θέσεις ευθύνης» και που «δεν μπορεί να έχουν ρόλο στην κυβέρνηση της Αριστερός»;
  
Ερώτηση δεύτερη: Συνιστά αριστερή πολιτική ηθική να χωρίζονται οι «Τσιριμώκοι» σε καλούς (αν είναι δικοί μας) και σε κακούς (αν είναι των άλλων);
Τι να υποθέσουμε δε: Οτι ο «Τσιριμώκος», τόσο ο καλός όσο και ο κακός, μπορεί να συνυπάρχει στο ίδιο πρόσωπο, και ότι δεν πειράζει που είναι «Τσιριμώκος» αρκεί να έρθει με εμάς και να μην πάει με τους άλλους; 

Πηγή "Unfollow"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πέρασε από συνοριακό φυλάκιο της «Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ»

Περισσότερα από 100 φορτηγά με ρωσική ανθρωπιστική βοήθεια εισήλθαν το Σάββατο το πρωί στην ανατολική Ουκρανία, στο κομμάτι που ελέγχεται από φιλορώσους αποσχιστές αντάρτες.

Την σχετική πληροφορία επιβεβαίωσε στο πρακτορείο RIA Novosti ο αξιωματούχος των ρωσικών τελωνείων Ραγιάν Φαρούσκιν.

Τα φορτηγά με το ανθρωπιστικό - σύμφωνα με τους Ρώσους - υλικό κατευθύνονται στην πόλη του Λουχάνσκ, ένα εκ των δύο προπυργίων των αποσχιστών.

Η αυτοαποκαλούμενη «Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ» είχε τονίσει από την Παρασκευή ότι η Μόσχα την ενημέρωσε για την έλευση του κονβόι το Σάββατο.

Το σύνολο της ανθρωπιστικής βοήθειας, η οποία περιλαμβάνει κονσέρβες, ζάχαρη, αλεύρι και άλλα είδη διατροφής έχει βάρος 1.880 τόνους.

Το πρώτο ρωσικό κονβόι, το οποίο μετέφερε 2.000 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, είχε περάσει στην Ουκρανία στα τέλη Αυγούστου, και πάλι από συνοριακό πέρασμα το οποίο ελεγχόταν από τους φιλορώσους αποσχιστές.

Το Κίεβο και η Δύση είχαν αντιδράσει έντονα, καθώς οι Ρώσοι είχαν παρακάμψει τις ουκρανικές συνοριακές αρχές, κατηγορώντας τες ότι κωλυσιεργούσαν στον έλεγχο των φορτηγών που αποτελούσαν το κονβόι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο στρατός της Συρίας ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι έχει ανακαταλάβει τον έλεγχο πόλης βορειοδυτικά της Χάμα, όπου βρίσκονται συγκεντρωμένες δυνάμεις του Μετώπου Αλ Νούσρα, βραχίονας της Αλ Κάιντα στη χώρα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ασφαλείς πλέον είναι περιοχές που βρίσκονται κοντά στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Χάμα, ενώ ο στρατός εξανάγκασε σε υποχώρηση αντάρτες που απειλούσαν πολλές πόλεις στις οποίες κατοικούσαν κυρίως χριστιανοί και αλεβίτες.

Δεκάδες μαχητές, αλλά και στρατιώτες, έχουν σκοτωθεί από όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις της χώρας, με τη βοήθεια συμμάχων, άρχισαν επιθέσεις κατά των ανταρτών, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Το Μέτωπο Αλ Νούσρα, παρακλάδι της Αλ Κάιντα στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, είχε συγκεντρώσει τις τελευταίες εβδομάδες περίπου 1.500 μαχητές στην πόλη Χαλφάγια, σε μια προφανή προετοιμασία για μια επικείμενη επίθεση στην πόλη Μέραντα, μία περιοχή που κατοικείται κυρίως από χριστιανούς και βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, μεταδίδει το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενο την ανακοίνωση του Παρατηρητηρίου.

Μαχητές της οργάνωσης δήλωσαν ότι ο αρχηγός τους, Αμπού Μοχάμεντ Aλ Γκολανί, ήταν επικεφαλής της επίθεσης και έδωσε μια «γεμάτη συναίσθημα» ομιλία ώστε να εμψυχώσει τους μαχητές του που είχαν καταφθάσει στην περιοχή μερικές εβδομάδες νωρίτερα.

Σε ανακοίνωσή του, ο συριακός στρατός αναφέρει ότι έχει ανακαταλάβει τον πλήρη έλεγχο της πόλης Χαλφάγια, καθώς και των γύρω περιοχών, αφ' ότου τα στρατεύματα κατάφεραν «να εξαλείψουν μεγάλο αριθμό τρομοκρατών, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν κατάγονταν από τη Συρία και κατέστρεψαν μεγάλο αριθμό των οχημάτων και των όπλων τους».

Ο Ραμί Αμπντουλραχμάν, επικεφαλής του Παρατηρητηρίου, δήλωσε ότι οι μαχητές της οργάνωσης αποχώρησαν ξαφνικά από την πόλη Χαλφάγια. «Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας, πολλοί μαχητές αποχώρησαν επειδή δεν μπορούσαν να συνεχίσουν», δήλωσε μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας στο Reuters.

Ο στρατός ανακοίνωσε επίσης ότι είχε ανακαταλάβει τον έλεγχο της πόλης Κατάμπ, καθώς και άλλων περιοχών που βρίσκονται κοντά στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Χάμα.


 

Άγνωστοι μέχρι στιγμής οι λόγοι

Χρήστες του Twitter οι οποίοι ανήκουν στην εξτρεμιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος και συνήθιζαν να διατυμπανίζουν τις αποτρόπαιες πράξεις της ομάδας, έχουν διακόψει κάθε δραστηριότητά τους στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης, μεταδίδει το πρακτορείο Reuters.

Πληθώρα λογαριασμών οι οποίοι συνδέονται με την μαχητική ομάδα φαίνεται να είναι πλέον αδρανείς, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές των ΗΠΑ, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το εάν η κυβέρνηση έχει ασκήσει πιέσεις στο Twitter για μια πιο «επιθετική» αντιμετώπιση ή εάν η ομάδα αναζήτησε κάποιο άλλο διαδικτυακό μέσο κοινωνικής ενημέρωσης.

Η ξαφνική σιωπή ήλθε λίγες ημέρες αφότου εκθέσεις έκαναν λόγο για χρήστες που έχουν σχέση με το Ι.Κ. και απειλούσαν εργαζομένους στο Twitter.

Η εταιρεία αρνήθηκε να σχολιάσει σχετικά με τις ενέργειες στις οποίες προέβη και αφορούν σε λογαριασμούς που συνδέονται με την ομάδα.

Ορισμένοι ειδικοί εικάζουν ότι οι υποστηρικτές της οργάνωσης πιθανόν να εγκατέλειψαν το Twitter για κάποια άλλη διαδικτυακή υπηρεσία, όπως το ρωσικό VKontakte and Diaspora, ένα κοινωνικό δίκτυο τεσσάρων ετών το οποίο χρησιμοποιεί ξεχωριστούς διακομιστές που διοικούνται από τους διαχειριστές τους, χωρίς να υπάρχει κεντρικός έλεγχος στο περιεχόμενο που αναρτάται.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Νίκη της Μόσχας η συμφωνία ανακωχής, εξαιρετικά αμφίβολη η τήρησή της…


Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Δύο εβδομάδες νωρίτερα, ισχυρά συγκροτήματα ενημέρωσης στη Δύση, εμφάνιζαν τις ένοπλες δυνάμεις του Κιέβου να προελαύνουν, την ήττα των ρωσόφωνων αυτονομιστών προδιαγεγραμμένη και το γόητρο της Ρωσίας υπό δεινή αμφισβήτηση.
Η γελοιοποίηση δεν άργησε να έρθει. Με την ισχυρή υποστήριξη της Μόσχας, οι αντάρτες προχώρησαν σε θεαματική αντεπίθεση, έφτασαν στις πύλες της Μαριούπολης και ανάγκασαν το Κίεβο να συνθηκολογήσει με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, που συνομολογήθηκε στο Μινσκ, στις 5 Σεπτεμβρίου. Μία συμφωνία που συνιστά τη δεύτερη, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, μείζονα επιτυχία του Βλαντιμίρ Πούτιν και δημιουργεί εντελώς νέα δεδομένα στην ουκρανική κρίση, η οποία, πάντως, δεν προβλέπεται να τερματισθεί σύντομα.

Στο επίπεδο της σημειολογίας, η συμφωνία του Μινσκ απετέλεσε οδυνηρό ράπισμα για το Κίεβο. Έντρομος για το ενδεχόμενο να χάσει κάθε πρόσβαση στην Αζοφική Θάλασσα, ο Ουκρανός πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο, αναγκάσθηκε, στις 3 Σεπτεμβρίου, να αποδεχθεί την πρόταση που του υπέβαλε ο Βλαντιμίρ Πούτιν… τηλεφωνικώς, από το αεροπλάνο που μετέφερε τον ρώσο ηγέτη στην πρωτεύουσα της Μογγολίας Ουλάν Μπατόρ.
Δύο ημέρες αργότερα, το Κίεβο υποχρεώθηκε να συρθεί σε απευθείας συνομιλίες με τους αντάρτες, στο Μινσκ, αναγνωρίζοντας έτσι ότι πρόκειται περί εμφυλίου πολέμου και όχι περί ξένης (διάβαζε ρωσικής) εισβολής στα ουκρανικά εδάφη, όπως μέχρι τότε επέμενε να διατείνεται.
Ακόμη χειρότερα, αποδέχθηκε τη συμμετοχή της Ρωσίας στις εν λόγω συνομιλίες δίπλα στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), δηλαδή όχι με το στάτους του εμπόλεμου μέρους, αλλά με εκείνο της εγγυήτριας δύναμης.

Εξίσου οδυνηρή για το Κίεβο ήταν η συνθηκολόγηση του Μινσκ και από πλευράς ουσίας, όπως προκύπτει από το πλήρες κείμενο της συμφωνίας που δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ΟΑΣΕ. Η κυβέρνηση Ποροσένκο υποχρεώνεται να παραχωρήσει «ειδικό καθεστώς» στις εξεγερμένες περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, που αποτελούν την καρδιά της ουκρανικής βιομηχανίας, κατοχυρώνοντας την «αυτοκυβέρνηση» των ρωσόφωνων και δεσμεύεται για τη διεξαγωγή τοπικών εκλογών στο αμέσως προσεχές μέλλον.
Διεθνείς παρατηρητές του ΟΑΣΕ (στον οποίο συμμετέχει η Ρωσία) καλούνται να επιβλέψουν τη διαδικασία ειρήνευσης, ενώ προβλέπεται η ανταλλαγή αιχμαλώτων και δίνονται εγγυήσεις ότι δεν πρόκειται να διωχθούν οι ηγέτες της εξέγερσης. Εάν εφαρμοστεί η συμφωνία, θα σημάνει τη μετατροπή του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ σε ντε φάκτο ρωσικά προτεκτοράτα, μέσα στο πλαίσιο ενός (ντε γιούρε ή ντε φάκτο) ομόσπονδου ουκρανικού κράτους.

Εύθραυστη εκεχειρία
Πρόκειται, βέβαια, για ένα πολύ μεγάλο «εάν», όπως διαμηνύει η τύχη της προηγούμενης κατάπαυσης του πυρός, που συμφωνήθηκε τον Ιούνιο για να καταρρεύσει μέσα σε δέκα μόλις ημέρες, δίνοντας τη θέση της σε μία δραματική κλιμάκωση της αιματοχυσίας. Ήδη, οι πρώτες σποραδικές συγκρούσεις που άρχισαν να σημειώνονται στο αεροδρόμιο του Ντονέτσκ και στα περίχωρα της Μαριούπολης από την προηγούμενη Κυριακή, ενισχύουν τον διάχυτο σκεπτικισμό.
Ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δεν υπερέβαλε όταν προειδοποιούσε, προτού ακόμη υπογραφεί η συμφωνία του Μινσκ, ότι το «κόμμα του πολέμου» στο Κίεβο θα προσπαθήσει να τορπιλίσει με κάθε τρόπο την προσέγγιση Πούτιν – Ποροσένκο, υποκινούμενο από το εξωτερικό. Πράγματι, ο κατ’ εξοχήν φιλοαμερικανός πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Αρσένι Γιατσένιουκ, ανέβηκε στα «κεραμίδια» για να διαλαλήσει ότι η ανακωχή είναι «παγίδα» του Πούτιν και προσπάθησε να τα τινάξει όλα στον αέρα, θέτοντας με εμφαντικό τρόπο ζήτημα ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.

Το πρόβλημα για τον Ποροσένκο –έναν ενταλώς καιροσκόπο και αμοραλιστή ολιγάρχη, ο οποίος διετέλεσε υπουργός τόσο επί φιλοδυτικού Γιούσενκο, όσο και επί φιλορώσου Γιανουκόβιτς- δεν είναι μόνο ο Γιατσένιουκ και οι λοιποί χαρτογιακάδες του Κιέβου. Το κυριότερο πρόβλημά του είναι ότι δεν ελέγχει τις ένοπλες δυνάμεις. Τα κρίσιμα πόστα στο πεδίο της ασφάλειας ελέγχονται από τον φασιστικό «Δεξιό Τομέα» και από το (πρώην εθνικοσοσιαλιστικό) «Κόμμα της Ελευθερίας». Ο Ουκρανικός στρατός έχει αποδιοργανωθεί από τον εμφύλιο διχασμό των τελευταίων δέκα μηνών. Εκείνοι που δέχονται να βάλουν το κεφάλι τους στον ντορβά, πολεμώντας τους ρωσόφωνους αντάρτες και τους ρώσους «εθελοντές», είναι οι ακροδεξιοί που στελέχωσαν, κατά κύριο λόγο, τη νεοπαγή Εθνοφρουρά και οι ιδιωτικές πολιτοφυλακές που συγκρότησαν ολιγάρχες, σαν τον κυβερνήτη του Δνειπεροπετρόφσκ, Ιγκόρ Κομολόισκι, στρατολογώντας ως μισθοφόρους κάθε είδους αποβράσματα.

Όλος αυτός ο συρφετός δέχθηκε την ανακωχή μόνο ως προσωρινό, αναγκαίο κακό. Την είχαν ανάγκη για να σταματήσει η προέλαση των ρωσόφωνων ανταρτών και για να ανασυγκροτηθούν οι δυνάμεις που είναι πιστές στο Κίεβο. Δεν εννοούν όμως να αφήσουν τους αυτονομιστές να συγκροτήσουν ένα κράτος εν κράτει. Επομένως, πρέπει να περιμένουμε ότι θα κάνουν το παν για να αποσταθεροποιήσουν την κατάσταση, ελπίζοντας ότι θα έχουν την υποστήριξη των ισχυρών δυτικών κρατών και πρωτίστως των ΗΠΑ. Προσδοκία όχι αβάσιμη, αν κρίνουμε από τις εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας. Τη στιγμή που στο Μινσκ υπογραφόταν η έστω εύθραυστη ανακωχή, στην Ουαλία το ΝΑΤΟ ερέθιζε τη Μόσχα, αποφασίζοντας τη δημιουργία δύναμης ταχείας επέμβασης στην ανατολική Ευρώπη, ενώ στις Βρυξέλλες η ΕΕ προσανατολιζόταν σε νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Το αντίπαλο δέος
Είναι προφανές ότι υπάρχουν πολύ ισχυροί κύκλοι και «λόμπι» στις ΗΠΑ, που επενδύουν στην υστερική ρωσοφοβία. Πρώτα απ’ όλα, κύκλοι του στρατού και της πολεμικής βιομηχανίας αναγνωρίζουν στην ουκρανική κρίση μία ουρανόπεμπτη ευκαιρία για να επινοηθεί μία αξιόπιστη αιτία ύπαρξης του ΝΑΤΟ: Η Αλ Κάιντα, μετά την 11η Σεπτεμβρίου και το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας εσχάτως ήταν μία κάποια προσωρινή λύση, αλλά τι είναι όλα αυτά μπροστά στη φοβερή και τρομερή «ρωσική αρκούδα»;
Το παμπάλαιο στερεότυπο, προϊόν μίας εντελώς διαφορετικής εποχής, καλείται να δικαιολογήσει την ίδια στρατηγική αποστολή της Ατλαντικής Συμμαχίας, την οποία είχε συνοψίσει με αξεπέραστο κυνισμό ο επιτελάρχης του Τσόρτσιλ, λόρδος Ισμέ: «Να κρατάει τους Αμερικανούς μέσα (στην Ευρώπη), τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω».

Βεβαίως, η ενωμένη Γερμανία της Άγκελα Μέρκελ δεν είναι και τόσο εύκολο να κρατηθεί «κάτω», όσο ήταν με την περίπτωση των ηττημένων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη ένας λόγος για τους Αμερικανούς να εμποδίσουν την εδραίωση της γερμανικής ηγεμονίας στην ανατολική Ευρώπη και κυρίως για να ανατινάξουν τη στρατηγική ενεργειακή γέφυρα μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας. Ειρήσθω εν παρόδω, ο Χάντερ Μπάιντεν, γιός του αμερικανού αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, διορίσθηκε προ μηνών στο διοικητικό συμβούλιο μιάς σκοτεινής ενεργειακής εταιρείας, που εδρεύει στην Ουκρανία, της Burisma Holdings. Η εν λόγω εταιρεία άρχισε να στήνει εγκαταστάσεις άντλησης σχιστολιθικού αερίου στο Σλαβιάνσκ, θέατρο των πιο φονικών μαχών με τους αυτονομιστές τους προηγούμενους μήνες, από τη στιγμή που μπήκαν στην πόλη τα ουκρανικά τανκς. Στους επίσημα καταγεγραμμένους «λομπίστες» της Burisma Holdings περιλαμβάνεται και ο Ντέιβιντ Λάιτερ, πρώην διευθυντής του γραφείου του υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι στη Γερουσία.

Γεγονός παραμένει ότι η μέχρι τώρα ασκούμενη πολιτική της κυβέρνησης Ομπάμα οδηγείται σε αδιέξοδο. Είναι απορίας άξιον πως οι ιθύνοντες της Ουάσιγκτον πίστευαν ότι θα κατάφερναν να μετατρέψουν την Ουκρανία, μία χώρα ζωτικών ρωσικών συμφερόντων, σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ χωρίς να υπάρξει σοβαρή αντίδραση του Κρεμλίνου. Λες και είχαν απέναντί τους έναν εξουθενωμένο και σπανίως νηφάλιο Μπορίς Γιέλτσιν και όχι τον Βλαντιμίρ Πούτιν, έναν ηγέτη ο οποίος ήδη με τον πόλεμο του 2008 στη Γεωργία, είχε χαράξει με πάρα πολύ σαφή τρόπο τη δική του κόκκινη γραμμή στην προς Ανατολάς επέκταση του ΝΑΤΟ.

Σε κάθε περίπτωση οι μέχρι στιγμής αντιδράσεις του Πούτιν στην ουκρανική κρίση ήταν πολύ μετρημένες, κατά βάσιν αμυντικού χαρακτήρα. Η φερόμενη ως δήλωσή του στον Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ότι «αν ήθελε, θα μπορούσε να πάρει το Κίεβο σε δύο εβδομάδες» δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ωστόσο, η Ρωσία δεν επεδίωξε σε καμία στιγμή τη διχοτόμηση της Ουκρανίας, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα μεταφραζόταν σε τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος. Επιπλέον, το Κρεμλίνο δεν ενθάρρυνε καν την επέκταση της αυτονομιστικής εξέγερσης στην μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής Ουκρανίας, το Χάρκοβο, ούτε αντέδρασε δυναμικά στη σφαγή των φιλορώσων στην Οδησσό. Προτίμησε να περιοριστεί στην εξέγερση στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ, ώστε να τη χρησιμοποιήσει ως μοχλό πίεσης για μία πολιτική διευθέτηση της κρίσης, που θα εξασφαλίζει τις δύο, αρκετά μετριοπαθείς απαιτήσεις της: εγγυήσεις ουδετερότητας της Ουκρανίας, στο πρότυπο της «Φινλανδοποίησης» -σύμφωνα με τη φόρμουλα που πρότειναν και τα πιο στρατηγικά μυαλά της αμερικανικής real politik, οι Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και Χένρι Κίσινγκερ- και αυτονομία των ανατολικών περιοχών στο πλαίσιο μίας ομοσπονδιακής δομής. Ωστόσο, το τανγκό θέλει δύο και τίποτα δεν δείχνει, επί του παρόντος, ότι η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να εγκαταλείψει «το κόμμα του πολέμου» και να ακούσει τη φωνή της λογικής.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 254


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου