Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαΐ 2015

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Σε καθε πολιτικό σύστημα, παγκοσμίως, υπάρχουν ανήθικα πρόσωπα και ηθικά πρόσωπα. Ανάμεσα στους ηθικούς και στους ανήθικους, όμως, υπάρχει μία ενδιάμεση, «γκρίζα» κατηγορία, των ηθικά αδιάφορων.

Αυτών δηλαδή που, ναι μεν δεν συμμετέχουν ενεργητικά στη διαφθορά, αλλά «κλείνουν τα μάτια», την ανέχονται και δεν αντιδρούν σ’ αυτήν. Αυτή η ενδιάμεση κατηγορία τελικά κρίνει την κατάσταση, γιατί η παθητική της στάση και η ανοχή που δείχνει προς τους διεφθαρμένους, διευκολύνει αυτούς τους τελευταίους να κυριαρχήσουν.

Στην Ελλάδα των αρχών του αιώνα, στην Ελλάδα του Μακεδονικού Αγώνα και των Βαλκανικών Πολέμων, στον Μεσοπόλεμο, και στην πρώτη μετεμφυλιακή εποχή ακόμα, υπήρχαν (ελάχιστοι βέβαια) διεφθαρμένοι πολιτικοί, που όμως απομονώθηκαν και εξουθενώθηκαν από τα υγιά στοιχεία του πολιτικού συστήματος. Και από την κοινή γνώμη, που δεν έκανε εκπτώσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι το υποτιθέμενο «σκάνδαλο της κινίνης» χαντάκωσε την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1932, ενώ το «σκάνδαλο Καραπάνου» κατέστρεψε το Λαϊκό κόμμα το 1950. Ακόμη και επί δικτατορίας, η υπόθεση με τα «κρέατα του Μπαλόπουλου» αποδόμησε τον ηθικισμό που προέβαλε για τον εαυτό της η στρατιωτική χούντα.

Στην μεταπολίτευση, και κυρίως μετά την ένταξη στην τότε ΕΟΚ, τα αντανακλαστικά αμβλύνθηκαν. Πολύ χρήμα εισέρρευσε στην Ελλάδα, δημιουργήθηκαν κυκλώματα διανομής ποικίλων κονδυλίων, επιδοτήσεων, «προγραμμάτων» κλπ. σε ημετέρους, η έννοια της «προμήθειας» κατέστη περίπου αυτονόητη. Η παρέα των διεφθαρμένων διευρύνθηκε, οι τίμιοι χαρακτηρίστηκαν γραφικοί και κορόϊδα, αλλά κυρίως εσιώπησε η ενδιάμεση κατηγορία των ηθικά αδιάφορων. Που, ναι μεν δεν έκλεβαν, αλλά, προκειμένου να μην καταδιωχθούν από τους όλο και ισχυρότερους διεφθαρμένους, έκλεισαν τα μάτια τους, δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, δεν ήξεραν.

Αυτοί οι τελευταίοι φρονηματίστηκαν και από την μοίρα ορισμένων ηθικά ακέραιων προσωπικοτήτων, που εξοβελίστηκαν και περιθωριοποιήθηκαν πολιτικά, διότι ενοχλούσαν τις ισορροπίες της φαυλοκρατίας. Κάπως έτσι καταλήξαμε να φτάσει ο Τσοχατζόπουλος στον προθάλαμο της πρωθυπουργίας.

Ο κ. Σημίτης, επί της πρωθυπουργίας του οποίου διογκώθηκε το κύμα σκανδαλολογίας, οχυρώθηκε πίσω από την νομικίστικη φράση «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον Εισαγγελέα». Αλλά ένας απλός άνθρωπος, κύριε Σημίτη, δεν πάει εύκολα, απροστάτευτος από τις διάφορες μαφίες, στον Εισαγγελέα. Και ο Εισαγγελέας, άλλωστε, τι μπορεί να κάνει μόνος του, χωρίς μηχανισμό να τον στηρίζει.

Είδαμε στη δίκη Τσοχατζόπουλου έκπληκτο τον κ. Σημίτη, επειδή ανακάλυψε ότι επί της πρωθυπουργίας του διεπράχθησαν μείζονα σκάνδαλα. Ένας πρωθυπουργός έχει, όχι κατ’ ανάγκην νομική, αλλά πάντως πολιτική ευθύνη για την διαφθορά. Και πρέπει να γνωρίζει ποιούς διορίζει υπουργούς, να εξετάζει κάθε δύσοσμη υπόθεση και να λαμβάνει θεσμικά και πολιτικά μέτρα εναντίον της διαφθοράς. Όχι να νίπτει τας χείρας του και να στέλνει στον Εισαγγελέα όποιον καταγγέλλει κάποιο σκάνδαλο.

Το ίδιο κι ένας υπουργός δεν μπορεί να αγνοεί τι κάνουν οι μετακλητοί υπάλληλοι και ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου.

Και, φυσικά, οι βουλευτές δεν μπορούν να ψηφίζουν φωτογραφικές τροπολογίες με εμφανή εύνοια προς συγκεκριμένα συμφέροντα, επικαλούμενοι την «ανωτέρα βία» της κομματικής πειθαρχίας.

Άθλιοι υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες.
Το θέμα είναι τι κάνουν οι υπόλοιποι.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Πολλά έχουν γραφτεί για το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας. Τα περισσότερα δημοσιεύματα αφορούσαν κάποια φορολογική ατέλεια από το επίσημο Ελληνικό κράτος προς το Κ.Ι.Σ. Άλλα, πάλι, δημοσιεύματα, αναφέρονται σε μία διαχρονική αγαστή σχέση μεταξύ του Κ.Ι.Σ. και ελλήνων πολιτικών.

Όμως, για πρώτη φορά συναντάμε μία επώνυμη επιστολή που απευθύνεται στο Κ.Ι.Σ., το οποίο κατηγορείται, εμμέσως πλην σαφώς, για διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας και για έμμεση συκοφάντηση των κατοίκων του βορείου Έβρου και δη της πόλης της Νέας Ορεστιάδας.

Η επιστολή καταγγελίας και διαμαρτυρίας

Προς: Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο

Αξιότιμοι κύριοι με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να σας κοινοποιήσω τον έντονο προβληματισμό μου σχετικά με την επίσημη σελίδα σας στο διαδίκτυο στο οποίο αναφέρεστε στις κοινότητες των Ισραηλιτών της περιοχής του Εβρου και ιδιαιτέρως της Ορεστιάδος και Σουφλίου. 

Με έκπληξή μου είδα πως αναφέρεστε με τρόπο αναληθή και ψευδώς ιστορικώς σχετικά με την συμπεριφορά Ορεστιαδιτών έναντι της Εβραϊκής κοινότητας κατά την περίοδο 1920-1930.

Καθότι απόγονος Ελλήνων Καραγατσιανών οι οποίοι ξεριζωθήκανε από την πατρώα γη και σε συνεργασία με όλες τις άλλες προσφυγικές κοινότητες εργαστήκανε από κοινού για την ευημερία και ανάπτυξη της περιοχής θεωρώ το άρθρο σας ως απρεπή.

Γνωρίζοντας πολύ καλά την ιστορία του τόπου μας και την συμπεριφορά των προγόνων μου σας ανακαλώ στην τάξη για αυτά που συνυπογράφετε μια και γνωρίζω πολύ καλά πως Έλληνες Ορεστιαδίτες την περίοδο της κατοχής όχι μόνον συνεργαστήκανε για την σωτηρία πολλών εβραίων και πολεμήσανε από κοινού κατά της Γερμανικής Κατοχής και του φασισμού, αλλά είχανε και άψογη από κοινού σχέση και την μεταπολεμική περίοδο.

Είμαι περήφανος ως Ορεστιαδίτης και ως Εβρίτης που οι απόγονοι μου αντιταχθήκανε κατά των Γερμανών.

Κατόπιν όλων αυτών επιθυμώ για την άμεση αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για την εξάλειψη κάθε ρατσιστικού και μισαλλόδοξου κειμένου εις βάρος των προγόνων μου και επιθυμώ την πλήρη αποτύπωση της πραγματικής ιστορικής αλήθειας.

Μετά τιμής
Λελιάτσος Παναγιώτης
Πολιτευτής Έβρου
Μέλος Εθνικού Συμβουλίου Ανεξαρτήτων Ελλήνων


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για τρίτη φορά φέτος, τουρκικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από τους Ανθρωποφάγους και το Μακρονήσι του νησιωτικού συμπλέγματος των Φούρνων, πριν αναχαιτιστούν τελικά από ελληνικά μαχητικά.

Όπως ανακοίνωσε το ΓΕΕΘΑ, σχηματισμός από δύο F-16 και τέσσερα F-4 εισήλθε στις 14:32 στο FIR Αθηνών, χωρίς να καταθέσει σχέδιο πτήσεως μεταξύ Λέσβου και Χίου.

Λίγο πριν από τις τρεις το απόγευμα της Παρασκευής, τα F-4 πέταξαν πάνω από τους Ανθρωποφάγους στα 15.000 πόδια, ενώ τα δύο F-16 πέταξαν πάνω από το Μακρονήσι και τους Ανθρωποφάγους στο ίδιο ύψος.

Τα τουρκικά αεροσκάφη εξήλθαν του FIR Αθηνών στις 15:12 νότια της. Σάμου.

Στις 23 Μαρτίου, έξι τουρκικά F-16 είχαν πετάξει πάνω από τους Ανθρωποφάγους. Στις 26 Φεβρουαρίου, τέσσερα τουρκικά αεροσκάφη είχαν πετάξει πάνω από τους Ανθρωποφάγους και το Μακρονήσι σε χαμηλό ύψος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Την επόμενη μέρα της λήξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε μια μακρά διαδικασία, που είχε ως στόχο σε πρώτη φάση την απώθηση της Ρωσίας από την καρδιά της Ευρώπης, όπου την έφερε η έξυπνη στρατηγική του Στάλιν αλλά και ο ηρωισμός των στρατηγών και των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού, και σε δεύτερη φάση τη γεωπολιτική της περικύκλωση.

Για την επίτευξη του πρώτου στόχου, που πρακτικά άρχισε με την ίδρυση του ΝΑΤΟ και ολοκληρώθηκε με το πέρας του λεγόμενου Ψυχρού Πολέμου, η Ελλάδα και η Τουρκία, παρότι δύο διαφορετικά κράτη, αποτελούσαν ενιαίο χώρο, εξ ου και η ταυτόχρονη είσοδός τους στην Ατλαντική Συμμαχία. Ολες αυτές τις δεκαετίες, όλα αυτά τα χρόνια που διήρκεσε ο Ψυχρός Πόλεμος, η Τουρκία εκμεταλλευόμενη αφενός την ιδιαιτερότητα που είχε απέναντι στη λεγόμενη «κομμουνιστική απειλή» και αφετέρου τον καταραμένο διχασμό που κατέτρωγε την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, ως απότοκο και συνέχεια του Εμφυλίου πολέμου, κατάφερε να προωθήσει τις θέσεις της και να εφαρμόσει μια επεκτατική πολιτική εις βάρος της πατρίδας μας, τα αποτελέσματα της οποίας καλούμαστε να διαχειριστούμε τώρα που κατέρρευσε ο διπολισμός και τερματίστηκε ο λεγόμενος Ψυχρός Πόλεμος.

Τις δεκαετίες που διήρκεσε ο Ψυχρός Πόλεμος πολίτες και πολιτικοί κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να βάλουμε τη χώρα στα δόντια της μυλόπετρας, με αποτέλεσμα την απώλεια της Κύπρου, την αδυναμία αποτροπής της συνέχισης της πολιτικής της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου, της Τενέδου και των εγκλωβισμένων της Κύπρου, την υποθήκευση των συμφερόντων μας στο Αιγαίο και τον βάρβαρο εκτουρκισμό των Πομάκων και των Ρομά στη Θράκη.

Τώρα, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και ύστερα από ένα μεσοδιάστημα σχετικής γεωπολιτικής ηρεμίας, βιώνουμε τη δεύτερη φάση που προαναφέρθηκε και αυτό είναι η γεωπολιτική περικύκλωση της Ρωσίας, με απώτερο στόχο τον περιορισμό της πρόσβασης της Ρωσίας στη Βαλτική, στην Αδριατική, στον Εύξεινο Πόντο, στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και την απώθησή της όσο πιο κοντά γίνεται προς τη Μόσχα, ακόμα και προς τα Ουράλια.
Αυτή η διαδικασία έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την κρίση στην Ουκρανία, και φτάνει ακόμα και ως την απόπειρα αφαίρεσης του Μουντιάλ του 2018, με στόχο τη διεθνή απονομιμοποίηση της κυβέρνησης Πούτιν και την αποδυνάμωση - απομόνωση της Ρωσίας σε διεθνές επίπεδο.

Αυτή η διαδικασία της γεωπολιτικής περικύκλωσης και της πολιτικής απονομιμοποίησης της Ρωσίας οδηγεί τον κόσμο και την περιοχή μας σε μια νέα φάση εντάσεων, την περίοδο του λεγόμενου «Δροσερού Πολέμου», αφού αποφεύγεται η ευθεία αντιπαράθεση μεταξύ ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και Ρωσίας, υπό τον φόβο όχι των... Ιουδαίων αλλά των πυρηνικών!

Αυτή τη νέα περίοδο η πατρίδα μας και πιο συγκεκριμένα εμείς οι πολίτες, αλλά κυρίως το πολιτικό μας σύστημα, θα πρέπει να αποφύγουμε να κάνουμε τα λάθη που μας οδήγησαν στα δόντια της μυλόπετρας την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Γιατί, αν συνεχίσουμε στην ίδια ρότα, τότε τα νέα λάθη θα έχουν χαρακτηριστικά πολλαπλασιαστή ισχύος και οι εθνικές καταστροφές θα είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση των κρατών σε Κύπρο και Ελλάδα.

Οσοι γνωρίζουν και έχουν ομφαλοσκοπήσει στη συγκεκριμένη περίοδο ξέρουν ότι δεν υπάρχει δόση υπερβολής σε όσα αναφέρουμε πιο πάνω.
Ο κίνδυνος στην Κύπρο μπορεί να αποφεύχθηκε το 2004, με την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, επανέρχεται όμως ντυμένος με την προβιά της λύσης, με τον Αμερικανό πρέσβη να δηλώνει ότι το Κυπριακό δεν είναι ζήτημα παράνομης εισβολής και κατοχής.

Στο Αιγαίο οι Τούρκοι αλωνίζουν, με στόχο να παραβιάζουν σε λίγα χρόνια τον εναέριο χώρο και τα χωρικά μας ύδατα με μαχητικά αεροσκάφη και υπερσύγχρονες φρεγάτες που θα κατασκευάζονται στην Τουρκία, από τουρκικά χέρια, τη στιγμή που εμείς με τα χέρια μας, κομματικοί συνδικαλιστές και πολιτικοί, καταστρέψαμε την πολεμική, αεροναυπηγική και ναυπηγική μας βιομηχανία.
Για το τι γίνεται στη Θράκη, στην Ηπειρο και στο Ιόνιο, υπομονή ως την Κυριακή, αφού στο κυριακάτικο άρθρο μας στην ουσία αποδεικνύουμε ότι δεν έχουμε διδαχτεί από τα εγκληματικά λάθη του παρελθόντος και γινόμαστε πλέον περίγελος ακόμα και των Τιράνων.

Τα ανίδρωτα, απαίδευτα και ανεύθυνα παιδία παίζει...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Τάκη Κυπραίου και του Θανάση Σκαμνάκη

Πολλά φαντάσματα πλανώνται πάνω από τη γηραιά Ευρώπη, πλην όμως κανένα από αυτά δεν είναι δυστυχώς εκείνο του κομμουνισμού, το οποίο κρύβεται ακόμη στους σωρούς των ερειπίων του παρελθόντος αναμένοντας την αφύπνιση των γενεών. Οπότε, όσο το φάντασμα του κομμουνισμού παραμένει στα ερείπια και το εργατικό κίνημα αναζητεί ακόμα τον τρόπο να ξαναβρεθεί στο προσκήνιο, οι εξουσίες, μεγάλα υπερεθνικά μονοπώλια, κλάστερ, χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια και μεγαθήριες κυβερνήσεις τους, ανακαλύπτουν στην εξαύλωση των εργαζομένων τον τρόπο αντμετώπισης της κρίσης. Φυσικά, κάθε παρόμοια λύση διαρκεί λίγο καιρό, καθώς μια επόμενη κρίση καιροφυλακτεί, και όχι σε μεγάλη χρονική απόσταση. Προς το παρόν όμως, όσο εμείς ασχολούμαστε με τα δανεικά και το αν η Ε.Ε. και το ευρώ είναι η μεγάλη ιδέα του έθνους που δεν μπορούμε να θίξουμε, και αναζητώντας ουσιαστικά τον τρόπο που θα γίνει πράξη ένας «έντιμος συμβιβασμός» με τους βιαστές, όπως κάνει η κυβέρνηση, στα μεγαλα σαλόνια εκπονούνται τα μεγάλα σχέδια.

Σε τι συνίστανται αυτά τα μεγάλα σχέδια; Μια Διατλαντική Συμφωνία (Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων, (Transatlantic Trade and Investment Partneship- TTIP) και με ανάλογη των χωρών του Ειρηνικού (Trans-Pasific Parnteship -TPP). Η πρώτη είναι ανάμεσα στις ΗΠΑ-Καναδά και Ε.Ε., η δεύτερη περιλαμβάνει ΗΠΑ, Καναδά, Μεξικό, Χιλή, Περού, Ιαπωνία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Μπρουνέι και Βιετνάμ. Οι δυο συμφωνίες καλύπτουν το 72,5% του παγκόσμιου εμπορίου και των παγκόσμιων επενδύσεων και έχουν στόχο την άρση κάθε υφιστάμενης ρύθμισης που περιορίζει τα δυνητικά κέρδη των πολυεθνικών εταιρειών των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Προσβλέπει στη δημιουργία νέων αγορών με το άνοιγμα του δημοσίου και των δημόσιων υπηρεσιών στον ιδιωτικό ανταγωνισμό και είναι ένας τρόπος να παρακαμφθούν τα προβλήματα που προκύπτουν στον Παγκόσμιο Οργανισμού Εμπορίου απομονώνοντας την Κίνα, Ρωσία, Ινδία και λοιπές χώρες.

Φυσικά καμιά συμφωνία δεν θα παρακάμψει και πολύ περισσότερο δεν θα σβήσει τις αντιθέσεις του πολυπολικού κόσμου μας, οι οποίες μαίνονται ούτως ή άλλως, αλλά και καμία αυταπάτη δεν μπορεί να υπάρχει για το εργατικό κινημα, πως αυτές οι αντιθέσεις μπορεί να αποβούν προς όφελος του λαού. Οπότε τα μνημόνια που υπογράφουν οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι απλά επεισόδια μπρος στο μεγάλο κατακτητικό πόλεμο που κάνουν οι πολυεθνικές και οι κυβερνητικές πλανητικές εξουσίες.

Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα περί τίνος πρόκειται:

1.Ανατρέπεται το ευρωπαϊκό μοντέλο για το κράτος και το δημόσιο και επιβάλλεται ολοκληρωτική απελευθέρωση της αγοράς υπηρεσιών. Η εύηχη λέξη «απελευθέρωση» είναι ο γνωστός ευφημισμός και σημαίνει το ακριβώς αντίθετο, ότι ανοίγει ο δρόμος στις ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν οποιονδήποτε τομέα δημοσίων υπηρεσιών επιθυμούν, όπως η υγεία, η παιδεία, το νερό κ.λ.π. χωρίς κανέναν ουσιαστικό περιορισμό. Επειδή το θέμα εγείρει πολλές αντιδράσεις υπήρξαν πληροφορίες ότι ενδέχεται να εξαιρεθούν κάποιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Ωστόσο, τελικά, μάλλον δεν θα εξαιρεθούν και θα αντικατασταθούν από εξαιρέσεις που σχετίζονται με υπηρεσίες ασφαλείας, όπως είναι η δικαιοσύνη, η φύλαξη συνόρων και ο έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας.

Η TTIP καθιστά επιπλέον ουσιαστικά αδύνατη την ανατροπή οποιασδήποτε ιδιωτικοποίησης δημόσιας υπηρεσίας και την επαναφορά της στον έλεγχο του δημοσίου. Και τούτο γιατί οι ξένοι επενδυτές θα έχουν δυνατότητα προσφυγής (όπως θα δούμε παρακάτω) κατά των χωρών υποδοχής για απώλεια κερδών. Από αυτό τον κανόνα ουσιαστικά δεν εξαιρούνται και οι ντόπιες επιχειρήσεις δεδομένου ότι θα μπορούν να προσφύγουν για ανάλογες περιπτώσεις μέσω θυγατρικών τους που διατηρούν στο εξωτερικό.

Η ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση της υγείας κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ, αντιμετωπίζει αντιδράσεις, καθώς το σύστημα λειτουργεί μόνο για όσους έχουν χρήματα, επιδρά, προς το παρόν, ανασταλτικά.

Μαζί με την απελευθέρωση των δημοσίων υπηρεσιών ανοίγουν μέσω της συμφωνίας και οι δημόσιες συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό σημαίνει ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα μπορεί να εφαρμόζει οικονομικές πολιτικές που υπηρετούν κοινωνικούς και περιβαλλοντολογικούς σκοπούς, όπως για παράδειγμα η προώθηση προγραμμάτων για κατανάλωση τοπικών προϊόντων ή η προστασία παραλιών και δρυμών από επιχειρηματικές εκμεταλλεύσεις.

2. Καθιερώνεται μια νέα λογική στις διακρατικές συμφωνίες. Η λογική αυτή πρωτοεμφανίστηκε στη συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ Ε.Ε. και Καναδά. Είναι γνωστή με το όνομα ’list it or lose it’ (‘δήλωσέ το ή το χάνεις’), που σημαίνει πως ό,τι δεν προβλέψεις στη λίστα εξαιρέσεων το χάνεις οριστικά. Ο κίνδυνος εγκλωβισμού μιας χώρας σε αυτή τη λογική, σε αντίθεση με αυτό που μέχρι τώρα ισχύει, ότι δηλαδή κάθε συμφωνία περιλαμβάνει μόνον όσα ρητώς εμπεριέχονται σε αυτήν, καθιστά την κάθε συμφωνία παγίδα χωρίς έλεγχο και διαφυγή. Αυτό σημαίνει πως αν παραληφθεί στην αρχική συμφωνία κάποιο προϊόν ή υπηρεσία (ακόμα και δημόσια όπως η παιδεία) που προστατεύεται από την ιδιωτικοποίηση, δεν μπορεί στο μέλλον να αποφύγει την ιδιωτικοποίησή της και να επιστρέψει σε καθεστώς προστασίας.

3. Η εφαρμογή της διατλαντικής συμφωνίας αποτελεί κίνδυνο για τους φυσικούς πόρους και τη διατήρηση της βιοποικιλότητας. Κατά τους υπολογισμούς των διαπραγματευτών η συμφωνία θα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με έντεκα επιπλέον τόνους διοξειδίου του άνθρακα τη στιγμή που υπάρχουν δεσμεύσεις για μείωση των εκπομπών με τη συμφωνία του Κιότο. Στην πράξη καταργεί βασικούς περιβαλλοντικούς κανονισμούς που εγγυώνται σχετικά καλά επίπεδα ασφαλείας, όπως για παράδειγμα ο ευρωπαϊκός κανονισμός REACH για τα χημικά προϊόντα. Ο κανονισμός αυτός, που υπακούει στην αρχή της προφύλαξης, υποχρεώνει τις βιομηχανίες να αποδείξουν ότι μια χημική ουσία είναι ασφαλής προκειμένου να λάβουν άδεια εμπορικής εκμετάλλευσης. Στις ΗΠΑ ο σχετικός νόμος για τον Έλεγχο των Τοξικών Ουσιών υποχρεώνει το δημόσιο να αποδείξει ότι μια χημική ουσία δεν είναι ασφαλής, ώστε να υποχρεωθεί η βιομηχανία να περιορίσει τη χρήση της. Όχι να την απαγορεύσει και η βιομηχανία να αποσύρει από το εμπόριο τα σχετικά προϊόντα που περιέχουν την ακατάλληλη χημική ουσία, μέχρι να αποδείξει πως δεν είναι επιβλαβής, δεδομένου ότι ο νόμος επιτρέπει τη λήψη του ‘λιγότερου επαχθούς’ μέτρου, που εν προκειμένω μεταφράζεται ως περιορισμός και όχι απόσυρση που κοστίζει στη βιομηχανία. Για του λόγου το αληθές ο αμερικανικός Οργανισμός Προστασίας του Περιβάλλοντος έχει επιβάλλει περιορισμούς σε μόνον 6 από τις 84.000 χημικές ουσίες που κυκλοφορούν στην αγορά των ΗΠΑ. Ενώ η Ε.Ε. έχει απαγορεύσει τη χρήση 1200 χημικών ουσιών στα καλλυντικά, στις ΗΠΑ απαγορεύονται μόνον 12.

Ακόμα κινδυνεύουν με κατάργηση οι κανόνες αειφορείας για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, καθώς συνιστούν το βασικό εμπόδιο για να επεκτείνουν και στην Ευρώπη τις δραστηριότητές τους οι αμερικανοί παραγωγοί αγροκαυσίμων. Αποδυναμώνεται η ευρωπαϊκή οδηγία για την ποιότητα των καυσίμων, ώστε να αυξηθούν οι εξαγωγές προς την Ε.Ε. από τα διυλιστήρια των ΗΠΑ βρώμικου καναδικού πετρελαίου που εξορύσσεται από κοιτάσματα ασφαλτούχας άμμου με ανυπολόγιστες δυσμενείς επιπτώσεις στο περιβάλλον. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι η συμφωνία TTIP θα επεκτείνει και στον ευρωπαϊκό χώρο την εφαρμογή της μεθόδου της υδραυλικής ρωγμάτωσης στην εξόρυξη φυσικού αερίου, μιας μεθόδου που χαρακτηρίζεται από τις μεγάλες καταστροφές τις οποίες προκαλεί στο φυσικό περιβάλλον.

4. Με την TTIP καταργούνται οι περιορισμοί που αφορούν τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, τη χρήση φυτοφαρμάκων και τη διάθεση βοδινού κρέατος με ορμόνες και αυξητικές ουσίες, οι οποίοι ισχύουν σήμερα στην Ε.Ε.

Στην Ε.Ε. ισχύει η ‘αρχή της προφύλαξης’, που σημαίνει ότι οι εταιρείες που θέλουν να κυκλοφορήσουν ένα νέο προϊόν υποχρεούνται να αποδείξουν ότι είναι ασφαλές πριν τη διάθεσή του προς κατανάλωση, αντί οι κρατικές υπηρεσίες να πρέπει να αποδείξουν ότι το προϊόν είναι επικίνδυνο και να εμποδίσουν την κυκλοφορία του. Στις ΗΠΑ δεν εφαρμόζεται αυτή η αρχή της προφύλαξης και τα πρότυπα ασφαλείας τροφίμων είναι πολύ κατώτερα των ευρωπαϊκών. Το 70% των μεταποιημένων τροφών που πωλούνται στις ΗΠΑ περιέχουν γενετικά τροποποιημένα συστατικά. Στην Ε.Ε. οι αντίστοιχες τροφές φέρουν υποχρεωτική σήμανση, ενώ στις ΗΠΑ δεν φέρουν καμιά διακριτική σήμανση, ώστε να γνωρίζει τα στοιχεία του προϊόντος ο καταναλωτής. Το ίδιο ισχύει και για τη χρήση φυτοφαρμάκων. Η Ε.Ε. προστατεύει τις εισαγωγές προϊόντων που αποδεδειγμένα διαταράσσουν το ανθρώπινο ορμονικό σύστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μπλοκάρεται το 40% των εξαγωγών τροφίμων από τις ΗΠΑ προς την Ε.Ε. Με την TTIP αυτά καταργούνται. Στις ΗΠΑ το 90% του βοδινού κρέατος παράγεται με τη χρήση αυξητικών ορμονών που συνδέονται με διάφορα είδη καρκίνου στον άνθρωπο και η επεξεργασία κοτόπουλου και γαλοπούλας γίνεται με τη χρήση χλωρίου πριν την κατανάλωση, μια πρακτική απαγορευμένη στην Ε.Ε. από το 1997. Οι ΗΠΑ έχουν ζητήσει την άρση αυτών των απαγορεύσεων μέσω του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και τώρα την προωθούν μέσω της TTIP. Να σημειώσουμε και πάλι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπάθησε στο παρελθόν να άρει αυτές τις απαγορεύσεις, αλλά οπισθοχώρησε μπροστά στην αντίσταση που προέβαλλαν κτηνίατροι και το Ευρωκοινοβούλιο.

5. Στη διατλαντική συμφωνία προσβλέπουν και οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί για να καταργήσουν το ρυθμιστικό πλαίσιο που υιοθετήθηκε μετά την κρίση του 2008.

6. Και μέσα στις τόσες «απελευθερώσεις» να και μια απαγόρευση. Που; Στο δικαίωμα πρόσβασης των πολιτών στην πληροφόρηση και τις ευρεσιτεχνίες. Η συμφωνία για την πνευματική ιδιοκτησία επεκτείνεται στα πνευματικά δικαιώματα, τις ευρεσιτεχνίες και τα εμπορικά σήματα με στόχο τον πλήρη έλεγχο της γνώσης από τη βιομηχανία και τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Καταβάλλονται προσπάθειες, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν απορρίφτηκαν, να υποχρεώνονται οι πάροχοι διαδικτυακών υπηρεσιών να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των πολιτών στο διαδίκτυο και να καταδίδουν οποιονδήποτε κρίνουν ύποπτο για παραβίαση των κανονισμών περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Τέρμα το κατέβασμα ταινιών και μουσικών. Αλλά η δραματική όψη του μέτρου είναι πως, για παράδειγμα, απαγορεύεται στις φτωχές χώρες να παρασκευάσουν φτηνά γενόσημα φάρμακα για ασθένειες που τις μαστίζουν (AIDS , ελονοσία, φυματίωση).

7. Υπάρχει και κερασάκι στην τούρτα. Το σύστημα Επίλυσης Διαφορών Επενδυτή-Κράτους (Investor-State Dispute Settlement, ISDS). Με αυτό αποδίδεται στα υπερεθνικά κεφάλαια νομική υπόσταση ισοδύναμη με εκείνη του κράτους. Η προσάρτηση του ISDS στην TTIP δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να αμφισβητούν αποφάσεις κυρίαρχων κρατών και να διεκδικούν από τα κράτη αποζημιώσεις, όταν αυτές οι αποφάσεις επηρεάζουν αρνητικά τα κέρδη τους (εννοείται ότι στις προσφυγές υπολογίζονται και διαφυγόντα κέρδη). Το σύστημα αυτό λειτουργεί ήδη με απαίτηση των ΗΠΑ, οι οποίες το συμπεριλαμβάνουν σε όλες τις διμερείς συνθήκες επενδύσεων που έχουν υπογράψει μέχρι σήμερα (μόνον η Αυστραλία έχει εξαιρεθεί). Σε αυτά τα νέου τύπου διαιτητικά δικαστήρια οι δικαστές προέρχονται από μια μικρή ομάδα δικηγόρων του εταιρικού δικαίου, διορίζονται κατά περίπτωση και έχουν προσωπικό συμφέρον να αποφαίνονται υπέρ των εταιρειών. Τόσο ωραία! Οι δίκες διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών και οι στρεψοδικίες είναι τόσο συνήθεις που ο θεσμός αμφισβητείται πλέον ακόμη και από τους πάτρωνές του. Πάνω από 500 προσφυγές έχουν γίνει μέχρι σήμερα εναντίον 95 χωρών και από αυτές οι 400 την τελευταία δεκαετία. Ο αριθμός των προσφυγών μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος με δεδομένη τη μυστικότητα που περιβάλλει αυτή τη διαδικασία διαιτησίας. Το αποκορύφωνα της υποκρισίας αλλά και της αναλγησίας στο ζήτημα αυτό το δίνει η βρετανική κυβέρνηση που ανάθεσε στο LSE (London School of Economics) τη διεξαγωγή μελέτης για το εάν συμφέρει ή όχι να προσαρτηθεί η συμφωνία ISDS στη διατλαντική με βάση την ανάλυση κόστους- οφέλους.
Τα γιγαντιαία μονοπώλια που το καθένα για λογαριασμό του εκτιμά ότι θα υπερισχύσει των ανταγωνιστών του, προωθούν μέσω της συμφωνίας την ολοκληρωτική ουσιαστικά αλλαγή του μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης και αξιών που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, και ελπίζουν εν τέλει να διαμορφώσουν και το νέο μοντέλο «ανθρώπου».

Στα εργασιακά

Φυσικά πίσω από όλη αυτή την προσπάθεια υπάρχει και ο «εχθρός λαός». Ούτως ή άλλως η εποχή της κρίσης έθεσε μερικά αμείλικτα ερωτήματα τόσο στο κεφάλαιο όσο και στην εργατική τάξη. Και όσο η εργατική τάξη εγκλωβίζεται στη λογική της «δικής μας Ε.Ε. και του δικού μας ευρώ», όσο θα υπολογίζει στο μικρότερο κακό, τόσο θα υποχρεώνεται στην υποταγή και στην ακόμα μεγαλύτερη χειροτέρευση της θέσης της. Καθότι οι καπιταλιστές δεν αυταπατώνται με ιδεολογήματα, είναι πρακτικοί και αδυσώπητοι, και θα παίρνουν από την εργατική τάξη ακόμα και την ανάσα της προκειμένου να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα κερδοφορίας, ρίχνοντας στις πλάτες της όλες τις συνέπειες της κρίσης. Όσον αφορά, λοιπόν, τις εργασιακές σχέσεις η TTIP προβλέπει πλήρη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και μιας σειράς συνδικαλιστικών δικαιωμάτων. Με το τέχνασμα της εφαρμογής ίδιων κανόνων σε ΗΠΑ και Ε.Ε. και με δεδομένη την άρνηση των ΗΠΑ να κυρώσουν (και φυσικά να εφαρμόσουν) τις συμβάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας μέσω των οποίων προβλέπονται τα εργασιακά δικαιώματα, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και το συνδικαλιστικό δικαίωμα. Θυμίζουμε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη υποστηρίξει αίτημα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων για περικοπή των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων στην Ε.Ε.

Εκτιμάται ότι η TTIP θα επιφέρει παρατεταμένη και ουσιαστική ανεργία, ότι δηλαδή οι εργαζόμενοι που θα χάσουν τη δουλειά τους δεν θα μπορέσουν να βρουν άλλη απασχόληση. Το κύμα αυτό της ανεργίας που θα πλήξει, σύμφωνα με τους δικούς τους υπολογισμούς, 1,2 εκατομμύρια εργαζόμενους στην Ε.Ε., προτείνουν να αντιμετωπιστεί με 70 δισ. ευρώ που ήδη έχουν προϋπολογιστεί και θα διοχετευθούν μέσω των Ειδικών Διαρθρωτικών Ταμείων σε επιδόματα συντήρησης της ανεργίας για την εξαετία 2014 – 2020. Οι εργαζόμενοι σε ανάλογες συμφωνίες βομβαρδίζονται από υποσχέσεις για νέες θέσεις εργασίες. Φυσικά η εμπειρία δείχνει ακριβώς τα αντίθετο. Έτσι συνέβη, για παράδειγμα, και με την περίφημη NAFTA, όπου οι απολυμένοι ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο στις ΗΠΑ και όσοι παρέμειναν εργαζόμενοι υπέστησαν σημαντική μείωση των αποδοχών τους.

Μια ουσιαστικά αυθαίρετη εκτίμηση είναι ότι η συμφωνία θα αυξήσει τις οικονομικές επιδόσεις της Ε.Ε. κατά 0,5% μέχρι το 2027. Εκτός του ασήμαντου ποσοστού το οποίο κινείται στα όρια στατιστικού σφάλματος το σίγουρο είναι η απώλεια θέσεων εργασίας που θα επιφέρει.

Ο αδυσώπητος ανταγωνισμός που συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της καπιταλιστικής οικονομίας βρίσκεται πίσω (και πάνω) από την εκκολαπτόμενη εμπορική συμφωνία. Η παγκοσμιοποίηση και τα κέρδη που αυτή έδωσε στο μεγάλο κεφάλαιο, άνοιξαν την όρεξη ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού και τώρα επιχειρείται μέσω της TTIP η άλωση, κυριολεκτικά, κάθε προστατευτικού μέτρου και κανόνα που υπήρχε σε όφελος των λαών και της φύσης. Τα γιγαντιαία μονοπώλια που το καθένα για λογαριασμό του εκτιμά ότι θα υπερισχύσει των ανταγωνιστών του, προωθούν μέσω της συμφωνίας την ολοκληρωτική ουσιαστικά αλλαγή του μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης και αξιών που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, και ελπίζουν εν τέλει να διαμορφώσουν και το νέο μοντέλο «ανθρώπου».

Οι διαπραγματεύσεις γι’ αυτή τη συμφωνία διεξάγονται από τη γραφειοκρατική ελίτ της Ε.Ε και των ΗΠΑ συνεπικουρούμενων από εκπροσώπους των μεγάλων βιομηχανικών ομίλων και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Στις 20-24 Απριλίου εν κρυπτώ και παραβύστω έγινε ο 9ος γύρος των συνομιλιών, ενώ προβλέπουν, και θέλουν, να υπογράψουν τη συμφωνία μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου φέτος. Ουσιαστικά, το σύνολο των λεπτομερειών που αποτελούν τη συμφωνία αποκρύπτονται ως απόρρητα, με μοναδικό στόχο οι λαοί να μείνουν στην άγνοια και να βρεθούν μπροστά σε τελειωμένα γεγονότα. Είναι αξιοσημείωτο ότι η συμφωνία μέχρι στιγμής επιχειρείται να μην περάσει προς έγκριση ούτε από το Ευρωκοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια και να τεθεί σε εφαρμογή μόνο με την υπογραφή της ξεπουλημένης γραφειοκρατίας των Βρυξελών. Να σημειωθεί ότι στις ΗΠΑ το Κογκρέσο διατηρεί πολύ μεγαλύτερες επιφυλάξεις για τη συμφωνία που θα θίξει το περίφημο ‘Buy America’ (Αγοράζω αμερικανικά).

Απέναντι στον επερχόμενο όλεθρο για τους λαούς υπάρχει αντίσταση που μεγαλώνει. Ακτιβιστές, εργαζόμενοι στους τομείς της υγείας, του περιβάλλοντος και πολλοί επιστήμονες ενώνουν τις δυνάμεις τους με συνδικάτα και ενώσεις καταναλωτών και προσπαθούν να αντιταχθούν. Είναι μια ευκαιρία οι εργαζόμενοι των διαφορετικών χωρών να ενωθούν και να αντιπαλέψουν τις προσπάθειες για την διατλαντική συμφωνία σε διεθνές επίπεδο. Είναι μια ευκαιρία, αλλά και ένα καθήκον οι έλληνες εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους ν” αντισταθούν στα σχέδια για υπογραφή της συνθήκης. Είναι επίσης μια ευκαιρία για τους εργαζόμενους να κατανοήσουν την εγκληματική σε βάρος τους δράση των θεσμών της Ε.Ε., όλης της γραφειοκρατίας των Βρυξελών που με αδιαφανή μέσα και αντιδημοκρατικές διαδικασίες απεργάζονται έναν σύγχρονο μεσαίωνα. Είναι μια ευκαιρία να πυκνώσουν το μέτωπο για οριστική έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Φυσικά τίθενται επί τάπητος και μερικά αμείλικτα ερωτήματα προς τις κυβερνήσεις, και ιδιαίτερα την ελληνική που αναφέρεται στην Αριστερά. Αγνοεί άραγε όλα τα τεκταινόμενα σχετικά με την Διατλαντική Συμφωνία; Αν δεν τα αγνοεί πως τα αντιμετωπίζει; Και το στοιχειώδες για ένα κόμμα και μια κυβέρνηση που θέλει να μιλάει εξ ονόματος της Αριστεράς. Τι κάνει για να ενημερώσει τον ελληνικό λαό; Πολύ περισσότερο που οι λεγόμενες κόκκινες γραμμές στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, συλλογικές συμβάσεις κλπ. σαρώνονται από την εν λόγω συμφωνία. Ή μήπως θα ξαναβρεθούμε μάρτυρες τετελεσμένων; Όμως η σιωπή είναι συνενοχή. Και η υποταγή στους δήθεν συσχετισμούς είναι ξεπούλημα. Απέναντι στα ιστορικής σημασίας γεγονότα οι Αριστεροί, ή όσοι επικαλούνται την Αριστερά, δοκιμάζονται και κρίνονται, όχι ως εμποράκοι της πολιτικής αλλά ως καινοτόμοι.

Πηγή Kommon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κυβέρνηση "παίζει" την ώρα που οι δανειστές παίρνουν τα μέτρα του μακροπρόθεσμου... φέρετρου

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Απίστευτη επιπολαιότητα είναι η γραμμή της κυβέρνησης απέναντι στον ελληνικό λαό. Μέσα σε 48 ώρες έχουν αλλάξει τις δηλώσεις τους, έχουν διαστρεβλώσει τα όσα έχουν πει, ενώ οι εταίροι τρίβουν τα χέρια τους με τις ασυναρτησίες του Οικονομικού και Πολιτικού Επιτελείου της κυβέρνησης η οποία θεωρεί ως επικοινωνία να απευθύνεται στους πολίτες της Ελλάδας με ασάφειες και διπλωματικά τσαλίμια.

Αριστερός Έπαρχος
Ο υπουργός Τσακαλώτος διέψευσε την γερμανική εφημερίδα FAZ ότι αυτός ποτέ δεν μίλησε για νέο πακέτο βοήθειας και μία ημέρα μετά δίνει συνέντευξη στον Guardian στον οποίο δηλώνει ότι για να αποφευχθεί χρεοκοπία της Ελλάδας χρειάζεται λύση από το ανώτατο ευρωπαϊκό πολιτικό επίπεδο της Ε.Ε. Στην αγγλική εφημερίδα επανέλαβε ότι είχε πει στην γερμανική (την οποία διέψευσε) τονίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την άμεση ρευστότητα του Ιουνίου, αλλά για μια μακροπρόθεσμη λύση.

Κυβερνητικές πηγές κατηγορούν τον Guardian ότι η λέξη "χρεοκοπία" δεν ειπώθηκε ποτέ από τον κύριο Τσακαλώτο, αλλά κανένα σχόλιο για την μακροπρόθεσμη λύση.

Για την κυβέρνηση ίσως είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζει Μνημόνιο, αλλά για τον ελληνικό λαό είναι η τρίτη φορά και έχει πάρει το μάθημα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ότι όταν ακούς "μακροπρόθεσμο πρόγραμμα", "λύση-πακέτο", "αναπτυξιακή πολιτική", "φόβος χρεοκοπίας", "στάση πληρωμών μισθών-συντάξεων" από πίσω κρύβεται ένα συμβόλαιο δανεισμού υπό όρους. Αν η λύση θα έρθει από τους Θεσμούς αποκλειστικά (ανώτατο ευρωπαϊκό επίπεδο) τότε μιλάμε για κανονική αποικία και την κυβέρνηση ως "αριστερό" έπαρχο της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας.

Μαθήματα "αριστερής" δημοσιογραφίας
Η ελληνική κυβέρνηση δεν φτάνει που δεν ξέρει να κάνει απλές πράξεις εσόδων-εξόδων, κάνει κριτική και σε οικονομικούς συντάκτες διεθνών ΜΜΕ για το πώς θα γράφουν αυτά που ξεστομίζουν οι Έλληνες υπουργοί στα διεθνή μέσα.

Ξεχνάνε ότι δημοσιογραφία δεν είναι διπλωματία, ούτε εκπρόσωπος τύπου των κομμάτων (όπως συχνότατα συμβαίνει στην Ελλάδα) όπου μπορεί να περάσει η "ασάφεια" και η νεοπολιτική του "μπερδεύειν". Τα δημοσιονομικά νούμερα, οι απαιτήσεις των δανειστών, το χρεωμένο δημόσιο ταμείο της Ελλάδας και η παράταση του Μνημονίου 2 το οποίο λήγει στα τέλη Ιουνίου σημαίνουν από μόνα τους χρεοκοπία, λύση μέσω νέου συμβολαίου για δανεικά (Μνημόνιο) αλλιώς το Κράτος κάνει παύση εσωτερικών πληρωμών (μισθών-συντάξεων) που στην γλώσσα της παγκόσμιας οικονομίας σημαίνει χρεοκοπία. Αυτό καθρέπτισαν μέσω των συνεντεύξεων οι Γερμανοί και Άγγλοι οικονομικοί συντάκτες και δεν άρεσε καθόλου στην κυβέρνηση. Επιμένουν όμως να είναι λαλίστατοι στα διεθνή ΜΜΕ.

Δόκτορ Οικονομολόγος Φοροεισπράκτορας
Δεν έφτανε όμως η μπουρδολογία του κ. Τσακαλώτου για μικροπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα προγράμματα, που δείχνουν πραγματικά ότι οι εταίροι "παίζουν" τον ελληνικό λαό με την ελληνική κυβέρνηση σε ρόλο μαριονέτα, αποφάσισε ο κ. Βαρουφάκης να πει αυτό που έκρυβε από τον λαό ακριβώς 3 ολόκληρους μήνες. Δηλαδή, ότι με τους εταίρους δεν συζητάνε για την τελευταία δόση του ισχύοντος μνημονίου, αλλά ότι με τους εταίρους συζητούν λύση πακέτο για τα εργασιακά, ασφαλιστικά, ΦΠΑ. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση ούτε μία στιγμή σε αυτούς τους τρεις μήνες διακυβέρνησης δεν απαίτησε να σταματήσει την πολιτική και οικονομική δράση η Τρόικα στην Ελλάδα αλλά σχεδιάζουν να φέρουν ως μοναδική λύση στην οικονομική ασφυξία της χώρας, ένα συνολικό πακέτο μεταρρυθμίσεων.

Ο κ. Βαρουφάκης και ο κ. Τσακαλώτος μέσα σε όλη την ασάφειά τους και τις αυτοδιαψεύσεις τους δεν λειτουργούν ως υπουργοί χώρας αλλά ως "λαγοί" των δανειστών. Μάθαμε από τον κ. Τσακαλώτο ότι οι Θεσμοί θα δώσουν λύση πολιτική (και όχι η ψηφισμένη κυβέρνηση), εμπεδώσαμε ότι το νέο πρόγραμμα θα "βγάλει" την ψυχή των Ελλήνων αφού θέλουν ένα μεσοπρόθεσμο για να μπορέσουν να φέρουν την κατάσταση στην χώρα σε πιο δραματική θέση απ' ό,τι είναι. Στο τέλος έρχεται η τελική λύση του μακροπρόθεσμο που όμως η κυβέρνηση δεν έχει το θάρρος να πει για πόσα χρόνια θα είναι "δεμένη" με νέους όρους η Ελλάδα. Ξέρουμε όμως ότι η Γερμανία, η Γαλλία και η Κομισιόν συναντιούνται ήδη για το νέο πολιτικο-οικονομικό σχέδιο για την Ε.Ε από το 2016 και για επόμενα τουλάχιστον 20 χρόνια.

Η οικονομική ανάπτυξη του ΙΣΩΣ
Μάθαμε από τον κ. Βαρουφάκη ότι οι δανειστές θέλουν νέα μόνιμα μέτρα, τα οποία ο υπουργός δεν τα δημοσιοποιεί στον λαό για να ξέρει τι του ξημερώνει, αλλά βάζει ως κόκκινη γραμμή τις προτάσεις της κυβέρνησης για τρία ΦΠΑ ή για δύο που ο μικρός μπορεί να είναι στο 13% (αυτό που απαιτούν οι δανειστές).
Αυτό και μόνο δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν είχε ποτέ στο μυαλό της κοινωνική πολιτική αλλά φοροεισπρακτική πολιτική λες και ήταν κυβέρνηση του Μόντε Κάρλο με πολίτες που κυκλοφορούν με Aston Martin και άνω. Για το πού θα βρει ο πολίτης να αγοράσει το προϊόν η κυβέρνηση έχει μαύρα μεσάνυχτα και ασχολείται με τον πολίτη που ίσως βγει από το σπίτι του (αν το επιτρέψει η τράπεζα να έχει), που ίσως να ψωνίσει το προϊόν, από το οποίο το Κράτος ίσως να πάρει το ΦΠΑ. Και όλο αυτό για 900 εκατ. ευρώ κέρδος το χρόνο που ίσως εισπράξει το δημόσιο , όταν μόνο οι συντάξεις θα του κοστίσουν (αν μείνουν στα ίδια επίπεδα) για το 2016 πάνω από 28 δις ευρώ στα σίγουρα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 





Η Αλωση της Πόλης

Oι παλιές προβλέψεις το έλεγαν:

«Η Πόλη που έχτισε ο γιος της Αγίας Ελένης, ο ισαπόστολος και Μέγας Κωνσταντίνος, θα ζήσει .1000 χρόνια. Και θα χαθεί, είχαν πει οι αστρολόγοι, όταν θα βασιλεύσει πάλι κάποιος Κωνσταντίνος, γιος κι αυτός μιας μάνας που θα ονομάζεται Ελένη. (σ. Ελένη Δραγάτση).





«Και τα τελευταία μεσάνυχτα της ύστατης αγωνίας θα αρχίσουν μετά την πανσέληνο του Μαΐου».
Το ΄λεγαν κι αυτό οι παλιές προφητείες. (Από Μαριάννας Κορομηλά: «Η ύστατη αγωνία της Βασιλεύουσας»)

Ωστόσο παρ΄ όλον ότι τα κακά σημεία και οι προβλέψεις νόμιζε κανείς πως έβγαιναν σωστές, η πίστη πως με τη βοήθεια του Θεού η Πόλη θα σωζόταν, καθώς αυτό επιβεβαιωνόταν με νίκες της απίστευτες στις αδιάκοπες επιθέσεις των πολιορκητών, ήταν βαθειά ριζωμένη στις ψυχές των πολιορκημένων.

Και για άλλη μια φορά στις 23 του Μάη το ίδιο βράδυ άρχισε από το εχθρικό στρατόπεδο ατελείωτο κανονίδι.

Το κάστρο χτυπιόταν από όλες τις μεριές και με το πυροβολικό και με το μεγάλο κανόνι του Ουρβάνου, το πρωτοποριακό της εποχής.




Ο Μωάμεθ είχε διατάξει γενική επίθεση. Ολοι πίστεψαν πως δεν θα βαστούσαν τα τείχη.
Αλλά το κάστρο πάλι βάσταξε. Η Πόλη πάλι σώθηκε ενισχύοντας την πίστη των πολιορκημένων στο λόγο που έλεγε ότι:

«Του πολέμου η νίκη και των θρόνων
η κατάλυση είναι έργο της Θείας Πρόνοιας».

Η Πόλη πάλι σώθηκε ωστόσο οι μέρες της είναι μετρημένες και η πανσέληνος ανατέλλει φωτίζοντας τα νυχτερινά τριαντάφυλλα που ανθίζουν στους κήπους της Βασιλεύουσας να υποδεχθούν το Θάνατο-Χάρο.

Στις 24 Μαΐου μαθεύτηκε ότι ο σουλτάνος αποφάσισε να επιτεθεί στις 29 του μήνα από ξηρά και από θάλασσα με όλες του τις δυνάμεις.

Ολοι οι στρατιωτικοί και πολιτικοί άρχοντες, ιερείς και λαός δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να κάνουν αντιπερισπασμούς στον εχθρό και να επισκευάζουν τις νύχτες με κάθε μέσο τα τείχη που γκρεμίζονταν από τις κανονιές.

Στις 25 Μαΐου συνάχτηκαν στο παλάτι των Βλαχερνών οι άρχοντες κι ο κλήρος. Μερικοί, υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει σωτηρία για τη Βασιλεύουσα και πως πρέπει τουλάχιστον να φύγει ο αυτοκράτορας με το επιτελείο του και να σωθεί.

Μα εκείνος αρνιέται.

- Οχι δεν παρατάω το ποίμνιό μου, λέει με δάκρυα στα μάτια. Θα μείνω μαζί του και θα πεθάνω μαζί του.

(Αρχαίο σλαβικό χρονικό της πολιορκίας και της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, που εκδόθηκε το 1855 στην Πετρούπολη στην ρωσική γλώσσα, μας πληροφορεί πως ο Παλαιολόγος λιποθύμησε στο συμβούλιο αυτό, καθώς οι άρχοντες επιμένανε να φύγει ο Αυτοκράτορας)

Από το «Χρονικόν» της Αλωσης του βυζαντινού συγγραφέα Γεωργίου Φραντζή, ο οποίος υπήρξε επιστήθιος φίλος και σύμβουλος - πρωτοβεστιάριος του τελευταίου αυτοκράτορα των Ελλήνων Κ. Παλαιολόγου, μεταφέρουμε από το βιβλίο «η Πόλις εάλω» των εκδόσεων «Νέα Σύνορα - Λιβάνη», (σε μεταγλώττιση του κειμένου από Γ. Κουσουνέλο), αποσπάσματα από την τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, καθόσον ενέχει αυτή θέση ιστορικού ντοκουμέντου και προς όλους μας παρακαταθήκη. Είναι - καθώς αυτή η ομιλία έγινε από τον Αυτοκράτορα - σαν μια ύστατη προσπάθεια μυστικής, υπέρτατης κοινωνίας με το λαό της Πόλης και τους υπερασπιστές της - τότε και πάντοτε.

Λέγει ο Φραντζής: «Ο Αυτοκράτορας στο οδυνηρό βράδυ της Δευτέρας, 28 Μαΐου, αφού συγκέντρωσε όλους τους άρχοντες, τους δήμαρχους, τους εκατόνταρχους και τους άλλους βαθμοφόρους του στρατού, είπε τα παρακάτω λόγια:

''Ευγενέστατοι άρχοντες, εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, γενναιότατοι στρατιώτες, τιμημένοι και πιστοί πολίτες, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας αποφάσισε να μας πιέσει ακόμη περισσότερο με όλα τα πολεμικά μέσα και τεχνάσματα που διαθέτει.
Θέλει να αρχίσει μια γενική επίθεση και πόλεμο από την ξηρά και από τη θάλασσα, έτοιμος να μας δαγκώσει σαν φαρμακερό φίδι και να μας καταβροχθίσει σαν ανήμερο λιοντάρι.

Γι΄ αυτό το λόγο σας παρακαλώ να φερθείτε με γενναιότητα και θάρρος, όπως κάνατε μέχρι τώρα, απέναντι στους εχθρούς της πίστης μας. Αφήνω στα χέρια σας την τύχη της δοξασμένης και λαμπρής πατρίδας μας, της μεγαλοπρεπέστατης και ευγενούς Βασιλεύουσας όλων των πόλεων.
Ξέρετε πολύ καλά, αδέλφια μου, ότι για τέσσερις λόγους είμαστε υποχρεωμένοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή.

Πρώτον, για την πίστη και τη θρησκεία μας, δεύτερον, για την πατρίδα, τρίτον, για τον βασιλιά, τον αντιπρόσωπο του Κυρίου μας, και τέταρτον, για τους συγγενείς και τους φίλους μας.
Αν λοιπόν, αδέλφια μου, πρέπει να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για έναν από τους παραπάνω λόγους, τότε έχουμε υποχρέωση να πολεμάμε ακόμη σκληρότερα όταν πρόκειται και για τα τέσσερα μαζί, διαφορετικά θα χάσουμε τα πάντα. (...) Ο βάρβαρος σουλτάνος μας έχει αποκλείσει 57 μέρες τώρα με όλες τις δυνάμεις του και μας πολιορκεί μέρα νύχτα με κάθε μέσον που διαθέτει, αλλά καταφέραμε να τον αποκρούσουμε με τη βοήθεια του Κυρίου μας Χριστού που βλέπει τα πάντα. Μη δειλιάσετε λοιπόν αδέλφια μου. (...)

Ηρθε λοιπόν, αδέλφια μου, ο σουλτάνος, μας πολιόρκησε και έχει ορθάνοιχτο το τεράστιο στόμα του να μας καταβροχθίσει τόσο εμάς όσο και την Πόλη που έχτισε ο αείμνηστος μεγάλος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος, ο οποίος την αφιέρωσε στην Παναγία Δέσποινα Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία, εκφράζοντας την ευχή να την έχουμε πάντα βοηθό και προστάτη της πατρίδας μας, που αποτελεί καταφύγιο των χριστιανών, ελπίδα και χαρά των Ελλήνων, και καύχημα όλου του κόσμου''. (...)
Τελειώνοντας ο Αυτοκράτορας είπε:

''Δεν υπάρχει χρόνος για περισσότερα λόγια. Παραδίδω στα χέρια σας το ταπεινό μου σκήπτρο για να το φυλάξετε με αγάπη. Σας παρακαλώ να δείξετε αφοσίωση και υπακοή στους ανωτέρους σας (...) Να αγωνιστείτε όλοι σύμφωνα με το αξίωμά σας (...)

Να έχετε υπόψη σας ότι: (...) μας περιμένει στον ουρανό το αμάραντο στεφάνι και στη γη η αιώνια δόξα.

Ας πεθάνουμε όλοι για την πίστη του Χριστού και για την πατρίδα μας» απάντησε το ακροατήριο με μια φωνή''.

Τέλος ο Αυτοκράτορας πρόσθεσε ακόμη:

''Λοιπόν, αδέλφια και συμπολεμιστές μου, να είστε όλοι έτοιμοι το πρωί. Με τη δύναμη που μας δίνει ο Θεός και τη βοήθεια της Αγίας Τριάδας, στην οποία στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες, ας κάνουμε τους εχθρούς μας να φύγουν νικημένοι από την πόλη μας''».

Και στην ύστατη αντίσταση, μές στην πρώτη λάμψη της αυγής της 29ης Μαϊου 1453, έπεσε «άπαρτος» ο τελευταίος της Βασιλευούσης Πόλης Αυτοκράτορας, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ, φυλάσσοντας αιώνια τις Θερμοπύλες των δικαίων του Ελληνισμού.

* Τα κείμενα ήταν της Γεωργίας Κούτσαρη






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Η Τουρκία κλείνει τα μάτια στη ροή λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα και η υφυπουργός Λαθρομετανάστευσης, Τασία Χριστοδουλοπούλου έχει εξαφανιστεί...!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Κάτοικοι νησιών στο Ανατολικό Αιγαίο καταγγέλλουν ότι τουρκικά τουριστικά πλοία μεταφέρουν ανενόχλητα Σύρους πρόσφυγες σαν επιβάτες στα κανονικά τους δρομολόγια.

Αυτό αναφέρει σημερινό δημοσίευμα της Telegraph, σε ρεπορτάζ από τη Μυτιλήνη, τονίζοντας ότι οι Τούρκοι συνοριοφύλακες επιτρέπουν στους Σύρους πρόσφυγες την επιβίβαση σε τουριστικά φέρι, με προορισμό την Ελλάδα.

Σύμφωνα με το βρετανικό μέσο, κατά εκατοντάδες φτάνουν οι Σύροι, με την ασφάλεια, την άνεση και για λίγες τουρκικές λίρες που τους παρέχει μια ακτοπλοϊκή γραμμή, χωρίς πλέον την ανάγκη να χρησιμοποιούν δουλεμπόρους και ακατάλληλα σκάφη.

Η βρετανική εφημερίδα, επικαλούμενη μαρτυρία Έλληνα φοιτητή από την Αθήνα, ο οποίος ταξίδεψε πρόσφατα από την Τουρκία προς το λιμάνι της Μυτιλήνης, αναφέρει ότι είχε μείνει έκπληκτος από τον αριθμό των προσφύγων από τη Συρία, που ταξίδευαν μαζί του ως συνεπιβάτες.

«Από τα 250 άτομα, μόνο 40 ήταν Έλληνες» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Αντρέας Καρασαρανίδης και πρόσθεσε ότι «οι υπόλοιποι ήταν από τη Συρία, και δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για το ό,τι πήγαιναν στην Ελλάδα».

«Τραβούσαν φωτογραφίες από το κινητό τους, προφανώς ανακουφισμένοι που ήταν ασφαλείς. Η Ελλάδα είναι μια ανοιχτή πόρτα. Το λιμάνι είναι πλημμυρισμένο με Σύρους» περιγράφει ο Έλληνας φοιτητής στον Telegraph.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη είναι και η απόδειξη του ότι η Τουρκία προσπαθεί να "αποσυμφορήσει" την μετακίνηση των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα. Βέβαια, επειδή τα τουρκικά συμφέροντα προηγούνται, αλλά κι επειδή πρέπει να "εξυπηρετηθεί" το πλήθος των εκατοντάδων χιλιάδων συγκεντρώμενων λαθρομεταναστών που βρίσκεται στα τουρκικά παράλια του Αιγαίου, αλλά, τέλος, επειδή η τουρκική κυβέρνηση θέλει να αποδείξει ότι σέβεται την ανθρώπινη ζωή (εδώ γελάμε), η σιωπηρή συγκατάνευση των τουρκικών αρχών για μετακίνηση των λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα, μέσω του υπάρχοντος ακτοπλοϊκού δικτύου, έρχεται σαν κόλαφος προς την Ελληνική πλευρά, η οποία γίνεται -για μία ακόμη φορά- θεατής και σιωπηλός παρατηρητής των εξελίξεων και του υφιστάμενου εποικισμού της χώρας (σύμφωνα με στοιχεία που δεν τολμά να δημοσιεύσει η κυρία Χριστοδουλοπούλου, περίπου 300 λαθρομετανάστες αποβιβάζονται καθημερινά σε κάθε νησί του ανατολικού Αιγαίου).

Εξάλλου, σύμφωνα με άρθρο του κ. Χειλαδάκη, μια πραγματικά καταπληκτική ομολογία «χαστούκι» σε διάφορες προοδευτικές ιδεοληψίες για το τεράστιο θέμα των παράνομων μεταναστών, κάνει η ίδια η τουρκική εφημερίδα, Hürriyet, (29/5), επικαλουμένη μάλιστα το ίδιο αποκαλυπτικό δημοσίευμα της βρετανικής, Daily Telegraph.

Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα αυτό, οι εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι παράνομοι μετανάστες, κυρίως Σύριοι, οργανώνονται σε… γκρουπ στην Τουρκία για να προωθηθούν οργανωμένα στα ελληνικά νησιά του ελληνικού Αιγαίου φυσικά με το αζημίωτο.

Η γιγάντια αυτή επιχείρηση θωρείται σαν μια από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις των Τούρκων που τους αποφέρει εκατομμύρια δολάρια. Για τον λόγο αυτό οι τουρκικές αρχές όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα για να εμποδίσουν τους παράνομους μετανάστες να περάσουν στο ελληνικό και συνεπώς σε ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά στις πιο πολλές περιπτώσεις διευκολύνουν πάντα με το αζημίωτο την διάβαση αυτή. Όλοι αυτοί οι παράνομοι πληρώνουν αδρά τις τουρκικές αρχές και την τουρκική μαφία για να μπορέσουν να πάρουν το εισιτήριο σε κάποιο φουσκωτό που θα τους περάσει στην απέναντι ελληνική επικράτεια.

Εμείς, μετά και από αυτό το δημοσίευμα δεν έχουμε τίποτε άλλο να προσθέσουμε. Άλλο η ανθρωπιστική ευαισθησία και άλλο η τουρκική μαφία λαθρομεταναστών. Όλοι οι νόμοι που υπέγραψε η Τουρκία περί επαναπροώθησης πάνε περίπατο. Να δούμε πότε θα καταγγελθεί επίσημα σε όλα τα ευρωπαϊκά όργανα αυτή η τουρκική στάση!

Αλήθεια, που βρίσκεται η κυρία Χριστοδουλοπούλου; Εξαφανίστηκε μετά τις δηλώσεις της για τους λαθρομετανάστες που λιάζονται στην Ομόνοια και που στη συνέχεια "εξαφανίζονται"!!!
Μήπως αποφάσισε να εξαφανιστεί και η ίδια (ως λαθρομετανάστης της πολιτικής) ή μήπως ασχολείται με τις εντατικές εργασίες που αφορούν στο άνοιγμα των οδών εισόδου προς την χώρα μας από την πλευρά των ανατολικών μας συνόρων;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H ιδέα του παράλληλου νομίσματος για την Ελλάδα προβάλλεται και πάλι καθώς η Ελλάδα αδυνατεί να καταλήξει σε συμφωνία με τους δανειστές της. H ιδέα που προβάλλεται αφορά τη χρήση μιας μορφής ΙΟU για την πληρωμή μισθών και συντάξεων.

Του Leonid Bershidsky

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, πριν γίνει υπουργός, είχε προτείνει τη χρήση ενός παράλληλου νομίσματος, με τη μορφή του FT (future taxes), οι χρήστες του οποίου θα κέρδιζαν επιστροφές φόρου για διάστημα δύο ετών. Ανεξάρτητα από τη μορφή του παράλληλου νομίσματος η γενική ιδέα είναι η ίδια. Η ελληνική κυβέρνηση θα πληρώσει μισθούς και συντάξεις με κάτι άλλο και όχι με χρήμα, δημιουργώντας κίνητρα ώστε αυτό το κάτι να γίνει αποδεκτό ως μέσο συναλλαγής.

Ακόμα όμως και αυτή η κίνηση λειτουργήσει θα σπείρει, απλώς, τον σπόρο μια νέα οικονομικής κρίσης σε μερικά χρόνια, καθώς η κυβέρνηση αντί για χρήμα, μέσω της φορολογίας, θα εισπράττει ΙΟU. Όσοι έχουν ζήσει πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα γνωρίζουν πως η χρήση ενός παράλληλου νομίσματος γίνεται από εξαναγκασμό και όχι εκούσια.

Το σύστημα αυτό υπάρχει στην Κούβα, όπου η χώρα χρησιμοποιεί το μετατρέψιμο πέσος (CUC), παράλληλα με το κανονικό κουβανικό πέσος (CUP). Οι ξένοι τουρίστες ανταλλάσουν τα εθνικά τους νομίσματα με CUC, τροφοδοτώντας την οικονομία με σκληρό συνάλλαγμα για την εισαγωγή αγαθών και καυσίμων, την ώρα που οι Κουβανοί πληρώνονται με CUP, το οποίο μπορούν να χρησιμοποιήσουν στα τοπικά καταστήματα αγοράζοντας προϊόντα με δελτίο. Μπορούν να ανταλλάξουν το CUC με CUΡ.

Στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση τα πράγματα ήταν χειρότερα καθώς τα ρούβλια, νόμιμα, δεν ήταν μετατρέψιμο σε ξένο νόμισμα. Οι περισσότεροι Κουβανοί, πάντως, αδυνατούν να ζήσουν την ζωή τους χρησιμοποιώντας το «ισχυρό πέσος» και ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι 20 δολάρια.

Η κουβανική κυβέρνηση υποσχέθηκε, από το 2013, να εγκαταλείψει την πρακτική του παραλλήλου νομίσματος, χωρίς όμως να το έχει κατορθώσει. Παρόλα αυτά, ακόμα και αν αυτό γίνει, πάλι η κουβανική οικονομία θα έχει ένα παράλληλο νόμισμα, με το δολάριο, ανεπίσημα, να αντικαθιστά το «ισχυρό πέσος». Το όλο σκεπτικό βασίζεται στην ιδέα πως μια κυβέρνηση που δεν έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει στον λαό της ένα κατώτερο επίπεδο διαβίωσης, πρέπει να εγγυηθεί το νόμισμά της έναντι του υπολοίπου κόσμου.

Γιατί η σκληρή αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας θα έφτανε στο σημείο να δώσει στους Έλληνες να δοκιμάσουν το κουβανικό σύστημα; Στην Ελλάδα η κυβέρνηση θα μπορούσε να μειώσει δραματικά την ανεργία, προχωρώντας σε μαζικές προσλήψεις και πληρώνοντας σε δραχμές ή όπως αλλιώς το παράλληλο νόμισμα θα λέγεται. Εφόσον, μάλιστα, το 20% των εργαζομένων στην Ελλάδα εργάζονται για το κράτος, και η ιδιωτική οικονομία δεν θα είχε άλλη επιλογή από το να αποδεχτεί το παράλληλο νόμισμα.

Έτσι, φυσικά, θα υπήρχε κίνδυνος αύξησης του πληθωρισμού και η κυβέρνηση θα πρέπει να επιβάλει έλεγχο συναλλάγματος. Η μαύρη αγορά θα ανθίσει, όπως έγινε στην Ουκρανία, πέρυσι, υπό παρόμοιες συνθήκες. Οι Ουκρανοί πάντως, εκτός αν θέλουν να ταξιδέψουν ή να εισάγουν ξένα προϊόντα, τα καταφέρνουν.

Μια τέτοια προοπτική είναι κακή για την Ελλάδα. Οι Έλληνες, όμως, θα μπορούσε να λεχθεί, μισούν τη λιτότητα και τη δημοσιονομική πειθαρχία περισσότερο και από μια τέτοια, σοβιετικού τύπου λύση. Γι’ αυτό άλλωστε εξέλεξαν μια αποφασισμένη αριστερή κυβέρνηση να τους κυβερνήσει και να πολεμήσει κατά των δανειστών της χώρας.
Και αν η Ελλάδα κουραστεί από το παράλληλο νόμισμα θα μπορούσε να το καταργήσει και να επιστρέψει στην αποκλειστική χρήση του ευρώ. Επιστρέφοντας στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η Ελλάδα θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτή την πρακτική.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Λυπάμαι… Λυπάμαι πολύ, επειδή ζω σε μία χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και στη συνέχεια, τις ημέρες που διανύουμε, την εκτέλεσε… Την εκτέλεσε εν ψυχρώ, στο όνομα της… Δημοκρατίας.

Εκείνης της δημοκρατίας που αντιλαμβάνονται κάποιοι ως δικαίωμά τους στην επιβολή της δικής τους ισχύος (όποτε την «καταλάβουν») εις βάρος των υπολοίπων, που δεν μπορούν να αμυνθούν.

Εκείνης της δημοκρατίας που ανυψώνει την ιδεοληψία και καταρρακώνει το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, στην ελεύθερη άποψη, στην ελεύθερη σκέψη…

Εκείνης της δημοκρατίας (και των οπαδών της) που παλεύουν για ένα καλύτερο και ασφαλέστερο δικό τους αύριο, αλλά όχι απαραίτητα και των υπολοίπων…

Εκείνης της δημοκρατίας που εξυψώνει τον αγώνα, αλλά μόνο όταν αυτός εξυπηρετεί τους εξουσιαστές, ειδάλλως τιμωρεί αυστηρά (έως και παραδειγματικά) την άλλη άποψη, ακόμη και όταν αυτή εκφράζει την κοινή λογική και τάσσεται υπέρ του κοινού συμφέροντος…

Εκείνης της δημοκρατίας που χαράσσει κόκκινες αδιαπέραστες γραμμές και χωρίζει τους πολίτες σε «δικούς της» και στους «άλλους»…

Ντρέπομαι… Ντρέπομαι πολύ, επειδή βλέπω τους αγωνιστές να μεταβάλλονται σε εμπόρους ιδεών, σε δεσμοφύλακες εθνών και σε δημίους μη πολιτικά ορθών…

Αφορμή, για τις σκέψεις μου αυτές, μου έδωσε η «Φιλονόη», ξυπνώντας με από τον λήθαργο και τον εφησυχασμό…

Δεν ζούμε σε αυτή τη χώρα για να την δούμε, για να επιτρέψουμε μέσα από την σιωπή μας να γίνει χώρος…

Δεν ζούμε σε αυτή την πατρίδα για να την δούμε να μεταβάλλεται με γρήγορους ρυθμούς σε παρτίδα που αποφέρει κέρδη σε «αριστερούς» και «δεξιούς»…

Δεν ζούμε σε αυτόν τον τόπο, για να συμβάλλουμε στην διαστρέβλωση της λογικής εκείνων που με παιχνίδια των λέξεων παραδίδουν σε καθημερινή βάση όλα όσα κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους για να τα υπερασπιστούν…

Δεν ζούμε, απλά για να είμαστε παρατηρητές του από «πρώτη φορά αριστερά» βιασμού των αυτονόητων, εκείνων που κάποιοι πολύ σοφά όρισαν ως «τα άγια και τα ιερά της φυλής» μας…

Εάν δεν είμαστε ελεύθεροι να σκεφτόμαστε και να εκφραζόμαστε, τότε, σε τι ακριβώς είμαστε ελεύθεροι; Στο να ψηφίζουμε εκείνους τους έρχονται ως «ηγέτες», που εμπορεύονται την αγωνία και την ελπίδα για το αύριο και κάποια στιγμή, αφού ολοκληρώσουν το "έργο" τους και αποκαλυφθούν, αποχωρούν μεν καταγέλαστοι, αλλά και ατιμώρητοι για όλα όσα έκαναν ή… δεν έκαναν, και ζημίωσαν με την παρουσία τους την χώρα;

Εάν θεωρούμαστε επικίνδυνοι επειδή ασκούμε το αυτονόητο δικαίωμα στην σκέψη και την έκφραση, τότε, αναρωτιέμαι, πόσο επικίνδυνοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν να επιβάλουν σιωπή στην σκέψη μας, στα λόγια μας, στα έργα μας…;

Πόσο ανόητοι είμαστε, ή μπορούμε να γίνουμε, όταν ανεχόμαστε ψεύτες και απατεώνες να ορίζουν ως νόμο την επιβολή της σιωπής μας;

Τι ακριβώς θα είμαστε, όλοι μας, αν αποδεχτούμε αυτούς που δεν έχουν καμία σταθερότητα στις απόψεις τους, να αποφασίζουν για το πώς θα σκεφτόμαστε και για το πώς θα ζούμε όλοι εμείς;

Δεν έχω λόγια για να καταγράψω την οργή της νέας προδοσίας τους, της για «πρώτη φορά αριστερά» εγκατάλειψής μας, της πορείας υποταγής και εξανδραποδισμού των ανδράποδων που πρόσφατα ορίσαμε για να μας κυβερνήσουν…

Απλά, θα παραθέσω αυτά που η «Φιλονόη» κατέγραψε, ελπίζοντας πως σύντομα ή ίσως κάποια στιγμή, όλοι εμείς θα καταλάβουμε ποιοι είμαστε και ποιους διαλέγουμε για να άρχουν…
Χρόνια κάνουν πάρτυ οι ξένοι πράκτορες εντός κι εκτός ΕΥΠ.
Χιλιάδες τηλέφωνα παρακολουθούνται, βόμβες μπαίνουν από τρομοκράτες ξένων πρεσβειών, δισεκατομμύρια κρατικού χρήματος περνούν σε ξένες τσέπες και οι αρχές πήγαν να συλλάβουν έναν …ηλίθιο που άφησε ρατσιστικό σχόλιο στο youtube.
Οι Αρχές κάνουν πρόβα δράσεως, συλλήψεων και χειρισμού εγκλημάτων σκέψεως, με εντολή του σιωνιστικού λόμπι.
Χιλιάδες ανθελληνικά σχόλια και δράσεις πρακτόρων, μηνύματα μίσους κατά των πολιτών και δολοφονίες αθώων, όπως αυτές των υπαλλήλων της Marfin, μένουν ατιμώρητα για να μην… εκτεθούν οι εντολείς τους.
Κλείνοντας, αυτό το σημείωμα, ένα μόνο θέλω να τονίσω: Για να ξυπνήσεις από τον λήθαργο αρκεί μία στιγμή… Για να σταματήσεις τον εφιάλτη, αρκεί μία απόφαση… Να ανοίξεις τα μάτια… Μόνο αυτό…

ΥΓ:  Επειδή ζούμε σε μία δημοκρατία μέσα στην οποία είμαστε ελεύθεροι να σκεφτόμαστε και να εκφραζόμαστε ελεύθερα, αρκεί να συμφωνούμε με αυτούς που μας κυβερνούν, καταθέτω ένα απλό ερώτημα εργασίας: Πόσο απέχει, άραγε, η πολιτική τους ορθότητα από την πολιτική τους αθλιότητα;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Ο Βυζαντινός Ναός της Ύπατης Σοφίας του Ένσαρκου Λόγου του Θεού, γνωστή ως Αγία Σοφία ή Αγιά-Σοφιά, γνωστός και ως Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, ήταν από το 360 μέχρι το 1453 Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός της Πόλεως των Πόλεων, της Κωνσταντινούπολης. Όμως, στις 29 Μαΐου 1453 η κερκόπορτα άνοιξε και ο εχθρός ξεχύθηκε ως πεινασμένο θηρίο και άρχισε να καταστρέφει και να λεηλατεί. Όρμησε σε παλάτια και αρχοντικά, σε μοναστήρια και εκκλησιές. Σφάγιασε και κακοποίησε άνδρες και γυναικόπαιδα. Αποκαθήλωσε κάθε Σύμβολο της Χριστιανικής Πίστεως μέχρι και τον Σταυρό που επί χίλια χρόνια δέσποζε στο ψηλότερο σημείο του κάστρου. Ο θόρυβος της πτώσης του Σταυρού αντήχησε παντού και έκανε όλη τη Δύση να ριγήσει. Μια Δύση που ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στην υποσχεθείσα βοήθεια προς την Βασιλεύουσα.
Η κερκόπορτα άνοιξε και έκρινε την τύχη του κόσμου και την Ιστορία της Βασιλεύουσας. Αυτή η ημέρα ήταν μια αποφράδα ημέρα για την Ρωμιοσύνη. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης είναι πλέον, ένα ιστορικό γεγονός με κοσμοϊστορική σημασία. Είναι ίσως, από τις δραματικότερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι το τέλος μιας ιστορίας που οδήγησε την ανθρωπότητα μέσα σε λίγες στιγμές, από το φως στο σκοτάδι. Αμέσως μετά την άλωση ο σκλάβος δεν μπορεί να πιστέψει, ότι αυτός ο γίγαντας, ο πρωτοφανής στρατιώτης της ελευθερίας, σκοτώθηκε. Αλλά, όμως, δεν σκοτώθηκε, αλλά υπάρχει, λέει, μαρμαρωμένος και μια μέρα θα αναστηθεί.

Η Αγιά Σοφιά δεν είναι μια απλή εκκλησία, είναι το Σύμβολο της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστεως. Αυτό το Αιώνιο Σύμβολο, αποδέχτηκε και σεβάστηκε ο σφαγέας του Ελληνισμού, ο Κεμάλ Ατατούρκ και μετέτρεψε το 1935 το Ναό από τζαμί σε μουσείο, σπάζοντας τους δεσμούς με το Οθωμανικό παρελθόν. Αλλά όμως, σήμερα το βαθύ κράτος του Ερντογάν προσπαθεί να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά, εκ νέου σε τζαμί, από τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια ήδη δυο εκκλησιές της Αγίας του Θεού Σοφίας, μια στο Ιζνίκ και μια άλλη στην Τραπεζούντα, έχουν μετατραπεί σε τζαμιά. Επικεφαλής αυτής της κίνησης ήταν ο Αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Μπουλέντ Αρίντς, ο οποίος είχε δηλώσει: «κατά το παρελθόν ήταν αποδεκτό πρώην τζαμιά να μετατρέπονται σε μουσεία, όμως, τώρα υπάρχει μια διαφορετική Τουρκία». Να σημειωθεί, πως η Τουρκική Δικαιοσύνη κατηγορεί τον εν λόγω μισαλλόδοξο “κύριο” Αρίντς για το αδίκημα της “κατάχρησης εξουσίας” και για το αδίκημα της “μη καταγγελίας εγκλημάτων”.

Ωστόσο, με αυτήν την “διαφορετική” Τουρκία, της καταπίεσης της ελεύθερης σκέψης και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών, που αντιπροσωπεύει το βαθύ κράτος που εξευτελίζει την ανθρώπινη φύση - γιατί Τουρκία δεν είναι μόνο η Κωνσταντινούπολη - και της διαχρονικής αμφισβήτησης των κυριαρχικών Ελληνικών δικαιωμάτων, δεν απέτρεψε Πρωθυπουργούς της χώρας μας να χορεύουν ζεϊμπέκικο με Τούρκους αξιωματούχους ή να δημιουργούν κουμπαριές, υπέρ της υποτιθέμενης Ελληνο-τουρκικής φιλίας.

Όμως, από την άλλη μεριά η Τουρκία επί πολλές δεκαετίες έχει στρατηγική Εθνικής πολιτικής και η τούρκικη διπλωματία, στην οποία επενδύει τεράστια κρατικά κονδύλια, είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Αντίθετα με το δικό μας κράτος που στερείται παντελώς Εθνικής Στρατηγικής και για τον λόγο αυτό βιώσαμε τον περασμένο αιώνα ολέθριες καταστροφές, όπως: τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από την Πόλη το 1955, το διαμελισμό της Κύπρου το 1974, την Εθνική ξεφτίλα και τη δημιουργία γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο την βραδιά των Ιμίων το 1996.

Σε αυτό το πλαίσιο της υποχωρητικότητας, της οσφυοκαμψίας που αγγίζει τα όρια της προδοσίας, εντάσσεται και η ψήφιση – προ ημερών - του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας και πιο συγκεκριμένα της τροπολογίας που επανακαθορίζει πολεοδομικά στοιχεία για την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στον Βοτανικό. Αυτήν την νέα κερκόπορτα της Πατρίδος μας καταψήφισαν μόνο το κόμμα των “Ανεξαρτήτων Ελλήνων” και της “Χρυσής Αυγής”. Σε αυτήν την ντροπολογία, πρωτοστάτησε ο αναρχοκομουνιστής Αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης. Μαζί του συντάχθηκαν και όλοι εκείνοι οι “υπερπατριώτες” του παρελθόντος, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης που λίγα χρόνια πριν, όταν διεκδικούσε την Περιφέρεια της Αττικής έγραφε στην προεκλογική του αφίσα: «ΟΧΙ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ».

Μαζί και η “δημοκράτισσα” Ντόρα Μπακογιάννη της “αγίας” οικογένειας Μητσοτάκη. Που συμμετείχε στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, όταν το 2006 από την Μαριέττα Γιαννάκου και τον Γιώργο Σουφλιά έγινε η χωροθέτηση του τζαμιού στον Βοτανικό, σε μια έκταση 42 στρεμμάτων, ιδιοκτησίας του πολεμικού Ναυτικού. Αυτή η απόφαση εξειδικεύτηκε το 2011 με τον νόμο 4014 και το 2013 το έργο εντάχθηκε στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και η κατασκευή του θα ολοκληρωθεί αποκλειστικά με εθνικούς πόρους.

Έτσι, αυτοί οι πολιτικοί κοπρίτες δημιουργούν λατρευτικό χώρο των Μουσουλμάνων στην Αττική. Αφού δηλαδή, κατάντησαν την Πρωτεύουσα της Πατρίδας μας με την ανυπαρξία της πολιτικής τους στο θέμα της αθρόας λαθρομετανάστευσης, να μοιάζει με την Καμπούλ ή άλλες μουσουλμανικές πόλεις, τώρα ντε και καλά θέλουν στην Αττική μας γη να δημιουργήσουν τζαμί. Στην Ελλάδα των Μνημονίων, πρώτα νοιάζονται για την εκπλήρωση των θρησκευτικών δικαιωμάτων των αλλόθρησκων και ακολούθως για την σίτιση των εκατομμυρίων ανέργων και νεόπτωχων Ελλήνων, αποτέλεσμα της πολιτικής τους!!

Ενός λατρευτικού χώρου, που ανέλαβαν να τον αναγείρουν “οι εθνικοί εργολάβοι” Μπόμπολας και Κόκκαλης. Ναι, αυτοί οι άθεοι ανθέλληνες, οι οποίοι Θεό τους έχουν το χρήμα και πατρίδα τους τον διεθνισμό. Αυτοί, οι οποίοι διαχρονικά στήριξαν αυτές τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του δούναι και λαβείν. Αυτοί που συμμετείχαν σε τεράστια οικονομικά σκάνδαλα με την κάλυψη των πολιτικών υποτακτικών τους.

Όμως δυστυχώς σήμερα, η πατρίδα μας περνάει ίσως την πιο δύσκολη περίοδο της νεώτερης Ιστορίας της. Την κυβερνούν μικρόψυχοι και χαμηλοϋψείς πολιτικοί, χωρίς ιδανικά, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, υπερηφάνειας και εγωισμού. Άθλιοι φιλοτομαριστές που ζουν για το σήμερα και δεν αναγνωρίζουν τις διαχρονικές παρακαταθήκες του Ελληνισμού. Που αντίστοιχα δεν απαιτούν την επαναλειτουργία της Αγιά Σοφιάς ως Ορθόδοξου Ναού.

Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουν όλοι αυτοί οι αντίχριστοι πως: “Γερνάνε, όχι επειδή άσπρισαν τα μαλλιά τους, αλλά γιατί μαύρισε η καρδιά τους”. Και πως: “ο Θεός δεν μετράει τα χρόνια της ζωής τους. Απλά τα ζυγίζει”!!!

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Αυτό είναι το πρόσωπο της Ευρώπης σήμερα!
Αυτή είναι η Ευρώπη. 
Γλοιώδης νάνοι, με γραβάτες και σοβαροφάνεια... 
Υπηρέτες συμφερόντων εθνικών, που κι αυτά με την σειρά τους είναι μαριονέτες μεγαλο-εταιρικών συμφερόντων πολυεθνικών και ολιγαρχών. 

Ανθρωπάκια άχρωμα άοσμα, περιδεή και έντρομα στην ιδέα πως το οικοδόμημα που τους δίνει υπόσταση...
Αυτό το διεθνοποιημένο σύστημα εξουσίας, χτισμένο και συνασπισμένο με το υπερβολικό (και άρα βρώμικο) χρήμα, με σκοπό την καταστολή των λαών της Ευρώπης (όλων των λαών: των μεν πλούσιων με τους άτεγκτους κανόνες διαβίωσης, προτεσταντικού στυλ και παρανοϊκής σύλληψης, των δε φτωχών με την εξαθλίωση και την ταπείνωση), πολύ εύκολα μπορεί να καταρρεύσει, αρκεί ένας και μόνον λαός να δείξει ότι υπάρχει ζωή και εκτός ''Ένωσης'', αφήνοντάς τους γυμνούς στην χλεύη και στην μήνιν των καταπιεσμένων λαών.

Αυτή είναι η ''Ευρώπη των λαών''(!!):
Καμιά τριανταριά γελοίοι, ανερμάτιστοι και εντελώς άχρηστοι τύποι που παριστάνουν τους μεγάλους και τρανούς...
Και καμιά δεκαριά μεγάλες πολυεθνικές, και άλλοι τόσοι ολιγάρχες!

Όπλο τους; Το ευρώ! Κι ο φόβος!
Εχθρός τους; Η δημοκρατία, το ανοιχτό μυαλό κι η τόλμη.
Εστιασμενο τους πρόβλημα; Ο ελληνικός λαός που τολμάει να αμφισβητεί την αυθεντία και την υπαρξή τους και που υπάρχει κίνδυνος να συμπαρασύρει στον δρόμο προς την απεξάρτηση και άλλους λαούς εξ ίσου καταπιεσμένους και βίαια και αναίτια φτωχοποιημένους!

Δεν την θέλουμε τέτοια Ευρώπη!
Θέλουμε να φύγουμε μακριά απ' τα όρνια και την σαπίλα!
Θέλουμε να ζήσουμε αγκαλιά με τους λαούς και όχι εναντίον των άλλων λαών! 

Geia sou ''Ευρώπη''...
Και καλά σαράντα!... 

ΥΓ: Το blog πολύ θα 'ηθελε να κοιμηθεί σήμερα Παρασκευή και ξυπνώντας την Τρίτη το πρωί, αυτή η μικρούλα φράση να είχε ειπωθεί από επίσημα χείλη!

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Στις 29 Μαΐου 1453 έπεφτε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια του Μωάμεθ του Πορθητή και η παγκόσμια ιστορία περνούσε σε μια νέα φάση. Οι Τούρκοι αποθανάτισαν αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός, φυσικά σύμφωνα με τις φαντασιώσεις τους, σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές όπως ένα μέρος παραθέτουμε σε αυτό το άρθρο. Ποτέ όμως δεν ξέχασαν, ποτέ δεν ξεπέρασαν το ελληνορθόδοξο παρελθόν της Πόλης των μυστηρίων και των θρύλων που μιλούν για την μελλοντική της ανάσταση.

Μετά την άλωση της Πόλης κυκλοφόρησαν πολλοί θρύλοι στον λαό με πιο γνωστό τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, ένας θρύλος που έχει περάσει με παράδοξο τρόπο και στους Τούρκους. Ένας άλλος πιο άγνωστος αλλά πραγματικά συγκλονιστικός θρύλος, είναι ο θρύλος των Κρητικών Πολεμιστών.

Έναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών). Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο.

Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους. Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους. Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους.

Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες. Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.

Η Κωνσταντινούπολη για τους Τούρκους είναι ένα κινηματογραφικό θέαμα γεμάτο ιστορικές ανακρίβειες. Ήταν είναι και θα είναι πάντα ξένοι, όπως το καταλαβαίνει κάνεις αν περιδιαβεί μόνος του τις απέραντες φτωχογειτονιές της Πόλης γεμάτες από επήλυδες μετανάστες της Ανατολίας χωρίς καμία ταυτότητα.

Για τους υπερασπιστές της από την Κρήτη, για όλους εμάς, ήταν είναι και θα είναι για πάντα η πραγματική πρωτεύουσα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας όσα κινηματογραφικά έργα και αν προβάλλουν, όσοι αιώνες και αν περάσουν. Είναι η Κωνσταντινούπολη μας και ποτέ η İstanbul των ξένων απίστων κατακτητών!



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Αναστάσιου Λαυρέντζου

Η 29η Μαΐου είναι ημέρα μνήμης και οδύνης για τον ελληνισμό, γιατί αυτή τη μέρα του 1453 η υπερχιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, πλήρως εξελληνισμένη στην τελική της φάση, πέρασε οριστικά στο παρελθόν. Είχε προηγηθεί βεβαίως μια μακρόχρονη πορεία παρακμής και αποσύνθεσης, ώστε η πτώση της Πόλης να είναι απλώς η τελευταία πράξη.
Πώς όμως το μακροβιότερο κρατικό μόρφωμα στη Δυτική Ιστορία έφτασε στο τέρμα του και ποιά τα βαθύτερα αίτια της παρακμής του; Τί διδάγματα θα μπορούσε να αντλήσει ο σύγχρονος παρατηρητής;

Το Βυζάντιο για αιώνες υπήρξε το ισχυρότερο μεσαιωνικό κράτος και από πολλές απόψεις υπήρξε το μόνο κράτος της εποχή του με αρκετά σύγχρονα στοιχεία: ένα αδιαμφισβήτητο κέντρο εξουσίας, ενιαία νομοθεσία σε όλη την επικράτειά του, αναλογικό φορολογικό σύστημα, αξιόλογο σύστημα κρατικής πρόνοιας, ισχυρό νόμισμα, κ.λπ. Ακόμη και ο στρατός μέσα από τον θεσμό των Θεμάτων είχε αποκτήσει στοιχεία «στρατεύσιμης λαϊκής δύναμης», τουλάχιστον την περίοδο του Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου, ο οποίος στήριξε τους μικροϊδιοκτήτες γης και στηρίχθηκε σε αυτούς. Με τον θάνατο του Βασιλείου του Β’ (1025) το κράτος βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του: όχι μόνο όλοι οι εχθροί της αυτοκρατορίας σε Ανατολή και Δύση είχαν εξουδετερωθεί, αλλά παρά τους μακροχρόνιους πολέμους τα κρατικά ταμεία ήταν γεμάτα και ο στρατός ήταν ισχυρότερος από ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, μόλις 46 χρόνια μετά – ιστορικό διάστημα ελάχιστο για τους ρυθμούς του μεσαίωνα – ο βυζαντινός στρατός θα υφίστατο μια ταπεινωτική ήττα στο Μάτζικερτ (1071), η οποία θα άνοιγε διάπλατα την πόρτα του μικρασιατικού οροπεδίου στα τουρκικά φύλα. Δέκα μόλις χρόνια μετά είχε χαθεί ο έλεγχος στο μεγαλύτερο μέρος της Μ.Ασίας, καθώς σημαντικές πόλεις είχαν περιέλθει στα χέρια Τούρκων φυλάρχων. Πού οφείλεται άραγε αυτή η ραγδαία μεταστροφή των δεδομένων;

Τα βιβλία της Ιστορίας αναφέρουν ότι η βασική αιτία της βυζαντινής παρακμής υπήρξε η σύγκρουση ανάμεσα στην αυλική αριστοκρατία της Πόλης και στην ανερχόμενη στρατιωτική αριστοκρατία. Στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης κορυφώθηκε η ευνοιοκρατία, η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, επιδιώχθηκε συστηματικά η εξασθένηση του στρατού, έγιναν εμφύλιες συγκρούσεις, ενώ οι σφετεριστές της εξουσίας δεν δίστασαν να εντάξουν στο πολιτικό παίγνιο ακόμη και τους Τούρκους φυλάρχους στους οποίους προσέφεραν ολόκληρες πόλεις ως αντάλλαγμα προκειμένου να εξασφαλίσουν τη στρατιωτική τους αρωγή. Φτάσαμε έτσι στο απρόσμενο αποτέλεσμα το κραταιό Βυζάντιο το οποίο παλαιότερα είχε αντιμετωπίσει για λογαριασμό της Ευρώπης υπερδυνάμεις όπως οι Άραβες, να χάσει εύκολα και συνοπτικά τη ραχοκοκαλιά της πολιτικής και της οικονομικής του δύναμης που ήταν η Μ. Ασία, από έναν εχθρό που στρατιωτικά θα είχε άνετα συντριβεί σε οποιαδήποτε άλλη εποχή. Κατά μια άποψη λοιπόν η ταχεία παρακμή οφείλεται στην αδυναμία των βυζαντινών ελίτ να καταλήξουν σε μια βιώσιμη και λειτουργική πολιτική διευθέτηση, η οποία θα αποτελούσε το προστάδιο για την είσοδο στη σύγχρονη εποχή. Σε μια βαθύτερη ανάγνωση όμως, αυτό που επέτεινε και επιτάχυνε την κάθοδο ήταν η μυωπική, απόλυτα ιδιοτελής και τελικά ξεδιάντροπη πρακτική των συγκρουόμενων βυζαντινών αξιωματούχων να υπονομεύουν το κράτος και να συνεργάζονται με τους Τούρκους, να τους δίνουν τίτλους και δύναμη, και τελικά να τους εκχωρούν εδάφη και πληθυσμούς.

Μια σοβαρή προσπάθεια ανασύνταξης έγινε μόνο στα χρόνια των Κομνηνών, αλλά με την ήττα στο Μυριοκέφαλο (1176) σφραγίστηκε σχεδόν οριστικά η τύχη της Μ.Ασίας και μαζί της και η τύχη της αυτοκρατορίας. Παρ’ όλα αυτά η νοοτροπία δεν άλλαξε. Μετριότητες ενός παραπαίοντος και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος εξακολούθησαν να διεκδικούν την εξουσία χωρίς ηθικές αναστολές και χωρίς να διαθέτουν κάποιο όραμα. Έτσι φτάσαμε στο ναδίρ της πολιτικής με τη δυναστεία των Αγγέλων, ένας εκ των οποίων δεν δίστασε να φέρει τους σταυροφόρους έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, προκειμένου αυτοί να στηρίξουν τις πολιτικές του φιλοδοξίες έναντι αδράς αμοιβής, προεξοφλημένης από κρατικούς φόρους! Και όταν βέβαια δεν μπόρεσε να τους πληρώσει, το αποτέλεσμα ήταν η πρώτη Άλωση το 1204, η οποία υπήρξε πολύ πιο καταστροφική από τη δεύτερη... Θα ακολουθούσε ο διαμελισμός του ελλαδικού χώρου και η διανομή του ανάμεσα σε Δυτικούς Δούκες, Βαρώνους και πολεμιστές ιππότες. Στην πορεία θα αποδεικνυόταν ότι οι Δυτικοί δεν είχαν ακόμη την οργάνωση για να δημιουργήσουν σταθερές κτήσεις. Έτσι η Κωνσταντινούπολη ανακτήθηκε από τους Βυζαντινούς το 1261. Η Λατινοκρατία είχε βεβαίως και ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα: επιτάχυνε την ανάδυση του νέου ελληνισμού ο οποίος αυτοπροσδιορίστηκε μέσα από την αντιπαράθεση με τους Δυτικούς.

Στην πορεία προς την Άλωση υπήρξαν πάντως και αρκετοί αυτοκράτορες που είχαν τον ιδεαλισμό αλλά και το ηθικό ανάστημα να αντιταχθούν στην παρακμή. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τουλάχιστον οι μεγάλοι Κομνηνοί και σίγουρα ο πρώτος και ο τελευταίος Παλαιολόγος (ο Μιχαήλ Η’ και ο Κωνσταντίνος ΙΑ’). Δεν ήταν δυνατόν όμως τόσοι λίγοι να αλλάξουν αυτό που όριζαν όλοι οι άλλοι. Έτσι φτάσαμε στις παραμονές του τέλους, με την Κωνσταντινούπολη καθημαγμένη και με την εναπομένουσα άρχουσα τάξη να έχει χωριστεί σε δύο παρατάξεις που προσπαθούσαν να επιλέξουν επικυρίαρχο, τη Δύση ή τους Οθωμανούς. Στόχος ήταν να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων την προνομιακή θέση του διαμεσολαβητή της ξένης εξουσίας που θα εγκαθιδρύετο σύντομα. Κάποιοι βεβαίως θα ανακάλυπταν με φρίκη, όπως ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, ότι οι συμφωνίες με τον κατακτητή δεν είναι και τόσο εύκολο πράγμα... Ευτυχώς πάντως που για την αυλαία βρέθηκε ένας άνθρωπος με υψηλό αίσθημα χρέους, όπως ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, ο οποίος με τη θυσία του τίμησε την ιστορία της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας.

Όλα αυτά βεβαίως θα έλεγε κανείς ότι είναι πράγματα μιας άλλης εποχής. Με κάποιο τρόπο όμως οι εποχές επαναλαμβάνονται, γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Για παράδειγμα θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι διαχρονικά οι ελληνικές ελίτ, εκτός από ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις, επέδειξαν την τάση να χρησιμοποιούν το κράτος όχι ως εργαλείο οικοδόμησης μιας ισχυρής και ευημερούσας χώρας, αλλά ως μέσο ικανοποίησης προσωπικών επιδιώξεων. Και στην προσπάθειά τους αυτή δεν δίστασαν ακόμη και να συγκρουστούν και να προκαλέσουν εθνικούς διχασμούς. Και όταν βέβαια τα θαλάσσωναν, επιφύλασσαν για τον εαυτό τους τον ρόλο του διαμεσολαβητή των σχέσεων υποτέλειας με τον ξένο παράγοντα που σε αυτές τις περιπτώσεις αναπόφευκτα επιβάλλονται...

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Η Θράκη στο μεταίχμιο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δύο ερωτήσεις "βόμβα" προς τον υπουργό Επικρατείας αρμόδιο για την καταπολέμηση της διαφθοράς κατέθεσε ο Νίκος Νικολόπουλος.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ με τις ερωτήσεις του ζητάει να ενημερωθεί για την προσπάθεια του Γιάννη Αλαφούζου να γλυτώσει από την εξόφληση οφειλών προς το Δημόσιο ανερχόμενη σε 2 εκατ. ευρώ, καταλογισμένη στη ΦΑΕ Πειραιά καθώς για καταγγελίες εις βάρος του επιχειρηματία, κ. Δημήτριου Μελισσανίδη, για καταβολή ..ελάχιστου μέρους από βεβαιωμένα χρέη και πρόστιμα, καθώς και φόρους.

Αλαφούζος

Όσον αφορά τον Γιάννη Αλαφούζο ο Νίκος Νικολόπουλος απευθύνει μία σειρά ερωτημάτων προς τον Παναγιώτη Νικολούδη.

1. Αληθεύει ή είναι ψευδές ότι υπάρχουν βεβαιωμένα χρέη και πρόστιμα που έχουν επιβληθεί; Να κατατεθεί κατάλογος στον οποίον να εμφανίζονται οι καταβολές

2. Μήπως έχει ασκηθεί το ένδικο μέσο της αναστολής της ως άνω οφειλής;
Να κατατεθεί σχετικό έγγραφο

3. Εξοφλήθηκε η ως άνω οφειλή; Εάν «ναι», πότε; Εντός των προθεσμιών που προβλέπει ο Νόμος;
Να κατατεθεί κάθε σχετικό έγγραφο.

4. Μήπως έχει καταστεί ληξιπρόθεσμη η εν λόγω οφειλή;

5. Σε ποια εταιρεία συμφερόντων της οικογένειας Αλαφούζου και για ποιους λόγους βεβαιώθηκε η αναφερόμενη στην παρούσα οφειλή ύψους 2 εκατ. ευρώ και εις βάρος ποιου προσώπου εκ της οικογενείας «Αλαφούζου»;
Να κατατεθεί κάθε σχετικό έγγραφο.

6. Κατά την ανάληψη του ποσού των 36 εκατ. ευρώ, βάσει της τελευταίας δανειακής σύμβασης, ο κ. Αλαφούζος προσκόμισε στις εμπλεκόμενες τράπεζες τα απαιτούμενα πιστοποιητικά φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, που είναι απαραίτητα και αναγκαία για την έγκριση, χορήγηση και εκταμίευση οποιασδήποτε πιστωτικής σύμβασης και πράξης, ανεξαρτήτως ποσού;

Εάν ναι, παρακαλώ: Να κατατεθούν όλα τα σχετικά έγγραφα και οι σχετικές βεβαιώσεις της ΦΑΕ ΠΕΙΡΑΙΑ.

7. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των εμπλεκομένων αλλά και των εκπροσώπων του δημοσίου με τις οφειλόμενες κατά το Νόμο υποχρεώσεις , θα προχωρήσουν ή όχι οι διαδικασίες ,από τις αρμόδιες εισαγγελικές και φορολογικές αρχές, όπως ακριβώς συνέβη με τον κ.Λεωνίδα Μπόμπολα καθώς και με τον κ.Δημήτριο Κοντομηνά;

8. Θα αναζητηθούν ευθύνες, από όσους τυχόν διευκόλυναν ασκώντας πλημμελή εποπτεία, με συνέπεια να ζημιώνεται ή να μην εισπράττει το δημόσιο φόρους και οι με κρατικό χρήμα τράπεζες να αποσιωπούν τέτοιου είδους ζητήματα;

9. Οι εισαγγελικές αρχές και οι φορολογικές αρχές έπραξαν τα δέοντα κατά τον νόμο;

Μελισσανίδης

Αναφορικά με τον Δημήτρη Μελισσανίδη ρωτάει χαρακτηριστικά

1. Αληθεύει ή είναι ψευδές, ότι ο κ. Δημήτριος Μελισσανίδης, κατά την τελευταία δεκαπενταετία, έχει καταβάλλει, μόνο ένα ελάχιστο μέρος, τόσο από τα βεβαιωμένα χρέη και πρόστιμα, που του έχουν επιβληθεί για λαθρεμπόριο καυσίμων, όσο και για τους φόρους προς το Ελληνικό δημόσιο;

- Να κατατεθεί κατάλογος στον οποίον να εμφανίζονται οι καταβολές.

2. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των εμπλεκομένων αλλά και των εκπροσώπων του δημοσίου με τις οφειλόμενες κατά το Νόμο υποχρεώσεις, θα προχωρήσουν ή όχι οι διαδικασίες από τις αρμόδιες εισαγγελικές και φορολογικές αρχές, όπως ακριβώς συνέβη με τον κ. Λεωνίδα Μπόμπολα, καθώς και με τον αντίστοιχο, κ. Δημήτριο Κοντομηνά;

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ξινή του βγήκε του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας η συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατικής διανόησης «Ντι Τσάιτ» μαζί με τον Αμερικανό οικονομολόγο και κερδοσκόπο Κένεθ Ρόγκοφ. Ξινή λόγω... Ελλάδας και πάλι! Από την πρώτη ερώτηση κιόλας ο Αμερικανός του τα έκανε μπάχαλο του Σόιμπλε με την απάντηση που έδωσε. «Τι θα βοηθούσε πραγματικά την Ελλάδα;» ρώτησαν τους δύο συνεντευξιαζόμενους οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας που τους έπαιρναν τη συνέντευξη.

«Η Ελλάδα χρειάζεται "κούρεμα" του χρέους της. Εξαιτίας της υψηλής κατάστασης του χρέους της, τίποτα άλλο δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς», απάντησε ξερά και κατηγορηματικά ο Ρόγκοφ. «Το μεγάλο λάθος σε αυτήν την κρίση ήταν ότι δεν σβήστηκαν έγκαιρα τα χρέη», πρόσθεσε. Τελεία και παύλα. Η συζήτηση ουσιαστικά είχε κλείσει σχεδόν πριν ανοίξει. Εκεί άρχισε ο μαραθώνιος του Σόιμπλε, ο οποίος έπρεπε να αποδείξει το αντίθετο, αφού αυτή είναι η γερμανική θέση: «Ο Κένεθ Ρόγκοφ μπορεί ως οικονομολόγος να μιλάει ελεύθερα για τέτοια πράγματα και είναι παρατηρητής. Εγώ είμαι πολιτικός και πρέπει να προσέχω ώστε να μην μπορούν να παρεξηγηθούν τα λόγια μου», άρχισε τη μακροσκελή και ανούσια απάντησή του ο Σόιμπλε.

«Είστε έτοιμος για ένα δεύτερο "κούρεμα" (σ.σ.: του ελληνικού χρέους);» τον ρώτησαν απηυδισμένοι οι Γερμανοί δημοσιογράφοι. «Μα έχουμε ήδη μειώσει τα επιτόκια και έχουμε επεκτείνει τα διαστήματα αποπληρωμής. Από οικονομική σκοπιά αυτό έδρασε ως ένα περαιτέρω "κούρεμα"», απαντά ο Σόιμπλε και προσθέτει στην ίδια απάντηση: «Η νέα κυβέρνηση (σ.σ.: εννοεί τον Τσίπρα) λέει ότι θέλουμε να κρατήσουμε το ευρώ, αλλά δεν θέλουμε πλέον το πρόγραμμα. Αυτό δεν ταιριάζει».

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών λέει, δηλαδή, ότι παραμονή στο ευρώ και μνημόνιο είναι έννοιες ταυτόσημες! Λέει ότι χωρίς μνημόνιο, η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμείνει στο ευρώ! Μεταξύ πολλών άλλων στις απαντήσεις του, ο Σόιμπλε δηλώνει ότι "δεν είναι ένοχη για όλα η γερμανική κυβέρνηση" που συμβαίνουν στην Ευρώπη. Προσπαθεί να συγκινήσει τους αναγνώστες με την ιδέα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, η οποία πλέον σχεδόν κανέναν ευρωπαϊκό λαό δεν ωθεί σε προσπάθειες μεγαλύτερες, πόσω μάλλον θυσίες, από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση προ πενταετίας και άρχισαν να επιβάλλονται τα ανατριχιαστικά μνημόνια. "Η Ευρώπη είναι περίπλοκη, αλλά είναι μια καινοφανής και αξιέπαινη προσπάθεια να δημιουργήσουμε κάτι νέο και να υπερβούμε τις παλιές αντιπαλότητες. Πρέπει να πείσετε τους ανθρώπους γι' αυτό, ακόμη και στη Γερμανία. Δεν θα λειτουργήσει, αν δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη - και σε αυτό ανήκει και η τήρηση των συμφωνιών", τονίζει ο Σόιμπλε, βάλλοντας έμμεσα εναντίον της Ελλάδας, που υποτίθεται ότι δεν τηρεί όσα έχει συμφωνήσει.

Δεν μπορεί φυσικά να μην πει και κάτι ακόμα εναντίον της χώρας μας. «Το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι απασχολεί σε σχέση με τον πληθυσμό της τους περισσότερους δημόσιους υπαλλήλους και θέλει να προσλάβει κι άλλους. Η χώρα έχει έναν υψηλότερο κατώτατο μισθό από πολλά άλλα κράτη - μέλη και επιθυμεί πρόσθετη οικονομική βοήθεια», υπογραμμίζει. Ο Αμερικανός οικονομολόγος και κερδοσκόπος Κένεθ Ρόγκοφ κάνει μια «πάσα» στον ομοϊδεάτη του, τον Σόιμπλε, αναφερόμενος στους... «αριστερούς οικονομολόγους» Πολ Κρούγκμαν και Τζόζεφ Στίγκλιτς που έχουν τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ της Οικονομίας και οι δύο. Οι συμβουλές τους «κατέστρεψαν την εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία» αποφαίνεται χαιρέκακα ο Σόιμπλε.

Αυτοί έχουν, όμως, επίσης επιχειρηματολογήσει ότι «η Ελλάδα δεν τηρεί τα καθήκοντα λιτότητας επειδή ποτέ η υπόλοιπη Ευρώπη δεν θα συμβιβαζόταν με έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη». Θηρίο γίνεται ο Σόιμπλε, που προσπαθεί να συγκρατηθεί. «Εγώ δεν θα το σχολιάσω αυτό. Δεν ξέρω, όμως, αν σε ένα τέτοιο ζήτημα θα βασιζόμουν στη συμβουλή Αμερικανών οικονομολόγων», απαντάει, υπονοώντας προφανώς ότι μόνο Γερμανοί οικονομολόγοι, και μάλιστα με τις απόψεις του Σόιμπλε, μπορούν να μιλήσουν αξιόπιστα για το ποια χώρα θα ανήκει στην Ευρωζώνη και ποια όχι. Φανερή επίσης η «μπηχτή» προς την Ελλάδα, η οποία όχι μόνο έχει φίλους της τον Κρούγκμαν και τον Στίγκλιτς, αλλά απολαμβάνει και κάποια ιδιόμορφη στήριξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου