Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Ιουλ 2013

Τα γεγονότα αναδεικνύουν περίεργες προθέσεις των κυβερνώντων. Από την μία προχειρότητα λήψης αποφάσεων και από την άλλη η τυφλή υπακοή στην «λάθος συνταγή» σηματοδοτούν νέα ύφεση και την ανάγκη λήψης νέων μέτρων, τα οποία θα οδηγήσουν σε νέο σπιράλ ύφεσης.

Η εικόνα ξεκαθαρίζει εάν λάβουμε υπ’ όψιν το ενδιαφέρον των Αμερικανών (βλέπε συνάντηση Σαμαρά με Ομπάμα) για την ανάληψη της διαχείρισης του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ.) και του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ).

Με πρόσχημα την καθυστέρηση των αποκρατικοποιήσεων απαιτούν η πώληση τραπεζών και της Εθνικής Περιουσίας να περάσει στα χέρια των δανειστών.

Ενδεικτική των προθέσεων είναι η προβλεπόμενη τιμή πώλησης της Eurobank και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου αντί 600 εκ. ευρώ καθ’ ην στιγμή έχουν ενισχυθεί από το ΤΧΣ με 4,5 δις η πρώτη και 5,5 δις το δεύτερο. Δηλαδή μεθοδεύεται η πώλησή τους στο 6% της αξίας τους.

Το υπόλοιπο 94% θα το επιβαρυνθούν οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι μάλιστα δεν γνωρίζουν που κατευθύνθηκαν τα 10 δις ευρώ που δόθηκαν στις δύο Τράπεζες.

Τα παραπάνω από μία «Ελληνική Κυβέρνηση», η οποία μέσω μιας μεθοδευμένης προχειρότητας και με επικοινωνιακή πολιτική τύπου «Χότζα» οδηγεί την χώρα στα χέρια των δανειστών.

Ι. Δέμος


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Ούτε  στην Κρήτη δεν μπορεί πια να σταθεί ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ούτε στο πιο ακραίο προπύργιο του ΠΑΣΟΚ, όπως αποδείχθηκε από την περιοδεία του στο νησί. Με θύελλα διαμαρτυριών, φραστικών επιθέσεων και εκτοξευθέντων μικροαντικειμένων πάσης φύσεως τον υποδέχτηκαν οι Κρητικοί, προκαλώντας ματαιώσεις συναντήσεών του και οχύρωσή του στο ξενοδοχείο στο Ηράκλειο, προκειμένου να αποφύγει τον εξευτελισμό της φάπας, ενώ χρειάστηκε ειδικό σχέδιο με …πρόβες(!) της αστυνομίας για να τον χώσουν στο ξενοδοχείο πριν τον προλάβει ο κόσμος. Όχι φυσικά ότι συγκινεί τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ το μίσος του λαού, ακόμη και των ψηφοφόρων του …ΠΑΣΟΚ(!) εναντίον του προσώπου του.
Ο Βενιζέλος ξανάγινε υπουργός. Αυτό είναι το θεμελιώδες και όλα τα υπόλοιπα είναι ασήμαντες λεπτομέρειες γι’ αυτόν. Δεν βλέπετε τι αγώνα κάνει ο άλλος φωστήρας του ΠΑΣΟΚ, ο επί τριακονταετία υπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος, προκειμένου να προσληφθεί στην κυβέρνηση Σαμαρά; Ξέρασε όλη η Ελλάδα πάνω του ακούγοντας τα όσα είπε προκειμένου να συγκινήσει τον ακροδεξιό ένοικο του Μαξίμου που ξέρει ότι θα πέσει θύμα έξωσης μόλις γίνουν εκλογές και γι’ αυτό προσπαθεί να τις αποφύγει με κάθε τρόπο. Αυτογελοιοποιήθηκε για χιλιοστή φορά ο Πάγκαλος, αλλά ακόμη τίποτα. Και τι δεν είπε! «Κομμουνιστικό όργανο ήταν η ΕΡΤ. Κομμούνιζε από το πρωί ως το βράδυ. Μέχρι αηδίας», δήλωσε εμβριθώς στον ραδιοσταθμό Βήμα FM! Όλη η Ελλάδα θεωρούσε την ΕΡΤ του Σαμαρά εμετική σαν την ΥΕΝΕΔ επί χούντας και ο Πάγκαλος τη θεωρούσε …«κομμουνιστικό όργανο»! Φανταστείτε με τι φασιστικά αποβράσματα έχουμε μπλέξει! Έκανε κι άλλες φιλότιμες προσπάθειες ο Πάγκαλος για να πετύχει την πρόσληψή του ως υπουργού γιατί τα τεστ που πρέπει να περάσει κάποιος για να καθήσει σε υπουργικό θώκο είναι πολύ δύσκολα σε ό,τι αφορά στο πολιτικό θράσος. Κολώνει όμως ο Πάγκαλος ποτέ στο θέμα του ξετσίπωτου κυνισμού; Ουδέποτε.
«Υποστηρικτές όλων των τραμπούκων και όλων των κακοποιών(!)» είναι αυτοί στον ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ο Πάγκαλος. «Έχουν μαζέψει όλα τα κατακάθια της κοινωνίας» πρόσθεσε και προχώρησε στην πρόβλεψη ότι «το καλοκαίρι θα κάνουν τραμπουκισμούς, αλητείες, αταξίες», αποδεικνύοντας έτσι ότι θέλει να φάει τη θέση του Δένδια στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Για να συγκινήσει τον «άκαρδο» Σαμαρά, ο Πάγκαλος δεν δίστασε να εμφανίσει τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ως …αναρχοκομμουνιστές(!) που «δεν θέλουν να κυβερνήσουν κοινοβουλευτικά τη χώρα, αλλά να συντηρήσουν μέσα από το χάος που θα δημιουργήσουν την επαναστατική τους προοπτική»!!! Είδατε τι θαύματα κάνει η προτέρα μαρξιστική παιδεία του Πάγκαλου, του Γεωργαλά (του προπαγανδιστή της χούντας των συνταγματαρχών) και των ομοίων τους; Πάντως, εικόνισμα πρέπει να του κάνει του Πάγκαλου ο Τσίπρας! Δυο-τρεις τέτοιες συνεντεύξεις να δώσει ακόμα ο Πάγκαλος και την αυτοδυναμία την έχει στην τσέπη ο Αλέξης! Όσο όμως παραμένουν ακόμη στην εξουσία ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να διαλύσουν τη χώρα και να την μετατρέψουν σε ένα απέραντο ανθρωποσφαγείο εργαζομένων. Μόνο αυτή την εβδομάδα αποφάσισαν να υποβαθμίσουν σε δασκάλους δημοτικού σχολείου 5.000 καθηγητές γυμνασίων και λυκείων. Να καταργήσουν 2.500 οργανικές θέσεις εκπαιδευτικών, καταργώντας 46 από τις 110 ειδικότητες που υπήρχαν στα δημόσια επαγγελματικά λύκεια και να απολύσουν 2.000 καθηγητές με το τέχνασμα της διαθεσιμότητας. Στόχος να κατευθυνθούν δεκάδες χιλιάδες μαθητές σε ιδιωτικά ΙΕΚ για να τους γδάρουν οικονομικά οι ιδιοκτήτες!
Προωθούν επίσης ακάθεκτοι την κατεδάφιση του δημόσιου συστήματος υγείας, με κύριο όπλο το τέρας του ΕΟΠΠΥ που δημιούργησαν ακριβώς γι’ αυτόν το σκοπό. Όπως ανέφερε ο πρόεδρος του ΕΟΠΠΥ στη Βουλή, ο οργανισμός αυτός δημιουργεί νέα χρέη με τον ιλιγγιώδη ρυθμό των σχεδόν … 4 εκατομμυρίων ευρώ την ημέρα! Καθώς οι απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων οδηγούν στην κατάρρευση των εσόδων του, η κυβέρνηση ετοιμάζεται όχι να αλλάξει τη μνημονιακή πολιτική, αλλά να επιβάλει …νέους φόρους για την υγεία! Την ίδια ώρα ετοιμάζεται να κλείσει ως τα τέλη αυτού του μήνα και 13 νοσοκομεία, ενώ θα κλείσει δεκάδες νοσοκομεία και κέντρα υγείας στις αρχές του 2014! Τίποτα δεν θα αφήσει όρθιο για την κυβέρνηση που θα την διαδεχθεί. Το μόνο που ενδιαφέρει αυτούς τους πολιτικούς απατεώνες που μας κυβερνούν είναι πως θα γλιτώσουν το τομάρι τους και δεν θα μπορέσει να τους βάλει φυλακή η επόμενη κυβέρνηση για τα οικονομικά εγκλήματα που ενδεχομένως θα έχουν διαπράξει. Έτσι η κυβέρνηση έφερε στο πολυνομοσχέδιο διάταξη με την οποία απαλλάσσει κάθε ποινικής και αστικής ευθύνης τα μέλη της διοίκησης του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), την οποία διοίκηση θέλουν να «κρεμάσουν» οι τραπεζίτες για προκλητική, όπως ισχυρίζονται, προτίμηση να εκχωρηθεί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο σε συγκεκριμένη ιδιωτική τράπεζα.
Από τις αστικές και ποινικές ευθύνες έχει απαλλαγεί η διοίκηση και του ΤΑΙΠΕΔ, του ταμείου εκποίησης δηλαδή της δημόσιας περιουσίας έναντι πινακίου φακής. Την εποχή αυτή είναι βέβαιο ότι θα πλουτίσουν κάποιοι, όπως ακριβώς έγινε με τους μαυραγορίτες κατά τη διάρκεια της παλιάς γερμανικής κατοχής, της ναζιστικής. Έτσι και τώρα η νέα γερμανική κατοχή θα αναδείξει τους νέους μαυραγορίτες, το ίδιο αδίστακτους όπως οι παλιοί και προερχόμενους πάλι από τη δοσίλογη Δεξιά. Θα τους αφήσουμε πάλι να πλουτίσουν στην υγεία των κορόιδων; Αν ναι, είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Το φωτομοντάζ είναι από το Γρέκι


Σύνθημα στα χέρια Σέρβου διαδηλωτή: «Όχι στην ένταξη στην ΕΕ»
Πρόλογος ιστολογίου

Η συνέντευξη που ακολουθεί παραχωρήθηκε από τον Σέρβο πρώην υπουργό Εξωτερικών, Živadin Jovanović, στο πρακτορείο Independent Balkan News Agency (IBNA).
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις (δεν) είναι εντελώς συμπτωματική...

Του Miloš Mitrović στο Βελιγράδι 
Independent Balkan News Agency
14 Ιουλίου 2013 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

«Μετά την ανακοίνωση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Σερβία, οι δηλώσεις των εκπροσώπων της ΕΕ στο θέμα αυτό ήταν κυρίως γενικόλογες. Είπαν μεν ότι οι συνομιλίες θα ξεκινήσουν το αργότερο τον Ιανουάριο του 2014, αλλά δεν κατέστη σαφές τι ακριβώς θα συζητήσει το Συμβούλιο της ΕΕ τον Δεκέμβριο. Ωστόσο, θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο ότι το κυρίως θέμα θα είναι η πλήρης και συνεχής εφαρμογή της συμφωνίας των Βρυξελλών για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Θεωρούμε ότι αυτό είναι δεδομένο, ιδίως αν ληφθεί υπ’ όψιν το γεγονός ότι η εφαρμογή της συμφωνίας των Βρυξελλών ήταν το βασικό αίτημα του Γερμανικού Κοινοβουλίου εξ αρχής».

Αυτό υπογράμμισε ο Živadin Jovanović, πρώην υπουργός Εξωτερικών πριν τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας (1998 - 2000), σε συνέντευξή του στο Independent Balkan News Agency (IBNA).Ο κ. Jovanović είναι πρόεδρος του Φόρουμ του Βελιγραδίου του Κινήματος των Αδεσμεύτων από το 2005.

IBNA: Αξιωματούχοι της σερβικής κυβέρνησης ισχυρίζονται ότι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω προϋποθέσεις για την έναρξη των συνομιλιών. Είναι όντως έτσι; 

Živadin Jovanović: Οι δηλώσεις αυτές έχουν ως στόχο-αποδέκτη την σερβική κοινή γνώμη. Σκοπός των αξιωματούχων της κυβέρνησης είναι να στείλουν το εξής μήνυμα στον σερβικό λαό: «Η πολιτική μας όσον αφορά στην ΕΕ υπήρξε μέχρι στιγμής επαρκής και γόνιμη».

Παρ' όλα αυτά, πιστεύω ότι η κατάσταση δεν είναι καθόλου απλή, όπως επιχειρεί να την παρουσιάσει η κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν λόγοι να είμαστε ικανοποιημένοι με την απόφαση της ΕΕ, πόσο μάλλον να πανηγυρίζουμε. Η Σερβία πρόκειται να αντιμετωπίσει νέες δύσκολες απαιτήσεις. Η σερβική κυβέρνηση αποδέχθηκε την πολιτική της ΕΕ, η οποία είχε συνδέσει τις ενταξιακές συνομιλίες με τη Σερβία με το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, πράγμα που κατά την άποψή μου ήταν σοβαρό σφάλμα. Μια τέτοια προσέγγιση είναι άνευ προηγουμένου στην ιστορία της διαδικασίας της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και στην παρούσα φάση μπορούμε να δούμε – αν κρίνουμε από την απόφαση της Γερμανικής Βουλής (Bundestag) – ότι ακόμη και το νέο κεφάλαιο των διαπραγματεύσεων για τις σχέσεις μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα θα το εισηγηθούν οι Γερμανοί.

IBNA: Πιστεύετε ότι η ΕΕ θα συμφωνήσει με τη γερμανική θέση;

Živadin Jovanović: Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι η ΕΕ θα υιοθετήσει τη γερμανική θέση. Αυτή είναι η συνήθης πρακτική των Βρυξελλών. Κάθε αμερόληπτος παρατηρητής θα συμφωνούσε ότι με αυτή την προσέγγισή της η ΕΕ ζητά από τη Σερβία να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Η διακήρυξη των Γερμανών βουλευτών της Bundestag σημαίνει ότι η ΕΕ θα απαιτήσει από τη Σερβία να αποδεχθεί την είσοδο του Κοσσυφοπεδίου σε διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών, να υπογράψει μια «συμφωνία που θα αφορά σε σχέσεις καλής γειτονίας και στην κατάσταση των εθνικών μειονοτήτων», να συνάψει διπλωματικές σχέσεις κλπ. Νομίζω, μάλιστα, ότι ορισμένα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, και όχι μόνο η Γερμανία, αργά ή γρήγορα θα θέσουν τις δικές τους προϋποθέσεις για τη Σερβία. Και ασφαλώς δεν θα υποστηρίξουν την πρόοδο της Σερβίας στα πλαίσια της υπόθεσης της ΕΕ αν η Σερβία δεν πληροί αυτές τις προϋποθέσεις.

IBNA: Θεωρείτε τη συμφωνία των Βρυξελλών ως υπαγορευμένη άνωθεν. Πιστεύετε ότι η Σερβία είχε κάποια διαφορετική επιλογή;

Živadin Jovanović: Μια εναλλακτική λύση θα ήταν να ακολουθούσε η Σερβία το παράδειγμα της Ισλανδίας όσον αφορά στη στάση της προς την ΕΕ. Η προσέγγιση αυτή θα συνεπάγονταν:

1) το «πάγωμα» της όλης διαδικασίας των ατελείωτων μονομερών παραχωρήσεων προς την ΕΕ, τις ΗΠΑ και την Πρίστινα, 

2) την ενίσχυση των οικονομικών και άλλων δεσμών με τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία και όλες τις χώρες που υποστηρίζουν την διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Σερβίας, και 

3) την ενεργοποίηση των αποκλειστικά δικών μας οικονομικών, φυσικών, ανθρώπινων και γεωστρατηγικών δυνατοτήτων, οι οποίες δεν είναι καθόλου αμελητέες.

Οι Σέρβοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, κατά τη γνώμη μου, διέπραξαν το σοβαρό σφάλμα να διαπραγματευτούν τα νόμιμα δικαιώματα της Σερβίας στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια μόνο και μόνο προκειμένου να οριστεί η ημερομηνία για τις ενταξιακές συνομιλίες! Θα δούμε τελικά ποιο θα είναι το τίμημα της ένταξης της Σερβίας στην ΕΕ. Για παράδειγμα, ο σερβικός λαός δεν γνωρίζει ότι η Γερμανία, η Αυστρία, αλλά ακόμη και η Ουγγαρία, θα είναι σε θέση να ζητήσουν αποζημιώσεις για τους λεγόμενους «Volksdeutsche» (Γερμανούς που εκδιώχθηκαν από τη Σερβία στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως συνεργάτες των φασιστικών δυνάμεων κατοχής).

IBNA: Ποιες θα ήταν οι πιθανές συνέπειες για τη σημερινή κυβέρνηση της Σερβίας αν είχε αρνηθεί τις απαιτήσεις της ΕΕ σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο;

Živadin Jovanović : Νομίζω ότι η κυβέρνηση αυτή προχώρησε πάρα πολύ, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Γιατί βιάστηκε να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις και μάλιστα στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο; 

Όταν οι ανώτατοι αξιωματούχοι ενός κράτους προβαίνουν σε μια λανθασμένη απόφαση, κανείς δυστυχώς δεν μπορεί να επανορθώσει αργότερα. 

Η εναλλακτική λύση ήταν να υιοθετηθεί μια εποικοδομητική πολιτική προς την ΕΕ, αλλά χωρίς βιασύνη και χωρίς να της εκχωρηθούν ζωτικής και διαχρονικής σημασίας κρατικά και εθνικά συμφέροντα. Μια τέτοια προσέγγιση προϋποθέτει τη διαφάνεια για την ένταξη, αλλά σε καμία περίπτωση υπαγορεύσεις και εκβιασμούς. Με μια εντατικοποίηση των οικονομικών και άλλων σχέσεων με τις χώρες BRICS, καθώς και με κάποιες αραβικές και λατινοαμερικανικές χώρες, η Σερβία θα μπορούσε να ενισχύσει τη θέση της έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αποδοχή της συμφωνίας των Βρυξελλών, υπό τους όρους που επιβάλλονται από την ΕΕ, θα μείνει στην ιστορία ως ιστορικό βήμα, αλλά, δυστυχώς, ως ιστορικό λάθος βήμα.

IBNA: Διακρίνετε κάποιες ομοιότητες μεταξύ της σημερινής τακτικής «του καρότου και του μαστίγιου» που ακολουθεί η ΕΕ ως προς τη Σερβία και της τακτικής των Δυτικών έναντι στη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90;

Živadin Jovanović : Υπάρχουν πολλές ομοιότητες. Γενικά, η ΕΕ εφαρμόζει μια ρατσιστική πολιτική απέναντι στη Σερβία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 η τακτική του μαστίγιου ισοδυναμούσε με την απομόνωση, τις κυρώσεις, και τόλμησαν ακόμη να προβούν και σε απροκάλυπτη στρατιωτική επίθεση σε συμμαχία με την αλβανική τρομοκρατική οργάνωση UCK.

Σήμερα, οι συνθήκες είναι διαφορετικές, με την έννοια ότι δεν υπάρχουν κυρώσεις, απομόνωση και απειλές για στρατιωτική επίθεση. Ούτε η ΕΕ, ούτε το ΝΑΤΟ έχει το μονοπώλιο στις ευρωπαϊκές και γενικά τις διεθνείς σχέσεις, είτε αυτές είναι οικονομικές, είτε πολιτικές είτε στρατηγικές. Η Σερβία είναι μέλος των πιο σημαντικών διεθνών οργανισμών και έχει πολλούς φίλους. Τα συμφέροντα και τα δικαιώματά της στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια είναι κατοχυρωμένα μέσω του ψηφίσματος αρ. 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Επομένως, η Σερβία έχει περισσότερες ευκαιρίες να απαιτήσει και να κατορθώσει έναν έντιμο συμβιβασμό.

Ωστόσο, κατά κάποιο τρόπο, η Σερβία είναι συγχρόνως πιο εκτεθειμένη και πιο εξαρτημένη από αποφάσεις που της υπαγορεύονται έξωθεν. Δεν είμαι σίγουρος εάν η συμφωνία των Βρυξελλών θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων ή εάν θα δημιουργήσει τις βάσεις για νέες συγκρούσεις στο μέλλον.

IBNA: Πώς θα επηρεάσει την Σερβία η ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ;

Živadin Jovanović : Η Κροατία είναι όμορος χώρα και οφείλουμε να οικοδομήσουμε καλές σχέσεις μαζί της. Η βασική αρχή αυτής της συνεργασίας θα πρέπει να είναι η αμοιβαιότητα. 

Παρ' όλα αυτά, μέχρι στιγμής η Σερβία έχει επιτρέψει στην Κροατία να δρα προς όφελός της, προβαίνοντας σε μονομερείς παραχωρήσεις. 

Κροατικές εταιρείες έχουν αγοράσει τα δύο μεγαλύτερα εργοστάσια της Σερβίας και έχουν πρόσβαση στους υψηλότερης ποιότητας γεωργικούς πόρους μας. Ο Κροάτης επιχειρηματίας Ivica Todoric ελέγχει περισσότερο από το 1/3 της αγοράς των αλυσίδων καταστημάτων στη Σερβία. 

Από την άλλη πλευρά, οι σερβικές εταιρείες δεν έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν στην Κροατία. Οι Σέρβοι που ζουν στην Κροατία υφίστανται διακρίσεις. Οι φραγμοί που στήθηκαν για τον επαναπατρισμό των Σέρβων προσφύγων κατά την δεκαετία του ’90 υπάρχουν ακόμα. Η συνοριακή γραμμή μεταξύ της Σερβίας και της Κροατίας δεν έχει ακόμα καθοριστεί, διότι η Κροατία προβάλλει αξιώσεις που είναι αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο.

Όλα αυτά σίγουρα δεν γίνονται βάσει του διεθνούς δικαίου και των προτύπων που προβάλλει η ίδια η ΕΕ.



Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως απόδειξη, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι ...




Του Χρήστου Γιανναρά

Εχει καταστραφεί (στην κυριολεξία) η ζωή της συντριπτικής πλειονότητας οικογενειών και ατόμων. Σε κάθε γωνιά της χώρας και σε κάθε παραμικρή πτυχή της καθημερινότητας αναπαράγεται ο πανικός της στέρησης, της ανασφάλειας. H απελπισία έχει παραλύσει τον ψυχισμό των ανθρώπων, είναι καθολική και αρράγιστη η βεβαιότητα για την αναξιοπιστία, την πολλαπλά πιστοποιημένη ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί τη συμφορά που το ίδιο προκάλεσε.

Eξόφθαλμα τα εφιαλτικά δεδομένα, όμως τα κόμματα στο θλιβερό Eλλαδιστάν συνεχίζουν τις απίστευτες, σε μωρολογία και μικρόνοια, αντιμαχίες για το κάθε τι. Ωσάν να μην βλέπουν, να μην ακουν, να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους. Σε ένα μόνο θέμα συμπίπτουν και συμφωνούν, δίνουν κοινό αγώνα όλα τα κόμματα, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, με φανατισμό και πείσμα: Nα μην απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι.

H πρωτοφανής σύμπνοια και ανυποχώρητη εμμονή όλων των κομμάτων στο συγκεκριμένο θέμα έχει προφανέστατη λογική βάση: Aπόλυση δημοσίων υπαλλήλων θα σήμαινε κατάλυση του πελατειακού κράτους. Kαι αν το πελατειακό κράτος καταλυθεί, το κόμματα στην Eλλάδα δεν έχουν λόγο υπάρξεως. Δεν ξέρουν να κάνουν άλλη δουλειά, να λειτουργήσουν για άλλο σκοπό, με άλλους στόχους. Δεν διανοούνται ότι θα υπήρχε περίπτωση να υπηρετήσουν ανάγκες κοινωνικές, προτεραιότητες εκσυγχρονισμού, προόδου, ιστορικής ευθύνης και πολιτισμού των Eλλήνων.

Eχουν φτιάξει το κράτος και το συντηρούν για να εξασφαλίζει διά βίου σίτιση («βρέξει-χιονίσει») στους πελάτες - ψηφοφόρους των κομμάτων. Γι’ αυτό και «εργαζόμενοι» είναι μόνο η κομματική πελατεία και έχει απεριόριστα δικαιώματα – ο γιατρός που χειρουργεί ανοιχτές καρδιές και ανοιχτά κρανία, με δεκάωρη ορθοστασία, δεν λογαριάζεται «εργαζόμενος» ούτε ο βιοπαλαιστής, που η πελατεία των κομμάτων τού καίει κάθε τρεις και λίγο το μαγαζί. Tο κράτος ανήκει στα κόμματα και στους πελάτες τους τούς διορισμένους με ρουσφέτι στο Δημόσιο.

Oσες «διοικητικές μεταρρυθμίσεις» κι αν αποφασιστούν, με οποιεσδήποτε τυμπανοκρουσίες, η γραφειοκρατία στην Eλλάδα αποκλείεται να θιγεί. Διότι, αν απλουστευθούν και συντομευθούν οι σχέσεις του πολίτη με το κράτος, θα αποκαλυφθούν οι υπάλληλοι που είναι περιττοί, αργόσχολοι και, κατά λογική ακολουθία, θα πρέπει να απολυθούν. Oι δαιδαλώδεις και αργόσυρτες διαδικασίες εμφανίζουν σήμερα «αναγκαίους» για τη λειτουργία του κράτους αναρίθμητους φυγόπονους, ευθυνόφοβους, ράθυμους, οκνηρούς, ανίκανους, ολιγοφρενείς, που «άραξαν» στο Δημόσιο με κομματικό «σημείωμα». Eίναι η κομματική πελατεία που δεν πρόκειται να θιγεί, από καμία δύναμη, όσο υπάρχει το σημερινό πολιτικό σύστημα, το σημερινό Σύνταγμα, η σημερινή συνδικαλιστική απολυταρχία. Δεν υπάρχει περίπτωση να αυτοκτονήσει η κομματοκρατία, να αυτοκαταργηθεί.

Tο έγκλημα του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας (με συγκεκριμένους, επώνυμους φυσικούς αυτουργούς) διόγκωσε τερατωδώς το πελατειακό κράτος, αλλά και αποκάλυψε τις πραγματικές του διαστάσεις: κοινωνικής λοιμικής. Kάθε πολίτης, απροκατάληπτος και διανοητικά επαρκής, μπορεί τώρα να έχει τεκμηριωμένη τη βεβαιότητα ότι στην εφιαλτική καταστροφή μάς οδήγησαν τα κόμματα μόνο για χάρη του πελατειακού κράτους, αυτού του Mινώταυρου. Eξ ορισμού αυτονομημένο από την κοινωνία, άδικο, αντίπαλο του πολίτη, το πελατειακό κράτος είναι ο θανάσιμος επίβουλος της ζωής, της αξιοπρέπειας, της ανθρωπιάς μας.

Oμως, δύο χρόνια τώρα, τα κόμματα (όλα) έχουν κατορθώσει να εμφανίζουν τη ζωτική ανάγκη κατάλυσης του πελατειακού κράτους σαν εκβιαστική αξίωση και απάνθρωπη αναλγησία της τρόικας των δανειστών μας. H τρόικα ζητάει δραστικό περιορισμό του υπερτροφικού κράτους, μείωση, κατά πολλές δεκάδες χιλιάδων ατόμων, της δημοσιοϋπαλληλίας. Aν ζητούσε να απολυθούν οι ρουσφετολογικά διορισμένοι, να λειτουργήσουν θεσμοί αξιοκρατικού ελέγχου, εξ υπαρχής σχεδιασμός της λειτουργίας υπουργείων και δημόσιων υπηρεσιών με επαναξιολόγηση της καταλληλότητας και επάρκειας του προσωπικού, θα σφετεριζόταν σαφώς ρόλο πολιτικής διακυβέρνησης της χώρας. Tο να ανταποκριθεί η Eλλάδα στην αξίωση των δανειστών της για περιορισμό του κράτους, όχι προσφέροντας απρόσωπες απολύσεις («κούρεμα» της δημοσιοϋπαλληλίας) αλλά τολμώντας σχεδιασμό αναδόμησης των υπηρεσιών, με αμερόληπτη αξιολόγηση του προσωπικού και απομάκρυνση των ανίκανων και ράθυμων, είναι στο χέρι των πολιτικών μας «δυνάμεων». Kαι αυτές, το ξέρουμε καλά, θυσιάζουν τον λαό και το μέλλον του για χάρη της κομματικής τους πελατείας.

Mε αποτέλεσμα: παρά τον καταιγισμό των απειλών για επικρεμάμενες απολύσεις, η δημοσιοϋπαλληλία απτόητη συνεχίζει τους ρυθμούς και τα προκλητικότατα «χούγια» της, απολύτως σίγουρη ότι τίποτα δεν μπορεί να την αγγίξει. Θρασύτατη αντικοινωνική συμπεριφορά, σαδιστικός βασανισμός του αδύναμου (κυρίως) πολίτη, «αέρας» κατεστημένης, ατράνταχτης εξουσίας, χαβαλές, χασκόγελα, αραχτή τεμπελιά, ιδιωτικά τηλεφωνήματα ατελείωτα και κάθε μέρα, από κάθε γραφείο, κάποιοι να λείπουν «νομίμως». Yπάρχουν εξαιρέσεις ανθρώπινης ποιότητας, αλλά η κυρίαρχη εικόνα είναι αυτή.

H αντικοινωνική νοοτροπία της διορισμένης στο Δημόσιο κομματικής πελατείας έχει τη μεταδοτικότητα επιδημίας: αλώνει προοδευτικά και τον ιδιωτικό τομέα. Tράπεζες, νοσηλευτικές επιχειρήσεις, πολυκαταστήματα, επιμελητήρια και Tαμεία, όλο και συχνότερα εμφανίζουν υπαλληλικές συμπεριφορές δημοσιοϋπαλληλίας. Γι’ αυτό και η (επώδυνη οπωσδήποτε) μετάβαση σε δομές και λειτουργίες κοινωνικού κράτους, κατάλυσης του πελατειακού μοντέλου, είναι όρος επιβίωσης της ελλαδικής μας συλλογικότητας.

Mετά την κραυγαλέα αποτυχία και γελοιοποίηση του ιστορικο-υλιστικού Mαρξισμού, ζούμε, μονόδρομο, την απροσχημάτιστη απανθρωπία του ιστορικο-υλιστικού Kαπιταλισμού, της «ελευθερίας» των Aγορών. Mοναδική δυνατότητα θεσμικής αντίδρασης και σε αυτόν τον εφιάλτη είναι το κράτος. Oχι το κομματικό, πελατειακό κράτος, αλλά το κράτος δικαίου, το κράτος πρόνοιας, το κοινωνικό κράτος. Tα κόμματα, με ετικέτα «Aριστεράς», πρωτοπορούν στη μαχητική υπεράσπιση του πελατειακού κράτους, του κηφηναριού της παρασιτικής δημοσιοϋπαλληλίας, γι’ αυτό και συγκυβερνούν με τα ασπόνδυλα υποχείρια των Aγορών. Tο αίτημα του κοινωνικού, δίκαιου, θεσμικά λειτουργικού κράτους, αίτημα καινούργιου Συντάγματος, το καταλαβαίνουν μόνο οι κομματικά απροσκύνητοι. Πρέπει να είναι πολλοί. Aλλά προσώρας αμήχανοι.


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Οι συχνές ανακοινώσεις του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, με τις οποίες προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες του για την άνευ προηγουμένου οικονομική τραγωδία που βιώνει ο ελληνικός λαός, αποδεικνύει πρώτα και πάνω απ' όλα την αγωνία του για την περίπτωση κατά την οποία αποδειχθεί ότι ο ίδιος, βάσει σχεδίου, αποφάσισε να οδηγήσει τα πράγματα προς το ΔΝΤ, προκειμένου να μη λάβει ο ίδιος τα πικρά μέτρα που απαιτούνταν αμέσως μετά την εκλογή του για να σταματήσει ο κατήφορος της Ελλάδας.

Αυτό είναι το μείζον θέμα για τον κ. Παπανδρέου. Να μην αποδειχθεί ποτέ ότι όσα συνέβησαν από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Μάιο του 2010, σχεδιάστηκαν για να αποφύγει αυτό το «πολιτικό κόστος», το οποίο και κατέστρεψε την Ελλάδα. Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, η κατάσταση που ανέλαβε ο πρώην πρωθυπουργός ήταν αποτέλεσμα λανθασμένων πολιτικών από τη δεκαετία του '80 και ευθύνονται όλοι ανεξαιρέτως οι προηγούμενοι που κυβέρνησαν την Ελλάδα, είτε από τη θέση του πρωθυπουργού είτε ως υπουργοί και βουλευτές. Ολοι και ο καθένας ξεχωριστά έχει το μερίδιο της ευθύνης του.

Στη διάρκεια της δικής του πενταετίας, ο κ. Κώστας Καραμανλής έδειξε μεγάλη -θα έλεγα τυφλή- εμπιστοσύνη στο οικονομικό επιτελείο που ο ίδιος επέλεξε και διόρισε. Αρα, ως πρωθυπουργός έχει και την ευθύνη των πράξεών τους. Το ελάχιστο θετικό για τον κ. Καραμανλή είναι ότι αντιλήφθηκε -έστω και αργά- τον κίνδυνο, προσπάθησε να επιβάλει μέτρα και είπε την αλήθεια στον λαό. Η παραδοχή του δεν σβήνει τις ευθύνες του.

Διεξήχθη μεγάλη συζήτηση για το αν γνώριζε και τι γνώριζε ο κ. Παπανδρέου πριν εκστομίσει εκείνη τη βλακώδη φράση -«λεφτά υπάρχουν»- που θα τον ακολουθεί για πάντα. Είχε γνώση της έκθεσης του ΔΝΤ, τον Ιούλιο 2009, που κατέληγε στο συμπέρασμα ότι μέχρι το τέλος του έτους η Ελλάδα κινδύνευε να μην έχει δυνατότητα να καταφεύγει στις αγορές για δανεικά και όλοι οι παράγοντες της οικονομίας τον είχαν προειδοποιήσει ότι η θύελλα θα ναι καταστροφική, όπως και συνέβη.

Δυστυχώς, από τους έξι πρωθυπουργούς που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1974, ο κ. Παπανδρέου έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης...


Άνοιξε κουβέντα μετά από την καταδίωξη δραπετών

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Έρχεται η “στρατοχωροφυλακή”; Η υπόθεση της -ανεπιτυχούς μέχρι στιγμής- καταδίωξης των Αλβανών δραπετών στα βουνά της Αιτωλοακαρνανίας και της Ηπείρου, έχει προκαλέσει μια έντονη παρασκηνιακή συζήτηση για την ανάγκη δημιουργίας ενός σώματος που θα μπορεί να αναλαμβάνει επιχειρήσεις “εσωτερικής ασφάλειας” σε επιχειρησιακό περιβάλλον “ανταρτοπόλεμου” σαν κι αυτές που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της καταδίωξης των δραπετών. Η αναγκαστική όπως υποστηρίζουν κυβερνητικές πηγές χρησιμοποίηση Ειδικών Δυνάμεων του Λιμενικού αλλά και του Στρατού, έδειξε την ανάγκη “ανασύστασης της χωροφυλακής” ή την δημιουργία κάποιου ανάλογου σώματος.

Η εμπλοκή του στρατού στην επιχείρηση εντοπισμού των δραπετών αποκαλύφθηκε από ένα “ατύχημα”. Η προσγείωση ενός μη επανδρωμένου αεροσκάφους του στρατού σε λάθος περιοχή ,προκάλεσε αναστάτωση και αποκάλυψε σε πρώτη φάση την συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων σε μια αποστολή “εσωτερικής ασφάλειας”. Κάτι που νομικά δεν μπορεί να σταθεί αφού η αποστολή τους είναι επακριβώς καθορισμένη και αφορά μόνο στην αντιμετώπιση του “εξωτερικού εχθρού”.

Όμως η στρατιωτική εμπλοκή δεν σταμάτησε εκεί. Ένα ελικόπτερο Chinook ,μετέφερε σε περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας μία ομάδα Ειδικών Δυνάμεων του Στρατού και μία της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος. Η “δικαιολογία” της παρουσίας τους στην περιοχή που διεξάγονταν οι έρευνες ήταν μια άσκηση με την κωδική ονομασία “Εύηνος”. Κανείς βέβαια δεν πείστηκε από την δικαιολογία και ήταν πλέον σαφές ότι στρατιωτικοί και λιμενικοί είχαν αποστολή να εντοπίσουν τους δραπέτες χρησιμοποιώντας την εμπειρία τους στον ορεινό αγώνα αλλά και τον ανάλογο εξοπλισμό που διαθέτουν.

Όπως κι έγινε τουλάχιστον για τους δύο δραπέτες που σκοτώθηκαν σε ανταλλαγές πυρών. Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν οι άνδρες της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του ΛΣ εντόπισαν μέσα στη νύχτα τους δύο Αλβανούς και τους “οδήγησαν” στην ενέδρα των ΕΚΑΜ. Ακούστηκαν πολλά άλλα σενάρια για το ποιος αντάλλαξε πυροβολισμούς με τους δραπέτες, αλλά ας παραμείνουμε στην “επίσημη” εκδοχή.

Ο εντοπισμός έστω δύο δραπετών προκάλεσε ικανοποίηση στην κυβέρνηση ,όχι όμως και στους στρατιωτικούς επιτελείς ή τουλάχιστον στους περισσότερους απ΄ αυτούς. Η εμπλοκή τους σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις δεν τους είναι ευχάριστη για πολλούς λόγους :
  • πρώτα απ΄ όλα “ψυχολογικούς”. Η πλειοψηφία των στρατιωτικών που την εποχή της χούντας ήταν στη Σχολή Ευελπίδων , “βίωσε” τις συνέπειες του “στίγματος” μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 80. Και δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να “κατηγορηθούν” για εμπλοκή τους στα “εσωτερικά της χώρας”
  • η ανησυχία και η δυσαρέσκειά τους έχει να κάνει με το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μία επιμονή στην χρησιμοποίηση στρατιωτικών δυνάμεων σε αποστολές “αστυνομικού χαρακτήρα”. Ξεκινώντας από τα μέτρα ασφαλείας στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης ,συνεχίζοντας με την χρησιμοποίηση της επίλεκτης 71ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας σε ρόλο “σεκιούριτι” του ΥΠΕΘΑ και τώρα με την αποστολή για τους δραπέτες. Τι άλλο μπορεί να ακολουθήσει;
Οι στρατιωτικοί επιτελείς μπορεί να καταννοούν την άποψη ότι η αστυνομία δεν έχει εκπαιδευμένες μονάδες για “ορεινό αγώνα”, αλλά επισημαίνουν ότι “δεν σημαίνει αυτό ότι πρέπει ο στρατός να εμπλακεί σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις”. Η δικαιολογία κυβερνητικών παραγόντων ότι “η αστυνομία δεν μπορεί” προκαλεί κι ένα εύλογο ερώτημα σε “μάχιμους” στρατιωτικούς: “Κι αν αύριο πουν ότι η αστυνομία δεν μπορεί να διαχειριστεί επεισόδια σε κάποιο αστικό κέντρο τι θα κάνουν; Θα ζητήσουν τη συνδρομή μας”;

Το ερώτημα δεν τίθεται τυχαία. Αντιθέτως. Τον Δεκέμβριο του 2008 ,όταν η Αθήνα φλεγόταν από τα επεισόδια μετά από την δολοφονία Γρηγορόπουλου, υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή είχε προτείνει να κατέβει ο στρατός στο κέντρο! Οι φωνές του τότε Α/ΓΕΕΘΑ Δημήτρη Γράψα ακούγονταν ...μέχρι τη Μεσογείων και τα όσα έλεγε δεν μεταφέρονται.

Συζητάνε την στρατοχωροφυλακή.

Προς το παρόν έχει αρχίσει να “φουντώνει” μια συζήτηση για την δημιουργία μιας “στρατοχωροφυλακής” η οποία θα έχει βαρύ εξοπλισμό και κατάλληλη εκπαίδευση για να επιχειρεί στην δύσκολη ελληνική ύπαιθρο.

Οι συζητήσεις μπορεί να γίνονται αλλά για να γίνει πράξη το σχέδιο δεν είναι εύκολο. Γιατί όπως είναι κατανοητό χρειάζονται χρήματα που δεν υπάρχουν. Και αυτό αναζωπυρώνει τις ανησυχίες των στρατιωτικών που “φοβούνται” την χρησιμοποίησή τους σε αποστολές εκτός του αντικειμένου τους και στο μέλλον.

Αρκετοί ισχυρίζονται ότι τα δεδομένα παντού έχουν αλλάξει και φέρνουν ως παραδειγματα περιπτώσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών όπου ο στρατός βγήκε στους δρόμους . Στην Ιταλία και στην Γαλλία για παράδειγμα. Συγκρίσεις βέβαια μ΄ αυτές τις χώρες δεν μπορούν να γίνουν αφού έχουν διαφορετική κουλτούρα και μνήμες. Εκτός αν κάποιοι θέλουν να αρχίσουν να κάνουν συσγκρίσεις και με την Αίγυπτο.

Από τον πολύ έντονο διάλογο που γίνεται πάντως μέσω διαδικτύου προκύπτει ότι υπάρχει κι ένα κομμάτι της κοινής γνώμης που δεν βλέπει διόλου αρνητικά την αξιοποίηση δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων σε αποστολές που έχουν να κάνουν με την ασφάλειά του.

Οι πρώτοι πάντως που έχουν αντιρρήσεις και αναμένεται να την διατηρήσουν είναι οι στρατιωτικοί και κυρίως τα νεότερα στελέχη που θεωρούν ότι ακόμη και η συζήτηση του θέματος βλάπτει. Δεν μπρούμε να πούμε το ίδιο για την στρατιωτική ηγεσία η οποία δείχνει πολύ ευέλικτη να συζητήσει το θέμα “αξιοποίησης” των ΕΔ. Μέχρι τουλάχιστον να έρθει η “στρατοχωροφυλακή”...



Της Ζέζας Ζήκου

Η ειρωνεία είναι ότι η πολυθρύλητη «Νέα Μεταπολίτευση» ξεκίνησε με το διαβόητο Μνημόνιο. Από τις 23 Απριλίου 2010, με το διάγγελμα του Γ. Παπανδρέου από το Καστελλόριζο και από τις 5 και 6 Μαΐου του 2010 που ψηφίστηκε στη Βουλή ο νόμος που μετέφερε το Μνημόνιο στην ελληνική έννομη τάξη, η χώρα εισήλθε στην μετά Χρεοκοπία εποχή. Αλλά λίγοι πολίτες το αντιλήφθηκαν, καθώς η φαιδρή οικονομική - τεχνοκρατική σκέψη των οικονομολογούντων καθηγητών, πολιτικών και δημοσιογράφων, παρέλυσε, δυστυχώς, κάθε σοβαρή πολιτική συζήτηση.

Οτι οι ισορροπίες θα άλλαζαν και οι ρόλοι θα εναλλάσσονταν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι κάτι που θα μπορούσε να το προβλέψει ένας καλός αναλυτής. Απλώς, η κρίση μεγέθυνε τις αδυναμίες και απογύμνωσε τους πολιτικούς, τους έδειξε όπως είναι: λίγους, αδύναμους, ανεπαρκείς. Ζούσαν και ζουν με τον δανεικό χρόνο του ευρώ, που μετέτρεψε την ελληνική οικονομία σε σωρό ερειπίων. Ελάχιστοι διασώζονται, κι αυτοί δεν είναι αρκετοί να αλλάξουν τη συνολική εικόνα ή να αλλάξουν τον ρουν των εξελίξεων. Και όταν τα πάντα καταρρέουν, παρασύρουν και το πολιτικό σύστημα.

Στην εποχή των Μνημονίων, η «πολιτική αιμομειξία» μεταξύ κομμάτων που υπηρετούν τα Μνημόνια, σερβίρεται ως προϊόν υψίστης σύνεσης και σωτηρίας της πατρίδας. Αλλά το ίδιο ισχύει και για τη φιλοδοξούσα να κυβερνήσει αντιμνημονιακή εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αραγε, όμως, ποιας σωτηρίας;

Φίλος μου και εξαιρετικός γνώστης της ευρωπαϊκής ιστορίας, με παραπέμπει σε ιστορικό προηγούμενο της γείτονος Iταλίας. Eκεί η «αμφίπλευρη διεύρυνση» επιχειρήθηκε το... 1876, από τον πολιτικό Depretis, ο οποίος πράγματι πέτυχε τη διαμόρφωση ενός ευρύτατου κοινοβουλευτικού μπλοκ, το οποίο υπερέβαινε την κλασική αντιπαράθεση Δεξιάς - Aριστεράς. Tο εγχείρημα χαρακτηρίστηκε «πολιτική αιμομειξία» και έμεινε στην ιταλική πολιτική ιστορία με τον όρο «μεταμορφισμός», στον οποίο αποδίδονται όλα τα δεινά της μετέπειτα ιταλικής πολιτικής ζωής. Συγκεκριμένα, θεωρήθηκε ότι η άμβλυνση των ιδεολογικών διαφορών και η ανομοιογένεια των πολιτικών σχηματισμών ήταν το κατάλληλο έδαφος πάνω στο οποίο φύτρωσε και γιγαντώθηκε ο λαϊκίστικος «φασιστικός ριζοσπαστισμός» του Mουσολίνι.

Ο Αντώνης Σαμαράς εγκλωβίστηκε στο πρώτο Μνημόνιο και αναγκάστηκε να συνορχηστρώσει τα δύο επόμενα (με τα μέτρα που «στάζουν αίμα»). Αφού εγκατέλειψε τις «κόκκινες γραμμές» του μέσα σε μια νύκτα τον Δεκέμβριο του 2011 με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου και αφού διέγραψε την αντιμνημονιακή στρατηγική που ακολούθησε επί κυβερνήσεως Παπανδρέου, και ύστερα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, (επιτέλους) έγινε πρωθυπουργός στις 17 Ιουνίου του 2012. Ομως, ο ρεαλιστικός συμβιβασμός του πυροδότησε και συνεχίζει να πυροδοτεί μοιραία σοκ.

Υποσχέθηκε «μια εθνική, δίκαιη προσπάθεια προκειμένου να βγούμε από την κρίση». Ομως, το πρόβλημα με τον κ. Σαμαρά είναι ότι αυτή την οικονομική λογική τη στήριξε σε μια πολιτική υπόσχεση και προσδοκία: την αναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου ώστε να αλλάξει η οικονομική συνταγή. Προσδοκία, που βιώθηκε ως λύτρωση από το ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον που έχουν επιβάλλει οι εταίροι-δανειστές μας. Βιώθηκε και ως ελπίδα γενικώς. Ωστόσο, το ακραία επικίνδυνο είναι ότι βιώθηκε και ως μια απόδειξη πως όλα είναι δυνατά και όλα είναι ψέματα!

Στην εποχή που ακόμη βιώνει η χώρα την πολιτική της χρεοκοπία, μάταια περιμένουμε διασαφήσεις στοιχειώδους πολιτικής ειλικρίνειας. Τόσο η μνημονιακή -όσο και η αντιμνημονιακή- ρητορεία εκκρεμούν σε πλήρη ασάφεια και ωκεανούς ψεύδους, παρά τη φαιδρή έπαρση περί σωτηρίας της χώρας. Oι πολιτικά άσαρκες γενικολογίες και οι αφόρητες κοινοτοπίες συνιστούν κοινή ταυτότητα και ταύτιση. Aντε να ξεχωρίσεις τη ρητορική και να διακρίνεις πολιτικές ιδιαιτερότητες σε αυτήν την ευτελέστατη (μεθοδευμένη) αοριστολογία υπέρ ή κατά του Μνημονίου. Τώρα πια δεν διακρίνεις διαφορές- ούτε καν στις ρητορικές ιδεολογικές τους επιφάσεις.

Μπαράζ δημοσιευμάτων από τον Economist, τους New York Times, τους Financial Times και το Reuters αποκαλύπτουν την εικονική πραγματικότητα γκρεμίζοντας το θετικό κλίμα που είχε διαμορφωθεί. Ακόμη και το γεγονός ότι σταμάτησαν απότομα οι επιχειρήσεις «αλληλεγγύης», στις οποίες σκόπιμα επιδίδονταν οι εταίροι-δανειστές μας, αποκαλύπτουν πολλά πράγματα που πάντοτε υποψιαζόμασταν: πως το τιμόνι αυτής της χώρας έχει περιέλθει στην υποτέλεια των δανειστών. Και συνεχίζεται η επιβολή σκληρών προγραμμάτων λιτότητας, που εφαρμόζονται με ψυχρή ωμότητα.

Πόσο μπορεί ακόμα το έθνος να υπομείνει μια τέτοια διαδικασία οικονομικής καταστροφής και μιας κουτσής-στραβής διάσωσης από τη χρεοκοπία, από αυτούς που το οδήγησαν στην κατάρρευση, διερωτώμαι. Η διάγνωση της δεινής κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για «φθηνές» ελπίδες. Η βαθιά ύφεση, η θηριώδης ανεργία και η συνακόλουθη ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου επισωρεύονται επιβαρυντικές. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο δεν προοιωνίζεται καλύτερο από το σήμερα σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου οι αντοχές έχουν αρχίσει να εξαντλούνται δραματικά. Οργή, κραυγές απελπισίας... Ανθρωποι να παρακαλούν για μια θέση εργασίας, οικογένειες μπροστά σε ανυπέρβλητες συμφορές, πολιτικοί και εν γένει ιθύνοντες σε πανικό, μια χώρα πάνω σε κινούμενη άμμο.


Συνιστά λανθασμένη τακτική η πρόθεση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει το κατεστημένο ότι δεν θα κινδυνεύσουν τα συμφέροντά του αν ο ίδιος γίνει πρωθυπουργός

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Παγιώνεται πλέον στη συνείδηση του κόσμου το ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν περίπου επτά εκατομμύρια Ελληνες ψηφοφόροι στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές: Σαμαράς ή Τσίπρας; Ποιον από τους δύο θέλουν για πρωθυπουργό; Ο πρώτος, ο Αντώνης Σαμαράς, θα προσέλθει ενώπιον των ψηφοφόρων βαρυνόμενος με το έργο της κυβέρνησής του, την καταστροφή δηλαδή της ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων, έχοντας εφαρμόσει μια πολιτική που επέφερε δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης όλου του έθνους. Θα προσπαθήσει να πείσει τον κόσμο ότι όλα αυτά τα δεινά ήταν για το καλό του.

Χειρότερη καταστροφή θα υφίστατο ο πληθυσμός της Ελλάδας, θα ισχυριστεί ο Σαμαράς, αν ο ίδιος δεν του έκοβε σχεδόν τον... μισό μισθό ή τη μισή σύνταξη, αν δεν έστελναν αυτός και ο Γιώργος Παπανδρέου ένα εκατομμύριο Ελληνες στην ανεργία, αν δεν απειλούσαν να κατασχέσουν τα σπίτια όσων χρωστούν δάνεια στις τράπεζες τώρα που μειώθηκαν δραματικά τα εισοδήματά τους.

Ο Τσίπρας είναι άπειρος στην άσκηση της διακυβέρνησης. Το ίδιο και τα στελέχη που τον περιβάλλουν, ισχυρίζονται τα κυβερνητικά κόμματα. Σωστό είναι το επιχείρημα αυτό. Μήπως όμως ήταν πεπειραμένα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ το 1981, όταν έφτιαξαν κυβέρνηση; Οχι, βέβαια. Αλλά και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, πριν από τις εκλογές του 2004 που έβλεπαν ότι θα τις έχαναν, για απειρία στην άσκηση της εξουσίας δεν κατηγορούσαν τον Κώστα Καραμανλή; Σε καμιά απολύτως περίπτωση η μομφή της απειρίας δεν απέτρεψε την εκλογική συντριβή αυτών που εκτόξευαν την κατηγορία!

Με άλλα λόγια, η κατηγορία της απειρίας είναι σωστή, αλλά εντελώς ασήμαντη στην πολιτική. Μόνο οι σίγουρα χαμένοι καταφεύγουν σε αυτήν.

Δεν πείθεται κανένας ψηφοφόρος να προτιμήσει έναν «πεπειραμένο» που τον έχει καταστρέψει από έναν «άπειρο» για τον οποίο τρέφει, τουλάχιστον, την αμφιβολία της ελπίδας μήπως κυβερνήσει καλύτερα. Αναφερόμαστε φυσικά σε όσους ψηφοφόρους ταλαντεύονται και προβληματίζονται αν πρέπει να ψηφίσουν άλλο κόμμα. Τούτη τη φορά όμως είναι εκατομμύρια αυτοί οι Ελληνες πολίτες, καθώς όλες οι σταθερές έχουν καταρρεύσει και η κοινωνία μας βρίσκεται σε πρωτοφανή αναβρασμό. Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό οδεύει προς πλήρη διάλυση. Ως κόμμα εξουσίας το ΠΑΣΟΚ τελείωσε και η ΝΔ δεν αισθάνεται καθόλου καλά.

Υπέρ Σαμαρά, η ελίτ της χώρας, φυσικά. Υπέρ Σαμαρά, και οι ξένοι επικυρίαρχοι. Αταλάντευτα. Θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να τον ξαναβγάλουν. Πολύ σωστά πράττουν από τη σκοπιά τους. Τα δικά τους συμφέροντα διασφαλίζει, όσο περισσότερο μπορεί στις σημερινές συνθήκες. Γνωρίζουν άριστα γιατί τον στηρίζουν.

Αγνωστη η στάση του λαού. Θα φανεί στις κάλπες. Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση «γδέρνει» μισθολογικά, φορολογικά και κοινωνικά τους Ελληνες και καταποντίζει το βιοτικό τους επίπεδο εντελώς συνειδητά με την πολιτική που ακολουθεί. Αν οι ψηφοφόροι υπερψηφίσουν τον Σαμαρά, αυτό σημαίνει ότι απαιτούν συνέχιση της ίδιας πολιτικής. Τώρα ξέρουν.

Ο λαός θα βγάλει τον Τσίπρα, αν φυσικά τον βγάλει. Τον λαό πρέπει να πείσει ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα καλυτερεύσει τη ζωή του. Συνιστά λανθασμένη τακτική η πρόθεσή του να πείσει το κατεστημένο ότι δεν θα κινδυνεύσουν τα συμφέροντά του αν ο ίδιος γίνει πρωθυπουργός. Δεν πρόκειται η ελίτ να επιλέξει Τσίπρα αντί Σαμαρά. Ποτέ!


Λίγα χιλιόμετρα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα τον Έβρο, στην Ανατολική Θράκη, η έγκυρη αμερικανική στατιστική υπηρεσία ενέργειας, ΕΙΑ, υποστηρίζει ότι έχει εντοπιστεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα shale gas στον κόσμο. Αλλά και στο ελληνικό τμήμα της Θράκης, το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ), που έκανε μια προκαταρκτική γεωλογική μελέτη, θεωρεί ότι υπάρχει συγγένεια με τα τουρκικά πετρώματα και ότι η πιθανότητα ύπαρξης σχιστολιθικού αερίου είναι κάτι παραπάνω από μεγάλη.

Το θέμα είναι γνωστό στην πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, η οποία, αν και το παρακολουθεί στενά, θεωρεί ότι, επί του παρόντος, πρέπει να τηρηθούν χαμηλοί τόνοι. Παρά τη «ρεαλιστική» προσέγγιση, ωστόσο, του Γιάννη Μανιάτη –ο ίδιος ως υφυπουργός παρήγγειλε τη μελέτη του ΙΓΜΕ–, η εξαιρετικά πιθανή ύπαρξη κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου στη Θράκη συνιστά μια από τις μεγαλύτερες ενεργειακές προκλήσεις που μπορεί να «ξαναγράψει» από την αρχή τις ενεργειακές και γεωπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης.

Η πιθανή ύπαρξη σχιστολιθικού αερίου στη Θράκη έχει τεράστια οικονομική και γεωστρατηγική σημασία. Η εκμετάλλευση του shale gas στις ΗΠΑ έχει ήδη αλλάξει το τοπίο στην αμερικανική οικονομία για τις επόμενες δεκαετίες, ενώ η Ουάσινγκτον ενθαρρύνει καθοριστικά τις προσπάθειες και της Ευρώπης να εισαγάγει στο ενεργειακό της μείγμα το σχιστολιθικό αέριο και πετρέλαιο, προκειμένου να μειωθεί η εξάρτηση από τις ρωσικές εισαγωγές. Η Ρωσία δεν έχει κρύψει την ανησυχία της απέναντι στο ενδεχόμενο να αμφισβητηθεί η κυριαρχία της στην ενεργειακή αγορά, που αποτελεί τον μεγαλύτερο και πιο προσοδοφόρο πελάτη της.

Με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ, άλλωστε, η Ε.Ε. αποφάσισε στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του Μαΐου να βάλει στην επίσημη ενεργειακή της ατζέντα το shale gas, με το Συμβούλιο να αναθέτει στην Κομισιόν την εκπόνηση μελέτης σκοπιμότητας για τις οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την εκμετάλλευση του σχιστολιθικού αερίου και πετρελαίου στην Ε.Ε.


Fars News Agency 
14 Ιουλίου 2013 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Περίπου 1.500 ξένοι ένοπλοι μισθοφόροι μπήκαν στη Συρία αυτή την εβδομάδα μέσω των συνόρων της χώρας με την Τουρκία, η οποία διευκολύνει την είσοδο τους, σύμφωνα με δηλώσεις που αποδίδονται σε μέλη του ίδιου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού».

Οι δηλώσεις έρχονται να επιβεβαιώσουν κάποια δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία έχει ενταθεί η εμπλοκή αραβικών και άλλων ξένων χωρών στην αποστολή τρομοκρατών στη Συρία.

Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων Aki, αρκετοί από τους μισθοφόρους εγκαταστάθηκαν στη Συρία, ενώ μερικοί άλλοι έφυγαν για το Ιράκ.

Στο δημοσίευμα του ιταλικού πρακτορείου υπογραμμίζεται επίσης ότι οι τουρκικές αρχές «έκαναν τα στραβά μάτια», διευκολύνοντας έτσι την είσοδο στη Συρία νέων «σκληροπυρηνικών ισλαμιστών», όπως τους ονομάζει, αφού προϋπήρξε και πολιτική απόφαση για το συγκεκριμένο θέμα.

Εικάζεται από τις ίδιες πηγές του ιταλικού πρακτορείου, ότι σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, περίπου 17.000 μη Σύριοι μισθοφόροι δρουν στη Συρία. Οι ίδιες πηγές διευκρινίζουν ότι το μεγαλύτερο μέρος των Αράβων μισθοφόρων προέρχεται από χώρες της σαουδαραβικής χερσονήσου, ενώ οι Τσετσένοι αποτελούν την πλειοψηφία των μη αραβόφωνων μισθοφόρων. 

Σε δήλωσή του προς τα ΜΜΕ, ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και Ειδικός Απεσταλμένος του προέδρου Putin στη Μέση Ανατολή, Mikhail Bogdanov, τόνισε πως υπάρχουν εκατοντάδες «αντάρτες» και άλλοι μισθοφόροι προερχόμενοι από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των χωρών της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών, που δρουν στη Συρία σήμερα.

Από τις ομάδες αυτές δεν εξαιρούνται και κάποιοι Ρώσοι πολίτες, σύμφωνα με τον Bogdanov, ο οποίος παραχώρησε συνέντευξη σε Ρώσους και ξένους δημοσιογράφους χθες το πρωί.

Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως απόδειξη, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι ...





Στη νέα νομοθετική σούπα, που είθισται να ονομάζεται Πολυνομοσχέδιο, υπάρχει μια διάταξη, που στο όνομα της καλής λειτουργίας, ευρρυθμίας, και διαφάνειας του ΤΧΣ, απαλλάσσει τα διευθυντικά στελέχη και τους συμβούλους του από κάθε αστική, ποινική και οποιαδήποτε άλλη ευθύνη.

Πριν από λίγο καιρό σε κάποιο άλλο πολυ- ή ολιγο-νομοσχέδιο, δεν έχει σημασία, υπήρχε παρόμοια πρόβλεψη, η οποία αφορούσε στην απαλλαγή από κάθε αστική και ποινική ευθύνη των διευθυντικών στελεχών, και των συμβούλων εκείνων των τραπεζών οι οποίες μέχρι χτες που λέει ο λόγος, δεν προλάβαιναν να διοχετεύουν στα κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πακτωλούς δανείων για να έχουν τα τελευταία να πορεύονται, αφ' ης στιγμής είχαν στερέψει οι κρουνοί ευεργετών όπως η Siemens, Mann, Ferrostahl κ.ά. Το ότι μετά από λίγο καιρό έσκασε το μυστικό ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν γύρω στα 100 εκ. "μέσα" δεν μπορεί να εκληφθεί ως τυχαίο γεγονός.

Ενώ, μέσα στον περασμένο χρόνο, αν θυμάμαι καλά, είχαν τεθεί με νομοθετική διάταξη σε καθεστώς ασυλίας και όλα τα μέλη του ΤΑΙΠΕΔ.

Αν στα τρία αυτά νομοθετήματα κολλήσουμε και το περίφημο άρθρο περί της μη ευθύνης υπουργών, βρισκόμαστε μπροστά στη θεμελίωση, τούβλο-τούβλο ενός εξανδραποδισμένου νομικού συστήματος το οποίο εξαιρεί από τη δικαιοδοσία του, μετά από τις κεφαλές του πολιτικού συστήματος, και αυτές του οικονομικού: των δυο πιο σημαντικών, δηλαδή, αλλά και πλέον διεφθαρμένων πυλώνων του κράτους.

Με την πείρα, που εν τω μεταξύ έχουμε άποκτήσει σχετικά με το ποιους και για ποιες πράξεις αφορούσε η ασυλία των πολιτευτών, μπορούμε κάλλιστα να υποθέσουμε και τους λόγους για τους οποίους σπεύδει η βουλή να εξασφαλίσει την ασυλία και των νέων εισερχομένων, από τις τράπεζες και το ΤΑΙΠΕΔ, στο σύστημα προστασίας που εξυφαίνει.

Φυσικά, κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι το καταρρέον διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού, σ' αυτές τις ύστατες ώρες του ψυχοραγήματός του, δεν θα επιδιώξει, μιας και ελέγχει καθ' ολοκληρίαν τις ψήφους, να νομοθετήσει υπέρ της απαλλαγής τόσο της δικής του όσων και των συνεργών του. Στο επόμενο διάστημα, πιστεύω ότι με παρόμοιες διατάξεις η αμνήστευση θα επεκτείνεται σε ολοένα και περισσότερες ομάδες ευνοημένων απατεώνων.


Από την άλλη μεριά, τώρα, έχουμε την περίπτωση Σακκά, η οποία αποτελεί καραμπινάτη περίπτωση, αφ' ενός κατάργησης του τεκμηρίου της αθωότητας, το οποίο αποτελεί τη βάση του δυτικού νομικού πολιτισμού, αφ΄ετέρου καταστρατήγησης νομικών διατάξεων σχετικά με το μέγιστο επιτρεπόμενο χρονικό διάστημα προφυλάκισης. Το μοιραίο αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή χάρις στη γεναιότητα του ίδιου και χάρις στο τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε στην Ελλάδα, κύμα το οποίο ξεπέρασε και τα σύνορα της χώρας.

Όπως το bail-in της Κύπρου δεν ήταν μια λύση που ξεπήδησε από απόγνωση την τελευταία στιγμή, αλλά εξυφαινόταν με μεθοδικότητα τουλάχιστον ένα χρόνο πριν, και απλά βρέθηκε η Κύπρος για να δοκιμαστεί και μετά να επεκταθεί και να θεσμοθετηθεί σ' ολόκληρη της Ευρώπη και ΗΠΑ, με τον ίδιο τρόπο πιστεύω ότι μεθοδεύεται και η αλλοίωση της βάσης του νομικού συστήματος, σύμφωνα με το οποίο, τουλάχιστον στα χαρτιά, εξασφαλιζόταν η ισότητα απέναντι στο Νόμο.

Βλέποντας όμως τις προηγούμενες συντονισμένες κινήσεις στο σύνολό τους, έχω την πεποίθηση ότι κάποια μέρα, όταν ξυπνήσουμε, η ισότητα θα έχει εξαφανιστεί και από αυτά τα ίδια τα "χαρτιά".

Πηγή Cynical



  • Τιτλοποιούνται και περνούν σε μια εταιρεία real estate όλα τα δημόσια ακίνητα που δεν χρησιμοποιούνται από το Κράτος
  • Η αρχή θα γίνει με ιδιοκτησίες των υπουργείων Άμυνας και Γεωργίας
Ομόλογα κρατικών ακινήτων ετοιμάζει το υπουργείο Οικονομικών, τα οποία θα αντιστοιχούν σε δημόσια περιουσία η οποία δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων.

Τα ομόλογα θα διατεθούν στη διεθνή επενδυτική κοινότητα για να συγκεντρωθούν πρόσθετα έσοδα.

Τα ομόλογα προετοιμάζονται σε συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), εκπρόσωποι του οποίου ήρθαν την Παρασκευή στην Αθήνα για να συμμετάσχουν στην προετοιμασία.

Πηγές του υπουργείου Οικονομικών έλεγαν ότι ο ESM πέρα από τον συμβουλευτικό ρόλο στο σχεδιασμό των ομολόγων πιθανόν να αναλάβει και την αναδοχή τους κατά τη διάθεσή στη διεθνή αγορά.

Τα ομόλογα ακινήτων θα είναι τίτλοι οι οποίοι θα έχουν ως "αντίκρυσμα" ακίνητη περιουσία κρατικής ιδιοκτησίας και τα έσοδα από την εκμετάλλευσή τους.

Σύμφωνα με ορισμένους σχεδιασμούς που είχαν εξεταστεί στο παρελθόν, τα ομόλογα ακινήτων θα μπορούν να χρησιμοποιούνται ενδεχομένως και για την ανταλλαγή με δημόσιο χρέος, έτσι ώστε να αυξηθεί η βιωσιμότητα του τελευταίου ή ακόμα και ως ενέχυρο για κρατικό δανεισμό.

Η έκδοση ομολόγων ακίνητης περιουσίας ήταν ένα σχέδιο το οποίο είχε εξετάσει στο παρελθόν ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, όταν ήταν ακόμη επικεφαλής του ΙΟΒΕ.

Σχετική αναφορά στις τιτλοποιήσεις γίνεται στην έκθεση της Κομισιόν για την πορεία του μνημονίου.

Ειδικότερα στην έκθεση επισημαίνεται ότι εξετάζονται εναλλακτικές μέθοδοι τιτλοποίησης δημοσίων ακινήτων και άλλης κρατικής περιουσίας με στόχο να αντληθούν πρόσθετα έσοδα, πέρα από εκείνα που έχουν ήδη περιληφθεί στο σχέδιο αποκρατικοποιήσεων.

Τα ομόλογα θα απευθύνονται σε διεθνές επενδυτές και θα πρέπει να προετοιμαστούν προσεκτικά, αναφέρεται στην έκθεση και υποδεικνύεται η εξής μέθοδος:
Όλα τα ακίνητα ιδιοκτησίας του Δημοσίου που δεν χρησιμοποιούνται λειτουργικά, όπως για παράδειγμα ακίνητα ιδιοκτησίας του υπουργείου Άμυνας και Γεωργίας θα ενταχθούν σε ένα ενιαίο πλαίσιο ώστε να γίνεται η διαχείρισή τους πιο αποτελεσματικά και να επιτυγχάνονται οικονομίες κλίμακας.
Το ΤΑΙΠΕΔ

Τα ακίνητα που θα τιτλοποιηθούν είναι ανεξάρτητα και πέρα από εκείνα που ήδη βρίσκονται σε διαδικασία πώλησης απευθείας από το ΤΑΙΠΕΔ.

Στην έκθεση τονίζεται επίσης ότι πρέπει να επιταχυνθεί η πορεία πώλησης κρατικών ακινήτων από το ΤΑΙΠΕΔ και ότι γίνονται προσπάθειες για να επιταχυνθεί η μεταβίβαση στο ΤΑΙΠΕΔ περίπου 1.000 κρατικών ακινήτων που είναι εμπορικά βιώσιμα, καθώς και η προετοιμασία για τη μεταβίβαση σε δεύτερη φάση άλλων 3.150 ακινήτων τα οποία έχουν προεπιλεγεί και προαξιολογηθεί από το ΤΑΙΠΕΔ.

Η μεταβίβαση στο ΤΑΙΠΕΔ θα γίνεται με ρυθμό 250 ακινήτων το μήνα.

Γ.Χ.Π.


Πηγή: Νew Money


-->
Επιμένουν οι άνθρωποι της Άγκυρας στην Θράκη να πιέζουν μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας να εμφανίζονται ως «Τούρκοι» και να βάζουν την ονομασία αυτή παρανόμως σε Συλλόγους και Σωματεία.

Τελευταίο κρούσμα εκδηλώθηκε μέσω ενός συλλόγου-συνδέσμου γυναικών Ροδόπης, στον οποίο δεν χορηγήθηκε άδεια ίδρυσης επειδή στην ονομασία του υπάρχει η λέξη «Τουρκάλες». Ήταν η δεύτερη φορά που γινόταν το αίτημα και απορρίφθηκε διότι δεν αναγνωρίζεται μειονότητα τουρκική στην Ελλάδα. Ως γνωστόν οι μουσουλμάνοι της Θράκης έχουν τριπλή προέλευση. Άλλοι είναι τουρκικής καταγωγής, άλλοι Πομάκοι και άλλοι Ρομά.

Η εφημερίδα Haberturk με τον τίτλο «Στην Ελλάδα δε δίνεται άδεια σύστασης σε σύνδεσμο στην ονομασία του οποίου περνάει η λέξη “τουρκικός”» αναφέρει ότι ο κ. Αχμέτ Καρά, ένας από τους δικηγόρους του Πολιτιστικού αυτού Συνδέσμου που επιμένει στο "Τουρκάλες" στο όνομα του, ,υποστήριξε ότι θα συνεχιστεί η διαδικασία για την αναζήτηση του ''δίκιου'' του Συνδέσμου και ότι θα γίνουν ενέργειες προς το Συμβούλιο της Ευρώπης για την εφαρμογή της -απόφασης του ΕΔΑΔ. Απόφαση όμως που δεν είναι δεσμευτική για την ελληνική πολιτεία.

Σημειώνεται από την εφημερίδα ότι και τα δύο προηγούμενα αιτήματα της «Ένωσης Τούρκων της Ξάνθης», που απαγορεύτηκε η λειτουργία της παλαιότερα, είχαν απορριφθεί με την αιτιολογία πως οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ δεν είναι δεσμευτικές για το ελληνικό δίκαιο. Μετά τη θετική απάντηση του ΕΔΑΔ έγινε και πάλι αίτημα προς την ελληνική Δικαιοσύνη, το οποίο απορρίφθηκε για 2η φορά. Για όλα αυτά υπάρχει ειδική πολιτική από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής και τους ανθρώπους του.


Πηγή: On Alert



Απόρρητη αναφορά του ΓΕΕΘΑ

Μεγάλη και δικαιολογημένη ανησυχία επικρατεί στο ΓΕΕΘΑ για την “νέα ΜΙΤ” που φτιάχνει ο Ερντογάν. Σε μια αναλυτική έκθεση που συνέταξαν επιτελείς επισημαίνουν τον άμεσο κίνδυνο που προκύπτει από τον ρόλο που θα μπορεί να παίξει η “νέα ΜΙΤ” και οι επιχειρήσεις που θα μπορεί πλέον αυτόνομα να αναλαμβάνει.

Όπως αναφέρουν στα συμπεράσματα της απόρρητης έκθεσής τους “η ΜΙΤ δύναται να αναλαμβάνει όχι μόνο ευρείες επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών στη χώρα μας, αλλά και δράσεις Πληροφοριακών (Ψυχολογικών) επιχειρήσεων με επίκεντρο την Θράκη, εκμεταλλευόμενη και τις πιθανές υποδομές που έχουν δημιουργηθεί στην μουσουλμανική μειονότητα, όπως σχετικά είχε αναφερθεί στο Σχέδιο «ΒΑΡΙΑ», αλλά και στα Σεμινάρια των Ακαδημιών Πολέμου”.

Σύμφωνα με την ανάλυση “η κυβέρνηση Ερντογάν θα συνεχίσει τις προσπάθειες θεσμοθέτησης αλλαγών σε φορείς που θα την καταστήσουν πλέον πολιτική δύναμη με καθεστωτικά χαρακτηριστικά, προκαλώντας την δημιουργία επιπλέον πολώσεων στην Τουρκία, όπως φάνηκε και από τις τελευταές εξελίξεις στο θέμα των ταραχών του πάρκου «Gezi”, λειτουργώντας εις βάρος της επικράτησης των νεοοθωμανιστών στην Τουρκία”.
Ποια είναι η “νέα ΜΙΤ” του Ερντογάν και γιατί αποτελεί ακόμη μεγαλύτερη απειλή για την Ελλάδα;

Σύφωνα με όσα γράφουν στην ανάλυση- εκτίμηση “οι νέες αρμοδιότητες της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Τουρκίας (ΜΙΤ), διευρύνονται με βάση το νέο Σχέδιο Νόμου, σε τέτοιο σημείο ώστε να ασκείται κριτική από την αντιπολίτευση για αρμοδιότητες οι οποίες υπερβαίνουν τα όρια της Δημοκρατίας, αλλά και καθιστούν την ΜΙΤ κυρίαρχο φορέα όχι μόνο στον τομέα των πληροφοριών, αλλά και σε αυτό της πραγματοποίησης επιχειρήσεων εντός αλλά και εκτός Τουρκίας”.

Το νέο σχέδιο νόμου στο οποίο αναφέρονται συντάχθηκε από κοινού από την ΜΙΤ και το γραφείο του Ερντογάν . Πρωταγωνιστές στην σύνταξή του είναι ο αρχηγός της ΜΙΤ Χ.Φιντάν,ο σύμβουλος του Ερντογάν Ε.Αλά και ο νομικός σύμβουλος της ΜΙΤ Ο.Κανικλί.

Σύμφωνα με το νέο Σχέδιο Νόμου:
  • Η ΜΙΤ θα είναι εξουσιοδοτημένη να προχωράει σε οποιαδήποτε επιχειρησιακή δράση που αυτή κρίνει απαραίτητη, χωρίς καμία έγκριση από την τουρκική Δικαιοσύνη.
  • Κανένας δικαστικός φορέας δεν θα είναι δυνατό να ελέγξει την ΜΙΤ. Τα στελέχη της ΜΙΤ θα ελέγχονται δικαστικά από το Ειδικό Δικαστήριο και όχι από τα κοινά δικαστήρια, κάτι που ίσχυε μέχρι σήμερα.
  • Δεν θα είναι δυνατό τα στελέχη της ΜΙΤ να κατηγορηθούν για διάπραξη εγκλήματος, κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας.
  • Η ΜΙΤ θα είναι δυνατό να «φακελώνει» κάθε Τούρκο πολίτη χωρίς έγκριση από την δικαστική εξουσία. Ο κάθε κρατικός φορέας καθίσταται πλέον υποκείμενος της ΜΙΤ.
Επιχειρήσεις εσωτερικής ασφάλειας
Θα είναι αρμοδιότητας της ΜΙΤ. Πρόκειται για τις υποθέσεις «φακελώματος» των πολιτών με πρόσχημα την «εσωτερική επειλή», όπως ακριβώς έκαναν και οι στρατιωτικοί κατά την περίοδο της πλήρης επικράτησης των «κεμαλιστών» έναντι των «ισλαμιστών». Αυτό σημαίνει ότι χωρίς σχετική απόφαση δικαστηρίου, η ΜΙΤ θα έχει δικαίωμα παραβίασης βασικών ατομικών δικαιωμάτων των Τούρκων πολιτών.

Σημειώνεται ότι η έννοια της «εσωτερικής επειλής», έχει αφαιρεθεί από τα έγγραφα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ), κάτι που επανέρχεται με το νέο Σχέδιο Νόμου. Η διαφορά από τον προηγούμενο Νόμο που προσδιόριζε τις αρμοδιότητες της ΜΙΤ στο υπόψη άρθρο, είναι ότι με το νέο Νόμο, η ΜΙΤ δεν θα μπορεί μόνο να συλλέγει πληροφορίες, αλλά και να πραγματοποιεί επιχειρήσεις. Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο του υπόψη Νόμου, οι αντίστοιχες αρμοδιότητες της Γενικής Δνσης Ασφαλείας και της Στρατοχωροφυλακής (Σ/Χ), μεταβιβάζονται στη ΜΙΤ.

Ψυχολογικές επιχειρήσεις
Με το νέο Σχέδιο Νόμου, η ΜΙΤ αποκτά το δικαίωμα πραγματοποίησης Ψυχολογικών Επχσεων. Πλέον οι αρμοδιότητες, «φακελώματος» του διαδικτύου, προπαγάνδας και δημιουργίας παράνομων ιστοσελίδων μεταβιβάζονται στην ΜΙΤ. Όλες αυτές οι αρμοδιότητες στο παρελθόν είχαν χρησιμοποιηθεί από το ΓΕΕΘΑ όταν Αρχηγός ήταν ο Στγος I. Basbug ο οποίος είναι προφυλακισμένος για την υπόθεση «Φακελώματος του Διαδικτύου». Ως γνωστό, στόχος του ΓΕΕΘΑ τότε, ήταν η εξουδετέρωση της Κοινότητας F. Gulen και της K/B Erdogan, υπόθεση για την οποία είναι κατηγορούμενοι δεκάδες αξκοί των ΤΕΔ.

Πλήρης ασυλία
Στο νέο σχέδιο νόμου, προβλέφθηκαν σχετικές ρυθμίσεις ώστε να απαλλάσσονται τα στελέχη και οι πληροφοριοδότες της ΜΙΤ οι οποίοι θα διαπράττουν κακουργήματα. Τα θέματα αυτά προβλέπονται από το άρθρο 26 του σχετικού Νόμου, το οποίο προβλέπει ότι «η σχετική άδεια για δικαστική έρευνα εις βάρος στελεχών της ΜΙΤ, θα δίνεται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Τουρκίας». Επιπλέον αναφέρεται στο σχετικό άρθρο, ότι «δεν θα θεωρείται υπεύθυνο το προσωπικό της ΜΙΤ ή το προσωπικό στο οποίο ανατέθηκε αποστολή από την ΜΙΤ, για παράπτωμα στο οποίο φαίνεται ότι διέπραξε κατά την διάρκεια της αποστολής του».

Εξοπλισμός και επάνδρωση για ανεξάρτητες επιχειρήσεις
Οι Έλληνες επιτελείς δεν κρύβουν τις ανησυχίες τους στην ανάλυσή τους. Κι αυτό γιατί από τα στοιχεία που διαθέτουν προκύπτει ότι η ΜΙΤ “έχει εισέλθει σε μία νέα περίοδο ανασυγκρότησης από αναλήψεως της αρχηγίας από τον H. Fidan, ο οποίος θεωρείται ο εκλεκτός του Τ/Π/Θ T.Erdogan” . Επιπλέον υπάρχουν και μια σειρά άλλων πληροφοριών σύμφωνα με τις οποίες
  • Από τον Οκτώβριο του 2012, είχε γίνει γνωστό, ότι η ΜΙΤ θα προμηθευτεί με βαριά όπλα αλλά και ΤΟΜΠ (Τεθωρακισμένα Οχήματα), για να είναι δυνατή η εκτέλεση επιχειρήσεων από την ίδια.
  • Στα τέλη του 2012, η ΜΙΤ είχε προκηρύξει διαγωνισμό, πρόσληψης εν ενεργεία στελεχών της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του Τ/ΓΕΕΘΑ (Botdo Bereli), προκαλώντας έκπληξη και προβληματισμό, για τον λόγο για τον οποίο θα ήταν αναγκαίο τέτοιο προσωπικό στην ΜΙΤ.
Σημειώνεται για τους «Bordo Bereli» ότι:
  • Θεωρούνται η «αφρόκρεμα» των στελεχών των Ειδικών Επιχειρήσεων των ΤΕΔ και είναι εκπαιδευμένοι να αναλαμβάνουν ειδικές επιχειρήσεις σε εχθρικό έδαφος, ψυχολογικές επιχειρήσεις αλλά και επιχειρήσεις προπαρασκευής πληθυσμού στη χώρα-στόχο.
  • Είχαν παραλάβει τον Κούρδο ηγέτη A. Ocalan, από τις αρχές της Κένυας στο Ναϊρόμπι, κατά την επιχείρηση σύλληψης του το 1999.
Πηγή OnAlert



Όσο και να μην αισθάνονται απειλούμενοι στρατιωτικά, τουλάχιστον από τη σημερινή διαμόρφωση των συσχετισμών και των ισορροπιών, η νευρική απάντηση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών στις ευθείες εδαφικές διεκδικήσεις που έθεσε με σχετικές αναφορές του ο γενικός εισαγγελέας της Αρμενίας, είναι αρκούντως αποκαλυπτική σε πολλαπλά επίπεδα…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Υπενθυμίζεται αρχικά, ότι η γενικός εισαγγελέας της Αρμενίας ανέφερε ότι στην επέτειο της συμπλήρωσης των 100 χρόνων από τη γενοκτονία των Αρμενίων (1915), που θα εορτασθεί το 2015, η αρμενική διασπορά σε συνεργασία με το εθνικό κέντρο θα συντονίσει τη δράση της ώστε να θέσει θέμα και για αρμενικές επαρχίες που άρπαξαν οι εγκληματίες του σφαγέα Κεμάλ, ζητώντας την επιστροφή τους…


Το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, σε μια από τις γνωστές υπερφίαλες δηλώσεις, μέσω του εκπροσώπου του Λεβέντ (μόνο λεβέντης θα έκανε τέτοια δήλωση…) Γκουμρουκτσού, ανέφερε «θα πρέπει να είναι γνωστό ότι κανένας μπορεί να τολμήσει να διεκδικήσει έδαφος από την Τουρκία»! Και μόνο που το διαβάζει κανείς αισθάνεται… διαρροή τεστοστερόνης! Στα υπόλοιπα – τα πιο νορμάλ και διπλωματικά – ο εκπρόσωπος υπενθυμίζει στην Αρμενία ότι τέτοια ρητορική είναι αντίθετη προς τις υποχρεώσεις της απέναντι στα Ηνωμένα Έθνη και τον ΟΑΣΕ (Οργάνωση για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη).

Η πρώτη παρατήρηση που μπορεί να κάνει κανείς είναι ότι η τουρκική ηγεσία έχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να… ταραχτεί λιγάκι και να αντιληφθεί – σε ένα μόνο βαθμό – την αρνητική ψυχολογία που δημιουργείται όταν κάποιος διεκδικεί κάτι που θεωρείς δικό σου. Και λέμε «σε ένα βαθμό» διότι απλούστατα ένας γενικός εισαγγελέας τα είπε, ενώ η διμερής ισορροπία δυνάμεων δεν αντέχει σε συγκρίσεις, ούτε αντιμετωπίζει μπαράζ στρατιωτικών και διπλωματικών ενεργειών με στόχο να πειθαναγκαστεί είτε να συζητήσει κυριαρχικά δικαιώματα είτε να υποχωρεί σταδιακά διολισθαίνοντας…

Η δεύτερη παρατήρηση δεν μπορεί να είναι άλλη από τον σχολιασμό της νευρικότητας της τουρκικής ηγεσίας που γνωρίζει ότι τα νώτα της στα θέματα των γενοκτονιών… γενικώς, δεν είναι καλυμμένα, ενώ η προσαρμογή της ρητορικής της αναλόγως των συμφερόντων της με μπόλικη «σάλτσα» από ανθρώπινα δικαιώματα και διεθνές δίκαιο, είναι το χαρακτηριστικό της.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Τι να συγκρίνουμε δηλαδή, το ότι ο βλαξ (δεν το έχουμε πει εμείς, άλλοι το λένε, Κιλιτσντάρογλου, Λούτβακ…) Αχμέτ Νταβούτογλου και ο Ερντογάν καλούσαν τον Άσαντ να εγκαταλείψει την εξουσία «ακούγοντας τον λαό του» και κόπτονται τώρα για τη δημοκρατία στην Αίγυπτο και τον Μόρσι; Όσο περιορισμένης ευθύνης και υπερεκτιμημένος και να είναι ο άνθρωπος (ο Νταβούτογλου) αποκλείεται να είναι τόσο φελλός και να μην γνωρίζει ότι αναλογικά οι υποστηρικτές του Άσαντ στη Συρία είναι πολλοί περισσότεροι από αυτούς του Μόρσι στην Αίγυπτο!


Επιστρέφοντας όμως στον σχολιασμό της νευρικότητας της τουρκικής ηγεσίας, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς, ότι η παρουσία ρωσικών στρατευμάτων στην Αρμενία, παρότι αυτό δεν σημαίνει εδαφική απειλή για την Τουρκία, κάνει τη Άγκυρα να μην αισθάνεται και πολύ άνετα. Γνωρίζοντας ότι το Ανατολικό Ζήτημα δεν έχει κλείσει, οι εχέφρονες στην Τουρκία δεν αισθάνονται ασφάλεια όταν τους θέτουν ζητήματα που βασίζονται σε ιστορικές περιόδους τα τραύματα των οποίων δεν έχουν κλείσει και δεν χρειάζονται παρά μια αφορμή και κάποιες συγκυρίες για να αιμορραγήσουν ξανά, ενώ οι γεωπολιτικές φαντασιώσεις αποδεικνύονται μεγάλη παγίδα όταν υπερεκτιμάς τις δυνάμεις σου και τα μέσα που διαθέτεις και μπλέκεσαι άτσαλα στο πόδια ισχυρών.

Αντί να «βρυχάται» η Άγκυρα, με έναν τρόπο μάλιστα που προδίδει την ανασφάλειά της, όπως άλλωστε το σύνολο της εξωτερικής της πολιτικής, όπως έχουμε υποστηρίξει κατ’ επανάληψη, θα πρέπει να ξανασκεφθεί την εξωτερική της πολιτική συνολικά. Διότι η «φυγή προς τα εμπρός» που έχει «σαλπίσει» το «δόγμα Νταβούτογλου» τείνει να αποβεί μπούμερανγκ. Και το ξέρουν.

Και σε αυτό το πλαίσιο, το να προβάλει διεκδικήσεις απέναντι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που θα μπορούσε να επικαλεστεί την Ιστορία στα βάθη των αιώνων για να ζητήσει ελληνικά εδάφη στην τουρκική επικράτεια και δεν το κάνει ούτε για τα στοιχειώδη, δεν προβάλλει δηλαδή ούτε καν για διαπραγματευτικούς λόγους διεκδικήσεις έχοντας να αντιμετωπίσει έναν συνεχώς διευρυνόμενο κατάλογο παράλογων ισχυρισμών και διεκδικήσεων, θα αποδειχθεί σε βάθος χρόνου ένα από τα μεγαλύτερά της λάθη.

Ένα λάθος που θα της στοιχίσει πολύ ακριβά, αφού μπορεί στην Ελλάδα -ορθώς- πολλοί να εκτιμούμε ότι η συνεπής, επί δεκαετίες, αμφισβήτηση του status quo από την Άγκυρα να δημιουργεί τετελεσμένα και να οδηγεί σε διολίσθηση προς όφελος των θέσεων και διεκδικήσεων της Τουρκίας, έχει όμως και μια αντίστροφη ανάγνωση… 

Το ότι αυτό το «μοντέλο» εξωτερικής πολιτικής αποκαλύπτει μια νοοτροπία και καταδεικνύει μια αναθεωρητική μεθοδολογία, που πολλοί την έχουν διαγνώσει και θα τη χρησιμοποιήσουν τη κατάλληλη στιγμή για να πλήξουν τα συμφέροντα της Τουρκίας, οδηγώντας την σε ταχεία αναδίπλωση η οποία κανείς δεν μπορεί να προβλέψει που θα σταματήσει…

Πηγή Defence-Point