Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Ιαν 2012


Του Etienne Roland
στη γαλλική “Le Monde”

Νιώθω βαθιά ταπεινωμένος, ως φιλέλληνας, όταν μια εφημερίδα τολμά να βάλει τίτλο πως η Ελλάδα είναι «μια χώρα ίσως λιγότερο “ευρωπαϊκή” απ’ ό,τι φαίνεται» κι όταν το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι κακή σύνοψη μιας ιστορίας την οποία οι συντάκτες δεν έχουν ζήσει. Νιώθω ταπεινωμένος, ως Γάλλος, που συμπατριώτες μου πληγώνουν με τέτοιο τρόπο την ιστορία και τροφοδοτούν τον μύθο του ψεύτη και πονηρού (poniros στο πρωτότυπο) Ελληνα.

Αν λοιπόν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον τίτλο; Ο γερμανός βάρβαρος ή η ύπουλη Αλβιών, την οποία ο μεγαλύτερος ποιητής της, ο Βύρωνας, κατηγορούσε ήδη για λεηλασία της χώρας του Ομήρου; Περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία, που δεν επιθυμεί καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη – και κυρίως όχι εκείνη που θα της κόστιζε χρήματα; Δεν είναι αυτή η χώρα που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πυροδοτώντας έναν κατακλυσμό που η Ελλάδα έμελλε να πληρώσει πολύ ακριβά, μια χώρα που μπορεί εντούτοις να υπερηφανεύεται για την αντίσταση την πιο υποδειγματική απέναντι στον Ναζί κατακτητή. Η ιδέα της Ευρώπης δεν έχει και πολλά χρόνια ζωή, αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε διπλώματα ευρωπαϊκότητας. Τόσο η ιδέα όσο και το γεωγραφικό της περιεχόμενο είναι προς οικοδόμηση και όχι ένα ακέραιο δεδομένο.

Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη διότι, λέει, από αυτή τη χώρα έρχονταν η δημοκρατία και ο πολιτισμός. Εστω, αν και μπορεί κανείς να πει πολλά για αυτή την αθηναϊκή δημοκρατία, την οπαδό της δουλείας, την ιμπεριαλιστική… Αλλά ο τόνος τοποθετείται εσφαλμένα, διότι το πρόβλημα δεν είναι να μάθουμε πού γεννήθηκε η δημοκρατία, το πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο ελληνικός ή, καλύτερα ας πούμε, ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός είναι το μόνο κοινό σκυρόδεμα σε μια ιστορία φτιαγμένη από αντιπαλότητες και παγκόσμιους πολέμους. Αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός έθρεψε την Αναγέννηση, τα γράμματα και τις τέχνες, τους κλασικούς μας του 18ου αιώνα και γονιμοποίησε τις ελίτ του ίδιου αυτού αιώνα που συντάραξαν τον κόσμο.

Η θέση της Ελλάδας είναι στο κέντρο της Ευρώπης, πρόκειται άλλωστε για μία από τις πιο ζωντανές και τις πιο λαμπερές εστίες της ευρωπαϊκής κουλτούρας: με πρόσωπα αξιοσημείωτα σε όλους τους τομείς, και όχι μόνο στην ποίηση, με μια πρωτότυπη σχολή ζωγραφικής που αρχίζει από τον Θεόφιλο και οδηγεί στον Τσαρούχη μέσω του Εγγονόπουλου, με φιλόσοφους όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης… Δείτε ποιοι μεταφράζονται στην Ελλάδα: ο Βερνάν, ο Φουκό και ο Ντεριντά• δείτε πού διαπλάθονται οι ελίτ: στον τομέα της ιστορίας, η EHESS (Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Και θα βρείτε στην Ελλάδα μια γενιά αξιόλογων ιστορικών που συμμετέχουν στην ανανέωση του κλάδου.

Ολοι λοιπόν ψεύτες και κλέφτες τους οποίους πρέπει να υπερασπιστούμε γιατί εφηύραν κάποτε τη λέξη «δημοκρατία»; Υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα να βάλουμε στη ζυγαριά: η φιλοσοφία (α λα δυτικά), η ιστορία, το θέατρο… Υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη χώρα άνδρες και γυναίκες από τους πιο καλλιεργημένους και τους πιο πολιτισμένους που γνωρίζω• δεν δέχομαι να τους βάζουν «βάρβαροι» στον πάγκο της Ευρώπης. Οσο για τους αξιοθρήνητους κομπιναδόρους, σε ποια χώρα δεν υπάρχουν, έχοντας διασπαθίσει δεκάδες δισεκατομμύρια;
Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι περισσότερο ή λιγότερο ευρωπαϊκή: τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης δεν υφίστανται χωρίς τον ελληνισμό.

Να θυμίσουμε πως η Ευρώπη ήταν μια πριγκίπισσα από τη Φοινίκη που απήχθη από Κρήτες προκαλώντας μία από τις πρώτες διαμάχες μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ευρώπη έχει λοιπόν και ανατολίτικες ρίζες κι αυτός είναι ένας πολύ χρήσιμος μύθος σε αυτές τις εποχές διασταύρωσης των πληθυσμών.

Τσιμέντο της Ευρώπης δεν είναι οι τράπεζες και οι τραπεζίτες αλλά ένας πολιτισμός, και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα από τα στοιχεία που μας ενώνουν• αλίμονο, υπάρχουν τόσο λίγα!

Vive la Grece! Και ας μην αφήσουμε τεχνοκράτες να γονατίσουν φίλους και αδελφούς, πόσω μάλλον να τους ταπεινώσουν και να ταπεινώσουν κι εμάς.

* Ο κ. Ετιέν Ρολάν είναι πρώην διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (EFA) και επίτιμος καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris I – Πάνθεον – Σορβόνη.
Το κείμενο αυτό είναι η απάντηση του κ. Ρολάν στο πρόσφατο δισέλιδο δημοσίευμα της «Monde» με τίτλο «Ελλάδα – Ευρώπη: η μεγάλη παρεξήγηση», όπου αμφισβητούνταν η ευρωπαϊκότητα της χώρας μας.



Πέρασαν μόλις δυο χρόνια και τόσα πολλά γεγονότα έχουν συμπυκνωθεί που είναι σαν να πέρασε ένας αιώνας…

Δυο χρόνια γεμάτα απειλές, εκβιαστικά διλήμματα και μέτρα. Πολλά μέτρα. Βάρβαρα, ως επι το πλείστον, άδικα, οριζόντια.

Μέτρα που στην πορεία αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά. Για αυτό και διαρκώς απαιτούνται …νέα μέτρα.

Κοντεύoυμε να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι:

- το εισιτήριο στο Μετρό ήταν πάντα 1.40

-η βενζίνη 1.70,

-ο ΦΠΑ 23%

Δεχόμαστε πιά αδιαμαρτύρητα προκλητικές αυξήσεις, όπως η πρόσφατη της ΔΕΗ.

Θεωρούμε …σχεδόν φυσιολογικό να μην έχουν τα παιδιά βιβλία στα σχολεία.

Ουδείς εκπλήσσεται από τον αριθμό των ληστειών.

Συνηθίσαμε να βλέπουμε το κέντρο ως γκέτο απελπισμένων

Παρακολουθούμε συζητήσεις για επιστροφή στη …δραχμή.

Μας έχουν οδηγήσει σε τέτοιο αδιέξοδο, που θεωρούμε σωτηρία ακόμα και την πτώχευση της χώρας.

Εμείς οι Έλληνες καταντήσαμε να είμαστε ο πλέον απαισιόδοξος λαός της Ευρώπης.

Μας απαξιώνουν καθημερινά, μας συκοφαντούν, μας διασύρουν και τα ανεχόμαστε όλα.

Γίναμε ταυτόσημοι της αποτυχίας. Το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Μας έχουν στερήσει το χαμόγελο, μας έκλεψαν την ελπίδα.

Μας έχουμε καταδικάσει να μην έχουμε δικαίωμα στο αύριο.

Ο κόσμος έχει κουραστεί.

Η απογοήτευση τον οδηγεί στην παραίτηση.

Περιμένει το μοιραίο.

Και το περιμένει, ως λύτρωση…

Αυτό είναι επικίνδυνο….

Ένας παραιτημένος λαός, δεν έχει μέλλον.

Πρέπει να μπεί ένα τέλος σ’ αυτό το μονότονο σενάριο εθνικής μελαγχολίας.

Μέρες που είναι, πρέπει να ξαναβρούμε την ελπίδα.

Την εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους που επιβίωσε ανά τους αιώνες ξεπερνώντας πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις από τις σημερινές.

Η Ελλάδα χρειάζεται Ηγεσία και Όραμα….

Γιατί η Ελλάδα έχει μέλλον.




Η χώρα βιώνει μια πρωτοφανή οικονομική κρίση με δραματικές κοινωνικές επιπτώσεις. Σήμερα, ομολογείται από όλους ότι η μνημονιακή πολιτική των δύο τελευταίων ετών ήταν απόλυτα καταστροφική.

Αντί να επιλύσει τα προβλήματα χρέους και ελλειμμάτων, όπως επαγγέλλονταν οι υπερασπιστές της, βύθισε την ελληνική οικονομία στο χάος.

Τελικά συνέβη αυτό για το οποίο προειδοποιούσε ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία από την πρώτη στιγμή:

Ο Αρμαγεδδών της ακολουθούμενης οικονομικής συνταγής διέλυσε τις οικονομικές δομές, αποτελείωσε τον κρατικό μηχανισμό, εξόντωσε την επιχειρηματικότητα, εκτόξευσε τα ποσοστά της ανεργίας, οδήγησε χιλιάδες συμπολίτες μας στην απόγνωση και όλη την κοινωνία να διακατέχεται από αισθήματα κατάθλιψης και οργής.

Όπως αναφέρει σημείωμα του πολιτικού σχεδιασμού της ΝΔ, μπροστά στο εκρηκτικό αυτό τοπίο, τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ο ένας μετά τον άλλον επιλέγουν να παίξουν το ρόλο του Ποντίου Πιλάτου. Αποκηρύττουν, μετά βδελυγμίας, την μνημονιακή πολιτική, και χρεώνουν το “έγκλημα” αποκλειστικά στον Γ. Παπανδρέου, θεωρώντας ότι οι πολίτες έχουν κοντή μνήμη. Διότι όλοι τους ανεξαιρέτως ήσαν εξαρχής διαπρύσιοι κήρυκες υπέρ του Μνημονίου σε όλες του τις φάσεις.

Ευ. Βενιζέλος, στις 12.12.11 ομολόγησε λοιπόν ότι «Το DNA του Μνημονίου μάς οδηγεί σε αδιέξοδο. Δυστυχώς, όλες οι θεμελιώδεις μακροοικονομικές και δημοσιονομικές προγνώσεις του αρχικού προγράμματος -του Μνημονίου- δεν επιβεβαιώθηκαν».

Ωστόσο, ο ίδιος στις 15.5.10 μας ξεκαθάριζε ότι «Η ουσία του Μνημονίου είναι η πολιτική συμφωνία της Ελλάδας με τους εταίρους και δανειστές της για την προφανή ανάγκη να ανασυγκροτηθεί το κράτος και να καταστήσουμε ανταγωνιστική και βιώσιμη της ελληνική οικονομία».

Α. Λοβέρδος στις 18.12.11 αναφωνεί: «Απέτυχε η κυβέρνηση Παπανδρέου».

Ο ίδιος, όμως, πριν από ένα χρόνο, στις 12.12.10, έλεγε για τους επικριτές τού κυβερνητικού έργου: «Σε αυτούς που ισχυρίζονται πως θα διαμόρφωναν »καλύτερο μνημόνιο», η κυβέρνηση θα μπορούσε να απαντήσει με κείμενα για τις προσπάθειές της» και διαβεβαίωνε: « Νιώθω ήσυχος με τη συνείδησή μου και τα γραπτά αποδεικνύουν τα όσα είπα και λέω.. Εμείς με το έργο μας θα βγάλουμε τη χώρα απ’ όλα αυτά. Δίνουμε τη μάχη της προόδου».

- Ο Μ. Χρυσοχοΐδης, στις 19.12.2011, είπε την πικρή αλήθεια: «Έχουμε μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση της οικονομίας. Έπρεπε να είχαμε αποφύγει το μνημόνιο, να εξασφαλίσουμε το γρήγορο δανεισμό της χώρας για να μην οδηγηθούμε σε αυτού του είδους τις εξελίξεις.

Από την στιγμή που μπήκαμε στο μνημόνιο δεν διαπραγματευτήκαμε σωστά και βέβαια αποδειχθήκαμε πλήρως ανίκανοι στη διαχείριση των υποχρεώσεων που είχαμε αναλάβει» και «Δεν πρέπει να ξαναγίνει τέτοιο κακό στη χώρα, όπως έγινε τα δύο τελευταία χρόνια».

Αλλά στις 28.3.11 ο υπουργός Ανάπτυξης μας διαβεβαίωνε ότι «ως κυβέρνηση έχουμε κάνει σημαντικά βήματα, έχουμε γλιτώσει από τη χρεοκοπία, έχουμε εξασφαλίσει τη διάσωση της χώρας».

- Ο Φ. Σαχινίδης στις 19.12.11 μας αποκάλυπτε ότι «η κυβέρνηση έχει πέσει έξω σε βασικές υποθέσεις που αφορούν την πορεία δημοσιονομικών μεγεθών» και «μπορεί η απόκλιση να οφείλεται εν μέρει στο οικονομικό πρόγραμμα που ακολουθούμε διότι αφαιρεί χρήματα από τη ζήτηση ενισχύοντας την ύφεση».

Στις 25.11.11, όμως, σε κείμενό του με τίτλο «Μύθοι και αλήθειες» υποστήριζε ότι η δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας βελτιώθηκε αισθητά και «οι κόποι των ετών 2009-11 δεν πήγαν χαμένοι».

Η ομολογία της αποτυχίας, όμως, δεν απαλλάσσει τα κυβερνητικά στελέχη από τις ευθύνες για τις συνέπειες των επιλογών τους.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που αναδεικνύεται είναι η ορθότητα των προτάσεων της Νέας Δημοκρατίας για ανάπτυξη και επανεκκίνηση της οικονομίας που μπορούν να εφαρμοστούν μόνον από μια ισχυρή κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή.



Σε άρθρο της βρετανικής εφημερίδας Daily Telegraph γίνεται λόγος για την προοπτική αποτελμάτωσης της Ελλάδος, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε περίπτωση επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή.

Συγκεκριμένα, το άρθρο αναφέρει ότι «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ευρώ: η χώρα δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματά της μέχρις ότου ξαναβρεί τη θέση της στην αγορά…» και «πως αν και αξιωματούχοι και λαός βλέπουν την επιστροφή στη δραχμή σαν “μια τρομακτική απειλή”, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αλλά μάλιστα θα μπορούσε αυτό να αποτελέσει τονωτική ένωση για την εκτίναξη των εξαγωγών και την αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας».

Πώς είναι δυνατόν στα χρόνια της μεταπολιτευτικής «δημοκρατίας» τους, όπου πολλοί βουλευτικοί και υπουργικοί θώκοι κατελήφθησαν από επιστήμονες «οικονομολόγους», πώς αυτοί, λοιπόν, οι κύριοι καρεκλάτοι και οι συμβουλάτορες τους δεν διείδαν ότι η είσοδος μας στο ευρωνόμισμα ήταν μια καλοστημένη ενέδρα; Μια προσχεδιασμένη παγίδα, ώστε η Ελλάδα να οδηγηθεί σταδιακά και με μαθηματική ακρίβεια στα πλοκάμια των συνεχών δανειολήψεων, των διεθνών τοκογλύφων και του ΔΝΤ; Μια προδιαγεγραμμένη ρότα, που θα οδηγούσε στην ερήμωση της επαρχίας, την καταστροφή της γεωργίας, της κτηνοτροφίας, της αλιείας, το κλείσιμο των εργοστασίων; Μια μεθόδευση που αποδυνάμωσε εντελώς την ζωοφόρο, εθνική παραγωγή, σε σημείο μηδενικών εξαγωγών και επιβεβλημένης πλέον καταφυγής σε εισαγόμενα προϊόντα και υπηρεσίες;

Τα ερωτήματα είναι ρητορικά, διότι γλυκιά είναι η ηδονή της εξουσίας, μετά συνοδείας απείρων προνομίων και οικονομικών… επιβραβεύσεων. Αυτά «εξασφαλίζει» η μισερή δουλοπρέπεια των πιστών και ξεπουλημένων υπηρετών, των ξενόδουλων μαριονετών και προδοτών της Εθνικής μας υπόστασης.

ΥΓ1: Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον επικαλούμενο «αρχιερέα της διαπλοκής» και πρωθυπουργό της εθνικής μας ντροπής, τον κ. Σημίτη, όταν, μετά του τότε συνεργάτη-συμβουλάτορά του και σημερινού πρωθυπουργού, κ. Παπαδήμο, στις αρχές του 2002, πανηγύριζαν, κρατώντας το νέο νόμισμα, μιας και είχαν ολοκληρώσει επιτυχώς την αποστολή τους, για την εθνική μας κατακρήμνιση;

ΥΓ2: Το άρθρο καταλήγει: «Εάν είχε επικρατήσει η λογική, η Ελλάδα δεν θα είχε φύγει ποτέ από τη δραχμή”. Σε μια Ελλάδα εξωνημένων και εθνοπροδοτών, η απάντηση δική σας.

  • Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου*
Όταν ακούς για κόκκινες γραμμές, ανθρώπινο κρέας μυρίζει. Το κόκκινο έγινε το χρώμα της φωτιάς που καίει μια ολόκληρη κοινωνία και σημάδι μιας καθεστωτικής τρέλας, αντί για το χρώμα της διεγερμένης συνείδησης ενός εξευτελισμένου λαού, της φωτιάς που γεννά ελπίδα μέσω της χειραφέτησης...

Από κόκκινες γραμμές σε κόκκινες γραμμές βαδίζουν οι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια, σαν να έχουν βάλει στοίχημα να αποδείξουν ότι η οδός προς την άβυσσο είναι κόκκινη. Είναι να κοκκινίζει κανείς από θυμό παρακολουθώντας τις συνεχείς υποχωρήσεις του κυριάρχου πολιτικού συστήματος στις εμφανιζόμενες ως απαιτήσεις (ή καλύτερα στρατηγικές τιμωρίας των Ελλήνων, όπως οι ίδιοι οι κυβερνώντες ομολογούν) συμμόρφωσης του ελληνικού λαού σε ένα πρόγραμμα (μνημόνιο) δίχως (αναπτυξιακό) πρόγραμμα που τον γονατίζει, χωρίς να προσφέρει απολύτως καμία βάσιμη προοπτική οικονομικής ανάταξης. Καταστροφή για την καταστροφή είναι η συνταγή και όσοι δεν το καταλαβαίνουν είναι που το κόκκινο το έχουν συνδέσει με τα μπουρδέλα και μάλιστα με αυτά όπου οι κόκκινες γραμμές αρχίζουν εκεί όπου τελειώνει το πορτοφόλι του πελάτη.

Ναι, οι κόκκινες γραμμές του διαπλεκόμενου καθεστώτος - που οι πελάτες του συνεχίζετε να προφασίζεσθε ότι δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει και ότι δεν έχετε ακούσει καμία διαφορετική πρόταση εξόδου από αυτό - είναι οι κόκκινες γραμμές που χαράσσονται σε ένα μπουρδέλο και όχι σε μια ανεξάρτητη χώρα και ευνομούμενη πολιτεία, για την ύπαρξη της οποίας έχει χυθεί πολύ …κόκκινο. Εδώ, οι κυβερνήτες μας έχουν παρεξηγήσει απολύτως τον ρόλο τους, προσδίδοντας στο εαυτό τους ρόλο τσατσάς, με πελάτες, άλλοτε συντεχνιακά ή μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα και άλλοτε ξένους επιβήτορες με διακύβευμα την ικανοποίηση των πλέον άπληστων ορέξεων πάνω στα δύο τρίτα του κοινωνικού σώματος.

Πλέον η κατάσταση έχει ξεπεράσει την προηγούμενη κόκκινη γραμμή του σαδομαζοχισμού, την οποία εξέφραζε απερίφραστα το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ με την κα Μπακογιάννη και τις λοιπές νεοφιλελεύθερες δυνάμεις και «συνεσταλμένα» ο Α. Σαμαράς και ο Φ. Κουβέλης, για να φτάσουμε στην λογική ότι το «μπουρδέλο» δεν έχει πια κόκκινες γραμμές με όρους εκμετάλλευσης και ότι το μόνο που έχει σημασία είναι να συνεχίσει να υπάρχει, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον κόσμο. Στο κάτω-κάτω, μόνον έτσι θα επιβιώσουν οι εργαζόμενοι σ’ αυτό. Ή με τα λόγια του κ. Λουκά Παπαδήμου (πρωθυπουργού της Ελλάδος): «Ακούω από διάφορες πλευρές για «κόκκινες γραμμές». Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας και η διασφάλιση ενός ασφαλούς μέλλοντος για τους πολίτες της.»
Και για μένα η παραπάνω φράση αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού και σημαίνον της διαλεκτικής της τσατσάς. Ο ορθολογισμός του δήθεν σοβαρού τεχνοκράτη κ. Παπαδήμου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι από δω και στο εξής κριτήριο πολιτικής θα είναι η επιβίωση του καθεστώτος, δίχως να υπολογίζονται οι ανθρώπινες θυσίες, στο βωμό προφανώς του κέρδους αυτών που στην πραγματικότητα εκπροσωπεί. Δίχως δισταγμό, ο άνθρωπος αυτός υπαινίσσεται ότι ενόψει της διασφάλισης του μέλλοντος (δεν το επαναλαμβάνω όπως το είπε για να μην γίνω συναυτουργός στην δολοφονική απόδοση στα ελληνικά της σχετικής φράσης που διατύπωσε) έχουμε υποχρέωση και ευθύνη να πράξουμε ό,τι μας ζητούν κάθε φορά οι δανειστές μας, στον βαθμό που καταλήγουν να επιτυγχάνουν τον συγκερασμό των συμφερόντων τους.

Όλα αυτά διαδραματίζονται την στιγμή κατά την οποία οι «κόκκινες γραμμές» θα μπορούσαν να αποδώσουν τα μέγιστα, καθώς το χρηματοπιστωτικό λόμπυ εμφανίζεται απολύτως θορυβημένο από την εξέλιξη του παιχνιδιού με την γερμανική ελίτ. Οι άνθρωποι που παρέσυραν τον Γιώργο Παπανδρέου σε μία εγκληματική πολιτική για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας, δυναμιτίζοντας μέσω κυρίως της Ελλάδας την γερμανική ηγεμονία εντός της ΕΕ, προτείνοντας μάλιστα επανειλημμένως την επιστροφή μας στην δραχμή, τώρα τρέμουν με την πιθανότητα να υποστούν τεράστιες ζημίες από το ντόμινο που θα προκύψει μετά από μια ενδεχόμενη έξοδο της χώρας μας από την ζώνη του ευρώ.
Αντί, λοιπόν, αυτή την συγκυρία να σπεύσει με μια έξυπνη νέα στρατηγική να εκμεταλλευθεί το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα υπέρ των συμφερόντων του λαού, πράττει τα ακριβώς αντίθετα, δείχνοντας να πιστεύει ότι τώρα είναι η ευκαιρία η εσωτερική υποτίμηση να λάβει εξοντωτικές για τα δύο τρίτα της κοινωνίας διαστάσεις. Έτσι, ενώ σβήνονται οι οποιεσδήποτε κόκκινες γραμμές προς τους εξωτερικούς παράγοντες και τους τραπεζίτες, χαράσσονται διαρκώς και πιο σφιχτές κόκκινες γραμμές για τον ελληνικό λαό και τα δικαιώματά του. Ε, αυτό δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση σώφρων πολιτική οποιασδήποτε αστικής τάξης, που δεν διαπνεόταν από την λογική της τσατσάς. Και μάλιστα της πλέον απελπισμένης!

Από την αρχή-αρχή της πιστωτικής κρίσης πρότεινα η απειλή εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη να εκφραστεί με μια συγκροτημένη στρατηγική εναντίον όσων υπονόμευαν τα συμφέροντα της χώρας, την λαϊκή κυριαρχία και τα αστικά δικαιώματα των Ελλήνων. Το καθεστώς στην χώρα έπραξε ακριβώς το αντίθετο: δόμησε και χρησιμοποιεί διαρκώς την απειλή αυτή εναντίον του ελληνικού λαού. Στο πλαίσιο αυτό, αντί να επιχειρήσει ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και αναδιάταξη του ιδιωτικού πριν ακόμα η χώρα ενταχθεί σε οποιονδήποτε ευρωπαϊκό μηχανισμό, έδινε διαβεβαιώσεις ότι ποτέ δεν θα κάνει αναδιάρθρωση, ενώ αργότερα έφτασε να εξευτελίσει ακόμα και αυτόν τον διεθνή θεσμό που συνδέεται με την κυριαρχία των κρατών στο διεθνές σύστημα.
Δίχως υπερβολή, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην χώρα κατάφερε να καταστρέψει τους θεμελιώδεις όρους ύπαρξης του ελληνικού κράτους. Πώς να σταθούν λοιπόν και πού να χαραχθούν πλέον κόκκινες γραμμές, αφού οι «τσατσάδες» φρόντισαν να εξαφανίσουν την πολιτική διαλεκτική που ορίζει τα σύνορα; Κάπως έτσι τα κράτη μεταβάλλονται σε οίκους ανοχής και από εκεί κι έπειτα το μοναδικό ερώτημα που παραμένει για τους διαβιούντες εντός αυτών, είναι αν θα παραμείνουν στο ρόλο της πόρνης που τα ανέχεται όλα, ή θα επιχειρήσουν να γκρεμίσουν το μπουρδέλο ξαναφτιάχνοντας κράτος.

Αν τώρα προϋπόθεση τους γκρεμίσματος του μπουρδέλου θεωρείται η απόλυτη συμφωνία στο είδος του κράτους που επιθυμούμε, και εντός αυτής της διαβούλευσης υψώνονται κατακόκκινες γραμμές που εμποδίζουν την σύγκλιση των προοδευτικών-πατριωτικών δυνάμεων σε ένα κοινό πρόγραμμα μεταβατικής διακυβέρνησης, τότε σίγουρα δεν έχουμε αντιληφθεί, ή δεν μας ενδιαφέρει να καταλάβουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες από την εκπόρνευση ενός ολόκληρου λαού. Η πόρνη εξεγείρεται, αλλά συνήθως τα βρίσκει ξανά με τον νταβά ή αλλάζει νταβά, σπανίως όμως …λειτούργημα!
Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με όρους κράτους και όχι μπουρδέλου;
Μήπως είναι λάθος να θεωρούμε ότι όλα τα κράτη στον καπιταλισμό είναι οίκοι ανοχής και ότι οι κόκκινες γραμμές σε αυτά είναι παραπλανητικές, καθώς ένα είναι το κόκκινο και με ένα κόμμα αυτό εκφράζεται;
Μήπως, τελικά, στη χώρα μας δεν θέλουμε να καταλάβουμε πώς παρασκευάζεται πολιτικά το κόκκινο και το συνδέουμε αποκλειστικά με την απόχρωση του αίματος;
Μήπως είναι εξίσου χυδαία στρατηγική με εκείνη του καθεστώτος, η διαλεκτική της θυματοποίησης του λαού, μήπως και διαμορφωθεί ταξική συνείδηση;
Μήπως σε κράτη όπως η Ελλάδα, η πόρνη με συνείδηση θύματος είναι πιθανότερο να αναζητήσει παρηγοριά στην αγκαλιά ενός νταβά που θα της υποσχεθεί άφθονη πελατεία για το μέλλον;
Μήπως για την πόρνη ενός χρεοκοπημένου μπουρδέλου αυτό είναι καθοριστικό εκλογικό κίνητρο; Μη ξεχνάτε, για την πόρνη μιλάμε, και μη προφασίζεστε ότι απευθυνόμενοι στον ελληνικό λαό αναφέρεστε σε παρθένες! Λίγες παρθένες απέμειναν στη χώρα και αυτές άνεργες ή στο κατώφλι της απόλυσης.


* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.



  • Των Φώτων …φωτίστηκαν κάποια μυστικά κονδύλια
Και μέσα από τον πυκνό κουρνιαχτό της μεγίστης σύγκρουσης πολιτικής - εκδοτών, εμφανίστηκε πληροφορία που έχει κάνει πολλές καρδιές να σπάσουν.
Σύμφωνα με αυτή -και μιλάμε γα πολύ σοβαρή πληροφορία- έχουν διαρρεύσει από τα αρχεία δημόσιας υπηρεσίας ατράνταχτες αποδείξεις για χρηματισμό δημοσιογράφων από τα λεγόμενα «μυστικά κονδύλια» της.

Η συγκεκριμένη πληροφορία αναφέρει ότι στα ντοκουμέντα που διέρρευσαν, αναφέρονται φαρδιά-πλατιά ονόματα γνωστά που αν δουν το φώς της δημοσιότητας θα καταρρεύσει άπαρτο κάστρο σαν χάρτινος πύργος!!

Η πληροφορία αυτή έχει φτάσει σε αρκετά δημοσιογραφικά γραφεία και όπως είναι φυσικό, οι πάντες προσπαθούν να ανακαλύψουν τα στοιχεία αυτά!


Σχόλιο ιστολογίου:
Και για όσους δεν κατάλαβαν, τα ονόματα δεν θα γίνουν γνωστά, αλλά η "διαρροή" είναι πολύ πειστική για όσους συμμετείχαν ως τώρα σε διάφορα payroll. Ο νόμος της ομερτά έχει διάφορες εκφάνσεις, ενίοτε γκρίζους εκβιασμούς, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις "αιφνίδιους θανάτους"... Η περίφημη λίστα που ακούμε χρόνια τώρα, αλλά κανείς δεν την δημοσιοποιεί (μην ξεχνάμε ότι έχει "διαρρεύσει" πάρα πολλές φορές), επανήλθε για να παίξει τον γνωστό της ρόλο... αυτόν του "μπαμπούλα". Σωστά παιδιά; Είναι πολύ δύσκολο να εγκαταλείψουν οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι το καράβι που βουλιάζει. Οι "καπεταναίοι" αποφάσισαν να τους πάρουν όλους μαζί στο βυθό. Και εάν δεν κάνουν όσα "πρέπει" τότε... μπορεί να υπάρξουν διαρροές και ονοματεπώνυμα. Ζήτω η δημοκρατία, ζήτω η ελευθερία, ζήτω η "ελεύθερη" δημοσιογραφία!!!


Με τη γνωστή συνέντευξή του στην Καθημερινή, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο κατεξοχήν αρμόδιος για την προστασία του νομίσματος, έγινε ίσως άθελά του το πρόσωπο που άνοιξε την επίσημη συζήτηση για την επαναφορά της δραχμής. Η συζήτηση αυτή άνοιξε όμως με το χειρότερο δυνατό τρόπο: Κινδυνολογικά, εκβιαστικά, χωρίς την αναμενόμενη, όσο και αναγκαία τεχνοκρατική ουδετερότητα.

Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα συμβεί, εάν επιστρέψουμε στη δραχμή. Κάνουμε μόνον υποθέσεις, διότι δεν υπάρχει ανάλογη εμπειρία στο παρελθόν. Μια που άνοιξε, όμως, η σχετική συζήτηση, τότε πρέπει αυτή να γίνει σωστά – τεχνοκρατικά και πολιτικά σωστά.

Το πρόβλημα της έλλειψης χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας έχει μπροστά του τρεις επιλογές ως πιθανές λύσεις.

Η πρώτη είναι η με διάφορους τρόπους συνέχιση της σημερινής χρηματοδοτικής και οικονομικής κηδεμονίας της Ελλάδας. Δεν πρόκειται ακριβώς για “λύση”, μια που ακριβώς αυτή η “λύση” του Μνημονίου επέφερε τα σημερινά προβλήματα. Δεν είναι “λύση”, αλλά είναι το ίδιο το πρόβλημα.

Η δεύτερη λύση είναι μια υγιής συμφωνία ειλικρινούς αλληλεγγύης με τους εταίρους στην Ε.Ε. για προσωρινή χρηματοδότηση της Ελλάδας από τα κράτη της ευρωζώνης, χωρίς καταστροφικά για την οικονομία μέτρα. Η λύση αυτή προϋποθέτει άρση της σημερινής χρηματοδοτικής κηδεμονίας και παύση της επιβολής νέων μέτρων υπό τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας – η οποία καταστρέφει συνεχώς το οικονομικό κλίμα.

Δυστυχώς η δεύτερη αυτή, ιδανική λύση δεν είναι 100% στο χέρι της Ελλάδας. Πρέπει να συναινέσουν και οι εταίροι, ιδίως η Γερμανία, η οποία, νιώθοντας απειλούμενη στον διεξαγόμενη αφανή νομισματικό πόλεμο, αμύνεται αυξάνοντας το κόστος της “διάσωσης” των “προβληματικών” χωρών τόσο, ώστε η “διάσωση” να μην αποτελεί ελκυστική επιλογή. Αν και η επίλυση του ελληνικού προβλήματος θα αποτελούσε την απαρχή της επίλυσης όλου του προβλήματος της ευρωζώνης, Δεν είναι βέβαιο ότι είναι εφικτή η αλλαγή της γερμανικής στάσης και η δεύτερη αυτή, ιδανική λύση.

Τρίτη λύση αποτελεί ακριβώς η δραχμή. Γιατί όμως η δραχμή να αποτελεί λύση;

α) Υπό συνθήκες ενδεχόμενης αναγκαστικής αναστολής εξυπηρέτησης του (τουλάχιστον εξωτερικού) χρέους, θα επιτρέψει τη μερική νομισματική χρηματοδότηση της οικονομίας στο εσωτερικό της χώρας. Νομισματική χρηματοδότηση έγινε ήδη από το 2008-2009 με σχετική επιτυχία στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, αλλά δεν τη θέλει για την Ευρώπη η Γερμανία. Νομισματική χρηματοδότηση σημαίνει, ότι το χρήμα που εξαφανίζεται λόγω της κρίσης, αντικαθίσταται με έκδοση νέου (είτε πραγματικού είτε λογιστικού) χρήματος από την Κεντρική Τράπεζα.

β) Θα επιτρέψει τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών από την Τράπεζα της Ελλάδος χωρίς να υπάρχουν οι αναπόφευκτες δεσμεύσεις που διέπουν τη λειτουργία μιας υπερεθνικής κεντρικής τράπεζας. Η μέριμνα μιας εθνικής Κεντρικής Τράπεζας για το εθνικό τραπεζικό σύστημα θα είναι αποκλειστικά προσανατολισμένη στις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες του εθνικού τραπεζικού συστήματος.

γ) Θα επιτρέψει την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, μέσω της ελεύθερης διακύμανσης της ισοτιμίας του νομίσματός της. Η καταστροφική πολιτική που ακολουθήθηκε στα χρόνια του Μνημονίου, αποσκοπούσε ακριβώς στην “εσωτερική υποτίμηση” της οικονομίας της Ελλάδας. Προτιμότερη θα ήταν μια καθ’ όλα φυσιολογική νομισματική υποτίμηση, η οποία θα δώσει την αναγκαία αναπτυξιακή ώθηση στην οικονομία, χωρίς καταστροφικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων.

Ο κ. Προβόπουλος ισχυρίζεται ότι μια υποτίμηση της τάξεως του 60-70% θα είναι καταστροφική για την οικονομία. Όμως, το μόνο ιστορικό παράδειγμα αντίστοιχης τάξεως υποτίμησης που έχουμε, η εξαιρετικά επιτυχημένη υποτίμηση του 1953 από την κυβέρνηση Παπάγου-Μαρκεζίνη, συνηγορεί ακριβώς προς την αντίθετο συμπέρασμα.

Από την άλλη, εάν η οικονομία μας έχει έλλειμμα ανταγωνιστικότητας τέτοιο, ώστε ένα εθνικό νόμισμα θα υφίστατο τέτοια υποτίμηση, τότε είναι φανερό ότι το πρόβλημα υπάρχει σήμερα, που δεν γίνεται υποτίμηση και όχι αύριο, εάν γίνει υποτίμηση.

Σε κάθε περίπτωση, το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, δεν είναι τόσο υψηλό, όσο ανέφερε στην συνέντευξή του ο κ. Προβόπουλος. Το έλλειμμα αυτό μπορεί να καλυφθεί και εντός ευρώ χωρίς “εσωτερική υποτίμηση”, εάν η χώρα χρηματοδοτείται ομαλά και αυξήσει την παραγωγικότητά της, μειώνοντας π.χ. την καταστροφική από όλες τις απόψεις γραφειοκρατία – φορολογική και μη.

Συμπέρασμα

Αργά ή γρήγορα, οι εσωτερικές αντιδράσεις θα αναγκάσουν την Ελλάδα να σταματήσει να εφαρμόζει τη σημερινή “λύση” της χρηματοδότησης μέσω κηδεμονίας. Και όσο οι εταίροι δεν πείθονται για την ανάγκη επίδειξης αληθινής αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, τότε η τρίτη λύση, της δραχμής, θα έρχεται όλο και πιο έντονα στην επικαιρότητα.

Μπορεί, κατά τη μετάβαση στη δραχμή, να μην συμβούν όσα αναφέρει ο κ. Προβόπουλος στη συνέντευξή του; Μπορεί. Αρκεί να υπάρξει σωστή προετοιμασία και σωστή μετάβαση. Πρέπει όμως να ληφθούν υπόψη τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας – όχι τα συμφέροντα των δανειστών της, που πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουν ότι, μακροπρόθεσμα, τα συμφέροντα της χώρας ταυτίζονται με τα δικά τους.

Η ομαλή μετάβαση προϋποθέτει, κυρίως, το ζήτημα να μην συζητείται επί μακρόν και πάντως όχι με καταστροφολογικούς όρους. Η κινδυνολογική συζήτηση όχι μόνον δεν αποτρέπει τη μετάβαση στη δραχμή, αλλά θα τη φέρει μια ώρα αρχύτερα και μάλιστα σε συνθήκες καταστροφής. Εάν, αντιθέτως, η συζήτηση διεξαχθεί με τεχνοκρατική ουδετερότητα (όχι μόνον κατ’ επίφαση) και νηφαλιότητα, η χώρα θα μπορούσε, είτε να επιτύχει να παραμείνει στο ευρώ, είτε να μειώσει τα αρνητικά και να μεγιστοποιήσει τα θετικά από μια ενδεχόμενη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.

Επώνυμος




Η «κόκκινη γραμμή» για τον Λουκά Παπαδήμο είναι η σωτηρία της χώρας, οπότε να κοιμάστε όλοι ήσυχοι. Όπως ο ίδιος όρισε την «σωτηρία», αυτή μάλλον ταυτίζεται με το δίπολο παραμονή στο ευρώ – ανταγωνιστικότητα. Και τι ανταγωνιστικότητα! Του θανατά. Με μισθούς επιπέδου ... δαπέδου! Γιατί όπως ο ίδιος επίσης μας εξήγησε είναι βλακείες όλα αυτά τα «κεκτημένα» που πάνε και βάζουν διάφοροι συνδικαλισταραίοι (για την τιμή των όπλων κι αυτοί και υπό την πίεση της κοινωνίας) ως βάση συζήτησης. Ποια κεκτημένα και κουραφέξαλα, έχουμε βαθιά ύφεση, μεσαίωνα, τι δεν καταλαβαίνετε ακριβώς; Ρηντ μάι λιπς γιου μπάσταρντς, «δεν μπορούμε να ξεκινάμε το διάλογο από τη βάση δεδομένων και αμετακίνητων κεκτημένων, διότι αύριο κινδυνεύουμε να μην έχουμε τίποτα». Πώς το λένε ρε παιδί μου; Άτακτη χρεοκοπία... γκέγκε; Αντερστάντ; Καπίτο; Το’ χεις;

Με άλλα λογια για τον Lucas Papademos μία βάση υπάρχει, η μηδενική. Μάλιστα από αυτή τη βάση σχεδιάζει να κάνει και «διαπραγματεύσεις» με την τρόικα – η οποία πρφανώς ήταν αυτή που του υπαγόρευσε το σημείο εκκίνησης, αν και μετά τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, αυτά τα πράγματα γίνονται και ανακλαστικά, ο μαθητής ξέρει πολύ καλά τι θα ζητήσει ο δάσκαλος και παίρνει την πρωτοβουλία να βγει μπροστά.

Να υποθέσουμε λοιπόν ότι η σκληρή «διαπραγμάτευση» θα πάει κάπως έτσι: « Πόσα μας δίνετε Mr Blue Eyes για βασικό μισθό: 200 ευρώ, 300 ευρώ, άντε 400; Καλά είναι ; Να το αφήσω; Ε, να μη γίνουμε και Βουλγαρία με τη μία, δεν συμφωνείτε κι εσείς Mr Blue Eyes»;

Η ανταγωνιστικότητα δεν είναι απλό πράγμα, άλλωστε, θέλει (ανθρωπο)θυσίες. Όπως σημείωσε και το Bloomberg όσο περισσότερο καιρό επιμένει η υψηλή ανεργία, τόσο καλύτερα για τη διατήρηση του μισθολογικού κόστους σε χαμηλά επίπεδα και για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας σε... κινεζοεπίπεδα (λέμε τώρα).

Τώρα, αν η πολλή ανταγωνιστικότητα θα μας μεταλλάξει ως λαό προσδίδοντάς μας – στα πλαίσια του διεθνισμού αυτό και της αλληλεγγύης των λαών - όλο και περισσότερο ασιατικά βιολογικά χαρακτηριστικά (σχιστά μάτια, κίτρινο δέρμα, πρόκα μαλλί)ε, είπαμε, η σωτηρία της χώρας προέχει.

Υποθέτουμε ότι η «σωτηρία της χώρας» θα προέχει ακόμη κι αν κατέβουν οι εξωγήινοι και μπάσουν το 99% των Ελλήνων σε ένα διαστημόπλοιο και ύστερα εξαφανιστούν κάπου στο Γαλαξία. Πιθανότατα τότε είναι που θα σωθεί η χώρα, από τη χαίνουσα πληγή της, δηλαδή τους ίδιους τους πολίτες της και τον «κακό εαυτό» τους.

Ελλείψει εξωγήινων, όμως, θα μας εφαρμόσουν... ανταγωνιστικότητα...




  • Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν
Μπράβο στον Γιάννη Μπουτάρη που αφήνει στην άκρη τις ντροπές, προκειμένου να κάνει την δουλειά του…

Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα «Ο κόσμος του Επενδυτή», ο δήμαρχος της πόλης, Γ. Μπουτάρης, αναφέρει τα εξής:
«Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο εορτασμός του 2012 πρέπει να ξεφύγει από το κλασικό μοτίβο των εθνικοαπελευθερωτικών ιαχών και να κάνει την πόλη γνωστή ανά τον κόσμο»

Γιασπασπάν ρε Γιάνναρε μοντερνομαχαλόμαγκα, έτσι σε γουστάρω να πούμε, κόντρα στην καθυστερημένη πλεμπάγια που πήρε πατριωτικά τον αμανέ και πάει να μας τη βγει στην κούρμπα, με σημαιάκια και άσματα…εθνικοαπελευθερωτικά, «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάντρου η χώρα» και άλλες μπιρμπιλωτές κοτσάνες.

Ποιανού Αλεξάντρου ρε, εκεί μείνατε;
Του Μπουτάρη ρε, του Παπάρη, του Σέσκουλα, του Μέσκουλα, του Βλήτα και του Μαρούλια…
Αρκετό πατριδοκατιμά φάγαμε στη μούρη!

Τι είναι αυτά εθνικοχαζοχαρούμενα που πάτε να μας ξεφουρνίσετε και να μας κάνετε το κεφάλι γκάιντα, λόγοι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, Δοξολογίες, σημαιοστολισμοί, πανηγυρικοί, παρελάσεις και ταρατατζούμ- ταρατατζούμ…

Που ζείτε ρεεε…
100 χρόνια πίσω μείνατε και αμέτι μουχαμέτι θέλετε να κρατάτε την Πατρίδα του Κεμάλ στο μεσαίωνα και την καθυστέρηση.

Εκσυγχρονιστείτε ρε σαρακοστιανά σκαλτσούνια… Gay Parade ρε, πασαρέλα, γυμνή ποδηλατοδρομία, φρου-φρου και αρώματα και όρθια μ@%@&#@

Σα δε ντρέπεσαι λέω εγώ, Δήμαρχε (;) της Θεσσαλονίκης, που σου έκανε η άγια πόλη την τιμή κι εσύ την γράφεις κανονικά και περνά την ιστορία της από τη μηχανή του κιμά…

Μετά απ’ αυτό, τι άλλο τι άλλο σου μένει να εξευτελίσεις;



Οι μάσκες έπεσαν για τον τεχνοκράτη, σωτήρα, γνώστη της οικονομίας, άνθρωπο που θα φέρει ευημερία στην Ελλάδα. Για τον κ. Λουκά Παπαδήμο αναφερόμαστε ο οποίος ούτε 40 ημέρες δε χρειάστηκε για να αποδείξει ποιους εξυπηρετεί και ποιο είναι το σχέδιο όσων των επέβαλαν στη θέση του πρωθυπουργού.

Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές, δεν μπορούμε να συζητούμε με αμετακίνητα κεκτημένα, είπε ο κ. Παπαδήμος κι έδωσε το πράσινο φως για τον ύστατο εκβιασμό. Ή πάμε σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία το Μάρτιο ή πρέπει να μειωθούν δραματικά οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, είπε.

Άλλες λύσεις προφανώς δεν υπάρχουν. Δύο χρόνια τώρα που τα λέγαμε ήμασταν οι εχθροί της πατρίδας.

Εν πάση περιπτώσει, ο πρωθυπουργός είπε και το άλλο αμίμητο. ‘Η συμφωνούμε με τους κοινωνικούς εταίρους για τις οδυνηρές θυσίες ή αυτές θα επιβληθούν...
με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, όπως ζητά η τρόικα.

Ο κ. Παπαδήμος με τους ... κοινωνικούς εταίρους
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή για την ελληνική κοινωνία. Πρέπει και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι να πληρώνονται με μισθούς πείνας, να καταργηθεί κάθε έννοια κοινωνικής προστασίας, να κοπούν δώρα και επιδόματα, να συναινέσουμε όλοι δηλαδή στο βιασμό μας.

Και τα ερωτήματα από τη στάση αυτή του κ. Παπαδήμου είναι πολλά. Αν και δε χρειάζεται πολύ σκέψη για να απαντηθούν. Ο άνθρωπος κάνει τη δουλειά του, αυτή που του καθορίστηκε από τα αφεντικά του, τις αγορές και τους επιχειρηματίες.

Ερώτημα 1ο: Λένε ότι θα υπάρξει αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας αν μειωθεί το εργατικό κόστος στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή θα έρθουν επενδύσεις στην Ελλάδα ή θα δουλεύουν περισσότερο οι Έλληνες όταν θα παίρνουν 500 ευρώ το μήνα;

Ερώτημα 2ο: Θα μειωθεί η ανεργία, λέει η τρόικα. Σιγά που νοιάστηκε ο Τόμσεν για τους ανέργους. Με τις πολιτικές τους δεν οδηγήσαμε την ανεργία στο 20%; Και ποιος επιχειρηματίας θα προσλάβει κόσμο αυτή την περίοδο. Διότι το πρόβλημά του είναι ότι δεν έχει έσοδα, όχι ότι είναι ακριβοί οι υπάλληλοί του.

Ερώτημα 3ο: Διαλύοντας και τον ιδιωτικό τομέα ποιος θα αγοράζει στα μαγαζιά; Ποιος θα καταναλώνει ότι η αγοραστική του δύναμη θα έχει πληγεί; Δε θα κλείσουν χιλιάδες επιχειρήσεις και δε θα μείνουν χιλιάδες άνεργοι εξαιτίας της αναδουλειάς;

Ερώτημα 4ο: Αν μειωθούν κι άλλο οι μισθοί δε θα καταρρεύσουν τα ταμεία; Κι αν αυτά καταρρεύσουν δε θα πάμε σε νέες μειώσεις στις ήδη πενιχρές συντάξεις;

Ερώτημα 5ο: Τα μέτρα που κυοφορούνται θα βάλουν την Ελλάδα σε νέο κύκλο ύφεσης για πολλά χρόνια. Κι επίσης θα οδηγήσουν σε νέα κατάρρευση των εσόδων του κράτους. Ποιος θα πληρώνει φόρους όταν δεν έχει να πάρει γάλα για το παιδί του;

Προφανώς ο κ. Παπαδήμος ως διακεκριμένος οικονομολόγος να βλέπει αυτά τα ερωτήματα και να τα θεωρεί αφελή. Ο άνθρωπος παίζει τους αριθμούς στα δάχτυλα, σιγά μη νοιαστεί για το γάλα και το ψωμί του παιδιού μου ή για το σπίτι που θα έρθει να το πάρει η τράπεζα.

Ίσως από την άλλη, η επίσκεψή του την Πρωτοχρονιά στα κέντρα αστέγων να είχαν κι άλλο νόημα. Αφού όλοι οι Έλυνες σε λίγο θα είμαστε άστεγοι και πένητες θα μπορεί κι αυτός να είναι πρωθυπουργός των φτωχών.

Και το τελευταίο αλλά όχι έσχατο. Ποιους νομίζει ότι εκβιάζει ο κ. Παπαδήμος όταν λέει ότι τα μέτρα θα καθοριστούν με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, δηλαδή με Διατάγματα; Έχουμε Χούντα και δεν το ξέρουμε;

Το μόνο που έχει να κάνει ο πρωθυπουργός είναι να παραιτηθεί εδώ και τώρα. Φτάνουν οι εκβιασμοί. Δε βάλαμε τον κ. Παπαδήμο προστάτη των οικογενειών μας. Εντολοδόχος και «φυτευτός» είναι. Αν δε μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού να σηκωθεί και να φύγει. Διότι ούτε αυτός θα προλάβει το ελικόπτερο όταν η λαϊκή οργή τον κυνηγήσει.

Από antinews μοντάζ Γρέκι



  • Από την Ιόλη Πιερίδη
«Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας και η διασφάλιση ενός ασφαλούς μέλλοντος για τους πολίτες της…», έγραφε το βράδυ της Πέμπτης το πρωθυπουργικό τwitter.

Σας υπενθυμίζω ότι ο πρωθυπουργός της χώρας ονομάζεται Λουκάς Παπαδήμος.

Ένας καλός Σαμαρείτης ο οποίος στα 64 του χρόνια, μετά από μακρά θητεία σε πιστωτικά ιδρύματα ανά τον πλανήτη αποφάσισε να σώσει τη χώρα του από τον οικονομικό όλεθρο.

Την ίδια μέρα η ΔΕΗ προχωρούσε σε αύξηση 15% του ρεύματος ενώ στη δημοσιογραφική πιάτσα η μπόχα από την πώληση των 4 Airbus, με λεφτά της Proton Bank, ερχόταν να αναμιχθεί με τις αναθυμιάσεις της πίσω πόρτας του κ. Ψυχάρη.

Οι συμπολίτες του κου Παπαδήμου κατέθεταν κατά χιλιάδες τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους και ο εκπρόσωπος της Τρόικας ανακοίνωνε ότι η δόση του Δεκεμβρίου του 2011 θα δοθεί τον Μάρτιο του 2012, με πολλές προυποθέσεις.

Αυτό από μόνο του αρκεί για να σκεφθεί κάποιος , ότι κάτι πολύ μεγάλο και πολύ βρώμικο βρίσκεται, εδώ και δύο χρόνια, σε πλήρη εξέλιξη. Κανείς δεν ξεχνά τους χυδαίους εκβιασμούς που έχουν προηγηθεί για να πάρουμε «έγκαιρα» τις δόσεις.

Ο υπουργός Κουτρουμάνης μετά τις επικουρικές συντάξεις ικανοποιούσε την καταπιεσμένη βουκολική λίμπιντό του με το πάθος για τη μείωση του κατώτατου μισθού, ενώ ανάμεσα στα κρίσιμα πρωθυπουργικά ραντεβού ξεχώριζε εκείνο με την Επίτροπο Αλιείας Μαρία Δαμανάκη, η οποία εμφανώς ανανεωμένη και με ευρωπαικό αέρα στα μαλλιά της θα μπορούσε να είναι ιδανικό εξώφυλλο για το «Celebrity» του Φεβρουαρίου.

Στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου εκλεκτοί κύριοι όπως οι Ρέππας-Βορίδης διαφώνησαν, παρόντος του εθνοσωτήρος, για το άνοιγμα του επαγγέλματος των φορτηγατζήδων.

Λίγο πιο κει ο Ιταλός πρωθυπουργός Μόντι θα εγκατέλειπε αιφνιδιαστικά τη Ρώμη για τις Βρυξέλλες, ενώ θα έβλεπε τη Μέρκελ την προσεχή Τετάρτη, δύο μέρες μετά τη συνάντησή της τελευταίας με τον Σαρκοζί.

Η Γερμανίδα καγκελάριος είναι η μοναδική, από τους άμεσα εμπλεκόμενους με την Ελλάδα Ευρωπαίους ηγέτες, που δεν παρακολουθεί ο Λουκάς στο twitter. Ενδιαφέρον!

Ο κ. Παπαδήμος παρότι τραπεζίτης, δεν έχει άποψη για τα σκατά του τραπεζικού υποκόσμου που βγαίνουν καθημερινά στον αφρό.

Ο πρώην τραπεζίτης που θέλει να σώσει την Ελλάδα αδιαφορεί για τη διαφθορά στον κυριότερο οικονομικό γρανάζι, τις τράπεζες της χώρας του.

Εκτός κι αν η μοναδική του αποστολή είναι να σώσει «βαρυποινίτες» τραπεζίτες και τις τράπεζές τους παρέα με τον Γεωργίου της Στατιστικής Υπηρεσίας και τον Χριστοδούλου του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους.

Εκτός κι αν ο απώτερος στόχος του είναι να μοιρασθούν «σωστά» τα πετρέλαια και ο ορυκτός πλούτος της χώρας, εξαιτίας του οποίου μεθοδεύθηκε δεκαετίες τώρα η διόγκωση του χρέους μας.

Μόνο που ο κος Παπαδήμος άργησε δύο χρόνια.

Τώρα πια κανείς από μας δεν πρόκειται να χάψει το παραμύθι της σωτηρίας.

Ο Παπαδήμος και οι 50 αιθεροβάμονες υπουργοί του όταν συνειδητοποιήσουν ότι βρίσκονται παγιδευμένοι στη κορυφή των Δίδυμων Πύργων και η μόνη τους διαφυγή είναι η «οδός» που διάλεξε ο άνδρας της φωτογραφίας θα είναι πολύ αργά για τους ίδιους…

Από το kourdistoportocali



Σαράφηδες, ύαινες και προσκυνημένοι σοσιαληστές

Αν είχα την τύχη να έχω τις καταθέσεις μου, ως κάθε αξιοπρεπής νοικοκυραίος αστός, αν τυχόν είχα και μερικές τραπεζικές μετοχές, για να βοηθήσω και την αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας ως έντιμος πολίτης, προχθες θα ήταν η μέρα που θα είχα σηκώσει και το τελευταίο σεντ, θα είχα ξεφορτωθεί τα ήδη απαξιωμένα χαρτιά, βρίζοντας, φωνασκώντας και σιχτιρίζοντας.

Αν δε, ήμουν μεγαλομέτοχος της Εθνικής, θα είχα συγκαλέσει αμέσως έκτακτη γενική συνέλευση, θα είχα αποπέμψει τους γραφικούς τύπους που προσποιούνται το Δ.Σ. και θα είχα καταφύγει στον οικονομικό εισαγγελέα.

Γιατί το ξεκατίνιασμα της διαπλοκής έφερε στο απόλυτο φως όλη τη δυσώδη νοοτροπία, με την οποία οι συνυπεύθυνοι, ΠΑΣΟΚ, καναλάρχες, τραπεζίτες, οδήγησαν με μεθόδους μαφίας την Ελλάδα, στη χρεοκοπία και την πλήρη απαξίωση.

Όχι ότι δεν ξέραμε. Όχι ότι δεν το υποψιαζόμασταν, αφού τα κρούσματα ήταν καθημερινά. Αλλά είναι διαφορετικό πράγμα να γίνονται υπόγειες συμφωνίες και διαφορετικό να σου τις σερβίρουν κατάμουτρα, λες και είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Γιατί με τον τρόπο αυτό σε φτύνουν στα μούτρα και σου περνάνε το μήνυμα, ότι αφού ρε φουκαρά δεν έχεις κανάλι και εφημερίδα, αφού δεν είσαι ικανός να εκβιάζεις πρωθυπουργούς, πού πάς ρε Καραμήτρο;

Μόνο που ο Καραμήτρος μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια, μπας και σώσει τίποτα από το μέλλον του, αλλά όταν απροκάλυπτα πια λιώνεις την αξιοπρέπειά του, όταν αποφασίζεις να απεμπολήσεις και τα τελευταία προσχήματα, θα σε πάρει και θα σε σηκώσει, είτε λέγεσαι Παπανδρέου είτε Πάπας Βενέδικτος.

Πάνω από το πτώμα της Ελλάδας, ο εσμός που την οδήγησε στο θάνατο έχει το θράσος να ζητάει τα ρέστα, να απαιτεί ρόλο στην κηδεία, να ζητιανεύει και άλλα χρήματα και άλλες επιδοτήσεις και άλλα θαλασσοδάνεια και άλλες μίζες και άλλα δημόσια έργα.

Και δεν αισχύνεται να τα πράττει όλα αυτά δημόσια, στο κέντρο της αγοράς, εκφυλίζοντας και την τελευταία ικμάδα δημοκρατίας, την τελευταία ρανίδα αξιοπρέπειας που έχει απομείνει στην πολύπαθη πατρίδα.

Ω τι έκπληξη! Οι αρχιερείς της διαπλοκής χρησιμοποιούσαν τα κανάλια τους για να φτιάχνουν κλίμα υπέρ των εκάστοτε σοσιαληστών (sic) ηγετών, ενίοτε δε, τους παραχωρούσαν και την πρώτη σελίδα των φυλλάδων τους. Οι επιχειρήσεις τους ήταν ελλειμματικές, αλλά κανένα πρόβλημα. Οι δήθεν ιδιωτικές τράπεζες, που όλως τυχαίως είχαν γιγαντωθεί ροκανίζοντας τις άλλοτε δημόσιες τράπεζες επί εποχής Σημίτη, αναλάμβαναν να καλύψουν τα κενά με την προσφιλή μέθοδο του θαλασσοδανείου. Φρόντιζαν άλλωστε για αυτό οι ηγέτες της ‘’κεντροαριστεράς’’ που με τη σειρά τους λάμβαναν όλα τα απαραίτητα μέτρα (διόγκωση ελλείμματος και χρέους), ώστε να μη λείψουν ποτέ τα μετρητά. Και κυρίως φρόντισαν η εποπτική αρχή, όλως τυχαίως, να μη λειτουργεί, να μη βλέπει, να μην αντιλαμβάνεται, με τον ίδιο τρόπο που είναι χαλασμένα τα φωτοτυπικά στα ΚΕΠ και οι τομογράφοι στα νοσοκομεία.

Και όταν ξαφνικά τα δανεικά στέρεψαν και η κρατική ρευστότητα έπαψε να ρέει προς τα χρεοκοπημένα σαράφικα, άρχισαν τα προβλήματα. Γιατί τα ελλειμματικά ΜΜΕ χρωστούσαν της Μιχαλούς. Βρέθηκε πάλι η λύση. Αντί να πληρώνουν τις δόσεις των δανείων, τα κανάλια έπαιζαν τραπεζικές διαφημίσεις. Και για να μην υπάρξει πρόβλημα, η λαοφιλής κυβέρνηση φρόντισε να παγώσει τη φορολογία που απέρρεε από τις διαφημίσεις αυτές, νομιμοποιώντας την ύψιστη φοροδιαφυγή, την ίδια ακριβώς ώρα που συνέθλιβε τις συντάξεις και απειλούσε με φυλάκιση τους φουκαράδες που χρωστούσαν πέντε χιλιάρικα.

Στέρεψαν όμως και αυτά και άρχισαν τα πιο βαριά τερτίπια. Αν ήσουν μνημονιακός έπαιρνες δάνειο και κρατική διαφήμιση, αν όχι, έπαιρνες εισιτήριο για το 99 (Άλτερ, Ελευθεροτυπία).

Και όταν στέρεψε και η πηγή των δανείων, επειδή τα σαράφικα έπιασαν πάτο, ξαφνικά οι αρχιερείς διαπίστωσαν ότι αυτό που τόσο καιρό έγλυφαν, δεν ήταν καλό για τον τόπο, δεν ήταν πια μονόδρομος, αλλά καταστροφή. Ξαφνικά οι μέχρι πρότινος θωρακισμένες τράπεζες χρεοκόπησαν και οι εμίρηδες έφευγαν από το προσκήνιο ως φαντάσματα.

Και όταν ένας τραγικός πρωθυπουργός, την ώρα της πτώσης του και λίγο πριν το ειδικό δικαστήριο, αποφάσισε να πάρει μερικούς μαζί του, άρχισαν τα ξεκατινιάσματα πάνω στο δολοφονημένο πτώμα, ένας ανελέητος καυγάς ανάμεσα στις ύαινες και τα κοράκια της μεταπολίτευσης.

Αλλά υπάρχει ελπίδα. Γιατί οι επίσημες αυτές δηλώσεις εκατέρωθεν, αποτελούν ομολογία ενοχής και δίνουν ένα πρώτης τάξεως πάτημα στους εισαγγελείς, αμέσως μετά τις εκλογές, να ξεκινήσουν τις ανακρίσεις. Και επιτέλους αναδεικνύεται μια μοναδική ευκαιρία να τους ξεφορτωθούμε όλους, όσο ψηλά και αν βρίσκονται, καναλάρχες, πρωθυπουργούς, υπουργούς, τραπεζίτες, εργολάβους και το κακό συναπάντημα.

Φαίνεται ότι οι κύριοι αυτοί λησμόνησαν αυτό που στην καρδιά των Ελλήνων είναι αξίωμα:

Καλύτερα φτωχός και αξιοπρεπής, παρά πλούσιος και προσκυνημένος.

Και το λάθος αυτό θα τους κοστίσει ακριβά, πολύ ακριβά.

Κακοφωνίξ




Αμφιβολίες για την ικανότητα παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ εκφράζονται σε δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt, το οποίο εστιάζει στα ποικίλα σενάρια για το οικονομικό μέλλον της χώρας.

Στο δημοσίευμα που τιτλοφορείται ««Θα πέσει η Ελλάδα;», η εφημερίδα επισημαίνει ότι η κατάσταση στην Ελλάδα οξύνεται περαιτέρω, καθώς «οι διαπραγματεύσεις για τη μείωση του χρέους μένουν στάσιμες και οι τράπεζες δεν εμπιστεύονται την ικανότητα του κράτους για μεταρρυθμίσεις καταθέτοντας κάθε βράδυ δισεκατομμύρια στην ΕΚΤ».

Όπως αναφέρει η Handelsblatt, παρά τη δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ότι η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι επιλογή για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, «πίσω από κλειστά μικρόφωνα και κάμερες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι αισιόδοξες δηλώσεις αντικαθίστανται από έντονες αμφιβολίες για την ικανότητα παραμονής της Ελλάδας στη νομισματική ένωση».

Παραθέτει παράλληλα την άποψη ενός επικεφαλής γερμανικής τράπεζας, ο οποίος σημειώνει ότι όσο διαρκεί η αβεβαιότητα γύρω από την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, δεν μπορεί να υπάρξει εκτόνωση της κρίσης. Το δημοσίευμα φιλοξενεί και μία συνέντευξη του οικονομολόγου Κλέμενς Φουστ, ο οποίος προειδοποιεί ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ήταν «μισή αποχώρηση από την ΕΕ και ίσως θα επανέφερε τη χώρα στο επίπεδο των δεκαετιών του '60 και '70».

Η εφημερίδα εκτιμά ότι τις επόμενες εβδομάδες «κρίνονται τα πάντα για την Αθήνα» και ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός «πρέπει να επιφέρει μαζικές περικοπές για να εισπράξει τη νέα βοήθεια δισεκατομμυρίων». «Αν δεν το καταφέρει, τότε η χώρα θα βρεθεί στο κενό», υπογραμμίζει.

Οσον αφορά το θέμα του ελληνικού χρέους, η Handelsblatt επικαλείται πληροφορίες από κύκλους της Ε.Ε. που κάνουν λόγο για «σκληρές διαπραγματεύσεις» και οι οποίες εκτιμούν ότι το κούρεμα του ελληνικού χρέους θα φτάσει το 50%, αλλά οι πραγματικές απώλειες για τους πιστωτές θα είναι μεγαλύτερες.

Η Handelsblatt δημοσίευσε επίσης πρόσφατα και ένα άρθρο του Gabor Steingart που έλεγε:

“Αν ήμουν Έλληνας θα υπέβαλα μήνυση στους διασώστες μου για σκοπούμενη βλάβη, και το βράδυ θα πήγαινα στο Σύνταγμα, απέναντι στη Βουλή, για να διαμαρτυρηθώ ενάντια στα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης, που απλώς επιτείνουν την κρίση.”

Επίσης:

“Καταλαβαίνω γιατί ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο σύμβουλος του αρχηγού της συντηρητικής αντιπολίτευσης Σαμαρά, λέει, “πρώτα αρρωστήσαμε από τύφο και τώρα μας έδωσαν μία καρκινογόνο ένεση”.

Πηγή: Deutsche Welle



Σαν μπουρλοτιέρη, που κατάφερε να τινάξει την παγκόσμια οικονομία στον αέρα εμφανίζει τον Γιώργο Παπανδρέου το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy! Δυστυχώς δεν μπορούμε να γελάσουμε με το υπονοούμενο της καρικατούρας, γιατί το... παιδάκι με τα σπίρτα αν πράγματι κατάφερε κάτι, είναι να βάλει φωτιά σε... μπατζάκια. Τα δικά του και τα δικά μας.

Έχοντας κανείς βιώσει την καταστροφή που προκάλεσε στον τόπο ο ΓΑΠ σε μόλις δυο χρόνια, δυσκολεύεται ίσως να παρακολουθήσει το σαφές υπονοούμενο του Foreign Policy, το οποίο, στο τεύχος Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου που κυκλοφόρησε, δείχνει στο εξώφυλλό του τον Γ. Παπανδρέου να κρατά στο ένα χέρι το iPad και στο άλλο ένα σπίρτο, στο οποίο βάζει φωτιά σε ένα σπίτι από το οποίο τρέχουν να ξεφύγουν πανικόβλητοι διάφοροι ηγέτες, όπως ο Νικολά Σαρκοζί και η Μέρκελ.

Μάλιστα, στην φωτογραφία εμφανίζεται και η Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία κρατά έναν πυροσβεστήρα.

Κάποιοι ίσως σκεφτούν πως είναι υπερβολή να αποδίδεται στον ΓΑΠ ο ρόλος του παγκόσμιου μπουρλοτιέρη. Άλλοι ίσως θεωρούν ότι ο κόσμος όλος αναζητεί εξιλαστήριο θύμα που θα την πληρώσει. Όλα αυτά ισχύουν, όμως η καρικατούρα του Foreign Policy περιγράφει μια αλήθεια η οποία θα αρχίσει να εμφανίζεται με ολοένα και πιο σαφή τρόπο όσο περνά ο χρόνος: Ο ΓΑΠ δεν οδήγησε απλώς την Ελλάδα στο ΔΝΤ. Οδήγησε το ΔΝΤ (δηλαδή) τους Αμερικανούς στην Ευρώπη! Δηλαδή έβαλε την Ουάσιγκτον, θεσμικά, στα πόδια του Βερολίνου.

Με πιο απλά λόγια, ο Γ. Παπανδρέου θα κριθεί από την Ιστορία, η οποία, όπως είναι γνωστό, γράφεται από τους νικητές. Αν τελικά στον νομισματικό παγκόσμιο πόλεμο, που κορυφώνεται, νικήσουν οι Αμερικανοί, τότε ο ΓΑΠ μπορεί να ονειρεύεται τη δικαίωσή του από την Ιστορία και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή και η φιλοδοξία του. Αν, από την άλλη, νικήσουν οι Γερμανοί... ούτε ψύλλος στον κόρφο του.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως η χώρα και η κοινωνία της πληρώνουν πανάκριβα το μάρμαρο...




Καταστροφικό για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα θα είναι το ενδεχόμενο κατάρρευσης του ευρώ και διάλυσης της ευρωζώνης, όπως εκτιμά ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής Τζορτζ Σόρος.

«Εάν το ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα κατέρρεε, αυτό θα οδηγούσε στη διάλυση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αυτό θα είναι καταστροφικό όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά και για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα», ανέφερε ο Σόρος.

Ο ίδιος υποστήριξε επίσης ότι η ευρωπαϊκή κρίση χρέους είναι σοβαρότερη σε σχέση με την κρίση του 2008.

Τέλος, ο Σόρος επεσήμανε ότι στο άμεσο μέλλον, ορισμένες από τις χώρες της ευρωζώνης ενδέχεται να χρειαστεί να προχωρήσουν στην λήψη περισσότερων μέτρων λιτότητας λόγω των ανισορροπιών μεταξύ των χωρών που δανείζουν και αυτών που δανείζονται.



Οι διαπραγματεύσεις για την αναδιάρθρωση του Ελληνικού δημοσίου χρέους συνεχίζονται υπό το πρόγραμμα της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, το γνωστό πλέον PSI (Private Sector Involvement). Το PSI προβλέπει την διαπραγμάτευση μεταξύ του Ελληνικού δημοσίου και των ιδιωτών πιστωτών του (τράπεζες) με σκοπό την επίτευξη συμφωνίας για "εθελοντικό" κούρεμα της τάξης του 50%, που θα γίνει μέσα από την ανταλλαγή ληξιπρόθεσμων ομολόγων με νέα ομόλογα χαμηλότερης αξίας και διάρκειας αποπληρωμής 15-30 χρόνια. Η επιτυχής κατάληξη των διαπραγματεύσεων αποτελεί προϋπόθεση για την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης μεταξύ Ελλάδας-Τρόικας (ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ) που προβλέπει τη χορήγηση νέου δανείου ύψους 130 δις ευρώ. Σε περίπτωση που το PSI αποτύχει τότε η Ελλάδα οδεύει με μαθηματική ακρίβεια σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία μέσα στο μήνα Μάρτιο όπου εκτιμάται ότι εξαντλούνται τα διαθέσιμα χρήματα από τα (υπερχρεωμένα) ταμεία του κράτους.

Η αναδιάρθρωση του Ελληνικού δημοσίου χρέους είναι κατά γενική ομολογία αναγκαία για να καταστεί το χρέος ξανά βιώσιμο και το PSI θεωρείται ως η οδός μέσα από την οποία αυτό μπορεί να επιτευχθεί, καθώς εκτιμάται πως μπορεί η συμφωνία που θα προκύψει να μειώνει το ύψος του χρέους κατά 60 ποσοστιαίες μονάδες φέρνοντας το από το περίπου 180% του ΑΕΠ στο 120% έως το 2020. Προσωπικά έχω εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεση μου τόσο στη συγκεκριμένη λογιστική του ύψους του χρέους όσο και στη μέθοδο του PSI καθώς θεωρώ ότι είναι εις βάρος τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης / Ευρωζώνης.

Ο πρώτος λόγος που το PSI δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα ευελπιστεί να λύσει είναι πως εισάγει στην αγορά την έννοια της "εθελοντικής" αναδιάρθρωσης χρέους. Υπό κανονικές συνθήκες η αναδιάρθρωση χρέους ενός κράτους θεωρείται από τους κανόνες που έχουν δημιουργηθεί μέσα στην αγορά, ως πιστωτικό γεγονός, ήτοι ως ένα συμβάν που ενεργοποιεί την αποπληρωμή των ασφάλιστρων κινδύνου - είναι τα γνωστά CDS (Credit Default Swaps). Με την εισαγωγή του όρου "εθελοντικό κούρεμα", δηλαδή εγώ ως πιστωτής χάνω λεφτά από τη καλή μου τη καρδία, ναι μεν επιτυγχάνεται η αναδιάρθρωση του χρέους χωρίς την ενεργοποίηση των CDS που θα έδινε άλλη διάσταση στο θέμα, αλλά από την άλλη διαστρεβλώνονται οι κανόνες της αγοράς, οι όροι με τους οποίους οι επενδυτές αξιολογούσαν το ύψος του κινδύνου χρεοκοπίας μίας χώρας. Στην πράξη αυτό σημαίνει πως κανείς πλέον δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι η ίδια συνταγή δε θα εφαρμοστεί και σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, παρά τις διαβεβαιώσεις των Ευρωπαίων ηγετών πως κάτι τέτοιο αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα, με αποτέλεσμα τα επιτόκια να είναι υψηλότερα και οι όροι δυσμενέστεροι.

Δεύτερον η αναδιάρθρωση του χρέους αφορά μόνο το κομμάτι εκείνο που κατέχουν οι ιδιώτες πιστωτές. Δεν συμπεριλαμβάνονται δηλαδή τα δάνεια της ΕΕ, του ΔΝΤ και οι αγορές ομολόγων από το Ευρωσύστημα. Από μόνο του αυτό δεν είναι απαραίτητα προβληματικό. Εάν όμως συνυπολογίσουμε τους κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας που αποφασίστηκαν στη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Οκτώβριο και τις πρόσφατες ενέσεις ρευστότητας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας διαπιστώνουμε τα εξής: (1) οι τράπεζες καλούνται να αυξήσουν τα κεφάλαια τους ενώ ταυτόχρονα είναι υποχρεωμένες να χάσουν λεφτά, (2) οι νέοι κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας σε συνδυασμό με την ανεξάντλητη παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ στην πράξη αναγκάζουν τις τράπεζες να μη δανείζουν στην αγορά αλλά να αγοράζουν ομόλογα κρατών, κάτι που δυσχεραίνει τη κατάσταση στην πραγματική οικονομία, (3) οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να αγοράζουν ομόλογα κρατών, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την επανάληψη ενός σεναρίου PSI, κάτι που τους δίνει το κίνητρο είτε να κερδοσκοπήσουν ποντάροντας σε εξωτικά παράγωγα, είτε να αγοράσουν ομόλογα πιο αξιόπιστων κρατών όπως της Γερμανίας κάτι δυσκολεύει άλλες χώρες που έχουν ανάγκη από ρευστό. Με λίγα λόγια δημιουργούνται διεστραμμένα κίνητρα, ενώ κεφάλαια τα οποία θα έπρεπε να δίνονται στην πραγματική οικονομία για ανάπτυξη των επιχειρήσεων και τόνωση της απασχόλησης, καταλήγουν σε "επενδύσεις" πάνω σε χρηματιστηριακά παράγωγα ή κρατικά ομόλογα που ανακυκλώνουν μία ψευδεπίγραφη ευημερία, πριν την ολική κατάρρευση.

Τρίτον καλείται η Ελλάδα από θέση αδυναμίας να διαπραγματευτεί με τους πιστωτές της υπό την πίεση της επίτευξης συμφωνίας πάση θυσία, στερούμενη τη δυνατότητα άσκησης του κυριαρχικού δικαιώματος της για αναγκαστική αναδιάρθρωση του χρέους της. Στην ουσία δηλαδή η Ελλάδα βρίσκεται με το μαχαίρι στο λαιμό μπροστά σε ακραίες καταστάσεις, με αποτέλεσμα να φέρονται οι κρατούντες διατεθειμένοι να υπογράψουν συμφωνία η οποία αλλάζει το νομικό υπόβαθρο του χρέους μεταθέτοντας το στο Αγγλικό Δίκαιο κάτι που θα έχει αρνητικότατες νομικές προεκτάσεις για τις μελλοντικές επιλογές της χώρας. Συμφωνίες που υπογράφονται υπό πίεση και ισχύουν στο επέκεινα είναι κατά μεγάλη πιθανότητα επαχθείς και απεχθείς.

"Να εγκαταλειφθεί το PSI" τόνισε σε πρόσφατες δηλώσεις του ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου, κ. Αθανάσιος Ορφανίδης και αντ' αυτού να χορηγηθούν στην Ελλάδα χαμηλότοκα 30ετή δάνεια από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη. Με βάση τα όσα προανέφερα συμφωνώ απολύτως με τον κύριο Ορφανίδη, καθώς θεωρώ το PSI ως ένα πρόγραμμα που εξυπηρετεί μόνο τις κομματικές-εκλογικές σκοπιμότητες Μέρκελ-Σαρκοζί, δυσχεραίνοντας τα πράγματα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή οικονομία. Ακόμα κι αν οι διαπραγματεύσεις του PSI ολοκληρωθούν με ευνοϊκούς όρους για την Ελλάδα (κάτι που δεν θα γίνει), η κατάσταση θα συνεχίσει να είναι πολύ δύσκολη, με το χρέος να παραμένει μη βιώσιμο, τις τράπεζες να συνεχίζουν να μη δανείζουν και τις αγορές να παραμένουν επιφυλακτικές για το μέλλον, θέτοντας εμπόδια στις προσπάθειες για έξοδο από την κρίση.


  • Γράφει ο Μακεδών
Η καθημερινότητα των ανθρώπων στην σύγχρονη Ελλάδα έχει την μέριμνα της διαβίωσης με ότι σημαίνει αυτό Από την εξασφάλιση της διατροφής, την πληρωμή των δαπανών για τις ανάγκες της επικοινωνίας, την παράταση της ημέρας μέσω του ηλεκτρισμού, τις δαπάνες για την μόρφωση των παιδιών ,την πληρωμή της κατοικίας και την εξασφάλιση της υγείας και βεβαίως την όποια επιπλέον "πολυτέλεια" νομίζει ο καθένας ότι μπορεί να προσφέρει στον ίδιο και την οικογένειά του.

Πως μεταφράζονται όλα αυτά τα πλέον απαραίτητα και ποιο το κόστος αυτών; Φυσικά με την καταβολή του χρηματικού αντικρίσματος που ορίζει το κράτος. Πόσο χρόνο πρέπει να επενδύσει κάποιος για την απόκτηση του χρήματος για την ανταλλαγή των προαναφερομένων. Εδώ λοιπόν είναι το ζητούμενο στην Ελλάδα του 2012 αν βεβαίως εξασφαλίζεται εργασία και αν οι δυνατότητες είναι εφικτές για την ισορροπία του δημιουργημένου συστήματος.

Πολύ φοβάμαι ότι κάποιοι που σχεδίασαν την κατανομή του πλούτου, την σχεδίασαν όχι με κριτήρια κοινωνικά και ηθικά αλλά με κριτήρια που διασφαλίζουν τον πλούτο στους λίγους και την φτώχεια αλλά και τα βάρη στους πολλούς. Κάτι το καινούργιο προσφέρει αυτή η σκέψη θα αναρωτηθείτε, όχι βέβαια αλλά καλό είναι να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα από καιρό σε καιρό.
Αυτοί που σχεδίασαν την άνιση κατανομή δεν φύτρωσαν αλλά κάποιοι πλειοψηφικά τους έδωσαν την δυνατότητα να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας με φροντίδα και περίσκεψη.

Αντ΄αυτού βεβαίως είδαμε να ανατρέπεται αδιάντροπα η ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων και να καθυβρίζεται όλος αυτός ο λαός με χυδαιότητα και να αντιστρέφουν τις έννοιες με πρακτικές εγκληματικές.

Διερωτώμαι οι άνθρωποι που εμφανίζονται δημόσια και να πράττουν σε καθημερινή βάση τα χειρότερα, τι είδους μυαλά κουβαλάνε και πως νομίζουν ότι μπορούν να πολιτεύονται με τον τρόπο που εμφανίζουν τους χειρότερους εφιάλτες στην ζωή μας.

Με την αβεβαιότητα να κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα των στρωμάτων του λαού εκτός βεβαίως αυτών που με απίστευτες και σκανδαλώδεις πράξεις άρπαξαν τον πλούτο που ούτε τους ανήκε αλλά και ούτε θα τον αποκτούσαν ποτέ με τίμια εργασία.

Τους πολιτικούς βεβαίως που είχαν την ευθύνη για την σωστή λειτουργία του κράτους δικαίου να παραβιάζουν κάθε λογική και να οδηγούν μεγάλες μάζες στην απελπισία και την εξαθλίωση. Αυτοί που με τα έργα τους και την ανακόλουθη πολιτική τους έχουν γίνει οι πιο μισητοί άνθρωποι στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού τα τελευταία 40 χρόνια. Φυσικά υπήρξαν δύσκολα χρόνια για τον λαό μας αλλά την επιταχυνόμενη απαξίωση των πάντων είναι η αλήθεια ότι δεν έχει προηγούμενο.

Πάντως φως στο τούνελ δεν φαίνεται να είναι ορατό για τα επόμενα χρόνια αυτού του τόπου.


  • Εάν κάποιος προπαγανδίζει την κατάληψη της Θράκης από την Τουρκία ή την ανεξαρτητοποίησή της (με όλα όσα σημαίνουν αυτά) δεν πρέπει να προφυλακίζεται άμεσα ως άκρως επικίνδυνος για την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια;
  • Όταν ένας δάσκαλος χειραγωγεί ανήλικους μαθητές να φωτογραφίζονται με σύμβολα που δημιουργούν εμφυλιοπολεμικό κλίμα μέσα στην Ελληνική επικράτεια, δεν πρέπει να θεωρείται ως προσωπικότητα που επηρεάζει επικίνδυνα και ωθεί σε εγκληματικές (και ανθελληνικές) ενέργειες άτομα με μειωμένη την ικανότητα κρίσης;
Απίστευτες προκλήσεις και από δασκάλους, που δρουν στη Θράκη ως όργανα του τουρκικού φασισμού, υπό καθεστώς πλήρους ασυδοσίας…

Ο σύλλογος των ΕΠΑΘιτών δασκάλων Ροδόπης - Έβρου απέκτησε προσφάτως (2-11-2011) νέο πρόεδρο. Πρόκειται για τον Ιµπραήµ Μεµέτ, ο οποίος διαδέχτηκε τον Μεχµέτ Ντερντιµάν που παραιτήθηκε διαµαρτυρόµενος για την υπηρεσιακή κρίση που του στέρησε την διευθυντική θέση (και το συνοδευτικό επίδοµα, ε;) στο χωριό Λύκειο της Ροδόπης.

Ο Ιµπραήµ Μεµέτ, ασχέτως καταγωγής, θρησκείας κτλ, δεν παύει να είναι ένας εκπαιδευτικός λειτουργός στην Ελλάδα και αµείβεται αδρότατα από το ελληνικό κράτος. Και µάλιστα στο εξής θα εκπροσωπεί κι ένα σύνολο εκατοντάδων άλλων δασκάλων που ανατρέφουν τη µειονοτική νεολαία της Θράκης (για να ζήσει στη χώρα αυτή, υποθέτουµε). Με αυτές τις κοινότυπες σκέψεις κατά νου, πώς µπορείς να κρίνεις το υλικό που έχει αναρτηµένο στην προσωπική του σελίδα στο facebook; Δεν χρειάζεται καν να γνωρίζεις τουρκικά, για να αντιληφθείς ότι εδώ είναι διάχυτο ένα καθαρά φασιστικό πνεύµα, τύπου «Γκρίζων Λύκων»: Παντού η σηµαία της «ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης», ευχές για «ευτυχισµένη 30η Αυγούστου» – ηµέρα της Μικρασιατικής Καταστροφής - µε τα µούτρα του γενοκτόνου Κεµάλ, τεράστιες τούρκικες σηµαίες µε συνθήµατα υπέρ του τουρκικού στρατού και των «ηρώων» του (δηλαδή όσων σκοτώθηκαν από Κούρδους αντάρτες κτλ), και παρακάτω ένα κοριτσάκι να φιλάει τη σηµαία της θρακικής ανεξαρτησίας, µε φόντο την ηµισέληνο!

Η προκλητική αυτή περίπτωση (που δεν είναι δυστυχώς και µοναδική) θέτει ένα γενικότερο ζήτηµα για τα όρια της συνείδησης και της δηµόσιας έκφρασης ενός εκπαιδευτικού.
Είναι δυνατόν να δεχόµαστε αυτό το ήθος και αυτή την πολιτική κουλτούρα ως απλό «δικαίωµα» του κάθε δασκάλου;
Είναι δυνατόν η ελληνική πολιτεία να δέχεται (και να πληρώνει) όχι µόνο ως δάσκαλο αλλά και ως εκπρόσωπο όλων των µειονοτικών δασκάλων έναν ορκισµένο εχθρό της, που δεν διστάζει να διαδηλώνει την ταύτισή του µε τα φανατικότερα στοιχεία της άλλης πλευράς;
Το ερώτηµα είναι γενικό και αφορά πολλές περιπτώσεις, πέραν της αναφερθείσας: υπάρχει τελικά κάποιο όριο στην συλλογική µας αναξιοπρέπεια, ναι ή όχι;



Πολύ παράξενες πρέπει να θεωρηθούν οι δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ για τους εμπρησμούς ελληνικών δασών από τις τουρκικές υπηρεσίες. Είναι σκόπιμο, επειδή βρισκόμαστε στους πιο πονηρούς καιρούς μετά το 1821 και με μια πληθώρα δυνάμει εκρηκτικών εξελίξεων σε όλη την περιοχή μας, να προσέχουμε πάρα πολύ τι συμβαίνει και να χρησιμοποιούμε καλά το μυαλό μας, όσο διαθέτουμε, αν θέλουμε να επιζήσουμε.

Αυτή τη στιγμή, πέντε κράτη στην ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, μεταξύ των οποίων Ελλάδα και Κύπρος, βρίσκονται σε “υπαρξιακή” κρίση, μια μείζων σύγκρουση συνεχίζει να υπολανθάνει μεταξύ κεμαλισμού και ισλαμισμού στην Τουρκία, η πιθανότητα νέου Αρμαγεδώνα στη Μέση Ανατολή, ίσως και με χρήση ατομικών όπλων, είναι πολύ μεγάλη, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί η διάλυση της ΕΕ ή αμερικανορωσική αντιπαράθεση. Αυτό δεν είναι πια περιφερειακή κρίση, αρχίζει να μοιάζει με τέλος του κόσμου!

Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε πάντα στις καμπές της παγκόσμιας ιστορίας, δεν μπόρεσε όμως η ίδια να τις χρησιμοποιήσει. Χρησιμοποιήθηκε από τους Βρετανούς για να λύσουν προς ώφελός τους το ανατολικό ζήτημα, αλλά καταλήξαμε στη Μικρασιατική Καταστροφή. Από μας άρχισε ο ψυχρός πόλεμος, που τον έκαναν εδώ θερμό με τον εμφύλιο, μια καταστροφή εξίσου, αν όχι μεγαλύτερη από τη μικρασιατική που ακόμα πληρώνουμε. Οι αμερικανικές, ισραηλινές και βρετανικές επιδιώξεις στη Μέση Ανατολή προκάλεσαν την ελληνική δικτατορία και την κυπριακή τραγωδία. Παρολίγον να πληρώσουμε με τη διάλυση του κυπριακού κράτους την απόπειρα ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ. Τώρα γίναμε, καταστρεφόμενοι, εμπροσθοφυλακή της επίθεσης των αγορών κατά της Ευρώπης! Λίγο ακόμα αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε έτσι, θα τερματισθεί ο βίος του ελληνικού έθνους.

Ο κ. Γιλμάζ δεν είπε, στην πραγματικότητα, τίποτα καινούριο. Οι ελληνικές αρχές γνώριζαν από τότε ότι οι τουρκικές υπηρεσίες, μετά τις φωτιές που λέγεται ότι προκάλεσε το PKK στη Φώκαια, προχώρησαν σε “αντίποινα” για την “ελληνική υποστήριξη στους Κούρδους”, καίγοντας νησιωτικά δάση. Με τους εμπρησμούς επεδίωκαν να τρομοκρατήσουν την ελληνική κυβέρνηση, κάτι πανεύκολο, αλλά και να στερήσουν τα νησιά από τη φυσική άμυνα των δασών και συγκριτικά τουριστικά πλεονεκτήματα. Η ελληνική κυβέρνηση απηύθυνε non paper στους Ευρωπαίους εταίρους το 1998, ενημερώνοντάς τους για την τουρκική δράση.

Η είδηση δεν είναι στα όσα ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά στο ότι τα ανέφερε. Ο Γιλμάζ δεν είναι χαζός. Λέγοντας κατάμουτρα στους ‘Eλληνες ότι ο Τουρκία έκαιγε τα δάση τους, ήξερε ότι κράδαινε ένα κόκκινο πανί μπροστά από έναν ταύρο. Θα προκαλούσε μάλιστα πολύ μεγαλύτερη αντίδραση και κρίση, αν η προσοχή μας δεν είχε διασπασθεί στα δεκάδες μέτωπα κατάρρευσης της χώρας μας. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν είναι Πάγκαλος ή Στρως-Καν, να μη ξέρει τι λέει και τι κάνει. Αν επρόκειτο για απλή ανοησία, είναι η πρώτη που έκανε. Διαφορετικά, η πράξη του υπαγορεύεται από την επιθυμία ανόδου της θερμοκρασίας στα ελληνοτουρκικά και πάντως, ακόμα κι αν δεν υπαγορεύεται, εκεί οδηγεί.

Ποιος είναι ο “εχθρός”, ποιος είναι ο "σκοπός";

Ο “ταύρος” δεν ερεθίζεται αναίτια. Η Τουρκία είναι διαρκής απειλή και φορέας γεωπολιτικής και οικονομικής πίεσης στην Ελλάδα (δια των εξοπλισμών). Ο πραγματικός όμως “ταυρομάχος” σήμερα, που θέλει να σκοτώσει τον “ταύρο”, δεν είναι η Τουρκία, είναι οι αγορές, με τη συνεργασία των ηγετών μας. Η τουρκική απειλή, σοβαρή και πραγματική, είναι αστεία μπροστά σε αυτή που εκπορεύεται από τον συνδυασμό αυτών των δύο παραγόντων. Αυτή κυρίως πρέπει να αντιμετωπίσει το έθνος μας, προσέχοντας κυρίως να μην έχει απώλειες, προς την πλευρά της Τουρκίας, να διατηρήσει δηλαδή κυρίως αυτή την περίοδο το status quo.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι απουσιάζει το εθνικό υποκείμενο. Επί μία δεκαετία, το ελληνικό πολιτικό προσωπικό “παπαγάλιζε” την εισαχθείσα θεωρία ότι η Τουρκία θα “εκπολιτισθεί” και η τουρκική απειλή θα εξαφανισθεί από μόνη της, γιατί οι “πολιτισμένοι Ευρωπαίοι” δεν έχουν διεκδικήσεις. Αυτή η ανοησία επέτρεψε να δώσουμε πιστοποιητικό καλής διαγωγής στην ‘Aγκυρα, χωρίς να άρει τις διεκδικήσεις και απειλές της, χάνοντας την ευκαιρία να ανταλλάξουμε το ναι στην ενταξιακή της πορεία, με αξιοπρεπή λύση του κυπριακού και των ελληνοτουρκικών. Παρολίγον μάλιστα να διαλύσουμε μόνοι μας το κυπριακό κράτος με το σχέδιο Ανάν, βρετανοισραηλινής έμπνευσης. Η πολιτική αυτή επέτρεψε στην Τουρκία να γίνει περιφερειακή υπερδύναμη και στην Ελλάδα να βρίσκεται στο σημείο που βρίσκεται, ενώ μας απομόνωσε στην Ευρώπη έναντι των δυνάμεων που έβλεπαν με καχυποψία την τουρκική ένταξη, διευκολύνοντας εντέλει τη συμμαχία Μέρκελ και αγορών κατά της Ελλάδας, το 2009, που οδήγησε στο μνημόνιο.

Με την ίδια καταστροφική ευκολία που το ελληνικό πολιτικό προσωπικό αποδέχθηκε προ δεκαετίας αυτές τις ανοησίες, “χάβει” τώρα τις σαχλαμάρες, αλλά και επικίνδυνα τυχοδιωκτικές ιδέες, που του “πασάρουν” οι Ισραηλινοί φίλοι. Που έχουν μάλλον εκπλαγεί ακούγοντας τι τους λένε και πως συμπεριφέρονται οι ‘Eλληνες συνομιλητές τους. Φανταστείτε μόνο τι σκέφτεται ο κ. Νετανιάχου, άνθρωπος-ενσάρκωση του πολέμου, όταν ακούει τον κ. Παπανδρέου να του αναπτύσσει την ιδέα της ολυμπιακής εκεχειρίας. Ο Μπέντζαμιν ονειρεύεται να γίνονται πιο συχνά ει δυνατόν Ολυμπιακοί Αγώνες και να τους χρησιμοποιεί για να περισπά την προσοχή από τα δικά του πολεμικά σχέδια, όχι βέβαια να τα σταματάει για να γιορτάσει τα ολυμπιακά ιδεώδη!

Μεγάλο Κουρδιστάν και μεγάλες ανοησίες

Ισραηλινοί πανεπιστημιακοί περιέρχονται εδώ και καιρό κυπριακά και ελληνικά πανεπιστήμια και ινστιτούτα λέγοντας ότι ήρθε το τέλος της Τουρκίας και η ώρα του μεγάλου Κουρδιστάν και προκαλώντας επικίνδυνες “ονειρώξεις εθνικού μεγαλείου” σε χρεωκοπημένους πολιτικούς. Το μεγάλο Κουρδιστάν είναι μια πολύ ωραία ιδέα, όχι για να πραγματοποιηθεί, αλλά για να κινητοποιεί τον μαρτυρικό λαό στην υπηρεσία αλλότριων επιδιώξεων και να πιέζει τα τέσσερα κράτη της περιοχής που ζουν Κούρδοι. Η στρατηγική του βαθέος Ισραήλ είναι ο κατακερματισμός των κρατών, η χρησιμοποίηση του ενός κατά του άλλου, η διαρκής αλλαγή συμμαχιών.

Για ορισμένους ‘Eλληνες πολιτικούς ο πειρασμός είναι μεγάλος, αντί να ασχοληθούν με την πραγματική επίθεση κατά της χώρας από τις Αγορές, που δεν τολμούν ή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν, να επιδοθούν σε πολιτικά χρήσιμες ασκήσεις εθνικής υπερηφάνειας σε άλλα μέτωπα, πόσο μάλλον όταν νοιώθουν ότι έχουν τις πλάτες ισχυρών παικτών. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε αν οι πλάτες θα είναι εκεί όταν θα τις χρειαστούμε. Δεν ήταν πάντως το 1922 και το 1974.

Τουρκικό ή ισραηλινό προτεκτοράτο: Ιδού η απορία…

Οι τουρκοισραηλινές τριβές συνιστούν αντικειμενικά ευκαιρία για την Ελλάδα και την Κύπρο. Το Ισραήλ χρειάζεται την Κύπρο, την Κρήτη και την Ελλάδα για δικούς του ζωτικούς λόγους. Δεν είναι τυχαίο ότι το σιωνιστικό κίνημα αντιμετώπισε επανειλημμένως την εγκατάσταση του Ισραήλ στη Μεγαλόνησο. Η θρησκευτική σημασία της Ιερουσαλήμ το κατηύθυνε στην Παλαιστίνη. Και οι Βρετανοί, που εδώ και τέσσερις αιώνες (!) αντιμετώπισαν το ενδεχόμενο δημιουργίας εβραϊκού κράτους, αντίβαρου στους Οθωμανούς.

Τι κάνει μια δύναμη που ενδιαφέρεται για τον χώρο; Αναγνωρίζει το έδαφος. Αν βρει σοβαρούς ηγέτες, σοβαρά κράτη, κυττάει να έρθει σε συνεννόηση μαζί τους. Αν βρει καραγκιόζηδες κυττάει να τους εξαγοράσει, να τους ελέγξει, να τους πουλήσει “φύκια για μεταξωτές κορδέλλες”. Η περυσινή ήδη έκθεση του αμερικανοεβραϊκού Stratfor, είναι ενδεικτική του πως μας βλέπουν. Λέει ότι τέλος η Ελλάδα, θα πρέπει ή να τα δώσει όλα στην Τουρκία ή να βρει προτέκτορα. Και ως προτέκτορα δεν εννοεί βέβαια τη Ρωσία ή την Κίνα.

Oι παρατηρήσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία γιατί υφίστανται μετά βεβαιότητος σχέδια διάλυσης της ΕΕ που αρχίζουν με εξαναγκασμό της Ελλάδας σε αποχώρηση. ‘Oταν έλληνες πολιτικοί μιλάνε απερίσκεπτα για στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, χωρίς να αντιλαμβάνονται τη σημασία των όρων και χωρίς οι Ισραηλινοί να ανταποδίδουν, έχουν διερωτηθεί ποια είναι η στρατηγική στόχευση του εβραϊκού κράτους, μιας “κρυμμένης υπερδύναμης”, απέναντι στην ΕΕ και στον αναπόφευκτο γερμανικό ηγετικό ρόλο;

Ως αποτέλεσμα του τρόπου που η ελληνική πολιτική τάξη πραγματοποιεί την φιλοϊσραηλινή στροφή της, όχι μόνο εκθέτει τη χώρα σε πολύ μεγάλους κινδύνους, αλλά και καταστρέφει τη δυνατότητα ισότιμης, επωφελούς συνεργασίας με το Ισραήλ. Δυστυχώς και τη δυνατότητα ενός πνευματικού διαλόγου Ελλήνων και Εβραίων, που θα ήταν πολύ δύσκολος, αλλά και αναντικατάστατης χρησιμότητας για δύο από τους ιστορικότερους λαούς της ανθρωπότητας και, θα λέγαμε χωρίς υπερβολή, παγκόσμιας σημασίας. Δεν συνιστά όμως ασφαλώς προϊόν ειλικρινούς και σοβαρού διαλόγου το “πνευματικό σχέδιο Ανάν” που υπέγραψε η εκκλησία της Κύπρου με τον αρχιραββίνο, περίπου ανασκευάζοντας το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο.

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, οι κάλπικοι ετοιμάζουν αναίτιους καυγάδες και οδυνηρά διαζύγια.



  • Η νεόκοπη" ομοσπονδία που ιδρύθηκε πρόσφατα στην ΕΥΠ καταγγέλλει ως θιγόμενη το περιοδικό "Επίκαιρα"
Με αφορμή το ρεπορτάζ των «Επικαίρων» που αποκάλυπτε την επιχείρηση «Χρυσή Πύλη» της ΕΥΠ, ένα σχέδιο προβοκάτσιας ανήμερα του εορτασμού του Πολυτεχνείου, το οποίο δημοσιεύθηκε στο 109ο τεύχος του περιοδικού υπό τον τίτλο «Επιχείρηση Χρυσή Πύλη - Όταν το κράτος συναντά το παρακράτος» και αναπαράχθηκε από δεκάδες ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ, ενώ προκάλεσε και παρεμβάσεις των κομμάτων, η Ομοσπονδία Εργαζομένων Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΟΜΕ – ΕΥΠ), δηλαδή το… συνδικαλιστικό όργανο(!) των εργαζομένων στην ΕΥΠ, απέστειλε στο περιοδικό εξώδικη διαμαρτυρία.

Επειδή προφανώς στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών έχει ξεκινήσει να λειτουργεί –ως ένα ακόμη πάρεργο- βιομηχανία αγωγών εις βάρος των «Επικαίρων» καθώς στα χνάρια του υποδιοικητή της, Φώτη Παπαγεωργίου, ο οποίος κατέθεσε αγωγή κατά του περιοδικού, βαδίζουν και οι υπάλληλοι της Υπηρεσίας –γεγονός πρωτοφανές στα χρονικά της μεταπολίτευσης- παραθέτουμε τα όσα μας καταλογίζει το «συνδικαλιστικό» όργανο της ΕΥΠ, το οποίο ας σημειωθεί πως δεν αναγνωρίζεται από την ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ.

Το κείμενο του εξώδικου έχει ως εξής:
«Οργή και αγανάκτηση κατέλαβε το σύνολο των μελών της Συνομοσπονδίας μας, όταν ανέγνωσαν το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Γιώργου Φιλιππίδη, που δημοσιεύτηκε στη σελίδα 14 του τεύχους 109 του εβδομαδιαίου περιοδικού «Επίκαιρα» (17/11/2011). Το δημοσίευμα αυτό, υπό τον ειρωνικό και παραπλανητικό τίτλο «Επιχείρηση Χρυσή Πύλη – Όταν το κράτος συναντά το παρακράτος», δεν είναι απλώς πρόστυχο. Οι διαλαμβανόμενοι ισχυρισμοί του είναι κυριολεκτικώς αποκυήματα νοσηρής φαντασίας, που προσβάλλουν το δημοσιογραφικό λειτούργημα και εκθέτουν ανεπανόρθωτα την υποτιθέμενη αξιοπιστία του περιοδικού σας».
Ακολουθεί δημοσίευμα, στο οποίο σημειώνεται ότι στήνεται «μία ακόμη επιχείρηση προβοκάτσιας, πρωτοφανούς, όμως, οργάνωσης και συντονισμού, με πρωταγωνιστές ανώτερο στέλεχος της ΕΥΠ, ένα βουλευτή και ένα γνωστό κομματικό στέλεχος», ενώ στη συνέχεια γίνεται λόγος για έξι συνδικαλιστές της ΕΛ.ΑΣ. –όχι της ΕΥΠ!- που συμμετείχαν στην οργάνωση της επιχείρησης. Στο δημοσίευμα γίνεται λόγος και για την ευχέρεια του εκάστοτε υπουργού «να προσλαμβάνει όσους πράκτορες θέλει με απλή επιλογή, εκτός οποιασδήποτε διαδικασίας νομιμότητας. Εννοείται ότι η επιλογή γίνεται με καθαρά κομματικά κριτήρια, στο πλαίσιο της αχαλίνωτης ρουσφετολογίας».

Οι συνδικαλιστές της ΟΜΕ – ΕΥΠ συνεχίζουν στο εξώδικό τους σημειώνοντας πως
«απλή και μόνο ανάγνωση των ανωτέρω χωρίων του δημοσιεύματος αρκεί για να καταδείξει την έλλειψη οποιουδήποτε ηθικού φραγμού και την παραβίαση κάθε έννοιας δημοσιογραφικής δεοντολογίας εκ μέρους του συντάκτη του, ο οποίος, επιλέγοντας να μην κατονομάζει τα υποτιθέμενα πρόσωπα που απεργάστηκαν το –υπαρκτό μόνο στον δικό του εγκέφαλο- σχέδιο «Χρυσή Πύλη», νομίζει πως υπηρετεί το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Έχει δε το θράσος να βαυκαλίζεται πως με την υποτιθέμενη αποκάλυψή του σταμάτησε εν τη γενέσει της τη συγκεκριμένη επιχείρηση και απέτρεψε την αμαύρωση της επετείου του Πολυτεχνείου. Η επιλογή και χρήση όρων «νοσηροί εγκέφαλοι», «πρόθυμα πιόνια του συστήματος και της εξουσίας», «επιχείρηση προβοκάτσιας», «βρώμικη ιστορία», στο βαθμό που απευθύνονται και αφορούν σε υπαλλήλους και συνδικαλιστές της ΕΥΠ, είναι παντελώς απαράδεκτοι, εξόχως προσβλητικοί για τους ίδιους και την υπηρεσία τους και ως τέτοιοι επιστρέφονται αυτούσιοι στον εμπνευστή τους.
Τέτοια υβριστικά δημοσιεύματα, που καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα, ουδεμία δημοσιογραφική τιμή περιποιούν για το περιοδικό σας και ουδόλως εξυπηρετούν την αντικειμενικότητα και την πληροφόρηση των αναγνωστών σας».


Απόρρητο έγγραφο της ΕΥΠ στα «Επίκαιρα»
Οι φίλοι υπάλληλοι και συνδικαλιστές της ΕΥΠ προμηθεύονται σε φωτοτυπίες επιλεγμένα τεύχη του περιοδικού, αφού τα «Επίκαιρα» δεν βρίσκονται στο σώμα της Υπηρεσίας. Έτσι δεν ενημερώθηκαν ότι δύο τεύχη αργότερα, συγκεκριμένα στο τεύχος 111, τα «Επίκαιρα» αποκάλυψαν απόρρητο εσωτερικό έγγραφο της ΕΥΠ, στο οποίο στελέχη της επιβεβαιώνουν την παρουσία τους σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας πολιτών στο Ηράκλειο Κρήτης και ενημερώνουν τους ανωτέρους τους για τον αριθμό, την ταυτότητα αλλά και την πορεία των συγκεντρωμένων. Όπως μάλλον δεν ενημερώθηκαν και για τις νέες παρεμβάσεις των Ελληνικών κομμάτων, συγκεκριμένα του ΛΑΟΣ και του ΣΥΡΙΖΑ, με ερωτήσεις τους στη Βουλή αλλά και συνδικαλιστικών παρατάξεων αναφορικά με τις μεθόδους της ΕΥΠ. Πιθανότατα, δε, δεν έχουν ενημερωθεί πως οι δικαστικές αρχές έχουν ξεκινήσει έρευνα με αφορμή την αποκάλυψη των «Επικαίρων» για την παρουσία της ΕΥΠ στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ.
Να σημειωθεί πως ήδη ο διευθυντής του περιοδικού κατέθεσε στη Δικαιοσύνη όλα τα στοιχεία και τα ονόματα των συντακτών του απόρρητου εγγράφου, τα οποία για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας δεν είχαν δημοσιευτεί.

Σχόλιο ιστολογίου: Μετά την ανάγνωση του ανωτέρου δημοσιεύματος των Επικαίρων, εμείς αναρωτιόμαστε και μάλλον δικαίως:
Εάν ο συντάκτης του άρθρου έχει διατυπώσει επακριβώς τα αναφερόμενα στο Εξώδικο των "συνδικαλιστών", τότε εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να καταλάβει την ασχετοσύνη και την αμάθεια που διακατέχει την ηγεσία της αυτοαποκαλούμενης Συνομοσπονδίας...
Αλήθεια, από πότε έγιναν τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο και αυτοαποκαλούνται Συνομοσπονδία; Σύμφωνα με το νόμο Συνομοσπονδία είναι στο Δημόσιο μόνο η ΑΔΕΔΥ... Εκτός και εάν ενώθηκαν με κάποια άλλη Ομοσπονδία και έγιναν Συνομοσπονδία...
Τώρα σχετικά με την ουσία των όλων όσων αναφέρονται στο εξώδικο:
Από πότε προβλέπεται οι συνδικαλιστές να γνωρίζουν για τις ό,ποιες επιχειρήσεις της Υπηρεσίας και μάλιστα να στέλνουν και Εξώδικα στα ΜΜΕ;
Γιατί, άλλο συνδικαλισμός και άλλο επιχειρησιακή δραστηριότητα, η οποία δεν πρέπει να γίνεται γνωστή ούτε στα μέλη των οικογενειών εκείνων που συμμετέχουν. Υπάρχουν τόσο σοβαρές διαρροές μέσα στην συγκεκριμένη υπηρεσία; Μήπως θα έπρεπε να γίνει κάποια ΕΔΕ, αφού το εξώδικο ομολογεί με απόλυτη βεβαιότητα την ανυπαρξία της σχετικής επιχείρησης;
Τέλος, μήπως υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα και γεγονότα για να ασχοληθούν -επιτέλους- οι πράκτορες, από το να μπαίνουν σε διαδικασίες τις οποίες την επαύριο ίσως και να αναιρέσουν;


Τα έθνη πρέπει να ενθυμούνται, για να διδάσκονται, είπε ο Θουκυδίδης. Οι Έλληνες δεν πρέπει να λησμονήσουν πώς ζούσαν έως το 2009, οπότε – κρίμασιν οις οίδε Κύριος – η κυβέρνηση της χώρας περιήλθε στον Γεώργιο Παπανδρέου, τον μεγάλο υπεύθυνο της σημερινής καταστάσεώς τους.

Είναι βέβαιο πως αν, αμέσως μετά τις εκλογές, δανειζόταν από τις αγορές, όσα χρήματα ήσαν αναγκαία για τη χώρα, με το τότε χαμηλό επιτόκιο, η Ελλάδα δεν θα υποχρεωνόταν να απευθυνθεί στην Τρόϊκα και το Δ.Ν.Τ. και η εξέλιξη της οικονομίας της θα ήταν πολύ διαφορετική.

Αλλά ο Γ. Παπανδρέου, παρέλειψε να δανεισθεί τα απαιτούμενα χρήματα και συνέχισε τις συζητήσεις με τον Στρος Καν – για το πώς θα υπαχθεί η Ελλάδα στο Δ.Ν.Τ. – που είχε αρχίσει προ των εκλογών, όπως ο τελευταίος ομολόγησε.

Άρα το σχέδιο ήταν να οδηγηθούν οι Έλληνες στη σημερινή εξαθλίωση. Γι΄ αυτό κατηγορούσε την οικονομία της χώρας και το λαό της σε ομιλίες του στο εξωτερικό. Γι΄ αυτό συγκαλούσε συσκέψεις, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (πρώην δανειστή του πατρός του, για την κάλυψη των δαπανών της γνωστής βίλας της Εκάλης) για την αντιμετώπιση της διαφθοράς των Ελλήνων, ένεκα της οποίας, τάχα, η Ελλάδα δεν είναι παραγωγική.

Μόλις ανέλαβε την εξουσία έδωσε στους συνδικαλιστές του Λιμένος Πειραιώς 70 εκατομμύρια ευρώ, για να αποδεχθούν την εκτέλεση της Συμβάσεως της Κίνας και της Ελλάδος, επί κυβερνήσεως του Κ. Καραμανλή. Αύξησε τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, προς τις οποίες το κράτος έδωσε την τελευταία 10ετία 115 δις ευρώ, δηλαδή πολύ περισσότερα από αυτά που απεκόμισε τούτο, δια της περικοπής μισθών και συντάξεων, αντί της αυξήσεως αυτών κατά το ποσοστό του πληθωρισμού, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικώς, προς τους αφελείς εκλογείς του.

Οι πολιτικοί που αποδέχονται να εφαρμόσουν μέτρα οικονομικής και φυσικής εξοντώσεως των Ελλήνων, δια της ληστρικής φορολογίας των, της απανθρώπου μειώσεως μισθών και συντάξεων στο ήμισυ σχεδόν εκείνων που ελάμβαναν το 2009, τις απολύσεις και τη δραματική αύξηση της ανεργίας, είναι εχθροί του ελληνικού λαού.

Ο κ. Καραμανλής ακολουθούσε την αρχή της «ήπιας προσαρμογής», που εσήμαινε την εφαρμογή υποφερτών μέτρων προς αντιμετώπιση της κρίσεως. Αντιθέτως ο Γ. Παπανδρέου επετέθη κατά των πλέον αδυνάτων, μισθωτών και συνταξιούχων, τις αποδοχές των οποίων συνεχώς μειώνει, μέχρις εξαθλιώσεως τους.

Προφανώς η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, παρά τις αντίθετες επαγγελίες της, εφήρμοσε τις οδηγίες των μεγάλων αφεντικών του καπιταλισμού. Για την εξόντωση της μεσαίας τάξεως, με την υπερφορολόγησή της και την παράλληλη μείωση του εισοδήματος της. Οι νέοι της Ελλάδος τώρα αποτελούν το σημερινό προλεταριάτο του καπιταλισμού. Εξέλιπαν τα όνειρα και τα ιδανικά τους.

Αναζητούν μία οιανδήποτε εργασία, έστω και με μισθό πείνης. Οι μόνοι εργοδότες τους είναι οι πολυεθνικές εταιρείες, που δέχονται να τους προσλάβουν, μόνον υπό τον όρο να είναι πειθήνια όργανά τους και να αποδέχονται συνθήκες απασχολήσεώς τους όμοιες με αυτές των Ασιατών. Κατόπιν τούτου είναι φανερό ότι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια για να διατηρήσουν την ελληνική φυλή, με συνεπεία το γένος των Ελλήνων να φθίνει ραγδαίως. Και να αντικαθίσταται από τους λαθρομετανάστες, που έχουν σωρευθεί στην Ελλάδα και είναι κατά το πλείστον μουσουλμάνοι, διακρινόμενοι για την υπεργεννητικότητά τους.

Αν τα μέτρα που έλαβε το ΠΑΣΟΚ κατά των Ελλήνων αποτολμούσε να λάβει κατ΄ ελάχιστον η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, θα είχε κατεδαφισθεί η πόλη των Αθηνών, όπως και οι οπαδοί του Γ. Παπανδρέου παραδέχονται. Τώρα που τα επέβαλε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ουδείς συνδικαλιστής διαμαρτυρήθηκε, αλλ΄ αντιθέτως όλοι τα στηρίζουν.

Είναι αυτοί που παρεμπόδιζαν την κυβέρνηση της Ν.Δ. να εκτελέσει το πρόγραμμά της για την λύση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας. Κατά συνέπεια οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ είναι συνυπεύθυνοι του αρχηγού τους και ολετήρες του ελληνικού λαού, τον οποίον έβλαψαν και βλάπτουν, προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία το κόμμα τους.

Τα περισσότερα ΜΜΕ έγιναν όργανα εδραιώσεως του καπιταλισμού και προσπαθούν να επιβάλουν στους Έλληνες τη βεβαιότητα πως είναι φυσικό να περιορίζονται οι αποδοχές τους, σε επίπεδα των ανατολικών χωρών, επί σταλινικού καθεστώτος. Τόσο η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου όσο και η σημερινή, μειώνουν κάθε μήνα συνεχώς μισθούς και συντάξεις, και οδηγούν τους Έλληνες στην απόγνωση. Γι΄ αυτό και οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί, τα δε ψυχοκαταθλιπτικά φάρμακα είναι σε πρώτη ζήτηση.

Η πρόσφατη παραίτηση των εξαιρέτων εισαγγελέων Εφετών κ.κ. Πεπόνη και Μουζακίτη από τις θέσεις των Οικονομικών Εισαγγελέων, κατόπιν των απαραδέκτων υποδείξεων και διαταγών των αρμοδίων υπουργών της κυβερνήσεως, είναι χαρακτηριστική των μεθόδων που μετέρχονται οι τελευταίοι.

Με την παραίτησή τους δήλωσαν, πλην άλλων, ότι δεν δέχονται να είναι Εισαγγελείς «καθ΄ υπαγόρευσιν και υπό απαγόρευσιν». Προφανώς διότι δέχθηκαν υποδείξεις και εμπόδια κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Οι άνω Εισαγγελικοί Λειτουργοί είχαν ορισθεί με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου. Αλλά, τιμώντες την παράδοση του λειτουργήματός τους, δεν δέχθηκαν να γίνουν πειθήνια όργανα αυτών, που προστατεύουν συνήθως εκείνους που θα έπρεπε να διώξουν.

Ήδη, δια νέου νόμου ορίζεται ότι ως οικονομικοί Εισαγγελείς θα διορίζονται του λοιπού αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου, επιλεγόμενοι από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Το ερώτημα είναι, αν και οι νέοι οικονομικοί εισαγγελείς δεν δεχθούν να γίνουν κυβερνητικά όργανα, τί άλλο θα μηχανευθούν άραγε οι αρμόδιοι πολυμήχανοι υπουργοί;

Τα χρόνια διαδέχονται το ένα το άλλο με ταχύτητα. Το μέλλον είναι άγνωστο. Και κανείς δεν μπορεί με ασφάλεια να το προσδιορίσει. Μόνο κάποιες ενδείξεις διαφαίνονται για τις προθέσεις και τα σχέδια των ισχυρών.

Οι Έλληνες των τελευταίων γενεών, που είχαν την ατυχία να προωθηθεί στην εξουσία ο Γεώργιος Παπανδρέου, έμαθαν τί είναι τα CDS και ποίοι μπορεί να κερδίσουν από αυτά, αλλά συγχρόνως εβίωσαν τη δυστυχία και διδάχθηκαν πόσο εύκολο είναι να περιέλθουν σε αδιέξοδο και απελπισία.