Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Νοε 2012

Η διασπορά του φόβου -δουλεύει στο φόρτε η Μηχανή-  ή Καραμανλής ή τανκςεγώ ή το χάος- ή η πείνα  (και η υποταγή) ή η δραχμή - δουλεύει στο φόρτε της η Μηχανή κάτσε καλά - κάτσε καλά - κάτσε καλά επαναλαμβάνει ο ήχος της μονότονα ρυθμικά όπως το τσαφ - τσουφ του τραίνου στις ράγες μια ρουτίνα - μια ζωή μια ρουτίνα λέγε - λέγε, πειστική μια ζωή σκύβε - σκύβε πιεστική. Σαν τιμωρία.

Η διασπορά του φόβου. Κι ύστερα η διαχείριση του φόβου - σπουδασμένα φρόκαλα όπως ο αδελφόθεος, συν εγκέφαλοι εντολοδόχοι, απόφοιτοι χορηγούμενων εδρών, τρόφιμοι επιδοτήσεων και προγραμμάτων- μια στρογγυλή τράπεζα στην υπηρεσία των αργυραμοιβών, άλλος να φτιάχνει τα καρφιά κι άλλος να τα χρυσώνει.

Κοίτα, ο διπλανός σου πεινάει, εσύ δεν πεινάς ακόμα - κάτσε καλά.

Και για όσους σκύβουν το κεφάλι χάλκινοι γρύπες αρχίζουν να πετούν στον ουρανό - καταδίκης οφθαλμός, ακοίμητος φρουρός που σε παρατηρεί, σε ελέγχει, σε καταδίδει στον εαυτό σου -κάτσε καλά, εσύ θα βγάλεις το φίδι απ’ την τρύπα, όλοι ίδιοι είναι- και φτιάχνει καρφιά ο σιδεράς. Με τον τόνο! Και τα χρυσώνει ένα - ένα το παπαγαλάκι των οκτώ στην οθόνη σου ό,τι σκέφτεσαι σου το μαθαίνει η προπαγάνδα την καταστολή μέσα σου, σου τη μαθαίνει η προπαγάνδα.

«Αυτός που πεινάει δεν είμαι  ακόμα εγώ», λες.

Αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό στη Μηχανή και προσθέτεις «ο άστεγος, ο άνεργος, ο χαμηλόμισθος, δεν μπορεί, σε κάτι θα φταίνε και αυτοί».

Κι ύστερα Τρόικες παντού! Πάρε γκαουλάιτερ να ’χεις σου λέει ο Σόιμπλε, έως και ο «Γκάρντιαν» απορεί, τον χαβά σου εσύ «γιατί να ’χουνε αυτοί καλύτερο Ταμείο;», λες, «οι υπόλοιποι στο πηγάδι κατουρήσαμε;». Και δεν σου περνάει απ’ το μυαλό ότι το χειρότερο Ταμείο πρέπει να γίνει καλύτερο κι όχι το καλύτερο, χειρότερο. Εκεί εσύ! διαρκής εξίσωση προς τα κάτω και ώθηση στο παρακάτω, ως τον πάτο του Καιάδα ή του τάφου, και γελάει μαζί  σου ο κ. Μπόμπολας και ο κάθε Δυνατός, γελάει μαζί σου το κάθε φερέφωνο (που απ’ την κατάντια σου παίρνει και μπόνους), όλοι γελάνε μαζί σου κι εσύ κλαις.

Διότι κατά βάθος είσαι ένας καλός άνθρωπος, μετρημένος, νοικοκύρης, κάνεις οικονομίες, λογαριάζεις τον καφέ και μετράς τα τσιγάρα, τι φταις εσύ που σε φοβίσανε; Τι φταις που ο φόβος σου τιμωρεί τους άλλους;

Κι έτσι ζεις σε ένα τοπίο τιμωρίας. Τιμωρίας όλων, μόνο που εσύ δεν είσαι άνεργος ακόμα,  αν και δεν έχει πια λεφτά για φάρμακα ο πατέρας, αν και η θλίψη έχει κάνει το σπίτι σου σκοτεινό και κρύο, δεν μιλάς.

Δεν μιλάς, όταν οι Χρυσαυγίτες βαράνε γυναίκες, δεν βάρεσαν την κόρη σου, δεν πρόσβαλαν  τη γυναίκα σου -κι αυτό θα περάσει, ελπίζεις. Φυσικά και δεν είσαι φασίστας, αλλά τους ανέχεσαι- εσύ τη δουλειά σου κοιτάς, άλλωστε έχεις ακόμα δουλειά.

Κι έτσι σιγά - σιγά αντί να ’χεις έναν φύλακα-άγγελο να σε προσέχει, απέκτησες έναν χάλκινο γρύπα να σε φρουρεί.

Λοιπόv εγώ, φίλε μου, μεθαύριο στην απεργία θα βγω να αγωνισθώ και για σένα. Δεν σε ψέγω για τις επιλογές σου, δεν σε κακίζω. Δεν είναι εχθρός μου ο διπλανός μου (εσύ νομίζεις ότι είναι εχθροί σου οι όμοιοί σου), δεν θέλω να του ψοφήσει η γίδα, δεν υπακούω στο «διαίρει και βασίλευε» των αφεντικών. Δεν είμαι καλύτερος από σένα, ούτε εσύ χειρότερος από μένα. Απλώς εγώ θα βγω στον δρόμο και για σένα. Την ημέρα που θα βγεις και εσύ στον δρόμο για μένα, θα έχουμε κάνει και οι δύο ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Ετσι κινείται η ιστορία, όταν (συν)βαδίζουν αυτοί που τη γράφουν.
  
Οταν κερδίζαμε το οκτάωρο, τη δωρεάν παιδεία, την ασφάλιση, γράφαμε Ιστορία. Την οποία τώρα τη σβήνουν οι Οικονομικοί Τρομοκράτες - τρεις τέσσερις χιλιάδες Ελληνες πλούσιοι (για να μείνουμε στα της χώρας μας) που θέλουν τα υπόλοιπα 11.000.000 των Ελλήνων σκλάβους. Δικούς τους και των ξένων Επικυριάρχων τους.

Τα όργανα των Οικονομικών Τρομοκρατών, διαθέτουν στο Κοινοβούλιο τους βουλευτές των τριών κομμάτων. Με τις  ψήφους ενός προς ενός αυτών των βουλευτών (τα «παρών» και οι «αποχές» αποτελούν απλώς το αισχρό -πιο αισχρό κι απ’ τα «ναι»- σάουντρακ της τραγωδίας), η Ελλάδα οδεύει προς εγκλεισμό σε ένα Πακέτο - Στρατόπεδο Συγκέντρωσης.

Οι βουλευτές αυτοί που θα ψηφίσουν συνειδητά (είτε κατά συνείδησιν είτε από κομματική πειθαρχία) το Eνα Über Alles Aρθρο ανοίγουν (όχι την Κερκόπορτα) αλλά την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, «για να μπουν στην Πόλη οι εχθροί»...

Διχασμένοι πάλι θα τους αντιμετωπίσουμε. Πάντα έτσι γινόταν. Αν δεν έπαιρναν ένα μέρος του λαού με το μέρος τους οι Δυνατοί, δυνατός θα ήταν ο λαός.

Ωσπου λοιπόν, φίλε μου, να μη σου φταίνε οι δημοσιογράφοι γενικώς, αλλά οι πουλημένοι δημοσιογράφοι, όχι οι γιατροί γενικώς, αλλά οι φακελλάκηδες, ώσπου να μάθεις να ξεχωρίζεις τις «συντεχνίες» απ’ τα συνδικάτα, στον δρόμο θα κατεβαίνουν και θα αγωνίζονται (και για σένα), ακόμα και «υπό σκιάν», όσοι «πείθονται στα ρήματα», δηλαδή τους νόμους του καλού, της ανάγκης και του πρέποντος.

Αν και, κάτι μου λέει, ότι τη Δευτέρα θα σε δω και σένα μέσα στην πορεία γελαστό και στεφανωμένο - κι αν όχι αυτήν τη Δευτέρα, μιαν άλλη...

Κάποια μέρα, να είσαι βέβαιος, Δευτέρα θα ’ναι ή Τρίτη ή Σάββατο κι εσύ θα διαλέξεις ή θα αναγκασθείς να πολεμήσεις (εκτός κι αν  επιλέξεις να προδώσεις) -κι ας έχεις τώρα δουλειά, κι ας μην πεινάει ακόμα το παιδί σου- πεινάς εσύ, μέσα σου για μια καλύτερη και πιο αξιοπρεπή ζωή! Μια μέρα το λοιπόν και συ θα πολεμήσεις και στους «πανταχού νικήσαντας» θα αλλάξεις τα φώτα.

ΥΓ.: Χθες ο συνήθης Ευαγγελάτος κήρυττε απ’ το κανάλι του αφεντικού του τη συνήθη προπαγάνδα των αφεντικών: γιατί να ’χουν καλό ταμείο οι δημοσιογράφοι ή οι γιατροί ή όποιος άλλος και να μην έχουν θανατηφόρο ταμείο όπως (καταφέραμε εμείς τα αφεντικά να έχουν) όλοι; γιατί να αγωνισθείτε για το καλύτερο αφού σε όλους αξίζει το χειρότερο; γιατί το έφτιαξε το τέρας του ΕΟΠΥΥ ο κ. Λοβέρδος; για να φάει τον κ. Ψυχάρη ή τον κ. Αλαφούζο;

Γιατί να ’χει 1.000 Ευρώ σύνταξη ο ένας,  παίρνει 500 Ευρώ σύνταξη ο άλλος; - πότε θα βγούμε απ’ αυτό το προπαγανδιστικό λούκι; - στην άλλη ζωή;

Του Στάθη από enikos

Νηοπομπή μάχης, συνοδεία με δύο αρματαγωγά και μία φρεγάτα

Το συριακό δράμα από το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου, όταν θα έχουν κλείσει οι κάλπες των αμερικανικών προεδρικών εκλογών, φαίνεται ότι βαίνει προς κορύφωση με την επέμβαση του ΝΑΤΟ να βρίσκεται "προ των πυλών", ενώ προφανώς θα συνοδευτεί και από εισβολή της Τουρκίας.

Πέρα από την αθόρυβη, αλλά πραγματική συγκέντρωση ναυτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ (ο 6ος αμερικανικός Στόλος όπως καταγράφεται από τις κινήσεις της Σούδας, βρίσκεται σε φάση προπαρασκευής της επίθεσης ακι οι αγγλο-γαλλικοί στόλοι έχουν συνενωθεί), ίσως η πιο δηλωτική κίνηση του τι πρόκειται να ακολουθήσει έρχεται από την Ρωσία:
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό το ρωσικό πυρηνοκίνητο υπερ-καταδρομικό των 12.500 τόνων και του εντυπωσιακού οπλικού φορτίου, το περίφημο Moskva (Νο 121) της κλάσης Slava, η ναυαρχίδα του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, εγκαταλείπει την περιοχή αρμοδιότητας του και κατεβαίνει στην Μεσόγειο!  

Η διέλευση από τα Στενά έχει προγραμματιστεί από το ρωσικό Ναυτικό για την Κυριακή 4 Νοεμβρίου από την Κωνσταντινούπολη (Βόσπορος) και στις 7 Νοεμβρίου περνά τα Δαρδανέλια για να ξεχυθεί στο Αιγαίο με τελική κατεύθυνση την Ανατολική Μεσόγειο και βέβαια αυτό μόνο συνηθισμένο δεν είναι: Ο βετεράνος νικητής του πολέμου του 2008 μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας θα συνοδεύεται από την φρεγάτα PYTILIVIY (Νο 808) κλάσης KRIVAK και δύο αρματαγωγά κλάσης Aligator το NIKOLAY FILCHENKOV (Νο 152) και το SARATOV (Νο 150).

Στο βόρειο Αιγαίο εξακολουθεί να πλέει το ρωσικό αρματαγωγό NOVOCHERKASSK, χωρίς να είναι σαφές αν θα ακολουθήσει τον στολίσκο των ρωσικών σκαφών ή θα επιστρέψει στη Μαύρη Θάλασσα.
Οπωσδήποτε έχει αρκετό καιρό που πλέει σε ελληνικές θάλασσας, τόσο στο Αιγαίο όσα και στο Ιόνιο και είναι λογικό να επιστρέψει στην Μαύρη Θάλασσα, καθώς το convoy του Moskva έχει ήδη δύο αρματαγωγά με συνολικά 700 Ρώσους πεζοναύτες και 70 τεθωρακισμένα οχήματα. Στην Συρία αυτή την στιγμή βρίσκεται μόνο το βοηθητικό πλοίο Amur στην Ταρτούς.

Η κάθοδος του Moskva, αλλά και η σύνθεση του στολίσκου, δείχνει "φασαρίες". Κατ'αρχήν είναι η πρώτη φορά που κατεβάζουν δύο αρματαγωγά ταυτοχρόνως. Έχουν ήδη περίπου 1000 πεζοναύτες και λοιπό μάχιμο προσωπικό στην Συρία. Με ακόμα 700 πεζοναύτες και την υποστήριξη του Moskva κάνεις πόλεμο. Ή εκκένωση μάχης, γιατί και αυτό είναι στο παιχνίδι. 

Με το Moscva και τα δύο αρματαγωγά έμφορτα με πεζοναύτες και οχήματα η Ρωσία δείχνει έτοιμη για όλα...

Αντισυνταγματικά τα κρίνει το Ελεγκτικό Συνέδριο 
Θα τα καταθέσει η κυβέρνηση 
Προειδοποιεί το ΔΝΤ
 
Αφετηρία ραγδαιων και επικίνδυνων πολιτικών εξελίξεων αναμένεται να αποτελέσει η γνωμάτευση αντισυναταγματικότητας του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τις μειώσεις στις συντάξεις, την περικοπή των δώρων, η αύξηση των ορίων ηλικίας και των ορίων χορήγησης του ΕΚΑΣ. Αν και η γνωμοδότηση δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα για την κυβέρνηση, δικαστικές πηγές εκτιμούν ότι πιθανή προσφυγή στη δικαιοσύνη κατά των μέτρων με αυτή τη γνωμοδότηση, ενδέχεται να γίνει αποδεκτή.

Υπό τη σκιά της απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου ο Γιάννης Στουρνάρας ζητά την ψήφιση του προϋπολογισμού που περιέχει μέτρα 9,4 δισ. και δέσμευση για νέα ισόποσα μέτρα στο πλαίσιο του Μεσοπρόθεσμου. Παράλληλα καταθέτει την Τετάρτη το πολυνομοσχέδιο με τις διαρθρωτικές αλλαγές που θα δοκιμάσει την κυβερνητική συνοχή.

Η διάρθρωση των μέτρων ρίχνει το βάρος στους συνταξιούχους οι οποίοι καλούνται να συνεισφέρουν το 2013 από τις συντάξεις περικόπτονται 4,7 δισ. ευρώ, με την κατάργηση των δώρων από τους συνταξιούχους να αποδίδει 2,3 δισ. ευρώ και τις κλιμακωτές περικοπές στις συντάξεις άνω των 1.000 ευρώ να αποδίδουν περίπου 1 δισ. ευρώ.

Αν όμως η γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου χρησιμοποιηθεί ως βάση προσφυγών στα δικαστήρια τότε το πλέον πιθανό σενάριο είναι η ακύρωση των περικοπών καθώς αυτές είχν κριθεί απριόρι αντισυνταγματικές.

Άμεση συνέπεια μιας τέτοιας απόφασης θα ήταν η διάρρηξη της συμφωνίας Ελλάδας-τρόικας που θα οδηγούσε σε ακαριαία διακοπή της χρηματοδότησης και αποχώρηση του ΔΝΤ.

Αντίστοιχο περιστατικό σημειώθηκε πριν μερικούς μηνες στη Ρουμανία όπου το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας έκρινες αντισυνταγματικές τις μειώσεις στις συντάξεις προκαλώντας ρήξη με το ΔΝΤ.

Προβλέποντας την επερχομενη εμπλοκή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιχείρησε να προειδοποιήσει την κυβέρνηση καθώς στην τελευταία του ανακοίνωση αναφέρει ότι «πλέον ευνοημένα πρόσωπα» στην Ελλάδα θα πρέπει να «πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί» στην προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας της χώρας, σε μια στιγμή που ο κατάλογος κατόχων λογαριασμών στην Ελβετία έχει προκαλέσει σκάνδαλο στην Αθήνα.

Ενώ συνεχίζει: "Η φορολογική επιβάρυνση πρέπει να κατανέμεται δίκαια και οι πιο ευνοημένοι στην ελληνική κοινωνία θα πρέπει να πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί», δήλωσε ο Τζέρι Ράις, εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στην διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Ουάσιγκτον.

"Το ΔΝΤ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι είναι πολύ σημαντικό τα οικονομικά μέτρα να μοιραστούν με δίκαιο και αμερόληπτο τρόπο στον ελληνικό λαό σε μια στιγμή που καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες για να θέσει και πάλι τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης», σημείωσε ο Ράις.

Από sofokleousin, μοντάζ Γρέκι

Η ειδησεογραφία τις τελευταίες ώρες κυριαρχείται από την απαλλαγή του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη, παρά την περί του αντιθέτου εισήγηση του εισαγγελέα, για τα αδικήματα που του είχαν απαγγελθεί και αφορούσαν τη δημοσίευση της «Λίστας Λαγκάρντ» στο περιοδικό που εκδίδει.

Καταρχάς, να διευκρινίσουμε ότι η δημοσιοποίηση αποτελεί εξ ορισμού δημοσιογραφική επιτυχία, η οποία στις ημέρες μας, δυστυχώς, ως κριτήριο έχει τις πωλήσεις στο περίπτερο. Από τη στιγμή που κατορθώνεις να τραβήξεις το μαζικό ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού είσαι πετυχημένος.

Αυτή δεν είναι και η «συνταγή» του διαδικτύου; Τίτλοι οι οποίοι πολύ συχνά δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα ώστε ο «πελάτης» να ανοίξει τη σελίδα και εσύ στη συνέχεια να κομπάζεις για τη μεγάλη επισκεψιμότητα. Ποιος από εμάς δεν θα επισκεπτόταν μια σελίδα όπου ο τίτλος του θέματος θα υποσχόταν μια μεγάλη αποκάλυψη για ένα τεράστιο σκάνδαλο; Σχεδόν κανείς, ακόμα κι αν διατηρείς αμφιβολία για το ο τίτλος είναι παραπλανητικός ή όχι. Συχνά, στον Τύπο και τα Μέσα, η αποκάλυψη είναι μια γραμμή και όλα τα υπόλοιπα είναι οι λεγόμενες «σάλτσες» για να γεμίσεις σελίδες…

Όσο αφορά δε τις κατασκευασμένες ειδήσεις, εκεί κι αν γίνεται «του κουτρούλη ο γάμος». Δίνουν και παίρνουν. Η ασυδοσία του διαδικτύου έχει οδηγήσει ακριβώς σε αυτό: Η ανάγκη για επισκεψιμότητα που θα φέρει διαφήμιση και έσοδα υπερισχύει της ψυχρής και μετριοπαθούς ανάλυσης. Το δίλλημα είναι τεράστιο και η τήρηση των ισορροπιών πολύ δύσκολη, καθότι πολλοί δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα να γράψουν ακόμα και τερατώδη μυθεύματα. Για τα περί ηθικής και δεοντολογίας καλύτερα να μη συζητήσουμε καν. Είναι απλώς για πολύ λίγους…

Μετά από αυτές τις εισαγωγικές παρατηρήσεις, πάμε όμως και στο θέμα με τη «λίστα». Το πιο σημαντικό αυτή την ώρα είναι να συνειδητοποιήσει ο κόσμος ότι ο «ερευνητής δημοσιογράφος» δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να έρχεται σε επαφή με κόσμο επιχειρώντας να πείσει να του παραδοθούν ντοκουμέντα που θα στοιχειοθετήσουν την ιστορία που καταγράφει. Κατά συνέπεια, δύο ήδη «πηγών» έχουν κίνητρο να τα παραδώσουν: Το πρώτο είναι το πιο συνηθισμένο, όταν κάποιος έχει κάποιο – το οποιοδήποτε – ιδιοτελές συμφέρον από τη δημοσιοποίηση! Το δεύτερο, όταν – σπανίως – πέφτεις πάνω σε αγανακτισμένους που πραγματικά με την κίνηση σκοπεύουν να ρίξουν φως σε μια σκοτεινή υπόθεση.

Αυτά τα γράφουμε για να τονίσουμε σε όσους μας κάνουν την τιμή και μας διαβάζουν, ότι όταν οι αναγνώστες βλέπουν αποκαλύψεις από εμάς τους δημοσιογράφους, σημαίνει ότι κάποια πηγή μίλησε. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Ενδεχομένως δε με την αποκάλυψη υπάρχουν κάποιοι που να εξυπηρετούνται. Των οποίων οι στοχεύσεις μπορεί να είναι ακόμα και σκοτεινές, κάτι που μπορούμε να το γνωρίζουμε ή να το αγνοούμε.

Πόσο βέβαιοι είμαστε ότι η «Λίστα Λαγκάρντ» δεν έχει υποστεί… αλλοιώσεις; Δεν το ξέρουμε, ερώτημα θέτουμε γνωρίζοντας ότι απάντηση δεν υπάρχει εκτός κι αν ξαφνικά αποφασίσουν να μιλήσουν οι πολιτικοί που είτε δεν ενδιαφέρθηκαν να την ανοίξουν όταν την παρέλαβαν (…) είτε την έχασαν (…) είτε η Λαγκάρντ αποφασίσει να αντιπαραβάλει τη δική της με αυτή που δημοσιεύτηκε. Έστω ότι δεν έχει υποστεί αλλοιώσεις. Η δημοσιοποίησή της κάποιους εξυπηρετεί. Ποιοι είναι αυτοί; Μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν. Μία υπόθεση που έχει γίνει είναι ότι στόχος της ήταν να αποσπάσει την προσοχή του κόσμου και των ειδησεογραφικών δελτίων από τα μέτρα ώστε να περάσουν ανώδυνα. Άλλη μία είναι ότι εξυπηρετούνται οι πολιτικοί αφού απουσιάζουν πλην ελαχίστων εξαιρέσεων… και δι’ αντιπροσώπου σε αυτήν. Τι ισχύει; Ποιος ξέρει;

Όλα αυτά τα γράφουμε με ένα και μόνο κίνητρο. Ο κόσμος πρέπει να ξυπνήσει και να αντιμετωπίζει τα πάντα ψύχραιμα χωρίς να ηρωοποιεί ειδικά τους δημοσιογράφους. Και αυτό αφορά πρώτους εμάς τους ίδιους. Όταν γράφουμε μια αποκαλυπτική είδηση, προφανώς κάποιος μας μίλησε, δεν μας ήρθε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Σε όλα πρέπει να ασκείται κριτική και να αξιολογούνται οι απαντήσεις που δίνονται. Το ζητούμενο είναι να έχεις καλό έλεγχο του χώρου στον οποίο κινείσαι και να θέτεις στον εαυτό σου τους σωστούς προβληματισμούς ώστε να μπορείς να προστατευθείς από την προσπάθεια του οποιουδήποτε να σου «προσφέρει» αποκάλυψη με σκοπό να εξυπηρετήσει τα δικά του ή κάποιας άλλης πλευράς τα συμφέροντα.

Όχι ότι δεν υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου τα παιχνίδια ο Τύπος τα παίζει με απόλυτη συνείδηση του επιδιωκόμενου αντικειμενικού σκοπού. Γι’ αυτό όμως απαιτείται ψυχραιμία από τους αναγνώστες και επιφυλακτικότητα. Ποιος διακινεί τις πληροφορίες και με τι στόχο είναι η ερώτηση – κλειδί. Και φυσικά όταν πιαστείς κατ’ επανάληψη είτε να ψεύδεσαι είτε να παραλλάσεις το περιεχόμενο της όποιας είδησης με σκοπό να της δώσεις «ειδική σημασία», τότε ο μόνος τιμωρός είναι ο συνειδητοποιημένος αναγνώστης. Διότι δεν περιγράφεται το πόσο επιρρεπής είναι κόσμος στους μύθους των σύγχρονων απογόνων του Αισώπου.

Το διαδίκτυο και η υπερ-πληροφόρηση προφανώς έχει και αρνητικές διαστάσεις, καθώς κάθε καρυδιάς καρύδι μπορεί να γράψει από την μεγαλύτερη αρλούμπα και συνωμοσία μέχρι το πιο υποβολιμαίο δημοσίευμα για να εξυπηρετήσει άλλους από την ενημέρωση του κόσμου σκοπούς. Όλα παίζουν στο σύγχρονο τοπίο των ΜΜΕ. «Ρομπέν των Δασών» απλά δεν υπάρχουν. Τουλάχιστον ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας το αρχαίο «παν μέτρον άριστον» που θα εξασφαλίσει έναν στοιχειώδη τουλάχιστον σεβασμό στον αναγνώστη…


Σχόλιο ιστολογίου: Σαν ιστολόγιο (και όχι ως δημοσιογράφοι, αφού δεν είμαστε) προσυπογράφουμε απολύτως το παραπάνω σκεπτικό. Μόνο που, θέλουμε να τονίσουμε και κάτι που -προφανώς για λόγους ευγένειας- απέφυγε ο συντάκτης. Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, η τακτική της διάχυσης "ειδήσεων" - "απόψεων" οι οποίες αντιγράφονται σωρηδόν από ιστολόγια και ιστοτόπους επαγγελματιών ή ερασιτεχνών. Με λίγη έρευνα μπορεί ο καθένας να βρει την πηγή τέτοιου είδους άρθρων (αν και υπάρχουν και οι επαγγελματίες re-writers που αποσκοπούν στην "αποκλειστικότητα" της είδησης ή του σκεπτικού, φυσικά για να εισπράξουν τα εύσημα του σωστού "επαγγελματία", ακόμη και σε περιπτώσεις αποδόσεων -και όχι μεταφράσεων- ξένων κειμένων). Η έκπληξη που νιώθει ο ερευνητής είναι τεράστια, αφού διαπιστώνει πως υπάρχουν συγκεκριμένα κέντρα διάχυσης των "πληροφοριών" αυτών. Μάλιστα, τα "κέντρα" αυτά είναι συνήθεις συνεργαζόμενοι με πολέμους, με προπαγάνδα κατά κοινωνιών ή "σπρωξίματα" οικονομικών συμφερόντων και συγκλίνουν σε μεγάλες εφημερίδες της Ευρώπης και των ΗΠΑ, αλλά και... σε ιστοσελίδες οι οποίες έχουν άμεση ή έμεση σχέση με τον περιβόητο κ. Σόρος. Καλό θα ήταν, λοιπόν, τόσο από τους σωρηδόν αντιγραφείς, όσο και από τους "επαγγελματίες" του χώρου των ΜΜΕ, να υπάρχει κάποια αυτοσυγκράτηση. Κι αυτό, επειδή οι πηχαίοι τίτλοι μπορεί να είναι αποδοτικοί (από πλευράς διαφήμισης μέσω των εισόδων αναγνωστών), αλλά η Ελλάδα χρειάζεται αυτή τη στιγμή την συνεργασία όλων προκειμένου οι πολίτες να έχουν πρόσβαση σε πραγματικές πληροφορίες και όχι σε "σκευάσματα" που έχουν πολλαπλές στοχεύσεις, με κυριότερη τον αποπροσανατολισμό μέσω της υπερπληροφόρησης και δη της αντικρουόμενης πληροφορίας... Αν δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να κάνουμε το αυτονόητο χρέος μας (έστω και μέσω πληκτρολογίου και διαδικτύου) προς την πατρίδα μας, τότε καλύτερα θα ήταν να σταματήσουμε να αναμοχλεύουμε τα απορρίματα των επαγγελματιών της κοινωνικής μηχανικής. Ας στερηθούμε από την "δόξα" του αποκλειστικού και ας εντρυφήσουμε στην αποδοτικότητα της υπηρεσίας που παρέχουμε. Και ο νοών νοείτω...
Τὸ πρῶτο σου χρέος, ἐκτελώντας τὴ θητεία σου στὴ ράτσα, εἶναι νὰ νιώσης μέσα σου ὅλους τοὺς προγόνους. Τὸ δεύτερο, νὰ φωτίσης τὴν ὁρμή τους καὶ νὰ συνεχίσης τὸ ἔργο τους. Τὸ τρίτο σου χρέος, νὰ παραδώσης στὸ γιὸ τὴ μεγάλη ἐντολὴ νὰ σὲ ξεπεράση.
Νίκος Καζαντζάκης, «Ἀσκητική»


Ένα όνειρο: Στις 28 Οκτωβρίου του 2012, ο πρωθυπουργός της χώρας εμφανίστηκε σε μια πανεθνικής εμβέλειας τηλεοπτική μετάδοση και είπε τα ακόλουθα:

"Δεδομένου ότι οι λεγόμενοι εταίροι, εβδομήντα δύο χρόνια μετά την εισβολή του άξονα, επιδιώκουν και πάλι τη συντριβή και την υποταγή της χώρας μας και ζητούν να παραδοθεί ανυπεράσπιστη, ώστε να πραγματοποιήσουν αυτά που δεν μπόρεσαν να κάνουν με τον πόλεμο του 1940, είμαστε αποφασισμένοι να πούμε και πάλι ένα μεγάλο ΟΧΙ. Όχι στη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία, όχι στην κοινωνική καταστροφή του ελληνικού λαού, όχι στην αναίρεση της ανεξαρτησίας και της εθνικής μας ολοκλήρωσης, που κατακτήσαμε με αίμα και θυσίες. Καλούμε λοιπόν όλους, εχθρούς και φίλους, να τοποθετηθούν απέναντι στην ομόθυμη θέληση του ελληνικού λαού, να βροντοφωνάξει και πάλι ένα νέο όχ".

Ένα τέτοιο διάγγελμα θα έμενε στην ιστορία δίπλα στο ΟΧΙ του 1940, στη συνέχεια των αναρίθμητων ΟΧΙ της ιστορίας μας.
Αντ' αυτού πελιδνός, μικρός, ασήμαντος, ανάξιος να αναμετρηθεί με την ιστορία μας και αντάξιος ζηλωτής του Γιώργου Παπανδρέου, των Τσολάκογλου και των νενέκων της ιστορίας μας, ο Σαμαράς υπέγραψε τελεσίδικα την ιστορική του απαξίωση. Μέσα σ' ένα χρόνο, ακριβώς, αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπό του, αρχίζοντας με την αποδοχή πέρυσι τέτοια εποχή της συγκυβέρνησης με τον πράκτορα και καταλήγοντας σήμερα στην οριστική αποδοχή της υποταγής της χώρας.

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει κριθεί από την ιστορία. Δεν υπάρχει πλέον περίοδος χάριτος γι' αυτόν. Την πρώτη φορά, το 1992, αφού συναίνεσε στους Γερμανούς για τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, η οποία είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια τη δημιουργία "μακεδονικού" κράτους, στη συνέχεια οδήγησε τη χώρα σε μια πρωτοφανή ήττα στον χώρο των Βαλκανίων και στον εξευτελισμό.
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως, η αδυναμία να συγκροτηθεί ένας βαλκανικός πόλος με άξονα την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία τότε, αποτέλεσε την αρχή των δεινών για το σήμερα. Η αλλοπρόσαλλη πολιτική του Σαμαρά, την οποία σηματοδότησε αρχικώς η υποχώρηση στους Γερμανούς και τον Γκένσερ, και εν συνεχεία η εμμονή του στο "μακεδονικό", το οποίο ο ίδιος είχε δημιουργήσει, μαζί με τον Παπανδρέου που ήθελε να ξεπλυθεί από το σκάνδαλο Κοσκωτά, υπήρξε καταστροφική.
Το μακεδονικό απαγόρευσε μια αξιόπιστη βαλκανική πολιτική στην Ελλάδα και μας προσέδεσε ασφυκτικά στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και των Βαλκανίων που ακολούθησε, καθώς και η αδυναμία της Ελλάδας, αποσυνέθεσαν τον βαλκανικό χώρο και εξασθένισαν γεωπολιτικά τη θέση της χώρας.

Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Η Ελλάδα, έχοντας απολέσει τη μεγάλη βαλκανική ευκαιρία, προσδέθηκε ασφυκτικά στη Δυτική Ευρώπη και εν συνεχεία στην ευρωζώνη με τον νάνο-θαυματοποιό Σημίτη, και τα Βαλκάνια μεταβλήθηκαν σε χώρο κυνηγιού των αμερικάνικων βομβαρδιστικών, των γερμανικών εταιρειών και της νεοθωμανικής Τουρκίας. Η σημερινή αποδυναμωμένη γεωπολιτική μας θέση είναι εν πολλοίς συνέπεια των τραγικών λαθών και της ανικανότητας εκείνης της περιόδου.

Στη συνέχεια ο ελληνικός λαός, επειδή "ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται", μπροστά στον κίνδυνο να αναλάβει την ηγεσία της Ν. Δημοκρατίας η Ντόρα Μπακογιάννη και να σχηματίσει ένα θανάσιμο δίδυμο με τον Γιώργο Παπανδρέου, και δεδομένης της παντελούς έλλειψης ικανών και αξιόπιστων πολιτικών, ανέσυρε από την αφάνεια των χαρτοπαιγνίων των βορείων προαστίων τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο μικρός αυτός πολιτικός, που εμφανιζόταν ως εκφραστής της εθνικής αξιοπρέπειας των Ελλήνων, και "εθνικά ανυποχώρητος", κατόρθωσε για ένα διάστημα, και σε αντιπαράθεση βεβαίως με την Μπακογιάννη και τον ΓΑΠ, να εμφανίζεται ως αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Βέβαια, τα σημάδια ήταν καθαρά.
Επί δεκαπέντε χρόνια ούτε να καταθέσει κάποιο όραμα για τη χώρα είχε ούτε κατόρθωσε να φτιάξει κάποιο αξιόπιστο πολιτικό σχήμα.
Και όμως, κατόρθωσε να γίνει και πρωθυπουργός, και, αφού συναίνεσε αναρίθμητες φορές πλέον στις απαιτήσεις τους, απέσπασε την εύνοια των αποικιοκρατών και των ντόπιων "νταβατζήδων".

Πολλοί άνθρωποι, εξαιτίας της βαθύτατης κρίσης του πολιτικού προσωπικού και της έλλειψης αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης -την οποία δεν μπορούσε να προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ- ήλπιζαν πως θα αποδειχθεί τουλάχιστον καλύτερος από τους προηγούμενους και ότι θα έβαζε και κάποιο φραγμό στην κατρακύλα της χώρας και στις απαιτήσεις των αισχρών αποικιοκρατών.
Και από τις εκλογές και μετά είχε όντως την ευκαιρία να θέσει έναν τέτοιο φραγμό.
Πρώτον, διότι το σύνολο του ελληνικού λαού, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δειλότερα ή εμφαντικότερα είχε απορρίψει τη συνέχιση της πολιτικής του μνημονίου, γι' αυτό και όλοι μιλούσαν για αναδιαπραγμάτευση.
Δεύτερον, διότι για πρώτη φορά υπήρχαν ευνοϊκές συνθήκες, όχι τόσο εξαιτίας του άχρωμου μικρογραφειοκράτη Ολάντ στη Γαλλία, όσο λόγω της κινεζικής απαίτησης να μη θιγεί το ευρώ και να μην πληγεί η Ελλάδα, καθώς και της κρίσης στη Συρία, που αναβαθμίζει γεωπολιτικά τον ρόλο μας.

Και αντί αυτός ο ανάξιος πολιτικός να στηριχθεί σ' αυτά τα δύο στηρίγματα, που θα τον αναδείκνυαν σε αναμφισβήτητο εθνικό ηγέτη και έξω από τα όρια της χώρας, το μόνο που έκανε ήταν να εκλιπαρεί και να σέρνεται πίσω από τη Μέρκελ, παριστάνοντας τον αποφασιστικό μόνο απέναντι στον ελληνικό λαό με τους χρυσαυγίτες κρανοφόρους του, και... απέναντι στους διεφθαρμένους και τελειωμένους πασόκους εταίρους του. Έτσι, οδηγεί τη χώρα σε μια ακραία αποικιακή εξάρτηση και τον λαό σε μια χωρίς προηγούμενο εξαθλίωση.

Το ερώτημα που τίθεται είναι για ποιο λόγο αυτό το ΟΧΙ, που δεν μπορεί να πει ο Σαμαράς και η παρέα του, δεν κατόρθωσε να το διατυπώσει με αξιοπιστία μια οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη.
Δυστυχώς, διότι οι λαοί έχουν κάθε φορά τις ηγεσίες που τους αξίζουν. Ο ελληνικός λαός, τα είκοσι τουλάχιστον τελευταία χρόνια, βυθίστηκε σε ένα παρασιτικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, έχασε την επαφή με τα αντιστασιακά του αντανακλαστικά, μεταβλήθηκε σε δανειζόμενο καταναλωτή.

Γι' αυτό και, όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, δεν διέθετε παρά έναν Παπανδρέου, έναν Βενιζέλο, έναν Καρατζαφέρη, έναν Σαμαρά, έναν Κουβέλη. Και οι δυνάμεις που έμειναν στην αντιπολίτευση, οι οποίες ορθά απορρίπτουν τη λογική του μνημονίου, είναι πολύ ισχνές, ανέτοιμες ή αλλοτριωμένες από τριάντα χρόνων εθνομηδενισμό, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και ένα μεγάλο κομμάτι του ΚΚΕ, ή τέλος ομάδες συμμοριτών, όπως η Χρυσή Αυγή.
Τριάντα χρόνων πασοκικός εκμαυλισμός και είκοσι χρόνων εκσυγχρονισμός και ιδιωτική τηλεόραση έκαναν τα μυαλά των Ελλήνων χυλό και διέλυσαν την αντιστασιακή συνοχή τους.

Τώρα, λοιπόν, θα πρέπει δυστυχώς να ανασυστήσουν το κοινωνικό και πολιτικό πρόσωπο μέσα από την εμπειρία της καταστροφής. Και χωρίς ακόμα να μπορούν να διαμορφώσουν ολοκληρωμένες, αξιόπιστες λύσεις.

Απορρίπτοντας τους σωτήρες κάθε είδους, θα πρέπει να αρχίσουν μια μακρά και επίπονη πορεία για τη σωτηρία της χώρας. Θα πρέπει να επιβάλουν στις όποιες πολιτικές ηγεσίες, υπαρκτές ή μελλούμενες, ένα νέο πρόγραμμα, το οποίο θα στηρίζεται στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογική ισορροπία και την άμεση δημοκρατία.

Και σήμερα, τα βήματα που οργανώνουν την λαϊκή αντίσταση, όσο μικρά κι αν φαίνονται, είναι τα μόνα που μπορούν να αρχίσουν να δίνουν ελπίδα σ' ένα λαό καθηγμαμένο κατ' εξοχήν από την έλλειψή της.

Υπάρχει φως για την άκρη του τούνελ, αρκεί ο ελληνικός λαός να αναλάβει τον φωτισμό του.
Πάντως, ο Σαμαράς δεν θα βρίσκεται με τον λαό σε αυτή την πορεία, αλλά απέναντί του, μια και ολοκλήρωσε τη μετάβασή του προς τον δρόμο της ιστορικής καταισχύνης.

* Από τη Ρήξη φ. 89 που θα κυκλοφορησει αύριο, Σάββατο 3 Νοεμβρίου

  • Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ σκέφτεται κάθε μορφή χτυπήματος για να σταματήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν
  • Tο Ιράν έχει δεσμευθεί να επιτεθεί στην Αμερική, εάν το Ισραήλ αποφασίσει να χτυπήσει πρώτο...
Ένα στρατιωτικό πλήγμα κατά του Ιράν μέσω του Ισραήλ θα μπορούσε να συμβεί κάποια στιγμή, αλλά οι ΗΠΑ προειδοποιούν τώρα τους συμμάχους τους ότι οποιαδήποτε δράση στο εξωτερικό θα έθετε σε κίνδυνο την ικανότητα της Αμερικής να βοηθήσει σε έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Παρά το γεγονός ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και ο έτερος υποψήφιος  Mitt Romney και οι δύο λένε ότι η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με τις ισραηλινές προσπάθειες για να αποτρέψουν το Ιράν από την προμήθεια ενός πυρηνικού όπλου, οποιοδήποτεμονομερές χτύπημα στην Ισλαμική Δημοκρατία θα μπορούσε να αποτρέψει την Αμερική από την προσφορά των υπηρεσιών της σε περίπτωση πολέμου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σήμερα στρατιωτικές βάσεις σε πολλά μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των βασικών σταθμών στο Μπαχρέιν, το Κατάρ, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ομάν. Σε περίπτωση που το Ισραήλ αποφασίσει να χτυπήσει το Ιράν, η αστάθεια στην περιοχή αναμένεται να γίνει ανεξέλεγκτη και Αμερικανοί αξιωματούχοι φοβούνται ότι δεν θα είναι σε θέση να βασίζονται σε στρατεύματα που σταθμεύουν στο εξωτερικό για να ενισχύσουν τους σύμμαχους.

"Ένας μεγάλος φόβος του Κόλπου» είναι ότι το Ιράν θα έχει πυρηνική ενέργεια. Το άλλο είναι έναςπεριφερειακός πόλεμος που θα δημιουργήσει αποσταθεροποίηση, " μια πηγή στην περιοχή λέει στον Guardian του Ηνωμένου Βασιλείου. "Θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα μαζικό πόλεμο εναντίον του Ιράν, αλλά ξέρουν ότι δεν πρόκειται να το καταφέρουν, και ξέρουν επίσης ότι ένα περιορισμένο χτύπημα  δεν αξίζει τον κόπο, δεδομένου ότι δεν θα καταστρέψει το πυρηνικό πρόγραμμα και θα κάνει το Ιράν περισσότερο αγριεμένο. "

Ένας πόλεμος στο εξωτερικό είναι λιγότερο υποθετικός από ότι πιστεύουν αξιωματούχοι, και θα μπορούσε να είναι μια πολύ πιθανή πραγματικότητα. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Εχούντ Μπαράκ δήλωσε στην Daily Telegraph του Λονδίνου ότι η χώρα του, δρομολόγησε μια επίθεση στο Ιράν μόλις οκτώ μήνες πριν, όταν η χώρα ήταν φανερό ότι είναι κοντά στο να αποκτήσει πυρηνικά. Την τελευταία στιγμή, όμως, το Ιράν φαίνεται να εξέτρεψε μέρος του εμπλουτισμένου ουρανίου του για  μη στρατιωτικά προγράμματα, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να σταματήσει την προγραμματισμένη εναέρια επίθεση.

Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, πρωθυπουργός του Ισραήλ, πρόσφατα μίλησε στο περιοδικό γαλλικό Αγώνα στο Παρίσι για να πει ότι σκέφτεται κάθε μορφή χτυπήματος για να σταματήσει ένα πυρηνικό Ιράν, παρά τις προειδοποιήσεις από τους άλλους ότι η Μέση Ανατολή θα εκραγεί αμέσως, ιδίως με δεδομένη την ανεξέλεγκτες διαταραχές που ώθησαν τους τελευταίους μήνες στην Αραβική Άνοιξη.

"Πέντε λεπτά μετά [επίθεση], σε αντίθεση με ό, τι λένε οι σκεπτικιστές, νομίζω ότι ένα αίσθημα ανακούφισης θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την περιοχή", είπε ο Νετανιάχου. «Το Ιράν δεν είναι δημοφιλές στον αραβικό κόσμο, μακριά από αυτό, και σε ορισμένες κυβερνήσεις η περιοχή, καθώς και οι πολίτες τους, έχουν καταλάβει ότι ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα θα ήταν επικίνδυνο για αυτούς, όχι μόνο για το Ισραήλ. "

Ο Emile Hokayem, ανώτερος συνεργάτης του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών με γραφείο στο Μπαχρέιν, λέει στο Guardian, «δεν πιστεύω ότι τα κράτη του Κόλπου προσεύχονται για μια ισραηλινή επίθεση."

«Μια επίθεση θα μπορούσε να δημιουργήσει δυσεπίλυτα προβλήματα σε πολιτικό επίπεδο. Θα κληθεί να καταγγείλει το Ισραήλ, και θα θέλουν να μείνουν έξω από αυτό. Ο κίνδυνος περιφερειακού πολέμου είναι τεράστιος», είπε.

Από την πλευρά του, το Ιράν έχει δεσμευθεί να επιτεθεί στην Αμερική, εάν το Ισραήλ αποφασίσει να χτυπήσει πρώτο - ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι οποιαδήποτε στρατιωτική δράση από τις ΗΠΑ.

"Εμείς θα εισέλθουμε σε μια αντιπαράθεση και  με τις δύο πλευρές και σίγουρα θα είμαστε σε πόλεμο με αμερικανικές βάσεις στις οποίες  θα πρέπει ένας πόλεμος να ξεσπάσει", ανέφερε ο Amir Ali Hajizadeh εκπρόσωπος της Επαναστατικής Φρουράς του Ιράν, σε δήλωσή του τον περασμένο Σεπτέμβριο.


Στον απόηχο ενός άρθρου της Pravda*, oι New York Times παραδέχονται:
Ποια είναι η σημαντικότερη αλλαγή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ επί Ομπάμα και πώς επηρεάζει τις ισορροπίες ισχύος
...


Γράφει ο Μακεδών


Περιττό να ειπωθεί ότι ο υπογραφόμενος νιώθει δικαιωμένος με το πρόσφατο άρθρο των New York Times, με τίτλο «Η Μουσουλμανική Αδελφότητα νέος σύμμαχος των ΗΠΑ», αφού σ’ αυτήν τη στήλη δημοσιεύθηκε προ καιρού ανάλογο άρθρο με τίτλο «Η ισλαμική άνοιξη φέρνει χριστιανικό χειμώνα». Και επιβεβαιώνεται η άποψη ότι αφενός τα πράγματα στην πολιτική δεν είναι όπως φαίνονται και αφετέρου πως καλά θα κάνουν οι πολιτικοί στις αναλύσεις τους, να μη παίρνουν θέσεις επί των γεγονότων παρακολουθώντας μόνον τα δελτία ειδήσεων.

Γράφουν οι New York Times, ότι ίσως η πιο ριζική αλλαγή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική επί προεδρίας Ομπάμα να έχει σημειωθεί στην Αίγυπτο, όπου η Μουσουλμανική Αδελφότητα -η οποία θεωρείτο κάποτε μια ομάδα επικίνδυνων ισλαμιστών εξτρεμιστών- χαίρει σήμερα της αμερικανικής υποστήριξης. Θα έπρεπε να προσθέσει και ότι οι μέχρι πρότινος τρομοκράτες «Μουζαχεντίν του λαού» του Ιράν, βγήκαν από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων και στρέφονται κατά του Αχμαντινεζάντ.

Αποκαλύπτει λοιπόν το άρθρο ότι οι ακραίοι σαλαφιστές πολιτικοί, που μπροστά τους η Αδελφότητα μοιάζει μετριοπαθής, είναι τώρα τακτικοί επισκέπτες της αμερικανικής πρεσβείας στο Κάιρο. Και στο όνομα του δόγματος ότι καλύτερα να τους έχεις μέσα στη σκηνή παρά απ' έξω, επισκέπτονται συχνά τις Ηνωμένες Πολιτείες για να διαπιστώσουν πώς λειτουργεί αυτή η δημοκρατία.

Δεν θα γίνει βέβαια ποτέ δυνατό να υπάρξει συμφωνία με αυτούς τους ανθρώπους στο ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών, για παράδειγμα. Αυτό δεν σημαίνει όμως -λένε οι Αμερικανοί- ότι δεν πρέπει να υπάρχει μια επαφή με τη Δύση ώστε να τους δοθεί η δυνατότητα να αλλάξουν. Κάθε σαλαφιστής στο κοινοβούλιο είναι ένας λιγότερος πιθανός τρομοκράτης στο δρόμο. Αυτές βέβαια είναι «αμερικανιές», διότι το τελευταίο που σκέπτονται είναι καθιέρωση της δημοκρατίας σε Ασία και Αφρική (συζητήσιμο, πού υπάρχει επί τέλους αυτή η δημοκρατία!).

Σύμφωνα πάντως με τον αρθρογράφο, οποιαδήποτε πρόβλεψη για το μέλλον της Αιγύπτου είναι σήμερα επικίνδυνη. Η χώρα που βρίσκεται στην καρδιά της αραβικής κοινωνίας βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή. Σε κάθε περίπτωση όμως, κατά τον αρθρογράφο, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να έχουν κάνει τη σωστή επιλογή.

Ποια θα ήταν η εναλλακτική λύση έναντι της υποστήριξης του Μόρσι και της Αδελφότητας, αναρωτιέται: 

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να κόψουν κάθε δεσμό και να ποντάρουν στην αποτυχία τους. 

Αυτός όμως θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να οξυνθούν εκείνες ακριβώς οι τάσεις που η Δύση θέλει να αποφύγει. Το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε οποιαδήποτε προσπάθεια να επιβληθούν και πάλι στην Αίγυπτο οι ένοπλες δυνάμεις - αλλά αυτό θα οδηγούσε επιπλέον σε αιματοχυσία.

» Οι Ηνωμένες Πολιτείες δοκίμασαν επί δεκαετίες την καταστολή στη Μέση Ανατολή στο όνομα της σταθερότητας. Αυτό που απέσπασαν ήταν κοινωνίες δυσαρεστημένων Αράβων κάτω από τον ζυγό τυράννων. Τώρα η Αδελφότητα κέρδισε, έστω και με μικρή διαφορά, ελεύθερες και τίμιες εκλογές. Αν αποτύχουν, θα εκδιωχθούν στις επόμενες εκλογές. Αυτό σημαίνει δημοκρατία».

Το άρθρο λέγει αλήθειες, ως προς τις διαπιστώσεις, που μας δικαιώνουν, αλλά δεν προχωρά βαθύτερα. Ότι στη θέση των δυσαρεστημένων Αράβων -που δεν υπήρχαν στη Λιβύη και Συρία, αφού ευημερούσαν- θα έχουν τώρα εκατοντάδες εκατομμύρια ακραίους ισλαμιστές που επιβάλλουν σιγά-σιγά το Ισλάμ στη Δύση.

Και εδώ είναι το πρόβλημα με τους Αμερικανούς αναλυτές. Ότι εξηγούν τα πράγματα πάντα με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ είναι ο παγκόσμιος αυθέντης. Δεν θέλουν να «χωνέψουν» ότι αποτελούν το όργανο υλοποίησης των σχεδίων του πραγματικού αυθέντη, που απλώς έχει τα γραφεία του -για λίγο ακόμη- σε αμερικανικό έδαφος. Και ότι σκοπός της παντοειδούς υποστήριξης των ακραίων ισλαμιστών είναι η δημιουργίας του χάους στις μέχρι σήμερα οργανωμένες κοινωνίες, ώστε να καταστούν ευάλωτες.

Αυτό που γράφουν οι New York Times ότι μέχρι τώρα η πολιτική των ΗΠΑ ήταν η επικράτηση της σταθερότητας, προκειμένου να επενδύουν οι αμερικανικές επιχειρήσεις, είναι σωστό. Όμως, την ειρήνη αυτή θα την φέρει τώρα η εξάρτηση των λαών από τους δανειστές τους, ώστε να μη χρειάζονται τα όπλα για να κυριαρχήσουν. Απλώς, θα κλείνουν την στρόφιγγα του δανεισμού.

Πηγή: Βόρεια

*Διαβάστε το (κατά πολύ σφαιρικότερο του άρθρου των N.Y. Times) άρθρο της Pravda:
Χρηματοδοτώντας τον εξτρεμισμό, οι ΗΠΑ προετοιμάζουν τον κόσμο για τον Γ' Παγκόσμιο

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι ενώ η Ελλάδα καίγεται από τις φωτιές που άναψε, τον Μάιο του 2010, ο τότε πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, ο ίδιος περνά ευχάριστα τον χρόνο του στη Βοστόνη, χαριεντιζόμενος με φοιτητές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, οι οποίοι πληρώνουν χρήματα για να ακούνε τις αμπελοφιλοσοφίες του. Και είναι ταυτόχρονα προκλητικός, αφού, ενώ πληρώνεται από το ελληνικό κράτος ως βουλευτής Αχαΐας, δεν πατά το πόδι του στη Βουλή για να υποστηρίξει τουλάχιστον τα συμφέροντα όσων (κακώς) τον ψήφισαν.

Ο κ. Παπανδρέου είναι ο κατεξοχήν υπεύθυνος για το δράμα του ελληνικού λαού. Οι κραυγές εναντίον του υπουργού Οικονομικών του Μνημονίου, αν και δίκαιες, είναι την ίδια στιγμή και υπερβολικές, διότι ξεχνάμε πως τη χώρα τη διοικούσε ο πρωθυπουργός και όχι ο κ. Παπακωνσταντίνου. Με λίγα λόγια, η χώρα είχε πρωθυπουργό, όπως συνηθίζουν να λένε οι Αμερικανοί, όταν φτάσει η ώρα της απόδοσης των ευθυνών. Σε σοβαρές χώρες, όπως η Αμερική, είναι αδιανόητο να έχει δική του ατζέντα ο κάθε υπουργός. Οι πάντες ενημερώνουν τον πρόεδρο και αυτός δίνει (ή όχι) το «πράσινο φως».

Στην τελευταία συνάντηση με τους μαθητές του, ο κ. Παπανδρέου αναγκάστηκε να τοποθετηθεί για τις καταγγελίες του κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη, τον οποίο ουσιαστικά δικαιώνει στο θέμα της αναδιάρθρωσης. Ο τότε πρωθυπουργός παραδέχεται ότι το ΔΝΤ προωθούσε το «κούρεμα» και επιχειρεί να πείσει τον λαό ότι αν και ο ίδιος το έθεσε, το απέρριψαν οι Ευρωπαίοι και η ΕΚΤ.

Δεν θα αμφισβητήσω ότι συνάντησε την άρνηση των Βρυξελλών για την αναδιάρθρωση, αλλά οι πραγματικοί ηγέτες διακρίνονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Είχε σκληρό και ανυποχώρητο σύμμαχο τον Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος τον έσωσε από μεγάλες γκάφες και έπρεπε να τον ακούσει. Δυστυχώς, έκανε το αντίθετο… Με την απόφασή του τότε να απορρίψει το «κούρεμα», ο κ. Παπανδρέου απέδειξε για μία ακόμη φορά πως είναι κατώτερος των περιστάσεων…

Πηγή: Έθνος
Αν η ζωή μας είχε αξία θα το είχαμε ήδη αποδείξει πολεμώντας με νύχια και με δόντια για να την διατηρήσουμε έστω και  ακρωτηριασμένη. Αναρωτιόμαστε, γράφουμε και προσπαθούμε να αναλύσουμε τι πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο και μένουμε άπραγοι στην κατακρεούργηση της θεωρητικής αξιοπρέπειας μας. Θεωρητικής,  διότι δεν έχουμε αξιοπρέπεια εφόσον δεν έχουμε αξία ως ζωές. Έχουμε τιμή. Κοστολογηθήκαμε για την εκπαίδευσή μας, την εργασία μας, για την υγεία μας, για την ψήφο μας, για τον φόρο μας, την κηδεία μας,  κι εμείς αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την υποτίμηση της αξίας μας παρά μόνο για την έκπτωση του κόστους ζωής μας απέναντι στο κράτος. Παλεύουμε για να μην πέσει κι άλλο η τιμή μας. Αυτό είναι το μέλημά μας: Ένα νομοσχέδιο και ένα μνημόνιο. Πουθενά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες των προϋπολογισμών που συντάσσουν λογιστές της κακιάς ώρας δεν υπάρχει η αξία της ζωής. Μόνο η τιμή. Καταντήσαμε εμπόρευμα με πολύ μικρή ημερομηνία λήξης κατασκευασμένο με χειρίστης ποιότητας πρώτες ύλες. 

Τα αποτελέσματα της εκποίησης της αξιοπρέπειάς μας είναι ήδη εμφανή και φρικαλέα. Οι συντεχνίες στοιβάζονται με συνθήματα και πανό στους δρόμους για να εξασφαλίσουν μία τιμή για την ύπαρξή τους  αδιαφορώντας για την ύπαρξη της αξιοπρέπειας. Να μην πέσει ο μισθός μου, να μην χάσω τα προνόμιά μου και ας καεί ο κόσμος. 
Πρέπει να είσαι τουλάχιστον σχιζοφρενής αν σε ικανοποιεί ότι αύριο εσύ θα έχεις λεφτά στο πορτοφόλι σου, εξασφαλισμένο το σπίτι σου και το κρεββάτι του ιδιωτικού νοσοκομείου αλλά θα περπατάς καθημερινά ανάμεσα σε ζωντανά και νεκρά συντρίμμια. Θα βγαίνεις από το ζεστό διαμερισματάκι  σου σε μια χώρα βομβαρδισμένη. Θα πίνεις καφέ και θα βλέπεις σήριαλ ενώ στο δίπλα διαμέρισμα κάποιος θα κόβει τις φλέβες του. Ήδη έχεις συνηθίσει οι σύγχρονες απλωμένες στον ήλιο μπουγάδες να μην είναι σώβρακα αλλά κουφάρια ανθρώπων.

Έχουμε την εντύπωση ότι η αντίσταση προηγούμενων γενεών γινόταν μετά από μεγάλες θεωρητικές κουβέντες και μετά από μεγάλη ζύμωση ιδεολογικών θέσεων. Έτσι βολεύει τους δημιουργούς των παρατάξεων που στηρίχθηκαν σε κοστολογημένες ιδεολογίες και σε αυτές που στηρίχθηκαν στην απόκτηση προσωπικού πλούτου. Θέλουν να πάρουν ακόμη και την πράξη αντίστασης  απλών ανθρώπων ως δικό τους επίτευγμα. Μεθοδευμένα δεν σε  έβαλαν να σκεφτείς ότι αυτό που σπρώχνει τον αξιοπρεπή άνθρωπο στην αντίσταση με βία δεν είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων του , είναι η προσβολή της αξιοπρέπειας. Είτε είναι εθνική, είτε ταξική, είτε κοινωνική, είτε προσωπική, είτε απλά ανθρώπινη. Όσο ο άνθρωπος είχε λιγότερα πάρε -δώσε με το κράτος και περισσότερα με τον διπλανό του τόσο η αξία του μεγάλωνε.  Και όσο ο διπλανός  του ένιωθε την αξία αδιαπραγμάτευτη, τόσο ανέβαινε στο χρηματιστήριο της ύπαρξης η ζωή και κατέβαινε το κόστος θανάτου. 

Λοιπόν, σε ποιον πόλεμο να κατέβεις, τιμημένε μου Έλληνα απέναντι στο Τέρας; Ποιος θα δώσει την ζωή του για την αξία σου  όταν εσύ  ο ίδιος την έχεις κοστολογήσει με διαπραγματεύσεις, υπογραφές και ψήφους ως ληγμένο προϊόν στις αποθήκες του κόσμου;

Ο πόλεμος των παιδιών του Σικάγου εναντίον του «κράτους πρόνοιας» και της δημοκρατίας, υποσχόταν στην παγκόσμια ελίτ μία νέα πηγή πλουτισμού – μόνο που αυτή τη φορά, αντί για νέες περιοχές, το καινούργιο έδαφος που θα έπρεπε να κατακτηθεί ήταν το ίδιο το κράτος
 

Η Ελλάδα μοιάζει με ένα πολυτελέστατο, πλούσιο κρουαζιερόπλοιο, το οποίο ευρίσκεται στο κέντρο μίας τρομακτικής καταιγίδας, έχοντας καταληφθεί από δύο αντίπαλες «συμμορίες» – οι οποίες επιμένουν ότι, σκοπός τους είναι να βοηθήσουν, αφού διαφορετικά το καράβι κινδυνεύει να βυθιστεί.
Οι «πειρατές» έχουν τοποθετήσει δικό τους καπετάνιο, τρομοκρατούν και εκβιάζουν το πλήρωμα, σχεδιάζουν προσεκτικά τη λεηλασία ότι πολύτιμου ανακαλύψουν, ενώ ρίχνουν στη φουρτουνιασμένη θάλασσα τους πιο φτωχούς επιβάτες - ισχυριζόμενοι ότι, μόνο με αυτόν τον τρόπο, ελεύθερο περιττών βαρών δηλαδή, θα καταφέρει το καράβι να ξεφύγει από την τρικυμία” (R.Vial).

Για να μπορέσει κανείς να οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα, καθώς επίσης στην περιγραφή του προβλήματος της Ελλάδας, οφείλει να ξεκινήσει από την εποχή πριν την εισαγωγή του Ευρώ.

Τότε τα νομίσματα των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου υποτιμούταν διαρκώς, επειδή οι κεντρικές τράπεζες τους «τύπωναν» συνεχώς νέα χρήματα – με αποτέλεσμα να διατηρούνται υψηλά τα επιτόκια δανεισμού (υπενθυμίζουμε εδώ ότι η υποτίμηση είναι ένα είδος φορολόγησης, κυρίως των ασθενών εισοδηματικών τάξεων).  

Όταν υιοθετήθηκε το κοινό νόμισμα, η κατάσταση άλλαξε ριζικά – ειδικά στον τομέα των επιτοκίων. Με εξαίρεση την Ελλάδα λοιπόν, στην οποία μόνο ο δημόσιος τομέας εκμεταλλεύθηκε την πτώση των επιτοκίων αυξάνοντας το δανεισμό του, σε όλες τις υπόλοιπες χώρες διογκώθηκε κυρίως ο ιδιωτικός δανεισμός (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά).

Έτσι, οδηγηθήκαμε στη σημερινή κρίση χρέους της Ευρωζώνης, η οποία οφείλεται στην υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα (πάντοτε με εξαίρεση την Ελλάδα) - σαν αποτέλεσμα αφενός μεν της μη ισορροπημένης κατανομής ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, αφετέρου της πολιτικής χρήματος (υπερβάλλουσα ρευστότητα στις ελλειμματικές οικονομίες, μέσω της παραγωγής χρημάτων, με τη βοήθεια του δανεισμού εκ μέρους των τραπεζών).     

Στα πλαίσια αυτά, με σκοπό τη διάσωση του ιδιωτικού τομέα και κυρίως των τραπεζών, ο δημόσιος τομέας αναγκάσθηκε να «επωμισθεί» χρέη – με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας, για παράδειγμα, να ανέλθει στο 110% του ΑΕΠ της (θα συνεχίσει να αυξάνεται), από μόλις 30% πριν την κρίση (το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ισπανίας σήμερα απειλείται με κατάρρευση – αφού τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών υπολογίζεται πως ξεπερνούν τα 200 δις €, από «μόλις» 134,1 δις € το Νοέμβρη του 2011).

Η κρίση λοιπόν της Ευρωζώνης ήταν (είναι) το αποτέλεσμα των πολύ υψηλών ιδιωτικών χρεών, τα οποία τελικά εκβάλλουν στα δημόσια – μέσω της διάσωσης των τραπεζών, της ανεργίας, της ύφεσης κλπ.

Αντίθετα, η κρίση της Ελλάδας οφείλετο στο δημόσιο τομέα της – ενώ ο ιδιωτικός ήταν απόλυτα υγιής. Σύμφωνα όμως με την οικονομική θεωρεία, μία ιδιωτική κρίση χρέους είναι πολύ πιο δύσκολο να επιλυθεί, από μία κρίση δημοσίου χρέους – η οποία είναι πάρα πολύ εύκολη στην διαχείριση της, αφού αρκεί ο περιορισμός των δαπανών και η ορθολογική αύξηση της φορολόγησης.

Απλούστερα, τα χρήματα βρίσκονται μέσα στη χώρα, αλλά είναι λάθος κατανεμημένα – οπότε αρκεί η σωστή κατανομή τους, για να λυθεί το πρόβλημα.

Στο παράδειγμα της Ελλάδας, γνωρίζοντας ότι το ιδιωτικό χρέος της ήταν μόλις 170% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο 160% (συνολικό 330%), αρκούσε να αυξηθεί το ιδιωτικό στα 250% (μέσω επενδύσεων των ιδιωτών σε κρατικές εταιρείες, ακίνητα κλπ.), για να περιορισθεί το δημόσιο στο 80% του ΑΕΠ της.  

Η επίλυση μίας κρίσης ιδιωτικού χρέους είναι όμως πολύ πιο δύσκολη – αφού απαιτεί πλεονασματικά ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών, εσωτερική υποτίμηση κλπ.), για μεγάλες χρονικές περιόδους (ενδιαφέρουσα είναι εδώ η περίπτωση της Τουρκίας η οποία, μετά την εισβολή του ΔΝΤ και τη λεηλασία της, παράλληλα με τη φούσκα ακινήτων, έχει τεράστιο πρόβλημα στο εξωτερικό της ισοζύγιο - με αποτέλεσμα οι τράπεζες της να προσπαθούν με κάθε τρόπο να προσελκύσουν εκείνους τους πολίτες, οι οποίοι κατέχουν χρυσό, να τον καταθέσουν σε λογαριασμούς, με στόχο την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων του ισοζυγίου).  

Η Γερμανία τα κατάφερε μετά το 2000 (τότε οι άνεργοι Γερμανοί ξεπερνούσαν τα 5 εκ.), μειώνοντας επί δέκα έτη τις αμοιβές των εργαζομένων της και αυξάνοντας τις εξαγωγές της, εις βάρος των «εταίρων» της. Εν τούτοις, αφενός μεν ήταν η μοναδική που το επεδίωκε τότε, αφετέρου δε συνέβη σε εποχή παγκόσμιας ανάπτυξης.

Σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές – όχι μόνο λόγω της υφιστάμενης παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά και επειδή είναι πολλές οι χώρες, οι οποίες πρέπει να προσπαθήσουν να λύσουν τα προβλήματα του ιδιωτικού χρέους τους, αυξάνοντας τις εξαγωγές τους εις βάρος των άλλων. Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα,

(α) μετά το εγκληματικό PSI, το οποίο οδήγησε στη χρεοκοπία τις τράπεζες, σε συνδυασμό με

β) την καταδίκη της εκ μέρους του ΔΝΤ σε μία διαρκή ύφεση, η οποία έχει προκαλέσει τεράστια προβλήματα στον ιδιωτικό της τομέα, καθώς επίσης

(γ) λόγω των συνεχών μνημονίων, τα οποία αφενός μεν απομυζούν την οικονομία, αφετέρου βυθίζουν στην απαισιοδοξία τους πολίτες της

(δ) σαν αποτέλεσμα της εκροής των τραπεζικών καταθέσεων στο εξωτερικό, ύψους άνω των 100 δις € και

(ε) της επιβάρυνσης του προϋπολογισμού της (2012) με τα χρέη των τραπεζών, ύψους περί τα 49 δις € (με ακόμη περισσότερα αργότερα),

η κατάσταση έχει μάλλον οδηγηθεί στο απροχώρητο - πολύ φοβόμαστε, με ελάχιστες πλέον δυνατότητες εξόδου της από την κρίση, ως μία ελεύθερη, δημοκρατική και ανεξάρτητη χώρα (εάν υποθέσουμε πως θα αποφευχθεί τελικά ο εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος συνήθως αποτελεί το προοίμιο της εγκατάστασης απολυταρχικών καθεστώτων).

Συνθήκες παρακμής

Ενώ εντάθηκαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις των συνδικαλιστών, με στόχο τη μη ένταξη των ταμείων τους στον ΕΟΠΥΥ, η νομοθεσία για τις αποκρατικοποιήσεις ψηφίσθηκε, χωρίς καμία ουσιαστικά αντίσταση – γεγονός που σημαίνει ότι, η διαδικασία της λεηλασίας του δημοσίου πλούτου της πατρίδας μας ξεκίνησε, ακολουθώντας την αντίστοιχη του ιδιωτικού πλούτου, χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία.

Δυστυχώς αποδείχθηκε έμπρακτα ότι, τα «συντεχνιακά», ιδιοτελή συμφέροντα υπερτερούν όλων των άλλων, ενώ δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τον υγιή, «εποικοδομητικό» συνδικαλισμό – ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο, επάνω στο οποίο στηρίζεται το κοινωνικό κράτος δικαίου.
Από την άλλη πλευρά, παρά το ότι η Ελλάδα υποχρεώνεται από την Τρόικα σε συνεχή μέτρα λιτότητας, τα εξοπλιστικά προγράμματα (περί τα 7 δις € το 2011 ή 3,5% του ΑΕΠ), από τα οποία κερδίζουν αδρά οι χώρες που μας τα προμηθεύουν, χρηματίζοντας την τοπική ελίτ (το 15% των εξαγωγών όπλων της Γερμανίας κατευθύνονται στην Ελλάδα), παραμένουν στο «απυρόβλητο» – χωρίς καμία απολύτως διαμαρτυρία των Ελλήνων.

Στα πλαίσια αυτά, ίσως οφείλει κανείς να γνωρίζει ότι, από το 2002 έως το 2006 η Ελλάδα ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη χώρα εισαγωγής όπλων στον πλανήτη, κατέχοντας σήμερα τη 10η θέση παγκοσμίως, παρά τα τεράστια οικονομικά της προβλήματα – ενώ από το 1974 έως σήμερα, έχει πληρώσει για στρατιωτικό εξοπλισμό 216 δις € (όσο περίπου το δημόσιο χρέος της, εάν τοκίσει κανείς το ποσόν).

Περαιτέρω, στην υπόλοιπη Ευρώπη, η μία κυβέρνηση μετά την άλλη ανακοινώνουν προγράμματα λιτότητας, ερήμην των πολιτών τους – με πρόσφατη την Πορτογαλία και τελευταία την Ολλανδία, η οποία ειδοποίησε τις παντοδύναμες αγορές (φυσικά γνωρίζουν το τεράστιο πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους της), ότι θα μειώσει κατά 16 δις € τις δαπάνες της (3% του ΑΕΠ της).

Σύντομα δε θα ακολουθήσει το Βέλγιο, ενώ η Γαλλία ευρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο – αφού ανακοινώθηκε επίσημα πως, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της είναι στο ναδίρ, ενώ οι τράπεζες της είναι επικίνδυνα εκτεθειμένες στην Ισπανία και στην Ιταλία (η τελευταία σπρώχνει στην κυριολεξία την Ισπανία στο γκρεμό, στο μηχανισμό στήριξης δηλαδή, για να αποφύγει η ίδια τα υψηλά επιτόκια δανεισμού – η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στο αποκορύφωμα της!).   

Όλα τα παραπάνω παρά τη διαπίστωση του ΔΝΤ, σχετικά με το ότι η μείωση των ελλειμμάτων κατά 1 μονάδα, μειώνει πλέον το ΑΕΠ κατά 1,7 μονάδες – γεγονός που σημαίνει ότι, η σχέση χρέους προς ΑΕΠ αυξάνεται διαχρονικά, όσο εφαρμόζονται προγράμματα λιτότητας.

Σε γενικές γραμμές δε, εάν μία χώρα έχει χρέος 100 δις € και ΑΕΠ 100 δις € (100% του ΑΕΠ), όταν μειώνεται το χρέος της κατά 3% (97 δις €), τότε το ΑΕΠ της περιορίζεται κατά 5,1% (94,9 δις €) – οπότε η σχέση χρέους προς ΑΕΠ αυξάνεται στο 102,2% από 100% προηγουμένως, παρά τη λιτότητα.

Το γεγονός αυτό γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις αγορές, οι οποίες αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι κρατικές δαπάνες, να ακολουθούν νέα προγράμματα λιτότητας κοκ. – ένας φαύλος κύκλος, ο οποίος στην αρχή «πριονίζει» και μετά καταστρέφει εντελώς το κοινωνικό κράτος, παράλληλα με την φτωχοποίηση των μαζών.  

Ειδικά όσον αφορά την Κύπρο τώρα και την ανακοίνωση της προθυμίας της Ρωσίας να την δανείσει, οφείλουμε να τονίσουμε ότι, κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη συμφωνία της ΕΕ – αφού, χωρίς αυτήν, τυχόν δάνειο της Ρωσίας θα επιδείνωνε το πρόβλημα της Κύπρου, παρά θα το έλυνε (λόγω του υπερδιογκωμένου τραπεζικού τομέα της, όπως αναλύσαμε σε πρόσφατο άρθρο μας).           

Ολοκληρώνοντας, ενώ στο προσχέδιο του προϋπολογισμού εγγράφονται στο δημόσιο χρέος ποσά της τάξης των 49 δις € για τις τράπεζες, 11 δις € για τα ταμεία και διάφορα άλλα, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται στο έλλειμμα (με αποτέλεσμα να εξακοντίζεται το χρέος στο 175% του ΑΕΠ - από 120% πριν την εισβολή του ΔΝΤ και πριν το PSI, παρά τη μείωση των δαπανών), κανένας δεν διαμαρτύρεται – με σύσσωμο το ιδιοτελές συντεχνιακό κίνημα να ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για τα δικά του προνόμια, αδιαφορώντας ουσιαστικά για το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας.

Τέλος, οι απολύσεις εργαζομένων στη Δύση έχουν εξελιχθεί σε μόδα – αφού οι αγορές αμείβουν εκείνη την εταιρεία, η οποία απολύει τους περισσότερους, χωρίς φυσικά να ενδιαφέρονται για την ανεργία που προκαλείται, καθώς επίσης για τα καταστροφικά αποτελέσματα της στους προϋπολογισμούς των κρατών.

Στα πλαίσια αυτά (η Ισπανία προσφέρει επιτόκιο 8% για τις τραπεζικές καταθέσεις!), ακόμη και η ομοσπονδιακή πρόεδρος της Ελβετίας επαίνεσε τη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας της, επικροτώντας την απόφαση της να απολύσει 10.000 εργαζομένους – ένα πρωτόγνωρο γεγονός στην ιστορία, κατά την υποκειμενική μας άποψη. 

Εάν όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ολόκληρη η Δύση, συμπεριλαμβανομένων των Θεσμών και των οργανώσεων της, ευρίσκεται σε πορεία παρακμής, κατευθυνόμενη ολοταχώς προς το γκρεμό, τότε (ευχόμαστε) κάνουμε λάθος εκτιμήσεις – κάτι που φυσικά μέλει να αποδειχθεί.

Το τρίλλημα της παγκοσμιοποίησης

Σύμφωνα με αυτό, η τάση για εθνική κυριαρχία, καθώς επίσης για δημοκρατία, έρχεται σε άμεση σύγκρουση με ένα από τα επακόλουθα της παγκοσμιοποίησης: την απώλεια φορολογικών δυνατοτήτων εκ μέρους των κρατών, λόγω της δραστηριότητας των πολυεθνικών, καθώς επίσης των τραπεζών (φοροαποφυγή) -  με αποτέλεσμα την υπερβολική φορολόγηση των αδυνάτων ή/και εισοδηματικά εξαρτημένων.  

Κατά τον γνωστό οικονομολόγο τώρα κ.Rodrik, από τους τρεις στόχους (παγκοσμιοποίηση, δημοκρατία, εθνική κυριαρχία), μόνο οι εκάστοτε δύο μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους. 

Ειδικότερα, εάν επιλέξει κανείς την παγκοσμιοποίηση, ανοίγοντας τα σύνορα και επιτρέποντας στις χρηματαγορές απόλυτη ελευθερία κινήσεων, έτσι ώστε να αποφασίζουν μόνες τους σε σχέση με την εισροή ή εκροή των κεφαλαίων, χωρίς το φόβο της εθνικής πολιτικής, τότε μπορεί να κυβερνηθεί μία χώρα αυτόνομα μόνο για εκείνο το χρονικό διάστημα, για το οποίο της το επιτρέπουν οι αγορές – γεγονός που δεν ταιριάζει με τη δημοκρατία.

Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία κοκ., οι οποίες υποχρεώνονται από τις αγορές σε επώδυνα προγράμματα λιτότητας – χώρες στις οποίες αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει η δημοκρατία. 

Εάν τώρα επιλέξει ένα κράτος τη δημοκρατία, σε συνθήκες εθνικής κυριαρχίας, τότε δεν έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει παγκοσμιοποιημένα – αφού απομονώνεται από τις διεθνείς αγορές.  

Η τρίτη επιλογή είναι η παγκοσμιοποίηση, με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας,  όπου οι δημοκρατικές αποφάσεις λαμβάνονται σε υπερεθνικό, συλλογικό επίπεδο - όπως στο παράδειγμα της Ευρωζώνης, από την οποία έχουμε διαπιστώσει ότι, δημιουργούνται ταυτόχρονα σοβαρά υπερεθνικά προβλήματα, ενώ υποφέρει τα πάνδεινα η δημοκρατία.

Αθήνα, 02. Νοεμβρίου 2012