Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαρ 2013

Επικίνδυνα επιθετικές θέσεις καταλαμβάνει στον διπλωματικό γεωπολιτικό και γεω-οικονομικό χάρτη η Άγκυρα απέναντι στην Αθήνα

Η Τουρκία, ιδιαίτερα κατά το τελευταίο διάστημα και με δεδομένη την μειονεκτική – δεινή οικονομική θέση της Ελλάδας, έχει αυξήσει –και μάλιστα τελείως απροκάλυπτα- τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά τις γεωπολιτικές της κινήσεις, επιβεβαιώνοντας αρχικά πως η οπτική της γωνία στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι αποκλειστικά προς την κατεύθυνση δημιουργίας εκείνων των συνθηκών που θα επιφέρουν τα μέγιστα δυνατά θετικά αποτελέσματα για την Άγκυρα.

Η κλιμάκωση των τουρκικών κινήσεων – προκλήσεων δεν είναι μόνο σε στρατιωτικό επίπεδο (μέσω του οποίου γίνεται μία προσπάθεια μέτρησης αντιδράσεων και διαθέσεων της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά), αλλά η τουρκική προκλητικότητα παίρνει χαρακτηριστικά επίθεσης και επεκτείνεται με δηλώσεις τούρκων πολιτικών (π.χ. Μπαγίς, Νταβούτογλου κ.α.) παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο και δημιουργώντας έτσι «υποδομές» για μελλοντική (μεσοπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα) διπλωματική εκμετάλλευση.

Ουσιαστικά, η Τουρκία μέσω ενός διαφαινόμενου καλοσχεδιασμένου στρατηγικού σχεδίου, τοποθετείται γεωπολιτικά και γεωοικονομικά τόσο διπλωματικά όσο και πολιτικά στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (παρενοχλώντας την Κύπρο και αμφισβητώντας ευθέως την Κυπριακή ΑΟΖ), αλλά και μέσα σε ένα πνεύμα απόλυτου παραλογισμού ταυτόχρονα τορπιλίζει τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις αμφισβητώντας την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και οικειοποιούμενη την Ελληνική ΑΟΖ νότια του Καστελλόριζου και Ανατολικά της Κρήτης.

Ουσιαστικά, η Τουρκία καταλαμβάνει θέσεις στον χάρτη και αναμένει την επόμενη ημέρα μιάς ιδιαίτερα θερμής περιόδου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία και θα οδηγήσει σε εξελίξεις τέτοιες που θα «εξαναγκάσουν» την Αθήνα να ζητήσει την παρέμβαση του Διεθνούς Δικαστηρίου. Και σε αυτή ακριβώς την εξέλιξη στοχεύει η Άγκυρα, προκειμένου να κατορθώσει το ακατόρθωτο, δηλαδή να μοιράσει το Αιγαίο με την πολιτική της «χατζάρας» και να καταπατήσει μεγάλο ή μικρό μέρος από την Ελληνική ΑΟΖ λόγω μη ανάλογης παράλογης απαίτησης από την Ελληνική πλευρά, αφού η Αθήνα δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί τόσο τον τρόπο λειτουργίας των Διεθνών Δικαστηρίων (αποδίδουν σολομώντειες λύσεις, εμπλουτισμένες με ισχυρή πολιτική – διπλωματική χροιά που καλύπτουν τα συμφέροντα των ισχυρών του πλανήτη) και έχει μεταβληθεί σε μία γραφική καρικατούρα διαμαρτυρόμενου κατά της τουρκικής προκλητικότητας, η οποία και παραμένει κατ’ ουσίαν και αναπάντητη από την πλευρά της Ελλάδας.

Αυτή ακριβώς η λανθάνουσα(;) αντίληψη της Αθήνας ως προς την τουρκική πολιτική και διπλωματική γεωπολιτική επέλαση που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα, αποτυπώνεται στην δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών κ. Τσιάρα, ο οποίος δήλωσε σε ερώτηση δημοσιογράφου πως «οι όποιες τουρκικές ενέργειες διεκδίκησης υφαλοκρηπίδας είναι ατελέσφορες»!!! Βέβαια, ο κ. Τσιάρας ξεχνά τις τοποθετήσεις του Νταβούτογλου σχετικά με το Καστελλόριζο που «επιπλέει» πάνω σε τουρκικά νερά (εννοώντας ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών πως η περιοχή νότια του Καστελλόριζου ανήκει στην τουρκική ΑΟΖ). Είναι το ίδιο ακριβώς πνεύμα απόλυτου παραλογισμού που καλύπτει τις συνομιλίες των «επιτροπών σοφών» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τη στιγμή που δεν έχει αρθεί το casus belli της Άγκυρας απέναντι στην Ελλάδα!

Εν κατακλείδι, η Άγκυρα σήμερα λαμβάνει θέσεις για την επόμενη ημέρα μίας ελεγχόμενης στρατιωτικής σύγκρουσης με την Ελλάδα. Μία σύγκρουση η οποία θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στο Διεθνές Δικαστήριο, στο οποίο η Ελλάδα θα βρεθεί συρόμενη (και πιθανότατα με δική της βούληση) λόγω των τεράστιων λαθών της Ελληνικής πλευράς. Δυστυχώς, αυτή η φοβικότητα των Αθηνών αντανακλάται (και εν μέρει επιβάλλεται) σε όλους τους θεσμικούς παράγοντες που είναι επιφορτισμένοι με την Άμυνα και την Ασφάλεια της χώρας και οδηγεί σε μία βέβαιη εθνική ήττα και ταπείνωση, αφού ελλείψει ίσου βάρους (και παραλογισμού) επιχειρημάτων – απαιτήσεων θα εξαναγκαστεί να μοιραστεί την Ελληνική ΑΟΖ και να ικανοποιήσει τα πιο τρελά όνειρα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα, όμως, θα συμπαρασύρει και την Κύπρο, η οποία θα βρεθεί αποκλειστικά μόνη (έχει ήδη αρχίσει να εισέρχεται στο στάδιο αυτό), αφού οι πολιτικές της ηγεσίες ποτέ δεν φρόντισαν να ενισχύσουν τους φόβους της Άγκυρας, αλλά αντίθετα, λειτούργησαν αποδομητικά -σε όλα τα επίπεδα- ως προς την εξασφάλιση και την θωράκιση της άμυνας αλλά και των διεθνών κεκτημένων της μεγαλονήσου.

Μπροστά σε μία διαφαινόμενη απόλυτη διπλωματική ήττα, η Αθήνα οφείλει έστω και την ύστατη στιγμή να αναδιατάξει τους σχεδιασμούς της, μέσω ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού να επικεντρωθεί στα μείζονα εθνικά ζητήματα και να ενισχύσει το διπλωματικό της οπλοστάσιο με διπλωμάτες εγνωσμένης αξίας (και όχι με κομματικούς κολαούζους ή φερέφωνα της πολιτικής διαπλοκής), ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να ανεβάσει εμφανώς τους τόνους μέσω μίας άμεσης διακοπής των ελληνοτουρκικών συνομιλιών και με προειδοποιητικά διαβήματα στον ΟΗΕ μέσω των οποίων θα καλεί την Διεθνή Κοινότητα να αναλάβει τις ευθύνες των εξελίξεων που δημιουργεί η Άγκυρα, διατρανώνοντας ταυτόχρονα και την διάθεση της Αθήνας για άμεση και απόλυτη σε ισχύ απάντηση με χρήση όλων των μέσων που διαθέτει η Ελλάδα ως χώρα.

Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο και η Αθήνα δεν κατορθώσει να αναστείλει τις διαθέσεις καταπάτησης των Ελληνικών συμφερόντων (σε χερσαίες και θαλάσσιες περιοχές) από την πλευρά της Άγκυρας, πολύ σύντομα η Ελλάδα θα βρεθεί να μετράει τα κομμάτια της και η κυβέρνηση Σαμαρά θα οδηγηθεί σύσσωμη απέναντι στις ιστορικές, πολιτικές και ποινικές της ευθύνες…

 
Διαβάστε επίσης
Τώρα που η κρίση στην Κύπρο έχει ξεπεραστεί προσωρινά, η σιωπηλή ερώτηση είναι: Ποιος είναι ο επόμενος; Ίσως η Μάλτα, η οποία έχει έναν ακόμη μεγαλύτερο τραπεζικό τομέα από την Κύπρο σε σχέση με το ΑΕΠ, ένα μεγάλο μέρος του οποίου βασίζεται σε offshore καταθέτες. Ή ίσως η Λετονία, που γίνεται όλο και περισσότερο ο προορισμός της επιλογής για τα ρωσικά κεφάλαια που απορρέουν από την Κύπρο και βρίσκεται στην φάση ένταξης της ευρωζώνης, γράφει σε σχόλιό του στους New York Times o πρόεδρος της Συμμαχίας των Φιλελεύθερων και Δημοκρατών (ALDE) του Ευρωκοινοβουλίου, Γκυ Φερχόφσταντ. 

Ακόμα και η Ισπανία ή η Ιταλία θα μπορούσαν να είναι ευάλωτες σε μια παρόμοια διάσωση, τώρα που ο ολλανδός υπουργός Οικονομικών, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο οποίος είναι πρόεδρος τoυ Eurogroup, έχει υπαινιχθεί ότι η Κύπρος θα μπορούσε να προσφέρει ένα μοντέλο για την ανάλυση των μελλοντικών τραπεζικών κρίσεων.

Και ενώ οι ηγέτες της ευρωζώνης τελικά υποχώρησαν όσον αφορά τους καταθέτες με λιγότερα από 100.000 ευρώ, έχει δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Τα δικαιώματα που διατυπώνονται στους νόμους για τις εγγυήσεις των καταθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα έπρεπε ποτέ να αμφισβητηθούν και το φάντασμα των μελλοντικών bank runs δεσπόζει σε όλη την περιφέρεια της ευρωζώνης.

Η άβολη αλήθεια για τους ηγέτες της ευρωζώνης, είναι ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από αυτή την κατάσταση της κρίσης μέχρι να τεθεί σε εφαρμογή μία πλήρως λειτουργική ένωση τραπεζών. Για να λειτουργήσει αυτό, πρέπει να υπάρξει ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός επίλυσης όσον αφορά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και να διασφαλίζει την εγγύηση των καταθέσεων σε όλη την ευρωζώνη.

Ένας τέτοιος μηχανισμός θα πρέπει να χρηματοδοτείται από τις τράπεζες, με εισφορές ανάλογες με το προφίλ κινδύνου τους, αντί από τους φορολογούμενους ή τους καταθέτες. Χωρίς ένα τέτοιο κοινό ταμείο, οι επενδυτές και οι καταθέτες θα έχουν ελάχιστη εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, ενώ ο κίνδυνος bank run σε χώρες με ευάλωτα οικονομικά συστήματα θα παραμείνει.
Όπως τονίζουν οι οικονομολόγοι για χρόνια, θα πρέπει επίσης να υπάρξει μια λύση για τα υψηλά επιτόκια που καταβάλλονται από τις χώρες του Νότου. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζητάμε σοβαρές διαρθρωτικές προσαρμογές σε αυτές τις χώρες, όταν δισεκατομμύρια ευρώ δαπανώνται ετησίως για τις πληρωμές τόκων, αντί να επενδύσουν στην οικονομική ανάπτυξη.

Η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δεν πρέπει να προσποιείται στο εκλογικό της σώμα στη Γερμανία ότι το ευρώ θα επιβιώσει, όταν τα εν λόγω υψηλά επιτόκια εξακολουθούν να πρέπει να πληρωθούν. Για το σκοπό αυτό, τα μέλη του πυρήνα της ευρωζώνης πρέπει να αποδεχθούν ότι η μερική ισομερής κατανομή των υφιστάμενων  χρεών είναι απαραίτητη προκειμένου να μπορούν οι χώρες της περιφέρειας να επωφεληθούν από τα χαμηλότερα επιτόκια. Αυτό δεν αφορά μόνο την Ιταλία και την Ισπανία. Και η Σλοβενία ​​είναι επίσης θύμα. Ενώ σε γενικές γραμμές σέβεται το σύμφωνο σταθερότητας, η Σλοβενία ​​αντιμετωπίζει έλλειψη ρευστότητας λόγω της μικρής αγοράς ομολόγων και των επιτοκίων που είναι σχεδόν 5,7%.

Οι ηγέτες της ευρωζώνης δεν μπορεί να συνεχίσουν να ακολουθούν την ίδια προσέγγιση, βασισμένοι σε κοντόφθαλμες συμφωνίες της τελευταίας στιγμής, που έγιναν πίσω από κλειστές πόρτες, σε επίπονες, ολονύχτιες συνόδους κορυφής. Η συμφωνία για την Κύπρο πριν από δύο εβδομάδες ήταν τυπικά παράλογη, με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Κύπρου να αλληλοκατηγορούνται για την καταστροφική απόφαση που στόχευε στους μικρούς καταθέτες. Επίσης, δεν ήταν μυστικό ότι ο τραπεζικός τομέας της Κύπρου, που είχε πλημμυρίσει με ελληνικά ομόλογα, αντιμετώπιζε μια επικείμενη κρίση μετά το κούρεμα του δημοσίου χρέους στην Ελλάδα. Ωστόσο, η κατάσταση αφέθηκε και χειροτέρεψε, έχοντας αποφευχθεί μία καταστροφή προσωρινά,  αλλά με μια άλλη να παραμονεύει. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Η διακυβερνητική μέθοδος, που επικεντρώνεται πάντα στο πώς να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές και όχι στο πώς να αποφευχθεί η επόμενη κρίση, θα πρέπει να αντικατασταθεί από μια ισχυρή και υπεύθυνη μορφή οικονομικής διακυβέρνησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν αντιμετωπίζουμε πλέον απλά μια κρίση χρέους, που αφορά μόνο την εμπιστοσύνη της αγοράς ή τις απόψεις των οίκων αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας. Αυτό που διακυβεύεται είναι η εμπιστοσύνη των απλών ευρωπαίων πολιτών στο ευρωπαϊκό εγχείρημα συνολικά. Αν δεν ληφθούν μέτρα για την αποκατάσταση αυτής της εμπιστοσύνης, κινδυνεύουμε να δούμε τη διάλυση της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι όπως τη γνωρίζουμε.

Πηγή nytimes

Προκλητικός απέναντι στην αυθεντία Ελλήνων πολιτικών, οικονομολόγων και δημοσιογράφων εμφανίστηκε για μια ακόμη φορά ο Πολ Κρούγκμαν.
Ο νομπελίστας οικονομολόγος εκφράζει με έπαρση την απορία του για την εμμονή της ελληνικής πολιτικής ελίτ να παραμένει στην ευρωζώνη, παρά τις καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία.

Αμφισβητώντας σειρά διακεκριμένων Ελλήνων τηλεσχολιαστών αλλά και πολιτικών της κυβέρνησης, (που μέχρι πρότινος νόμιζαν ότι είναι γυναίκα) ο Κρούγκμαν επιστρέφει...
στην επιχειρηματολογία της συμμορίας της δραχμής. Είναι, όπως θα τον αποκαλούσε γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός, ένας κοινός «συμμορίτης».



Έχει δηλαδή το θράσος να πιστεύει ότι ένα νόμπελ της συμφοράς του δίνει το δικαίωμα να αμφισβητεί μια πλειάδα Ελλήνων σχολιαστών, που πληρώνονται από τις τράπεζες για να εκφράζουν τα συμφέροντά τους στα νυχτερινά δελτία ειδήσεων.

Τολμά να τα βάλει με μεγαθήρια της ενημέρωσης που προέβλεπαν εδώ και χρόνια ότι πιθανή έξοδος από το ευρώ θα σήμαινε ελλείψεις στο πετρέλαιο θέρμανσης και στα φάρμακα, κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, αυτοκτονίες, εξαθλίωση και μείωση της αγοραστικής μας δύναμης κατά 30% έως 50%.

Τρομάζει ο νους του ανθρώπου να σκεφτεί ότι αυτά τα πράγματα θα συνέβαιναν στη χώρα μας αν ακούγαμε ανθρώπους σαν τον Κρούγκμαν και είχαμε εγκαταλείψει την ευρωζώνη.

Στο τελευταίο του άρθρο ο Κρούγκμαν συγκρίνει και πάλι την Ελλάδα με την Αργεντινή, η οποία επέστρεψε στο εθνικό της νόμισμα (διέκοψε δηλαδή την πρόσδεση του πέσο με το δολάριο) και ύστερα γνώρισε μια δεκαετία συνεχούς ανάπτυξης.

Αμφισβητεί δηλαδή Έλληνες οικονομολόγους αλλά ακόμη και σχολιαστές της ιστοσελίδας yupiii.gr και εβδομαδιαίων freepress, που εδώ και χρόνια υποστηρίζουν ότι η Αργεντινή δεν μπορεί να συγκριθεί με την Ελλάδα – και σε κάθε περίπτωση είναι μια αποτυχημένη χώρα.

Φήμες αναφέρουν ότι αν συνεχίσει αυτή τη στάση αμφισβήτησης της ελληνικής οικονομικής αυθεντίας κινδυνεύει να χάσει και τη στήλη του στο Βήμα – όπου τον μεταφράζουν χωρίς ευτυχώς να τον διαβάζουν.

Το τελευταίο προκλητικό σχόλιο του «κομπογιαννίτη» στην εφημερίδα New York Times (το οποίο αρνούμαστε να μεταφράσουμε) έχει ως εξής:
It’s now three years since I suggested a possible route to Greek exit from the euro: a banking crisis, followed by sharp limits on bank withdrawals similar to Argentina’s 2001 corralito, and then — with the panic argument against exit removed — reintroduction of a domestic currency.
Obviously, that hasn’t happened. Despite intense suffering, the Greek political elite’s commitment to the euro has proved incredibly strong. My analysis of the economics wasn’t wrong, but my political guesstimates were off.
Still, Cyprus is now following the first part of the script. And let me ask again: what, exactly, is the point of remaining on the euro? The convenience and efficiency of a single currency is gone; meanwhile, the future for Cyprus on the euro is one of years of grinding deflation and catastrophic austerity. Is the hope of someday, somehow restoring the status quo ante enough to justify all of this?
Από info-war


Τόσο προκλητικός όσο ποτέ εμφανίστηκε στην εκπομπή «Άλλη όψη» ο Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης.
Σε άνετο στυλ, συνδυασμένο με μια open mind υποκουλτούρα, ο κ Μπουτάρης αποκάλεσε τον Μουσταφά Κεμάλ σαν «μεγάλο ηγέτη», ξεχνώντας προφανώς πως πρόκειται για τον μεγάλο σφαγέα του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία.

«Άσχετα με οποιαδήποτε πολιτική πεποίθηση, εμείς δεν ανακατευόμαστε στο τι συμβαίνει στην Τουρκία, ο Κεμάλ εξακολουθεί και είναι ένας μεγάλος ηγέτης, για να μην πως από τους μεγαλύτερους του τουρκικού κράτους», ανέφερε ο δήμαρχος χωρίς κανένα ενδοιασμό.

Ο Δήμαρχος όμως δεν σταμάτησε εκεί και συμπλήρωσε πως «δεν έχει να χωρίσει τίποτα με τους Τούρκους». Κάτι ξέχασε όμως και μάλιστα σημαντικό. Ξέχασε πως οι Τούρκοι έχουν να χωρίσουν πολλά με το Έθνος μας αφού μόλις χθες ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, μίλησε περί «διχοτόμησης» της Κύπρου σε περίπτωση μη συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων.

Κύριε Μπουτάρη εμείς θα σας κάνουμε ένα μικρό μάθημα ιστορίας μέσα σε λίγες λέξεις το οποίο εσείς και φυσικά αγνοείτε, αφού θέλετε να φαίνεστε ως ο πολυεθνικός δήμαρχος που δεν έχει να χωρίσει τίποτα και με κανέναν.

Ο Κεμάλ, λοιπόν κυρ δήμαρχε με τα τατού, σφάγιασε τουλάχιστον 600.000 Έλληνες και ξερίζωσε περίπου άλλο 1,5 εκατ. Οι νεότουρκοι του Κεμάλ προκάλεσαν μια Γενοκτονία για την οποία το πολιτικό σύστημα των «προοδευτικών» συνεχίζει να κάνει την «κότα». Μαζί με τους Αρμένιους, τα «μεμέτια» του Κεμάλ έσφαξαν τον Ποντιακό Ελληνισμό και αφάνισαν ο,τιδήποτε ελληνικό στις περιοχές της Καππαδοκίας.

Καλά κάνετε και θεωρείτε τον Κεμάλ λοιπόν μεγάλο ηγέτη, αλλά εμείς ΟΧΙ σεβόμενοι την ιστορία μας. Την πραγματική ιστορία μας όμως και όχι την εκδοχή της κυρίας Ρεπούση και του κυρίου Βερέμη, που προβάλει τον ισχυρισμό περί «συνωστισμού» και την οποία πιθανότατα ενστερνίζεστε.

Κύριε δήμαρχε εσάς μπορεί να μην σας πειράζει όταν η πλειοψηφία των κατοίκων στο δήμο που διοικείτε σας αποκαλεί «γιουσουφάκι», πειράζει όμως εμάς καθώς και όλο τον πολύπαθο τούτο λαό, που έχει περάσει τα πάνδεινα στο βάθος των αιώνων και πολύ περισσότερο από το ίνδαλμά σας, τον Μουσταφά Κεμάλ.

Δεν μπαίνουμε σε άλλες λεπτομέρειες όσον αφορά στις τουρκολαγνικές αντιλήψεις ή τις αναφορές περί των Σκοπίων και της κίβδηλης «Μακεδονίας» που χρησιμοποιήσατε ως επιχείρημα επειδή ζητήσατε την απόλυση δημοσιογράφου επειδή μίλησε για τη «Βόρειο Ήπειρο» από το δημοτικό ραδιόφωνο.

Εκτός από τους τεμενάδες στο κάδρο του Κεμάλ καλό θα είναι να διαβάσετε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. Υπεγράφη στις 17 Μαΐου 1914 και μιλά περί της «Βορείας Ηπείρου». Επίσης, αν δεν γνωρίζετε για την εθνική ελληνική μειονότητα στην Αλβανία ή στο λεγόμενο «Βορειοηπειρωτικό ζήτημα» είναι καλύτερα να σκέφτεστε, ως δημόσιο πρόσωπο, τι λέτε διότι διαφορετικά εκτίθεστε.

Τουλάχιστον μιλήστε για κάτι που ξέρετε, όπως τα κρασιά, ή έστω για όσα γκρινιάζουν οι Θεσσαλονικείς, όπως η καθαριότητα, η εξυπηρέτηση των πολιτών, η απουσία του δήμου από την κοινωνία. Διαφορετικά συλλογιστείτε τον τραγικό Φιλωνίδη, ο οποίος διατύπωσε την αμίμητη φράση: «Κρείττον σιωπάν ή λαλείν μάτην»…

Αν δεν είναι αντιληπτό το μήνυμα, προσφέρεται και δωρεάν μετάφραση είτε στα νέα ελληνικά, είτε στα καθομιλούμενα τουρκικά… Bu nedir Ekselansları Belediye Başkanı mesajı anladı?



Παρατηρήστε την έκπληξη του πολιτικού - ο οποίος, όπως μας είπαν όσοι τον γνωρίζουν, κάθε άλλο παρά πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός είναι - από αυτό που έζησε κατά την προσκύνηση της θαυματουργής εικόνας Παναγία «Άξιον Εστί», στις Καρυές του Αγίου Όρους:




Αν και ήμουν ένας από αυτούς που τους συγκινούσε η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είμαι πια οπαδός της. Τουλάχιστον αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν με εκφράζει καθόλου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πρόβλημα είναι πως εκφράζει κάθε μέρα όλο και λιγότερους Ευρωπαίους.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσε κάποτε η Ευρωπαϊκή Ένωση να γίνει Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών αλλά σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση των αγορών και των εκβιασμών.
Και οι καθημερινοί εκβιασμοί δεν έχουν θέση σε μια δημοκρατία, γιατί υποθέτω πως επιθυμούμε ακόμα όλοι η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι δημοκρατία.
Σε όλη την Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός φουντώνει και εκφράζεται πια από ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Κοιτώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, βλέπω εθνικισμό, ρατσισμό, νεοναζισμό, φτωχοποίηση, μεγάλους πληθυσμούς πολιτών που εξαθλιώνονται και την δημοκρατία να υποχωρεί διαρκώς.
Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να επιστρέψει στην εποχή των εθνικών νομισμάτων, γιατί αυτό θα ήταν πισωγύρισμα.
Ο εθνικισμός, ο νεοναζισμός, η εξαθλίωση και ο ρατσισμός δεν είναι πισωγύρισμα; Τι είναι; Πρόοδος;
Όχι, είναι πισωγύρισμα. Και μάλιστα είναι ένα πισωγύρισμα όχι στην Ευρώπη πριν το ευρώ αλλά στην Ευρώπη του μεσοπολέμου. Αυτό θέλουμε;
Οι σχέσεις ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης τραυματίζονται καθημερινά και το μίσος κατά του γερμανικού λαού –εξαιτίας των επιλογών και της αλαζονείας της γερμανικής κυβέρνησης για την οποία, όμως, έχουν ευθύνες και οι Γερμανοί πολίτες- αρχίζει να θεριεύει.
Στη ζωή κάνουμε και λάθη. Καλό είναι να τα παραδεχόμαστε, να μαθαίνουμε από αυτά και να συνεχίζουμε.
Το ευρώ αποδεικνύεται ένα τεράστιο λάθος. Και θα πρέπει να το παραδεχτούμε. Θα μας φανεί χρήσιμο.
Προφανώς, υπήρχαν άλλες διεργασίες που θα έπρεπε να γίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση πριν την νομισματική ένωση.
Δεν έγιναν. Και το ευρώ δεν μπόρεσε να καλύψει την απουσία τους.
Πριν η ζημιά για την Ευρώπη γίνει ανεπανόρθωτη και ακυρωθεί ακόμα και η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας επιστρέψουν οι ευρωπαϊκές χώρες στα εθνικά τους νομίσματα.
Να γίνουν δημοψηφίσματα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και οι πολίτες –χωρίς εκβιασμούς- να αποφασίσουν. Δημοκρατικά.
Στη συνέχεια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, να συζητήσουν ισότιμα και πολιτισμένα, και να αποδεχτούν τις επιλογές των λαών της Ευρώπης.
Αφού γίνουν αυτά, ας πιάσουμε την όμορφη ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την αρχή.
Εγραψε o Pitsirikos, μοντάζ Γρέκι

Ανεξάρτητα από την έκβαση τον κυπριακού δράματος, το Βερολίνο θα πληρώσει βαρύτατο τίμημα για την αλαζονεία τον, παρασύροντας την Ευρωζώνη με τη μορφή που γνωρίζουμε σε διάλυση 
Στις 21 Μαρτίου ενώ η Μέρκελ έβγαζε καπνούς απ' το "ΟΧΙ" της κυπριακής βουλής, η Βελγική L'Echo, κάτω απ' τον τίτλο "Σε αναζήτηση των υπευθύνων" έριχνε ευθύνη για τη νέα απροσδόκητη κρίση της Ευρωζώνης όχι στη Λευκωσία αλλά στο Βερολίνο.

Η σύνταξη της έγκυρης εφημερίδας δεν δίστασε μάλιστα να παρομοιάσει το γερμανικό σχέδιο προμελετημένης οικονομικής καταστροφής της νήσου με τον τούρκικο "Αττίλα". Από κει και το απόσπασμα: "Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Κύπρος που αντιπροσωπεύει μόλις το 0,3% της Ευρωζώνης θα αναστάτωνε τόσο την Ευρώπη και πρωτεύουσες όπως η Μόσχα και το Λονδίνο;

Οι κάτοικοι του νησιού θα θυμούνται πάντα δυο ημερομηνίες: το Σάββατο 20 Ιουλίου 1974 όταν ο τούρκικος στρατός εισέβαλε στο βόρειο τμήμα του νησιού, διχοτομώντας το σε ελληνική και τούρκικη ζώνη. Και εκείνο το άλλο Σάββατο, στις 16 Μαρτίου 2013, όταν αποφασίστηκε η δέσμευση και ο ακρωτηριασμός των καταθέσεων, ακόμη και των μικρών καταθετών.(...)

Η αμφιβολία φωλιάζει πλέον στο νου πολλών: η Ευρώπη, σε περίπτωση σοβαρών δυσκολιών οποιασδήποτε χώρας, έχει πλέον μισάνοιχτη την πόρτα για την υποχρεωτική φορολόγηση των καταθέσεων».
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν το κύριο άρθρο της έγκυρης Le Soir, υπό τον ευθύβολο τίτλο «Η αμέλεια είναι ευρωπαϊκή». Αντιγράφουμε: «Η κυπριακή κρίση είναι τραγική, πρώτα για τους κατοίκους της νήσου, αλλά βαθύτερα λόγω απαξίωσης των ευρωπαϊκών αρχών. Θα ήταν βολικό να ρίξουμε την ευθύνη στους Κύπριους ηγέτες, χαρακτηρίζοντας τους -όπως κάνουν οι Βρυξέλλες- ανίκανους να υλοποιήσουν τις αποφάσεις του Eurogroup. Λάθος! Εκείνες που έσφαλαν ήταν οι ευρωπαϊκές Αρχές που επικύρωσαν ομόφωνα αυτό το σχέδιο, το οποίο υπονομεύει την εμπιστοσύνη στην Ευρωζώνη και στην ικανότητα των Ευρωπαίων ηγετών να σεβαστούν το λόγο τους. Όταν οι υπουργοί Οικονομικών (δηλαδή η Γερμανία) επιβάλλουν με τόσο αμείλικτο τρόπο οδυνηρές αποφάσεις στις "ένοχες" χώρες, θα όφειλαν πρωτίστως να αναλάβουν την ευθύνη των δικών τους λαθών. Ο κίνδυνος που απειλεί την Ευρώπη δεν είναι νομισματικός. Είναι η πλήρης έλλειψη διακυβέρνησης».
Μανιασμένο θηρίο...
Ακόμη και κάθε άλλο παρά φιλελληνικοί ή φιλοκυπριακοί κύκλοι πάγωσαν μπροστά στην εικόνα μιας Γερμανίας-μανιασμένου θηρίου, που δεν διστάζει να προκαλέσει οποιεσδήποτε καταστροφές στους γείτονες του, προκειμένου να εξοντώσει το μικρό κουνούπι που το ενόχλησε. Η Ευρωζώνη δεν μοιάζει με κοινότητα αλληλεγγύης, αλλά με «θάλαμο βασανιστηρίων του κυρίου Σόιμπλε» είχε γράψει, με αφορμή το ελληνικό δράμα, ο αρθρογράφος των Financial Times Βόλφγκανγκ Μινχάου. Με την απόφαση για την Κύπρο «η Ευρωζώνη επιστρέφει στις παλιές της συνήθειες», σχολίαζε αυτή τη φορά η σύνταξη της βρετανικής εφημερίδας, προσθέτοντας: «Αντιμέτωποι με ένα κράτος που πνίγεται, αντί να πετάξουν σωσίβιο, οι ηγέτες προτίμησαν να του δέσουν μια πέτρα στο λαιμό». Όσο για την επίσης βρετανική Daily Mail, είχε το θάρρος να ονοματίσει στον πηχυαίο πρωτοσέλιδο τίτλο της το κατ' ευφημισμόν «σχέδιο διάσωσης» που επέβαλαν οι Γερμανοί στο Eurogroup όπως πραγματικά του άξιζε: «Αυτό λέγεται ληστεία τραπεζών»!
Με την απόφαση του Eurogroup, εντελώς ανεξάρτητα από το «ΟΧΙ» της κυπριακής Βουλής, οι Γερμανοί είχαν ήδη ανατινάξει το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, ακυρώνοντας το ρόλο της ως διεθνούς χρηματοπιστωτικού κέντρου και ωθώντας τη στην κοιλάδα των δακρύων μιας βαθιάς, μακρόχρονης ύφεσης.
Σε δεύτερο χρόνο θα έρθει η προσπάθεια του Βερολίνου να βάλει χέρι στους κυπριακούς υδρογονάνθρακες και, πολύ φοβόμαστε, ένα νέο Σχέδιο Ανάν, το οποίο θα συνοδεύεται από το δέλεαρ της ανάπτυξης της τουριστικής βιομηχανίας, που υποτίθεται ότι θα απαλύνει κάπως το βίαιο ακρωτηριασμό των λαϊκών εισοδημάτων. Ακόμη κι αν πετύχει στο ακέραιο, όμως, αυτούς τους στόχους της, η Γερμανία θα πληρώσει βαρύ τίμημα για την αλαζονεία της, παρασύροντας για άλλη μια φορά ολόκληρη την Ευρώπη.

Αλλάζει ο χάρτης
Η κρίση χρέους που πλήττει εδώ και πέντε χρόνια την ευρωπαϊκή περιφέρεια, με τελευταίο αδύναμο κρίκο την Κύπρο, έχει ήδη αλλάξει δραματικά το γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης. Επί μισό αιώνα, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, η Γηραιά Ήπειρος ήταν διαιρεμένη σε μια Δυτική Ευρώπη, υποτελή της Αμερικής, και σε μια Ανατολική Ευρώπη, υποτελή της Σοβιετικής Ένωσης. Στη θέση αυτής της «κάθετης» διαχωριστικής γραμμής αναδύεται σήμερα μια «οριζόντια», από πολλές απόψεις βαθύτερη και περισσότερο ταπεινωτική για τους αδύναμους: η διαίρεση ανάμεσα σε έναν πλούσιο και ισχυρό Βορρά, με πυρήνα τη Γερμανία, και σε ένα χειμαζόμενο Νότο, μια ζώνη μισοαποικιών, με ρόλο οικονομικής ενδοχώρας της νέας Αγίας Ρωμαϊκής Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Κι αν μέχρι χθες υπήρχε η Γαλλία να εξισορροπεί τη γερμανική ισχύ, δρώντας σαν γέφυρα ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, σήμερα αυτή η ιστορική και υπερήφανη χώρα μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε «ελάσσονα εταίρο» της Γερμανίας, όπως η Βρετανία, μετά την απώλεια της Αυτοκρατορίας της, αρκέστηκε στο ρόλο του ελάσσονος εταίρου της Αμερικής.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται όχι μηχανισμός ευημερίας, αλληλεγγύης και σύγκλισης των ευρωπαϊκών οικονομικών, αλλά απόσπασης πλεονάσματος από τους πιο φτωχούς προς όφελος των πιο πλούσιων και πρωτίστως των Γερμανών. Πρόσφατη μελέτη των οικονομολόγων Χόρχε Μπράγκα ντε Μασέντο και Ούρο Λεμπίνεν έδειξε ότι στα δώδεκα πρώτα χρόνια του ευρώ η Γερμανία συσσώρευσε πλεόνασμα 1 τρις ευρώ από τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τα οποία τα 750 δις προέρχονταν από τα μέλη της Ευρωζώνης. Τα εν λόγω πλεονάσματα είναι πολύ μεγαλύτερα από οτιδήποτε προσκομίζει η Γερμανία από τις συναλλαγές της με την Κίνα και τον υπόλοιπο κόσμο. Με δυο λόγια, η ευημερία της Γερμανίας, με το σημερινό οικονομικό της μοντέλο, προϋποθέτει τη δυστυχία της περιφέρειας: ο σύγχρονος γερμανικός Μολώχ απαιτεί κι αυτός κάποιου είδους ανθρωποθυσίες.
Με αυτά τα δεδομένα, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι θα κλιμακωθούν απότομα οι φυγόκεντρες τάσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη. Η Γερμανία σπέρνει τον τρόμο σήμερα, αλλά θα θερίσει τους καρπούς του μίσους αύριο. Ήδη οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Βρετανών θέλει να φύγει η χώρα τους από την ΕΕ και το 91% των Κυπρίων τάσσεται υπέρ της εξόδου από το ευρώ.
Στην Ελλάδα, έρευνα της Metron Analysis, που δημοσιεύτηκε από την Ελευθεροτυπία του προηγούμενου Σαββατοκύριακου, εμφανίζει το ποσοστό των πολιτών που τάσσονται εναντίον του ευρώ να έχει εκτοξευτεί στο μέχρι πρότινος αδιανόητο 45%, ενώ το 40,4% εμφανίζεται να επιθυμεί τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ενδεικτική της ταχύτατης αλλαγής των διαθέσεων είναι η πρόσφατη δήλωση ενός πολιτικού ηγέτη που προέρχεται από μια «πυρηνική» χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γαλλία, και από έναν πολιτικό χώρο, τη γαλλική Αριστερά, που ουδέποτε είχε θέση εναντίον του ευρώ. Πρόκειται για τον Ζαν-Λικ Μελανσόν πρώην σοσιαλιστή και νυν ηγέτη του Αριστερού Μετώπου, ο οποίος κέρδισε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές ποσοστό 11 %, λαμβάνοντας τέσσερα εκατομμύρια ψήφους.

Ιδού τι δήλωσε ο Μελανσόν, με αφορμή τον ωμό εκβιασμό της Κύπρου: «Η απόφαση του κεντρικού τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι να διακόψει την παροχή ρευστότητας της Κύπρου μέχρι αυτή να συνθηκολογήσει ελήφθη μετά από κυρίαρχη απόφαση μέσω ψηφοφορίας του εθνικού της Κοινοβουλίου. Πρόκειται για απαράδεκτη, επιθετική πράξη. Δείχνει ότι το ευρώ δεν είναι μόνο μια δαπανηρή μερκελική πολυτέλεια, αλλά επίσης ένα επικίνδυνο μέσο δράσης ενάντια στην κυριαρχία ενός λαού.
Πρόκειται ασφαλώς για κατάχρηση εξουσίας αλλά και για σήμα κινδύνου, το οποίο πρέπει να εισακουστεί. Η Γαλλία δεν μπορεί να συνεργήσει σε αυτή τη βία, παρά μόνο αν αποδεχτεί ότι μπορεί να ασκηθεί και εναντίον της, αναλόγως των περιστάσεων. Εάν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στη λαϊκή κυριαρχία και σε αυτή του ευρώ, πρέπει να επιλέξουμε το λαό. Η απόφαση του κεντρικού τραπεζίτη αποτελεί στροφή στην ιστορία της ΕΕ. Επιβάλλεται να επιλέξουμε: είτε αλλάζουμε το καθεστώς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η κυριαρχία των λαών, είτε εγκαταλείπουμε το ευρω-Μέρκελ».
Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου - "Επίκαιρα"
Από tsak-giorgis

Έντονη αντιπαράθεση μεταξύ Εκκλησίας της Κύπρου και τρόικας προκάλεσε η προσφυγή στη Δικαιοσύνη από τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος ζήτησε προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα διαγραφής των μετοχών της Τράπεζας Κύπρου.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα και πάγωσε μέχρι τις 5/4/2013 την διαγραφή των μετοχών. Σε αποκλειστικές του δηλώσεις, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος είπε χαρακτηριστικά: «Μας απειλεί η τρόικα πως εάν δεν αποσύρω την προσφυγή μου στη Δικαιοσύνη για το διάταγμα, τότε θα κλείσει και τις δύο τράπεζες της Κύπρου».

Συγχρόνως ο Αρχιεπίσκοπος έχει αλλεπάλληλες συσκέψεις με στενούς του συνεργάτες, με σκοπό τις επόμενες ημέρες να παρουσιάσει σχέδιο στήριξης σε όσους έχουν πληγεί σημαντικά από την οικονομική κρίση. «Η εκκλησία θα σκύψει πάνω από πολίτες που περνούν πολύ δύσκολες ημέρες. Που βρέθηκαν χωρίς δουλειά από τη μία μέρα στην άλλη. Δεν θα αφήσουμε κανέναν να πεινάσει. Αλλά θα τους στηρίξουμε και οικονομικά ανεξάρτητα από το τι θα πράξει η κυβέρνηση» δήλωσε χαρακτηριστικά στο Real.gr o κ. Χρυσόστομος.

Σύμφωνα με πληροφορίες το επίδομα δεν θα είναι το ίδιο για όλους αλλά ανάλογα με το πόσο σοβαρά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε οικογένεια όπως και τα παιδιά που έχει το ζευγάρι. «Θα περικόψουμε από παντού για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα μας. Παράλληλα θα διπλασιαστούν τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα οποία θα προμηθεύει με τρόφιμα η εκκλησία της Κύπρου» τονίζει ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου στο Real.gr.

Παράλληλα, δεκάδες είναι οι εθελοντές και οι εθελόντριες που επιθυμούν να συμβάλουν στην προσπάθεια της εκκλησίας για την στήριξη των πολιτών της Μεγαλονήσου. Ιδιαιτέρως σημαντική είναι και οι προσπάθειες που γίνονται από τις ενορίες οι οποίες προσπαθούν να βρουν χώρους για να φιλοξενήσουν αστέγους και να τους προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό.


Γράφει ο Στέλιος Κράλογλου

Ένας στους δύο φορολογουμένους έχει πλέον ληξιπρόθεσμα χρέη στην Εφορία! Τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών αναφορικά με τις φορολογικές εισπράξεις αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη ότι όσο αυξάνονται οι φόροι τόσο μειώνεται και ο αριθμός των φορολογουμένων που μπορούν να τους πληρώσουν.

Από ένα σύνολο περίπου 5.500.000 φυσικών προσώπων, υπόχρεων σε φορολογική δήλωση, τα 2.548.071 εμφανίζονται (στις 31-12-2012) να έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη στην Εφορία. Συνολικά στο τέλος του 2012 περίπου 2.500.000 φυσικά πρόσωπα και 148.500 επιχειρήσεις χρωστούσαν στο Δημόσιο 55,7 δισ. ευρώ! Τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη που δημιουργήθηκαν στις αρχές του έτους αγγίζουν το 1,315 δισ. ευρώ.

Η ανάλυση των στοιχείων του υπουργείου Οικονομικών δείχνει μέση ληξιπρόθεσμη οφειλή 432 ευρώ για κάθε φορολογούμενο, γεγονός που σημαίνει ότι τα απλήρωτα χρέη δεν είναι άλλα από τον φόρο εισοδήματος, το χαράτσι ή τον φόρο ακινήτων, που βομβαρδίζουν σε μηνιαία βάση τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, κάνοντας τους φορολογουμένους να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Άλλωστε η συνολική κατηγοριοποίηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο ύψους 55,7 δισ. ευρώ στο τέλος Φεβρουαρίου δείχνει ότι 2.300.000 φορολογούμενοι χρωστούν έως 3.000 ευρώ ο καθένας και συνολικά 1,1 δισ. ευρώ.

Από το συνολικό ποσό των 56,6 δισ. ευρώ, τα 9,013 δισ. ευρώ είναι παλαιά χρέη επιχειρήσεων που έχουν πτωχεύσει και φυσικών προσώπων, ενώ άλλα 3,671 δισ. ευρώ είναι παλαιές ληξιπρόθεσμες οφειλές Δημοσίων Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, Δημοτικών Επιχειρήσεων και λοιπών φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Από το «παλιό» ληξιπρόθεσμο χρέος, δηλαδή αυτό που συσσωρεύτηκε έως το τέλος του 2012, μέσα στο πρώτο δίμηνο του έτους εισπράχθηκαν 432.000.000 ευρώ, ενώ από το «νέο» ληξιπρόθεσμο χρέος, δηλαδή αυτό που συσσωρεύτηκε από τις αρχές του έτους, εισπράχθηκαν μόλις 56.000.000 ευρώ. Οι εισπρακτικές επιδόσεις είναι κατά πολύ χαμηλότερες από τους στόχους που έχουν τεθεί στη σύνταξη του Προϋπολογισμού και του Μνημονίου. Συγκεκριμένα, αν και προβλέπεται η είσπραξη φέτος του 14% του «νέου» ληξιπρόθεσμου χρέους έως το τέλος Ιουνίου, το πρώτο δίμηνο του έτους έχει εισπραχθεί μόλις το 4,28%.



Το να πάει εκτάκτως χθες βράδυ ο Σαμαράς στο Υπουργείο Οικονομικών ήταν ένα μήνυμα «χωρίς λόγια». Η αισιοδοξία του Δεκεμβρίου του 2012 έχει εξανεμιστεί πλήρως και τη θέση της έχει πάρει ο πανικός.

Τρεις στους δέκα φορολογούμενους ή 2.548.071 φυσικά πρόσωπα είχαν στο τέλος του 2012 συσσωρευμένες ληξιπρόθεσμες οφειλές ύψους 20,4 δισ. ευρώ. Από το ποσό αυτό περίπου 10 δισ. ευρώ δημιουργήθηκαν στη διάρκεια του περασμένου έτους και στη συντριπτική τους πλειοψηφία παραμένουν ανείσπρακτα. Στα 20,4 δισ. ευρώ των φυσικών προσώπων έρχονται να προστεθούν και 35,3 δισ. ευρώ που χρωστούν 148.658 επιχειρήσεις. Τα ληξιπρόθεσμα του παρελθόντος κρίνονται στη συντριπτική τους πλειονότητα ανείσπρακτα.

Η συμμετοχή του Βρούτση στη χθεσινοβραδινή σύσκεψη δείχνει επίσης πως εκτός από τη μεγάλη απόκλιση στα έσοδα, υπάρχει μείζον ζήτημα και στα ασφαλιστικά ταμεία. Όσο σκαρφαλώνει η ανεργία σε δυσθεώρητα ποσοστά, τόσο διευρύνονται τα ελλείμματά τους από τη μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών.

Τα πράγματα δεν πήγαιναν, ούτως ή άλλως καθόλου καλά, ήρθε και το τσουνάμι από την Κύπρο και έδωσε ένα ακόμη μεγάλο χτύπημα. Οι ζημιές θα είναι μεγάλες και σε αυτό ευθύνεται εν πολλοίς και η επιλεκτική τακτική που ακολούθησαν οι κυπριακές τράπεζες. Οι φήμες οργιάζουν για ρωσικό χρήμα που έφυγε ακόμη και τις μέρες που ήταν κλειστές οι τράπεζες. Δεν έφυγαν όμως οι καταθέσεις του ελληνικού ομίλου Jumbo που ανέρχονται σε 58 εκατ. Ευρώ. Αν αυτό δεν είναι καταστροφή, τότε τι είναι; Οι φήμες ωστόσο εξακολουθούν να υποστηρίζουν πως ακόμη και τώρα που άνοιξαν οι κυπριακές τράπεζες υπάρχει επιλεκτική αντιμετώπιση. Έτσι, ενώ επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα από την Ελλάδα περιμένουν στην «ουρά» με βάση τα πλαφόν αναλήψεων, άλλοι αποκτούν άμεση πρόσβαση στα κεφάλαιά τους. Προφανώς για την αξιοπιστία του κυπριακού τραπεζικού συστήματος δεν νοιάζεται κανείς πλέον.

Στις συνθήκες που διαμορφώνονται , «Fucked Up Beyond All Recognition» που λέει και ο Krugman, τα χρηματοδοτικά κενά για την ελληνική οικονομία όλο και μεγαλώνουν. Το μόνο βέβαιο είναι πως έρχεται τέταρτο μνημόνιο. Η προσπάθεια της κυβέρνησης πλέον δεν έχει να κάνει με το να αποτρέψει το αναπόφευκτο αλλά να μεταθέσει όσο το δυνατόν τη σχετική συζήτηση. Ο στόχος λοιπόν είναι να κλείσει όπως όπως η συμφωνία με την τρόικα που θα βρίσκεται στην Αθήνα την ερχόμενη εβδομάδα, να καταβληθεί το υπόλοιπο της δόσης του 12 που είναι στα 2,5 δις , να κάνουμε Πάσχα και μετά… έχει ο Θεός.

Με βάση τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς και τις αντιδράσεις που ήδη υπάρχουν στο εσωτερικό των κομμάτων της συγκυβέρνησης, είναι βέβαιο πως τέταρτο μνημόνιο από την ελληνική βουλή με τα σημερινά δεδομένα δεν περνάει και η χώρα θα πρέπει να οδηγηθεί σε εκλογές.

Καθοριστικό παράγοντα πάντως θα αποτελέσουν οι εξελίξεις στην Κύπρο. Εικόνες «αργεντινοποίησης» από το νησί θα παίξουν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι αν οι εικόνες της «αργεντινοποίησης» θα έρχονται από μια Κύπρο που θα είναι στην ευρωζώνη ή από μια Κύπρο που θα έχει βγει από αυτή. Στην πρώτη περίπτωση το πολιτικό πλεονέκτημα θα το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στη δεύτερη, η πλάστιγγα θα γείρει από το φόβο στην επιλογή του τέταρτου μνημονίου.

ΥΓ: Η πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομου να μπλοκάρει ουσιαστικά την υλοποίηση της απόφασης του Eurogroup με προσφυγή στη δικαιοσύνη, δείχνει πως μάλλον βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο… Μακάριο.



«Ευρώπη ή χάος;», «Ευρώπη ή καταστροφή;», «Ευρώπη ή χρεοκοπία;». Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν τρία χρόνια τώρα...

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο επαναφέρουν μάλιστα τους εκβιασμούς, παριστάνοντας ότι τα γεγονότα στην Κύπρο τους... δικαιώνουν! Εντούτοις, όσο και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, όσο και να εμφανίσεις το μαύρο άσπρο, ισχύει εκείνο ακριβώς που έλεγε ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ: «Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα...».

Τα γεγονότα, λοιπόν, σε ό,τι αφορά στη λατρεμένη από τους θιασώτες της «Ευρώπη», συγκροτούν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το «χάος» των δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων ανέργων και των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων φτωχών. Αυτό είναι το «χάος» που απλώνεται στην «ΕΕ των λαών» από τον Ατλαντικό και τη Μάγχη μέχρι τη Μεσόγειο και τις βόρειες θάλασσες.

Η Ευρώπη του χάους, της καταστροφής, της χρεοκοπίας και της κοινωνικής φρίκης,
το «χάος της Ευρώπης» τους - το οποίο έχουν τόσο θράσος ώστε να συνεχίζουν να μας το εμφανίζουν ως «εθνικά επιβεβλημένη και σωτήρια επιλογή» - έχει μνημόνια (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία), έχει μισο(;)μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία), έχει «δάκρυα και αίμα» (Βρετανία) έχει απηνή λιτότητα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία), εσχάτως έχει και ληστρικού τύπου καταστροφές χωρών, απροσχημάτιστα γκανγκστερική επιδρομή εναντίον λαών, όπως του κυπριακού.

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Ελλάδα, μέσα σε αυτή την «Ευρώπη» είναι, που στο βάθρο των πρωταθλητών του ευρωενωσιακού «χάους» της αντιστοιχεί το χάλκινο μετάλλιο:
Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, μετά από τρία χρόνια αδιάκοπης «σωτηρίας», η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Μόνο δύο χώρες την ξεπερνούν σε φτώχεια: Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, όπου ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 150 ευρώ.
Σίγουρα, κάτι θα κάνουν οι «σωτήρες» Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ώστε μετά την πρωτιά στην ανεργία να διεκδικήσουμε κι αυτή την πρωτιά, την πρωτιά στη φτώχεια.
Αλλωστε, τόσο στο δεύτερο, όσο και στο τρίτο μνημόνιο, περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία διαμόρφωσης του βασικού μισθού και στην Ελλάδα κάπου εκεί γύρω, στα 200 - 300 ευρώ...

Από τη στιγμή, όμως, που οι «σωτήρες» βάλθηκαν με αφορμή την Κύπρο να επαναφέρουν τα περί «Ευρώπης ή χάους», διανθισμένα με τα απίστευτης λεβεντιάς κηρύγματα του τύπου «κάτσε Βασίλη ήσυχα να γίνεις νοικοκύρης», ας προσθέσουμε δίπλα στο δικό τους και μερικά ακόμα διλήμματα:
  • Δίλημμα 1ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 2ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 3ο: Ναι ή όχι στο «χάος» της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 4ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 5ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των μισθών και των συντάξεων πείνας από τώρα μέχρι το... 2042 (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 6ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αμέτρητων αστέγων (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 7ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των καθ' εκάστη μνημονίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 8ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των «λουκέτων», από μαγαζιά μέχρι καλοριφέρ λόγω έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης (στην Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 9ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των εκατομμυρίων ανέργων, των «εκ περιτροπής απασχολήσιμων», των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες (από την Ελλάδα της ΕΕ);
  • Δίλημμα 10ο: Ναι ή όχι στο «χάος» του κεφαλαιοκρατικού ευρωαττίλα που σαρώνει την Κύπρο (με την ψήφο και της Ελλάδας της ΕΕ);
Με δυο λόγια το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν είναι πλαστό και οι εκβιασμοί τους είναι σαθροί και γελοίοι, δεδομένου ότι αυτό με το οποίο μας απειλούν δεν είναι τίποτα λιγότερο, τελικά, από αυτό ακριβώς που ζούμε!
Στην πραγματικότητα, επομένως, αυτό που κρύβεται πίσω από το πλαστό δίλημμα που σερβίρουν οι δήθεν εξορκιστές του «χάους» παρέα με τα εξαπτέρυγά τους είναι ο εξής γκανγκστερικός εκβιασμός προς το λαό:
Διάλεξε, του λένε, ή θα αποδεχτείς μια ζωή που ισοδυναμεί με «φρίκη και τρόμο δίχως τέλος» ή αν αντισταθείς, αν δεν προσκυνήσεις, αν αντιδράσεις, τότε θα έχεις ένα «φρικτό και τρομακτικό τέλος»!

Ομως, αυτό δεν είναι ένα δίλημμα «ζωής ή θανάτου», αλλά ένα δίλημμα μεταξύ... «θανάτου ή θανάτου»! Είναι ένα δίλημμα στο οποίο η μόνη «ελευθερία επιλογής» που σου αφήνουν δεν είναι παρά να... διαλέξεις τη μέθοδο της θανάτωσής σου, τη μέθοδο της εξόντωσής σου, τη μέθοδο του αφανισμού σου!

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο ελληνικός λαός έρχεται αντιμέτωπος με τους σταυροφόρους «σωτήρες» του και με τους αρχαγγέλους του «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Δεν βρίσκεται για πρώτη φορά ενώπιος ενωπίω με την τρομοκρατική ρομφαία του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων, των πλαισιωμένων κάθε φορά από τις «Ιερές Συμμαχίες» των «εταίρων» και των «φίλων».

Ωστόσο, διαθέτει, πλέον, όχι μόνο βαθιά ιστορική, αλλά και σύγχρονη βιωματική εμπειρία:
Οσες φορές ο λαός δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους τρομοκράτες και στους εκβιαστές, όσες φορές υποτάχθηκε ή «διαπραγματεύτηκε» μαζί τους, τότε εκείνο που ακολούθησε ήταν το «χάος» της απόλυτης λαϊκής χρεοκοπίας και της ανείπωτης κοινωνικής συμφοράς.


Η Ελλάδα υποφέρει, η Κύπρος στενάζει, η Πορτογαλία ζορίζεται, Ισπανία είναι έτοιμη για «μέτρα» και η Ιταλία βολοδέρνει ανάμεσα σε γρύλλους και γερόντια. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός Νότος (και ίσως σύντομα και η Γαλλία μαζί του) μοιάζει να έχει πληγεί από μια επιδημία οικονομικής δυσπραγίας. Η ύφεση αυτή, μπορεί για την κάθε χώρα χωριστά να οφείλεται σε άλλο αίτιο και να παρουσιάζει άλλα κλινικά συμπτώματα, αλλά η εικόνα ενός ασθενούς και οικονομικά ασθμαίνοντος Νότου είναι ενιαία και πολύ καθαρή.

Καθώς ο καιρός περνά δραστικές οικονομικές απαντήσεις δεν έχουν εμφανιστεί στο τραπέζι. Αποσπασματικά μέτρα και κατά περίπτωση θεραπείες (πολλές τοξικές όπως στην χώρα μας), δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν σοβαρές απαντήσεις στο θεμελιώδες οικονομικό πρόβλημα της ευρωζώνης, που όσο περνά ο καιρός αποδεικνύεται πως είναι δομικό και αφορά τόσο τον τρόπο σύστασης και λειτουργίας της, όσο και την έλλειψη κεντρικών θεσμών ελέγχου της νομισματικής πολιτικής της. Η ένταξη τόσο διαφορετικών οικονομιών (από κάθε άποψη) σε ένα σκληρό νομισματικό περιβάλλον, με συνθήκες ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων και αγαθών και χωρίς θεσμικές πρόνοιες για κεντρικό νομισματικό έλεγχο και διορθώσεις, οδήγησαν άλλες χώρες (τον Βορρά) να επωφελούνται και άλλες χώρες (τον Νότο) να βιώνουν βαθιά οικονομική δυσπραγία.

Στον βαθμό που είναι φανερό πια, πως δεν υπάρχουν οικονομικά μέτρα που να μπορούν να αναχαιτίσουν αυτόν τον οικονομικό κατήφορο (την ύφεση δηλαδή, στην οποία αρχίζουν να εισέρχονται και ισχυρές μέχρι πρότινος οικονομίες του Βορρά), όλοι σχεδόν οι σοβαροί οικονομικοί και πολιτικοί αναλυτές εκφράζουν την άποψη πως η λύση του προβλήματος θα είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Στην χώρα μας, αυτό έχουμε αρχίσει να το ακούμε από πολύ καιρό και μοιάζει η κοινωνία να το ενστερνίζεται. Κατά βάθος όμως, λίγοι αντιλαμβάνονται ακριβώς για τι πράγμα μιλάμε όταν λέμε για ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ του οικονομικού προβλήματος του Νότου της Ευρωζώνης. Η πολιτική λύση, έχει όνομα: το όνομά της είναι ΔΙΑΛΥΣΗ της Ευρωζώνης ή ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΟΜΟΣΠΟΔΟΠΟΙΗΣΗ;) της Ευρωζώνης. Δυοίν θάτερον.

Η κοινή πορεία με το «σκληρό» ευρώ, από την μια των «μαλακών» οικονομιών του Νότου που έχουν ανάγκη από νομισματική «ευελιξία» για να προοδεύσουν οικονομικά και από την άλλη των «βιομηχανικών – σκληρών» οικονομιών του Βορρά που «ανθούν» οικονομικά μέσα στο σκληρό και ανελαστικό νόμισμα, δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί χωρίς τις απαραίτητες «διορθώσεις». Και αυτές οι διορθώσεις δεν είναι άλλες από μεταβίβαση πόρων από τις επωφελούμενες οικονομίες προς εκείνες που ασφυκτιούν λόγω ακριβώς αυτής της «σκληρής» νομισματικής ένωσης. Η εξισορρόπηση δηλαδή των ανισοτήτων, όπως ακριβώς θα συνέβαινε εντός μιας ομόσπονδης Δημοκρατίας (λ.χ. η Δ. Γερμανία ή οι ΗΠΑ). Δεν μπορώ να φανταστώ αλλιώς την μεταβίβαση κεφαλαίων από τους ισχυρούς προς τους πιο αδύνατους εντός της Ευρωζώνης, χωρίς κάποιου είδους κεντρικό οικονομικό έλεγχο. Χωρίς δηλαδή θεσμούς όπως μια «αληθινή» Κεντρική Τράπεζα, χωρίς κεντρικό οικονομικό διευθυντήριο και χωρίς συμφωνία των μετεχόντων εθνικών κρατών σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα οικονομικής διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών που θα ελέγχονταν συνεχώς ως προς την τήρησή του από τα ίδια τα εθνικά κράτη, μέσω αδιάβλητων ελεγκτικών διαδικασιών που θα μπορούσαν να έχουν ακόμη και την μορφή συνταγματικών προνοιών.

Όσοι συνέλληνες είναι «ευρωπαϊστές», θέλουν την χώρα εντός της ζώνης του ευρώ και πιστεύουν στην ευρωπαϊκή ιδέα, πρέπει να αναρωτηθούν αν είναι έτοιμοι και για μια τέτοια πορεία στο άμεσο μέλλον. Δυστυχώς ή ευτυχώς, αν δεχτούμε ότι η λύση της κρίσης θα είναι πολιτική, δεν έχουμε την πολυτέλεια να υπονοούμε κάτι διαφορετικό από αυτό. Στο μέλλον λοιπόν, όποιος ομνύει στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας εντός της ευρωζώνης, οφείλει να δεχτεί ότι είναι ανοικτός σε κάποιου βαθμού πολιτική ένωση των εθνικών κρατών που την απαρτίζουν. Όποιος το αποκλείει κάτι τέτοιο, απλώς είναι οπαδός του εθνικού νομίσματος και αρνείται να το παραδεχτεί.

Αν δούμε το πράγμα γενικότερα, επειδή ο χρόνος μέχρι τις γερμανικές εκλογές είναι πολύς και επικίνδυνος, έχω την άποψη πως η συμμαχία των χωρών του Νότου θα πρέπει να συμπηχθεί τάχιστα, όχι για να επιχειρήσει το (θνησιγενές κατά τη γνώμη μου) άλμα προς την δημιουργία του «ευρώ του νότου» αλλά για να ασκήσει πιέσεις προς τους «πλούσιους» του Βορρά (λέγε με Γερμανία) προς την κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. Με εναλλακτική λύση, την συναινετική διάλυση της Ευρωζώνης και την επιστροφή όλων των κρατών συντονισμένα σε εθνικό νόμισμα. Έτσι, οι βόρειοι θα έλθουν γρηγορότερα προ των ευθυνών τους και η πολιτική λύση θα επισπευστεί, επ’ ωφελεία των χωρών του νότου που κάθε μέρα που περνά βυθίζονται περισσότερο στην ύφεση και την οικονομική δυσπραγία.

Φρονώ, πως είναι συμφέρον για την Ελλάδα και την Κύπρο να συμμετέχουν σε μια τέτοιου είδους Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μονάχα για λόγους οικονομικούς αλλά κυρίως, για λόγους εθνικούς, γεωπολιτικούς και ιστορικής συνέχειας. Σε έναν καινούριο, σκληρό και ανελέητο κόσμο που διακρίνω να μορφοποιείται, η πορεία μικρών, αδύναμων και ασύντακτων κρατών πιστεύω πως θα ενέχει άπειρους οικονομικούς, εθνικούς και ιστορικούς κινδύνους. Στην δική μας δε γειτονιά, μπορεί να αποδειχτεί και μοιραία. Δεν θα κουραστώ ποτέ να το γράφω: στην δεδομένη στιγμή, η θέση της χώρας είναι με τους ευρωπαίους εταίρους και όσο γίνεται πιο μακριά από «ξανθά γένη», Κινέζους, Ινδούς, Βραζιλιάνους, Βενεζοελάνους και άλλα εξωτικά πτηνά.


Έντονες αντιδράσεις της Ιρακινής κυβέρνησης για την συνεχιζόμενη βοήθεια τους Ισλαμιστές της Συρίας: “Την ώρα που αφήνετε την Τουρκία και τις χώρες το Κόλπου να αποσταθεροποιούν την Συρία, βάζετε βόμβα στο Ιράκ!”
Επιτακτικη πλέον είναι η ανάγκη για ειρηνική λύση στην Συρία, καθώς εάν επικρατήσουν οι ισλαμιστές εισβολείς, ολόκληρη η περιοχή θα μετατραπεί σε κόλαση.

Εντύπωση προκαλεί ότι ακόμα και η Washington Post ομολογεί σε άρθρο της ότι οι Σουνίτικες φυλές του Ιράκ συντάσσονται με τους Ισλαμιστές και αρχίζουν τα χτυπήματα σε Ιρακινό έδαφος. Εάν επικρατήσουν στην Συρία, ολόκληρη η περιοχή θα αποσταθεροποιηθεί.

Αυτό έρχεται να συμπληρώσει τις πρόσφατες αποκαλύψεις των ΝΥΤ που εξέθεταν Τουρκία και Κατάρ, περιγράφοντας το πως αυτές οι δύο χώρες εξοπλίζουν ακραίες ισλαμιστικές ομάδες στην Συρία οι οποίες με την σειρά τους προβαίνουν σε θηριωδίες κατά του άμαχου πληθυσμού με πρόσχημα “την αντίθεση τους στο καθεστώς Άσαντ”.

Αυτή την στιγμή υπάρχουν σκέψεις στην Ιρακινή κυβέρνηση ακόμα και για ενεργό εμπλοκή – ενίσχυση του Άσαντ τουλάχιστον όσον αφορά τα Βόρεια σύνορα της χώρας. Οι Κούρδοι του Βορείου Ιράκ ήδη αποτρέπουν τις επιχειρήσεις των ισλαμιστών με δικές τους δυνάμεις.