Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Δεκ 2016


Η Ολλανδία διεμήνυσε σήμερα ότι δεν θα επιτρέψει να αναλάβει δράση το «μακρύ χέρι» της Άγκυρας στην επικράτειά της, έπειτα από ένα δημοσίευμα κατά το οποίο η τουρκική πρεσβεία έστειλε στην κυβέρνηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έναν τουρκικής καταγωγής κατάλογο Ολλανδών που θεωρεί ότι τάχθηκαν υπέρ του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας κάλεσε τον πρεσβευτή της Τουρκίας στη Χάγη μετά το δημοσίευμα στην εφημερίδα De Telegraaf σύμφωνα με το οποίο ο Γιουσούφ Ατζάρ, τούρκος διπλωμάτης και ταυτόχρονα πρόεδρος του παραρτήματος της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας στην Ολλανδία, παραδέχθηκε πως κατήρτισε έναν κατάλογο «γκιουλενιστών».

Η Άγκυρα κατηγορεί οπαδούς του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν ότι υποστήριξαν την απόπειρα πραξικοπήματος, στην οποία σκοτώθηκαν 240 και πλέον άνθρωποι. Στην Τουρκία πάνω από 100.000 πρόσωπα έχουν τεθεί υπό κράτηση, σε διαθεσιμότητα ή έχουν καθαιρεθεί: στελέχη της δημόσιας διοίκησης, δημοσιογράφοι, δικαστικοί, αστυνομικοί και στρατιωτικοί. Η ένταση έχει εξαπλωθεί στην ολλανδοτουρκική κοινότητα, η οποία αριθμεί πάνω από 500.000 μέλη. Ορισμένα μέλη της κοινότητας σε βάρος των οποίων υπάρχουν υποψίες ότι υποστηρίζουν τον Γκιουλέν δέχονται απειλές κατά της ζωής τους.

Σε μια ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα ο υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας Μπερτ Κούντερς χαρακτήρισε το δημοσίευμα της Ντε Τέλεχραφ «ανησυχητικό». «Θα ζητήσουμε διευκρινίσεις», πρόσθεσε ο επικεφαλής της ολλανδικής διπλωματίας.

«Επιπλέον, θα έλθουμε σε επαφή με τις τουρκικές αρχές και με τη Ντιανέτ (σ.σ. Diyanet İşleri Başkanlığı, η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων) στην Άγκυρα. Αυτό εντάσσεται στην πολιτική μας να αποτρέπουμε κάθε συμβάν στο οποίο ενδέχεται εμπλέκεται το "μακρύ χέρι" των τούρκων ομολόγων μας», συμπλήρωσε ο Κούντερς.

Ο Ατζάρ είπε στην εφημερίδα ότι συνέθεσε τον κατάλογο αντλώντας στοιχεία από ανοικτές πηγές, στο πλαίσιο της εργασίας του στην πρεσβεία της Τουρκίας στην Ολλανδία και όχι με την ιδιότητα του επικεφαλής της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων.

Ο ΥΠΕΞ της Ολλανδίας επισήμανε πως «εάν αυτό είναι αλήθεια, ο συνδυασμός της διπλωματικής ιδιότητας με την προεδρία της Ντιανέτ είναι προβληματικός».

Μόλις την Παρασκευή, το παράρτημα της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας στην Ολλανδία εξέδωσε μια ανακοίνωση Τύπου στην οποία διέψευδε πως «συγκεντρώνει πληροφορίες για υποστηρικτές του Γκιουλέν» ή του θρησκευτικού του τάγματος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η γερμανική κυβέρνηση φέρεται να θέτει και πάλι εν αμφιβόλω την υλοποίηση των σχεδιαζόμενων βραχυπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, αναφέρουν σήμερα οι εφημερίδες του δημοσιογραφικού ομίλου Funke.

«Θέλουμε να μάθουμε καταρχήν τι σημαίνουν οι πρόσφατες αποφάσεις που αφορούν τις συντάξεις και τον ΦΠΑ για το τρέχον πρόγραμμα βοήθειας. Όσο δεν ξεκαθαρίζει αυτό, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε και σε άλλα σημεία», αναφέρουν κύκλοι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών τους οποίους επικαλούνται οι εφημερίδες.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, σήμερα Τετάρτη πρόκειται να ληφθεί η απόφαση για την υλοποίηση ενός εκ των συμπεφωνημένων βραχυπρόθεσμων μέτρων και συγκεκριμένα η διαγραφή ορισμένων τελών. Με το μέτρο αυτό η Ελλάδα θα εξοικονομήσει την ερχόμενη χρονιά 220 εκατομμύρια ευρώ.

Η τοποθέτηση του ΥΠΟΙΚ

Σε γραπτή του απάντηση προς τη Deutsche Welle το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών επιβεβαιώνει εμμέσως πλην σαφώς τις πληροφορίες αυτές των εφημερίδων του ομίλου Funke, συνδέοντας τις εξαγγελίες του έλληνα πρωθυπουργού με την υλοποίηση των βραχυπρόθεσμων.

«Το πρόγραμμα βοήθειας για την Ελλάδα μπορεί να στεφθεί με επιτυχία μόνον εάν όλοι οι συμμετέχοντες τηρούν τα συμφωνηθέντα». Γι΄ αυτό και ζητήσαμε από τους θεσμούς να αξιολογήσουν εάν τα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση συνάδουν με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το πρόγραμμα βοήθειας».

Όπως σημειώνει στην απάντησή του, το υπουργείο Οικονομικών αναμένει να ξεκαθαρίσει «άμεσα» το ζήτημα «προκειμένου να μην καθυστερήσει η υλοποίηση των βραχυπρόθεσμων μέτρων που αφορούν στο χρέος».

Στέλνοντας σαφές μήνυμα στην ελληνική πλευρά και χωρίς να δείχνει την προφανή δυσφορία του, το ΥΠΟΙΚ επαναλαμβάνει ότι «για να στεφθεί με επιτυχία το πρόγραμμα βοήθειας είναι απολύτως απαραίτητο να μην αποφασίζονται μέτρα μονομερώς ή να ακυρώνονται χωρίς προαναγγελία».

Υπό εξέταση οι εξαγγελίες Τσίπρα δηλώνει και η Κομισιόν

Η εφαρμογή των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το ελληνικό χρέος, ως συνέπεια της απόφασης του Εurogroup, προχωρά στο πλαίσιο των κανόνων του ESM και η εκτίμηση συμβατότητας των εξαγγελιών του Αλέξη Τσίπρα για τη 13η Σύνταξη και τον ΦΠΑ στα νησιά, βρίσκεται υπό εξέταση.

Αυτό τόνισε η Εκπρόσωπος της Κομισιόν Άννικα Μπράντχαρτ, κληθείσα να σχολιάσει τις ανακοινώσεις εκπροσώπων του γερμανικού υπουργείου οικονομικών.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου οικονομικών ζήτησε σήμερα από τους θεσμούς να αποτιμήσουν τη συμβατότητα των μέτρων άμεσα, ώστε “να μην καθυστερήσει η εκτέλεση των μέτρων για το χρέος”.

Στη βάση της διαδικασίας του ESM, τα μέτρα εκτελούνται σταδιακά, για τεχνικούς καθαρά λόγους, μετά από σχετικές αποφάσεις του εκτελεστικού συμβουλίου του οργανισμού. Συνεπώς η Γερμανία θα μπορούσε να επιλέξει, όπως και έκανε, να μην συναινέσει στην εκτέλεση των μέτρων εντός του ESM, μέχρι να λάβει εξηγήσεις. Στις Βρυξέλλες υπάρχει η εκτίμηση ότι η αποτίμηση των μέτρων θα γίνει μέσα στη μέρα και κατά συνέπεια δεν θα υπάρξει πρόβλημα.

Και το Eurogroup εναντίον των παροχών Αλέξη: Οι αποφάσεις δεν είναι συμβατές με τις συμφωνίες

Μετά την απόφαση του ESM για πάγωμα της εφαρμογής των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το ελληνικό χρέος μέχρι να αναλυθεί το δημοσιονομικό αποτύπωμα που θα έχουν οι εξαγγελίες του Eλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, και το Eurogroup χαρακτηρίζει τα μέτρα μη συμβατά με τη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών.

Ετσι, σκληρή γραμμή τηρούν όλοι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί απέναντι στις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα, την περασμένη Παρασκευή, για διανομή του πρωτογενούς πλεονάσματος σε συντάξεις και μείωση του ΦΠΑ σε μερικά νησιά του Αιγαίου.
Συγκεκριμένα, όπως διεμήνυσε ο εκπρόσωπος του επικεφαλής του Γέρουν Ντάισελμπλουμ, Michel Reijns, οι θεσμοί κατέληξαν ότι «οι αποφάσεις της Ελληνικής κυβέρνηση φαίνεται να μην είναι συμβατές με τις συμφωνιες μας».

Σύμφωνα με τον Michel Reijns (@MichelReijns”)”ορισμένα κράτη το βλέπουν υπό αυτό το πρίσμα και γι αυτό δεν υπάρχει ομοφωνία για την εφαρμογή των βραχυπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους» προσθέτει και καταλήγει ότι «αναμένουμε πλήρη έκθεση των θεσμών τον Ιανουάριο».

Αποκλεισμό του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα θα προτείνει ο Τσίπρας, αναφέρει η Guardian

Πηγές κοντά στον Έλληνα Πρωθυπουργό που επικαλείται η εφημερίδα Guardian δηλώνουν ότι «στον απόηχο της απόφασης του ΔΝΤ να δημοσιοποιήσει τις απόψεις του – στο μπλοκ που συνέταξαν οι κ.κ. Τόμσεν και Όμπστφελντ – ο Αλέξης Τσίπρας θα προτείνει να απέχει εντελώς ο οργανισμός από το πρόγραμμα διάσωσης που αυτή τη στιγμή κρατά τη χώρα στην επιφάνεια».

Όπως αναφέρει η ανταποκρίτρια της εφημερίδας στην Αθήνα σε ανάρτησή της σε live blog του Guardian, μία πηγή σχολίασε:
«Το Ταμείο ποτέ δεν εντάχθηκε επισήμως σε αυτό το πρόγραμμα και στην πραγματικότητα δε το χρειαζόμαστε. Το πολύ-πολύ θα μπορούσε να περιοριστεί σε έναν τεχνικό, συμβουλευτικό ρόλο».
Η ίδια ανταπόκριση αναφέρει ότι ο κ. Τσίπρας φέρεται να είναι εξοργισμένος με τους «ανόητους τεχνοκράτες», όπως τους χαρακτήρισε, οι οποίοι ζητούν περαιτέρω περικοπές σε συντάξεις και μειώσεις φόρων μετά από την εκπνοή του προγράμματος το 2018.

«Ίσως αυτή η νεότερη αψιμαχία να ξεχειλίσει το ποτήρι», σχολιάζει η ανταποκρίτρια του Guardian.

Σχολιάζοντας την ανακοίνωση του εκπροσώπου του επικεφαλής του Eurogroup περί αναμονής του πλήρους πορίσματος των θεσμών για τις εξαγγελίες παροχών του Έλληνα Πρωθυπουργού, οι συντάκτες της βρετανικής εφημερίδας αναφέρουν ότι ο κ. Τσίπρας έχει «εκνευρίσει» τους πιστωτές.

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι πιθανό η παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ να τροποποιηθεί σε πολύ σημαντικό βαθμό μετά την εκλογή Τραμπ στην προεδρία και αυτό να αφορά άμεσα και πολύ σοβαρά και την Ελλάδα και Κύπρο. Στην πραγματικότητα, πρέπει να θεωρείται πολύ πιθανό η εκλογή Τραμπ να αντανακλά όχι τόσο κάποια “επανάσταση κατά του κατεστημένου”, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, όσο την απόφαση σημαντικής τάσης αυτού του κατεστημένου να αλλάξει τον τρόπο, τις μεθόδους και την ιδεολογία της παγκόσμιας κυριαρχίας του. Μεταβαίνοντας από την κλονιζόμενη “νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” σε μια παγκόσμια κυριαρχία με την εκμετάλλευση εθνικισμών, αυταρχισμούς, νέους πολέμους στη Μέση Ανατολή και αλλού και προσπάθεια διάσπασης των δυνάμει αντιπάλων της Αμερικής, ιδίως Ρωσίας και Κίνας.

Σε ότι αφορά την ΕΕ, οι επικρατούσες τώρα διεθνείς τάσεις αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες διάσπασής της, ιδίως αν εκλεγεί η Μαρίν Λεπέν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές.

Τραμπ, Ερντογάν και Νετανιάχου

Ας ανοίξουμε μια παρένθεση στο σημείο αυτό να δούμε τι γίνεται στη γειτονιά μας. Δίπλα μας, ο Ταγίπ Ερντογάν, που διακρίνεται για τις πολύ απότομες στροφές 180 μοιρών στην πολιτική του, μοιάζει τώρα να πλησιάζει τόσο τον κ. Τραμπ, όσο και τον κ. Νετανιάχου. Ο τελευταίος λέγεται ότι υποστήριξε παρασκηνιακά την εκλογή του νέου Αμερικανού Προέδρου. Στο ίδιο το Ισραήλ, ο κ. Μπάρακ τον εγκαλεί τώρα πολύ έντονα για “εθνικισμό”.

Ο νέος σύμβουλος ασφαλείας του κ. Τραμπ, ο Φλυν, που βίντεο τον εμφανίζει ενθουσιασμένο με το πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στην Τουρκία, χαρακτήρισε πυλώνα σταθερότητας την ‘Αγκυρα. Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος των ΗΠΑ τηλεφώνησε στον Ερντογάν να του πει πόσο τον θαυμάζει η κόρη του (για το φλερτ Ερντογάν-Τραμπ).

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι όλα αυτά συνδέονται με την πρόσφατη νέα εκδήλωση επιθετικότητας της ‘Αγκυρας κατά του ‘Ασαντ, που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Βλαντιμίρ Πούτιν και κατέδειξε πόσο εύθραυστη παραμένει η τελευταία ρωσο-τουρκική προσέγγιση.

Διεθνές σύστημα και αναθεώρηση της Λωζάννης

Θα ήταν πάντως χρήσιμο, οι αρμόδιοι των Αθηνών να εξετάσουν κατά πόσον οι νέες διεθνείς τάσεις σχετίζονται με την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης, δεδομένου ότι δεν υπάρχει έστω και μία ελληνοτουρκική κρίση ή σύγκρουση τον τελευταίο αιώνα, το σενάριο της οποίας να γράφτηκε στην Αθήνα ή την ‘Αγκυρα.

‘Ενας γενικός πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας πρέπει να θεωρείται πάντα απίθανος για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων η προφανής αδυναμία και των δύο χωρών να τον “βγάλουν πέρα”, αλλά και γιατί οι συνέπειες για τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα κρίνονται εξαιρετικά επιζήμιες, στρατηγικού χαρακτήρα για τη Δύση στο σύνολό της.

Μια πιο περιορισμένη κρίση όμως δεν μπορεί ποτέ να αποκλεισθεί, μόνον όμως αν η ‘Αγκυρα ενθαρρυνθεί να την προκαλέσει από ισχυρούς διεθνείς παίκτες. Με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία στο εσωτερικό της, με την κατάσταση του στρατού και της οικονομίας της, με τη Συρία και με το Ιράκ, είναι απίθανο, για δικούς της λόγους και χωρίς διεθνή ενθάρρυνση, να πράξει οτιδήποτε μείζον στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη, πέραν ασκήσεων “ψυχολογικού πολέμου” κατά της Ελλάδας και Κύπρου. Μόνο αν την “σπρώξουν” ισχυροί διεθνείς παίκτες μπορεί να κάνει κάτι – όπως πάντα στο παρελθόν, ακόμη κι όταν βρισκόταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

Απολύτως εφικτή, μια ικανοποιητική εθνική αποτροπή απέναντι στην Τουρκία, προϋποθέτει δυνατότητα ορθής διάγνωσης της κατάστασης, προσοχής για ενδεχόμενες προβοκάτσιες, αλλά και ένα βαθμό αβεβαιότητας στην άλλη μεριά και στα διεθνή κέντρα, για την έκταση της ελληνικής απάντησης, που δεν μπορεί να θεωρείται εκ των προτέρων περιορισμένη. Χρειάζεται όμως και η έγκαιρη διάγνωση ενδεχόμενων διεθνών “παικτών” που θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν από το παρασκήνιο, για δικούς τους λόγους, μια ελληνοτουρκική κρίση, χωρίς να αναλάβουν αυτοί τις ευθύνες της (αντιθέτως, μπορεί να παρουσιαστούν μετά ως ειρηνόφιλοι μεσολαβητές).

Το ραντεβού της Ευρώπης με τη γεωπολιτική

Η πιθανότητα ελληνοτουρκικής κρίσης δεν εξαρτάται μόνο ή κυρίως από τις “τοπικές” εξελίξεις. Συναρτάται επίσης και με την εξέλιξη του “ελληνικού ζητήματος” και της ΕΕ. Μια κατάληξη του “ελληνικού” σε ελληνοτουρκική κρίση και όχι σε μια σύγκρουση αίφνης περί το χρέος και τα μνημόνια, θα εξυπηρετούσε πολύ κόσμο. Αν επίσης, σημαντικές δυνάμεις στον πυρήνα της “Αυτοκρατορίας” αποφασίσουν να ρίξουν το βάρος τους σε μια στρατηγική κομματιάσματος της ΕΕ, τότε ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν και τη γεωπολιτική και την τρομοκρατία, για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους.

“Εμφύλιος” στον “αυτοκρατορικό πυρήνα”

Επιστρέφοντας τώρα στο κυρίως θέμα αυτού του άρθρου, θα πρέπει να περιμένουμε πιθανώς μεγάλες αλλαγές στην παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ, κυρίως γιατί η εκλογή Τραμπ μοιάζει να εγγράφεται σε βαθιά στροφή των δυνάμεων που κυριαρχούν στον πλανήτη προς άλλα μοντέλα κυριαρχίας. Αντιλαμβανόμενα τα πραγματικά κέντρα παγκόσμιας ισχύος (που δεν είναι στην εποχή μας τόσο τα κράτη), αφενός ότι η “νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” έχει φάει τα ψωμιά της, αφετέρου ότι “η Ρωσία ξύπνησε”, πιθανώς στρέφονται τώρα σε άλλες μορφές κυριαρχίας, μέσω κυρίως του εθνικισμού, του αυταρχισμού και των σεναρίων “σύγκρουσης πολιτισμών”. Ταυτόχρονα, επιδιώκουν να διασπάσουν τον άξονα Πεκίνου-Μόσχας και να απομονώσουν την Κίνα.

Αυτά έχουν οδηγήσει σε ένα είδος “εμφύλιου” στον ίδιο τον πυρήνα της αναδυόμενης, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, παγκόσμιας αυτοκρατορίας (του χρήματος περισσότερο και των ΗΠΑ λιγότερο, αν και σε βασική συμμαχία πάντα μεταξύ τους). Οι δυνάμεις μέσα στην ολιγαρχία που επιδιώκουν την αλλαγή υποδείγματος στον τρόπο διακυβέρνησης χρησιμοποιούν βασικά τώρα τις εξεγερσιακές τάσεις στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, προς ώφελός τους. Μπορούν να το κάνουν γιατί η άμορφη και κυρίως αρνητική στο περιεχόμενο, “ριζοσπαστικοποίηση”, που τώρα εκδηλώνεται σε όλο σχεδόν τον δυτικό κόσμο, πόρρω απέχει από το να διαθέτει ηγεσίες, ιδέες και πολιτικά υποκείμενα, ικανά να πάρουν αυτά την πρωτοβουλία, οδηγώντας προς έναν καλύτερο και όχι προς ένα πολύ χειρότερο κόσμο.

Σε αυτά τα αυτοκρατορικά διλήμματα συμπυκνώνεται ίσως και το βαθύτερο νόημα της σύγκρουσης Ομπάμα-Νετανιάχου, που κυριάρχησε όλη την προηγούμενη οκταετία, Κλίντον-Τραμπ στις εκλογές, αλλά και Σόρος-Ρότσιλντ, αν ευσταθούν σχετικά δημοσιεύματα διεθνώς.

Χάντιγκτον κατά Φουκουγιάμα

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, εμφανίσθηκαν στο παγκόσμιο “βαθύ κατεστημένο” εναλλακτικές σχολές σκέψης (αλλά και διαγνώσεις του συσχετισμού δυνάμεων) ως πως το που πρέπει να βαδίσει η “Αυτοκρατορία”.

Το ένα “μοντέλο” εκφράστηκε σχηματικά από ανθρώπους όπως ο Φουκουγιάμα και ο Σόρος, υιοθετώντας ως φιλοσοφικό υπόβαθρο περίπου τις ιδέες του Πόπερ. Το άλλο εκφράστηκε από τον Χάντινγκτον, τον Νετανιάχου και την ιδέα της “σύγκρουσης των πολιτισμών” και του “πολέμου κατά του Ισλάμ” (πρώτα και στο βάθος κατά των “κίτρινων”). Κάπου στο ενδιάμεσο ο Μπρζεζίνσκι, που τάχθηκε εναντίον μεν των πολέμων στη Μέση Ανατολή και της αντι-ισλαμικής εκστρατείας, αλλά επέμεινε στην αντι-ρωσική μανία του.

Η επιδίωξη και των δύο ρευμάτων είναι κοινή, η επιβολή της κυριαρχίας του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και της “Δύσης” σε όλο τον πλανήτη, ένας “νέος Αμερικανικός Αιώνας”. Οι μέθοδοι όμως και οι “ιδεολογίες” διαφέρουν.

Επειδή αυτός ο “εμφύλιος” είναι πάντα σε εξέλιξη (όπως φάνηκε και κατά την επίσκεψη Ομπάμα στο Βερολίνο), μεταφέρεται τώρα και στο ίδιο το περιβάλλον Τραμπ, όπου διαφορετικές δυνάμεις επιχειρούν να αποκτήσουν, δια του Προέδρου, επιρροή στην υπό διαμόρφωση πολιτική. Είναι ακόμα νωρίς για να πούμε ποιά ακριβώς θα είναι η πολιτική του νέου Προέδρου, που δεν έχει άλλωστε διορίσει Υπουργό Εξωτερικών. Αυτό που μοιάζει όμως ήδη βέβαιο είναι ότι κ. Τραμπ θα απογοητεύσει πολύ γρήγορα και πολύ εντυπωσιακά πολλούς που διεθνώς (και στην Ελλάδα) έσπευσαν (εν τη απελπισία τους, οι εξ αυτών ειλικρινείς) να τον υποστηρίξουν, νομίζοντας ότι εκφράζει κάποιου είδους “επανάσταση” κατά του κατεστημένου.

‘Ηδη άλλωστε, και αφού κέρδισε δημαγωγώντας εναντίον των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών, ο κ. Τραμπ διόρισε μια σειρά δισεκατομμυριούχους σε αυτό που η Ουάσιγκτον Ποστ αποκάλεσε την “πλουσιότερη κυβέρνηση στην ιστορία των ΗΠΑ”. ‘Ολα τα καίρια πόστα στην οικονομία περιήλθαν στην Γκόλντμαν Ζαχς και τους Ρότσιλντ, ενώ ο υπεύθυνος για το περιβάλλον είναι ορκισμένος εχθρός κάθε προσπάθειας για την σωτηρία του από τις πολυεθνικές. Επιδεικτικά πολεμοχαρής, ο νέος Υπουργός ‘Αμυνας στρατηγός Ματίς, έγινε γνωστός κυρίως γιατί ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο να καταπολεμήσει το Ιράν σε στενή συνεργασία με το Ισραήλ, παρά το Ισλαμικό Κράτος (που άλλωστε, σύμφωνα με τον μακαρίτη πλέον Φιντέλ Κάστρο, δημιούργησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ).

ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα

Πολλοί ήλπισαν ότι τουλάχιστο ο κ. Τραμπ θα αποκλιμάκωνε την εξαιρετικά επικίνδυνη αμερικανο-ρωσική ένταση, πραγματοποιώντας την πιο συγκεκριμένη και καταρχήν πιο ελπιδοφόρα από τις εξαγγελίες του.

Λέμε καταρχήν, διότι βεβαίως είναι θετική για όλη την ανθρωπότητα η απομάκρυνση ενός ενδεχομένου τελικής πυρηνικής καταστροφής, έστω και κατά λάθος, του ανθρώπινου είδους. Εντούτοις, για μικρές χώρες, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι καλές σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσία είναι καλύτερες από τον ανταγωνισμό τους.

Απομένει εξάλλου να δούμε τι εννοεί ο κ. Τραμπ. Πολλοί στις ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί, μετά τη ρωσική επέμβαση στη Συρία, ότι η αμερικανική πολιτική είναι “αντιπαραγωγική” και επιθυμούν να τη μεταβάλουν προς ώφελος ενός είδους “συμμαχίας” με τη Μόσχα εναντίον του Ισλάμ πρώτα, που θα άνοιγε αύριο τον δρόμο σε μια συμμαχία κατά της Κίνας, ή, τουλάχιστον, προς αποστασιοποίηση Μόσχας και Πεκίνου.

Αλλά είναι έτοιμη η Ουάσιγκτων να κάνει τις παραχωρήσεις προς τη Ρωσία που μια τέτοια “συμμαχία” θα απαιτούσε; Η Μόσχα θα ήταν πρόθυμη να την ακολουθήσει σε έναν τέτοιο δρόμο;

Ο Χένρι Κίσσινγκερ πολύ θα ήθελε ίσως να επαναλάβει το μεγάλο του κατόρθωμα, τη συμμαχία με την Κίνα εναντίον της ΕΣΣΔ, που τόσο συνέβαλλε στην κατάρρευση της τελευταίας. Από την ανάποδη τώρα, ως συμμαχία με την Ρωσία εναντίον της οικονομικά ανερχόμενης Κίνας. Ο Ηράκλειτος πάντως έλεγε ότι “δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές”.

Πηγή Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Αίσθηση προκάλεσε την Τετάρτη η αποστροφή του υφυπουργού παιδείας, Κώστα Ζουράρι, ο οποίος, αναφερόμενος σε συνέντευξη Τύπου για τις αλλαγές την Παιδεία, στη σημασία της ελληνικής γλώσσας η οποία απειλείται, είπε χαρακτηριστικά «τo να χάσουμε μερικά νησιά δεν είναι κάτι σπουδαίο, τα ξαναπαίρνεις ή δεν τα παίρνεις...».

Παρεμβαίνοντας ο υπουργός Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου, προσπάθησε να καλύψει το σχόλιο του υφυπουργού, δηλώνοντας «επειδή τον ξέρω τον Κώστα, αυτό που είπε δεν αφορούσε τα νησιά, αλλά τα υλικά πράγματα».

Εντούτοις, ο κ. Ζουράρις επέμεινε, δηλώνοντας ότι «επί 3.000 χρόνια κερδίζουμε και χάνουμε νησιά, το θέμα είναι να μην χάσουμε τη γλωσσά μας»!!! Το σχόλιο του υφυπουργού έρχεται στον απόηχο των αλλεπάλληλων προκλήσεων της Άγκυρας.

Ανάλογες αντιδράσεις είχε προκαλέσει προ ημερών και δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Παρασκευόπουλου, ο οποίος ζήτησε να ανοίξει διάλογος προκειμένου να αποποινικοποιηθεί το αδίκημα για το κάψιμο της σημαίας, ενώ τάχθηκε με την προσέγγιση με το ΧΑ στο μέλλον.

Μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό παράλογων λεκτικών επιθέσεων, επί εθνικών θεμάτων, από στελέχη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έρχεται να προστεθεί και ένα δημοσίευμα, ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό σε σχέση με τα ενδιαφέροντα και την πραγματική ενασχόληση της σημερινής κυβέρνησης.
Έτσι, αποδεικνύεται πως οι κυβερνώντες έχουν δώσει ιδιαίτερο βάρος και καταβάλλουν σοβαρές προσπάθειες προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός κομματικού κράτους, αδιαφορώντας για το μέγεθος του υφιστάμενου κράτους, δηλαδή την ακεραιότητα της γεωγραφικής επικράτειας.

Στοιχεία που αποδεικνύουν την αύξηση του Κράτους (και δη του… κομματικού) προκύπτουν από την έρευνα του Ποταμιού, την οποία φέρνει στη δημοσιότητα το liberal.gr. Ειδικότερα, η κυβέρνηση δημιούργησε 121 νέους φορείς μέσα στο 2016, μόνο με 24 νόμους! Δηλαδή σε κάθε νόμο περιλαμβάνονταν περί τους πέντε (!) νέους φορείς.

Οι θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν φτάνουν κατ’ ελάχιστο τις 352, οι οποίες, βέβαια, μπορεί να είναι πολλαπλάσιες αφού μόνο για τις 86 από τις 121 νέες δομές αναφέρεται ρητά ο αριθμός τους. Σε ότι αφορά το κόστος μόνο εννέα (9) από τις 121 νέες δομές είναι μη αμειβόμενες, ενώ για τις υπόλοιπες το κόστος λειτουργίας είναι απροσδιόριστο και θα αποφασίζει κατά περίπτωση στο μέλλον ο εκάστοτε υπουργός, με κίνδυνο να δημιουργηθούν νέα ελλείμματα.

Όλα τα παραπάνω κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής Λάρισας του Ποταμιού Κώστας Μπαργιώτας κατά την ομιλία του ως εισηγητής στο νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας. Να σημειωθεί ότι η έρευνα έγινε από την ομάδα των επιστημονικών συνεργατών του Ποταμιού υπό τον γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Δείτε εδώ αναλυτικά το pdf.

Μετά από αυτά, γίνεται απολύτως κατανοητό πως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ενδιαφέρεται να μην χάσει κομματικές θέσεις για τοποθέτηση των δικών της ανθρώπων και αδιαφορεί παγερά για το εάν θα χαθούν κάποια ελληνικά νησιά. Και αυτό δεν αποτελεί ένδειξη έλλειψης σοβαρότητας, αλλά απόδειξη έλλειψης αγάπης προς την πατρίδα και την χώρα που, υποτίθεται, πως εκλέχθηκαν για να υπηρετούν...


Πληροφορίες από Skai και Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Σπυρίδωνος Τσάλλα

Ο σεβασμός στις συνήθειες ενός λαού αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την ελαχιστοποίηση του κόστους συναλλαγών και διαπραγματεύσεων, απογυμνώνοντας αδιέξοδα στο επίπεδο προθέσεων. Στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αρχή του βομβαρδισμού της Γερμανίας κάθε 50 χρόνια ίσως να αποτελεί ιστορική φράση με κάπως γραφικό, σήμερα, περιεχόμενο, όμως δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι η Γερμανία έχει ήδη δείξει το δρόμο τήρησης των επιθυμητών για αυτή ισορροπιών. Η αλλαγή του μίγματος του DIMEFIL, από το πολεμικό στο θεσμικό, έχει φέρει τους Συμμάχους στην ίδια ακριβώς θέση με αυτή που βρίσκονταν στον Β’ ΠΠ από τις ίδιες Δυνάμεις του Άξονα. Η απάντηση λοιπόν πρέπει να είναι αντίστοιχη.

Η οικονομική ατμομηχανή της ΕΕ, η βιομηχανία της Γερμανίας, μπορεί να ξαναζήσει μεγάλη άνθηση αν δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, οι οποίες βασίζονται στην αποκατάσταση της ιστορικής τάξης και ηθικής. Η Γερμανία μπορεί και πρέπει να εφαρμόσει ένα σχέδιο αποπληρωμής των οφειλών της προς την Ελλάδα. Το υψηλό επίπεδο Γερμανικού προγραμματισμού θα αποτελούσε εγγύηση για την αποτελεσματική εφαρμογή ενός συνδυασμού εκχώρησης περιουσιακών στοιχείων και φορολογικών εσόδων. Πρώτο βήμα θα αποτελούσε η μεταβίβαση των μετοχών στην Ελληνική Δημοκρατία των κρατικών εταιριών, κυρίως της τράπεζας KfW, και δευτερευόντως άλλων GmbH όπως της Flughafen Berlin Brandenburg, της SWK MOBIL, και της Staatliche Schlösser, Burgen und Gärten Sachsen gemeinnützige.

Αμέσως επόμενο βήμα θα αποτελούσε τη μεταβίβαση 125 Eurofighter, 75 Tornado, 300 Leo2, 200 Marder, 75 Puma, 250 GTK Boxer, 250 GMLRS, 250 PzH2000, 6 Type212, 3 Sachen, 6 P-3C, 30 NH90 και πλήθος άλλου μικρότερης αξίας εξοπλισμού, τον οποίο η Ελλάδα θα δεσμευτεί να αξιοποιήσει σε περίπτωση που η σύμμαχος Γερμανία βρεθεί σε κίνδυνο, με τους ίδιους όρους που η Γερμανία τον θα αξιοποιούσε αν η σύμμαχός της Ελλάδα βρισκόταν, αντιστοίχως, σε κίνδυνο.

Το επόμενο και τελευταίο βήμα θα ήταν η εκχώρηση φορολογικών εσόδων σε βάθος 99 ετών, με σκοπό την αποπληρωμή του εναπομείναντος χρέους έως το 1,5τρις ευρώ, προφανώς με χαμηλό, μη τοκογλυφικό επιτόκιο. Εάν και εφόσον κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό με τους υφιστάμενους φορολογικούς συντελεστές, θα μπορούσε να αποσταλεί τεχνική βοήθεια από την Ελλάδα, αποτελούμενη από όσους συμμετείχαν στις έως τώρα μνημονιακές συνταγές. Είναι βέβαιο ότι, σε αγαστή συνεργασία με τη Γερμανική κυβέρνηση, ένα πρόγραμμα προσαρμογής με λ.χ. αυξημένους φορολογικούς συντελεστές για φυσικά και νομικά πρόσωπα, καθώς και επιβολή φόρου διακράτησης ακινήτων, θα μπορούσε να συμφωνηθεί ούτως ώστε να αποφευχθεί η χρεωκοπία της Γερμανίας, ακόμα και αν αυτό προϋπέθετε, ως ένδειξη αλληλεγγύης, την παροχή δανείου με εγγύηση τα περιουσιακά στοιχεία της Γερμανίας χωρίς το δικαίωμα οιασδήποτε μορφής ασυλίας.

Σε αυτό το στρατηγικό πλαίσιο φιλίας και συνεργασίας, η Ελλάδα θα μπορούσε να προσφέρει χαμηλότοκα δάνεια στην εγχώρια Γερμανική βιομηχανία ούτως ώστε να έβαζε μπροστά τη διαδικασία παραγωγής του επιθυμητού επιπέδου πολεμικού υλικού και να βιώσει μια νέα εποχή άνθησης. Η ΕΕ, άλλωστε, είναι το κοινό μας σπίτι.

* O Σπυρίδωνας Τσάλλας Πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικής Μηχανικής & Ανάπτυξης
Δημοσιεύθηκε στην "Εστία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μπορεί να κατηγορήσει για πολλά κάποιος τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά όχι επειδή δεν έχει χιούμορ, και μάλιστα μαύρο. Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγήσει κάποιος τις δηλώσεις και τις ανακοινώσεις που κάνει τις τελευταίες ώρες, που όλες έχουν ως επιμύθιο ότι δεν πρόκειται να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές, γιατί δεν θέλει «να παραδώσει τη χώρα στους πρόθυμους»!

Και εννοεί ότι η επόμενη κυβέρνηση θα είναι υπάκουη στους πιστωτές, ενώ η ίδια σηκώνει το... λάβαρο της επανάστασης και τους λέει «όχι».
Προφανώς κάποιοι στο Μαξίμου κάνουν πλάκα ή μας έχουν περάσει για χαχόλους, που καταπίνουμε ό,τι μας σερβίρουν αμάσητο. Και μάλλον το κάνουν γιατί πλέον βλέπουν ότι έχουν απέναντί τους έναν λαό που δεν αντιδρά και δέχεται στωικά τις αποφάσεις που υπονομεύουν κάθε μέρα τόσο την ποιότητα όσο και το προσδόκιμο της ζωής του.

Αλήθεια, κύριοι του Μαξίμου, πιστεύετε στ' αλήθεια ότι δεν κάνετε εκλογές, γιατί δεν θέλετε να παραδώσετε τη χώρα στους πρόθυμους; Υπάρχουν άραγε πιο πρόθυμοι από εσάς στις επιταγές - διαταγές των δανειστών;
Υπάρχουν άραγε πιο πρόθυμοι από εσάς, που μέσα σε μια νύχτα μετατρέψατε το περήφανο «όχι» ενός ολόκληρου λαού, στο δημοψήφισμα, σε ταπεινωτικό «ναι»;
Υπάρχουν άραγε πιο πρόθυμοι από εσάς, που υπογράψατε την υποθήκευση ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας ενός ολόκληρου έθνους στο «κατοχικό ταμείο»;
Υπάρχουν άραγε πιο πρόθυμοι από εσάς, που πουλήσατε την «αριστερή» ψυχή σας στις αγορές, μόνο και μόνο για να κρατήσετε τα καλά της εξουσίας;

Γι' αυτό, αφήστε το παραμύθι ότι δεν κάνετε εκλογές επειδή δεν θέλετε να παραδώσετε τη χώρα στους πρόθυμους γιατί πιο πρόθυμους από εσάς δεν πρόκειται να βρουν οι πιστωτές.

Αυτή είναι η αλήθεια. Καμία άλλη κυβέρνηση δεν θα κατάφερνε να περνάει τις εντολές της τρόικας χωρίς να ανοίξει μύτη. Αυτή είναι η πραγματικότητα και γι' αυτό τους είστε χρήσιμοι. Εχετε ναρκώσει τον λαό σκορπώντας τρόμο περί του ότι έρχονται χειρότερα εάν πέσουν, ενώ τα χειρότερα είναι ήδη εδώ. Και καλό θα ήταν, αντί να στήνετε το δικό σας κράτος μεθοδικότατα, ελέγχοντας τους πυλώνες του, να πείτε έστω και τώρα την αλήθεια στους πολίτες.
Οτι δηλαδή δεν κάνετε ακόμη εκλογές γιατί: Πρώτα από όλα, δεν σας αφήνουν οι πιστωτές (διότι δεν έχετε τελειώσει τη δουλειά) και, δεύτερον, γιατί ξέρετε ότι θα τις χάσετε.

Θα είστε δεύτεροι και καταϊδρωμένοι όταν στηθούν οι κάλπες. Γι' αυτό, η μόνη απαίτησή σας προς τους πιστωτές είναι να μη σας βγάλουν το σωληνάκι με το οποίο σας κρατούν τεχνητά στην κυβέρνηση.
Η δυσαρμονία Βουλής και λαού είναι δεδομένη. ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. δεν έχουν την πλειοψηφία όσο και αν θέλουν να πείσουν ότι έχουν πλατιά λαϊκή εντολή.

Το μόνο που σας νοιάζει, κύριοι της κυβέρνησης, είναι να στήσετε το σχέδιο Β που έχετε στο συρτάρι, και αυτό δεν είναι άλλο από το να προκαλέσετε διπλές εκλογές, ώστε με την απλή αναλογική, που ψηφίσατε, να δημιουργήσετε νέες συμμαχίες που θα σας βολεύουν, για να επιστρέψετε από το παράθυρο, όταν βγείτε από την πόρτα της εξουσίας. Αλλά η Ιστορία έχει δείξει ότι όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου πέφτει ο ίδιος πρώτος μέσα. Αυτό μην το ξεχνάτε...

Νίκος Ελευθερόγλου
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με μια Τουρκία “εναντίον όλων”, έτοιμη να συγκρουσθεί με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και όλες τις ισχυρές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου... θέλει να συνδέσει την μοίρα της η Κυπριακή Δημοκρατία.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Του Κωνσταντίνου Γρίβα

Οι οπαδοί του Σχεδίου Ανάν παλαιότερα και του διάδοχου σχεδίου που βρίσκεται υπό συζήτηση σήμερα, συνηθίζουν κατά καιρούς να προβάλουν τον φιλοευρωπαϊσμό και φιλοδυτικισμό τους έναντι του περιοριστικού «εθνοκεντρισμού» όσων εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τα σχέδια αυτά.
Όμως, κατά την άποψη του γράφοντος, εκτός όλων των άλλων, εν κινδύνω σήμερα τίθεται και η θέση της Κύπρου στην Ε.Ε. αλλά και την ευρύτερη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Δύσης.
Συγκεκριμένα, θα ήταν αφελές να πιστεύαμε ότι οι πιέσεις για τη «Λύση» του Κυπριακού Ζητήματος δεν σχετίζονται με τους ευρύτερους σχεδιασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης γενικότερα.
Το πρόβλημα είναι ότι οι σχεδιασμοί αυτοί ενδέχεται να εκφράζουν μια διεθνή γεωπολιτική πραγματικότητα που ανήκει πια στο παρελθόν.
Κατά συνέπεια, μια «Λύση» του Κυπριακού με βάση τους προηγούμενους σχεδιασμούς, ενδέχεται να τοποθετήσει την «ενωμένη» Κύπρο σε ένα παρωχημένο γεωπολιτικό πλαίσιο που δεν θα εκφράζει πλέον τις στοχοθετήσεις των μεγάλων Δυτικών δυνάμεων.
Άρα, εκτός όλων των άλλων κινδύνων που προκύπτουν σε περίπτωση επίτευξης συμφωνίας με τον τρόπο που αυτή προετοιμάζεται, ενδέχεται να τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο και η θέση της Κύπρου στην Ευρώπη και τον ευρύτερο Δυτικό Κόσμο.
Αυτός ο κίνδυνος προκύπτει από τη μετατροπή του διεθνούς συστήματος από μονοπολικό σε πολυπολικό. Δηλαδή, από έναν κόσμο όπου τον έλεγχο ασκούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, περνάμε σταδιακά σε έναν άναρχο κόσμο, στον οποίο διεσπαρμένοι πόλοι ισχύος κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους ώστε να πετύχουν μια όσο το δυνατόν καλύτερη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα.
Ένας από αυτούς τους πόλους ισχύος είναι και η Τουρκία. Και μάλιστα ένας από τους πιο φιλόδοξους. Σε αντίθεση με ότι συνήθως αναφέρεται, η Τουρκία δεν φαίνεται να αρκείται στη θέση της «Περιφερειακής Δύναμης». Αντιθέτως, επιδιώκει να πλασαριστεί ως μια από τις ευρασιατικές δυνάμεις πρώτης γραμμής, θεωρώντας ότι βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία.
Είναι αναπόφευκτο ότι αυτός ο νέος της ρόλος τη φέρνει σε μια εν δυνάμει ανταγωνιστική θέση τόσο με τη Ρωσία όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και με τοπικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, όπως είναι το Ιράν, το Ισραήλ και η Αίγυπτος.
Βέβαια, αυτήν τη στιγμή καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, απειλώντας να κινηθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να εξασφαλίζει την αμήχανη υποστήριξη και των δύο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τις μακροχρόνιες ανταγωνιστικές σχέσεις με τις χώρες αυτές.
Κοντολογίς, τα μακρόπνοα συμφέροντα τόσο της Ουάσιγκτον όσο και της Μόσχας έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ύπαρξη μιας αυτόνομης, ισχυρής και υπερφιλόδοξης Τουρκίας που έχει τις δικές της στοχοθετήσεις.
Επίσης, μια Τουρκία που θα έχει μετατραπεί στην κυρίαρχη δύναμη της περιοχής περιορίζει δραστικά τις δυνατότητες τόσο του Ιράν όσο και της Αιγύπτου να αναγορευθούν σε περιφερειακές δυνάμεις, ενώ παρόμοια εξέλιξη προκαλεί σοβαρές ανησυχίες και στο Ισραήλ. Το τελευταίο, ναι μεν επιδιώκει μια εξομάλυνση των σχέσεών του με την Τουρκία, όμως σε περίπτωση τουρκικού γεωπολιτικού «γιγαντισμού» κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια ετεροβαρή σχέση «αναγκαστικής φιλίας» και να τεθεί υπό την άτυπη σφαίρα επιρροής της Άγκυρας.
Επιπροσθέτως, η μετατροπή της Τουρκίας σε μια από τις κύριες δυνάμεις ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος καθιστά μη επιθυμητή από πλευράς της και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν θεωρήσουμε ότι υπήρχε παρόμοια πιθανότητα.
Η εξέλιξη αυτή αφήνει ανεξέλεγκτα και τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω αλλά και με πολλές από τις ευρωπαϊκές χώρες ξεχωριστά.
Εν κατακλείδι, προκύπτει η πιθανότητα εμφάνισης μιας Τουρκίας «εναντίον όλων». Μιας Τουρκίας έτοιμης να συγκρουστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και όλες τις ισχυρές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Και με αυτήν την Τουρκία θέλει να συνδέσει τη μοίρα της η Κυπριακή Δημοκρατία διαμέσου του συζητούμενου σχεδίου «Λύσης». Γιατί αυτό θα συμβεί ακόμη και αν η τουρκική πλευρά καλύψει όλους τις ελληνοκυπριακές απαιτήσεις.
Όποιοι και αν είναι οι συμφωνηθέντες όροι, σε περίπτωση συμφωνίας η Κυπριακή Δημοκρατία θα προχωρήσει σε γεωπολιτική σύζευξη με την Τουρκία.
Για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω, το ενδεχόμενο αυτό θα είναι καταστροφικό και όσον αφορά τη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρώπη και τον Δυτικό Κόσμο γενικότερα. Η Κύπρος θα τεθεί υπό τη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας και θα χρησιμοποιηθεί ως εξάρτημα επιβολής των στρατηγικών της επιδιώξεων έναντι των άλλων χωρών της περιοχής αλλά και της Ρωσίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης.
Και προσέξτε, αναφέρομαι στην Τουρκία γενικώς και όχι στην «Τουρκία του Ερντογάν». Γιατί οι καταστάσεις τις οποίες εξετάζουμε είναι απρόσωπες συνέπειες ευρύτερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων και όχι προσωπικές επιλογές των όποιων κυβερνώντων.
Όπως και να ‘χει, ακόμη και υπό τις ιδανικότερες συνθήκες, σε περίπτωση υπογραφής συμφωνίας, ένα μικρό γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή η Κύπρος, θα «κουμπώσει» πάνω σε ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή την Τουρκία. Και κατά κανόνα, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, αργά ή γρήγορα, θέτει υπό τον έλεγχό του το μικρότερο και του επιβάλλει τις δικές του στοχοθετήσεις και σχεδιασμούς. Και οι σχεδιασμοί της Άγκυρας ενδέχεται να τη φέρουν σε τροχιά σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, τη Ρωσία καθώς και με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω και με πολλά επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη. Τόσο απλά.
Ιδιαίτερα δε μέσα στην Ε.Ε., μια «ενωμένη» Κύπρος, που θα έχει προκύψει μετά την όποια συμφωνία με την τουρκική πλευρά, μπορεί να θεωρηθεί από πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως Δούρειος Ίππος μιας Τουρκίας, η οποία θα έχει απωλέσει πλέον οριστικά και αμετάκλητα την «ευρωπαϊκή της προοπτική», με αποτέλεσμα να περιθωριοποιηθεί αν όχι να εξοβελιστεί από την Ένωση.
Βέβαια, στις παραπάνω υποθέσεις μπορεί κάποιος να αντιτάξει ορισμένες πολύ λογικές αντιρρήσεις. Η πρώτη εξ αυτών είναι ότι από τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να στηρίζουν με πάθος την Τουρκία δεν φαίνεται να υπάρχει θέμα σύγκρουσης μαζί της. Στην πραγματικότητα όμως, αυτή η ταύτιση με την Άγκυρα κρύβει περισσότερο φόβο παρά σύγκλιση συμφερόντων από πλευράς της Ουάσιγκτον. Πολύ απλά, οι Αμερικανοί δεν έχουν αυτήν τη στιγμή την πολυτέλεια να συγκρουστούν με την Τουρκία και δείχνουν να έχουν εγκλωβιστεί σε μια ταπεινωτική πολιτική «αναγκαστικής συμμαχίας». Όμως, το γεγονός αυτό δεν αναιρεί τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες των δύο χωρών. Αντιθέτως, σε βάθος χρόνου τα επιδεινώνει.
Και εδώ προκύπτει το ερώτημα ότι αν όντως είναι έτσι τα πράγματα, γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να πιέζουν προς την κατεύθυνση της «Λύσης» και της συνεπακόλουθης γεωπολιτικής σύζευξης Τουρκίας και Κύπρου;
Η απάντηση είναι εύκολο να δοθεί αν αποδεχθούμε ότι παρόμοιες στρατηγικές αποτελούν σωρευτικό προϊόν της εργασίας πολύπλοκων γραφειοκρατικών δομών για πολλά χρόνια με αποτέλεσμα να αποκτούν τη δική τους δυναμική και δύσκολα να αντιστρέφονται.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτό συνήθως δεν είναι πρόβλημα, δεδομένου ότι οι μακρόπνοοι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί των μεγάλων δυνάμεων σπάνια αλλάζουν ριζικά σε διάστημα μερικών ετών. Όμως, οι σημερινές συνθήκες δεν είναι φυσιολογικές. Και αυτό γιατί βρισκόμαστε σε μια εποχή έντονων και ριζικών αλλαγών όχι μόνο στη μορφή αλλά και στις ίδιες τις δομές του Διεθνούς Συστήματος και η πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων δεν έχει ακόμη προλάβει να προσαρμοστεί σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα.
Με άλλα λόγια, η πορεία «επίλυσης» του Κυπριακού είναι πιθανόν ότι εξελίσσεται λόγω της κεκτημένης ταχύτητας που είχε αποκτήσει από το παρελθόν χωρίς να έχει πια σχέση με τη νέα πραγματικότητα.
Αν λοιπόν για την Ουάσιγκτον του κοντινού παρελθόντος θα ήταν θετική μια «επίλυση» του Κυπριακού που θα έθετε την Κύπρο σε μια φάση στενής συνεργασίας με την Άγκυρα, δεν ισχύει κατ’ ανάγκη το ίδιο και για μια Ουάσιγκτον του κοντινού μέλλοντος. Αντιθέτως, οι Ηνωμένες Πολιτείες μάλλον θα έβλεπαν με φόβο μια υπερενισχυμένη Τουρκία που θα προέκυπτε μετά την «επίλυση» του Κυπριακού γιατί θα καθίστατο ακόμη πιο ανεξέλεγκτη από αυτές.
Το πρόβλημα είναι ότι μεταξύ της Ουάσιγκτον του παρελθόντος και αυτής του μέλλοντος υπάρχει η Ουάσιγκτον του παρόντος. Η οποία δεν δείχνει να έχει συγκροτημένη στρατηγική. Και αυτό γιατί βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση και αναφέρομαι σε κάτι πολύ ευρύτερο από την αλλαγή του Προέδρου.
Εν κατακλείδι, θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο ότι η Ιστορία έχει κάνει άλμα και οι βραδυκίνητοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί γεωπολιτικού σχεδιασμού της Δύσης δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Σε αυτό το κενό μεταξύ του κόσμου που φεύγει και του κόσμου που έρχεται έχει εγκλωβιστεί και η Κύπρος. Και είναι δική της ευθύνη να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Δεν θα πάρει διαταγές για να αλλάξει πορεία γιατί αυτήν τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας για να τις δώσει.
Βρισκόμαστε σε μια έντονα μεταβατική περίοδο, από αυτές που σπάνια εμφανίζονται στην Ιστορία. Σε αυτόν τον ακραία ρευστό κόσμο δεν υπάρχει η πολυτέλεια του να ταυτιστείς με κάποιον ισχυρό παράγοντα και να περιμένεις τις εντολές του, γιατί και αυτός βρίσκεται σε σύγχυση. Αντιθέτως, θα πρέπει να αναγνώσεις το μέλλον όσο πιο ρεαλιστικά μπορείς και να αναλάβεις πρωτοβουλίες ώστε να πάρεις τις σωστές αποφάσεις. Γιατί, σε παρόμοιες περιόδους, όπου χτίζονται οι βάσεις για τις ιστορικές εξελίξεις του μέλλοντος, αν πάρεις τις λάθος αποφάσεις οι συνέπειές τους θα σε ακολουθούν για δεκαετίες, αν όχι αιώνες. Και η γεωπολιτική σύζευξη με μια αυτονομημένη Τουρκία θα ήταν μια λάθος απόφαση επικών διαστάσεων.
(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σε ένα εντυπωσιακό κήρυγμα στην 32η συγκέντρωση δημάρχων από όλη την Τουρκία, ο Τούρκος πρόεδρος, Ταιγίπ Ερντογάν, ουσιαστικά κήρυξε την Τουρκία σε κατάσταση πολεμικής σύγκρουσης με τους εχθρούς του τουρκικού έθνους, καλώντας τους πολίτες σε πολεμική επιφυλακή και πολεμική επιστράτευση για την σωτηρία της πατρίδας.

Ο Τούρκος πρόεδρος σε ένα κρεσέντο απειλών επικαλούμενος τον Εθνικό Όρκο, «Misak ı Milli», που προέβλεπε την Μοσούλη, την βόρειο Συρία την Δυτική Θράκη ακόμα και την Θεσσαλονίκη εντός Τουρκίας, επιτέθηκε κατά όλων των υποτιθέμενων εχθρών της Τουρκίας, όπως το κουρδικό ΡΚΚ, το ισλαμικό DAEŞ, το δίχτυο του Φετουλάχ Γκιουλέν, τις αριστερές οργανώσεις όπως το DHKP-C που δρα κυρίως στον Πόντο, ενώ δεν παρέλειψε να καταδικάσει και την Ευρώπη ότι στηρίζει τους τρομοκράτες που δρουν στο τουρκικό έδαφος.

Προχωρώντας ο Ερντογάν ουσιαστικά αναγγέλλει στρατιωτικό νόμο σε όλη την τουρκική επικράτεια την οποία, όπως υποστήριξε, απειλεί άμεσα η τρομοκρατία και οι διάφοροι εχθροί της Τουρκίας, παίρνοντας ειδικές εξουσίες και στην πραγματικότητα καταργώντας το τούρκικο σύνταγμα το οποίο άλλωστε από καιρό έχει καταργήσει, για να αποκτήσει ντεφάκτο τις εξουσίες που επιδιώκει με την λεγομένη συνταγματική μεταρρύθμιση.

Η κίνηση αυτή του Ερντογάν έρχεται μετά το τελευταίο τρομοκρατικό χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη που αποδόθηκε στους Κούρδους, αλλά υπάρχουν υπόνοιες ακόμα και για σχεδιαζόμενη προβοκάτσια για την προώθηση των απολυταρχικών σχεδίων του Τούρκου προέδρου.

Όπως φαίνεται το “παιχνίδι” με την Τουρκία έχει αρχίσει και “χοντραίνει” επικίνδυνα, καθώς η οικονομία καταρρέει, ο λαός είναι κουρασμένος από τα πολλά μέτωπα που άνοιξε η αλαζονεία του Τούρκου προέδρου, ενώ ο ίδιος προσπαθεί να φανατίζει με κάθε μέσο τους οπαδούς του για να είναι έτοιμοι για όλα για όλα…

Σε όλη αυτή την εκρηκτική κατάσταση η προσοχή μας και η ετοιμότητα μας θα πρέπει να είναι αυξημένη, καθώς όλα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όσοι λένε συχνά ότι οι άνθρωποι είναι πάνω από τους αριθμούς συνήθως αποφεύγουν να μιλήσουν για την αλήθεια που κρύβουν οι αριθμοί και για τις ανθρώπινες τραγωδίες, τις οποίες προκαλούν οι πολιτικές που εφαρμόζουν.

Στα εφήμερα λόγια της κατασκευής προεκλογικών παραδείσων ο άνθρωπος πρωταγωνιστεί και οι αριθμοί είναι τα εργαλεία των δανειστών, που αναμένεται να κατατροπωθούν από τη «φιλολαϊκή» ηγεσία.

Μετά τις εκλογές οι αριθμοί που φανερώνουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση είναι «προπαγάνδα» και οι πιστωτές δεν κατατροπώνονται, αλλά εξυπηρετούνται. Ακόμη και όταν ζητούν πράγματα που δεν μπορούν να προκύψουν ούτε με... θαύμα!

Οι αριθμοί, λοιπόν, μας βοηθούν να καταλάβουμε πόσο αφόρητες είναι οι συνέπειες της άτακτης χρεοκοπίας της ελληνικής κοινωνίας, η οποία συνθλίβεται μέσα στις μυλόπετρες των Μνημονίων. Η εφημερίδα «δημοκρατία» σε άρθρο της παρέθεσε τα στατιστικά τρόμου που αφορούν την ανεργία. Μεταξύ αυτών αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αρνητικό ρεκόρ πενταετίας σημειώθηκε τον Νοέμβριο στην αγορά εργασίας, καθώς -σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ- μέσα σε έναν μήνα χάθηκαν επιπλέον 37.667 θέσεις απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα. Συγκεκριμένα, τον περασμένο μήνα καταγράφηκαν 157.385 προσλήψεις, έναντι 195.052 αποχωρήσεων, γεγονός που οδήγησε στις υπηρεσίες ανεργίας του ΟΑΕΔ 37.667 υπαλλήλους.

Ο φετινός Νοέμβριος κινήθηκε σε χειρότερα επίπεδα από τον περσινό, καθώς το 2015 είχαν χαθεί 24.674 εργασίας, το 2014 έγιναν 20.331 περισσότερες απολύσεις, το 2013 χάθηκαν 17.214 θέσεις και το 2012 34.138 θέσεις εργασίας».

Φυσικά, η εξέλιξη του ελληνικού δράματος, αν δεν αλλάξουν άρδην τα πράγματα, δεν πρόκειται να είναι καλύτερη από την τωρινή κατάσταση. Η συνταγή δεν σώζει, αλλά σκοτώνει τον ασθενή. Δεν πρόκειται να έρθει ανάπτυξη με σκληρή λιτότητα και ανελέητη φοροεπιδρομή. Δεν πρόκειται να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας μέσω της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Δεν πρόκειται να ανακάμψει η οικονομία με την επιβολή μέτρων που θα γονάτιζαν ακόμη και το πιο εύρωστο κράτος.

Η σωτηρία της χώρας και των πολιτών έχει ως προϋπόθεση την απαλλαγή από τον βρόχο της ανεργίας και της αντιλαϊκής πολιτικής!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με τα χρονικά περιθώρια να στενεύουν και με την δημιουργηθείσα πεποίθηση ότι κάτι άσχημο συμβαίνει με τις διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη - Ακκιντζί, ο πολιτικός κόσμος της Κύπρου, και εχθές η Ιερά σύνοδος, προβληματίζονται σοβαρά. Ο δε Αναστασιάδης, φαίνεται πως έχει καταληφθεί από πανικό, τώρα που αντιλαμβάνεται τι τον σπρώχνουν να υπογράψει, και προβαίνει σε ακατανόητες δηλώσεις.

Προχθές, οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων της Κύπρου φάνηκαν αποφασισμένοι να βρεθούν κι αυτοί στην Γενεύη, για να παρακολουθήσουν εκ του σύνεγγυς την πορεία των συζητήσεων. Το είχαν απαιτήσει και τον προηγούμενο μήνα, αλλά ο Ν. Αναστασιάδης δεν αποδέχθηκε το αίτημά τους. Τα διαδραματισθέντα όμως κατ’ αυτό το διάστημα, δεν αφήνουν περιθώρια να παρακολουθούν από την Λευκωσία, αυτά που θα υπογράψει ο Ν. Αναστασιάδης.

Δεν το έχω κρύψει, πως από την πρώτη στιγμή της εκλογής του στην προεδρία της Κύπρου, είχα κακό προαίσθημα, το οποίο διαχέεται στα σημειώματά μου. Δεν ήταν μόνον οι πληροφορίες από εξέχοντες Κυπρίους, αλλά αφενός ποτέ δεν υπήρξε μια επαρκής εξήγηση πώς συμβαίνει να εξακολουθεί να βρίσκεται στην ηγεσία ενός κόμματος ένας πολιτικός που οδηγούσε, για περισσότερα από 10 χρόνια, το κόμμα του σε ήττες. Ποια σκοπιμότητα τον διατηρούσε σ’ αυτήν την θέση;

Αλλά, κυρίως, δεν λησμονώ πως ο Ν. Αναστασιάδης ήταν ο μόνος πολιτικός στην Κύπρο (στην Ελλάδα είχε αρκετούς συνοδοιπόρους) που υποστήριζε με ασίγαστο πάθος το Σχέδιο Ανάν, από την θέση του ισχυρού στελέχους του ΔΗΣΥ. Και παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ε/κ το απέρριψε, ο ίδιος δεν μετέβαλε στάση, και συζητά τώρα ένα Σχέδιο με άλλη ονομασία, αλλά της ίδιας ουσίας.
Τον βαθύτατο προβληματισμό και τις έντονες ανησυχίες τους για τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας -σε σχέση με τη διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο-, εκφράζουν τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου και καλούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη να παραστεί ενώπιον της Ολομέλειας της Ιεράς Συνόδου για να ενημερώσει και να απαντήσει στις ερωτήσεις των μελών της.

Σε ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής αναφέρεται ότι η Ιερά Σύνοδος συνήλθε σήμερα σε έκτακτη συνεδρία, υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου και ασχολήθηκε με τις τρέχουσες εξελίξεις στο Κυπριακό. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε όπως ο Αρχιεπίσκοπος έλθει σε επαφή με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας «με την παράκληση να παραστεί ενώπιον της Ιεράς Συνόδου, για να ενημερώσει την ολομέλεια της, για τις τρέχουσες εξελίξεις του εθνικού μας θέματος και δεχθεί τις ερωτήσεις ενός εκάστου των μελών της Συνόδου».

Ο Κύπριος Πρόεδρος, δεχόμενος πυρά από όλες τις κατευθύνσεις, και χωρίς συμμάχους -εκτός από το ΑΚΕΛ και τον ξένο παράγοντα- προβαίνει σε παρατηρήσεις ανιστόρητες, αλλά που δείχνουν και παντελή άγνοια των επιπτώσεων από μια συμφωνία τουρκοποίησης του νησιού, και επί ποίων θα παρατηρηθούν.
Αναφέρθηκε και στην ομιλία που έκανε στο μνημόσυνο του Τάσου Παπαδόπουλου, ο καθηγητής του Παντείου, Άγγελος Συρίγος, λέγοντας πως δεν μπορεί να ακούει παραινέσεις από "επισκέπτες πατριώτες":
«Θέλω να παρακαλέσω, όσους επισκέπτονται εξ Ελλάδος την Κύπρο», ανέφερε, «και δεν αναφέρομαι στην υπεύθυνη κυβέρνηση της Ελλάδας, ότι δεν είναι το δικό τους χωριό, η δική τους κωμόπολη, η δική τους περιοχή που είναι υπό κατοχή.
Ο πατριωτισμός από καθέδρας δεν χρειάζεται γιατί έχουμε βιώσει και έχουμε πληρώσει για αυτό τον πατριωτισμό, μέσα από τα συνθήματα που εύηχα ακούγονται. Στο τέλος το κόστος αυτοί που το πληρώνουν δεν είναι οι επισκέπτες εξ Ελλάδος ή οι επισκέπτες από οποιαδήποτε άλλη χώρα, αλλά οι Κύπριοι πολίτες και ιδιαίτερα ο κυπριακός Ελληνισμός».


Λάθος, κύριε Αναστασιάδη! Το κόστος θα το πληρώσουν όλοι οι Έλληνες. Οι ζώντες και οι επόμενοι. Το πρόβλημα δεν είναι αμιγώς κυπριακό, αλλά πρωτίστως ελληνικό. Και της Κύπρου, και της Ελλάδας. Δεν έχει πληρώσει μόνον η Κύπρος τα εγκληματικά λάθη των Ελλαδιτών. Αλλά και οι Ελλαδίτες έχουν πληρώσει την φιλαρχία του Μακαρίου και την αντιδυτική του στάση. Και λόγω του Κυπριακού, βρέθηκαν οι Τούρκοι στο Αιγαίο (από την άφρονη ενέργεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή να βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, το οποίο ανέθεσε στην Τουρκία επιχειρησιακό ρόλο στις θάλασσές μας).

Από κοινού, Αθήνα και Λευκωσία, έχουν χρέος να φέρουν συμφέρουσα συμφωνία για τον ελληνισμό, ή καμιά συμφωνία. Και οι δύο κυβερνήσεις θα πιστωθούν ή θα χρεωθούν από το αποτέλεσμα (μήπως είναι κι αυτός ένας λόγος που θέλει να δραπετεύσει από την εξουσία ο Α. Τσίπρας;)

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Πρωθυπουργός μεταβαίνει στις Βρυξέλλες με διάθεση για «πολιτική διαπραγμάτευση» την οποία κανείς άλλος δεν θέλει. Παγιδευμένος στις αξιώσεις του, στήνει ένα σκηνικό αναθέρμανσης παθών στο στρατόπεδο του «όχι», με το βλέμμα σε κάλπες. Αλλά αυτές ίσως να στηθούν για νέο δημοψήφισμα!

Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

Κατά την περιγραφή του Μαξίμου ο Αλέξης Τσίπρας σήμερα, Τετάρτη το πρωί «θα εργαστεί» από το γραφείο του στη Θεσσαλονίκη – δηλαδή θα επισκεφτεί κάποια σχολεία, ή «σχολειά» όπως θέλει να τα τονίζει ο λαϊκός Πρωθυπουργός. Αλλά κάπου εκεί τελειώνουν τα ωραία και αφήνουμε πίσω και τα γέλια με τον «μπούλη» στη Νίσυρο. Αργά το μεσημέρι, μετά την «εργασία» του στη Θεσσαλονίκη ο κ. Τσίπρας αναχωρεί για Βρυξέλλες, όπως έγραφε το σημείωμα του Μαξίμου. Και εκεί κάπου ξεκινούν τα δύσκολα. Τα πολύ δύσκολα.

Κάποιοι σε όλα αυτά –στα περί πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και κυρίως την Ανγκελα Μέρκελ καθώς και στη συνοδευτική τους ρητορική– βλέπουν μια αντανάκλαση της δραματικής περιόδου της διαπραγμάτευσης του 2015, η οποία οδήγησε στο δημοψήφισμα. Εξ ου και η συζήτηση για πολιτικές εξελίξεις στο επόμενο διάστημα στην Ελλάδα, εξελίξεις που οι περισσότεροι τις μεταφράζουν σε μια απλή και συνηθισμένη λέξη: «εκλογές».

Ο κ. Τσίπρας θα βρίσκεται από το απόγευμα της Τετάρτης στις Βρυξέλλες για τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε ένα περιβάλλον που αυτή τη φορά –ή και αυτή τη φορά– δεν θα είναι καθόλου φιλικό για τον ίδιον και και την χώρα: Η διαπραγμάτευση για το πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας για μία ακόμη φορά καρκινοβατεί, η κυβέρνηση επαναφέρει πάλι τα περί «κόκκινων γραμμών», ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επαναφέρει από την πλευρά του και επανειλημμένα την απειλή του Grexit, ενώ οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα (βλ. Κυπριακό) τρέχουν με καταιγιστικούς ρυθμούς, με την ελληνική κυβέρνηση μάλλον σε ρόλο παρατηρητή.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο Πρωθυπουργός, όπως περιγράφει πάλι ο επικοινωνιακός μηχανισμός του Μαξίμου μεταβαίνει στις Βρυξέλλες με διάθεση να κάνει μία «πολιτική διαπραγμάτευση».

Το πρόβλημα όμως σε αυτό το κυβερνητικό αφήγημα δεν είναι η «διάθεση» του κ. Τσίπρα· είναι οι διαθέσεις των άλλων. Και κανείς δεν μοιάζει να έχει παρόμοιες επιθυμίες για μια ακόμη πολιτική διαπραγμάτευση με τον έλληνα Πρωθυπουργό.

Το πρόβλημα είναι το καταραμένο το timing. Οι συμμαχίες του κ. Τσίπρα εντός της Ενωσης βρίσκονται σε αποδρομή: ο Φρανσουά Ολάντ μπορεί απλά να υψώνει το ποτήρι με το κρασί σε προπόσεις με τον Προκόπη Παυλόπουλο και να προβαίνει σε ευχολόγια για τη στήριξη των Ευρωπαίων προς την Αθήνα αλλά λίγοι του δίνουν πια σημασία, ενώ στην Ιταλία ο κολλητός Ματέο Ρέντσι έχει ήδη πάει σπίτι του και ο νέος Πάολο Τζεντιλόνι είναι για την Ελλάδα ένας άγραφος χάρτης. Την ίδια ώρα, το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί έπειτα από το πρόσφατο Εurogroup, –που υποτίθεται ότι ήταν «εθνική επιτυχία» αλλά τελικά μάθαμε πως «φύγαμε θυμωμένοι»– και μετά την αρθρογραφία του επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ Πόουλ Τόμσεν, διόλου ευνοϊκό είναι για την ελληνική κυβέρνηση.

Τι έχει μείνει στον κ. Τσίπρα; Η καγκελάριος Μέρκελ με την οποία συναντάται την Παρασκευή. Ισως να μην είναι τυχαίο ότι η πηγή πληροφόρησης που έστειλε την Τρίτη μήνυμα προς το Μαξίμου να μην παίξει «το χαρτί των εκλογών» ήταν το πρακτορείο ΜΝΙ, το οποίο έχει άριστη (έως προνομιακή) γραμμή επικοινωνίας με Βερολίνο και Φρανκφούρτη.

Ομως τώρα ο κ. Τσίπρας μοιάζει να έχει παγιδευτεί στις αξιώσεις και στη ρητορική του. Χαρακτηρίζει το ΔΝΤ «ανόητους τεχνοκράτες», απαιτεί άμεση ολοκλήρωση της αξιολόγησης και ένταξη της χώρας στο QE της ΕΚΤ, μιλάει για «κόκκινες γραμμές», μοιράζει το όποιο πλεόνασμα χωρίς να έχει ενημερώσει τους δανειστές.

Ανθρωποι που είναι σε θέση να γνωρίζουν τις αντοχές της κυβέρνησης, επισημαίνουν ότι ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτόν μοιάζουν να καλλιεργούν ένα σκηνικό αναθέρμανσης των παθών στο στρατόπεδο του «όχι» του δημοψηφίσματος του 2015.

Κατά τις ίδιες πηγές, η στρατηγική της κυβέρνησης ενδέχεται να περιλαμβάνει ένα ριψοκίνδυνο σχεδιασμό: είτε την προκήρυξη εκλογών στις αρχές του έτους, λόγω άρνησης ή (και) αδυναμίας της να προχωρήσει στην υιοθέτηση των μέτρων που θα έχουν καθοριστικό πολιτικό κόστος, αλλά με πρόφαση τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα, είτε την προσφυγή σε ένα νέο δημοψήφισμα, με τις ίδιες αφορμές.

Το σενάριο ενός νέου δημοψηφίσματος έχει δύο σημαντικά πλεονεκτήματα για την κυβέρνηση.

Πρώτον η απειλή διεξαγωγής του μπορεί να φοβίσει πραγματικά τους Ευρωπαίους που μετά την Ιταλία –και εν όψει των εκλογών σε Γαλλία, Ολλανδία και Γερμανία– δεν επιθυμούν μια ακόμα αποσταθεροποίηση.

Δεύτερον σε αντίθεση με τις γενικές εκλογές, στην περίπτωση του δημοψηφίσματος το ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται αυτομάτως πολύ ευρύτερο: ενώ οι δημοσκοπήσεις περιορίζουν το κυβερνών κόμμα στο 20%, ένα νέο δημοψήφισμα με θέμα τη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους θα επαναφέρει την απήχησή του στη δεξαμενή του 62% του «όχι» του 2015· μια δεξαμενή που είχε ως γνωστόν απ’ όλα: και (προμνημονιακό) ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξ. Ελληνες και βεβαίως Χρυσή Αυγή (είδες ο Ν. Παρασκευόπουλος;). Αλλωστε ο κ. Τσίπρας το είπε, δεν θα παραδώσει την «εξουσία στους πρόθυμους».

Η εκδοχή αυτή συνδυάζεται και με εκτιμήσεις κάποιων που επικαλούνται κυβερνητικές πηγές, ότι η πιθανή ημερομηνία μίας προσφυγής στις κάλπες θα είναι η 19η Φεβρουαρίου, επειδή τότε θα έχουν διαφανεί οι (αρνητικές) εξελίξεις στα εθνικά θέματα και την οικονομία. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, μία ενδεχόμενη ημερομηνία για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Κύπρο για το σχέδιο ενδεχόμενης συμφωνίας τοποθετείται στο πρώτο τρίμηνο του 2017.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μίλησε για πρώτη φορά μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου

Συγκίνηση και δέος προκαλεί το θαύμα που εξιστόρησε ο μοναχός Γαβριήλ από τη Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Ορους για έναν 18χρονο μουγκό, ο οποίος μίλησε για πρώτη φορά στη ζωή του μόλις βρέθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου!
Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο νεαρός είχε πρόβλημα ομιλίας, αλλά, όταν βρέθηκε στο Αγιον Όρος και προσκύνησε τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου, άρχισε να μιλάει καθαρά! Το συγκλονιστικό γεγονός περιέγραψε καθηλώνοντας τους πιστούς ο μοναχός, ευρισκόμενος στην Καλαμαριά κατά την υποδοχή του αντιγράφου της θαυματουργής εικόνας.

Ο μοναχός Γαβριήλ εκπροσωπούσε τον ηγούμενο της μονής Δοχειαρίου, αρχιμανδρίτη Γρηγόριο, ο οποίος έδωσε την ευλογία του για να μεταφερθεί το ιερό αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας στην Καλαμαριά στις αρχές Δεκεμβρίου.
Μέσα στον κατάμεστο ναό ο γέροντας μίλησε για τη θαυματουργή εικόνα και περιέγραψε ένα θαυμαστό γεγονός. Σύμφωνα με όσα είπε, ο 18χρονος Σκοπιανός από την πόλη Στρώμνιτσα, που αντιμετώπιζε πρόβλημα ομιλίας, έμαθε για την Ιερά Μονή Δοχειαρίου και θέλησε να την επισκεφθεί για να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου. Αυτός που του μίλησε για την εικόνα ήταν ένας γνωστός της οικογένειάς του από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος τον βοήθησε να φτάσει στο περιβόλι της Παναγιάς. Συνοδευόμενος από τον πατέρα του, ο νεαρός, που δεν είχε μιλήσει ποτέ στη ζωή του και έβγαζε μόνο άναρθρες κραυγές, έφτασε στο μοναστήρι στα τέλη Νοεμβρίου.

«Εκεί τον υποδέχθηκε ο μοναχός Γαβριήλ, ο οποίος είναι προσμονάριος, δηλαδή έχει το διακόνημα να υποδέχεται προσκυνητές και να κάνει παρακλήσεις στην Παναγία όταν του το ζητούν. Ο μοναχός δέχθηκε τον πατέρα και τον γιο του, ο οποίος δεν μιλούσε καθόλου. Οση ώρα έκανε παράκληση ο Γαβριήλ, ο πατέρας του νεαρού έκλαιγε. Μόλις τελείωσε ο μοναχός, ο γιος κοίταξε τον πατέρα του και του είπε με καθαρή φωνή: “Πατέρα, μην κλαις”! Αν και δεν μιλούσε πριν φτάσει στο μοναστήρι, στη συνέχισε άρχισε να ομιλεί κανονικά!» περιέγραψε συγκλονισμένος ο μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος, ο οποίος ήταν παρών στην υποδοχή της εικόνας και άκουσε το κήρυγμα του μοναχού Γαβριήλ.

Την εξιστόρηση του θαύματος άκουσαν και οι εκατοντάδες πιστοί που υποδέχθηκαν την ιερή εικόνα στην κεντρική πλατεία της πόλης και τη συνόδευσαν με πομπή στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Αρετσού, όπου ενθρονίστηκε από τον μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς. Οπως αναφέρουν εκκλησιαστικοί κύκλοι, η εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου έχει κάνει πολλά θαύματα, ωστόσο τα περισσότερα βλέπουν σπάνια το φως της δημοσιότητας, καθώς δεν είναι στις προθέσεις της εκκλησίας να τα δημοσιοποιεί.

Από το 1563 «ακούει γρήγορα τους πιστούς»

Η τοιχογραφία της Παναγίας της Γοργοεπηκόου (ονομάζεται έτσι επειδή «ακούει γρήγορα τους πιστούς»), που φυλάσσεται από το 1563 στη Μονή Δοχειαρίου, είναι η γνωστότερη θαυματουργή εικόνα του Αγίου Oρους αμέσως μετά την Παναγία την Πορταΐτισσα της Μονής Ιβήρων και την Παναγία «Aξιον Εστί».
Το 1646 ένας μοναχός, ονόματι Νείλος, περνούσε μπροστά από την εικόνα κρατώντας αναμμένα δαδιά. Μια βραδιά άκουσε μια φωνή να του λέει: «Μην περνάς από εδώ και μαυρίζεις τον τόπο με καπνό»! Ο μοναχός δεν έδωσε σημασία, ύστερα όμως από λίγες ημέρες, όταν ξαναπέρασε με αναμμένα δαδιά, άκουσε πάλι τη φωνή: «Ω, μοναχέ αμόναχε, έως πότε θα συνεχίζεις να καπνίζεις τη μορφή μου και να με μαυρίζεις ατιμώντας με;»

Η τιμωρία για την ανυπακοή του ήταν να χάσει το φως του. Ο μοναχός κατασκεύασε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και την παρακαλούσε συνεχώς να του συγχωρέσει το εξ απροσεξίας αμάρτημα. Και η Θεοτόκος εισάκουσε την προσευχή του.
Η Παναγία η Γοργοεπήκοος έχει κάνει πολλά θαύματα, που είναι γραμμένα στη Μονή Δοχειαρίου και σε άλλα μοναστήρια ή εκκλησίες με το όνομά Της. Ενα από αυτά βίωσε η οικογένεια ενός συνταγματάρχη, όταν παρουσιάστηκε σοβαρό πρόβλημα υγείας στον 22χρονο γιο της. Ο στρατιωτικός έκανε τάμα να πάει με τον γιο του στη μονή Δοχειαρίου και να προσκυνήσουν την Παναγία, όπως έκαναν, αφού η εγχείρηση του γιου ήταν επιτυχής.

Η μονή που κτίστηκε από τον υποτακτικό του αγίου Αθανασίου

Η Ιερά Μονή Δοχειαρίου είναι η πρώτη που υποδέχεται από τα δυτικά τους προσκυνητές στο Περιβόλι της Παναγιάς. Αρχικά χτίστηκε τον 11ο αιώνα στην περιοχή της Δάφνης από τον υποτακτικό του αγίου Αθανασίου, τον Ευθύμιο Δοχειάρη (αποθηκάριος), και αφιερώθηκε στον άγιο Νικόλαο. Πειρατές κατέστρεψαν το μοναστήρι, το οποίο ξαναχτίστηκε το 1578 στον σημερινό χώρο όπου βρίσκεται η Μονή Δοχειαρίου.
Υστερα από ένα θαύμα των αγίων Αρχαγγέλων, χάρη στο οποίο σώθηκε ένα παιδί, το μοναστήρι εορτάζει κάθε χρόνο στις 8 Νοεμβρίου. Τον 17ο και τον 18ο αιώνα χτίστηκαν νέες πτέρυγες και το καμπαναριό. Το 1783 κατασκευάστηκαν το αξιόλογο τέμπλο και το περίφημο ξυλόγλυπτο κιβώριο της αγίας τράπεζας.

Σήμερα η μονή έχει 10 παρεκκλήσια, πολλά από τα οποία είναι τοιχογραφημένα. Το υψηλό καθολικό της μονής τοιχογραφήθηκε το 1568 από τον Τζώρτζη και οι τοιχογραφίες είναι θαυμάσιες. Το τέμπλο και το κιβώριο, που είναι ξυλόγλυπτα, πλούσια σε σχήματα και φυτικό διάκοσμο, θεωρούνται τα ωραιότερα του Αγίου Ορους.
Στη Μονή Δοχειαρίου υπάρχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου, μια τοιχογραφία που βρίσκεται έξω από την τράπεζα σε ιδιαίτερο παρεκκλήσι, στο οποίο καθημερινά ένας ιερομόναχος ψάλλει παράκληση προς τη Θεοτόκο, ζητώντας βοήθεια για τους χριστιανούς.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ως αποτέλεσμα της ζήλειας των Τούρκων αποδίδει τις συνεχείς προκλήσεις της Άγκυρας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, αναφέροντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «μας ζηλεύουν από τα βάθη των αιώνων»!

«Άμα ρίξουμε μια ματιά μέσα στην ιστορία δεν είναι φαινόμενα πρωτόγνωρα. Πάντοτε υπάρχουν. Είμαστε μεταξύ πολλών ανθρώπων που μας ζηλεύουνε και είναι φυσικό να υπάρχουν αυτά, από τα βάθη των αιώνων. Αλλά να μη μας πιάνει πανικός, όλα θα περάσουν. Ο λαός να είναι ψύχραιμος. Είπε μια πολύ ωραία φράση ο 'Αγιος Χρυσόστομος «νεφύδριον και θάττον παρελεύσεται», δηλαδή μικρό νέφος είναι θα φυσήξει ο αέρας και θα το πάρει», σχολίασε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

«Ευχόμαστε οι αγώνες που γίνονται για την πατρίδα μας, η οποία αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες, να είναι καλοί και επιτυχείς. Να μην είναι μονομερείς, γιατί κάθε αγώνας ο οποίος έχει μονομέρειες και δεν έχει μία ποικιλότητα, δεν έχει σύνολο απόψεων, είναι καταδικασμένος» επεσήμανε ο Αρχιεπίσκοπος σημειώνοντας πως «σήμερα στην πατρίδα μας περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, είναι ανάγκη όλοι μαζί να επισημάνουμε τα δύσκολα σημεία, τις δυσκολίες που υπάρχουν και όλοι μαζί να προσπαθήσουμε να πάμε στην απέναντι όχθη. Αν έτσι λειτουργήσουμε, οι ευλογίες του Αγίου Σπυρίδωνος θα είναι πιο επιτυχείς».

Ο Αρχιεπίσκοπος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κερκύρας, τις Αρχές του τόπου, αλλά και όλους τους Κερκυραίους για την υποδοχή και την φιλοξενία.

«Εδώ στην Κέρκυρα όλα ήσαν και είναι λαμπρά. Φεύγω με αυτή τη γενική διαπίστωση και επικεντρώνω τη σκέψη μου πρώτα από όλα στην ευλογία, στην αγιαστική δύναμη, την παρουσία του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα. Οι Άγιοι των νησιών, είναι σαν μία σκέπη πάνω σε αυτόν τον χώρο και το διαισθάνεται κανείς βλέποντας τη συμπάθεια, τον πόνο, την κατάνυξη, τη χαρά, στα πρόσωπα των ανθρώπων που μπαίνουν στον ναό και προσκυνούν» τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος, ενώ υπογράμμισε πως «φεύγουμε οπλισμένοι με περισσότερη χαρά, με περισσότερη όρεξη για εργασία. Παίρνουμε σαν πρότυπο τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον οποίο αξιωθήκαμε να λειτουργήσουμε και να προσκυνήσουμε, θα δώσουμε ό,τι μπορούμε περισσότερο, εργαζόμενοι για τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν και έχουν ανάγκη από μας».

Ο Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριος ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο λέγοντας πως «εσείς μας δώσατε μεγάλη αγάπη, μας δώσατε πολλά, τα οποία με τη σκέψη σας και σύνεσή σας τα μοιράζετε από πείρα μέσα στην Εκκλησία και στον λαό Της. Χαιρόμαστε γι αυτό το οποίο είστε, αυτό το οποίο προσφέρετε και αυτό το οποίο αγωνίζεστε.

Ο Δήμαρχος Κέρκυρας κ. Κώστας Νικολούζος ανέφερε ότι η επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου γέμισε χαρά το νησί και πως «τα μηνύματα που εκπέμψατε είναι πολύ σημαντικά για να ξεφύγουμε από αυτόν τον κλοιό του ατομισμού, του εγώ και να δούμε το εμείς. Να κοιτάξουμε την ενότητα, την αλληλεγγύη και όλοι μαζί να παλέψουμε για τις δύσκολες στιγμές που περνά η πατρίδα μας».

Ο Αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε την Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας με αφορμή την εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου του νησιού, συνοδευόμενος από τον Πρωτοσύγκελλο της Αρχιεπισκοπής Αρχιμανδρίτη Συμεών Βολιώτη, τον Αρχιερατικό Επίτροπο Πρωτοπρεσβύτερο Αδαμάντιο Αυγουστίδη και τον Διευθυντή της Αποστολής κ. Κωνσταντίνο Δήμτσα.

Πηγή Ecclesia



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ε, λοιπόν, μόνον αθώο δεν βρήκα το κήρυγμα... αγάπης Παρασκευόπουλου προς Χρυσαυγίτες και αντιεξουσιαστές. Ακριβώς επειδή ο τύπος αυτός προσπαθεί κουτοπόνηρα να θεμελιώσει μια θεωρία των δύο άκρων βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες που επέλεξαν το εθνικιστικό κόμμα με μια χούφτα προβοκατόρων που επιλέγουν ως «μορφή διαμαρτυρίας» να καίνε τη γαλανόλευκη.

Λυπάμαι πολύ, αλλά αυτή η εξίσωση μόνο στο μυαλό του Παρασκευόπουλου μπορεί να σταθεί. Γιατί στη μία περίπτωση έχουμε εκλεγμένους βουλευτές που έχουν δώσει όρκο στο Σύνταγμα και στην άλλη μερικά κατακάθια της κοινωνίας που «εκτονώνονται» προσβάλλοντας τα ιερά και τα όσια ενός ολόκληρου έθνους.

Ο ιδιότυπος «αποκλεισμός» που επιβάλλεται στους πρώτους είναι πράγματι φαρισαϊκός αλλά και αντιπαραγωγικός, καθώς στην πράξη τούς δυναμώνει. Το συγκεκριμένο κόμμα ασφαλώς και φλερτάρει με τις αποτρόπαιες ιδέες του νεοναζισμού, ενώ πολλά μέλη του έχουν εμπλακεί σε παραβατικές πράξεις με κορυφαίο παράδειγμα την εν ψυχρώ δολοφονία Φύσσα. Από κει και πέρα, όμως, τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη και όχι η... αυθαίρετη εισαγγελική κρίση δημοσιογράφων, «προοδευτικών» βουλευτών και πάσης φύσεως αυτόκλητων υπερασπιστών της... δημοκρατίας. Στον βαθμό που λειτουργεί η Δικαιοσύνη, η δημοκρατία ξέρει να προφυλάσσεται από μόνη της.

Αντιθέτως, η δημοκρατία απειλείται άμεσα από αυτούς τους ελάχιστους αναρχομηδενιστές που επιχειρούν να καθιερώσουν ως «πρότυπο κοινωνικής διαμαρτυρίας» το κάψιμο της ελληνικής σημαίας. Η σκόπιμη καταστροφή του εθνικού συμβόλου δεν αποτελεί μια απλή μορφή ιδεολογικής διαστροφής και πολιτικού εξτρεμισμού. Είναι εχθρική πράξη προς την πατρίδα, την Ιστορία μας, κυρίως όμως ανίερη προσβολή προς όλους όσοι έχυσαν το αίμα τους για να καυχόμαστε σήμερα ότι είμαστε Ελληνες.

Επομένως, εδώ δεν πρόκειται περί ανάγκης περισσότερης ανοχής προς ακραία σχήματα του πολιτικού φάσματος. Οι συνειδητοί αντιεξουσιαστές πολεμούν το σύστημα, όχι τη σημαία. Και οι αλήτες που την καίνε δεν θα εκλεγούν ποτέ σε αυτόν τον τόπο γιατί δεν μετέχουν στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, κυρίως όμως γιατί δεν θα τους ψήφιζε ούτε η μάνα που τους γέννησε. Αν, φυσικά, είναι Ελληνίδα...

Η τιμωρία τους πρέπει να είναι παραδειγματική και ταυτόχρονα αποτελεσματική. Αμεση αφαίρεση της ελληνικής υπηκοότητας, στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και απέλαση σε χώρα της αρεσκείας τους μετά τη λήξη της ποινής φυλάκισης. Να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να μην τρίζουν τα κόκαλα των παππούδων μας...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την προηγούμενη φορά που ο Τσίπρας είχε την αυταπάτη ότι η Μέρκελ θα του πει «ναι» έσπασε τα μούτρα του. Τι θα συμβεί την Παρασκευή στο Βερολίνο;

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Καμιά φορά οι θεωρούμενες «κρίσιμες» συναντήσεις δεν είναι και τόσο κρίσιμες. Διότι το αποτέλεσμά τους είναι προδιαγεγραμμένο. Το ίδιο φαίνεται ότι συμβαίνει με την επικείμενη (Παρασκευή) συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με την Ανγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο.

Την προηγούμενη φορά που ο κ. Τσίπρας είχε την αυταπάτη ότι η Καγκελάριος της Γερμανίας «δεν υπάρχει περίπτωση να πει όχι» (εδώ), έσπασε τα μούτρα του και κατέληξε να φέρει το τρίτο (δικό του) Μνημόνιο. Τώρα, σε μια άλλη οριακή στιγμή, ο κ. Τσίπρας (φαίνεται να) ποντάρει στην καλή σχέση που έχει αποκαταστήσει μαζί της, ώστε με την περίφημη «πολιτική διαπραγμάτευση» να καταφέρει να αποφύγει τα μέτρα που απαιτεί το ΔΝΤ, με την επίνευση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Πόσες είναι οι πιθανότητες να πετύχει σ’ αυτήν την επιδίωξη; Ελάχιστες, για να μην πούμε ανύπαρκτες. Υπάρχει μία και μοναδική περίπτωση να το πετύχει: να μείνει το ΔΝΤ έξω από το ελληνικό πρόγραμμα. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει όλη η Ευρώπη να αλλάξει τη θέση της. Πρωτίστως πρέπει να την αλλάξει η Γερμανία και να πει στον Τόμσεν και την Βελκουλέσκου «δεν σας χρειαζόμαστε».

Το σενάριο αυτό παραπέμπει σε επιστημονική φαντασία. Ακόμα κι αν η Μέρκελ ήθελε να κάνει ένα τέτοιο δώρο στον Τσίπρα, θα έπρεπε να το κάνει πετώντας έξω από το τραπέζι τον Σόιμπλε. Αλλά τέτοια θαύματα δεν γίνονται και μάλιστα όταν επίκεινται εκλογές στην Γερμανία (υπολογίζουν κι αυτοί το πολιτικό κόστος).
Ο κ. Τσίπρας, κατά την περυσινή «περήφανη διαπραγμάτευση», δέχτηκε τα θηριώδη πλεονάσματα για μετά το 2018. Πάνω σ’ αυτό πατάει το ΔΝΤ και απαιτεί να συμφωνήσει από ΤΩΡΑ η Ελλάδα σε πρόσθετα μέτρα. Αυτό είναι το λεπτό σημείο.

Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να σηκώσει τέτοιο βάρος. Είναι αδύνατο, την ώρα που δίνει ένα «μποναμά» στους χαμηλοσυνταξιούχους, να ψηφίσει την περικοπή των συντάξεών τους (η κοροϊδία θα ξεπερνούσε κάθε όριο) και να πετσοκόψει κι άλλο το αφορολόγητο όριο.
Όλη η προσπάθειά του, λοιπόν, θα επικεντρωθεί στο να αποφύγει, πάση θυσία, τη λήψη αυτών των μέτρων τώρα, όπως απαιτεί το ΔΝΤ. Αν το πετύχει, δεν έχει κανένα πρόβλημα να αποδεχθεί τα θηριώδη πλεονάσματα για μετά το 2018, έτσι κι αλλιώς αυτά θα πέσουν στις πλάτες της επόμενης κυβέρνησης.

Ο κ. Τσίπρας έχει ως βασικό στόχο να παραμείνει στην εξουσία και να μην πάθει ό,τι έπαθε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το 2014. Και μπορεί να το πετύχει. Αν υποθέσουμε ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης λέει αλήθεια για το πώς «ο Σόιμπλε έριξε τον Σαμαρά», αυτό συνέβη με τη βοήθεια του κ. Τσίπρα. Ο Σόιμπλε ήξερε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα έπεφτε, διότι ο κ. Τσίπρας δεν επρόκειτο να ψηφίσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και, επομένως, θα γίνονταν εκλογές.
Σήμερα ο κ. Τσίπρας δεν έχει μπροστά του κανένα εμπόδιο σαν κι αυτό που είχε ο Σαμαράς το 2014. Επομένως, η παραμονή του στην εξουσία ή η απόπειρα ηρωϊκής εξόδου εξαρτάται απολύτως από τον ίδιο και μόνο εν μέρει από τους «δαίμονες» Σόιμπλε και Τόμσεν.
Μόνο που σήμερα ό,τι κι αν επιλέξει θα είναι επώδυνο. Οι ηρωϊκές δηλώσεις (εδώ) δεν θα κρατήσουν πολύ. Επέρχεται η πολύ επώδυνη προσγείωση ή ο σκληρός αποχαιρετισμός στην εξουσία.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Δεν εθιζόμαστε να ασχολούμαστε με την παραπολιτική διάσταση της πολιτικής, αλλά ο κ. Τσίπρας, με τις δηλώσεις του, προτρέχει και μας προτρέπει:

Εκμυστηρεύτηκε στη Νίσυρο, όπου τον υποδέχτηκε ο Πάνος Καμμένος, ότι εκεί τον είχε πρωτοδεί, και του είχε δημιουργήσει την «αίσθηση ότι ο κ. Καμμένος είναι ένας μπούλης». Και γιατί αυτό; Γιατί ο Πάνος ήταν «ένα παιδί μιας πλούσιας οικογένειας».

Μα και ο κ. Τσίπρας ήταν ένα παιδί μιας πλούσιας οικογένειας, θα αντιτείνει κάποιος, και θα έχει δίκιο. Και αυτός στα πούπουλα μεγάλωσε. Γιατί άραγε είχε την αίσθηση της απαξιωτικής διαφορετικότητας από το άλλο πλουσιόπαιδο, τον Πάνο Καμμένο;

Το απαντάει ο ίδιος: «Ο Πάνος ήταν ένας πολιτευτής της Δεξιάς, ενώ εγώ ήμουν από μικρός στο χώρο της Αριστεράς».

Όπερ κάθε αριστερός... δεδικαίωται!

Κουβαλάει φαίνεται, (δηλαδή νομίζει ότι κουβαλάει) ως αριστερός… αταβιστικά την φτώχεια και τον πόνο της, έστω κι αν γεννήθηκε από γονείς ευκατάστατους που κινούνταν στην ανώτερη κοινωνική διαστρωμάτωση, έστω κι αν μεγάλωσε απολαμβάνοντας τα πλούσια τα ελέη της τάξης του.

Κουβαλάει φαίνεται, (νομίζει ότι κουβαλάει) τη λαϊκότητα τα φτωχικής συνοικίας, την «αγνότητα» των λαϊκών προαστίων, και φαντασιακά, έχει μοιραστεί μαζί της τους καημούς της, τα οικονομικά της αδιέξοδα, την - παλιά - ανήλιαγη ζωή της.

Επίσης, αφού είναι αριστερός, «από μικρός στο χώρο της Αριστεράς», κουβαλάει (νομίζει ότι κουβαλάει) τις ηρωικές παρακαταθήκες των απλών αριστερών αγωνιστών που υφίσταντο με ιώβεια υπομονή μαρτύρια, που έδιναν αφειδώλευτα και ανυποψίαστα τη ζωή τους για ένα ανώτερο ιδανικό (το αν το ιδανικό αυτό ήταν ήδη υποθηκευμένο, εντασσόμενο σε γεωπολιτικές αναγκαιότητες επιρροής μεγάλων δυνάμεων σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, δεν αφορά το παρόν κείμενο).

Έτσι ως αριστερός μετείχε (νόμιζε ότι μετείχε) μιας ηρωικής προϊστορίας, ένιωθε κληρονόμος της, κάνοντας… «εναλλακτικές» διακοπές με σκηνή και σλίπινγκ μπαγκ», απαξιωτικός έναντι των υπόλοιπων μπούληδων πλουσιόπαιδων.

Και παρόλο που το έναυσμα για τα ανωτέρω σχόλια τα έδωσε ο πρωθυπουργός, δεν θα ασχολούμασταν αν αυτά ήταν προσωπική του υπόθεση.

Αλλά δεν είναι. Αναδεικνύουν μια ολόκληρη κοινωνική παθολογία. Μια κοινωνική μονομέρεια
, όπου οι κακοί είναι από τη μια πλευρά, ενώ οι αγνοί και ηρωικοί μόνο από την άλλη. Η «δρακογενιά» που λέει ποιητικώς και ο μπαμπάς του νυν υπουργού Νίκου Παππά, που η ίδια μπορεί να μην έκανε τίποτα πέραν κάποιων καταλήψεων σχολείων, στους εύκολους καιρούς της πασοκικής ανεκτικότητας, αλλά είχε παππού στα βουνά, άμα λάχει και δικαστή του ΕΑΜ, και εξ ορισμού, ανήκει κληρονομικώς στην ηθική πλευρά της ιστορίας.

Γι' αυτό και άμαθη στις δυσκολίες ανέλαβε τη χώρα νομίζοντας ότι έχει απέναντί της παραταξιακούς συνδικαλιστές των αμφιθεάτρων, και έσπασε τα μούτρα της – και μαζί της η χώρα τα δικά της. Γι΄αυτό και ακόμη έχει την έπαρση του αριστερού (που δεν είχαν οι τότε αριστεροί που νομίζει ότι κληρονόμησε), αλλάζει άρδην πορεία και επιχειρήματα, αλλά δεν ζητάει ένα ελάχιστο συγγνώμη για τα λάθη, τις αστοχίες, τις αποτυχίες.

Γι' αυτό χωρίς αιδημοσύνη και αυτοκριτική, μιλάει οργίλως για «συμμαχία των προθύμων», ενώ η ίδια έχει μεν δείξει… ηρωική στα λόγια, εξίσου πρόθυμη δε στα έργα.

Οι εκλογές απαγορευμένες

Η στήλη στα χέρια του γράφοντος, επέμενε τόσο καιρό ότι ο κυβερνητικός προγραμματισμός για εκλογές είναι για το 2019, και μόνο από ατύχημα θα συνέβαιναν νωρίτερα. Είχαμε βεβαίως ενδοιασμούς για την αποφασιστικότητα των σχετικών διαβεβαιώσεων τις οποίες μας έκαναν κυβερνητικά στελέχη, αλλά χθες αποκαλύφθηκε μία ακόμη αιτία της αποφασιστικότητας αυτής.

Όπως αποκάλυψε το γερμανικό οικονομικό πρακτορείο ΜΝΙ, οι ευρωπαίοι προειδοποίησαν τον έλληνα πρωθυπουργό να μην επιχειρήσει να εκβιάσει με πρόωρες εκλογές. Αξιωματούχος της ΕΕ σημείωσε: «Είναι λάθος να σκεφτόμαστε ότι η Γερμανία θα υποχωρήσει στις απαιτήσεις της από την Ελλάδα επειδή θέλει μία ομαλή προεκλογική περίοδο. Ο Τσίπρας μπορεί να στοιχηματίσει και να χάσει».

Παράλληλα, το MNI σημειώνει ότι ο κ. Τσίπρας άφησε πριν δύο εβδομάδες να εννοηθεί ότι αν συνεχιστεί η επιμονή για πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα θα μπορούσε να πάει σε πρόωρες εκλογές. «Μετά από αρκετά τηλεφωνήματα υπαναχώρησε, λέγοντας ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2019 όπως αναμένεται», τονίζει το ΜΝΙ.

Τι άλλο θα έκαναν οι πρόθυμοι; Μάλλον καλύτερη διαπραγμάτευση και καλύτερη διαχείριση της κρίσης. Ναι, αλλά δεν θα τα έκαναν με... δυσθυμία, όπως τα κάνει η αριστερή κυβέρνηση. Όπερ και εξ αυτού… η Αριστερά δεδικαίωται!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πρωτοβουλία πολιτικής κίνησης δήλωσε προχθές πως θα αναλάβει η Ραχήλ (τί ποιά Ραχήλ; μία είναι η Ραχήλ), στρέφοντας έμμεσα τα βέλη της και κατά της Ζωής (και η Ζωή μία είναι) λέγοντας πως: "...πιστεύω σε συλλογική προσπάθεια του λαού, δεν ανήκω σε αρχηγικά κόμματα και δεν είμαι ουρά αρχηγών και Μονοπρόσωπων Εταιρειών".

Αν εξαιρέσει κανείς πως έχει κάθε δικαίωμα, που το κέρδισε με τους ως τώρα συνεπείς αντιμνημονιακούς της αγώνες (άσχετο αν μερικοί την αντιμετωπίζουν ως ναΐφ, ή και γραφική), το ερώτημα είναι: γιατί ρε γαμώτο; Γιατί τόσος πολυκερματισμός;

Βέβαια, και δυστυχώς εν μέρει, για την Ζωή έχει ένα δίκιο. Σε τούτη την έρμη την "Πλεύση" είδε κανείς καμία κίνηση; Καμία προσπάθεια οργάνωσης και ανοίγματος προς τον λαό;

Έξι μήνες και παραπάνω τώρα, από την δημιουργία τής  "Πλεύσης", η ίδια η Ζωή μάχεται βεβαίως τον αντιμνημονιακό αγώνα εντός και εκτός συνόρων με πείσμα, με γνώσεις, με αποφασιστικότητα, της το αναγνωρίζουμε και της το πιστώνουμε, αλλά μέχρι εκεί.

Θα μπορούσε να κάνει ακριβώς τα ίδια και χωρίς να εξαγγείλει την ίδρυση νέου κόμματος, χωρίς δηλαδή να συμβάλλει κι αυτή στον πολυκερματισμό των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων. 

Αντιλαμβανόμαστε όλοι πως εδώ που φτάσαμε, σε μιά τόσο δύσκολη και περίπλοκη στιγμή για την χώρα και τον λαό, δεν υπάρχει ένας μόνον, παραδεκτός από όλους δρόμος, για επιστροφή στην ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και της ομαλότητας.

Όμως όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να γίνει αυτή η ανάκτηση και η επιστροφή.
Και οι περισσότεροι , αν όχι πιά όλοι οι αντιμνημονιακοί ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι, πιστεύουμε πως αυτή η ομαλοποίηση δεν μπορεί να γίνει πιά μέσα από αυτή την Ευρωπαϊκή "Ένωση" των νεοναζιστικών-τοκογλυφικών εκπροσώπων της Παγκοσμιοποίησης.
Να μιά καλή αρχή.

Είναι απαραίτητο να σταματήσει η πολυδιάσπαση των λαϊκών αντιμνημονιακών δυνάμεων.
Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για την χώρα.
Ένας αμτιμνημονιακός συνασπισμός πρέπει να συμπτυχθεί,  με πρώτο και κύριο μέλημά του την είσοδο στην Βουλή, όχι με χλωμά και μίζερα 4, 5, και 6%, αλλά με 10 και 15% (από το πραγματικό άνω του 60% πολιτών που αντίκεινται σε μνημόνια, άκαρπη λιτότητα, και στην νέα κατοχή του ελληνικού κράτους), ώστε να ξαναδοθεί φωνή και δύναμη παρέμβασης στην πλειοψηφία αυτή του ελληνικού λαού, που τώρα σιωπά και δεν εκπροσωπείται από πουθενά.

Ραχήλ, Ζωή, και όλοι οι υπόλοιποι συνεπείς πολιτικοί, είσαστε πολλοί άξιοι εκεί έξω.
Και είμαστε και πολλοί άξιοι εδώ κάτω στον λαό.
Έχουμε και διαφορετικές γνώμες για πολλά πράγματα.
Αγαπάμε όμως όλοι μας την πατρίδα μας, την ελευθερία, την αυτοδιάθεση, θέλουμε να τιμήσουμε το Σύνταγμά μας, να ξαναδουλέψουμε, να ξαναδημιουργήσουμε.

Δεν είμαστε πιά αριστεροί, δεξιοί, ή ο,τιδήποτε άλλο.
Είμαστε έλληνες σκλάβοι.
Και δεν έχουμε πιά χώρα.
Ζούμε σε προτεκτοράτο.
Εξ αιτίας άλλων.  
Εξ αιτίας αυτών που λόγω της δικής μας πολυδιάσπασης νέμονται σήμερα το κοινοβούλιο και την εξουσία.

Ας ενωθούμε.
Αυτό!... 

* ναΐφ: παιδικού τύπου απλοϊκότητα στην τέχνη, και κατ' επέκταση και στην κοινωνική ζωή.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου