Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Μαΐ 2012


Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Όταν έλεγα ότι πολύ τραβάει το κοροϊδιλίκι στην ερωτική (!) πόλη, με κοιτούσανε με μισό μάτι οι «κουμανταδόροι» της κακομοίρας της Θεσσαλονίκης που έφτασε στο σημείο να την τραβάνε σα λάστιχο οι Παπαγεωργοπουλομπουτάρηδες, οι Βενιζολομαγκριώτιδες και τα άλλα τα παιδιά, που έτσι και τους τσουβαλιάσεις τα μυαλά, μισό κιλό δε βγάζεις!

Εγώ πάντως το έστειλα το μήνυμα και όπως δείχνουν τα πράγματα το μήνυμα βρήκε τους αποδέκτες του...

«Είμαστε καρντάσια και πάψαμε να είμαστε μαλάκες ρεεε...»

«Πλήρης είναι η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και στη Θεσσαλονίκη. Το άλλοτε κραταιό κόμμα πήρε μόλις το 10,44% των ψήφων στην Α' Θεσσαλονίκης και εκλέγει μόλις έναν βουλευτή (με καταμετρημένα τα 883 από τα 885 εκλογικά τμήματα).
Δεδομένου ότι εκεί κατεβαίνει ο αρχηγός του κόμματος, Βαγγέλης Βενιζέλος, ο οποίος εκλέγεται χωρίς σταυρό, όλοι οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν στο σταυρό των Θεσσαλονικιών μένουν εκτός!
Για τη θέση του πρώτου επιλαχόντα –ή, καλύτερα, για την τιμή των όπλων...- μάχονται, κατά σειρά ψήφων, η Εύα Καϊλή, ο Γιάννης Μαγκριώτης και Χρύσα Αράπογλου. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η πρώτη προηγείται με τέσσερις ψήφους από τον υφυπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ περίπου 100 ψήφους πίσω ακολουθεί η άλλοτε υποψήφια του ΠΑΣΟΚ για το δήμο Θεσσαλονίκης»

Next please… (‘Ολα με τη σειρά τους... ΝΔ το επόμενο θύμα)

«Αυτήν τη Δευτέρα, η Ελλάδα θα ξυπνήσει σε μια εντελώς νέα πραγματικότητα»: αυτό είναι τις τελευταίες εβδομάδες το προσφιλέστερο «αναμάσημα» των τηλεκαφενείων σε ό,τι αφορά την επόμενη μέρα των εκλογών

Του Άγγελου Ν. Βάσσου

Αδιαμφισβήτητα, οι επικείμενες εκλογές είναι όντως κρίσιμες -παρά τα διαχρονικά φληναφήματα πολιτικών και πολιτικολογούντων, που εξευτέλισαν την έννοια της κρισιμότητας. Και είναι κρίσιμες γιατί, για πρώτη φορά εδώ και αρκετές δεκαετίες, ο κυρίαρχος λαός (όλοι εμείς) καλείται να λάβει αποφάσεις που όντως θα επηρεάσουν προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση το αύριό του -με τρόπο αντιληπτό άμεσα, όχι κάποια στιγμή στο μακρινό επέκεινα.
Είναι κρίσιμες και για ακόμη έναν λόγο: επειδή, μετά από δύο χρόνια παραμονής σε καθεστώς Μνημονίων, μετά από έναν διετή «βομβαρδισμό» πληροφοριών για τις άβολες αλήθειες που -πολύ βολικά- εδώ και δεκαετίες επιλέγαμε να αγνοούμε, ουδείς πολίτης (ή πολιτικός) μπορεί να δηλώνει ανίδεος για την «ταμπακέρα».

ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ, ΙΔΙΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ
Οι επικείμενες εκλογές είναι, λοιπόν, κρίσιμες: αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι την επομένη των εκλογών η Ελλάδα θα είναι μια άλλη χώρα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, το πρωί της 7ης Μαΐου (αλλά και τα πρωινά που θα ακολουθήσουν μέχρι τις 17 Μαΐου -το αργότερο-, οπότε θα πρέπει να έχει σχηματιστεί η κυβέρνηση που θα παρουσιαστεί ενώπιον της Βουλής, στην πρώτη συνεδρίασή της μετά τις κάλπες) η χώρα μας θα είναι αντιμέτωπη με τα ίδια προβλήματα, με τις ίδιες δυσκολίες, αλλά και με τις ίδιες επιλογές που θα πρέπει να κάνει όσον αφορά το μέλλον της.
Τι απ’ όλα όσα κυκλοφορούν, ωστόσο, το τελευταίο διάστημα όντως ισχύει και τι είναι αποκύημα μιας μάλλον αισιόδοξης (ενίοτε ακόμη και ουτοπικής) φαντασίας; Η «ΜτΚ» επιχειρεί να ξεδιαλύνει το κουβάρι, ξεδιαλύνοντας τις αλήθειες από τους μύθους, μία ανάσα πριν μπούμε πίσω από το παραβάν της κάλπης.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
Όποιο κι αν είναι το κυβερνητικό σχήμα που θα διαδεχθεί την κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου, τρεις είναι, στην πραγματικότητα, οι επιλογές μεταξύ των οποίων θα πρέπει να κινηθεί:
01. Παραμονή στο Μνημόνιο (και στο ευρώ), με διατήρηση των μέτρων όπως έχουν ήδη ψηφιστεί και με σταδιακή εφαρμογή των νέων μέτρων που έχουν προκριθεί για το άμεσο μέλλον. Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι, σε μονεταριστικό επίπεδο, τα Μνημόνια Ι και ΙΙ πέτυχαν -τυπικώς- τον στόχο τους (με δεδομένο ότι μέσα σε μόλις δύο χρόνια το έλλειμμα της χώρας υποχώρησε από το 15,6% του ΑΕΠ στο 9,1%, με την Ελλάδα να γλιτώνει δάνεια ύψους πολλών δισ. ευρώ για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων).
Αυτή είναι η καλή πλευρά: γιατί η κακή είναι ότι αυτές οι σημαντικότατες μειώσεις δεν επετεύχθησαν με πραγματική περιστολή των δημοσίων δαπανών, με αποκρατικοποιήσεις και με σειρά μεταρρυθμίσεων (κι εκείνες που έγιναν ήταν τόσο λίγες και τόσο σποραδικά κατανεμημένες στη διετία που παρήλθε, ώστε σχεδόν έχασαν τη δυναμική τους), αλλά με οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων και με υπέρμετρη φορολόγηση (ίσως επειδή μετά από κάποιο σημείο η τρόικα έδωσε μεγαλύτερη σημασία στα μετρητά που έβρισκε κάθε φορά στο δημόσιο ταμείο και μικρότερη στα πραγματικά δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και του εγχώριου πολιτικού συστήματος). Είναι αυτή ακριβώς η συνταγή που οδήγησε στο υφεσιακό σπιράλ που βιώνουμε σήμερα (με ανεπίσημη ύφεση το 2012 περί το 5,5%, η οποία θα μπορούσε να προσεγγίσει ακόμη και το 7%, αν επιβεβαιωθούν οι δυσοίωνες προβλέψεις για την πορεία του τουρισμού) -μια συνταγή που απειλεί να υποσκάψει και τα όποια θετικά αποτελέσματα επιφέρει το πρόγραμμα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας.

02. Μονομερής καταγγελία του Μνημονίου από την Ελλάδα και έξοδος της χώρας από αυτό, με πιθανότερο επακόλουθο (σε δεύτερο χρόνο) την έξοδο της χώρας και από το ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος. Πρόκειται για το σενάριο με τις υψηλότερες επισφάλειες, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στη σωτηρία -ή στην καταστροφή... Άμεσα, το βέβαιον είναι ότι η χώρα θα αντιμετώπιζε ταμειακό πρόβλημα (για λόγους που θα εξηγήσουμε στις σελίδες 54-55). Βέβαιον είναι, επίσης, ότι η χώρα θα αποκλειόταν και από τις διεθνείς αγορές για άντληση νέων κεφαλαίων (ουδείς θα ήταν πρόθυμος να δανείσει έναν de facto αναξιόχρεο) -και μάλιστα άμεσα, μετά τον επικοινωνιακό/μιντιακό ορυμαγδό που θα συνεπαγόταν η έξοδος της Ελλάδας από το πρόγραμμα στήριξης ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ (εύκολα θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος πρωτοσέλιδα του στιλ «Οι Έλληνες απορρίπτουν το πακέτο διάσωσης της Ε.Ε.» ή «Οι Έλληνες ψηφίζουν μαζικά κατά των μέτρων λιτότητας» στον βρετανικό και τον γερμανικό Τύπο).
Η (ακόμη μεγαλύτερη) έλλειψη ρευστότητας θα οδηγούσε άμεσα (και για ένα χρονικό διάστημα ενός-δύο χρόνων) σε εκτίναξη της ανεργίας, η οποία εκτιμάται ότι θα μπορούσε να «τσιμπήσει» ακόμη και ένα επιπλέον 8% στα ήδη υψηλά ποσοστά της (συνεπεία της έλλειψης εγχώριων κεφαλαίων για νέες επενδύσεις, αλλά και της απουσίας ενδιαφέροντος για επενδύσεις από το εξωτερικό, μετά τη μονομερή καταγγελία από τη χώρα μας της συμφωνίας με τους διεθνείς εταίρους της).
Σε δεύτερο χρόνο (μετά την παρέλευση της πρώτης διετίας), η ελληνική οικονομία θα μπορούσε να δει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, καθώς, χρησιμοποιώντας πλέον αντί του ευρώ ένα «μαλακό» νόμισμα (το οποίο, μάλιστα, θα είχε τη δυνατότητα να υποτιμά κατά βούληση), θα μπορούσε να επιτύχει τιμές εξαιρετικά ανταγωνιστικές στο εξωτερικό.
Το αντεπιχείρημα ως προς αυτήν την επιλογή είναι ότι, επιστρέφοντας σε ένα λιγότερο «σκληρό» νόμισμα (π.χ., στη δραχμή), η Ελλάδα δεν θα είχε «σκληρό» συνάλλαγμα για να προμηθεύεται από το εξωτερικό τις πρώτες ύλες που έχει ανάγκη (κυρίως, πετρέλαιο). Ειδικά, δε, σε μια συγκυρία παρατεταμένης ενεργειακής αβεβαιότητας, όπως αυτή που διανύουμε τα τελευταία χρόνια, με τις τιμές του μαύρου χρυσού να κινούνται σταθερά πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, η ελληνική οικονομία θα μπορούσε εύκολα να αποδειχθεί, όπως εκτιμά μερίδα οικονομολόγων, ο πιο αδύναμος κρίκος στην πρώτη οικονομική/πολιτική κρίση που θα ξεσπούσε διεθνώς, με απρόβλεπτες συνέπειες...

03. Παραμονή στο Μνημόνιο (και στο ευρώ), με αλλαγή προς το ηπιότερο των μέτρων εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και με επιμήκυνση του χρόνου προσαρμογής. Πρόκειται μάλλον για το πλέον αισιόδοξο σενάριο, καθώς η επιμήκυνση του χρόνου προσαρμογής (με επιμερισμό των μέτρων σε μεγαλύτερο διάστημα και, συνεπώς, με σχετική ελάφρυνση της επιβάρυνσης για κάθε νοικοκυριό) θα μπορούσε να δώσει «ανάσα» χρόνου, αλλά και ρευστότητας στην ελληνική οικονομία, ώστε να αναζητήσει τον δρόμο για την ανάπτυξη.
Η επιλογή αυτή, ωστόσο, έχει ως προϋπόθεση την ύπαρξη συναινούντων εταίρων (χρειάζεται, δηλαδή, να προϋπάρξει πραγματική βούληση εκ μέρους των δανειστών μας για αναδιαπραγμάτευση των όρων και του χρονοδιαγράμματος του Μνημονίου ΙΙ), αλλά και τη διαμόρφωση συνθηκών στην Ευρώπη, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι -εν δυνάμει- ευνοϊκότερες προς μια τέτοια κατεύθυνση (για παράδειγμα, με εκλογή του κ. Φρανσουά Ολάντ στη Γαλλία, ο οποίος -τουλάχιστον προεκλογικώς- έχει δεσμευτεί για χαλάρωση του γερμανικού ευρω-μοντέλου δημοσιονομικής πειθαρχίας).



Μνημόνια, πετρέλαιο, χρέος, Κινέζοι και άλλες ιστορίες...

Στο προαιώνιο δίλημμα «καλύτερα υγιής, νέος, όμορφος και πλούσιος ή άρρωστος, γέρος, άσχημος και φτωχός;», η απάντηση είναι μάλλον εύκολη και αυτονόητη…
Δυστυχώς, η απάντηση στο δίλημμα ενώπιον του οποίου βρίσκεται σήμερα η ελληνική οικονομία δεν είναι αντίστοιχα αυτονόητη... Το μόνο βέβαιον είναι ότι οι επιλογές σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι ξεκάθαρα θετικές ή αρνητικές -δεν υπάρχει, δηλαδή, ένα καλό και ένα κακό σενάριο, μεταξύ των οποίων καλούμαστε να επιλέξουμε. Σήμερα, η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα, τα οποία επί δεκαετίες έκρυβε «κάτω από το χαλί» -προβλήματα των οποίων η επίλυση σήμερα (με τα φθηνά δανεικά, με τα οποία χρηματοδοτούσαμε τα ελλείμματά μας, να έχουν οριστικώς εκλείψει) δεν μπορεί πλέον να αναβάλλεται.
Βέβαιον είναι, επίσης, ότι δεν υπάρχει εύκολος δρόμος εξόδου από το σημερινό αδιέξοδο. Όποιος πιστεύει στα σοβαρά, μετά από όσα μάθαμε και βιώσαμε την τελευταία διετία, ότι υπάρχει τρόπος να συνεχίσουμε να ξοδεύουμε όπως ξοδεύαμε στο παρελθόν, χωρίς να υπάρχουν πια φθηνά δανεικά από τις διεθνείς αγορές, αλλά με ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα-μαμούθ από ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ, το οποίο όμως θα μας παρέχεται «τιμής ένεκεν», χωρίς προϋποθέσεις και ανταλλάγματα, μάλλον πρέπει να το ξανασκεφθεί: «Οι προσκλήσεις για δωρεάν δείπνο τελείωσαν...», όπως ξεκαθάρισαν σε πρόσφατες δηλώσεις τους τόσο ο απερχόμενος πρόεδρος του Eurogroup, κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, όσο και η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, κυρία Κριστίν Λαγκάρντ.

ΖΗΣΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΣΟΥ...
Ζητούμενο σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται είναι να είμαστε όσο καλύτερα ενημερωμένοι γίνεται, ώστε, όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή (μία τέτοια στιγμή είναι και η εκλογική αναμέτρηση αυτής της Κυριακής), να μπορούμε να πάρουμε την ορθότερη για καθέναν μας απόφαση, βάσει γνώσης και όχι εικασίας.
Στο θολό τοπίο που κυριάρχησε μετά την είσοδο της Ελλάδας στην νέα πραγματικότητα της κρίσης, πολλά λέγονται, πολλά ακούγονται, πολλές «πληροφορίες» διακινούνται από στόμα σε στόμα και από τηλεκαφενείο σε τηλεκαφενείο. Τι απ’ όλα αυτά ισχύει όμως, σε όρους πραγματικότητας; Η «ΜτΚ» επιχειρεί να δώσει κάποιες απαντήσεις σε ερωτήματα που κυριάρχησαν (και) στο προεκλογικό τοπίο.

01. Τελικώς, τα Μνημόνια απέτυχαν;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ίσως να μην είναι και τόσο εύκολη: μάλλον αποτελεί θέμα οπτικής (όχι υποκειμενικής θέσης, αλλά συγκεκριμένης οπτικής από την οποία προσεγγίζεις το ερώτημα).
Για να τοποθετηθεί κάποιος στο ζήτημα αυτό, θα έπρεπε προηγουμένως να έχει απάντηση στο ερώτημα «Ποιος ήταν ο σκοπός των Μνημονίων;». Σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη, τα Μνημόνια δεν σχεδιάστηκαν ως απάντηση στα δομικά προβλήματα της χώρας. Αυτό που τόσο το Μνημόνιο Ι όσο και το Μνημόνιο ΙΙ επιχείρησαν να κάνουν ήταν να δώσουν στην ελληνική οικονομία τον «αέρα», το «μαξιλαράκι» που χρειαζόταν, ώστε να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη προκειμένου να καταστεί βιώσιμη, προτείνοντας παράλληλα μια «βεντάλια» μέτρων, από τα οποία εμείς θα επιλέγαμε εκείνα που λειτουργούν καλύτερα στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας.
Τα λεφτά δόθηκαν -και δίνονται, μέχρι νεωτέρας… Η ελληνική πλευρά, ωστόσο, δεν κατάφερε σε αυτά τα δυόμισι χρόνια να προωθήσει αρκετά γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνταν. Έτσι, με δεδομένο ότι οι αριθμητικοί στόχοι των Μνημονίων (για μετρήσιμη βελτίωση των θεμελιωδών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας) έπρεπε να επιτευχθούν, προκειμένου να συνεχίζεται απρόσκοπτα η χρηματοδότηση των καθημερινών αναγκών της χώρας (και όντως επετεύχθησαν, αν σκεφτεί κανείς ότι το έλλειμμα υποχώρησε πρωτοφανώς, από το 15,6% στο 9,1% του ΑΕΠ), η τήρηση των όρων των Μνημονίων βασίστηκε αποκλειστικά σε οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων και επαχθή φορολογικά μέτρα, βυθίζοντας τη χώρα βαθύτερα στην ύφεση.
Στο διά ταύτα; Το Μνημόνιο πέτυχε, αλλά η χώρα δεν σώθηκε (κατά το γνωστό ρητό περί της εγχείρισης και του ασθενούς). Σε αυτήν την εξέλιξη, ωστόσο, σημαντική ήταν η συμβολή της ίδιας της Ελλάδας και όχι μόνο των διεθνών πιστωτών της.

02. Τι θα ήταν καλύτερο για τη σταθερότητα στη χώρα; Μια μονοκομματική ή μια πολυκομματική κυβέρνηση;
Προφανώς, ουδείς θα μπορούσε να δώσει μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα -πολλώ δε μάλλον, την παραμονή μιας εκλογικής αναμέτρησης. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν έχει και τόση σημασία: σημαντικό δεν είναι τόσο το εάν η κυβέρνηση που θα προκύψει θα είναι ενός, δύο ή περισσοτέρων κομμάτων (χωρίς να αντιλέγει κανείς περί του ότι οι μονοκομματικές κυβερνήσεις είναι διεθνώς, κατά τεκμήριο, ισχυρότερες), αλλά το τι θα κάνει με την εξουσία που θα κληθεί να διαχειριστεί.
Θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι, σε περίπτωση σχηματισμού πολυκομματικής κυβέρνησης, ο διεθνής Τύπος θα κατακλυστεί από τη Δευτέρα και μετά από αναλύσεις, οι συντάκτες των οποίων θα αναρωτιούνται αν μία κυβέρνηση πολλών και ετερόκλητων εταίρων θα μπορούσε να πετύχει εκεί όπου απέτυχαν κυβερνήσεις ενός κόμματος.
Το επιχείρημα αυτό είναι, σαφέστατα, εύλογο. Αντίστοιχα εύλογο, ωστόσο, είναι και το να υποστηρίξει κάποιος ότι μια κυβέρνηση υποστηριζόμενη από πολλά κόμματα (ανάλογα, βεβαίως, και με τη σύνθεσή της) και με σημαντική πλειοψηφία στη Βουλή θα μπορούσε να διαπραγματευτεί στο εξωτερικό από ισχυρότερη θέση, διατεινόμενη (με αξιώσεις) ότι εκφράζει την πραγματική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Εύλογο θα ήταν, επίσης, το να ανακαλέσει κάποιος στη μνήμη του πραγματικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ισχυρές μονοκομματικές κυβερνήσεις.
Στο διά ταύτα: δεν είναι τόσο ο αριθμός των κομμάτων που στηρίζουν μια κυβέρνηση, ο οποίος παίζει ρόλο, όσο οι επιλογές που θα κάνει η κυβέρνηση αυτή (μονοκομματική ή πολυκομματική) επί μιας σειράς κρίσιμων ζητημάτων.

03. Ακόμη κι αν καταγγείλουμε μονομερώς τα Μνημόνια και αρνηθούμε να αποπληρώσουμε το χρέος μας (στερούμενοι έτσι εφεξής την πρόσβαση σε κεφάλαια από τις διεθνείς χρηματαγορές ή από χρηματοδοτικά προγράμματα βοήθειας), η Ελλάδα παράγει από μόνη της αρκετά, ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε χωρίς δανεικά.
Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι ότι η ελληνική οικονομία έχει σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα, ικανά να χρηματοδοτήσουν την πληρωμή μισθών και συντάξεων και τη λειτουργία των κρατικών δομών (αστυνομία, πυροσβεστική, σύστημα υγείας, στρατός κοκ.). Το 2009, με τη χώρα να παράγει 55 δισ. ευρώ εθνικού πλούτου ετησίως, ξοδεύαμε κάθε χρόνο 90 δισ. Σήμερα, με τον ετησίως παραγόμενο εθνικό πλούτο να κινείται ακόμη περί τα 50 δισ. ευρώ, ξοδεύουμε στο ίδιο χρονικό διάστημα 75 δισ. (καλύτερα απ’ ό,τι πριν από μία διετία, αλλά και πάλι πάνω από τις δυνάμεις μας).
Πρακτικά, η εθελούσια αποκοπή της Ελλάδας από διεθνή χρηματοδοτικά προγράμματα (με δεδομένο ότι επί της ουσίας βρίσκεται ήδη εκτός αγορών) θα σήμαινε, άμεσα, την αδυναμία εκπλήρωσης μιας σειράς κρατικών υποχρεώσεων, με ό,τι αυτή η αδυναμία θα μπορούσε να συνεπάγεται για την κοινωνική συνοχή στη χώρα.

04. Δεν μπορούμε να πάρουμε δανεικά από τους Κινέζους ή από τους Ρώσους, με ευνοϊκούς όρους;
Σαφώς και μπορούμε. Μπορούμε, επίσης, να πάρουμε δωρεάν πετρέλαιο από τους φίλους μας στη Λατινική Αμερική, να βρούμε δικό μας πετρέλαιο και φυσικό αέριο σε Ιόνιο και Αιγαίο (και να γίνουμε το Κατάρ της νοτιοανατολικής Ευρώπης), να ανακαλύψουμε κοιτάσματα χρυσού και ουρανίου σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα και να γίνουμε ένα νέο «Ελ Ντοράντο» ή να ζητήσουμε από τον κόσμο να μας χαρίσει το χρέος, τιμής ένεκεν για τα φώτα του πολιτισμού που δώσαμε στην Εσπερία.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι ότι τόσο οι Ρώσοι όσο και οι Κινέζοι (μαζί και αρκετοί λατινοαμερικανικοί λαοί) έχουν σχηματίσει εσχάτως στους κόλπους του ΔΝΤ και σε διεθνή φόρα μέτωπο κατά του υπέρμετρου δανεισμού της χώρας μας, για ποσά και με όρους που μας θέτουν, ενίοτε, σε πλεονεκτικότερη θέση έναντι των πιστωτών μας!
Όσο για τους υδρογονάνθρακες σε Αιγαίο και Ιόνιο; Πιθανότατα υπάρχουν (αν και, ενδεχομένως, όχι στην αφθονία που οραματιζόμαστε), θα περάσουν ωστόσο αρκετά χρόνια πριν καταφέρουμε να επενδύσουμε σ’ αυτούς για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών της χώρας.

05. Τη λύση στα αδιέξοδα θα δώσει όχι η καταγγελία, αλλά η αναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων.
Οι σοβαρές στρεβλώσεις που παρατηρήθηκαν στη διάρκεια της τελευταίας διετίας καθιστούν κάτι περισσότερο από αυτονόητη την ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης όρων των Μνημονίων -πολύ απλά, είτε επειδή δεν ήταν εξ αρχής λειτουργικές είτε επειδή δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν στη δεδομένη ελληνική πραγματικότητα. Αυτή η ανάγκη έχει καταστεί αντιληπτή και από τους ξένους πιστωτές μας, οι οποίοι ανοίγουν πλέον «παράθυρο» για αλλαγές σε επιμέρους ζητήματα της συμφωνίας.
Αυτή η διαπιστωμένη ανάγκη, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η όποια αναδιαπραγμάτευση (όταν και όποτε γίνει) θα μπορούσε να αποτελέσει πανάκεια: οι όροι μπορεί να μεταβληθούν κατά τι, στον βαθμό, ωστόσο, που θα αποδειχθούν de facto μη λειτουργικοί. Στο πλαίσιο αυτό, η προσδοκία για αλλαγή όρων της συμφωνίας επί τα βελτίω, μόνο και μόνο για χάρη του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού (και με έναν τρόπο που θα έθετε σε αμφισβήτηση την έγκαιρη αποπληρωμή των δανεικών), κινείται περισσότερο στη σφαίρα του ευκταίου παρά του εφικτού (παραγνωρίζοντας παράλληλα και τη δυσκολία που έχει εκείνος που δανείζεται με την πλάτη στον τοίχο να επιβάλει όρους στον δανειστή του…).

06. Όλα θα αλλάξουν με την εκλογή του κ. Φρανσουά Ολάντ στην προεδρία της Γαλλίας.
Είναι αλήθεια ότι ο κ. Ολάντ έχει αναφερθεί σαφώς και πολλάκις στην ανάγκη χαλάρωσης της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, την οποία έχει επιβάλει η Γερμανία στις δοκιμαζόμενες χώρες της ευρωζώνης. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι μάλλον λογικό και αναμενόμενο να κινηθεί αντιστοίχως, σε περίπτωση που αυτήν την Κυριακή οι Γάλλοι τον επιλέξουν ως διάδοχο του κ. Νικολά Σαρκοζί στη θέση του νέου προέδρου της πέμπτης γαλλικής δημοκρατίας.
Ας μην επιτρέψουμε ωστόσο στην φαντασία μας να καλπάσει: ουδείς ευρωπαίος ηγέτης θα δανείσει στην Ελλάδα εκατομμύρια ευρώ, προερχόμενα από τους φόρους που επιβάλλει στη δική του χώρα, αν δεν έχει προηγουμένως διασφαλίσει ότι θα λεφτά αυτά θα επενδυθούν με τρόπο που θα παράγει πλούτο και δεν θα σπαταληθούν σε επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης, για «αέρα» επιδοτήσεις, για πρόωρες ή ακόμη και για «μαϊμού» συντάξεις, για μίζες ή για κομματικούς εγκάθετους. Δεν θα δώσει, εν ολίγοις, λεφτά της χώρας του, αν δεν βεβαιωθεί προηγουμένως ότι η δική μας χώρα έχει προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται.
Σε ό,τι αφορά, δε, ειδικά τη Γαλλία και τον κ. Ολάντ, αξίζει να φέρουμε στο μυαλό μας ότι προεκλογικά οι οίκοι αξιολόγησης είχαν προειδοποιήσει ότι σε περίπτωση εκλογής του σοσιαλιστή υποψηφίου στην προεδρία θα υποβαθμίσουν τη γαλλική οικονομία, εξαιτίας των δηλώσεών του για μη αποδοχή του νέου δημοσιονομικού συμφώνου. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα ήταν απλώς θέμα χρόνου να αρχίσουν να αναρωτιούνται ορισμένοι στη Γαλλία (το κόμμα της κυρίας Μαρίν Λεπέν έκανε ήδη την αρχή προεκλογικά) για το σε ποιους δανείζει το Παρίσι, με ποιο επιτόκιο και με ποιους όρους αποπληρωμής.
Είπαμε: Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία -αλλά όχι ομαδική αυτοκτονία...

07. Τα επιτόκια με τα οποία δανειζόμαστε είναι ληστρικά.
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι το ακριβώς αντίθετο: από το επιτόκιο του 22%, με το οποίο δανειζόμασταν το 1990, πέσαμε στο 7% το 2000 και περί το 3%-5% μετά την είσοδό μας στην ευρωζώνη. Αυτή ακριβώς η εύκολη πρόσβαση σε φθηνά δανεικά είναι που επέτρεψε διαχρονικά τον άφρονα δανεισμό από τη χώρα μας (δανεισμό που κατευθύνθηκε στην κατανάλωση και όχι στην πρωτογενή παραγωγή πλούτου), με τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε σήμερα. Το σημερινό, δε, επιτόκιο με το οποίο δανείζεται η χώρα μας (αφού προηγουμένως διεγράφησαν άνω των 100 δισ. εκ των χρεών της) είναι περί το 3,7%, με περίοδο αποπληρωμής στα 40 χρόνια -όροι, δηλαδή, πολύ ευνοϊκότεροι από τους αντίστοιχους με τους οποίους δανείζονται αρκετοί από τους δανειστές μας...

Με ανάμεικτα και συχνά αντιφατικά συναισθήματα, οι Ελληνες της Νέας Υόρκης υποδέχθηκαν, λίγες ώρες μετά το άνοιγμα της κάλπης, το αποτέλεσμα των εκλογών της 6η Μαΐου. «Νιώθω δικαιωμένος. Πήραν ένα μάθημα όσοι επί χρόνια κορόιδευαν. Και από τα δυο μεγάλα κόμματα. Υπήρξαν αλαζόνες. Ειδικά οι Σαμαράς και Βενιζέλος…. Τι τις ήθελαν τις εκλογές; Αυτά τα λεφτά που δόθηκαν δεν θα μπορούσαν να δοθούν σε ανέργους. Σε άστεγους. Σε συνταξιούχους που τους έβγαλαν στο δρόμο και την ζητιανιά; Σε πεινασμένους;» λέει ο κυρ Γιώργης αλλά δεν θέλει κάμερα και φωτογραφίες.

«Τι να τα κάνω εγώ υιέ μου αυτά; Να με δουν τα παιδιά μου και οι συγγενείς που κατάντησα; Ηρθα εδώ να δουλέψω σε συγγενείς για να ξεχρεώσω το σπίτι να μη μου το πάρουν οι τράπεζες. Να μη μείνει στο δρόμο το παιδί μου. Τα εγγόνια μου. Εγώ που όλα τα χρόνια δούλευα και κάνανε κρατήσεις και σήμερα μου λένε, μιας και έπαιρνα τα πολλά λεφτά, οι κόποι μιας ζωής, ήταν δεν ήταν 720 ευρώ και έφτασα να παίρνω σχεδόν 280 ευρώ! Πώς να ζήσω; Με τι ;» σταματώ τον βλέπω να δακρύζει… ξεσπά σε λυγμούς.

«Παιδί μου άσε με σε παρακαλώ στην φτώχεια την πείνα και την δυστυχία μου…άσε με βάλε τα όπως τα λέω και αυτό μου αρκεί… δεν θέλω ούτε κάμερες ούτε φωτογραφίες. Δεν καταλαβαίνεις να δουν τον παππού τους τα εγγόνια μου σε αυτή την κατάσταση εγώ τους είπα άλλα για να μη καταλάβουνε… τους είπα ότι πάω να ετοιμάσω τα χαρτιά για να έρθουν και εκείνα εδώ… τι άλλο να πω…να πάνε στον αγύριστο όσοι υπέγραψαν και ταπείνωσαν την πατρίδα μου. Καλά εμένα την κυρά μου και χιλιάδες συνταξιούχους. Θα κάνουμε υπομονή. Θα το καταπιούμε. Θα πονέσουμε. Θα φάμε όσπρια. Πέτρες εν ανάγκη. Αλλά τι τους έφταιγαν τα παιδιά μας; Τα εγγόνια μας που τους υποθήκευσαν το μέλλον με όλα όσα υπέγραψαν; Τι τους έφταιγαν; Τσίπα δεν έχουνε μέσα τους. Μπέσα δεν υπάρχουν; Που είναι ο πατριωτισμός τους; Δώσαμε και τα βρακιά μας στους γερμανούς εμείς μωρέ που τους πολεμήσαμε; Εμείς που τους εξευτελίσαμε δώσαμε …άντε να μη πω... άσε με παιδάκι μου. Γράψτα εσύ όπως τα λέω και τούτο μου αρκεί…».

Τον αφήνω. Του υπόσχομαι ότι θα ξανά μιλήσουμε. Σκουπίζει τα δάκρυα του, κάνω να φύγω και ξαναπιάνω συζήτηση μαζί του. Μιλήσαμε για αρκετή ώρα και από όσα είπαμε και από την υπόλοιπη παρέα που κάθονταν σε ένα από τα γνωστά στέκια της Αστόριας στο Athens Café κατάλαβα ότι σαν τον Κυρ Γιώργη είναι και άλλοι δεκάδες Ελληνες συνταξιούχοι όντας, που ήρθαν στην Αμερική (στην Νέα Υόρκη στο Σικάγο στην Φλόριδα και στην Βοστόνη) για να δουλέψουν! Ήρθαν για να ξεχρεώσουν σπίτια και υποχρεώσεις για να μη τους τα πάρει η τράπεζα. «Να έχω κάτι να αφήσω στο παιδί μου», όπως χαρακτηριστικά μας είπε ένας άλλος. Ή το ακόμα χειρότερο είναι περιπτώσεις που ήταν παλιά εδώ τις δεκαετίες του ‘50 του ‘60 και του ‘70 δούλεψαν γύρισαν Ελλάδα και σήμερα με την κρίση αναγκάζονται να επιστρέψουνε τώρα στα γεράματα…

Για άλλο βγήκα να κάνω ρεπορτάζ και άλλο βγήκε στην επιφάνεια. Άλλο ένα κοινωνικό φαινόμενο που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο γιατί αφορά μια αδύναμη κοινωνική τάξη απόμαχων της ζωής που ενώ δούλεψαν και θα έπρεπε να απολαμβάνουν τα αγαθά των κόπων και των στερήσεων τους σήμερα δυστυχώς πεινάνε, ή φεύγουν στην ξενιτιά για να ορθοποδήσουν ή να μη τους πάρουν οι τράπεζες το σπίτι… Δυστυχώς. Παρακάτω συναντώ μια παρέα νέων ανθρώπων. Όλο ζωή. Νεοφερμένοι και αυτοί. Σχεδόν οι περισσότεροι.

«Τι να σου πω φίλε μου. Καλά να πάθουν τα δυο μεγάλα κόμματα. Εξαπατούσαν. Λεηλατούσαν. Έκλεβαν. Μάθαιναν τον κόσμο στο ρουσφέτι και στην ψευδαίσθηση της εύκολης ζωής με τις κάρτες τα δάνεια και σήμερα ο κόσμος δυστυχεί. Πονάει. Πεινά! Το αποτέλεσμα ήταν ένα σαφέστατο μήνυμα. Λες και ο λαός ήταν συνεννοημένος. Τιμώρησε αυτούς που έπρεπε και τον έφεραν σε αυτή την κατάσταση και έδωσε δύναμη σε εκείνον που τα έσπαγε, έβγαζε τον κόσμο στα πεζοδρόμια , τον Τσίπρα λέω, για να δει τι θα κάνει; Έλα να δούμε λοιπόν κύριε Τσίπρα πόσα φίδια βάζει ο σάκος; Να σε δούμε τώρα θα κυβερνήσεις ή θα λιποτακτήσεις; Γιατί προσωπικά δε νομίζω το παιδί να θέλει να κυβερνήσει. Παίζει. Και τώρα που ο λαός του είπε έλα να σε δούμε και εσένα. Τώρα θα δούμε τι θα κάνει», μου λέει ένας αρκετά νέος στην ηλικία-είναι δεν είναι 40αρης- με μεστωμένη πολιτική άποψη.

Νέα Υόρκη: Αλεξ Στεφανόπουλος

Οι Γερμανοί έχουν ξεφύγει τελείως και δεν σκέφτονται πως στο δρόμο που πήραν δεν τους ακολουθεί κανείς και μένουν τραγικά μόνοι...

Γράφει η Σοφία Τζάνη

«Η Ελλάδα να γίνει προτεκτοράτο»!!! Με αυτόν τον τίτλο, η γερμανική εφημερίδα «Hamburger Abendblatt» φιλοξενεί άρθρο του Thomas Straubhaar, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ προτείνει τη λύση αυτή, για να βγει η Ελλάδα από την κρίση.

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Οικονομικού Ινστιτούτου του Αμβούργου (HWW) υποστηρίζει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η έλλειψη χρημάτων, αλλά οι αναποτελεσματικές δομές του κράτους.
Η χώρα απέτυχε να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις που δέχτηκε.
Κάνει λόγο για ένα «αποτυχημένο κράτος», του οποίου το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη χρημάτων αλλά θεσμών.

Ο γερμανός ερευνητής σημειώνει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αμυνθεί με τις δικές της δυνάμεις και προτείνει να της παρασχεθεί «συμβουλευτική και πρακτική υποστήριξη για τη δημιουργία λειτουργικών κρατικών δομών».
Προτείνει δε σε αυτή τη διαδικασία να συμμετάσχει ενεργά και η Γερμανία, η οποία, όπως λέει, απέκτησε σημαντική εμπειρία με τη διαδικασία της επανένωσης.
Οπότε η λογική λύση είναι αμέσως μετά τις εκλογές η Ελλάδα «να γίνει ένα ευρωπαϊκό προτεκτοράτο».

Η άποψη του Straubhaar δημιούργησε αντιδράσεις και μέσα στη Γερμανία.
Στο ίδιο άρθρο η Katja Kipping, αντιπρόεδρος του Αριστερού Κόμματος, διερωτάται μήπως θα ήταν καλύτερο να σταματήσει η χρηματοδότηση του εν λόγω ινστιτούτου, του οποίου ο επικεφαλής υποστηρίζει τέτοιες αντιδημοκρατικές ιδέες.
Η καλύτερη απάντηση από μια αξιοπρεπή φωνή…

Τι να πεις σε έναν νοσταλγό του παρελθόντος;
Έχουν αρχίσει οι απειλές και οι εκβιασμοί από όσους κέρδισαν από το ξεζούμισμά μας 2 χρόνια.
Γερμανία και «συμμάχους»(όσοι απέμειναν), ΔΝΤ και λοιπή συμμορία.
Η ακροδεξιά θρέφεται από αυτούς τους φελλούς τους πολιτικούς και «παράγοντες».

Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΥ (το βλέμμα του Νέρωνα ενώ η Ρώμη καίγεται) Merkel:
«Η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει το Μνημόνιο»,
«Η Ελλάδα πρέπει να δει μόνη της ποια κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να είναι εφικτή μετά τις εκλογές», ανέφερε.
Όποια ελληνική κυβέρνηση προκύψει τελικώς από τις εκλογές θα πρέπει να συνεχίσει να εφαρμόζει την πολιτική των μέτρων λιτότητας και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που η χώρα έχει συμφωνήσει, σε αντάλλαγμα για τη διεθνή βοήθεια, τόνισε την Δευτέρα η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel, σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών.

«Η Ελλάδα πρέπει να δει μόνη της ποια κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να είναι εφικτή μετά τις εκλογές», ανέφερε.
«Φυσικά, το πιο σημαντικό πράγμα είναι τα προγράμματα που συμφωνήσαμε με την Ελλάδα θα συνεχισθούν», σημείωσε.

Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πιστή στην οδό των μεταρρυθμίσεων στην οποία συμφώνησε, στο πλαίσιο του πακέτου στήριξης, δήλωσε νωρίτερα εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης.
«Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται. Αυτός είναι ο καλύτερος δρόμος μπροστά για την Ελλάδα» είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Steffen Seibert, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
«Η πολιτική αυτή συντίθεται από μια μεγάλη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, από τη μια πλευρά και από τεράστιες προσπάθειες της ελληνικής πλευράς» από την άλλη, οι οποίες πρέπει να επιτρέψουν «μακροπρόθεσμα, να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα, αλλά και η χρηματοπιστωτική σταθερότητα της Ελλάδας», πρόσθεσε.
Όσο θα εφαρμόζονται αυτά τα μέτρα, «θα υποστηρίζουμε την Ελλάδα, ανεξάρτητα από το ποιος είναι στην κυβέρνηση», συνέχισε ο εκπρόσωπος.

Ο κ. Seibert υπογράμμισε, επίσης, ότι η Γερμανία δεν θα επαναδιαπραγματευτεί το σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας και απορρίπτει μέτρα για την προώθηση της ανάπτυξης που θα αυξήσουν τα επίπεδα του χρέους.
Το Βερολίνο, σημείωσε, θα περιμένει τον σχηματισμό κυβέρνησης στην Ελλάδα και διαβεβαίωσε ότι η Γερμανία θα συνεργαστεί με οποιαδήποτε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

Ο Γάλλος σοσιαλιστής François Hollande, ο οποίος κέρδισε χθες τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, έχει δηλώσει πως θέλει να επαναδιαπραγματευτεί το σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας.
«Από την άποψή μας, μια νέα διαπραγμάτευση του δημοσιονομικού συμφώνου δεν είναι δυνατή», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και πρόσθεσε:
«Δεν θέλουμε ανάπτυξη με νέα χρέη, θέλουμε, μάλλον, ανάπτυξη μέσω δομικών μεταρρυθμίσεων».

Ο Seibert δήλωσε πως η καλή σχέση της κ. Merkel με τη Γαλλία θα συνεχιστεί υπό τον κ. Hollande.
Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Guido Westerwelle κάλεσε τη Δευτέρα τα ελληνικά κόμματα να τηρήσουν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει απέναντι στην ΕΕ για την εξυγίανση των οικονομικών της χώρας.
«Αναμένουμε το σχηματισμό μίας κυβέρνησης της σύνεσης στην Ελλάδα», είπε σε δηλώσεις του στο Βερολίνο.
Αυτό σημαίνει, εξήγησε, μία κυβέρνηση «ξεκάθαρου ευρωπαϊκού προσανατολισμού», κάτι που θα αποτελέσει και αντικείμενο συζητήσεων της γερμανικής πλευράς με την Ελλάδα, όπως είπε.
«Η Αθήνα θα πρέπει να συνεχίσει να έχει στραμμένο το βλέμμα της προς την Ευρώπη», τόνισε.

Ο Γερμανός ΥΠΕΞ χαρακτήρισε πολύπλοκη την κατάσταση στην Ελλάδα και είπε ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δημιουργεί πολλά ερωτήματα.
Εξέφρασε, ωστόσο, κατανόηση για τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων, καθώς πλήττονται διπλά, από τις δημοσιονομικές περικοπές και τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.
Η Ευρώπη δεν πρέπει τώρα «να ξεχαρβαλωθεί», αλλά να συνεχίσει ενωμένα, όπως επιτάσσει το πεπρωμένο της για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό νέων δυνάμεων σε Ασία και Λατινική Αμερική, υποστήριξε.

Άσχετο: η Merkel έχασε το κρατίδιο Schleswig-Holstein!
Τον έλεγχο ενός ακόμη ομόσπονδου κρατιδίου, του τέταρτου μέσα σε 2 χρόνια, κινδυνεύει να χάσει η παράταξη της Angela Merkel μετά τα απογοητευτικά αποτελέσματα των τοπικών εκλογών στο Schleswig-Holstein.
Οι Χριστιανοδημοκράτες απέσπασαν το 31% των ψήφων, που είναι το χειρότερο αποτέλεσμα της παράταξης στο συγκεκριμένο κρατίδιο από το 1950, και απέσπασαν 22 έδρες.
Το SPD μπορεί να ήρθε δεύτερο, με το 29,9% όμως των ψήφων κι επίσης με 22 έδρες κινητοποιείται για τη δημιουργία κυβέρνησης συνασπισμού με τα άλλα μικρότερα κόμματα.
3η δύναμη αναδεικνύονται οι Πράσινοι με 14%, ενώ οι λαβωμένοι στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις Φιλελεύθεροι συγκεντρώνουν 8,5% και για 1η φορά στο τοπικό κοινοβούλιο θα εκπροσωπείται και το κόμμα των Πειρατών με 8%.
Το SPD, πάντως, δήλωσε ότι θα διεκδικήσει τον σχηματισμό κυβέρνησης με τους Πράσινους και το Κόμμα SSW που αντιπροσωπεύει τη δανέζικη μειονότητα.
Εάν συμφωνήσουν τα τρία κόμματα, τότε θα ελέγχουν 35 από τις 69 έδρες στη βουλή του κρατιδίου.

Σιγά μην αφήσει την βουλευτική ασυλία
Ξέρει πολύ καλά ο Γιώργος τι μπορεί να τον κρατήσει έξω από τον Κορυδαλλό και θα παραμείνει γαντζωμένος στην θέση του βουλευτή, έστω και αν δεν μείνει κανένας άλλος στο ΠΑΣΟΚ


Ισχυρές πιέσεις δέχεται τις τελευταίες ώρες ο Γιώργος Παπανδρέου να παραιτηθεί από την βουλευτική έδρα που έχει στην Αχαϊα και να την αφήσει στον αμέσως επόμενο υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σπηλιόπουλο.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στον οποίο δικαιωματικά ανήκει αυτή η έδρα λόγω της θητείας του ως πρωθυπουργός της χώρας δεν φαίνεται διατεθειμένος να το κάνει τουλάχιστον όπως λένε οι ως τώρα πληροφορίες του BriefingNews.

Που μπορεί όμως να βρίσκεται άραγε ο πρώην πρωθυπουργός; Αγνοείται η τύχη του μετά την ψήφο του στο Καλέντζι.

Τις αγαπημένες του αθλοπαιδιές στην αθάνατη ελληνική ύπαιθρο, βλέπετε τρέξιμο, ποδηλασία κι ενίοτε κουπί μόλις σκάσει θαλασσινή εικόνα στον ορίζοντα, απολαμβάνει ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα κρατά τεχνηέντως αποστάσεις ασφαλείας από τις πολιτικές εξελίξεις.

Άλλωστε τα ίχνη του αγνοούνται από την Κυριακή των εκλογών κάπου μεταξύ Αθήνας και Καλεντζίου, και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να εικάσει κάποιος ότι με τον ήλιο σύμμαχο το κανό του πρώην προέδρου και πρωθυπουργού του μνημονίου πήρε φωτιά σκίζοντας καταγάλανα νερά, κατά προτίμηση μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως μόλις κάποιος θέσει το ερώτημα «μα που να βρίσκεται αυτό το αψηλό παιδί τις τελευταίες ημέρες που το άλλοτε ισχυρό ΠΑΣΟΚ και δημιούργημα του μπαμπά του σέρνεται στα τάρταρα και η Ιπποκράτους έχει φορέσει πλερέζα, κανείς δεν είναι σε θέση να απαντήσει με σιγουριά.

Μόνο όμως για την τοποθεσία. Για το τι κάνει έχουν γνώση από πρώτο χέρι κι ενθυμούνται τις φορές εκείνες που σε τακτά χρονικά διαστήματα εντός της ημέρας ανεβοκατέβαινε τις σκάλες της Ιπποκράτους με προορισμό… για τις καθιερωμένες τους έλξεις με θέα Ακρόπολη.

Σοφά ψήφισε ο σοφός ελληνικός λαός στις εθνικές εκλογές αλλά το έκανε με τρία χρόνια καθυστέρηση• αν οι Έλληνες είχαν ψηφίσει στις εκλογές του 2009 όπως ψήφισαν χτες, η Ελλάδα θα ήταν σήμερα τζάμι.

Πρώτο κόμμα ήταν η Νέα Δημοκρατία που –υπολογίζοντας την αποχή που πλησίασε το 40%- δεν παίρνει ούτε το 12% του εκλογικού σώματος.

Η Νέα Δημοκρατία πλήρωσε ακριβά το γεγονός ότι στο προεκλογικό της σποτ υπήρχε φωτογραφία του Οδυσσέα Ελύτη, ενώ οι ψηφοφόροι της θα προτιμούσαν τον Γιώργο Ζαμπέτα.

Στη δεύτερη θέση τερμάτισε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ήταν το μόνιμο ανέκδοτο όλων των προηγούμενων εκλογών –αφού ήταν πάντα υποψήφιος για αποχώρηση μιας και ήταν διαρκώς κοντά στο 3%-, αλλά οι Έλληνες τον έβγαλαν χτες από την αγωνία, για να δουν επιτέλους ποιοι είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που κάνουν συνέχεια επεισόδια και χαλάνε την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Στην τρίτη θέση βρέθηκε το ΠΑΣΟΚ που επέστρεψε στα ποσοστά που είχε πάρει την πρώτη φορά που κατέβηκε στις εκλογές –το 1974- και στα οποία θα έπρεπε να είχε παραμείνει και στις εκλογές που ακολούθησαν.

Μέχρι τις επόμενες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να βρεθεί εκεί που ήταν πριν από το 1974: στην εξορία.

Στην τέταρτη θέση συναντάμε τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου, οι οποίοι ψηφίστηκαν –κυρίως- από νεοδημοκράτες που θέλησαν να κάνουν την επανάστασή τους, πριν πάνε για κάνα ποτάκι στο Μαζωνάκη.

Το ΚΚΕ πλασαρίστηκε στην πέμπτη θέση αλλά αυτό δεν απασχολεί καθόλου την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, αφού όλοι τους έχουν πέσει με τα μούτρα σε μια νέα θεωρία επιστημόνων που υποστηρίζουν πως ο Λένιν δεν πέθανε τελικά από σύφιλη –όπως πίστευαν μέχρι σήμερα- αλλά από αρτηριοσκλήρυνση• μια πάθηση που έχει χτυπήσει όλο το ΚΚΕ αλλά αυτοί δεν σκύβουν το κεφάλι γιατί ο μόνος δρόμος είναι σύφιλη και πάλι.

Στην έκτη θέση εμφανίζεται για πρώτη φορά η Χρυσή Αυγή, η οποία αναμένεται να αντικαταστήσει επάξια τους τηλεφασίστες του ΛΆΟΣ που –από τότε που άρχισαν τα κολλητιλίκια με τους τηλεδημοσιογράφους του MEGA και του ΣΚΑΪ- έγιναν εντελώς φλώροι και κάποιοι απ’ αυτούς έπεσαν τόσο χαμηλά που κατέληξαν στη Νέα Δημοκρατία, ενώ για τον αρχηγό τους, τον Καρατζαφέρη, έγραφε ύμνους ο Αλέξης Παπαχελάς, οπότε ήταν λογικό να πάρουν τον πύλ.

Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή έχει προκαλέσει ενόχληση στους Γερμανούς εταίρους, αφού δεν μπορούν να δεχτούν με τίποτα την απαράδεκτη αισθητική των Ελλήνων Ναζί που είναι όλοι σκ@τφατσες, σε αντίθεση με τους original Ναζί που ήταν τεκνά και φορούσαν και γ@μѠ τις στολές.

Πάντως, με την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, κανείς δεν θα ενοχλείται πια όταν κάποιοι θα αποκαλούν τη Βουλή «μπυρƍ€λ». Πώς αλλιώς να πεις μια Βουλή που έχει και ναζιστές; Τώρα θα λες τη Βουλή «μπυρƍ€λ» και θα παρεξηγιούνται οι ιδιοκτήτες μπυρƍ€λѠν.

Στην έβδομη θέση βρέθηκε η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, ο οποίος είναι ο κύριος υπεύθυνος για την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, αφού, αν δεν είχε αποχωρήσει ο Κουβέλης, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάλευε πάλι χτες να πιάσει το 3%.

Έξω από τη Βουλή έμειναν το κόμμα του Στέφανου Μάνου, το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη και οι Οικολόγοι Πράσινοι –και είναι όλοι τους πικραμένοι-, αλλά σύντομα θα αντιληφθούν πόσο τυχεροί είναι που έμειναν απέξω.

Εγραψε o Pitsirikos
“Μπορεί να υπάρξει μια κυβέρνηση ελληνική, ή εάν θέλετε να την πω επαναστατική, ή θέλετε να την πω ρηξικέλευθη, ή θέλετε να την πω “καραμπουζουκλίδικη”, η οποία βγαίνει και λέει “ακούστε, εγώ δεν γουστάρω, έχω άλλα μυαλά, άλλες απόψεις, άλλες ιδέες. Δεν δέχομαι τις συμβάσεις, δεν τις εφαρμόζω, δεν τηρώ τις υποχρεώσεις που ανέλαβα”»…
Τάδε έφη Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος για άλλη μια φορά υπήρξε χειμαρρώδης σε συνέντευξη που έδωσε στο Βήμα FM.

Όπως είπε «το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πλέον ως σοβαρή πολιτική δύναμη, όχι μόνο λόγω του εκλογικού ποσοστού». Όπως εξήγησε, «υπήρχαν κι άλλα δείγματα κατάπτωσης και διάλυσης. Δεν υπήρχαν εκπρόσωποι του κόμματος στα εκλογικά τμήματα. Σχεδόν πουθενά. Τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ ήταν κλειστά σε όλη την Ελλάδα».

Ευθύνες για τη διάλυση του κόμματος επέρριψε και στους υποψηφίους βουλευτές του κόμματος. Όπως χαρακτηριστικά είπε, «επιδόθηκαν σε άνευ προηγουμένου σταυροθηρία, αδιαφορώντας τελείως για το συμφέρον του κόμματος. Ασχολιόντουσαν μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον. Για την προσωπική τους επιβίωση».

Ο κ. Πάγκαλος έκανε και μαι μικρή αναδρομή στις επιθέσεις που έχε δεχθεί από το ΣΥΡΙΖΑ: «Εγώ δέχτηκα επιθέσεις από τον κ. Τσίπρα και τους τραμπούκους του, υπό την μορφή του ξυλοδαρμού. Μου πέταξαν καρέκλα, μου πέταξαν γιαούρτι και ήταν μπροστά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και καθοδηγούσαν τους τραμπούκους. Δύο δήμαρχοί του ήταν επικεφαλής στα γεγονότα που άρχισαν τον κύκλο των τραμπουκισμών και μετά συνοδεύτηκαν αυτά από πλήθος άλλων τραμπουκισμών κατά πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ».

Αναφερόμενος στο εκλογικό αποτέλεσμα και την προτίμηση που έδειξε το εκλογικό σώμα στον κόμμα του Αλέξη Τσίιπρα, είπε πως «αυτός που άνοιξε το δρόμο στη φασιστική φλυαρία γύρω από κάποιου είδους ξένη κατοχή επί της χώρας και δοσίλογων συνεργατών των ξένων κατακτητών είναι ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, ο οποίος επιβραβεύτηκε από τους πολίτες γι αυτή, ακριβώς, τη συμπεριφορά του, γιατί ήταν μεγάλο το πάθος του κόσμου εναντίον της πολιτικής που περιελάμβανε τα μνημόνια και που αναγκαστήκαμε εμείς να εφαρμόσουμε και να υπερασπιστούμε και ψήφισε τους πιο ακραίους».

Ο αντιπρόεδρος της απερχόμενης κυβέρνησης εκτίμησε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, ενώ σημείωσε ότι αν δεν εκπληρώσει η χώρα τις υποχρεώσεις της υπάρχει κίνδυνος να μην ανταποκριθούν κι οι Ευρωπαίοι στις δικές τους, σε ό,τι αφορά την επόμενη δόση του δανείου.

Σε ότι αφορα το εκλογικό αποτέλεσμα, ο κ. Πάγκαλος είπε πως «είμαστε λαός που αρνούμαστε να καταλάβουμε την πραγματικότητα και να την συνειδητοποιήσουμε».


Σχόλιο ιστολογίου: Κύριε Πάγκαλε, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να έχουμε και καρα-μπουντρούμικη (που θα στέλνει κατευθείαν στην φυλακή) κυβέρνηση. Το έχετε σκεφτεί αυτό το ενδεχόμενο; Έχετε σκεφτεί πως ενδέχεται να είστε από τους πρώτους "πελάτες" μίας κυβέρνησης που θα αποδώσει τις ποινικές ευθύνες που αναλογούν στο πολιτικό προσωπικό του παρελθόντος; Αρχίστε, λοιπόν, να εξαντλείτε τις πιθανότητες να αντιμετωπίσετε το καρά (τουρκική λέξη που σημαίνει "μαύρο) και το μπουντρούμ (επίσης τουρκική λέξη που σημαίνει "κελί") και μετά μπορείτε να επανέλθετε με τις ό,ποιες ρητορίες σας... Προς επίρρωσίν σας, χρησιμοποιήθηκαν τουρκικές λέξεις, λόγω της ιδιαίτερης αγάπης που έχετε επιδείξει για την γείτονα χώρα.

Δεν δέχθηκε να κάνουν ραντεβού και το ανέθεσε στον Παύλο Χαϊκάλη!

Άγριο χουνέρι του Πάνου Καμμένου στον ανεκδιήγητο Σαμαρά που δεν έχει αντιληφθεί ακόμη πως είναι παρελθόν.

Να τι συνέβη. Από τα γραφεία της ΝΔ τηλεφώνησαν για να συνδέσουν τον Μπούρα (διευθυντή του γραφείου του Σαμαρά) με τον αντίστοιχο του Καμμένου.

Ο Καμμένος έβαλε τον ηθοποιό Παύλο Χαικάλη να υποδυθεί τον διευθυντή του γραφείου του και ο απίστευτος κωμικός άρχισε να λέει στον αποσβολωμένο Μπούρα να πάει να βρει τον χουντικό Γεωργαλά και ότι με πλαστογράφους δεν έχει να κάνει κανένα ραντεβού ο αρχηγός των Ανεξάρτητων με τον Σαμαρά.

Μιλάμε για άγριο άδειασμα στον Κομανέτση ο οποίος δεν λέει να εγκαταλείψει την ηγεσία της ΝΔ εάν δεν μηδενίσει πρώτα τα ποσοστά της!...

Από το kourdistoportocali
Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου

Το σημερινό εκλογικό αποτέλεσμα, που εμφανίζει το άθροισμα των δυνάμεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάτω από το 33%,”εγκαινιάζει” μια νέα πολιτική εποχή. Στο εξής οι σχέσεις κομμάτων-ψηφοφόρων δεν θα είναι δεδομένες. Θα κρίνονται και θα επανακρίνονται με βάση τα πεπραγμένα των πολιτικών και την απόσταση των έργων τους από τους λόγους τους. Πρόκειται για μια νέα μεταπολίτευση. Οι πράσινες και οι γαλάζιες σημαίες υποστέλλονται μετά από 38 χρόνια και στη θέση τους υψώνονται οι σημαίες της λογικής και της ευαισθησίας! Υψώνονται οι σημαίες της ευθύνης και της ωριμότητας.

Για παράδειγμα, σε αυτές τις εκλογές οι πολίτες αποφάσισαν να στείλουν στην Ευρώπη το μήνυμα που δεν έστειλαν τα τελευταία δύο χρόνια οι πολιτικοί μας. Το μήνυμα ότι οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πρέπει να αλλάξουν πολιτική απέναντι στην Ελλάδα. Το μήνυμα ότι πρέπει να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τη χώρα μας ως το πειραματόζωο της Ευρώπης και το λαό της ως αποδιοπομπαίο τράγο. Οι πολίτες είπαν με την ψήφο τους αυτά που δεν τόλμησαν να πουν οι υποτιθέμενοι ηγέτες τους…

Ο Λάκης Λαζόπουλος, με τον οποίο μίλησα πριν από λίγο τηλεφωνικά, έκανε άλλη μια σημαντική επισήμανση. Η σοφή απόφαση του λαού, μου είπε, δεν επιτρέπει σε κανέναν να πανηγυρίσει σήμερα… Δεν υπάρχει κανένας στους δρόμους… Άλλωστε, όταν ο λαός δεν πανηγυρίζει, πως μπορεί να επιτρέψει πανηγυρισμούς στα κόμματα; Και συμπληρώνω: Ο λαός τους αναγκάζει όλους τώρα να βάλουν νερό στο κρασί τους και να συνεννοηθούν. Διαφορετικά, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αν εκείνοι δεν είναι ικανοί να πάρουν τις αποφάσεις που χρειάζεται η χώρα, θα τις πάρει σύντομα και πάλι ο λαός…


Του Γιάννη Τριάντη

Το εντυπωσιακό στοιχείο των εκλογών αυτών δεν είναι η τιμωρητική πτυχή της ψήφου και ο συγκλονισμός του δικομματικού οικοδομήματος. Ούτε το σκίρτημα ποικίλων αντιμνημονιακών δυνάμεων, που ενδυναμώνει την κραυγή της χειμαζόμενης Ελλάδος. Ούτε βέβαια το ενδεχόμενο ακυβερνησίας που πλασάρουν εκφοβιστικά οι καθ' έξιν καθεστωτικοί προπαγανδιστές ούτε η εύλογη ανησυχία των ευρωπαίων ηγεμόνων, που προβληματίζονται από τη συνολική -αντιρρητική στις επιλογές τους- δυναμική που αναπτύσσεται σε ολόκληρη την Ευρώπη...

Αυτά λίγο πολύ αναμένονται. Και ήγγικεν η ώρα να επιβεβαιωθούν. Το εντυπωσιακό στοιχείο που αναδύθηκε και καταγράφεται ως βασικό χαρακτηριστικό των κρίσιμων αυτών εκλογών είναι η παντελής απουσία έστω και στοιχειώδους Σχεδίου για το μέλλον της χώρας. Εκείνο που θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα -ένα μελετημένο ενδελεχώς και συγκροτημένο Σχέδιο για την ανακαίνιση του κράτους και την ανάπτυξη- περιφρονήθηκε προκλητικά από όλα τα κόμματα. Μεγάλοι, μικροί και αναδυόμενοι σχηματισμοί περιορίστηκαν είτε σε ηχηρές αλλά άσαρκες και ανεπεξέργαστες εξαγγελίες είτε σε αυτονόητες καταγγελίες, απαραίτητες μεν και ευπρόσδεκτες, αλλά ασυνόδευτες. Το κρίσιμο ελλείπον δεν αναπληρώνεται ούτε από την εύλογη επιδίωξη για αλλαγή πορείας ούτε από την δέλτο φιλολαϊκών προτάσεων και πρωτοβουλιών.

Υπάρχει μια καλόπιστη ένσταση σχετικά με το Σχέδιο: Αφού είναι δεδομένο το οικονομικό πλαίσιο, ασφυκτικά περιορισμένο και απόλυτα δεσμευτικό -με βούλα και υπογραφή των ημετέρων-, τι χρειάζεται και τι μπορεί να προσφέρει ένα Σχέδιο, έστω και μελετημένο; Εκ πρώτης όψεως η ένσταση φαίνεται εύλογη. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για ευέλικτες επιλογές (π.χ. τύπωμα χρήματος) ούτε για άρση της ανελαστικής δημοσιονομικής πολιτικής. Η ασφυκτική λιτότητα και οι εξ αυτής συνέπειες (ανεργία, εκπτώχευση της κοινωνίας, γλίσχρα μεροκάματα κ.ά.) αποτελούν κεντρική επιλογή του ηγεμονικού γαλλογερμανικού κέντρου και δεν αλλάζει παρά μόνο από λαϊκή εξέγερση ή από τη δυναμική της λαϊκής ετυμηγορίας στις χώρες της Ευρώπης.

Παρ' όλα αυτά, η συγκρότηση ενός σοβαρού Σχεδίου για τη χώρα ούτε περιττή είναι ούτε αδύνατη. Προβάλλει ως αδήριτη ανάγκη και περισσότερο επιβεβλημένη σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, ακριβώς εξαιτίας της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα. Ένα τέτοιο Σχέδιο προνοεί, πρώτον, για την πλήρη αναδιοργάνωση του καθεύδοντος και ερειπωμένου κράτους και, δεύτερον, για την εξονυχιστική διερεύνηση και ανάδειξη των υπαρκτών δυνατοτήτων που διαθέτει η χώρα για δυναμική ανάπτυξη και οικονομική αναγέννηση. Δυστυχώς, τίποτε από τα δύο δεν απασχόλησε τους κομματικούς σχηματισμούς οι οποίοι αδαπάνως φλυαρούν περί ανάπτυξης και ανασύνταξης της χώρας.

Όπως έχει επισημανθεί πανταχόθεν, κανένα Μνημόνιο δεν χρειαζόταν -ούτε η παρουσία οιουδήποτε Ράιχενμπαχ- για να υπομνησθεί η ανάγκη δραστικής ανακαίνισης της Διοίκησης και του κρατικού μηχανισμού εν γένει. Ήταν φως φανάρι ότι χρειαζόταν ριζοτομικές παρεμβάσεις για να λειτουργήσει το απολιθωμένο τέρας. Το γραφειοκρατικό χάος -με άμεσες επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών αλλά και στην οικονομία-, οι οξειδωμένοι και διεφθαρμένοι μηχανισμοί (εφορίες, πολεοδομίες κ.λπ.) και γενικότερα ο καθηλωτικός ιστός του δυσκίνητου και γερασμένου κράτους έπρεπε να είχαν αποτελέσει προτεραιότητα για όλα τα κόμματα εδώ και χρόνια. Πρωτίστως για εκείνα που κυβερνούσαν τη χώρα εκ περιτροπής. Ωστόσο, ούτε ο ιλαρός «εκσυγχρονισμός» του Σημίτη ούτε η άσαρκη επανίδρυση του Καραμανλή κατόρθωσαν -ούτε προσπάθησαν- έστω και κατ' ελάχιστον να ανταποκριθούν στις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί.

Εννοείται -αποδείχτηκε, μάλλον- ότι ούτε ο τραγικός Γ. Παπανδρέου είχε στοιχειωδώς προνοήσει και προετοιμαστεί για δραστικές μεταρρυθμιστικές τομές. Η αλήθεια είναι ότι «κάτι» κινήθηκε στο διάστημα της μαύρης και οικτρής διετίας του στον τομέα αυτόν. Όμως ήταν λίγο, ελάχιστο, και επιβληθέν έξωθεν. Επρόκειτο για πτυχή του Μνημονίου. Τούτο δεν αποτελεί αξιωματικώς κακό. Αλλά έπασχε σε δύο βασικά σημεία του: πρώτον, επιβλήθηκε βιαίως, υπό το κράτος πανικού και οικονομικής θύελλας, με αποτέλεσμα ασυνήθεις δυσλειτουργίες ακόμη και σε μηχανισμούς που κάπως λειτουργούσαν. Και, δεύτερον, δεν υποστηρίχθηκε επαρκώς από το κυβερνών κόμμα, διότι απλούστατα δεν υπήρχε ούτε προεργασία ούτε στοιχειώδες Σχέδιο... Και το χειρότερο: κάποιες μεταρρυθμιστικές απόπειρες, εξόχως αντιλαϊκές και καταστροφικές, προπαγανδίστηκαν ως εκσυγχρονιστικό έργο ολκής, ενώ άλλες, προδήλως αναγκαίες (π.χ. σύλληψη της φοροδιαφυγής), έμειναν στα χαρτιά και χάθηκαν στο χάος.

Μια ματιά στα δήθεν προγράμματα των δύο «μεγάλων», αλλά και των υπολοίπων, πείθει πως ούτε και τώρα ασχολήθηκαν σοβαρά με το πρόβλημα. Και κραυγαλέα λείπει αυτό που εμμονικά η στήλη επισημαίνει από καιρό: Σχέδιο για την ανάπτυξη. Τουτέστιν: σοβαρή μελέτη και καταγραφή αναπτυξιακών δυνατοτήτων, ανάδειξη και σύζευξη συγκριτικών πλεονεκτημάτων και εμπνευσμένη καθοδήγηση για σταδιακή εφαρμογή συγκεκριμένων μέτρων. Αν' αυτών, φλυαρίες επί παντός και αδούλευτες εξαγγελίες που καλύπτουν όλα τα πεδία, προκειμένου να καταδειχθούν το ενδιαφέρον και η έγνοια για την ανάπτυξη...

Δυστυχώς, ούτε τα κόμματα της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης διαθέτουν -ή ασχολούνται με το- Σχέδιο. Το υποτιμούν, λες και πρόκειται για ασήμαντη λεπτομέρεια. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα μίντια, τα οποία αποθεώνουν την πληθούσα παραπολιτική αντιπαράθεση, αλλά δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για το κρίσιμο και ζωτικό θέμα του Σχεδίου για τη χώρα. Δεν πρόκειται για πρωτογενή ευθύνη, βέβαια. Αυτή ανήκει στους πολιτικούς σχηματισμούς. Ωστόσο, με τον τρόπο τους, τα ΜΜΕ επιδοτούν τη μικροπολιτική και αποθεώνουν τις ιλαρές πτυχές της πολιτικής, τις οποίες, κατά τ' άλλα, μάχονται και στηλιτεύουν...

Οι αναμενόμενες δραστικές ανατροπές που θα επιφέρει η κάλπη της 6ης Μαΐου είναι σημαντικές και πολύτιμες. Το δυνατό σήμα για επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής, ενισχυμένο από την πιθανή εκλογή Ολάντ και την εν γένει κινητικότητα στις κοινωνίες της Ευρώπης, είναι καθοριστικό. Και ιαματικό για την ασθενή του Νότου. Όμως, η ευκαιρία κινδυνεύει να χαθεί -ή να μην αξιοποιηθεί πλήρως- εξαιτίας της έλλειψης δικού μας Σχεδίου. Όσοι το υποτίμησαν, κόμματα και πολίτες, θα διαπιστώσουν πολύ σύντομα το ευδιάκριτο κενό. Και η χώρα θα πληρώσει το ανάλογο τίμημα...
Ο ευρωπαϊκός τύπος για τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ελλάδα

Στις συνέπειες της χθεσινής ετυμηγορίας των Ελλήνων ψηφοφόρων, αναφέρεται μεγάλη μερίδα του γαλλικού τύπου, με τίτλους όπως:
“Η Ελλάδα σαλπάρει για το άγνωστο” στην οικονομική Λεζ Εκό,
“Η ψήφος αποδοκιμασίας των Ελλήνων ανησυχεί την Ευρώπη” στη Λα Κρουά,
“Η κατάρρευση του παλαιού πολιτικού συστήματος” στη Φιγκαρό,
“Να, που ήλθε η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ” στη Λιμπερασιόν…

Η Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τριμπιούν παρουσιάζει και αυτή το ΣΥΡΙΖΑ ως τον μεγάλο νικητή των εκλογών και μιλάει για « τσουνάμι διαμαρτυρίας» εις βάρος των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, τα οποία θεωρούνται υπεύθυνα για την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Έτσι οι Έλληνες με την ψήφο τους «ανασύνταξαν τον πολιτικό χάρτη της χώρας, στρεφόμενοι προς την ακροαριστερά και τη νεοναζιστική δεξιά».

Για την Λιμπερασιόν, ο 38χρονος Αλέξης Τσίπρας είναι αναμφισβήτητα «ο μεγάλος νικητής και ως ρυθμιστής του εκλογικού αποτελέσματος, θα κληθεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα».

Η οικονομική Λεζ Εκό κινείται επίσης στο ίδιο πνεύμα, σημειώνει τα υψηλά ποσοστά αποχής και αναφέρεται στο ότι το 60% των ελλήνων ψηφοφόρων επέλεξαν κόμματα που έχουν απορρίψει το μνημόνιο.

Για «αλλαγή σελίδας και πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού της Ελλάδας» μιλάει και η Φιγκαρό.
«Το τέλος του ΠΑΣΟΚ σημαίνει και την αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού μνημόνιου για την λιτότητα η δε ατμόσφαιρα στη νέα Βουλή θα είναι ηλεκτρισμένη», γράφει.

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Διαπιστώνεται τελευταία μια δικαιολογημένη ανησυχία, ακόμα και νευρικότητα στην κυβέρνηση αλλά και ευρύτερα στον πολιτικό κόσμο, ως προς τις προθέσεις και τουςσχεδιασμούς της Τουρκίας αναφορικά με την Κύπρο. Το γεγονός αυτόπροκύπτει από τρεις συναφείς εξελίξεις καμία εκ των οποίων δεν είναι αρεστή για την Άγκυρα. Η πρώτη αφορά στην επικείμενη ανάληψη της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κύπρο. Η δεύτερη αφορά στην τελμάτωση των υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και πολυδιαφημιζόμενων «κυπριακής ιδιοκτησίας» συνομιλιών. Και η τρίτη αφορά στο στρατηγικά ανατρεπτικό γεγονός της εντόπισης εντός της κυπριακής ΑΟΖ πλούσιων ενεργειακών κοιτασμάτων.
Οι τρεις αυτές εξελίξεις, αλλά κυρίως η πρώτη και η τρίτη, σηματοδοτούν την κατάρρευση της τουρκικής στρατηγικής κατά της Κύπρου που διαμορφώθηκε το 1974 και από τότε μέχρι σήμερα. Διαχρονικός στόχος της στρατηγικής αυτής υπήρξε η κατάλυση του κυπριακού κράτους.

Στην πρώτη περίπτωση η Κυπριακή Δημοκρατία θα προεδρεύσει για ένα εξάμηνο του πιο σημαντικού πολιτικού οργανισμού στον κόσμο, της Ευρωπαϊκής Ένωσης των είκοσι-εφτά ευρωπαϊκών κρατών που την αποτελούν. Στην τρίτη περίπτωση η Κύπρος υλοποίησε το πρώτο αλλά καθοριστικό βήμα εκμετάλλευσης του φυσικού της πλούτου, με μια σειρά πράξεων εξόχως πολιτικών. Και στις δύο περιπτώσεις η Λευκωσία εξάσκησε ένα κυρίαρχο δικαίωμα - έμμεσα διά της Προεδρίας της ΕΕ και άμεσα στην περίπτωση της ΑΟΖ. Με τις πράξεις αυτές η Άγκυρα βρέθηκε σε πολιτικό αδιέξοδο, όσο μεγάλη (buyuk) και να είναι και όσες πλάτες και να διαθέτει στις δυτικές καγκελαρίες, κυρίως στην Ουάσινγκτον και το Λονδίνο αλλά ακόμη και μέσα στη Γραμματεία του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Αντιδρά, λοιπόν, η Άγκυρα απαιτώντας, είτε ευθέως είτε διά των σατράπηδών της του κατοχικού καθεστώτος στη Λευκωσία, να εφαρμόσει ένα σχέδιο ΒΗΤΑ. Πόσο αξιόπιστη είναι η τουρκική απειλή; Και μπορεί να ζημιώσει κατά τρόπο καθοριστικό τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση του κυπριακού ελληνισμού; Κατ’ αρχάς τον διπλό παμπούλα της «διχοτόμησης - ενσωμάτωσης» πρέπει να τον ακούμε βερεσέ. Η Άγκυρα δεν μπορεί να μας απειλεί με συνέπειες οι οποίες υφίστανται από το 1974. Το επόμενο βήμα, της «νομιμοποίησης» της διχοτόμησης - ενσωμάτωσης» δεν μπορεί να υλοποιηθεί, όσα χρόνια και να περάσουν.

Εδώ θέλω να σταθώ σε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τη διεθνή πολιτική στη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο περίοδο. Με μια μοναδική εξαίρεση, τον πόλεμο του 1948 μεταξύ Ισραήλ και Αράβων, από τον οποίο προέκυψε και αναγνωρίσθηκε το κράτος του Ισραήλ, δεν υπάρχει καμία, ναι καμία περίπτωση στον κόσμο όπου νομιμοποιήθηκε η απόκτηση εδαφών διά της χρήσης βίας και η ενσωμάτωση των εδαφών αυτών σε άλλο κράτος.

Μόλις πριν λίγες εβδομάδες είχαμε μια ακόμη επαλήθευση της διεθνούς αυτής πραγματικότητας. Ισραηλινοί στο Ισραήλ και φιλο-Ισραηλινοί στις Η.Π.Α. διαμαρτυρήθηκαν εντονότατα αλλά χωρίς αποτέλεσμα και με ανακοίνωση του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, ότι η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών η κ. Χίλαρι Κλίντον, θα επισκέπτετο το Ισραήλ, την Ιερουσαλήμ, την Ιορδανία κ.λπ. Ερώτημα: Μα πού τελικά βρίσκεται η Ιερουσαλήμ, διαμαρτυρήθηκαν έντονα οι φιλο-Ισραηλινοί; Δεν βρίσκεται στο Ισραήλ;

Όχι, βεβαίως. Η δυτική Ιερουσαλήμ ναι είναι στο Ισραήλ. Όχι όμως ολόκληρη η Ιερουσαλήμ. Μπορεί το Ισραήλ να διακηρύττει ότι η Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσά του. Αλλά κανείς, ούτε η μεγαλύτερη φίλη του Ισραήλ, η Αμερική, δεν έχει αναγνωρίσει την ντε φάκτο ενσωμάτωση (1980), της από το 1967 κατεχόμενης, Ανατολικής Ιερουσαλήμ στην ισραηλινή επικράτεια. Ούτε και πρόκειται να γίνει ποτέ αυτό.

Επιπλέον, στην περίπτωση της Κύπρου η «διχοτόμηση - ενσωμάτωση» είναι παρωχημένη διότι έχει εγκαταλειφθεί από την Τουρκία, ως στρατηγική επιλογή, από το 1964 για τον απλούστατο λόγο ότι περιπλέκει την στρατηγική της ασφάλεια. Πού θα πάει και ποιος θα ελέγχει την άλλη μισή Κύπρο; Το «μισό» κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά τους σημερινούς ταγούς της Τουρκίας;

Η Τουρκία μπορεί να συνεχίζει να εφαρμόζει μια πολιτική έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο κυρίως μέσω των «κανονιοφόρων» (gunboat diplomacy). Μπορεί να υπάρξουν και κάποιες κινήσεις στο ζήτημα της Αμμοχώστου με σκοπό και στόχο τον διχασμό των Ελληνοκυπρίων και τη δημιουργία πολιτικών διλημμάτων στην κυπριακή κυβέρνηση.

Εκτιμώ, ωστόσο, ότι ακόμη και στο ζήτημα της Αμμοχώστου η κυβέρνηση μπορεί να αντιδράσει με επιτυχία, ακόμη και με το «ακραίο» μέτρο του τερματισμού της «ελεύθερης» διακίνησης με τα κατεχόμενα, που κάθε άλλο παρά ελεύθερη είναι.

Εκτιμώ, τέλος, ότι ο μεγαλύτερος αποτρεπτικός παράγοντας για την εφαρμογή των όποιων σχεδίων ΒΗΤΑ, ΓΑΜΜΑ ή ΩΜΕΓΑ από την Άγκυρα, είναι η διακηρυγμένη από το 2004 και μετά, πολιτική της να «βρίσκεται πάντοτε ένα βήμα μπροστά» από τη δική μας πλευρά ως θιασώτης και υποστηρικτής της ειρήνης. Και αυτό σε αντίθεση με τη δική μας πλευρά που επιδιώκει, κατά τους Τούρκους, τη διχοτόμηση και όχι την επανένωση (reunification) της Κύπρου!

ΑΠΟΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ

Η αντίληψη της Τουρκίας ως του «καλού» (good guy) και της δικής μας πλευράς ως του «φταίχτη», υπήρξε αμερικανικής έμπνευσης. Ανάγεται στην περίοδο 2002-2003, έγινε αποδεκτή από την Άγκυρα με πρώτο θύμα τον Ραούφ Ντενκτάς, γεγονός που κατήγγειλε ευθέως ο μακαρίτης Ραούφ. Μάλιστα, για την πατρότητα της πολιτικής αυτής περηφανεύθηκε δημοσίως η Αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Εlizabeth Jones, σε σύναξη τουρκο-αμερικανικών οργανώσεων στην Ουάσινγκτον το 2005.

Ένα χρόνο δηλαδή μετά το 2004, όταν η ελληνο-κυπριακή πλευρά δακτυλοδείχθηκε ως ο μοναδικός υπαίτιος για το φιάσκο του 2004, η κα Jones περηφανευόταν για την εξέλιξη αυτή και αυτοσυγχαίρετο για την επιτυχία του αμερικανικού στρατηγήματος που αποστιγμάτισε την Τουρκία και την επιδρομική της πολιτική της στην Κύπρο.

Θα πρέπει, τέλος, να λάβουμε υπόψιν μας και όλα όσα λαμβάνουν χώρα στην περιοχή μας τον τελευταίο χρόνο και τη διακηρυγμένη και φιλόδοξη στρατηγική της Άγκυρας να λειτουργήσει ως «παραγωγός ειρήνης» στην περιοχή και στον κόσμο. Κατά τον Τούρκο Πρόεδρο Γκιουλ, η Τουρκία πρέπει να εφαρμόζει μία «ενάρετη εξωτερική πολιτική».

Με τη λογική αυτή το όποιο σχέδιο ΒΗΤΑ της Τουρκίας κατά της Κύπρου δεν μπορεί να είναι ριζοσπαστικά ανατρεπτικό της εικόνας της Τουρκίας ως γεφυροποιού στην επίλυση διαφορών και οικοδόμου της διεθνούς ειρήνης.
Λίγα λόγια για τις εκλογές που έφυγαν και για τις εκλογές που έρχονται...

Οι χθεσινές εκλογές είχαν τέσσερις σημαντικές ανατροπές:

Πρώτον ξεφτίλισαν τα δύο προαιώνια κόμματα εξουσίας, με ποσοστά τα οποία ούτε οι απανωτές δημοσκοπίσεις δεν κατάφεραν να καταγράψουν.
Δεύτερον, ανέδειξαν σαν δεύτερο κόμμα, με ονειρικό ποσοστό, κόμμα της αριστεράς, με ψήφους οι οποίοι κατά κύριο λόγο δεν είχαν χαρακτήρα τιμωρητικό του δικομματισμού, αλλά ήταν επένδυση και έκφραση εμπιστοσύνης προς ένα κόμμα το οποίο εξέπληξε για τον δυναμισμό του.
Τρίτον, 400.000 συμπολίτες μας εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για την εξυγίανση του φαύλου δικομματισμού σε ένα καθαρόαιμο ναζιστικό κόμμα, το οποίο έχει δείξει έμπρακτα ότι μπορεί να εξυγιαίνει δια της φυσικής εξόντωσης όσους κάθε φορά στοχοποιεί. Πολύ πιθανόν και τους ίδιους αυτούς που το εξέθρεψαν και το τίμησαν δια της ψήφου των.
Και τέταρτον, αποκαλύφθηκε η σκανδαλώδης διαστροφή ενός εκλογικού νόμου, να δωρίζει πολλαπλάσιες έδρες σε κόμματα με υποπολλαπλάσια ποσοστά, δημιούργημα-τέρας ενός εξ ίσου τερατώδους και κλεπτοκρατικού πολιτικού συστήματος.

Εξ ίσου μοναδική και πανούργα ήταν επίσης και η κατανομή των εδρών, η οποία έκατσε με τετοιο τρόπο ώστε να αποκλείει τη συγκυβέρνηση των δυο πρώην μεγάλων κομμάτων, καθώς και την όποια δυνατότητα σχηματισμού μεγαλύτερων συμμαχιών, μιας και τα μικρότερα κόμματα τα οποία θα μπορούσαν να έρθουν σαν τσόντα, το ΛΑΟΣ δηλαδή και η Δημοκρατική Συμμαχία, δεν τα κατάφεραν να μπουν στη βουλή. Κι αυτό για μερικές χιλιάδες ψήφους. Γαμώ την ατυχία μου, όπως θα έλεγε η Μαλβίνα, να φτάσει η μπίλια μια ανάσα κοντά στην τρύπα και στο τελευταίο κύλισμα να τελειώσει η μπαταρία και να μην μπορέσει να μπει.

Οι ενδείξεις κλίνουν προς τη μεριά μη σχηματισμού κυβέρνησης, και επανάληψης των εκλογών στο οσονούπω, είτε θέλουν, είτε δε θέλουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, από δω και μπρος τα ηνία του σωφρωνισμού μας θα περάσουν στα εκτός χώρας πολιτικά και οικονομικά κέντρα. Οι απειλές και οι εκβιασμοί θα ενταθούν, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουμε και μια πρώτη γεύση για το πώς οι εκβιασμοί αυτοί μπορούν να υλοποιηθούν, πχ μέσω προσωρινής παύσης της μισθοδοσίας ή μέσω αναστολής της αποπληρωμής των χρεωστούμενων 6.5 δις από το κράτος προς τις επιχειρήσεις. Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος, μάς υπενθυμίζει το παλαιό ρητό, το οποίο ουδόλως μέχρι τώρα, έχει χάσει την αξία του.

Τα σενάρια επίσης περί μιας άτακτης χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ θα ενταθούν, έργο που το έχουμε δει να επαναλαμβάνεται κάθε φορά πριν από κάποια κρίσιμη ψηφοφορία στη βουλή. Φυσικά τέτοια πυρά δεν είναι άσφαιρα, και πράγματι κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό, έως πάρα πολύ πιθανό να συμβεί. Η θέληση του ελληνικού λαού όπως εκφράστηκε χθες, είναι μεν στην πλειοψηφία της εναντίον των μνημονίων και των μέτρων λιτότητας, πράγμα που είναι εντελώς φυσιολογικό, από την άλλη όμως δεν επιθυμεί και έξοδο από το ευρώ. Ενώ το μήνυμα των χθεσινών εκλογών ήταν «όχι στη λιτότητα» εν τούτοις λιτότητα και ευρώ αποτελούν αδιάλυτο ζεύγμα της τροικανής πολιτικής. Δεν μπορείς δηλαδή να έχεις ευρώ χωρίς λιτότητα. Παρά το γεγονός ότι πληθαίνουν οι φωνές που αντιλαμβάνονται πλέον τον ατελέσφορο δρόμο της σοκαριστικής λιτότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης σε κάποιο ορατό μέλλον, και όχι στην επόμενη χιλιετηρίδα, εν τούτοις, ώσπου το Βερολίνο ανακρούσει πρύμναν, πράγμα που θα αναγκαστεί έτσι κι αλλιώς να κάνει, εμείς θα έχουμε εξοντωθεί. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα στη νεοφιλελεύθερη ευρωπαική σκηνή, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να πάρει γρήγορα κάποιες μεγάλες αποφάσεις.

Ή, επαναστατικώ τι τρόπω, θα κλείσει τα αυτιά στη στριγγιά φωνή των σειρήνων που θα απαιτούν υποταγή και αναξιοπρέπεια και θα τραβήξει σε ανεξερεύνητους δρόμους με το κεφάλι ψηλά, ή θα τρέξει έμφοβη στις κάλπες, αλλά με πλήρη σιχασιά για τον ευατό της, να ξανακάνει τα ίδια. Να ξαναστήσει, εν γνώσει του, στα πόδια του ό,τι πιο σάπιο έχει να επιδείξει η κοινωνία και η πολιτική.

Πολύ φοβάμαι ότι θα κάνει το δεύτερο.


«Κύριε διευθυντά, Με την επιστολή μου που ακολουθεί θέλω να σας γράψω με τον πιο αληθινό τρόπο τις απόψεις μου σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Ζώντας στο νομό Ξάνθης, παρακολουθώ με λύπη τις τελευταίες εξελίξεις και τα παιχνίδια που παίζονται σε βάρος μας από κάποιους που θέλουν να πουν ότι όλοι οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Τούρκοι. Αυτό είναι μεγάλο ψέμα.
Εγώ και η οικογένειά μου είμαστε Πομάκοι και είμαστε περήφανοι γι αυτό. Δεν ενοχλούμε κανένα, ζούμε μια ήσυχη ζωή και δε θέλουμε κανένας να προσπαθεί με το ζόρι να μας ισοπεδώσει.
Μιλάμε τη δική μας γλώσσα, έχουμε τη δικιά μας κουλτούρα και κάποιοι προσπαθούν να την εξαφανίσουν, λέγοντας ότι η λέξη «Πομάκος» είναι βρισιά, ενώ εμείς δεν ντρεπόμαστε που είμαστε Πομάκοι.


Αρχίζω με το ζήτημα του ψευτομουφτή. Όποιος ήταν στις δήθεν εκλογές για το ψευτομουφτή κατάλαβε τι είδους εκλογές και τι δημοκρατία θέλουν αυτοί που ξεσηκώνουν τον κόσμο για το τίποτε . Ό, τι ήθελαν έκαναν, ό, τι ήθελαν σημείωναν στο τζαμί τα τσιράκια του κυκλώματος και κανέναν δεν ρωτούσαν. Μετά βγήκαν και είπαν αυτά που είχαν από τα πριν έτοιμα. Σκέτη κοροϊδία. Τα πολιτικά παιχνίδια του τουρκικού προξενείου αλλά και οποιουδήποτε άλλου δεν τα θέλουμε στην πλάτη μας. Δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει η προσευχή στο τέμενος με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Πού αλλού συμβαίνουν τέτοια πράγματα;
Στην Τουρκία γίνονται;
Στην Αραβία;
Πουθενά δε γίνονται, μόνο εδώ που βρήκαν και τα κάνουν


Λίγα λόγια για τη μητρική μας γλώσσα. Η γλώσσα των κατοίκων της ορεινής Ξάνθης είναι η πομακική. Φαίνεται να είναι σλάβικη γλώσσα, κοντινή με τη βουλγάρικη, με λέξεις μέσα της ελληνικές και τούρκικες. Μέχρι πριν λίγο ήταν άγραφη, αλλά εδώ και δέκα χρόνια περίπου πολλοί άνθρωποι, που δεν ντρέπονται για την καταγωγή τους, προσπαθούν να την καταγράψουν, με πρώτο και καλύτερο το Ριτβάν Καραχότζα. Γράφτηκαν λεξικά, γραμματικές, παραμύθια, εφημερίδες, τραγούδια… Κάπου δεν πρέπει και το κράτος να βοηθήσει αυτήν την προσπάθεια; Γιατί να μην έχει το κρατικό ραδιόφωνο στο τοπικό του πρόγραμμα μερικά δικά μας τραγούδια, κάποιες ειδήσεις στη γλώσσα μας, όπως έχει και στα τούρκικα;

Σχετικά με την εκπαίδευση, υπάρχουν πολλά προβλήματα. Νηπιαγωγεία ελάχιστα έγιναν, όλα τα τελευταία χρόνια. Τα δημοτικά σχολεία όλα είναι μειονοτικά και τα μισά μαθήματα γίνονται στα τούρκικα, τα μισά στα ελληνικά. Ζητήσαμε να γίνονται μερικά ακόμα μαθήματα στα ελληνικά, γιατί μετά τα παιδιά μας πάνε στα ελληνικά γυμνάσια και δεν ξέρουν βασικά πράγματα. Μας το αρνήθηκαν χωρίς άλλη κουβέντα, είναι λέει οι συμφωνίες με την Τουρκία.
Και μέχρι πότε θα μας μαθαίνουν τούρκικα στα σχολεία μας; Δ
εν υπέγραψε η Ελλάδα στη Συνθήκη της Λωζάνης ότι θα διδάσκει τη μητρική γλώσσα των παιδιών των μουσουλμάνων;
Εμείς λέμε ότι κι αν δε μπορεί να το κάνει αυτό, ας διδάσκει ελληνικά, είναι τόσο φοβερό αυτό;
Θέλουμε δημόσια σχολεία στα χωριά μας, μάλιστα με τους
συγχωριανούς μας το ζητήσαμε με έγγραφο προς τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και οι υπάλληλοι δεν πίστευαν στα μάτια τους. Σχολείο ελληνικό ζητάμε, όχι τίποτα παράνομο. Τι θα γίνει; Ελλάδα δεν είναι εδώ; Όπως μπορεί ένας μουσουλμάνος της πόλης να στείλει το παιδί του στο μειονοτικό ή σε δημόσιο σχολείο, έτσι θέλουμε κι εμείς δε μπορούμε να διαλέξουμε. Τίποτε παραπάνω.

Στην οικονομία τα πράγματα είναι δύσκολα. Μπορεί
έτσι να είναι και σε όλη την Ελλάδα ή σε όλα τα χωριά σαν τα δικά μας, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο κόπος μας δεν πληρώνεται, ότι οι έμποροι του καπνού κάνουν ό,τι θέλουν κι ότι κανένας δεν ξέρει τι θα γίνει σε λίγα χρόνια. Ευτυχώς η οικοδομή ακόμα δίνει μεροκάματα, αλλά ούτε σίγουρη είναι, ούτε κανένας από μας ονειρεύεται το παιδί του μεθαύριο στη δουλειά αυτή. Τόσος νέος κόσμος έφυγε από τα χωριά μας για Γερμανία, Ολλανδία, δεν έφυγε επειδή καλοπερνούσε, για μια δουλειά έφυγε.

Θέλω, κλείνοντας να πω δύο λόγια και για το ζήτημα των Πομάκων και των Τούρκων. Όποιος θέλει ας λέει ότι είναι Τούρκος, Πομάκος, Τσιγγάνος… Ποιό είναι το πρόβλημά τους;
Εμείς δεν πήραμε ποτέ τούρκικα σαλβάρια (παντελόνια) να πούμε ότι είναι Πομάκικα.
Ούτε τραγούδια, ούτε συνταγές μαγειρικής, ούτε πανηγύρια…
Αυτοί γιατί το κάνουν;
Μήπως γιατί δεν έχουν τίποτε;
Κι είναι λόγος αυτός να κλέβουν τα δικά μας;
Πρέπει όλοι και οι φανατικοί και οι πληρωμένοι ακόμα, να μάθουν να σέβονται τους άλλους.

Ιρφάν Μεχμεταλή
Μάνταινα Δήμου Μύκης
Ν. Ξάνθης
Πηγή: Εφημερίδα Ο Χρόνος

Του Αlex Lantier
για το καναδικό ειδησεογραφικό ιστολόγιο Global Research


H αναμέτρηση ανάμεσα στον Νικολά Σαρκοζί για ένα Δεξιό Λαϊκό Κίνημα (UMP) και τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) Φρανσουά Ολάντ, έθεσε τις βάσεις για την κλιμάκωση της επίθεσης εναντίον της εργατικής τάξης στην Γαλλία.

Κατά τη διάρκεια της πενταετούς θητείας του, ο Σαρκοζί έγινε το αντικείμενο μιας τεράστιας λαϊκής οργής και χλευασμού. Οι προσπάθειές του να διατηρήσει την υποστήριξη των Γάλλων, παρά τις κοινωνικές πολιτικές λιτότητας, μέσω σωβινιστικών εκκλήσεων που βασίστηκαν στο πνεύμα του "ας πολεμήσουμε όλους τους ξένους" και της προώθησης του αστυνομικού κράτους, έχουν αποτύχει.

Παρά τη μαζική αντίδραση των πολιτών, οι πολιτικές του Σαρκοζί θα συνεχιστούν, δυστυχώς, αφού ο Ολάντ σε καμιά περίπτωση δεν παρουσιάζει εναλλακτική λύση.

Η εναλλαγή του νεοφιλελευθερισμού στην εξουσία

Ο Ολάντ, ένας κυνικός εκπρόσωπος του γαλλικού χρηματιστικού κεφαλαίου, μπήκε στην προεκλογική εκστρατεία με το σύνθημα "Εδώ και τώρα αλλαγή", ενώ συγχρόνως παρουσίασε ένα πρόγραμμα που δεν διέφερε σε τίποτε από του Σαρκοζί. Ανακοίνωσε σχέδια για μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος της Γαλλίας στο μηδέν μέχρι το 2017, προκειμένου να τηρήσει τους όρους του αντιδραστικού συμφώνου για την δημοσιονομική πολιτική της ΕΕ, γεγονός που σημαίνει περικοπές 115 περίπου δισ. ευρώ στις δημόσιες δαπάνες. Επίσης υποσχέθηκε να κάνει τη γαλλική οικονομία ανταγωνιστική απέναντι στη Γερμανία, ασκώντας αφόρητες πιέσεις στο κόστος εργασίας και την αποδοτικότητα της παραγωγής, μια κίνηση που θα πραγματοποιήσει μέσω "διαπραγματεύσεων" με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία για "νέες" συλλογικές συμβάσεις, δηλαδή την περικοπή μισθών και κοινωνικών παροχών.

Ο Ολάντ δεν έχει ασκήσει καμιά κριτική στην εξωτερική πολιτική της Γαλλίας, υποστηρίζοντας έμμεσα τον πόλεμο του Σαρκοζί εναντίον της Λιβύης το 2011 και την συνεχή φιλοπολεμική στάση της Γαλλίας απέναντι στη Συρία και το Ιράν. Έχει επίσης υιοθετήσει τον λαϊκισμό του Σαρκοζί όσον αφορά την δήθεν αντιμεταναστευτική πολιτική του, η οποία, με υποκριτικό τρόπο, περιορίζεται μόνο στην απαγόρευση της μπούρκα και την καταγγελία της κατανάλωσης του μουσουλμανικού γεύματος χαλάλ.

Παρ' όλα αυτά, προφανώς ο Ολάντ απολαμβάνει την υποστήριξη της μικροαστικής "αριστεράς" της Γαλλίας - του "Αριστερού Μετώπου" του Ζαν-Λυκ Μελενσόν, του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NPA) και άλλων παρόμοιων δυνάμεων.

Παρά την φρασεοκαπηλεία του Μελενσόν για μια υποτιθέμενη "επανάσταση των πολιτών", την οποία υιοθέτησε και το NPA, τα "αριστερά" μικροαστικά κόμματα συμπαρατάχθηκαν πίσω από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, κάνοντας έκκληση στους ψηφοφόρους τους να στηρίξουν τον Ολάντ, αν και γνώριζαν πολύ καλά ότι οι πολιτικές του θα είναι το ίδιο νεοφιλελεύθερες με του Σαρκοζί.

Οι δε δηλώσεις τους ότι θα στηρίξουν τις διαμαρτυρίες των "συνδικάτων" ενάντια στον Ολάντ είναι κυνικές και πολιτικά κενές, αφού αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει ήδη ανακοινώσει την προθυμία της να διαπραγματευτεί τις περικοπές μισθών και επιδομάτων με τον Ολάντ. Η στήριξη των "συνδικάτων" και των κομμάτων που υποστηρίζουν την αντιδραστική ατζέντα του Ολάντ ουσιαστικά ακυρώνει την οποιαδήποτε εκδήλωση αντίστασης των εργαζομένων στις πολιτικές που μεθοδεύονται, και αφήνει τους εργαζόμενους εκτεθειμένους στις επόμενες επιθέσεις.

Η ανάδυση του νεοφασισμού

Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τις συνέπειες αυτών των πολιτικών. Το μόνο πολιτικό πρόσωπο που υπολόγισε τις συντεταγμένες και εκμεταλλεύθηκε κατάλληλα την "κοινωνική αντιπολίτευση" είναι η Μαρίν Λεπέν, αρχηγός του νεοφασιστικού Εθνικού Μετώπου (FN). Λόγω των χρεοκοπημένων πολιτικών της μικροαστικής "αριστεράς", κατάφερε να αυτοαναχθεί σε αποκλειστική αντιπρόσωπο της λαϊκής κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Η Λεπέν κατέβηκε στις εκλογές σαν "ο μοναδικός υποψήφιος κατά του συστήματος", καταγγέλλοντας την "UMPS" (τα δύο κόμματα του δικομματισμού: το Συντηρητικό (UMP) του Σαρκοζί και το Σοσιαλιστικό (PS) και την "αριστερά της υπερ-ελεύθερης αγοράς, της υπερβολικής ανεκτικότητας και της αναρχίας", όπως έλεγε στις ομιλίες της. Υποσχέθηκε να βάλει ένα τέλος στην λαθρομετανάστευση και να διακόψει την πρόσβαση των μεταναστών στις κοινωνικές παροχές. Η Λεπέν είχε ορκιστεί ότι σε περίπτωση νίκης του Ολάντ, θα κάνει το UMP του Σαρκοζί να εκραγεί εκ των έσω, θέτοντας τις βάσεις για την ανάδυση του κόμματός της στο κυρίαρχο δεξιό κόμμα της Γαλλίας.

Τα παραπάνω αρκούν για να πειστεί κανείς για την εμφανέστατη αντίθεση ανάμεσα στη στήριξη του Ολάντ από τα κόμματα της μικροαστικής "αριστεράς" και τις καταγγελίες της Λεπέν εναντίον των δύο μεγάλων κομμάτων. Αν, τώρα που ο Ολάντ κέρδισε τις εκλογές, πραγματοποιήσει, όπως υποσχέθηκε, τις επιθέσεις εναντίον των εργαζομένων και των μικρών επιχειρήσεων, οι αξιώσεις των κομμάτων της μικροαστικής "αριστεράς" ότι θα του αντιταχθούν δεν θα έχουν καμια αξιοπιστία στα ευρεία στρώματα του πληθυσμού, που ξεγελάστηκαν από τα συνθήματά τους.
Στην προεκλογική τηλεοπτική αναμέτρηση του με τον Σαρκοζί, ο Ολάντ έκανε το πολιτκό του πρόγραμμα σαφέστατο. Στο τηλεοπτικό εκείνο "debate", έκανε την σοκαριστική δήλωση ότι κατανοεί την απόφαση του πρώην Έλληνα Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, να αναζητήσει λύσεις στις τραγικές οικονομικές συνθήκες που είχε αφήσει πίσω του ο προκάτοχός του, πράγμα που οδήγησε στις ολέθριες κοινωνικές περικοπές εις βάρος των Ελλήνων, που απαίτησαν οι τράπεζες και οι Ευρωπαϊκή Ένωση! Τα κόμματα της μικροαστικής "αριστεράς" στη Γαλλία, που στήριξαν τον Ολάντ, δεν διαφέρουν στο ελάχιστο από τα μικροαστικά κόμματα που στήριξαν τις πολιτικές λιτότητας του σοσιαλδημοκρατικού ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, ή αυτές του PSOE στην Ισπανία.

Το πρόσχημα ότι αυτά τα κόμματα αυτά ανήκουν ιδεολογικά στην Αριστερά - ενώ παρατάσσονται με το μέρος ενός αστού νεοφιλεύθερου υποψηφίου, που υποστηρίζει μια άγρια και επιθετική πολιτική εναντίον των εργαζομένων, υιοθετεί ισλαμοφοβικά συνθήματα και δεν βρίσκει τίποτε μεμπτό στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της Γαλλίας - γίνεται κάτι ολοένα πιο αντιδραστικό και επικίνδυνο. Εάν επιτύχουν να σταθούν εμπόδιο στην εκδήλωση αντίθεσης των εργαζομένων στις επόμενες επιθέσεις εναντίον τους, τότε θα έχουν παραχώρησει το μανδύα της αντιπολίτευσης στις πιο αντιδραστικές, αντιεργατικές και λαϊκίζουσες δυνάμεις του πολιτικού κατεστημένου. Και αυτές είναι οι προϋποθέσεις για την εμφάνιση του Εθνικού Μετώπου (FN) ως πρωτεύουσας πολιτικής δύναμης στη Γαλλία.

Η πολιτική κατάσταση στη Γαλλία, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, χαρακτηρίζεται κυρίως από την κρίση της πολιτικής ηγεσίας της εργατικής τάξης, καθώς και από ένα πολιτικό κενό στην Αριστερά. Θα υπάρξουν μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στις επιθέσεις της άρχουσας τάξης, αλλά αυτές ήδη διαφαίνεται ότι τελικά θα καταλήξουν σε ήττα, έαν οι εργαζόμενοι δεν δημιουργήσουν ένα γνήσιο, επαναστατικό κίνημα που θα αντιπολιτευθεί τον καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης.


Σχόλιο ιστολογίου: Το φαινόμενο του εκφασισμού της πολιτικής σκηνής δεν είναι, λοιπόν, αποκλειστικά Ελληνικό. Η ανικανότητα των σύγχρονων πολιτικών κομμάτων, αλλά και η ανυπαρξία ισχυρών πολιτικών προσωπικοτήτων, δημιούργησαν ένα επικίνδυνο κενό, το οποίο δείχνει να καλύπτεται με ιδιαίτερα μεγάλη ταχύτητα από ακραίες ιδεολογίες. Δεν είναι, φυσικά, κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά και δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν ικανοποιητικά οι πολιτικοί ανά τον κόσμο.
Προφανώς οι σημερινοί πολιτικοί δεν έχουν την ικανότητα και τα λογικά επιχειρήματα να σταθούν απέναντι στην ολοένα αυξανόμενη ακροδεξιά (και ακροαριστερά), η οποία από την πλευρά της εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα λάθη σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο των -αποδεδειγμένα- πολύ μικρού πολιτικού ήθους και ύφους πολιτικών.
Η λύση βρίσκεται στην παραγωγή ουσιώδους πολιτικής και όχι πολιτικής βιτρίνας στους πρόποδες του καζινο-καπιταλισμού, η οποία θα έχει ως επίκεντρο το συμφέρον του πολίτη και όχι των "αγορών".
Από τη στιγμή που οι πολιτικοί επιτρέπουν στις τράπεζες να επενδύουν στην καταστροφή και όχι στην παραγωγή, τότε αυτόματα δημιιουργείται η ισοδύναμη βίαιη αντίθετη άποψη, η οποία περικλείει και αυτοκατστροφικές τάσεις. Μην ξεχνάμε τον Χίτλερ, το τρίτο Ράιχ και τις συνθήκες που προϋπήρξαν και λειτούργησαν ως κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη και την δημιουργία του φασισμού...


“Δεν θα βάλουμε από το παράθυρο αυτούς που ο ελληνικός λαός έβγαλε από την πόρτα” είπε ο Αλέξης Τσίπρας στην δήλωσή του μετά τη συνάντηση που είχε με τον Αντώνη Σαμαρά.

Όπως είπε, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι στην γραμμή της ΝΔ, συνεπώς δεν μπορεί να υπάρξει συνέχεια στη συζήτηση με την Συγγρού για τη συμμετοχή στην κυβέρνηση σωτηρίας.

Ζητήσαμε ψήφο διακυβέρνησης και εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης δυνάμεων της αριστεράς για την ακύρωση των μέτρων λιτότητας και την αντικατάσταση τους από μέτρα ανάπτυξης, δήλωσε ο Αλ. Τσίπρας.

“Οι προγραμματικές θέσεις Σαμαρά βρίσκονται σε αντίθεση με τα παραπάνω. Η Ν.Δ. έχει υπογράψει το δεύτερο μνημόνιο.

Δεν μπορεί να υπάρξει κυβέρνησης σωτηρίας όπως την ονομάζει η Ν.Δ. αφού τα μέτρα συνιστούν «τραγωδία» και όχι σωτηρία.

Αν και μας δυσκολεύει ο εκλογικός νόμος, εμείς θα εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα συνεννόησης τουλάχιστον με τις δυνάμεις της αριστεράς.

Απευθύνουμε προειδοποίηση σε όλους, εντός και εκτός της χώρας, να σεβαστούν την λαϊκή ετυμηγορία και να μην διανοηθούν να δημιουργήσουν κλίμα τεχνητών εκβιασμών”.

Tα πρώτα επίσημα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανά Περιφέρεια δίνονται σταδιακά στη δημοσιότητα. Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα που δημοσιοποιήθηκαν είναι τα παρακάτω, αναλυτικά.

Να σημειώσουμε, τέλος, πως κάποια αποτελέσματα ενδέχεται να αλλάξουν λόγω πολύ μικρών διαφορών μεταξύ των υποψηφίων, ενώ αναμένονται αποτελέσματα από μερικούςνομούς, π.χ. Χανίων.

Πελοπόννησος

Εννέα νέα πρόσωπα καταλαμβάνουν βουλευτικές έδρες από την περιφέρεια Πελοποννήσου. Παρά το γεγονός ότι δεν έχει ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των σταυρών σε όλα τα εκλογικά τμήματα και δεν έχει οριστικοποιηθεί η σταυροδοσία, τα τελικά αποτελέσματα δεν είναι ικανά να ανατρέψουν τα τελικά αποτελέσματα, αφού υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των υποψηφίων.

Χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών είναι ότι οι τριεδρικές περιφέρειες της Πελοποννήσου, Λακωνίας και Αργολίδας, παύουν να θεωρούνται παραδοσιακά «κάστρα» της ΝΔ, ενώ και στους πέντε νομούς της περιφέρειας Πελοποννήσου για πρώτη φορά εκλέγονται βουλευτές με την αριστερά.

Ειδικότερα, στην Αργολίδα με καταμετρημένο το 100% των εκλογικών τμημάτων επανεκλέγονται, από την ΝΔ ο Γιάννης Ανδριανός με 6.267 ψήφους κι από το ΠΑΣΟΚ ο Γιάννης Μανιάτης με 5.100 ψήφους, ενώ εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής ο Δημήτρης Κοδέλας με 1.464 ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στην Λακωνία, υπολείπονται 11 εκλογικά τμήματα να καταμετρηθούν, δεν αλλάζει όμως το αποτέλεσμα αφού η διαφορά των σταυρών μεταξύ πρώτου και δεύτερου είναι τεράστια. Έτσι επανεκλέγονται από την ΝΔ ο Θανάσης Δαβάκης με 6.557 ψήφους και από το ΠΑΣΟΚ ο Λεωνίδας Γρηγοράκος με 6.002 ψήφους, ενώ για πρώτη φορά εκλέγεται με τον ΣΥΡΙΖΑ ο γεωπόνος Σταύρος Αραχωβίτης με 1.397 ψήφους.

Στην Μεσσηνία με καταμετρημένους τους σταυρούς στα 440 από τα 492 εκλογικά τμήματα εκλέγονται με την ΝΔ ο πρόεδρος του κόμματος Αντώνης Σαμαράς και επανεκλέγεται στην δεύτερη έδρα που λαμβάνει το κόμμα στο νομό ο Γιάννης Λαμπρόπουλος με 11.206 ψήφους κι ακολουθεί με 9.167 ψήφους ο Δημήτρης Σαμπαζιώτης ο οποίος εκλέγεται βουλευτής στην περίπτωση που ο πρόεδρος της ΝΔ δεν κρατήσει την έδρα της Μεσσηνίας. Την έδρα του ΠΑΣΟΚ στο νομό κερδίζει η Νάντια Γιαννακοπούλου με 5.728 ψήφους και για πρώτη φορά εκλέγονται με τον ΣΥΡΙΖΑ ο περιφερειακός σύμβουλος Θανάσης Πετράκος με 4.415 ψήφους και με την ”Χρυσή Αυγή” ο Δημήτρης Κουκούτσης με 3.082 ψήφους.

Στην Αρκαδία επανεκλέγονται με την ΝΔ ο γραμματέας του κόμματος Ανδρέας Λυκουρέντζος με 4.833 ψήφους και με το ΠΑΣΟΚ ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος με 3.322 ψήφους, ενώ εκλέγεται για πρώτη φορά με τον ΣΥΡΙΖΑ ο γιατρός Κώστας Ζαχαριάς με 1.674 ψήφους. Στην Αρκαδία υπολείπονται να καταμετρηθούν οι σταυροί σε 90 ακόμα εκλογικά τμήματα, όμως η διαφορά μεταξύ των υποψηφίων είναι τέτοια που θεωρείται απίθανο να ανατραπεί.

Τέλος, στην τετραεδρική περιφέρεια της Κορινθίας όλοι όσοι κερδίζουν έδρα στη Βουλή εκλέγονται βουλευτές για πρώτη φορά. Το ΠΑΣΟΚ παρότι καταλαμβάνει σημαντικό ποσοστό δεν εκλέγει βουλευτή, ενώ στην απελθούσα Βουλή είχε εκλέξει 3 βουλευτές στο νομό. Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η καταμέτρηση γίνεται με εξαιρετικά αργό ρυθμό και υπολείπονται να καταμετρηθούν 64 εκλογικά τμήματα. Να επισημάνουμε δε, ότι μέχρι πριν από λίγη ώρα έδιναν μάχη ψήφο – ψήφο ο πρώην βουλευτής Κώστας Κόλλιας με τον γιο του αντιπροέδρου της ΝΔ, Χρήστο Δήμα.
Πιο συγκεκριμένα, με τη ΝΔ εκλέγεται ο τέως νομάρχης Νίκος Ταγαράς με 5.656 ψήφους και ο Χρήστος Δήμας με 5.360 ψήφους. Με τον ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται η Μαρία Θελερίτη με 3.537 ψήφους και την έδρα της ”Χρυσής Αυγής” καταλαμβάνει ο Ευστάθιος Μπούκουρας με 4.665 ψήφους.

Θεσπρωτία

Στη μονοεδρική Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας η ΝΔ παίρνει την έδρα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα σε 162 από τα 164 εκλογικά τμήματα του Νομού, βουλευτήςΘεσπρωτία εκλέγεται ο Αντώνης Μπέζας.
Με καταμετρημένο στο σύνολο των ψηφοδελτίων ο Δημήτρης Τσουμάνης από την Ν.Δ. και ο Βασίλης Ιωάννου από το ΠΑΣΟΚ είναι οι νέοι βουλευτές Πρέβεζας. Οι Γιώργος Στύλιος από τη ΝΔ, ο Χρήστος Γκόκας από το ΠΑΣΟΚ και η κυρία Όλγα Γεροβασίλη από το ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι νέοι Βουλευτές του Νομού ‘Αρτας.

Ιωάννινα

Τις πέντε έδρες στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων κερδίζουν οι: Κωνσταντίνος Τασούλας και Σταύρος Καλογιάννης από τη ΝΔ, ο Χρήστος Μαντάς με το ΣΥΡΙΖΑ,ο Μιχάλης Κασσής από το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Έξαρχος από το ΚΚΕ. Από τη Νέα Δημοκρατία, που καταλαμβάνει δύο έδρες, προηγούνται οι Αθανάσιος Νταβλούρος, Νίκος Νικολόπουλος και Μιχάλης Μπεκίρης. Στον ΣΥΡΙΖΑ που εκλέγει επίσης δύο έδρες, εκτός από τον Αλέξη Τσίπρα, προηγούνται σε σταυρούς οι Μαρία Κανελλοπούλου και Βασίλης Χατζηλάμπρου.

Αχαΐα

Στο ΠΑΣΟΚ που εκλέγει μία έδρα, πρώτος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου και ακολουθούν οι Κώστας Σπηλιόπουλος και Αθανάσιος Παπαδόπουλος. Από το ΚΚΕ που εκλέγει έναν βουλευτή, προηγούνται οι Νίκος Καραθανασόπουλος και Δημήτρης Αγγελόπουλος, ενώ στην Δημοκρατική Αριστερά προηγείται ο Νίκος Τσούκαλης και ακολουθεί η Ελένη Ακτύπη. Από το ψηφοδέλτιο των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» προηγείται ο Γιώργος Νταβρής και ακολουθεί η Σπυριδούλα Αναγνωστοπούλου. Τέλος από τη Χρυσή Αυγή πρώτος έρχεται σε σταυρούς ο Μιχάλης Αρβανίτης και έπεται ο Αναστάσιος Γιαχαλής.

Ηλεία

Στην Ηλεία με καταμετρημένες τις ψήφους στα 403 εκλογικά τμήματα από τα 431 η Νέα Δημοκρατία καταλαμβάνει δύο έδρες και προηγούνται οι Κώστας Τζαβάρας, Διονυσία Αυγερινοπούλου, Ανδρέας Μαρίνος και Θεόδωρος Βλαγκούλης. Από τον ΣΥΡΙΖΑ που εκλέγει μία έδρα προηγούνται οι Ευσταθία Γεωργοπούλου- Σαλτάρη και ο Γεράσιμος Μπαλαούρας και από το ΠΑΣΟΚ, που επίσης καταλαμβάνει μία έδρα, προηγούνται οι Γιάννης Κουτσούκος και Μιχάλης Κατρίνης. Επίσης από τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» που εκλέγουν έναν βουλευτή, προηγούνται σε σταυρούς οι Δημήτρης Κωνσταντόπουλος και Ανδρέας Σκαρτσιάρης, ενώ από τη Χρυσή Αυγή, που επίσης παίρνει μία έδρα, προηγούνται οι Νικόλαος Κρέσπης και Κωνσταντίνα Χρυσαυγή.

Αιτωλοακαρνανία

Στην Αιτωλοακαρνανία, όπου είναι μικρότερος ο αριθμός των καταμετρημένων ψήφων, στα 192 από τα 563 εκλογικά τμήματα οι υποψήφιοι βουλευτές που προηγούνται είναι οι εξής: Από τη Νέα Δημοκρατία που καταλαμβάνει δύο έδρες προηγούνται οι Μάριος Σαλμάς, Κώστας Καραγκούνης, Νίκος Καραπάνος και Γιώργος Παπαναστασίου. Από τον ΣΥΡΙΖΑ που κερδίζει μία έδρα προηγούνται σε σταυρούς οι Γιώργος Βαρεμένος και Μαρία Τριανταφύλλου, ενώ από το ΠΑΣΟΚ που και αυτό καταλαμβάνει μία έδρα προηγούνται οι Χρήστος Βερελής και Θανάσης Μωραΐτης. Στους «Ανεξάρτητους Έλληνες» που επίσης εκλέγουν ένα βουλευτή, προηγούνται οι Δημήτρης Σταμάτης και Αγγελική Αναγνωστοπούλου. Από το ΚΚΕ που εκλέγει έναν βουλευτή προηγούνται οι Νίκος Μωραΐτης και Παναγιώτης Νικολόπουλος, ενώ από τη Δημοκρατική Αριστερά που εκλέγει και αυτή έναν βουλευτή, εκτός του Φώτη Κουβέλη, προηγούνται οι Παύλος Θεοδωρίδης και Βασίλης Πατρώνης. Τέλος από τη Χρυσή Αυγή που εκλέγει έναν βουλευτή, προηγούνται σε σταυρούς οι Κώστας Μπαρμπαρούσης και Λεωνίδας Σταθόπουλος.

Κρήτη

Τρία νέα πρόσωπα καταλαμβάνουν βουλευτική έδρα στο νομό Ηράκλειου μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Πρόκειται για τον Μάξιμο Σενετάκη από τη ΝΔ, τον Νότη Μαριά από τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τον Μανώλη Συντιχάκη από το ΚΚΕ.

Με βάση και τα επίσημα αποτελέσματα στο 99,44% στο νομό Ηρακλείου, εκλέγονται:
Με τη ΝΔ τρεις βουλευτές. Είναι οι Μανώλης Κεφαλογιάννης (9.935), Μάξιμος Σενετάκης (4.304) και Γιώργος Δεικτάκης (4.017). Με το ΠΑΣΟΚ ο Βασίλης Κεγκέρογλου (11.547). Με τον ΣΥΡΙΖΑ ο Μιχάλης Κριτσωτάκης (9.059). Με τη Δημοκρατική Αριστερά ο Γιάννης Μιχαλογιαννάκης (9.101). Με τους Ανεξάρτητους Έλληνες ο Νότης Μαριάς (10.350) Με το ΚΚΕ ο Μανώλης Συντιχάκης (4.113)
Στο νομό Λασιθίου, με καταμετρημένο το 84,48%, προηγούνται αισθητά από τους συνυποψήφιους τους και επανεκλέγονται από το ΠΑΣΟΚ ο Μιχάλης Καρχιμάκης (4.586) και από τη ΝΔ ο Γιάννης Πλακιωτάκης (3.161).

Θεσσαλία

Δύο έδρες κέρδισε η Νέα Δημοκρατία και από μία τα λοιπά κόμματα στην οκταεδρική περιφέρεια του νομού Λάρισας.
Στο νομό πρώτη, βάσει των συνολικών αποτελεσμάτων, κατατάσσεται η ΝΔ (21,09%), δεύτερο το ΠΑΣΟΚ (14,27%) και τρίτος ο ΣΥΡΙΖΑ (14,13%)

Οσον αφορά στους εκλεγέντες βουλευτές, με καταμετρημένα τα 475 τμήματα από το 509 συνολικά εκλέγονται:
Aπό τη Νέα Δημοκρατία εκλέγονται Μάξιμος Χαρακόπουλος (17.775), Χρήστος Κέλλας (10.627), από το ΠΑΣΟΚ ο Φίλιππος Σαχινίδης (10.302), από το ΚΚΕ ο Γιώργος Λαμπρούλης (9522), από τον ΣΥΡΙΖΑ η Ηρώ Διώτη (7096), από τους Ανεξάρτητους Έλληνες ο Χρήστος Ζώης (8404). Από τη Δημοκρατική Αριστερά ο Θωμάς Ψύρρας (1940) και από τη Χρυσή Αυγή ο Χρυσοβαλάντης Αλεξόπουλος (3895).

Δεν εκλέγει βουλευτή το ΠΑΣΟΚ στον Νομό Μαγνησίας οπού και κατατάσσεται τέταρτο, ενώ χωρίς έδρα έμεινε και ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι δεύτερος. Και στο νομό Μαγνησίας βάσει των συνολικών αποτελεσμάτων η ΝΔ κατατάσσεται πρώτη (20,12%) και οι έδρες κατανέμονται ως ακολούθως με καταμετρημένο το σύνολο των 342 εκλογικών τμημάτων:

Από τη ΝΔ εκλέγεται ο Θανάσης Νάκος (8781) από το ΚΚΕ ο Απόστολος Νάνος (4074), από την Δημοκρατική Αριστερά ο Παρίσης Μουτσινάς (1492), από τους Ανεξάρτητους Έλληνες η Μαρίνα Χρυσοβελώνη (4376) και από τη Χρυσή Αυγή ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος (3117).

Δυτική Μακεδονία

Συνολικά 10 βουλευτές εκλέγονται στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Τέσσερις έδρες κερδίζει η Νέα Δημοκρατία, δύο το ΠΑΣΟΚ, δύο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και από μία το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά. Στην Κοζάνη εκλέγονται πέντε βουλευτές, στη Φλώρινα δύο, στην Καστοριά δύο και στα Γρεβενά ένας.

Ειδικότερα στην εκλογική περιφέρεια της Κοζάνης και σε σύνολο 351 επί 370 εκλογικών τμημάτων, την έδρα της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να καταλαμβάνει ο Γιώργος Κασαπίδης (9.759 ψήφους) ενώ του ΠΑΣΟΚ ο Πάρις Κουκουλόπουλος με 5.800 ψήφους. Από τους Ανεξάρτητους Έλληνες που κερδίζουν επίσης μία έδρα προηγείται σε σταυρούς η Ραχήλ Μακρή (2.298) και από το ΚΚΕ ο Κώστας Σταμπολίδης (2.696). Από τη Δημοκρατική Αριστερά, που κερδίζει την πέμπτη έδρα για την Κοζάνη, τις περισσότερες ψήφους συγκεντρώνει μέχρι στιγμής η Θεοδώρα Τσικαρδάνη (1.333).

Στα Γρεβενά τέλος έχουν καταμετρηθεί οι σταυροί στα 82 από τα 129 εκλογικά τμήματα και σύμφωνα με τα αντίστοιχα στοιχεία, για την έδρα της Νέας Δημοκρατίας προηγείται σε ψήφους ο Τιμολέων Κοψαχείλης με 2128 έναντι 1667 του Απόστολου Τσένη.

Στην Φλώρινα και σύμφωνα με την καταμέτρηση των σταυρών στα 197 από τα 198 εκλογικά τμήματα, την έδρα της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται ότι κερδίζει ο Ευστάθιος Κωνσταντινίδης με 2.973 σταυρούς και του ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Σαμαράς με 3.757.

Στην Καστοριά, η καταμέτρηση έχει ολοκληρωθεί στα 136 από τα 152 εκλογικά τμήματα. Για την έδρα της Νέας Δημοκρατίας προηγείται η Μαρία Αντωνίου (2895) και για την έδρα των Ανεξάρτητων Ελλήνων ο Συμεών Κουμπάνης με 1441 σταυρούς.

Σάμος

Εν τω μεταξύ, ο Δημήτρης Μαυρατζώτης, υποψήφιος του ΚΚΕ, είναι ο νέος βουλευτής της Σάμου, σύμφωνα με τα αποτελέσματα στα 97 από τα 116 εκλογικά τμήματα. Ειδικότερα, ο κ. Μαυρατζώτης λαμβάνει 2.787 ψήφους, κερδίζοντας τη μονοεδρική της Σάμου. Σημειώνεται, ότι είναι η πρώτη φορά που η Σάμος εκλέγει βουλευτή του ΚΚΕ και παίρνει τόσο μεγάλο ποσοστό. Στο σύνολο των εκλογικών τμημάτων, ψήφισαν 27.540 πολίτες, τα έγκυρα ήταν 26.720, τα άκυρα 643, λευκά 177 και το ποσοστό συμμετοχής 50,77%.

Δωδεκάνησα

Ανατροπή πολιτικού σκηνικού υπήρξε και στα Δωδεκάνησα αφού το ΠΑΣΟΚ σημείωσε τη μεγαλύτερη ποσοστιαία πτώση του σε πανελλήνιο επίπεδο, με 37 ποσοστιαίες μονάδες. Από 54% που είχε στις εκλογές του 2009 έφτασε στο 17,04% και είναι το τρίτο κόμμα στο νομό μετά τη Νέα Δημοκρατία και τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Το κόμμα του κ. Καμμένου κατέγραψε ποσοστό 17,9% το οποίο είναι το μεγαλύτερο ποσοστό σε πανελλήνιο επίπεδο, ενώ πρώτο κόμμα ήταν η Νέα Δημοκρατία με 18,5%. Εντυπωσιακή ήταν η άνοδος του Συνασπισμού που κατέγραψε ποσοστό 11,3%, που όμως δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα εκλέγονται: Με τη Νέα Δημοκρατία τρεις βουλευτές. Είναι τρία νέα πρόσωπα και συγκεκριμένα ο δικηγόρος Βασίλης Υψηλάντης, ο πανεπιστημιακός Μάνος Κόνσολας και ο οικονομολόγος Γιάννης Παππάς.
Με τους ”Ανεξάρτητους Έλληνες” η Μίκα Ιατρίδη (που είχε διαγραφεί από την ΝΔ επειδή δεν είχε ψηφίσει το δεύτερο μνημόνιο). Για το ΠΑΣΟΚ η κατάσταση δεν έχει ξεκαθαρίσει, καθώς δεν έχει ολοκληρωθεί η καταμέτρηση και οι Δημήτρης Κρεμαστινός και Γιώργος Νικητιάδης παλεύουν ακόμα για την έδρα, με διαφορά ελάχιστων ψήφων μεταξύ τους.

Σέρρες

Στο 99,38% των αποτελεσμάτων στο νομό Σερρών εκλέγονται με τη ΝΔ τρεις βουλευτές, οι Μενέλαος Βλάχβεης (13.020), η Φωτεινή Αραμπατζή (9.806) και ο Θεόφιλος Λεονταρίδης (8.766). Με το ΠΑΣΟΚ επανεκλέγεται ο πρώην υφυπουργός υγείας, Μάρκος Μπόλαρης (9.730), με τους Ανεξάρτητους Έλληνες η Μαρία Κόλια- Τσαρουχά (6735), με τη Χρυσή Αυγή ο Νικήτας Σιώης (2880) και με τη Δημοκρατική Αριστερά ο Φωτίου Ευάγγελος Φωτίου (1140).

Κιλκίς

Με τη μέχρι τώρα καταμέτρηση στο νομό Κιλκίς εκλέγονται, με τη ΝΔ ο Γιώργος Γεωργαντάς, τον ΣΥΡΙΖΑ η Ειρήνη-Ελένη Αγαθοπούλου και το ΠΑΣΟΚ ο Θεόδωρος Παραστατίδης.

Έβρος

Από τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα της καταμέτρησης των σταυρών προτίμησης, στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, δυο έδρες παίρνει η Νέα Δημοκρατία και από μία το ΠΑΣΟΚ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Ειδικότερα, βουλευτές εκλέγονται: Από την Νέα Δημοκρατία, οι Κυριάκος Γεροντόπουλος με 11.248 ψήφους και Αλέξανδρος Δερμεντζόπουλος με 8.962 ψήφους. Από το ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Ντόλιος με 6.305 ψήφους. Από τους Ανεξάρτητους Έλληνες ο Μαρίνος Ουζουνίδης με 2.559 ψήφους.

Ροδόπη

Στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης από την μέχρι στιγμής καταμέτρηση των σταυρών προτίμησης, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέγουν από ένα βουλευτή. Ο Χατζή Οσμάν Αχμέτ με 10681ψήφους εκλέγεται από το ΠΑΣΟΚ. Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης με 7.749 ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία. Ο Καρα Γιουσούφ Αϊχαν με 2.886 ψήφους εκλέγεται από τον ΣΥΡΙΖΑ

Ξάνθη

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, από τα καταμετρημένα μέχρι τώρα ψηφοδέλτια στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, εκλέγουν από έναν βουλευτή: Από τον ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται ο Ζεϊμπέκ Χουσεϊν με 9.755 ψήφους. Από τη Νέα Δημοκρατία ο Αλέξανδρος Κοντός με 5.465 ψήφους. Από το ΠΑΣΟΚ ο Δημήτριος Σαλτούρος με 4.752 ψήφους

Πέλλα

Με τη μέχρι τώρα καταμέτρηση στο νομό Πέλλας εκλέγονται: Με τη ΝΔ οι Γιώργος Καρασμάνης, Αλκιβιάδης Νουσηκύρου. Με το ΠΑΣΟΚ η Θεοδώρα Τζάκρη. Με τους Ανεξάρτητους ‘Ελληνες ο Αθανάσιος Γραμματικόπουλος

Πιερία

Με τη μέχρι τώρα καταμέτρηση στο νομό Πιερίας εκλέγονται: Με τη ΝΔ οι Κώστας Κουκοδήμος, Γιώργος Κωνσταντόπουλος, Δημήτρης Χριστογιάννης. Με τους Ανεξάρτητους ‘Ελληνες ο Ευγένιος Παπαδόπουλος.

Κέρκυρα

Στην Κέρκυρα πρώτο κόμμα αναδείχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας πίσω του τη Νέα Δημοκρατία, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχασε την έδρα του, την οποία απέσπασε το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέλεξε βουλευτή τον πολιτικό μηχανικό Στέφανο Σαμοίλη. Την βουλευτική έδρα του ΚΚΕ κερδίζει ο (επανεκλεγής) Μπάμπης Χαραλάμπους, ενώ σε θρίλερ εξελίσσεται η καταμέτρηση ψήφων της Ν.Δ. καθώς ο Νίκος Δένδιας προηγείται ελάχιστους σταυρούς του συνυποψηφίου του Στέφανου Γκίκα.

Λευκάδα

Στην μονοεδρική περιφέρεια Λευκάδας την έδρα κερδίζει η Ν.Δ. ενώ εξελίσσεται σε θρίλερ η μάχη του σταυρού. Με καταμετρημένο το σύνολο των ψηφοδελτίων των 28 τμημάτων και του εκλογικού τμήματος ετεροδημοτών στην Θεσσαλονίκη το αποτέλεσμα διαμορφώνεται ως εξής: Θ.Σολδάτος: 1.821, Ξ.Βεργίνης:1.818 Βάσει των στοιχείων αυτών βουλευτής Λευκάδας είναι ο Θοδωρής Σολδάτος. Ωστόσο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο κ. Βεργίνης πρόκειται να καταθέσει ένσταση επί του αποτελέσματος. Με καταμετρημένο στο σύνολο των ψηφοδελτίων στα 78 εκλογικά τμήματα, η Ν.Δ έχει ποσοστό 25,25%, ενώ στη δεύτερη θέση αναδεικνύεται ο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 16,02% και στην τρίτη θέση το ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 13,99%.

Κεφαλλονιά – Ζάκυνθος

Τη μονοεδρική της Κεφαλληνίας-Ιθάκης κερδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κ. Αφροδίτη Θεοπεφτάτου πρώην προϊσταμένη της Πολεοδομίας. Στα 119 εκλογικά τμήματα επί συνόλου 120, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκέντρωσε ποσοστό 18,88 και 4.660 ψήφους έναντι 18,01 και 4.446 ψήφους της ΝΔ. Στην Ζάκυνθο, η Ν.Δ. κερδίζει την έδρα της μονοεδρικής εκλογικής περιφέρειας με καταμετρημένο το σύνολο των ψήφων, συγκεντρώνοντας 4949 ψήφους έναντι 3768 του ΣΥΡΙΖΑ. Με 1.332 σταυρούς ο Διονύσης Γάσπαρος , εκλέχθηκε βουλευτής Ζακύνθου.

Εκτός Βουλής όλοι οι "αγαπημένοι" του Γιώργου Παπανδρέου

Εκτός Κοινοβουλίου αποφάσισαν να αφήσουν οι ψηφοφόροι σχεδόν το σύνολο των στενών συνεργατών του κ. Γιώργου Παπανδρέου, που βρέθηκαν στον πυρήνα της ηγετικής ομάδας το 2009 και ταυτίστηκαν μαζί του σε πλήθος επιλογών.

Με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα, εκτός Βουλής θα μείνουν ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου (εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ το 2009 και μετέπειτα υπουργός Οικονομικών του μνημονίου), ο κ. Γιάννης Ραγκούσης (Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ το 2009 και μετέπειτα υπουργός Εσωτερικών, Υποδομών και αναπληρωτής υπουργός Άμυνας), ο κ. Φίλιππος Πετσάλνικος (στενός συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, Πρόεδρος της Βουλής και παρ’ ολίγον… πρωθυπουργός), η κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου (Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ κατά τη διάρκεια της θητείας του κ. Παπανδρέου, μετέπειτα υπουργός Υγείας και αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών), καθώς και ο κ. Παύλος Γερουλάνος (πολύ στενός συνεργάτης και μετέπειτα υπουργός Πολιτισμού).

Από την ομάδα των λεγόμενων και ως «κηπουρών», ο κ. Δημήτρης Δρούτσας διατηρεί τη θέση του στο ευρωκοινοβούλιο, ενώ η Τίνα Μπιρμπίλη απολαμβάνει τη θέση της Πρέσβειρας της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι.