Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Απρ 2012

Το 2004, όταν ο Κώστας Σημίτης παρέδωσε το ΠΑΣΟΚ στον Γιώργο Παπανδρέου με διαδικασία… απευθείας ανάθεσης, οι πρώτες δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν παρουσίαζαν το Κίνημα που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή του τόπου στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, να ανακάμπτει, χωρίς ωστόσο να υφίσταται αντίστοιχη φθορά ή έστω κάμψη η Νέα Δημοκρατία.

Πολύ γρήγορα, η πραγματικότητα αποδείχτηκε ισχυρότερη του… avatar των δημοσκοπικών αναγνώσεων, και η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή πέτυχε στις εκλογές της 7ης Μαρτίου, την πλέον εκκωφαντική νίκη της Κεντροδεξιάς μετά από 14 ολόκληρα χρόνια, και την τότε επικράτηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στις εκλογές του Απριλίου του 1990.

Ένα από τα σημεία-κλειδιά που δεν επέτρεψαν ποτέ στο «νέο ΠΑΣΟΚ» του Γιώργου Παπανδρέου να πατήσει γερά στα πόδια του, ήταν τα πρωτοφανή φαινόμενα κακοκαιρίας που έπληξαν τη χώρα, και οδήγησαν σε έκρηξη οργής μια κοινωνία προ πολλού αγανακτισμένη με το ΠΑΣΟΚ.

Μετά από οκτώ χρόνια, και πιο συγκεκριμένα έπειτα από την παράδοση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Ευάγγελο Βενιζέλο, και πάλι… άνευ αντιπάλου, οι δημοσκοπήσεις φλερτάρουν και πάλι με το πολιτικά πείραμα του… sequel «νέο ΠΑΣΟΚ». Και πάλι όμως χωρίς το εγχείρημα να διαθέτει την επαρκή πολιτική δυναμική, για να ανατρέψει τα δεδομένα τα οποία έχουν διαμορφωθεί στη χώρα.

Υπό μια έννοια λοιπόν, και με όρους… 11ης Σεπτεμβρίου, έχουμε την 4η Απριλίου του ΠΑΣΟΚ, με τις δηλώσεις Μπεγλίτη για τον 77χρονο αυτόχειρα, που συνεχίστηκαν από τον Πάρη Κουκουλόπουλο, έναν αμιγώς βενιζελικό βουλευτή, λειτουργούν ως το… φρένο στην προσπάθεια του Κινήματος να πείσει την κοινωνία ότι άλλαξε.

Το ΠΑΣΟΚ άλλαξε, όχι όμως όπως το εννοούν η νέα ηγεσία και τα στελέχη του. Το ΠΑΣΟΚ δεν κατοικεί πλέον πολιτικά και ιδεολογικά στα ευαίσθητα και περισσότερο αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Έχει δε χάσει τα πολιτικά αντανακλαστικά του, παραχωρώντας την πολιτική ρητορική του στον κυνισμό.

Γι’ αυτό και στις εκλογές που έρχονται, η ελληνική κοινωνία και ειδικότερα τα στρώματα που παραδοσιακά στήριζαν το Κίνημα το οποίο ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ετοιμάζονται για να ανταποδώσουν στο ΠΑΣΟΚ τον… κυνισμό που έδειξε απέναντί τους.

Πηγή


Το τανγκό χρειάζεται δύο. Στην περίπτωση της προεκλογικής περιόδου στην Θράκη μάλλον θα είναι περισσότεροι οι ενδιαφερόμενοι που θα θελήσουν να "χορέψουν" στον ρυθμό της προσέλευσης ψήφων. Οι ενδιαφερόμενοι ή όπως αλλιώς αποκαλούνται "οι συνήθεις ύποπτοι", είναι γνωστοί και έχουν πάρει τις θέσεις τους. Είναι ειρωνεία ή τραγικότητα άραγε, όταν "ζητούν" την ψήφο από εκείνους που ορέγονται να πάρουν την Θράκη; Σε άλλες εποχές, τέτοιες συμπεριφορές έστελναν ανθρώπους στον τοίχο του εκτελεστικού αποσπάσματος. Σήμερα στέλνουν στην Βουλή τους καλύτερους στον ιδιότυπο χορό, τον χορό των εκλογών... Το ταξίδι για τα βουλευτικά έδρανα κερδίζουν όσοι προτιμούν να σφιχταγκαλιάζονται σε "προξενικούς" ρυθμούς... Βλέπετε, είναι πολλά χρόνια τώρα που χάθηκε το... "χασάπικο", χάθηκε το "ζεμπέκικο", χάθηκε η Ελληνική λεβεντιά, χάθηκε η Ελληνική περπατησιά...


Του Μεχμέτ Ιμάμ

Θα μου πείτε τι μας ενδιαφέρει εμάς φίλε; Συμφωνώ και αδιαφορώ σ’ αυτά που ακούω. Όπως, δεν σας ενδιαφέρει εσας, το ίδιο και εμένα. Αλλά, πρέπει να με ακούσετε, διότι αυτά που σας γράφω είναι πραγματικότητα. Δεν θεωρώ πως είναι αποκλειστικά ένα δικό μου ζήτημα αλλά θέμα όλων μας. Γι’ αυτό το λόγο σκέφτηκα τι μπορώ να κάνω, για να σας ενημερώσω.

Αναρωτηθήκατε το γιατί σήμερα, έβαλα ως τίτλο «ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ «ΤΑΓΚΟ» ΣΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΜΑΣ» στο κειμενό μου; Γιατί αυτός ο χορός θα στολίσει την Ιδιαίτερη Πατρίδα μου, για τον επόμενο καιρό, που είναι η Ελληνική Θράκη. Και ο λόγος; Οι εκλογές!!!! Είναι σημαντικό για εμένα και για εσάς εξ’ ίσου και νιώθω την ανάγκη να σας ενημερώσω, διότι εγώ τα έζησα από μέσα, στο πετσί μου θα μπορούσα να πω, εδώ και δύο δεκαετίες τα παρακολουθώ απο μακριά πιά!!!...

Δεν θέλω να σας κάνω πολιτική, γιατί θα με στείλετε και εμένα, ούτε θα μ’ άγγιζε και κάτι τέτοιο όμως. Υπάρχει κάτι σημαντικότερο σ’ όλο αυτό, η ουσία. Διότι αφορά την Θράκη μας, ένα κομμάτι της Πατρίδας μας. Ξέρω, ορισμένοι θα πούν ότι υπερβάλλω…. κάποιοι άλλοι ποιος νιάζεται;;; Ξεκαθαρίζω τη θέση μου και διευκρινίζω πως ελάχιστα θα νιαζομουνα για την αδιαφορια ή την όποια δυσφορία θα μπουρούσε να προκληθεί. Ό,τι είναι να πω, θα το πω και θα το γράψω!!!!

Γιατι έδωσα τον τίτλο αυτό; Ρωτάει κανείς;;; Κανείς!!!! «Φτού και Ντροπή σας!…» εχω το δικαιωμα να μην πω, γιατί δεν γνωρίζετε τι γίνεται στα μέρη μου. Όμως, είναι μία πραγματικότητα κάθε φορά που γίνονται εγκλογές στην Θράκη μας.
Είναι γνωστό, ότι η χώρα μας οδευει προς τις εθνικές εκλογες. Αυτές οι εκλογες δεν γνωρίζω πως ηχούν στ’ αυτιά σας, αν θα πάτε μέχρι την κάλπη. Σας κάνω γνωστό, πως εμείς θα πάμε και ότι για μας είναι πολύ σημαντικό. Πιστεύω πως είναι θέμα εθνικής σημασίας πιά!!!

Η εγκλογική περίοδος δεν ξεκίνησε ακόμα καλά καλά, αλλά στην Θράκη έχουν αρχίσει τα όργανα να παίζουν προ καιρού. Αυτά τα όργανα, θα διαμορφώσουν το αποτέλεσμα και θα το δούμε όλοι μαζί.

Πρώτα, απο την τοπική εφημερίδα «Μιλλέτ» που δημοσιεύει ένα άρθρο εναντίον του σεβασμιώτατου Πατριάρχη της Πόλης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αντιδράσει ο τοπικός τύπος της Θράκης, αλλά να μην φτάσει στο φως της δημοσιότητας απ΄ τα ΜΜΕ της υπόλοιπης Ελληνικής Επικράτειας!!!

Σε δεύτερο επίπεδο καταθέτει ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ του Ν. Ροδόπης κ. Αχμέτ Χατζή Οσμάν τροπολογία στην Βουλή των Ελλήνων, συγχρόνως συναντιέται με τον Υπουργό Υποδομων & Περιβάλλοντος τον κ. Μ. Βορίδη. Τι ζήτησε ο κ. Χατζη Οσμάν;;; Να εξαιρέσουν την Μεινότητα απο τα χαράτσια για τα λαθραία σπίτια που έφτιαξαν στην Θράκη οι Μουσουλμάνοι. Μια ματιά στο έγγραφο του κ. Οσμάν, βλέπουμε ότι γράφη για λάθη και παραλείψεις του παρελθόντος, που είχαν ως αποτέλεσμα την εξ ανάγκης, κατασκευή αυθαιρέτων κατοικιών, για κάλυψη στεγαστικών αναγκών της μειονότητας. Ας το δεχτούμε αυτό, αλλά αυτά τέλιωσαν την δεκαετία το 90. Γιατί τα αυθαίρετα που κτίστηκαν μετά να έχουν το 80% έκπτωση;;; Δηλαδή, ο ανεκδιήγητος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Οσμάν, ζητάει μόνο για την μειονότητα της Θράκης, λές και δεν είναι βουλευτής Ροδόπης; Σε μια περίοδο που όλοι οι Έλληνες υπόκεινται σε μια φοροεπιδρομή, τα χαράτσια που μας επέβαλε το κόμμα του και μας ξεφτίλισαν διεθνώς!!! Με λίγα λόγια δύο μετρα και δύο σταθμά. Ούτε λίγο, ούτε πολύ κατηγόρησε το Ελληνικό κράτος, ότι ευθύνεται για τα αυθαίρετα των Μουσουλμάνων στην Ελληνική Θράκη. Αυτός είναι ο καλός και σωστός βουλευτής του κυβερνόντος κόμματος!!! Τώρα, θα μου πείτε: « καλά φίλε, εσύ με ποιον είσαι;» Θα σας απαντήσω και λέω «ΌΧΙ» στο πελατειακό σύστημα!!!… Γιατί αυτό είναι σε βάρος των «άλλων» υποψηφίων.

Τώρα ας έρθουμε στον άλλο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, τι έκανε τις δυο τελευταίες τετραετίες; Σας διαβεβαιώνω ένα «τίποτα». Παρόλο, που οι Μουσουλμάνοι της Ξάνθης τον στήριξαν με την ψήφο τους, αυτός δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες τους. Το μόνο που έκανε όλο αυτό τον καιρό πουλούσε «διχόνοια, σοβινισμό, φασισμό, ρατσισμό,…» και όπου γινόταν πανηγύρι να εμφανίζεται ο κ. Μαντατζής με προκλητικές δηλώσεις. Γιατί το έκανε αυτό; Δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, αλλά ούτε ένας πολίτης να τον ρωτήσουν γιατί τα κάνει όλα αυτά, αυτός ο φουκαράς, που οι Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες του χάρισαν την ευκαιρία, να τρώει με δύο χρυσά κουτάλια για το υπόλοιπο της ζωής του. Δεν είναι μόνο αυτό, αφού είναι κομματόσκυλο του ΠΑΣΟΚ απο την αρχή ακόμα, όταν είδε και κατάλαβε, ότι δεν είναι κατάλληλος γι’ αυτό το πόστο, δεν δίστασε να συνάψει σχέσεις με όποιες ακραίες ομάδες εντός και εκτός Ελλάδος, αντί να παραιτηθεί. Αυτό το έκανε για να είναι παρών στην πολιτική σκηνή. Όμως, μπορούσε να κάνει πράγματα ωφέλιμα για τον τόπο του. Σήμερα, τον κ. Μαντατζί τον ρωτάω ευθέως και περιμένω την απαντησή του. Κύριε βουλευτά, εμείς οι Μουσουλμάνοι σε βουλέψαμε για όλη την ζωή σου. Θέλουμε απο εσένα να μας πεις την αλήθεια, τουλάχιστον, έστω και την τελευταία στιγμή. Γιατι την κρίβεις;;; Τι φοβάσαι; Υπάρχει κάτι απο πίσω και δεν το ξέρουμε; Ποιός είναι ο πραγματικός λόγος, που έκανες 180 μοίρες στροφή; Αφού δεν ήσουν κόπανος, αλλά ούτε πολιτικός! Ένας επιστήμονας, δεν τα κάνει αυτά. Μάλιστα, όταν είσαι επιστήμονας, που έχει να κάνει με την ανθρώπινη ζωή, γιατί όλα αυτά τα κοκιρίστικα και τα τιραμολίστηκα απέναντι μας; Ποιον φοβάσαι και γιατί, θα μας το πεις; Δεν χρειάζεται να τους φοβάσαι πιά (!) γιατί φεύγεις και πας στον αγύριστο. Τώρα θα μου πεις, τι έκανα και με υπερψήφισαν οι ομοθρησκοί μου; Δεν έχεις και άδικο. Έτσι και αλλιώς εμεις δεν σε ψηφισαμε για να κάνεις δουλεια και το ξέραμε οτι δεν εισαι ικανός για κάτι τέτοιο. Το μόνο που θέλαμε ηταν να υπάρχει ενας δικός μας άνθρωπος στην Βουλή των Ελλήνων και τίποτα άλλο. Εσύ, όμως μας πούλησες. Γιατί; Μην ξεχνάς, είναι υποχρέωση σου να πεις την τελευταία στιγμή την αλήθεια στους υποστηρικτές σου και στους ψηφοφόρος σου. Εάν όχι σ’αυτούς, εγώ το απαιτώ φίλε Τσετίν!!!

Φυσικά, όλα αυτά είναι σε τοπικό επίπεδο με παγκόσμιο ενδιαφέρον. Διότι, ότι γίνεται στην Ελληνική Θράκη καταγράφεται απο ξένα κέντρα και όχι για το καλό του τόπου. Προκειμένου να ετοιμάσουμε το έδαφος για μια άλλη χαμένη τετραετία, μ’ αυτούς τους δουλευτές βουλευτές μας. Όμως, μετά την επίθεση που δέχτηκε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, απο την τοπική εφημερίδα «Μιλλέτ», τυχαίο δεν είναι και η κατάληψη που έγινε στην Ρόδο, σε ένα απο τα τζαμιά με την επωνυμία Ιμπραήμ Πασά που λειτουργεί ως μουσείο, απο το οποίο απαιτούν να ανοίξει τις πύλες του. Δεν είναι μόνο αυτό; Την ίδια στιγμή είχαμε και την επίσκεψη ευρωπαικου αντιπροσώπου στις 20 έως 22-02-2012. Ο Ελβετός βουλευτής Andrea Gross βρέθηκε στη Ρόδο για να μιλήσει ξανά με τους μουσουλμάνους της Ρόδου και έπειτα της Κω… και μάλιστα για δεύτερη φορά στην Ρόδο. Που αφορά τους Μουσουλμάνους στην ευρυτερή περιοχή της Δωδεκανήσου; Γιατί όλα αυτά τώρα και όχι χθές;;;

Εδώ και εξήντα χρόνια, υπάρχει το πρωτόκολλο για την εκπαίδευση των Μειονοτήτων στις δύο χώρες, δηλαδή στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Μεχρι χθές, δεν είχαν την ανάγκη να ενσωματώσουν την νεολαία στα βρόμικα παιχνίδια τους, που παίζονται στην Θράκη. Σήμερα, απ’ ότι βλέπουμε καλούνε τους μαθητές που σπουδάζουν απο την Δ. Θράκη στην Τουρκία να συμμετέχουν στα πολιτικά δρώμενα. Αυτό μας δείχνει, ότι υπάρχουν δυσκολίες ή αντιμετωπίζουν δυσκολίες οι μηχανισμοι της γείτονας Χώρας στην Ελληνική Θράκη. Αυτό δεν είναι παρά μόνο Εκτροφεία Τούρκων πρακτόρων στην Θράκη. Συμφωνα μ’ αυτά που διαβάζουμε στην τοπική εφημεριδα «Μπιρλίκ» της Κομοτηνης.

Ως Πρόεδρος του Συνδέσμου Μουσουλμάνων, αλλά και ως ένας Θρακιώτης θα έλεγα στους νέους μας να είναι μακρια απο την βρόμικη πολιτική που παίζεται στην Θράκη, διότι θα είναι τα αυριανά θύματα. Θα έχουν πολύ καιρό μπροστά τους, να δούν την πραγματικότητα. Αυτό που χρειάζονται τώρα ειναι η γνώση, η μόρφωση και να μείνουν μακρια απ’ οτιδήποτε θα είναι εμπόδιο για το εγγύς μέλλον τους. Ας σκεφτούνε κάτω απο ποιες συνθήκες βρίσκονται εκεί, πολύ καλά. Διότι, οι γονείς των πιο πολλών δεν διαθέτουν, αλλά απο το υστερημα τους προσπαθούν να κάνουν κάτι γι’ αυτούς. Επομένως, ο Σύλλογος των Δυτικοθρακιωτών αντί να τους στηρίξει οικονομικά, πνευματικά και να τους προσφέρει βοήθεια στην εκπαίδευση τους, τους συνιστούσε να είναι τσιράκια του συστήματος και τους καλούσε να συμμετέχουν σε μια ουτοπία. Η προεκλογική συνάντηση των φοιτητών μας, με την ηγεσία του συλλόγου ή κάτω απο αυτό τον ανθελληνικό σύλλογο είναι για την προεκλογική καμπάνια. Αλλά και έτσι να είναι, δεν πρέπει να μπλέκουμε τα νιάτα μας, σ’ αυτό το βρόμικο παιχνίδι που παίζεται για την Ιδιαίτερη τους Πατρίδα.

Μέσα στα πλαισια αυτά, δεν αργησε να πάρει θέση και η Τουρκική Ομοσπονδία Τουρκων της Δυτικής Θράκης, με έδρα την Γερμανία. Αφου αναφέρει στο κειμενό της για τον εθνικισμό, σοβινισμό και φασισμό των Ελλήνων συμπολιτών, ως παραδειγμα εξω απο την άτυπη Τουρκική Ενωση Ξανθης, εγραψαν οι δηθεν πατριωτες-φυλακες «οι Τούρκοι έξω», όπως και στον εξωτερικό τοίχο στον τάφο Μπεκτασί, που βρίσκεται στον Κάτω μαχαλά της Ξάνθης, μια δεύτερη επίθεση συνέβη την ίδια ημέρα με σύνθημα «Ο Καλύτερος Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος» γράφτηκε. Όμως, η ίδια οργάνωση δεν κάνει λόγο για την τρομοκρατία, τον εκβιασμό, τον φασισμό και τον ρατσισμό που εφαρμόζουν στην Μουσουλμανική Μειονότητα, ότι οι ίδιοι είναι χειρότεροι απο τους Έλληνες Χριστιανούς συμπολιτές μας, για τους «Αλλους» Μουσουλμάνους, μέσα στην Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης. Απο την άλλη πλευρά, κάθε φορά όλα αυτά γίνονται προεγλογικά, Τι σύμπτωση είναι αυτή;;;

Προεκλογικά τα θυμόμαστε όλα και δεν αφήνουμε τίποτα! Τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελεύθερη έκφραση και σκέψη, την καταπίεση των ημεδαπών και αλλοδαπών Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, το Μειονοτικό ζήτημα στην Ρόδο και στα Δωδεκάνησα. Εκβιάζουμε τους Έλληνες φοιτητές στην Τουρκία να συμμετέχουν στον βρόμικο πόλεμο, που παίζεται στην Ιδιαίτερη Πατρίδα τους κατά της πατρίδας τους, ζητάμε δυο μέτρα και δύο σταθμά για τα χαράτσια της Κυβέρνησης εναντίον των Ελλήνων πολιτών, λές και οι Μουσουλμάνοι δεν είναι Ελληνες πολίτες, μας ενδιαφέρει δήθεν το τζαμί και το νεκροταφείο για τους Μουσουλμάνους στην Αθήνα, ζητάμε να κάνουμε προσευχές στις Σέρρες, στην Ημαθία,..κα., απαιτούμε η εκπαίδευση να είναι σε Τουρκικά, αλλά αγνοούμε τους Πομάκους και τους ΡΟΜΑ, ζητάμε να έχουμε αιρετό Μουφτή, έστω και υπο διχοτόμιση της Μουσουλμανικής Μειονότητας, αρκεί να βάλουμε πόδι, χρησημοποιουμε το πιστευω για πολιτικές και εθνικές σκοπιμότητες ενώ ισχυριζόμαστε οτι είμαστε υπέρ του δικαίου….

Όμως, κανέναν δεν μας ενδιαφέρει πώς ζουν αυτοι οι ανθρωποι στα κατσάβραχα (ορεινή περιοχή ή όπως το έλεγε ένας τέως βουλευτής «Τζεμπέλι» ) της Θράκης. Το μόνο που φέρνει έσοδα είναι ο καπνός και πάει κατα διαβόλου τον τελευταίο καιρό. Δεν γίνεται θέμα καθόλου για τα λεφτά απο τα βακούφια της Μειονότητας που πηγαίνουν; Δεν υπάρχει θέμα ανεργίας, που φτάνει στο 80% στους Μουσουλμάνους! Δεν χρειάζονται ξενώνες για τους ηλικιωμένους, τους άπορους και τους άστεγους. Τι έκαναν τόσα χρόνια οι δήμαρχοι και οι εκπρόσωποι του Ελληνικού Κοινοβουλίου μας για όλα αυτά; Κάποτε υπήρχε και ήταν πρόβλημα, σήμερα κάτι δεν ισχύει κύριοι. Δεν μας ενδιαφέρει η μοναδική βιβλιοθήκη που κλείνει στην ορεινή περιοχή της Ξάνθης; Δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα για την ανάπτυξη στα Πομακοχώρια, αλλά ότι είναι εθνικιστικό, σοβενιστικό πουλάει στην υποβαθμισμένη αυτή την περιοχή. Γιατί;;; Τι δεν πάει καλά, αναρωτήθηκε κανείς;;

Πως ειναι δυνατον, να ζητάμε απο τριτα προσωπα βοήθεια και στήριξη, αφου δεν υπάρχουν έρευνες, αιτηματα, μελετες, προγραμματα και σχεδιο για τα προβληματα που αντιμετωπίζουμε ως ένα κομμάτι της Ελληνικής Κοινωνιας. Τι να τον κάνω τον κάθε Iuliu Winkler, Χανς και Μπάτμαν, όταν οι δικοί μου ειναι μόνο για την καρέκλα, την μάσα και να πουλάνε την διχόνοια μεσα στην Κοινοτητα, αλλά και στην Ελληνική Επικρατεια;

Θα μου πείτε, αφού είναι έτσι γιατί εκλέγονται αυτοί οι άνθρωποι;;; Πολύ απλο είναι Κυριοι και Κυρίες. Οι Πομάκοι λένε: «Σε τέτοιους προσκυνητές, τέτοιος Ιμάμης=Παπάς» χρειάζεται. Επομένως, εδώ πρέπει να συμβάλλουμε όλοι απο την θέση που βρισκόμαστε, για να αλλάξουμε τους προσκυνητές, μπάς και αλλάξουμε τον Ιμάμη κάποτε και δει ο κόσμος άσπρη μέρα. Πριν είναι αργά!!!

Αθήνα, 03 Απριλίου 2012
Μεχμέτ Ιμάμ
(Οικονομολόγος-Ερευνητής)

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ «Η ΦΙΛΟΤΗΤΑ»

m.imam61@yahoo.gr

Αυτή η φωτογραφία ανήκει σε εμάς. Κανείς δεν θα μας την στερήσει. Είναι δική μας όσο και αν πτωχεύσουμε. Αυτό δεν πρέπει να χαθεί!

Γράφει ο Λουκάς Συμπεράς

Κάποιοι μας θέλουν στον πάτο ώστε μετά να έρθουν κάποιοι και δήθεν να μας σώσουν. Μπορεί αυτοί που το αποφάσισαν να φέρουν ελληνικά ονόματα, ωστόσο δεν είναι και το δια ταύτα Έλληνες. Όσον αφορά αυτούς που θα έρθουν λίγο νοιάζονται για αυτό και καλά κάνουν. Αυτοί που θα έρθουν δεν μοιάζουν με εμάς γιατί έχουν αυτό που εμείς δεν έχουμε. Είναι ένας λαός πραγματικά διαφορετικός από εμάς γιατί γαλουχήθηκε στην «κλεισούρα». Η έκταση μιας χώρας δεν σε «απελευθερώνει» από την «κλεισούρα» ωστόσο μπορεί να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα!

Τι σημαίνει «κλεισούρα» θα αναρωτηθεί ο καθένας;

Κλεισούρα χωρίς εισαγωγικά σημαίνει Ιστορία. Αυτό ισχύει όμως για εμάς. Όχι για εκείνους. Κλεισούρα για εμάς σημαίνει Πόνος, Πόλεμος, Νίκη και Δικαιοσύνη! Κυρίως το τελευταίο, γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο μετά το πέρας του πολέμου. Εκεί πολεμήσαμε τους Ιταλούς μα εγώ θα πω τον Άξονα τον οποίο καθοδηγούσε το τότε Γερμανικό όνειρο. Εκείνο το όνειρο που ξεκίνησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο - το όνειρο που ο δεκανέας τότε Χίτλερ άφησε μισό και έμελλε να του αφήσει (δεν το πιστεύω)…ψυχολογικά κατάλοιπα - και ολοκληρώθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.

«Κλεισούρα» με εισαγωγικά σημαίνει καταπίεση, σκοτάδι, εργασιομανία και τελειότητα. Ο ίδιος εργασιομανής ή πια πρώην (σήμερα δηλώνω εθελοντής αλήτης), γνωρίζω, κατανοώ και αντιλαμβάνομαι την «κλεισούρα» ορισμένων που αποφάσισαν να εργάζονται συνειδητά πέραν του επιτρεπτού. Δεν εννοώ όμως αυτό ακριβώς. Άλλο η έννοια της εργασιομανίας στη Γερμανία για παράδειγμα και άλλο εκείνης στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα η εργασιομανία στις περισσότερες των περιπτώσεων βαφτίζεται με τη δουλεία. Εκεί στη Γερμανία συνήθως αποδίδει καρπούς ενώ βαφτίζεται και ως ευσεινηδησία και κυρίως επιβραβεύεται. Να τα λέμε και αυτά.

Είμαστε από την άλλη ο λαός που «παντρεύτηκε» τον ήλιο, τον αέρα και τη θάλασσα. Τα τρία αυτά από μονά τους κάλλιστα «παντρεύονται» με την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αυτό κανείς δεν θα μας το αλλάξει πόσο μάλλον στερήσει. Κάποιοι αποφάσισαν να τα καταχραστούν γιατί απλούστατα ζούνε στην…«κλεισούρα».

Δεν θέλω να πιστεύω ότι τελικά θα τα καταφέρουν.

Προσπάθεια κουκουλώματος νέου σκανδάλου υποκλοπών;

Μπορεί οι (ν)τροπολογίες να κατατίθενται σωρό σε μία Βουλή που δείχνει πως καταρρέει και δείχνει να έχει γίνει άντρο εξυπηρετήσεων, μπορεί η κυβέρνηση να τυρβάζει περί άλλων και να σχεδιάζει πότε, πως και αν θα προχωρήσει στις διαβόητες εκλογές, όμως τουλάχιστον ένας βουλευτής συνεχίζει να ασχολείται με θέματα ουσίας για την χώρα και τους πολίτες, αλλά και ελέγχου του κυβερνητικού έργου.

Και ίσως αυτή του η εμμονή στην εργασία που του ανέθεσε ο Ελληνικός λαός, ίσως η γνώση που διαθέτει για ειδικά θέματα (γνώση που είναι δεδομένο πως κάποιοι την φοβούνται), τον έχει κάνει στόχο ανήθικων και ψευδέστατων επιθέσεων, τις οποίες ο ίδιος παρακάμπτει επειδή γνωρίζει πως αυτές είναι απόπειρες τροχοπέδης και έμμεσου εκφοβισμού του. Αφού, λοιπόν, ψάξαμε, ρωτήσαμε και μάθαμε πως η δικογραφία έχει μεταφερθεί στην Βουλή με αίτηση άρσης της βουλευτικής ασυλίας του κ. Ιωάννη Κοραντή (βουλευτή Επικρατείας του ΛΑΟΣ, (σχετικό άρθρο – έρευνα άκρως αποκαλυπτικό, πρόκειται να δημοσιεύσουμε τις αμέσως επόμενες ημέρες) πρώην διπλωμάτη –επί σειρά πολύ δύσκολων ετών πρέσβης στην Άγκυρα- και πρώην διοικητής της ΕΥΠ), αλλά όλως παραδόξως δεν έχει συνέλθει –ακόμη- η ειδική επιτροπή δεοντολογίας της Βουλής (πρόεδρος της οποίας είναι ο κ. Νιώτης), μαθαίνουμε πως πρόσφατα (και πριν την διαρροή περί αίτησης άρσης της βουλευτικής του ασυλίας) ο ίδιος κατέθεσε μία ιδιαίτερα «ευαίσθητη» κοινοβουλευτική ερώτηση (που αφορά τα συστήματα υποκλοπών τηλεπικοινωνιών και συγκεκριμένα αυτά που βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών) η οποία έχει –για όσους κατανοούν το ύφος της ερώτησς- άκρως εθνικό και κοινωνικό υπόβαθρο και θεωρείται μείζονος σημασίας για τα όσα σήμερα συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Η ερώτηση του κ. Ιωάννη Κοραντή

"29 Φεβρουαρίου 2012
ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς: Υπουργό Προστασίας του Πολίτη
Θέμα: Συστήματα υποκλοπών στα χέρια ιδιωτών

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της «Ισοτομίας» και σχετικό εκτενές ρεπορτάζ, τουλάχιστον επτά συστήματα υποκλοπών έχουν πουληθεί σε Έλληνες ιδιώτες, μεταξύ των οποίων δύο μεγαλοεπιχειρηματίες, ένας εφοπλιστής και ένας ξενοδόχος. Είναι προφανές ότι το θέμα δεν αφορά μόνο στην βιομηχανική κατασκοπεία –πέραν του αναμφισβήτητου της ζητήματος νομιμότητας- αλλά και στη δυνατότητα των κατόχων των εν λόγω συστημάτων να παρακολουθούν τις συνομιλίες όσων λαμβάνουν αποφάσεις για κρίσιμα ζητήματα.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

Είναι ενήμερος των ανωτέρω πληροφοριών;

Προτίθεται να διερευνήσει το θέμα μέσω των αρμοδίων Υπηρεσιών που υπάγονται σε αυτόν;

Προτίθεται παράλληλα να ζητήσει την παρέμβαση της Δικαιοσύνης;

Ο ερωτών βουλευτής
Ιωάννης Κοραντής"

Η απάντηση Χρυσοχοΐδη

Στα σαφέστατα ερωτήματα του κ. Ιωάννη Κοραντή, επιφορτισμένου από το ΛΑΟΣ στα θέματα εθνικού ενδιαφέροντος καθώς και σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας, άμυνας της χώρας, ο αρμόδιος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κύριος Χρυσοχοΐδης, απάντησε:

"Σε απάντηση της ανωτέρω ερώτησης, που κατέθεσε ο Βουλευτής κ. Ι. Κοραντής, σας γνωρίζουμε ότι, για την ελεύθερη πώληση συσκευών υποκλοπής τηλεφωνικών συνομιλιών, ενημερώσαμε την Εθνική Αντιπροσωπεία με το υπ’ αριθμ. 7017/4/14632 από 09/03/2012 έγγραφο, σε απάντηση της υπ’ αριθμ. 5819/17-02-2012 ερώτησης του κ. συναδέλφου.

Περαιτέρω σας ενημερώνουμε ότι, η Ελληνική Αστυνομία και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.) συνεργάζονται αρμονικά και αποδοτικά σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος, για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, την προάσπιση της ασφάλειας της χώρας και την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών, τηρώντας την θεμελιώδη αρχή της νομιμότητας.

Σε κάθε περίπτωση οι Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας, οσάκις δέχονται καταγγελίες για παραβίαση της σχετικής νομοθεσίας ή λαμβάνουν γνώση σχετικών πληροφοριών, επιλαμβάνονται προανακρίσεως, ως έχουν υποχρέωση, προβαίνοντας στις απαραίτητες για το σκοπό αυτό ενέργειες (σύλληψη και παραπομπή υπαιτίων στη δικαιοσύνη, κατάσχεση μηχανισμών παγίδευσης, διερεύνηση του χώρου από αρμόδια συνεργεί της Δ.Ε.Ε., διενέργεια περαιτέρω εργαστηριακών εξετάσεων κ.λ.π.)

Ειδικότερα, σε ότι αφορά το διαλαμβανόμενο στην ερώτηση του κ. συναδέλφου θέμα, σας γνωρίζουμε ότι, το επίμαχο δημοσίευμα εντοπίσθηκε την 28-02-2012 στην ιστοσελίδα www.isotimia.gr, κατόπιν σχετικής έρευνας της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Σύμφωνα με αυτό, ιστοσελίδες εταιρειών του εξωτερικού (οι οποίες δεν κατονομάζονται) προμήθευσαν με εξοπλισμό τηλεφωνικών υποκλοπών Έλληνες ιδιώτες. Περαιτέρω, το συλλεχθέν υλικό υποβλήθηκε αρμοδίως από την ως άνω υπηρεσία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.

Τέλος, σας γνωρίζουμε ότι, προς τις αρμόδιες Υπηρεσίες μας δόθηκαν, εκ νέου, εντολές και οδηγίες για την συνέχιση και την εντατικοποίηση των ενεργειών τους, με στόχο τον εντοπισμό των υπόψη συσκευών, που τυχόν προωθούνται στο εμπόριο και εν γένει διακινούνται είτε μέσω καταστημάτων πώλησης είτε με την χρήση του διαδικτύου. Παράλληλα, επισημάνθηκε η σημασία της αποτελεσματικότητας των Υπηρεσιών του Υπουργείου μας, για την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών, την διασφάλιση της νομιμότητας και του υγιούς ανταγωνισμού, προς καλύτερη εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και την διαφύλαξη του κύρους των θεσμών.

Ο υπουργός
Μιχάλης Χρυσοχοΐδης"

Απορίες που απαιτείται να απαντήσει άμεσα ο κ. Χρυσοχοΐδης

Επειδή η απάντηση του υπουργείου «τριγυρίζει» το σαφές θέμα που έθιξε ο κ. Κοραντής και το οποίο αφορά την σοβαρή πιθανότητα κατοχής από ιδιώτες υλικού κλοπής τηλεπικοινωνιών, πράξη η οποία ενέχει κινδύνους για την εύρυθμη λειτουργία της κυβέρνησης, αλλά και στοχεύει πιθανότατα στην διασάλευση της εμπιστευτικότητας διαβαθμισμένων επικοινωνιών μεταξύ κυβερνητικών στελεχών, αλλά και εργαζομένων σε άκρως ευαίσθητες και εθνικού περιεχομένου και ευθύνης θέσεις, μήπως θα έπρεπε ο κ. Χρυσοχοΐδης να σκεφτεί την εφαρμογή και την απαίτηση λειτουργίας της συνθήκης Σένγκεν, βάσει της οποίας είναι δυνατή η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών που συμμετέχουν σε αυτήν;

Μήπως αγγίζει τα όρια της γελοιότητας η εμμονή του κ. Χρυσοχοΐδη στην λειτουργία των συσκευών τηλεπικοινωνιακών κλοπών αποκλειστικά και μόνο για την βιομηχανική κατασκοπεία;
Υπάρχουν σοβαροί λόγοι που αποκλείουν την πιθανότητα χρήσης των εν λόγω συσκευών και για χρήσεις που αντίκεινται στην εσωτερική ασφάλεια και άμυνα της χώρας;
Αν ναι, μπορεί ο κ. Χρυσοχοΐδης να καταθέσει, απαριθμώντας έναν προς έναν με τα σχετικά πειστήρια, τους λόγους αυτούς; Γιατί κανείς μας δεν πρέπει να ξεχνάει το τι έγινε πριν λίγα χρόνια με το μεγάλο σκάνδαλο των υποκλοπών και ποιους παρακολουθούσαν...

Μήπως θα έπρεπε να γίνει μία έρευνα σχετικά με τις γνωστές δηλώσεις του κ. Χρυσοχοΐδη στον αμερικανό πρέσβη κ. Σπέκχαρντ, περί «ανακαινίσεως» - διαλύσεως της ΕΥΠ κ.λ.π.;
Μήπως θα έπρεπε να γίνει μία συνολική έρευνα εις βάθος η οποία θα ασχοληθεί με αγορές δορυφορικών/τηλεπικοινωνιακών συστημάτων άμεσου εθνικού ενδιαφέροντος και υψηλότατης απόδοσης -αλλά όχι και τιμής- που ποτέ δεν δούλεψαν επειδή είχαν ρωσικό λογισμικό;
Γιατί, άραγε, συγκεκριμένες υποθέσεις ανασύρονται ως δια μαγείας όποτε ο κ. Χρυσοχοΐδης προΐσταται του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη;
Γιατί κατηγορούνται συγκεκριμένοι άνθρωποι, που αν και κομματικά ενταγμένοι στο ΠΑΣΟΚ, διώχθηκαν επειδή δεν συμφώνησαν σε πρακτικές (π.χ. κομματικών καρατομήσεων κ.α.) που «εισήγαγε» ο κ. Χρυσοχοΐδης στο συγκεκριμένο υπουργείο;
Γιατί στοχοποιούνται και σπιλώνονται άνθρωποι που γνωρίζουν πολλά; Μήπως για να ακυρωθεί οποιαδήποτε μελλοντική τους κατάθεση στην Δικαιοσύνη;

Γιατί ο κ. Χρυσοχοΐδης δεν ζητά την άρση της βουλευτικής ασυλίας του κ. Χρήστου Παπουτσή, ο οποίος "έδωσε" σε ιδιώτη τον πλήρη κατάλογο των εργαζομένων στην ΕΥΠ, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τους ίδιους, τις οικογένειές τους, αλλά και το υπηρεσιακό τους έργο; Μήπως αυτό ονομάζεται «εθνική προδοσία»; Και αφού έγινε με προτροπή συγκεκριμένων υπαλλήλων της ΕΥΠ, γιατί ο κ. Χρυσοχοΐδης συνεχίζει να τους διατηρεί στις θέσεις τους;

Γιατί, λοιπόν, ο κ. Χρυσοχοΐδης ασχολείται με τον κ. Κοραντή, ο οποίος έπραξε σύμφωνα με το νόμο και σύμφωνα με εντολές των πολιτικών του προϊσταμένων;
Μήπως το συγκεκριμένο «παιχνίδι» είναι καθαρά πολιτικό και αποσκοπεί στην δημιουργία εντυπώσεων, αλλά και στην εικονική ισχυροποίηση του σημερινού υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη, ο οποίος μετά τις πρόσφατες ατυχείς δηλώσεις του, θέλει να στείλει μηνύματα σε διάφορες πλευρές;

Του Charles A. Kupchan

Μια κρίση διακυβέρνησης ταλανίζει τις πιο προηγμένες δημοκρατίες του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη και η Ιαπωνία αντιμετωπίζουν ταυτοχρόνως πολιτική καθίζηση. Η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει ένα διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ αυτού που οι ψηφοφόροι ζητούν από τις κυβερνήσεις τους και αυτού που εκείνες είναι σε θέση να τους προσφέρουν. Η δυσαρμονία ανάμεσα στο αυξανόμενο αίτημα για σωστή διακυβέρνηση και στην ελαττούμενη παροχή της, είναι μια από τις πιο σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο δυτικός κόσμος σήμερα.

Οι ψηφοφόροι στις βιομηχανικές δημοκρατίες προσβλέπουν στις κυβερνήσεις τους, επιζητώντας από αυτές να αντιδράσουν στην πτώση του βιοτικού επιπέδου και την αυξανόμενη ανισότητα, που απορρέουν από τη χωρίς προηγούμενο ροή αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων. Οι λαοί προσδοκούν, επίσης, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί τους να διαχειριστούν το ζήτημα της διογκούμενης μετανάστευσης, της υπερθέρμανσης του πλανήτη και άλλων αναπόφευκτων επιπτώσεων του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας. Όμως, οι δυτικές κυβερνήσεις δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτό το καθήκον.

Η παγκοσμιοποίηση καθιστά λιγότερο αποτελεσματικά τα πολιτικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους, ενώ παράλληλα εκμηδενίζει την παραδοσιακή κυριαρχία της Δύσης στις διεθνείς υποθέσεις, πυροδοτώντας την «άνοδο των υπολοίπων» [χωρών]. Η αδυναμία των δημοκρατικών κυβερνήσεων να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της ευρύτερης λαϊκής βάσης, αύξησε με τη σειρά της τη λαϊκή δυσφορία, υπονομεύοντας περαιτέρω τη νομιμότητα και την αποτελεσματικότητα των αντιπροσωπευτικών θεσμών.

Αυτή η κρίση διακυβέρνησης εντός του δυτικού κόσμου, συμβαίνει σε μια ιδιαιτέρως ακατάλληλη στιγμή. Το διεθνές σύστημα βρίσκεται εν μέσω τεκτονικών αλλαγών, λόγω της διάχυσης του πλούτου και της ισχύος σε νέες περιοχές. Υποτίθεται ότι η παγκοσμιοποίηση θα λειτουργούσε προς όφελος των φιλελεύθερων κοινωνιών, οι οποίες προφανώς ήταν απολύτως κατάλληλες για να εκμεταλλευτούν τη γρήγορη και ασταθή φύση της παγκόσμιας αγοράς. Αντ’ αυτού, όμως, οι λαοί στις προηγμένες δημοκρατίες της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Ανατολικής Ασίας υπέστησαν σκληρό πλήγμα, ακριβώς για τον λόγο ότι οι οικονομίες των χωρών τους είναι ώριμες και ανοιχτές στον κόσμο.

Αντιθέτως, η Βραζιλία, η Ινδία, η Τουρκία και άλλες ανερχόμενες δημοκρατίες, επωφελούνται από τη μετατόπιση της οικονομικής ζωτικότητας από τον ανεπτυγμένο προς τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ειδικότερα η Κίνα αποδεικνύεται εξαιρετικά ικανή στο να δρέπει τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης χωρίς παράλληλα να επιβαρύνεται από τις υποχρεώσεις της, κυρίως επειδή διατήρησε τον έλεγχο επί των μέσων άσκησης πολιτικής, πράγμα που παραμέλησαν οι φιλελεύθεροι ανταγωνιστές της. Ο κρατικός καπιταλισμός έχει εμφανή πλεονεκτήματα, τουλάχιστον προς το παρόν. Κατά συνέπεια, αυτό που διακυβεύεται σήμερα δεν είναι μόνο η υλική πρωτοκαθεδρία της Δύσης, αλλά και η αξιοπιστία της εκδοχής της για τη νεωτερικότητα. Αν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες δεν αποκαταστήσουν την πολιτική και οικονομική ευρωστία τους, τα πολιτικά και γεωπολιτικά δεδομένα του 21ου αιώνα θα εξελιχθούν στο απόλυτο χάος.

ΕΛΑΦΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ

Η παγκοσμιοποίηση διεύρυνε τον συνολικό πλούτο και έδωσε τη δυνατότητα στις αναπτυσσόμενες χώρες να πετύχουν μια χωρίς προηγούμενο ευημερία. Η διασπορά των επενδύσεων, το εμπόριο και τα δίκτυα επικοινωνίας βάθυναν την αλληλεξάρτηση και τα εν δυνάμει ειρηνευτικά αποτελέσματά τους, ενώ παράλληλα συνέβαλαν στο άνοιγμα των μη δημοκρατικών χωρών και στην ενδυνάμωση λαϊκών εξεγέρσεων. Ταυτόχρονα, όμως, η παγκοσμιοποίηση και η ψηφιακή οικονομία από την οποία εξαρτάται, αποτελούν την κύρια πηγή της τρέχουσας κρίσης διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει η Δύση. Η αποβιομηχάνιση και η ανάθεση υπηρεσιών σε τρίτους, το παγκόσμιο εμπόριο και οι δημοσιονομικές ανισορροπίες, το πλεόνασμα κεφαλαίων και οι «φούσκες» στις πιστώσεις και τα περιουσιακά στοιχεία, όλες αυτές οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης επιβάλλουν δοκιμασίες και ανασφάλεια, που ήταν άγνωστες σε αρκετές γενιές. Τα δεινά που απορρέουν από την οικονομική κρίση, που ξεκίνησε το 2008, είναι ιδιαιτέρως έντονα, αλλά τα θεμελιώδη προβλήματα είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα. Στο μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων είκοσι χρόνων, οι τακτικές αποδοχές της μεσαίας τάξης στις μεγαλύτερες δημοκρατίες του κόσμου παρέμειναν στάσιμες και η οικονομική ανισότητα παρουσίασε δραστική άνοδο, καθώς η παγκοσμιοποίηση αντάμειψε πλουσιοπάροχα τους κερδισμένους αλλά ξέχασε τους πολλούς χαμένους.

Αυτές οι τάσεις δεν αποτελούν προσωρινά υποπροϊόντα του οικονομικού κύκλου ούτε οφείλονται σε κατεξοχήν ανεπάρκεια ελέγχου του χρηματοπιστωτικού τομέα, στις φορολογικές ελαφρύνσεις που επιβλήθηκαν εν καιρώ πανάκριβων πολέμων ή σε άλλες λανθασμένες πολιτικές. Όπως κατέδειξαν στην πρόσφατη μελέτη τους με τίτλο «The Way Forward» οι οικονομικοί αναλυτές Ντάνιελ Άλπερτ, Ρόμπερτ Χόκετ και Νούριελ Ρουμπινί, η μισθολογική στασιμότητα και η αυξανόμενη ανισότητα αποτελούν συνέπειες της ένταξης στην παγκόσμια οικονομία δισεκατομμυρίων χαμηλόμισθων εργατών, καθώς επίσης και της αύξησης της παραγωγικότητας που προήλθε από την εφαρμογή της πληροφορικής στον τομέα της μεταποίησης. Οι εξελίξεις αυτές ώθησαν την παγκόσμια παραγωγή σε επίπεδα πολύ υψηλότερα από τη ζήτηση, επιβάλλοντας βαρύ τίμημα στους υψηλά αμειβόμενους εργαζόμενους των χωρών της βιομηχανικής Δύσης. Η συνακόλουθη απορρύθμιση και δυσαρέσκεια των εκλογικών σωμάτων στη Δύση, μεγιστοποιήθηκαν από την όξυνση των υπερεθνικών κινδύνων της παγκοσμιοποίησης, όπως είναι το διεθνές έγκλημα, η τρομοκρατία, η ανεπιθύμητη μετανάστευση και η περιβαλλοντική υποβάθμιση. Σε αυτό το δυσάρεστο μίγμα έρχεται να προστεθεί η επανάσταση της πληροφορίας. Το διαδίκτυο και η πλησμονή των μέσων μαζικής επικοινωνίας φαίνεται ότι μάλλον πυροδοτούν την ιδεολογική πόλωση, παρά καλλιεργούν τον εποικοδομητικό διάλογο.

Οι ψηφοφόροι που έρχονται αντιμέτωποι με την οικονομική απειλή, την κοινωνική παράλυση και τον πολιτικό διχασμό, προσβλέπουν στους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους για βοήθεια. Όμως, όσο η παγκοσμιοποίηση τροφοδοτεί αυτήν την επείγουσα ανάγκη για μια ανθρώπινη διακυβέρνηση, τόσο, από την άλλη μεριά, βεβαιώνει ότι μια τέτοια μέριμνα δεν μπορεί να υπάρξει. Για τρεις βασικούς λόγους οι κυβερνήσεις στη βιομηχανική Δύση έχουν εισέλθει σε περίοδο έκδηλης αναποτελεσματικότητας.

Πρώτον, η παγκοσμιοποίηση κατέστησε αναποτελεσματικά πολλά από τα παραδοσιακά πολιτικά εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες. Η Ουάσιγκτον κατέφευγε τακτικά στη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική για να ρυθμίσει την οικονομική της απόδοση. Εν μέσω, όμως, του παγκόσμιου ανταγωνισμού και ενός χωρίς προηγούμενο χρέους, η αμερικανική οικονομία μοιάζει να μην αντιδρά στις ενέσεις τόνωσης των δαπανών ή στους πρόσφατους ελιγμούς της Ομοσπονδιακής Τράπεζας όσον αφορά τα επιτόκια. Το εύρος και η ταχύτητα των εμπορικών και χρηματοοικονομικών ροών σημαίνουν ότι αποφάσεις και εξελίξεις που συμβαίνουν αλλού (η αδιαλλαξία του Πεκίνου όσον αφορά την τιμή του γουάν, η υποτονική αντίδραση της Ευρώπης απέναντι στην οικονομική κρίση που την πλήττει, οι ενέργειες των επενδυτών και των οίκων αξιολόγησης, η βελτίωση της ποιότητας στα τελευταία μοντέλα της Hyundai) ξεπερνούν σε σπουδαιότητα τις αποφάσεις που λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον. Οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες εδώ και πολλά χρόνια βασίζονταν στη νομισματική πολιτική για να ρυθμίζουν τις διακυμάνσεις στην εθνική οικονομική απόδοση. Όμως, από τη στιγμή που εντάχθηκαν στη ευρωζώνη, απώλεσαν αυτήν τη δυνατότητα. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η Ιαπωνία δοκίμασε τη μια μετά την άλλη στρατηγική αναθέρμανσης της οικονομίας, αλλά χωρίς να δει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Απλούστατα, στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, οι δημοκρατίες έχουν λιγότερο έλεγχο επί των αποτελεσμάτων, σε σύγκριση με ό,τι είχαν συνηθίσει.

Δεύτερον, πολλά από τα προβλήματα που οι ψηφοφόροι στη Δύση ζητούν από τις κυβερνήσεις τους να επιλύσουν, απαιτούν ένα επίπεδο διεθνούς συνεργασίας, που σήμερα είναι ανέφικτο. Η μετάγγιση της ισχύος από τη Δύση στους «υπόλοιπους», σημαίνει ότι σήμερα υπάρχουν πολλοί νέοι μάγειροι στην κουζίνα. Η αποτελεσματική δράση δεν επαφίεται πλέον κατεξοχήν στη συνεργασία μεταξύ δημοκρατιών με παρεμφερή τρόπο σκέψης. Αντιθέτως, εξαρτάται από τη συνεργασία ενός ευρύτερου και πιο ποικίλου κύκλου κρατών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσβλέπουν τώρα στο G-20 για την αποκατάσταση της ισορροπίας στη διεθνή οικονομία. Όμως, η συναίνεση μεταξύ κρατών που βρίσκονται σε διαφορετικό στάδιο ανάπτυξης και ακολουθούν αποκλίνουσες μεθόδους στην οικονομική διακυβέρνηση, είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Προκλήσεις όπως η αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη ή η αποτελεσματική απομόνωση του Ιράν, ομοίως εξαρτώνται από μια συλλογική προσπάθεια, που σαφώς είναι ανέφικτη.

Τρίτον, οι δημοκρατίες μπορούν να είναι ευέλικτες και οικείες, όταν το εκλογικό τους σώμα είναι ικανοποιημένο και απολαμβάνει μιας συναίνεσης που γεννήθηκε από τις αυξημένες προσδοκίες. Είναι, όμως, αδέξιες και βραδυκίνητες όταν οι πολίτες τους είναι καταπτοημένοι και διχασμένοι. Μια πολιτική συγκρότηση, στο πλαίσιο της οποίας η διακυβέρνηση εξαρτάται από τη λαϊκή συμμετοχή, τον θεσμικό έλεγχο και τις ισορροπίες, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις ομάδες συμφερόντων, είναι λύση που έχει καλύτερα αποτελέσματα στην κατανομή αγαθών παρά στον επιμερισμό θυσιών. Ωστόσο, οι θυσίες είναι αυτό ακριβώς που απαιτείται για να αποκατασταθεί η οικονομική ευρωστία, γεγονός που φέρνει τις δυτικές κυβερνήσεις αντιμέτωπες με την άχαρη προοπτική εφαρμογής πολιτικών που απειλούν να εξασθενίσουν την εκλογική απήχησή τους.

ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΤΡΙΑ ΑΡΩΜΑΤΑ

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η έντονη κομματική αντιπαράθεση παραλύει το πολιτικό σύστημα. Η υφέρπουσα αιτία είναι η κακή κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας. Από το 2008, πολλοί Αμερικανοί έχουν χάσει το σπίτι τους, τη δουλειά τους και τη συνταξιοδοτική αποταμίευση. Αυτές οι αποτυχίες ακολουθούν κατά πόδας τις διαδοχικές δεκαετίες της στασιμότητας στις αποδοχές της μεσαίας τάξης. Μέσα στην τελευταία δεκαετία, το εισόδημα του μέσου νοικοκυριού στις Ηνωμένες Πολιτείες μειώθηκε πάνω από 10%. Εν τω μεταξύ, η εισοδηματική ανισότητα αυξήθηκε σταθερά, καθιστώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες τη χώρα με τη μεγαλύτερη ανισότητα στον βιομηχανικό κόσμο. Η κύρια αιτία για την επιδείνωση της θέσης του Αμερικανού εργαζομένου είναι ο παγκόσμιος ανταγωνισμός. Οι θέσεις εργασίας μετατοπίστηκαν σε άλλες χώρες. Επιπροσθέτως, πολλές από τις πλέον ανταγωνιστικές εταιρείες στον χώρο της ψηφιακής οικονομίας δεν στηρίζονται σε μεγάλες επενδύσεις. Η εκτιμώμενη αξία του Facebook είναι περίπου 70 δισεκατομμύρια δολάρια και απασχολεί χονδρικά δύο χιλιάδες εργαζομένους, τη στιγμή που η General Motors με αξία υπολογιζόμενη στα 35 δισεκατομμύρια δολάρια, απασχολεί 77.000 υπαλλήλους στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλους 208.000 διεθνώς. Είναι φανερό ότι πλούτος των εταιρειών αιχμής των Ηνωμένων Πολιτειών δεν σταλάζει στη μεσαία τάξη.

Αυτή η σκληρή οικονομική πραγματικότητα συμβάλλει στην αναβίωση των ιδεολογικών και κομματικών διαιρέσεων, που για καιρό είχαν σιγήσει λόγω της οικονομικής ευμάρειας του λαού. Στη διάρκεια των δεκαετιών που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η εκτεταμένη σε πολλά κοινωνικά στρώματα ευημερία, έσπρωξε προς το πολιτικό κέντρο τόσο τους Δημοκρατικούς όσο και τους Ρεπουμπλικάνους. Σήμερα, όμως, το Καπιτώλιο είναι σε γενικές γραμμές απαλλαγμένο τόσο από κεντρώους όσο και από τον δικομματισμό. Οι Δημοκρατικοί προπαγανδίζουν υπέρ της παροχής περισσοτέρων κινήτρων, υπέρ των ελαφρύνσεων για τους ανέργους και υπέρ της φορολόγησης των πλουσίων. Από την άλλη, οι Ρεπουμπλικάνοι αξιώνουν δραστικές περικοπές στο μέγεθος και στις δαπάνες του κυβερνητικού μηχανισμού. Η επιτάχυνση της αποσάθρωσης του κέντρου επιτεύχθηκε με την αναδιάταξη των εκλογικών περιφερειών των κομμάτων, με την επικράτηση ενός είδους ΜΜΕ, που μάλλον προκαλούν τα γεγονότα παρά πληροφορούν, και με ένα ανώμαλο σύστημα χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών, που έχει γίνει αιχμάλωτο ειδικών συμφερόντων.

Η συνακόλουθη πόλωση έχει δέσει κόμπο τη χώρα. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα είχε επίγνωση της κατάστασης και γι’ αυτό, όταν ανέλαβε την εξουσία υποσχέθηκε να γίνει ένας «μετα-κομματικός» πρόεδρος. Όμως, η αποτυχία των μεγάλων προσπαθειών του Ομπάμα να αναθερμάνει την οικονομία και να αποκαταστήσει τη δικομματική συνεργασία έκαναν ορατή τη συστημική φύση της οικονομικής και πολιτικής δυσλειτουργίας της χώρας. Το πακέτο στήριξης της οικονομίας, ύψους 787 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που πέρασε χωρίς την υποστήριξη ούτε ενός Ρεπουμπλικάνου βουλευτή, δεν στάθηκε ικανό να αναζωογονήσει μια οικονομία που μαστίζεται από το χρέος, την απουσία θέσεων εργασίας για τη μεσαία τάξη και την παγκόσμια οικονομική ύφεση. Από τη στιγμή που το 2010 οι Ρεπουμπλικάνοι απέκτησαν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων, η κομματική αντιπαράθεση όρθωσε εμπόδια στην πρόοδο όλων σχεδόν των θεμάτων. Νομοσχέδια για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης είτε δεν ψηφίζονται ή είναι τόσο άνευρα που έχουν ελάχιστο αντίκτυπο. Η μεταρρύθμιση στο ζήτημα της μετανάστευσης και η νομοθεσία για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν βρίσκονται καν στο τραπέζι.

Η αναποτελεσματική διακυβέρνηση, σε συνδυασμό με τις καθημερινές δόσεις κομματικής χολής, έχουν ρίξει τη δημοτικότητα του Κογκρέσου στα ιστορικά χαμηλότερα επίπεδα. Η διάχυτη απογοήτευση γέννησε το κίνημα Occupy Wall Street, τις πρώτες από την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ μαζικές κινητοποιήσεις διαρκείας. Η δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος βαθαίνει τις προκλήσεις της διακυβέρνησης, καθώς ευάλωτοι πολιτικοί εξυπηρετούν τα στενά συμφέροντα της κομματικής βάσης και το πολιτικό σύστημα της χώρας χάνει κι αυτόν τον λίγο αέρα που είχε στα πανιά του.

Εν τω μεταξύ, η κρίση διακυβέρνησης στην Ευρώπη, λαμβάνει τη μορφή μιας επανεθνικοποίησης της πολιτικής της. Οι λαοί εξεγείρονται κατά του διπλού πλήγματος, από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και από την παγκοσμιοποίηση. Ως αποτέλεσμα, τα κράτη-μέλη της Ε.Ε αρπάζονται με μεγάλη ζέση από τα προνόμια της εθνικής κυριαρχίας, θέτοντας σε κίνδυνο το πρόγραμμα της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης, που ενεργοποιήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οικονομικές συνθήκες αποτελούν τη ρίζα του προβλήματος. Στη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, σημείωσαν πτώση τα εισοδήματα της μεσαίας τάξης στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οικονομίες, ενώ η ανισότητα αυξήθηκε. Η ανεργία στην Ισπανία βρίσκεται στο 20%, ενώ ακόμη και η Γερμανία, η προεξάρχουσα οικονομία στην Ε.Ε, είδε τη μεσαία τάξη της να συρρικνώνεται κατά 13% μεταξύ του 2000 και του 2008. Όσοι διολισθαίνουν μέσα από τις ρωγμές, διαπιστώνουν ότι το δίχτυ ασφαλείας από κάτω, είναι σαθρό. Τα γενναιόδωρα συστήματα προνοίας της Ευρώπης, αυτά που κατέστησαν ασύμφορα ενόψει του παγκόσμιου ανταγωνισμού, έχουν δραματικά αποδυναμωθεί. Η λιτότητα, που προήλθε από την τρέχουσα κρίση χρέους στην ευρωζώνη, απλώς έκανε τα πράγματα χειρότερα. Οι Έλληνες είναι τόσο εξοργισμένοι με την επιβαλλόμενη από την Ε.Ε λιτότητα, όσο και οι Γερμανοί από την υποχρέωσή τους να διασώσουν τους οικονομικά αργοκίνητους της Ευρώπης.

Ο γηράσκων πληθυσμός της Ευρώπης έχει αναγάγει σε οικονομική αναγκαιότητα τη μετανάστευση. Εντούτοις, η απουσία προόδου στην πορεία ένταξης των μουσουλμάνων μεταναστών στο κοινωνικό σύνολο, επέτεινε τις ανησυχίες σχετικά με την προθυμία της Ε.Ε να δεχθεί περισσότερους ξένους στους κόλπους της. Ευνοημένα από αυτές τις ανησυχίες είναι τα κόμματα της ακροδεξιάς. Ο σκληρός εθνικισμός τους βάζει στο στόχαστρο όχι μόνο τους μετανάστες αλλά και την ίδια την Ε.Ε. Η αλλαγή των γενεών προσθέτει και αυτή το δικό της βάρος στον αλλοτινό λαϊκό ενθουσιασμό για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Οι Ευρωπαίοι που διατηρούν μνήμες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βλέπου την Ε.Ε ως τον δρόμο διαφυγής της Ευρώπης από το αιματοβαμμένο παρελθόν της. Όμως, οι νεώτεροι Ευρωπαίοι δεν διαθέτουν παρελθόν από το οποίο να θέλουν να ξεφύγουν. Ενώ οι μεγαλύτεροι από αυτούς έβλεπαν την ευρωπαϊκή προοπτική ως ζήτημα πίστης, οι σημερινοί ηγέτες και τα εκλογικά σώματα τείνουν να αποτιμούν την αξία της Ε.Ε μέσω ενός ψυχρού -και συχνά αρνητικού- υπολογισμού κόστους και οφέλους.

Η συλλογική διακυβέρνηση που η Ε.Ε έχει απεγνωσμένα ανάγκη προκειμένου να ευδοκιμήσει σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, δεν συμβαδίζει αρμονικά με ένα πολιτικό ρεύμα που καθίσταται σαφώς εχθρικό προς την ευρωπαϊκή προοπτική. Οι θεσμοί της Ευρώπης θα μπορούσαν να εκπέσουν στο επίπεδο της πολιτικής της, πράγμα που στην πράξη θα υποβίβαζε την Ε.Ε σε κάτι λίγο καλύτερο από έναν εμπορικό συνασπισμό. Στον αντίποδα όμως, οι εθνικές πολιτικές θα μπορούσαν να εμπλουτιστούν με ένα νέο ευρωπαϊκό κάλεσμα, το οποίο θα δημιουργούσε νέα αίσθηση νομιμοποίησης σε μια ολοένα και πιο επιφανειακή ένωση. Η δεύτερη περίπτωση είναι σαφώς προτιμότερη, αλλά θα απαιτήσει ηγεσία και αποφασιστικότητα, η οποία -τουλάχιστον επί του παρόντος- δεν διαφαίνεται πουθενά.
Η Ιαπωνία από την πλευρά της, εμφανίζεται πολιτικά κλυδωνιζόμενη από το 2006, όταν παραιτήθηκε από τη θέση του πρωθυπουργού ο Γιουνισίρο Κοϊζούμι. Από τότε, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LPD), το οποίο κυριάρχησε στην ιαπωνική πολιτική ζωή σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολεμικής εποχής, διολίσθησε σοβαρά και το 2009 έχασε την εξουσία, προς όφελος του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιαπωνίας (DPJ). Η παγίωση του δικομματικού συστήματος ενείχε τη δυνατότητα βελτίωσης της διακυβέρνησης, αλλά αντιθέτως παρήγαγε μόνο αδιέξοδο και μείωση της εμπιστοσύνης του κοινού. Η Ιαπωνία άλλαξε έξι πρωθυπουργούς μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια. Το περασμένο καλοκαίρι η δημόσια αποδοχή για το DPJ έφθασε το 18%. Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι εσωτερικά διχασμένα, στον ίδιο βαθμό που βρίσκονται σε διαμάχη μεταξύ τους. Η χάραξη πολιτικής έχει καθηλωθεί ακόμη και όσον αφορά επείγοντα ζητήματα. Χρειάστηκαν πάνω από εκατό ημέρες για να ψηφιστεί από τη Δίαιτα νόμος για την ανακούφιση των θυμάτων από τον περυσινό σεισμό, το τσουνάμι και την πυρηνική καταστροφή.

Το πρόβλημα ξεκίνησε το 1991 με την έκρηξη της φούσκας των περιουσιακών στοιχείων. Επρόκειτο για ένα πλήγμα που αποκάλυψε βαθύτερα προβλήματα στην οικονομία της χώρας και που οδήγησε σε μια «χαμένη δεκαετία» ύφεσης. Οι ιαπωνικές βιομηχανίες υπέστησαν ζημίες καθώς οι θέσεις εργασίας και οι επενδύσεις στράφηκαν προς την Κίνα και τους «ασιατικούς τίγρεις». Το κοινωνικό συμβόλαιο που παραδοσιακά ίσχυε στη χώρα και βάσει του οποίου οι επιχειρήσεις παρείχαν απασχόληση για όλη τη διάρκεια του εργασιακού βίου και ικανοποιητικές συντάξεις, δεν ήταν πλέον βιώσιμο. Οι δύο τελευταίες δεκαετίες επισώρευσαν μεγάλη κάμψη στα εισοδήματα της μεσαίας τάξης, αύξηση στην ανισότητα και άνοδο στον δείκτη φτώχιας, από το 7% περίπου που ήταν κατά τη δεκαετία του 1980, στο 16% το 2009. Το 1989 η Ιαπωνία ήρθε τέταρτη στην παγκόσμια κατάταξη όσον αφορά το κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Μέχρι το 2010, είχε κατρακυλήσει στην 24η θέση.

Θέλοντας να αντιμετωπίσει τέτοια προβλήματα σαν αυτά που προαναφέρθηκαν, ο Κοϊζούμι ανέλαβε φιλόδοξες προσπάθειες για να φιλελευθεροποιήσει την οικονομία και να μειώσει την εξουσία των γραφειοκρατών και των ομάδων συμφερόντων. Η χαρισματική προσωπικότητά του και η ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη συνέβαλαν στην επίτευξη σημαντικής προόδου, αλλά οι διάδοχοι που ανέλαβαν και στα δύο κόμματα ήταν πολύ αδύναμοι για να μπορέσουν συνεχίσουν με την ίδια δυναμική. Έκτοτε η Ιαπωνία έχει κολλήσει στη γη του πουθενά και είναι εκτεθειμένη στην αποδιάρθρωση μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χωρίς να είναι ούτε τόσο φιλελεύθερη ούτε να διαθέτει στρατηγικά πλεονεκτήματα που θα την έκαναν αποτελεσματικά ανταγωνιστική.

ΠΙΚΡΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η κρίση διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει η Δύση συμπίπτει με την τόνωση της πολιτικής ισχύος των αναδυομένων δυνάμεων. Το οικονομικό και πολιτικό σφρίγος μετατοπίζεται από τον πυρήνα στην περιφέρεια του διεθνούς συστήματος. Και ενώ τα πλέον ανοιχτά κράτη του κόσμου χάνουν τον έλεγχο με την ένταξή τους στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα, οι ανελεύθερες χώρες, όπως η Κίνα, σκοπίμως διατηρούν τις κοινωνίες τους κάτω από σφιχτό έλεγχο, μέσω του συγκεντρωτισμού στη λήψη των αποφάσεων, με τη λογοκρισία των ΜΜΕ, και τις επιτηρούμενες από το κράτος αγορές. Εάν οι μεγαλύτερες δημοκρατίες συνεχίσουν να χάνουν την αίγλη τους όσο οι αναπτυσσόμενες χώρες ακολουθούν ανοδική πορεία, η εκτυλισσόμενη μετατόπιση της παγκόσμιας ισχύος θα γίνει σημαντικά πιο αποσταθεροποιητική. Αντιθέτως, μια νέα ευθυγράμμιση της διεθνούς ιεραρχίας ενδεχομένως να γίνει πιο συντεταγμένα, αν οι δημοκρατίες της Δύσης ανακτήσουν τις απώλειες και προτείνουν αποφασιστικές ηγεσίες.

Αυτό που απαιτείται δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια συναρπαστική απάντηση του 21ου αιώνα στις δομικές εντάσεις ανάμεσα στη δημοκρατία, τον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Αυτή η νέα πολιτική ατζέντα θα πρέπει να στοχεύει στην επαναβεβαίωση του λαϊκού ελέγχου επί της πολιτικής οικονομίας, κατευθύνοντας την κρατική παρέμβαση προς αποτελεσματικές ενέργειες τόσο ως προς την οικονομική πραγματικότητα των παγκόσμιων αγορών όσο και απέναντι στις απαιτήσεις των μαζικών κοινωνιών για μια δίκαιη μοιρασιά των ανταμοιβών και των θυσιών.

Η Δύση θα πρέπει να ακολουθήσει τρεις αδρές στρατηγικές για να ανταποκριθεί σε αυτήν την πρόκληση και κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξοπλίσει καλύτερα τους δημοκρατικούς θεσμούς της μέσα στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Πρώτον, όταν έρχονται αντιμέτωπες με τον κρατικό καπιταλισμό και τη μεγάλη ισχύ των διεθνών αγορών, οι δυτικές δημοκρατίες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να δεσμευθούν σε έναν πρωτοφανούς κλίμακας στρατηγικό σχεδιασμό της οικονομικής δραστηριότητας. Θα απαιτηθούν κρατικές επενδύσεις σε θέσεις εργασίας, σε υποδομές, στην εκπαίδευση και στην έρευνα, προκειμένου να αποκατασταθεί η οικονομική ανταγωνιστικότητα. Δεύτερον, οι ηγέτες θα πρέπει να επιδιώξουν να διοχετεύσουν τη δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος προς μεταρρυθμιστικούς στόχους, μέσω μιας προοδευτικής εκδοχής του λαϊκισμού. Ακολουθώντας πολιτικές που δίνουν το προβάδισμα στο μαζικό κοινό και όχι στους κομματικούς οπαδούς ή στα ειδικά συμφέροντα, οι πολιτικοί όχι μόνο μπορούν να αποκαταστήσουν τη δημοτικότητά τους αλλά και να αναζωογονήσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και αξίες όπως αυτές της ιδιότητας του πολίτη και της θυσίας. Τρίτον, οι δυτικές κυβερνήσεις θα πρέπει να καθοδηγήσουν το εκλογικό σώμα μακριά από τον πειρασμό της εσωστρέφειας. Όπως με σαφήνεια δείχνει η ιστορία, στους δύσκολους καιρούς τροφοδοτείται ο προστατευτισμός και ο απομονωτισμός. Όμως, η παγκοσμιοποίηση ήρθε για να μείνει, και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση οπισθοχώρησης.

Καμία από αυτές τις στρατηγικές δεν θα είναι εύκολη στην εφαρμογή της. Από την άλλη, η υιοθέτηση όλων αυτών μαζί, θα απαιτήσει τον συνδυασμό μιας εξαιρετικής ηγεσίας και πολιτικού θάρρους. Μέχρι, όμως, να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί μια τέτοια ατζέντα, η δημοκρατική δυσφορία θα επιμένει.


Σύνορα «κόσκινο» χαρακτηρίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα ο γάλλος υπουργός εξωτερικών, Αλέν Ζιπέ, σε συνέντευξή του στους Financial Times, όπου αναφέρεται στην ανάγκη της αποτελεσματικής φύλαξης των ευρωπαϊκών συνόρων- κάτι που δεν συμβαίνει αυτή την στιγμή όπως σημειώνει- ενώ διαβεβαιώνει πως αν επανεκλεγεί ο Νικολά Σαρκοζί, η Γαλλία θα υιοθετήσει πιο αποφασιστική στάση στο θέμα της μετανάστευσης στην ΕΕ και του εμπορίου.

Αναφερόμενος στην πρόσφατη απειλή του Νικολά Σαρκοζί ότι θα βγάλει την χώρα από την συνθήκη του Σένγκεν αν δεν εφαρμοστούν φέτος πιο αυστηροί συνοριακοί έλεγχοι, ο Αλέν Ζιπέ σημειώνει χαρακτηριστικά: «Δεν είναι κακή μέθοδος που και που να χτυπάς (τη γροθιά) στο τραπέζι».

Ο Γάλλος ΥΠΕΞ, διευκρίνισε ότι ναι μεν η Γαλλία εξακολουθεί να υποστηρίζει την ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων εντός της ζώνης Σένγκεν, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι η ΕΕ δεν πρέπει να φυλάξει καλύτερα τα σύνορά της.

«Θέλουμε τα εξωτερικά σύνορα της Σένγκεν να ελέγχονται, κάτι που δεν συμβαίνει αυτή την στιγμή. Τα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα για παράδειγμα, είναι διάτρητα» δηλώνει ο Ζιπέ, επιμένοντας ότι η διοίκηση της ζώνης Σένγκεν θα πρέπει να υπάγεται στον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αντί της Κομισιόν.

Τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε ότι έχουμε πόλεμο; Ότι τίποτα δεν θα μας χαριστεί;

Σήμερα ένας άνθρωπος με το αίμα του προσπάθησε να μας ξυπνήσει. Και σίγουρα δεν αρκούν λίγα λουλούδια στο σημείο που αυτοκτόνησε.

Τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και προπαγανδιστών δεν πείθουν. Πως άραγε μπορείς να χαρακτηρίσεις τον πληρωμένο δολοφόνο όταν λέει ότι λυπάται για το θύμα του;

Είναι ήδη πολύ αργά. Έχουν περάσει δυο χρόνια απραξίας μας. Δυο χρόνια που ανεχθήκαμε την δολοφονία μας και την δολοφονία της χώρας. Ας αντιδράσουμε γρήγορα για να σώσουμε οτιδήποτε μπορεί να σωθεί.

Αρκετά με την σωτηρία που μας επιβάλλουν αυτοί.

Το σχέδιο της κυβέρνησης για να λύσει το πρόβλημα με τις συντάξεις προχωρά με επιτυχία. Τελευταία επιτυχία η αυτοκτονία συνταξιούχου στο σύνταγμα.

Νέα πρόταση του Καμίνη για τις διαδηλώσεις. Οι διαδηλωτές θα πρέπει να καταβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας ανά δυάδες, ανά πεντάλεπτο η κάθε δυάδα, να φωνάζουν δυνατά το όνομα τους και στην συνέχεια θα έχουν το δικαίωμα να ψιθυρίζουν τρία συνθήματα εγκεκριμένα από την δημοτική αρχή.

Αν για κάποιο λόγο η δημοτική αρχή δεν δύναται να δώσει την έγκρισή της θα πρέπει οι υπεύθυνοι που διοργανώνουν την διαδήλωση να απευθύνονται στον Τσε Πρετεντέρ ή στην έσχατη στον αδερφό του κυβερνητικού εκπροσώπου.

Αν κάποιος πολίτης είχε συμμετάσχει σε άλλη διαδήλωση εντός του τελευταίου έτους δεν θα έχει δικαίωμα να διαδηλώνει ξανά.

Ο δημοτικός άρχοντας Κύριος (με κεφαλαίο κάπα) Καμίνης εντός των ημερών θα ανακοινώσει τις ακριβής ποινές για τους διοργανωτές ανάλογα με τα παραπτώματα των διαδηλωτών.

Μία από τις ποινές έχει ήδη γίνει γνωστή: Αν κάποιος διαδηλωτής στραβοκοιτάξει προς την βουλή ο διοργανωτής θα καταδικάζεται σε δέκα χρόνια καταναγκαστικά έργα.

Είναι τόσο καλές οι προτάσεις Καμίνι που τις αποδέχεται και ο Μάνος. Είναι, δηλαδή, σαν να λέει κανείς ότι το μνημόνιο είναι τόσο καλό που το αποδέχεται και η κόρη του επίτιμου.

Λέτε να αναβληθούν οι εκλογές επειδή ο Πάγκαλος δεν ολοκλήρωσε το έργο του και θα απουσιάζει από την επόμενη κυβέρνηση;

Όταν οι βουλευτές ψηφίζουν μέτρα καταστροφής τότε λένε ότι ο λαός τους ψήφισε μέσω του κόμματος τους και οφείλουν να υπακούν στις γραμμές του κόμματος. Όταν θέλουν να βρουν αλλού κομματική στέγη λένε ότι ο λαός τους ψήφισε ως προσωπικότητες και η δική τους αλλαγή εκφράζει τους ψηφοφόρους τους.

Αυτό λέγεται αλλιώς: μονά – ζυγά δικά μου.

Είχαμε το μεγάλο ΠΑΣΟΚ που μικραίνει και στην θέση του έρχεται το ιμιτασιόν μικρό ΠΑΣΟΚ που θέλει να μεγαλώσει. Επίσης είχαμε τη μεγάλη ΝΔ που μικραίνει και στην θέση του έρχεται η ιμιτασιόν ΝΔ που θέλει να μεγαλώσει.

Οι εκλογές θα γίνουν την ημερομηνία που είχαν συμφωνήσει τα κόμματα συγκυβέρνησης. Δηλαδή στις 19 Φεβρουαρίου. Η χρονολογία παίζεται. 2013; 2014; 2022;

Ο πασοκοφώτης δεν θέλει να ταυτιστεί με το ΠΑΣΟΚ. Και πάει να γίνει ΠΑΣΟΚ δια της τεθλασμένης.

Όπως ξέρουμε η ΝΔ μετά την υποτιθέμενη αντιμνημονιακή της θέση προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.

Τώρα ο πασοκοφώτης αφού ρητορικά τείνει προς τις πρώην αντιμνημονιακές θέσεις της ΝΔ θα ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη και δοκιμασμένη πορεία της ΝΔ. Θα γίνει δηλαδή ΠΑΣΟΚ.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί τον πατενταρισμένο μητσοτακικό σοσιαλισμό με μπενικό πρόσωπο.


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Σοκ υπέστη όλη η Ελλάδα από τη συγκλονιστική αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού χθες το πρωί. Οχι μόνο από το τραγικό προσωπικό στοιχείο που πάντα ενέχει μια οποιαδήποτε αυτοκτονία και γι' αυτό συνεγείρει τον συναισθηματικό κόσμο όλων των ανθρώπων που μαθαίνουν την είδηση.

Η χθεσινή αυτοκτονία δονεί συθέμελα την ελληνική κοινωνία ολόκληρη πάνω απ' όλα επειδή είχε υψηλότατο περιεχόμενο πολιτικού συμβολισμού.

Είναι καταρχάς η επιλογή του τόπου που έλαβε χώρα το δραματικό γεγονός: στην Πλατεία Συντάγματος, με ό,τι αυτή συμβολίζει στην ελληνική Ιστορία. Μπροστά στη Βουλή, όπου οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού καθορίζουν τη μοίρα του ψηφίζοντας νόμους που ανυψώνουν ή καταβαραθρώνουν τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων.

Εν συνεχεία ήταν η απόφαση τέλεσης της πράξης υπέρτατης θυσίας μέσα στο πλήθος. Οχι στην απελπιστική μοναξιά του ιδιωτικού χώρου. Ενώπιον του δήμου, του λαού, ώστε η αυτοκτονία να προσλάβει αυτοδικαίως χαρακτηριστικά κοινωνικού γεγονότος.

Η αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού υπήρξε αναμφισβήτητα πολιτική πράξη. Αυτό το συμπέρασμα απορρέει κατά αδιαφιλονίκητο τρόπο από το σημείωμα που άφησε.

Θυσίασε το πιο πολύτιμο αγαθό που είχε, την ίδια τη ζωή του, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να στείλει προς το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνά την Ελλάδα ένα μήνυμα τόσο ηχηρό που δεν θα μπορούσε, αν όχι να αγνοήσει, τουλάχιστον να ισχυριστεί ότι δεν το άκουσε.

Θέλησε με αυτόν τον σπαρακτικό τρόπο να υπογραμμίσει με το ίδιο του το αίμα τις κοινωνικές συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής.

Με το σημείωμα που άφησε καταγγέλλει με σκληρές εκφράσεις τους υπευθύνους και προβλέπει ποια θα είναι κατά την άποψή του η έκβαση της πολιτικής που υλοποιείται.

Εμείς δεν δικαιούμαστε να έχουμε αυταπάτες περί ευαισθητοποίησης της συντριπτικής πλειονότητας των συνιστωσών του πολιτικού συστήματος εξαιτίας του τραγικού γεγονότος. Είμαστε βέβαιοι ότι μάλλον με ενόχληση το αντιμετώπισαν.

Το σημείωμα του νεκρού δεν τους αφήνει περιθώρια, καθώς γράφει: «Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα. Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Ελληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος να ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου».

Και το σημείωμα καταλήγει τονίζοντας: «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι».

Είναι εξόφθαλμο ότι δεν είναι κάποιο προσωπικό αδιέξοδο ανεξάρτητο από την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας που ώθησε τον εμφανώς πολιτικοποιημένο συνταξιούχο φαρμακοποιό στην πράξη του. Οπως είναι επίσης οφθαλμοφανές ότι ούτε το κίνημα διαμαρτυρίας κατά της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι σήμερα όπως χθες, πριν από την ανατριχιαστική κραυγή καταγγελίας του εκλιπόντος.

Θα διαπράξουν σοβαρό, βαρύτατο σφάλμα οι πολιτικοί, ιδίως αλλά όχι μόνο αυτοί που κυβερνούν, αν αγνοήσουν ουσιαστικά το μήνυμα της χθεσινής πολιτικής αυτοκτονίας, ελπίζοντας ότι σε μερικά 24ωρα το πολύ θα έχει ξεχαστεί, ότι θα έχει «αλεστεί» στις μυλόπετρες της καθημερινότητας και της καταιγιστικής επικαιρότητας που βομβαρδίζει τον ελληνικό λαό με αλλεπάλληλα πλήγματα καταβαράθρωσης. Μακάρι να μην κάνουν και αυτό το λάθος.

Η ελληνική κοινωνία έχει ήδη σχιστεί σε δύο στρατόπεδα, που με την πάροδο του χρόνου οι σχέσεις τους γίνονται όλο και πιο απόμακρες.

Η επίδειξη αλαζονείας τέτοιες εποχές μόνο κακό κάνει. Μπορεί να προκαλέσει μέχρι και όλεθρο, αν οι πολιτικοί δεν το συνειδητοποιήσουν εγκαίρως.

ΘΕΤΙΚΟ
Ευτυχώς, οι ταγοί δεν σιώπησαν

Αναντίρρητα θετικό είναι το γεγονός ότι όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, όλα τα πολιτικά κόμματα, έκαναν δηλώσεις για την πολιτική αυτοκτονία του συνταξιούχου φαρμακοποιού. Δεν έχει σημασία αν όσα είπαν τα αισθάνονταν ή τα ανακοίνωσαν υποκριτικά. Δεν έχει σημασία αν τα είπαν με στόχο να μην έχουν εκλογικές απώλειες ή αν τα πίστευαν. Δεν έχει καν σημασία αν τοποθετήθηκαν μόνο αφού πείστηκαν ότι ήταν αδύνατη η υποβάθμιση του τραγικού γεγονότος στα όρια της αποσιώπησης. Το ότι αυτοβούλως ή αναγκαστικά απευθύνθηκαν στον ελληνικό λαό για το θέμα συνιστά ένα ελάχιστο αναγκαίο όριο εναρμόνισης με τις διαθέσεις της κοινωνίας μας, η οποία θα εξοργιζόταν ακόμη περισσότερο αν οι ταγοί σιωπούσαν και πάλι.

ΕΓΚΛΗΜΑ 1ο: Πρώι Τετάρτης, στην πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στα Οικονομικά Υπουργεία που τα κυβερνητικά στελέχη και οι αντιπρόσωποι της Τρόικας καταρτίζουν τον αντεργατικό-αντικοινωνικό Αρμαγεδδών της επόμενης μέρας των εκλογών και στη Βουλή που οι εθνοπατέρες των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ κανονίζουν τις παράνομες χρηματοδοτήσεις των κομμάτων τους και τα ατελείωτα ρουσφέτια τους, ακούγεται ένας πυροβολισμός. Δεν είναι Αυτοκτονία. Είναι Δολοφονία.

ΕΓΚΛΗΜΑ 2ο: Κυνική δήλωση Μπεγλίτη για τον τραγικό αυτόχειρα. Καλεσμένος της Τσαπανίδου στο ΣΚΑΙ ο Μπεγλίτης, κλήθηκε να σχολιάσει το τραγικό γεγονός της αυτοκτονίας του 77χρονου απελπισμένου ανθρώπου στο Σύνταγμα και απάντησε: ”Δεν μπορούμε όμως αυθαίρετα να συνδέσουμε την αυτοκτονία του με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Το αν είχε χρέη, ή δεν είχε χρέη, αν τα έφαγε αυτός ή τα παιδιά του… Μόνο σεβασμός”.

Σε ανάλογο ύφος κινήθηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Καψής «Δεν έχω κανένα σχόλιο και δε νομίζω ότι προσφέρεται να μπει στην πολιτική συζήτηση αυτή η ιστορία. Πρόκειται για μία ανθρώπινη τραγωδία, την οποία νομίζω ότι όλοι πρέπει να σεβαστούμε».

Δηλαδή, μετά την απαγόρευση των διαδηλώσεων που δρομολόγησε το καθεστώς Παπαδήμου με όργανο τον δήμαρχο Αθηναίων Καμμίνη, μας απαγορεύουν να σκεφτόμαστε, να κλαίμε για τους δικούς μας ανθρώπους που δολοφονεί η πολιτική των πλουσίων, των τραπεζών και των τοκογλύφων. Μας απαγορεύουν να συναισθανόμαστε την απώλεια, μας απαγορεύουν να μοιραζόμαστε το δράμα, στιγμιότυπο και αυτό του καθημερινού Γολγοθά που ζει ο κόσμος της εργασίας, με τις ατελείωτες απολύσεις, τις εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων και των εκατομμυρίων φτωχών, των νηστικών παιδιών που λιποθυμούν στα σχολεία. Τρομοκρατούνται στην ιδέα ότι θα ακολουθήσουμε την προτροπή του και θα τους Ανατρέψουμε...

ΕΓΚΛΗΜΑ 3ο: Σύμφωνα με την ειδησεογραφία εντάλματα σύλληψης για οκτώ πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση των όπλων τα οποία εντοπίστηκαν σε πολυκατοικία στη Λούτσα, εξέδωσε η Εισαγγελία Πρωτοδικών όπου προσήχθησαν σήμερα ένας 56χρονος και μία 49χρονη. Εναντίον των δύο συλληφθέντων ασκήθηκε ποινική δίωξη για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, κατοχή, εμπορία και λήψη όπλων και διάπραξη κακουργημάτων κατά συναυτουργία. Στη δικογραφία αναφέρεται ότι η δράση της οργάνωσης ξεκίνησε πριν από περίπου οκτώ χρόνια (2004) οπότε μέλη της οργάνωσης προχώρησαν σε εισαγωγή, μεταφορά και κατοχή πυροβόλων και πολεμικών όπλων από τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, με σκοπό να τα διακινήσουν εντός Ελλάδας. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της υπόθεσης, μεγάλο μέρος του οπλισμού φέρεται να έφτασε ταχυδρομικώς από τη Γερμανία με εμφανιζόμενο παραλήπτη 53χρονο δικηγόρο από τα Σπάτα, επιφανές πρόσωπο στην περιοχή, καθώς είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος και ο οποίος ήταν πρόεδρος σε τοπικό ποδοσφαιρικό σωματείο και δημοτικός σύμβουλος Σπάτων με δύο ανεξάρτητες παρατάξεις.

Καταρχάς, διαπιστώνουμε τη διαφορετική τακτική της Αστυνομίας. Αφού οι δράστες δεν είναι διαδηλωτές κατά των αντιλαϊκών μέτρων και των Μνημονίων και 19χρονοι καταληψίες μαθητές που οι μπάτσοι φύτεψαν στις τσάντες τους μολότοφ, τα ονόματά τους και οι φάτσες τους δεν αποκαλύπτονται, ούτε φυσικά υπάρχει επικήρυξή τους.

Έλα, μωρέ, απλοί μαφιόζοι ήταν οι άνθρωποι. Και μάλιστα Δεξιοί, αφού ως γνωστόν οι ανεξάρτητες γαλάζιες παρατάξεις στα Μεσόγεια είναι περισσότερες και από αυτές του Παπάγου. Και όπως έδειξαν και τα Ζωνιανά, όλοι αυτοί δουλεύουνε Μαζί! Είναι οι άνθρωποι με μια οικονομική επιφάνεια, με κύρος και πρεστίζ, οι θρησκευόμενοι και υπερπατριώτες που «μπαινοβγαίνουν» στην παρανομία, διαπλέκονται με τους εφοπλιστές και τους εμπόρους ναρκωτικών, έχουν προνομιακές σχέσεις με τα κόμματα εξουσίας, ιδιαίτερα τις μεγάλες κομματικές οικογένειες.

ΕΓΚΛΗΜΑ 4ο: Το θέμα της νοθείας των καυσίμων επαναφέρει ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής Γ. Σούρλας. Σχετικά με την αντιμετώπιση της λαθρεμπορίας των καυσίμων και τα συστήματα παρακολούθησης που εξήγγειλε ο αρμόδιος υπουργός, ο Σούρλας δήλωσε ότι πρέπει να απαντηθούν καίρια ερωτήματα όπως: 1. Γιατί επί σειρά ετών δεν εφαρμόστηκαν τα συστήματα αυτά ενώ υπήρχαν στην αγορά, εφαρμόζονται σε άλλες χώρες και το κόστος τους σε σχέση με τις απώλειες από τα καταχρασθέντα ποσά ήταν σχετικά μικρό. 2. Γιατί δεν ανακοινώνονται τα ονόματα των λαθρεμπόρων και των προμηθευτών νοθευμένων καυσίμων στις ένοπλες δυνάμεις στους οποίους έχει ασκηθεί δίωξη 3. Αν πρόκειται οι λαθρέμποροι και οι προμηθευτές των νοθευμένων καυσίμων στις ένοπλες δυνάμεις που είναι εύκολο να εντοπιστούν στο σύνολό τους, να επιστρέψουν στο κράτος τα ποσά που καταχράστηκαν τα οποία δεν είναι βέβαια 1 δις το χρόνο, όπως είπε ο πρωθυπουργός, αλλά βάσει στοιχείων που κατατέθηκαν στη Βουλή ξεπερνούν τα 3 δις το χρόνο.

ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΗΔΕΙΑ: Στην κηδεία του πολιτικού συστήματος αναφερόμαστε, στην κηδεία των καθεστωτικών κομμάτων και του κόσμου των πλουσίων, στην κηδεία του βούρκου της Διαπλοκής και της Διαφθοράς της SIEMENS, του Χρηματιστηρίου, των Μεγάλων Έργων, των Πολεμικών Εξοπλισμών, της Ολυμπιάδας…. Η κηδεία αυτού του εξαμβλώματος, ενός κόσμου εκμετάλλευσης, καταπίεσης, λεηλασίας εργατικών δικαιωμάτων και της κοινωνικής περιουσίας, ρατσισμού και εθνοκαπηλείας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ζήσουμε ως Άνθρωποι. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κάνουμε πράξη το τελευταίο κάλεσμα του ηρωικού και αξιοπρεπούς 77χρονου

ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ


Για να υπάρξει παγκόσμιο κράτος, πρέπει να εξαλειφθούν τα σημερινά εθνικά κράτη. Το έθνος, δηλαδή, που στην ιδανική περίπτωση σήμερα κατοικεί μέσα σε συγκεκριμένα σύνορα (κράτος), θα χρησιμοποιηθεί για τις διασπάσεις των κρατών ως εξής:

Όπως είναι φυσικό, δεν υπάρχει κανένα έθνος που κατοικεί στο σύνολό του σε ένα κράτος. Έτσι, υπάρχουν πολλές μειονότητες εντός των συνόρων των κρατών. Τις μειονότητες αυτές, σύμφωνα με το νέο δόγμα του, το ΝΑΤΟ τις προστατεύει, έχοντας δώσει στον εαυτό του υπερεξουσίες που υπερβαίνουν τις δικαιοδοσίες και αυτών ακόμα των κυβερνήσεων των κρατών που έχουν αναγνωριστεί επίσημα από τον ΟΗΕ.

Δραστηριοποιώντας ακραία στοιχεία μέσα στις μειονότητες (που κατά περίπτωση μπορούν, εκτός από εθνικές, να είναι και γλωσσικές ή θρησκευτικές) δημιουργεί εστίες αναταραχής και επεμβαίνει για να δώσει τη μορφή της λύσης που θέλουν οι επικυρίαρχοι της Γης.

Η λύση αυτή πάντα περιλαμβάνει μείωση των δικαιοδοσιών των εθνικών κυβερνήσεων. Για να μπορέσει το ΝΑΤΟ από μόνο του ή κατ' εντολή του ΟΗΕ να επέμβει, πρέπει η όποια κρατική κυβέρνηση να μην μπορεί να λύσει τα τεχνηέντως δημιουργούμενα προβλήματα των μειονοτήτων. Για να μην μπορεί ή να μη θέλει να τα λύσει, θα πρέπει οι κυβερνώντες να είναι ή ανίκανοι ή δουλικοί, κοινώς βαλτοί από το παγκόσμιο σύστημα.

Στις χώρες, όμως, της δημοκρατικής Δύσης πρέπει να υπάρχει η αίσθηση του δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτη.

Έτσι, για να υπάρχει ελεγχόμενη κυβέρνηση, πρέπει:

α) Να επηρεαστεί το εκλογικό σώμα από την προπαγάνδα και τη διαφήμιση, ώστε να ψηφίσει τον άνθρωπο της Νέας Τάξης,

ή β) Να εξαγοραστεί η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση,

ή γ) Να εκβιαστεί η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση,

ή δ) Να εξαγοραστεί ή να εκβιαστεί και η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση.

Όλα τα παραπάνω φέρνουν σε όλους μας σκέψεις από το πρόσφατο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αντίθετα με τους ανίκανους (βαλτούς) ηγέτες, οι υπάλληλοι της Νέας Τάξης εκπαιδεύονται από μικροί στα ιδρύματα των δεξαμενών σκέψης (think tanks), που έχουν δημιουργηθεί κατά δεκάδες σε όλο τον δυτικό, "πολιτισμένο" κόσμο, μέσα στα μεγαλύτερα και πιο επώνυμα πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης. Φανταστείτε, δηλαδή, σε ένα κράτος να έχουν εκπαιδευτεί μαζί οι δήθεν κομματικοί αντίπαλοι, στο ίδιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Νέας Τάξης.

Βασική πηγή εμπειριών των σοφών συμβούλων της Νέας Τάξης είναι η γνώση της αληθινής ιστορίας. Αληθινή ιστορία που, όχι μόνο δεν διδάσκεται στα σχολεία, αλλά και σημειώνονται προσπάθειες για να χαλκευθεί και να ξαναγραφεί με διαφορετικό τρόπο.

Για παράδειγμα, η συγγραφή μιας κοινώς παραδεκτής ιστορίας των Βαλκανίων, που θα διδάσκεται στα σχολεία όλων των βαλκανικών κρατών, προωθείται από ηγέτες της Βαλκανικής και κατευθύνεται η όλη προσπάθεια από διάφορα ελεγχόμενα κέντρα. Στην προσπάθεια αυτή θα πρέπει να πρωτοστατούν γνωστά ονόματα της πολιτικής σκηνής.

Αν μετά από κάθε επέμβαση της στρατιωτικής μηχανής, τόσο του ΝΑΤΟ όσο και του ΟΗΕ, δεν αλλάζουν τα σύνορα των κρατών, οι υγιείς εθνικές δυνάμεις του κάθε κράτους θα χάνουν τα ερείσματα πάνω στα οποία θα στηρίζονταν για να ζητήσουν τη στήριξη των λαϊκών μαζών. Μετά από κάθε τοπικό πόλεμο, τα αποτελέσματα θα είναι καθαρά οικονομικά διότι:

α) Το κράτος θα χρειάζεται ανοικοδόμηση μετά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς (Βοσνία, Σερβία, Κόσοβο, Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη).

β) Θα απαιτείται αναδιάρθρωση των ενόπλων δυνάμεων του κράτους που εβλήθη, αλλά και αντικατάσταση του στρατιωτικού εξοπλισμού που καταστράφηκε ή δαπανήθηκε κατά τον πόλεμο.

Από την άλλη πλευρά, οι τυχόν μη ελεγχόμενες κυβερνήσεις θα συνειδητοποιήσουν με την πάροδο του χρόνου ότι δεν επιτρέπει το διεθνές κατεστημένο αλλαγή συνόρων με οποιονδήποτε τρόπο.

Επίσης θα γίνει σαφές ότι μόνο η ισχυρή οικονομία καθιστά ισχυρό ένα κράτος. Παράδειγμα, η οικονομική κατάσταση που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα μετά τις εκλογές του 2009.

Η νεοεκλεγείσα ηγεσία εγκατέλειψε το εισπρακτικό πρόγραμμα της προηγούμενης, με αποτέλεσμα να υπάρξει τρομακτικό πρόβλημα ελλείμματος κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού. Σαν να μην έφτανε αυτό, για να χτυπηθεί η απελθούσα κυβέρνηση, διαδόθηκε διεθνώς ότι είμαστε αναξιόπιστοι διότι το έλλειμμα είναι τεράστιο και αντί για 8 ή 9% ήταν 12.7%. Έτσι τριπλασιάστηκε αυτόματα το επιτόκιο με το οποίο δανειζόταν το κράτος. Αυτό έκανε τον πρωθυπουργό να "θυμίσει" ότι χωρίς ισχυρή οικονομία, η ανεξαρτησία ενός κράτους διακυβεύεται.

Το ενδιαφέρον περνά τότε καθαρά στον οικονομικό τομέα και όχι στον στρατιωτικό, για την υπεράσπιση των συνόρων. Αυτό ισχύει διότι:

α) Τα σύνορα δεν αλλάζουν, αφού η Νέα Τάξη, όπως έχω πει κατ' επανάληψη, δεν κάνει κανένα μάγκα.

β) Η πολεμική μηχανή της Νέας Τάξης δεν βλάπτει τα κράτη που δεν πιέζουν τις μειονότητες και είναι δεκτικά της ύπαρξης μειονοτήτων στο εσωτερικό τους. Βέβαια, δεν εξετάζεται αν οι μειονότητες αυτές δημιουργήθηκαν τεχνηέντως ή αν είναι αληθινές, ή αν τα προβλήματα που δημιουργούν στο εσωτερικό των κρατών είναι πραγματικά ή πλαστά και απλώς χρησιμοποιούνται προσχηματικά για να πιεστούν τα κράτη να φιλοξενήσουν ακόμη μεγαλύτερο αριθμό μετακινούμενων λαϊκών μαζών κάτω από το πρόσχημα της μετανάστευσης ή της προσφυγιάς. Όταν μάλιστα δούλευα στο ΝΑΤΟ, ανώτεροι αξιωματικοί, ήδη πριν από είκοσι χρόνια, μου μίλησαν για πληθυσμούς που χαρακτηρίζονταν σαν στοκ και οι οποίοι θα μετακινούνταν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, προκειμένου να αλλοιωθεί η παράδοση, ο πολιτισμός και η πληθυσμιακή σύνθεση των εν λόγω κρατών.

Για όλους αυτούς τους λόγους βλέπουμε με πόση άνεση στην Ελλάδα απομακρύνονται στρατιωτικές μονάδες από τα σύνορα, μειώνεται αριθμητικά ο στρατός, καταργούνται τα ναρκοπέδια, μειώνεται ο ρυθμός υλοποίησης των εξοπλιστικών προγραμμάτων, κλείνουν αεροδρόμια στο Αιγαίο και γίνονται ντε φάκτο δεκτές σαν γκρίζες ζώνες ολόκληρες περιοχές που ανέκαθεν ήταν ελληνικές.

Όλοι οι Έλληνες απαιτούν πλέον να καταλογιστούν οι ευθύνες σε όσους με τις πράξεις και τις παραλήψεις τους κατέστρεψαν οικονομικά αυτή την χώρα. Όλοι αυτοί οι πολιτικοί παράγοντες οι οποίοι συνεργάστηκαν και εξακολουθούν να συνεργάζονται με ξένα κερδοσκοπικά οικονομικά και άλλα κέντρα.

Η ζημιά που υπέστη η χώρα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την ζημιά που άφησε πίσω της η Δικτατορία. Καμία σύγκριση ως προς το μέγεθος της καταστροφής. Θα πρέπει να αναζητηθούν πλέον όσοι συνεργάστηκαν ώστε να η χώρα να περιπέσει στα χέρια του ΔΝΤ αλλά και όσοι κερδοσκόπησαν από τα CDS, Spreads και το χρηματιστήριο.

Είναι στοιχειώδης δημοκρατική απαίτηση αυτή. Και αν οι πρωταίτιοι της χούντας δικάστηκαν και καταδικάστηκαν πόσο μάλλον θα πρέπει να δικαστούν και να καταδικαστούν οι πρωταίτιοι της νέας μεγαλύτερης όλων, τραγωδίας μας.

Δεν είναι λογικό να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι νέοι Εφιάλτες μας. Να σταματήσει η κοροϊδία της βουλευτικής ασυλίας και άλλα παρόμοια τερτίπια. Και δεν είναι το μόνο έγκλημα το οποίο έχουν διαπράξει. Το μεταναστευτικό πρόβλημα απαιτεί και αυτό επιτέλους την λύση τους αλλά και την αντίστοιχη τιμωρία των ενόχων του.

Επιτέλους κάθαρση στον δημόσιο βίο. Τέρμα στην φαύλα κομματοκρατία και στην συγκάλυψή τους από τα ξένα κέντρα. Η πρόσφατη αυτοκτονία-δολοφονία του 77-χρονου ας είναι ο καταλύτης της κατάστασης. Οι συνεργάτες των ξένων οικονομικών ολιγαρχιών πρέπει επιτέλους να λογοδοτήσουν.

Α.Λ. Αναγνώστρια

Το μοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Fox Business News
05/04/2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους  

Από μόνο του τo γεγονός ότι ο πολιτικός αναλυτής Gerald Celente βρέθηκε καλεσμένος στο τηλεοπτικό κανάλι Fox πριν από μερικές μέρες ήταν έκπληξη για πολλούς, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο κανάλι εδώ και χρόνια αποτελεί προπαγανδιστικό φερέφωνο της συντηρητικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ασκείται στις ΗΠΑ, άσχετα από το ποιό κόμμα κυβερνά.

Φυσικά, το κανάλι θα πρέπει να είχε τους λόγους του που προσκάλεσε τον Celente και αυτό φάνηκε από την εισαγωγή του Τom Sullivan, παρουσιαστή της εκπομπής, ο οποίος επεχείρησε να τον παρουσιάσει (έμμεσα, αλλά αρκετά ευδιάκριτα) ως "μοναχικό καταστροφολόγο", σε μια φάση που οι δείκτες της οικονομίας των ΗΠΑ επιτέλους "εμπνέουν αισιοδοξία", όπως πιστεύουν πολλοί.

Ο Celente, ωστόσο, δεν έδειξε να συμμερίζεται τις απόψεις του συνομιλητή του και παρέθεσε τις γνωστές σκέψεις του όχι μόνο για την αμερικανική, αλλά και για την παγκόσμια οικονομία γενικότερα, επιχειρηματολογώντας και κάνοντας τον παρουσιαστή να συμφωνήσει μαζί του σε αρκετά σημεία. Το συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται κανείς ακούγοντας το σκεπτικό του Celente είναι ότι οδηγούμαστε σε νέο μεγάλο κραχ και παγκόσμιο πόλεμο.

Ακολουθεί το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της ενδιαφέρουσας συνέντευξης Celente στην εκπομπή του Fox:


Tom Sullivan, παρουσιαστής: Μετά την εκλογή του Ronald Reagan, που έφερε ένα κλίμα αισιοδοξίας στη χώρα, πότε, κατά τη γνώμη σας, άρχισαν τα πράγματα να αλλάζουν προς το χειρότερο;

Gerald Celente: Τα πράγματα άρχισαν να επιδεινώνονται λόγω του τραπεζικού συστήματος και μετά την υπογραφή της συμφωνίας ΝAFTA. Όλο που έχουμε να κάνουμε είναι να παρατηρήσουμε τις παράλληλες γραμμές, τις ομοιότητες με το παρελθόν. Αν πάμε πίσω, θα δούμε το μεγάλο κραχ του '29, την περίοδο της μεγάλης ύφεσης, τους νομισματικούς πολέμους, του εμπορικούς πολέμους, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και αν έλθουμε στο σήμερα, θα δούμε τον πανικό του 2008 και την μεγάλη ύφεση που τον διαδέχθηκε και που βιώνουμε σήμερα. Έχουμε δραματική ύφεση στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία και η ύφεση αυτή εξακολουθεί να χειροτερεύει. Είμαστε στη μέση μιας τρομακτικής ύφεσης και όλα αυτά που πληροφορούμαστε από τα ΜΜΕ για ανάκαμψη το τελευταίο διάστημα είναι ανάκαμψη μόνο στα χαρτιά. Οι νομισματικοί πόλεμοι είναι ήδη σε εξέλιξη, οι εμπορικοί πόλεμοι είναι σε έξαρση και ενώ όλα αυτά συνεχίζονται, κοίτα να δεις μια ωραία ιδέα που τους ήρθε… Να χτυπήσουν το Ιράν! "Καίνουργιο πόλεμο θέλετε; Κανένα πρόβλημα να σας εξυπηρετήσουμε!"

Tom Sullivan: Να σας διακόψω λίγο. Πιστεύετε ότι θα πάμε σε πόλεμο με το Ιράν και έτσι θα επισκιαστούν ή θα συγκαλυφθούν τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε;

Gerald Celente: Και πάλι θα σας ζητήσω να ξαναδούμε τις παράλληλες γραμμές. Η ιστορία κάνει κύκλους. Δεν μιλάω εγώ για πόλεμο, αυτοί μιλάνε. "Δεν μας αρέσει που θέλετε να έχετε πυρηνικά και αν εξακολουθήσετε να τα θέλετε, ο Ομπάμα δεν το έχει πολύ να σας βομβαρδίσει"! Δεν τα βγάζω από το νου μου αυτά. Είναι ξεκάθαρο ότι η τακτική τους είναι πάλι η ίδια και την ξεδιπλώνουν μπροστά μας! Η ιστορία επαναλαμβάνεται και μας μιλάει. Μόνο τα ονόματα προσώπων και τα τοπωνύμια έχουν αλλάξει.

Tom Sullivan: Διευκρινίστε μου κάτι για αυτό που είπατε για το Ιράν. Δηλαδή, αν πάμε σε πόλεμο με το Ιράν, λέτε ότι αυτό θα είναι ένας αντιπερισπασμός για να μην δίνεται προσοχή στα προβλήματα της οικονομίας, ενώ παράλληλα η πολεμική μηχανή θα προσφέρει ευκαιρίες για δουλειές, ανάπτυξη σε διάφορους βιομηχανικούς τομείς; Ή αναφέρεστε σε κάτι γενικότερο και μεγαλύτερης βαρύτητας;

Gerald Celente: Αναφέρομαι σε κάτι διαφορετικό και μεγαλύτερης βαρύτητας. Προσέξτε να δείτε. Επτά από τις περιόδους ύφεσης από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έως σήμερα σημειώθηκαν μετά από μια κατακόρυφη αύξηση της τιμής του πετρελαίου.

Αν πάμε σε πόλεμο εναντίον του Ιράν, τότε θα πρέπει να μιλάμε για την έναρξη του Γ' Παγκόσμιου Πολέμου. Αν προτιμάτε να ερμηνεύσετε τη σημερινή κατάσταση σαν μια περίοδο εύθραυστης ανάκαμψης, τότε ακούγεται πολύ εύηχο το όλο πράγμα. Αλλά να έχετε υπ' όψιν σας ότι εδώ δεν μιλάμε ούτε για Ιρακινούς, ούτε για Λίβυους. Μιλάμε για τους Πέρσες, έναν πανάρχαιο λαό, με διαχρονικό πολιτισμό, που σήμερα αριθμεί 70 εκατομμύρια και δεν πρόκειται να τους εκτοπίσουμε από τον πλανήτη.

Να σας θυμίσω, επίσης, ότι αυτός ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχθεί. Η Γερουσία έχει κηρύξει οικονομικό πόλεμο στο Ιράν και το σχετικό ψήφισμα το υπέγραψε ο πρόεδρος Ομπάμα παραμονή Πρωτοχρονιάς, μέσω του νομοσχεδίου περί δικαιοδοσίας για θέματα εθνικής άμυνας. Το εμπάργκο έχει επιβληθεί στο Ιράν.

Θα σας πάω, με την ευκαιρία αυτή, σε μια άλλη παράλληλο. Θυμάστε τι μας λέει η ιστορία για το τι έκαναν οι ΗΠΑ στην Ιαπωνία λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο; Δημιούργησαν μια τέτοια κατάσταση ώστε η Ιαπωνία να μην έχει πρόσβαση σε άλλες χώρες για την εξαγωγή των φυσικών της πόρων. Τώρα κάνουν το ίδιο πράγμα στο Ιράν. Το εμποδίζουν να πουλάει τους φυσικούς του πόρους. Η παραγωγή πετρελαίου στο Ιράν αυτή τη στιγμή έχει φθάσει στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων δέκα χρόνων. Επομένως, τι κάνουμε; Τους υποχρεώνουμε να "κατεβάσουν τα ρολά" σαν οικονομία και αρχίζουμε να βαράμε τα τύμπανα του πολέμου.

Tom Sullivan: Η εταιρεία της οποίας είστε ιδρυτής είναι εταιρεία ερευνών, που μελετά τις τάσεις και κάνει προβλέψεις. Σας περνάει καμιά φορά από το νου ότι ίσως παρεκκλίνετε από αυτό που μας δείχνουν οι οικονομικές τάσεις; Θα αναφέρω σαν παράδειγμα τον Joe Grandville, που ασχολήθηκε με τον τομέα σας στις αρχές της δεκαετίας του '90. Είχε προβλέψει το κραχ του '87 με απίστευτη ακρίβεια, με αποτέλεσμα να μιλάνε όλοι για έναν μεγάλο προφήτη σε ό,τι αφορά στην Wall Street. Μέχρι την στιγμή που άρχισε να προβλέπει σεισμούς, με αποτέλεσμα να χάσει όλη την αξιοπιστία του. Μήπως όλα αυτά που προβλέπετε για τις οικονομικές αγορές απέχουν αρκετά από όσα πραγματικά συμβαίνουν;

Gerald Celente: Δεν θα το έλεγα. Να έχετε υπ' όψιν σας ότι εργάζομαι με 300 διαφορετικές κατηγορίες τάσεων. Είμαι αυτός που πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο "αγνές τροφές", το 1993. Μίλησα πρώτος για βιολογικές τροφές, βιολογικά είδη καφέ κτλ. Ο φύλαρχος Seattle, αρχηγός μιας από τις τελευταίες ινδιάνικες φυλές, στην περίφημη αγόρευσή του το 1854, που ήταν απάντηση στην προσφορά της αμερικάνικης κυβέρνησης να αγοράσει τα τελευταία κομμάτια γης που ανήκαν στη φυλή του, είπε: "Όλα τα πράγματα συνδέονται, όπως το αίμα που μας ενώνει όλους". Όταν λοιπόν εξετάζουμε δεδομένα, εξετάζουμε τους γεωπολιτκούς, περιβαλλοντολογικούς, επιχειρηματικούς, κοινωνικούς παράγοντες, και τους συνδυάζουμε πριν κάνουμε τις προβλέψεις μας. Να προσθέσω εδώ ότι άρχισε να μιλάει ο κόσμος για μένα όταν και εγώ προέβλεψα αυτά που διαδραματίστηκαν στις αγορές το '87.

Tom Sullivan: Όντως, τα είχατε προβλέψει… Τι λέτε, λοιπόν; Τι θα πρέπει να περιμένουμε από δω και πέρα στον τομέα της οικονομίας, κατά τη γνώμη σας;

Gerald Celente: Για να σας απαντήσω, θα σας ζητήσω να θυμηθείτε το 2000, τότε με τη χρεοκοπία της ΝΑSDA και θα σας ρωτήσω: "Τι συνέβαλε στο να βγούμε από εκείνη την κρίση"; Απάντηση: Μετά την 11η Σεπτεμβρίου άρχισαν να μειώνουν τα επιτόκια μέχρι που έφθασαν στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων 46 χρόνων. Τώρα βλέπουμε την Federal Reserve να έχει κατακλύσει τις αγορές με φθηνό χρήμα, με επιτόκια που πλησιάζουν το 0%. Οι δε Ευρωπαίοι κάνουν το ίδιο πράγμα μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ρίχνουν 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια στις τράπεζες για να δανείζονται για τρία χρόνια με επιτόκιο 1%. Και όσο εξακολουθούν να γεμίζουν με λεφτά το σύστημα, όλα αυτά θα συνεχίζονται.

Tom Sullivan: Τα δικά σας χρήματα πώς τα επενδύετε;

Gerald Celente: Σε χρυσό. Άρχισα να αγοράζω χρυσό το 1978. Τότε η μια ουγγιά είχε 187,50 δολάρια. Έμαθα πολλά στην πορεία, κάποιες φορές μετά από παθήματα. Αλλά η εμπειρία μετράει. Συνολικά έχω επενδύσει το 80% των οικονομιών μου σε χρυσό. (6:40) Και μια και μιλάμε για την αγορά, θα σας πάω 10 χρόνια πίσω, τότε που ένα βαρέλι αργού Brent κόστιζε 22 δολάρια περίπου. Σήμερα το ίδιο πετρέλαιο πουλιέται 124 δολάρια περίπου το βαρέλι. Πριν από δέκα χρόνια, ο χρυσός κόστιζε 280 δολάρια η ουγγιά, ενώ τώρα 1.650. Αν αποφασίσει να κάνει κανείς μια επένδυση, τότε αυτή λογικά θα πρέπει να είναι σε χρυσό, αφού μπορεί να του αποφέρει απόδοση στο πενταπλάσιο.




«Κανένας Μουσουλμάνος υποψήφιος στα ψηφοδέλτια των Ανεξάρτητων Ελλήνων» τονίζει μιλώντας o Τέρενς Κουίκ, χαρακτηρίζει ψευτοεκβαστικό δίλλημα την έξοδο της χώρας μας από την Ευρώπη και τονίζει ότι «όσοι υπέγραψαν τα Μνημόνια ξεπούλησαν τη χώρα».

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ ΣΤΟΝ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ

Ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα που «εισβάλουν» στα ελληνικά σπίτια εδώ και δεκαετίες, μέσω του ραδιοφώνου, των εφημερίδων αλλά ειδικά της τηλεόρασης, κάθεται δίπλα μου, αποδεχόμενος ευγενικά το αίτημά μου για μια συνέντευξη.
Εδώ και λίγες μέρες, ο Τέρενς Κουίκ, αποφάσισε να εγκαταλείψει μια καριέρα σαράντα και πλέον χρόνων και να συστρατευτεί στο πλευρό του Πάνου Καμμένου, αναλαμβάνοντας τη θέση του εκπροσώπου Τύπου του κινήματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Η επικαιρότητα τρέχει, οι εκλογές πλησιάζουν και τα «χτυπήματα» εκατέρωθεν πέφτουν σαν το χαλάζι. Ο ίδιος φαίνεται ευδιάθετος και καθόλου κουρασμένος, αν και οργώνει τη χώρα σε όλα τα μήκη και πλάτη της.

Να ξεκινήσουμε κατευθείαν από τα «βαθιά», του λέω.Απ’ όπου εσείς θέλετε, μου λέει και μ’ αιφνιδιάζει παίρνοντας το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι στα χέρια του. «Έλα πάμε», μου λέει, «αυτή είναι η δουλειά μου».

«ΨΕΥΤΟ-ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΟ ΔΙΛΛΗΜΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»

Διαβάζω με προσοχή την πρόταση που διατυπώνει το κόμμα σας για σύσταση Ειδικής Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, με στόχο την εξακρίβωση του πραγματικού χρέους της χώρας. Προφανώς, αφού αναφέρεστε και στην περίπτωση του Ισημερινού, φαντάζομαι πως το απεχθές χρέος, αν αυτό προκύψει, δεν θα αποπληρωθεί. Από αυτό όμως κ. Κουίκ προκύπτουν δυο ζητήματα που χρειάζονται περαιτέρω διευκρίνιση.
Πρώτον, αφού το χρέος, μετά την απομείωσή του, έχει περάσει στα χέρια των κρατών της ΕΕ, μιλώντας για μη πληρωμή ενός μέρους του, αυτό δεν σημαίνει πως η χώρα τίθεται αυτομάτως εκτός ΕΕ, αφού κανείς
εταίρος μας δεν θα δεχθεί την διαγραφή αυτή;

Κουίκ ΤέρενςΚατ’ αρχήν θα ήθελα να σας πω πως οι ευρωπαϊκές συνθήκες δεν προβλέπουν έξοδο από την Ευρώπη, έξοδο από την Ευρωζώνη, έξοδο από το ευρώ. Αυτό το ψευτο-εκβιαστικό δίλλημα που τίθεται τόσο καιρό δεν έχει καμία νομική υπόσταση, καμία υπόσταση Συνθήκης. Ούτε εμείς μπορούμε να βγούμε από το ευρώ γιατί έτσι μας ήρθε, ούτε και εκείνοι να μας βγάλουν επειδή έτσι θέλουν.

«ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΝ»

Από κει και πέρα όμως, νομίζω πως είναι υποχρέωση του κάθε κράτους να βάζει τελικά κάτω το λογαριασμό, να βλέπει τι χρωστά και τι δεν χρωστά,
και να πηγαίνει στον δανειστή του- πόσο μάλλον όταν είναι τοκογλύφος- και να του λέει ότι «εγώ αυτά κύριε δεν τα αναγνωρίζω και έλα να επαναδιαπραγματευτούμε». Ξεφουρνίζουν ένα παραμύθι στον κόσμο για να τον τρομοκρατήσουν. Τον κόσμο που ήδη έχουν παραλύσει, ήδη έχουν καταδικάσει, ήδη έχουν θανατώσει κόβοντας μισθούς, συντάξεις, κλείνοντας επιχειρήσεις, εκτινάσσοντας το ποσοστό των ανέργων στα ύψη, υποθηκεύοντας την εθνική μας κυριαρχία…

«ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ»

Δεν προκύπτει όμως και ένα ζήτημα ηθικής και πολιτικής τάξης;
Αν προσδιοριστεί ένα κομμάτι του χρέους ως απεχθές ή παράνομο, αυτό θα έχει προκύψει τις προηγούμενες περιόδους διακυβέρνησης της χώρας, περιόδους κατά τις οποίες ασκούσαν κυβερνητικά καθήκοντα τόσο ο κ. Καμμένος, ο κ. Μαρκόπουλος, ο κ. Ζώης και ένα σωρό άλλα στελέχη που σήμερα τάσσονται στο πλευρό των Ανεξάρτητων Ελλήνων, πράγμα που σημαίνει πως υπάρχει πολιτική, τουλάχιστον, ευθύνη…

Μισό λεπτό. Να ρωτήσω εγώ κάτι. Αν δηλαδή συμμετέχεις σε μια διαδικασία και εκ των έσω βλέπεις τελικά τι έχει συμβεί, θα πρέπει να σε στείλουν στο απόσπασμα επειδή έχεις το θάρρος να βγεις και να πεις «λάθος μου, ήρθε η ώρα να δω τα πράγματα από εκείνη τη σκοπιά που πραγματικά εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας και όχι τα συμφέροντα των τοκογλύφων»; Δηλαδή είναι δυνατόν να τους βάλουμε στο ίδιο ζύγι με κείνους που δεν αντιλαμβάνονται το λάθος τους και συνεχίζουν να μιλάνε για μνημόνια;

Η «ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ» ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑΘα ήθελα να μιλήσουμε λίγο και για το θέμα που προέκυψε με τις δηλώσεις του κ. Καμμένου και οι οποίες ερμηνεύτηκαν από πολλούς ως επιθυμία συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Μα δεν υπάρχει τέτοιο θέμα και θα ήθελα να σας το εξηγήσω…

«ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΟΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ»

Επιτρέψτε μου να το θέσω λίγο διαφορετικά. Ας υποθέσουμε λοιπόν πως από το αποτέλεσμα των εκλογών δεν προκύπτει αυτοδυναμία και πως τα δύο πρώτα κόμματα (υποθέτουμε πως θα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ) δεν
τα «βρίσκουν» για μια κυβερνητική συνεργασία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί λοιπόν τον κ. Τσίπρα και του δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Αυτός με τη σειρά του καλεί τις αντιμνημονιακές δυνάμεις σε
συνεργασία. Τι θα πράξετε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Το θέμα της Ελλάδας δεν είναι μόνο το οικονομικό, αν θέλετε. Είναι φυσικά το μείζον, το καθημερινό. Θα ήθελα όμως να θυμίσω πως πάνω από όλα αυτά, ή παράλληλα με όλα αυτά, έχουμε και τα μέγιστα εθνικά μας ζητήματα, την ώρα που η Ελλάδα οδηγείται σιδηροδέσμια με αυτές τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί να υποκύπτει σε άλλου είδους διαδικασίες που αφορούν τα εθνικά θέματα, εξαιρετικά επώδυνες. Εγώ να σας πω πως άντε και συμφωνώ με τον γείτονά μου σε έναν από κοινού αντιμνημονιακό αγώνα μέσα από μια κυβερνητική σκοπιά, αλλά από την άλλη πλευρά «τι»;

Όταν έχουμε χαοτική διαφορά σε ότι αφορά τη Θράκη, το μεταναστευτικό, το Αιγαίο και τις σχέσεις μας με την Τουρκία, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

«ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΣΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ ΜΑΣ»

Θα μου επιτρέψετε επίσης να σας δώσω και μια είδηση. Δεν θα έχουμε κανέναν υποψήφιο Μουσουλμάνο στις εκλογικές μας λίστες.

«ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

Κουίκ ΤέρενςΚάνατε μόλις τώρα λόγο για το μεταναστευτικό. Διάβαζα σήμερα
πως είστε κατά των στρατοπέδων συγκέντρωσης παράνομων μεταναστών και πως δική σας πρόταση είναι να ανοίξουν τα σύνορα και όλοι αυτοί να φύγουν.
Αν όμως κάτι τέτοιο συμβεί, τότε η χώρα αυτόματα τίθεται εκτός συνθήκης Σένγκεν, πράγμα που σημαίνει πως δημιουργούνται ένα σωρό προβλήματα στις εξαγωγές, και όχι μόνο, της χώρας.

Εκείνοι που όλο αυτό το διάστημα δεν είχαν καμία πρόταση και απλώς
άφηναν τα πράγματα και εξελίσσονταν προς το χειρότερο για τη χώρα, είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αντιπολίτευση, τώρα ξαφνικά παραμονές εκλογών βάζουν διλήμματα; Αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους, αντί να βγούνε και να πούνε στον κόσμο τί δεν έκαναν όλα αυτά τα χρόνια, έρχονται να ζητήσουνε τα ρέστα από κάποιον ο οποίος λέει συγκεκριμένα πράγματα; Το ότι εμείς δεν μπορούμε, μετά από μια «χωματερή» που έχει ήδη δημιουργηθεί στη χώρα, ανέργων και συνταξιούχων οι οποίοι δεν έχουν να φάνε και ψάχνουν στα σκουπίδια, να γίνουμε τώρα και οι στρατοπεδάρχες της Ευρώπης;

«ΓΙΝΑΜΕ ΧΩΜΑΤΕΡΗΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ»

Για μας κύριε συνάδελφε το θέμα φεύγει από τα όρια της λαθρομετανάστευσης. Το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί πλέον ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Έτσι το αντιμετωπίζουμε, έτσι το πάμε στους Ευρωπαίους και θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όλους, πως ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πριν από περίπου μια εβδομάδα είπε «όχι στρατόπεδα, δεν είναι αυτή η λύση» και συμπλήρωσε πως «το θέμα είναι καθαρά Ευρωπαϊκό πλέον, δεν είναι ελληνικό». Είπε επίσης πως «η Ελλάδα θα πρέπει να βγει από τη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ». Λοιπόν, εμείς επιμένουμε. Αν δεν εισακουστεί η φωνή μας στην Ευρώπη, με την οποία θα συγκρουστούμε εντός της και όχι εκτός, εμείς θ’ ανοίξουμε τα σύνορα, να πάνε όπου θέλουνε αυτοί οι άνθρωποι, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν ήρθαν για να μείνουν στην Ελλάδα. Γίναμε η «χωματερή» τους. Ας αποφασίσει επιτέλους η Ευρώπη να επωμιστεί και εκείνη τις ευθύνες της. Και αν σ’ αυτό το ζήτημα διαφωνούν κάποια από τα άλλα κόμματα, πρόβλημά τους. Εμείς θα παλέψουμε μέσα από τις τάξεις της Ευρώπης.

Να σας πω όμως και για τη συνθήκη Σένγκεν και να σας αναφέρω το παράδειγμα της Καστοριάς, η οποία ζει από τη γούνα. Όταν η Καστοριά μπορεί να υποδεχθεί 10 charters την εβδομάδα από τη Ρωσία, υποδέχεται μόνο ένα. Αυτό δεν δείχνει κάτι; Ότι δηλαδή ματώνει η Ελλάδα η οποία δεν εφαρμόζει ούτε καν την εθνική βίζα;

«Ο ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΣΥΝΘΕΣΗ ΜΟΥ»
Κε Κουίκ, περίπου μισός αιώνας δημοσιογραφία. Γιατί τώρα στην ενεργό πολιτική και γιατί με τον Πάνο Καμμένο;

Από το 1989 αντιστάθηκα στις διάφορες προσκλήσεις, τις οποίες είχα σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, να κατέβω ως υποψήφιος, ιδιαίτερα με τα ψηφοδέλτια της ΝΔ. Δεν ήθελα γιατί προτιμούσα να έχω τη δική μου, την ανεξάρτητη φωνή. Ήθελα να έχω την ανεξάρτητη φωνή και συγγνώμη που επαναλαμβάνομαι. Συνεπώς ο ανεξάρτητος Έλληνας ταιριάζει απόλυτα με τη δική μου ψυχοσύνθεση.

Δεύτερον, τους τελευταίους 19 μήνες, και οφείλω να σας πως στο σημείο αυτό πως έτσι κι αλλιώς είχα μια εσωτερική μετάλλαξη, είτε από ωριμότητα, είτε επειδή έβλεπα τα πράγματα εκ των έσω, ήθελα να μείνω μακριά από τα κόμματα εξουσίας βλέποντας πως τρεις οικογένειες καταδυναστεύουν τη χώρα για δεκαετίες, ήθελα να συγκρουστώ με το σύστημα αυτό, μου δόθηκε λοιπόν η δυνατότητα από το Contra Channel να κάνω έναν έντονο αντιμνημονιακό αγώνα.

Όταν ήρθε λοιπόν και μου πρότεινε ο Πάνος ο Καμμένος να αναλάβω εκπρόσωπος Τύπου, πραγματικά θεώρησα ότι είναι μια ευκαιρία να προσφέρω κάτι παραπάνω.

«ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΛΑΣΠΗ»

Από κει και πέρα επιτρέψτε μου να σας πω ότι η δική μου η κουλτούρα, η δική μου η λογική, η ηθική και η πολιτική σκέψη, λέει πως εγώ ανταγωνίζομαι τον άλλον πάνω σε πολιτικά επιχειρήματα. Δυστυχώς για μια ακόμη φορά βρίσκομαι αντιμέτωπος με αυτό το σίχαμα που λέγεται «χτύπημα κάτω από τη μέση» και λάσπη. Μέχρι που θα πάει αυτό; Δεν καταλαβαίνουνε όλοι εκείνοι που ασχολούνται με λάσπες ότι ο κόσμος έχει πλέον αηδιάσει με τέτοιου είδους πρακτικές και παλαιοκομματικές νοοτροπίες; Εγώ τα ζούσα και μέσα από τα δημοσιογραφικά γραφεία, τα ζω τώρα και μέσα από την τάξη της πολιτικής. Αλλά ως εδώ και μη παρέκει. Όποιος πετάει λάσπη, χάνει τελικά ο ίδιος. Θα παρακαλούσα όλους όσους δεν το αντιλαμβάνονται να θυμηθούν τις δημοτικές εκλογές του 1994 για την Αθήνα, με μονομάχους τον Θεόδωρο Πάγκαλο, φοβερό και τρομερό τότε και τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, άγνωστο ακόμα διπλωμάτη. Όλοι γνωρίζουν το αποτέλεσμα εκείνων των εκλογών.

«ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΟΣΟΙ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ»

Εκμεταλλευόμενος την δημοσιογραφική σας εμπειρία και ιδιότητα, θα ήθελα να μου δώσετε έναν τίτλο που θα βάζατε για καθέναν από τους πολιτικούς αρχηγούς.

Κοιτάξτε, αν μιλάμε για τους πολιτικούς αρχηγούς που υπέγραψαν τα μνημόνια, που έχουν υποθηκεύσει την Ελλάδα μέχρι δεν ξέρω κι εγώ πόσες δεκαετίες, και έχουν δημιουργήσει όλη αυτή τη δυστυχία στην Ελλάδα, θα έβαζα ως τίτλο: «αυτός που ξεπούλησε τη χώρα».

Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή την κουβέντα…

Κι εγώ.