Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιαν 2013

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Εχουμε αναφερθεί από την παρούσα στήλη στα ζητήματα που προκύπτουν από την παράνομη και αποσταθεροποιητική δράση του γενικού προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, που συντονίζεται από την πρεσβεία της Τουρκίας στην Αθήνα, αλλά και απευθείας από το ΤΥΠΕΞ, την τουρκική κυβέρνηση, την τουρκική προεδρεία της δημοκρατίας και το τουρκικό γενικό επιτελείο, αφού αποτελεί μείζονα εθνικό στόχο για την Τουρκία η μετατροπή της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, και εσχάτως στη Ρόδο και την Κω, σε στρατηγικό όπλο πίεσης και αποσταθεροποίησης της Ελλάδας όποτε αυτό χρειαστεί!

Η εγκληματική αμέλεια και τα απίστευτα απανωτά και συνεχιζόμενα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων και των εκλεγμένων (βουλευτών, νομαρχών, δημάρχων, περιφερειαρχών, συμβούλων κ.λπ.) στις εν λόγω περιοχές, όσον αφορά την αντιμετώπιση του θέματος, δημιούργησαν μια κατάσταση που, εκτός του ότι είναι δύσκολο να ανατραπεί και να αντιμετωπιστεί, έχει δημιουργήσει την εντύπωση του «κεκτημένου» στην Αγκυρα, η οποία φαίνεται αποφασισμένη να παραβιάσει κάθε έννοια σεβασμού της λειτουργίας ενός ανεξάρτητου κράτους και να αναμειχθεί στα εσωτερικά της Ελλάδος.

Οταν παραμονές της ψήφισης της τροπολογίας για τον διορισμό ιεροδιδασκάλων στα δημόσια σχολεία της Ελλάδας κυκλοφόρησαν στον Τύπο και τα ΜΜΕ δημοσιογραφικές πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες ο γενικός πρόξενος της Τουρκίας στην Κομοτηνή, σε σύσκεψη που είχε με μέλη της «Συμβουλευτικής», βουλευτές και πολιτευτές της μειονότητας, τους επέπληξε γιατί δεν τον ενημέρωσαν εγκαίρως για την τροπολογία και τους ζήτησε να ασκήσουν πιέσεις στα κόμματά τους ώστε να αποσυρθεί, απειλώντας ακόμα και με ανεξαρτητοποίηση, εκτιμήσαμε ότι ίσως οι πληροφορίες αυτές είχαν μια δόση υπερβολής. Επίσης, θεωρήσαμε ότι είναι αδύνατον να έχει δόση αλήθειας η δήλωση που του αποδόθηκε, σύμφωνα με την οποία είπε στην εν λόγω σύσκεψη ότι «όσο ζω εγώ δεν πρόκειται να περάσει αυτή η τροπολογία».

Και είχαμε αυτή την προσέγγιση γιατί θεωρήσαμε ότι είναι αδύνατον ένας διπλωμάτης να αναμειγνύεται με αυτόν τον απροκάλυπτο τρόπο στα εσωτερικά της χώρας που τον φιλοξενεί, και στην ουσία να διατάσσει βουλευτές μιας άλλης χώρας να δράσουν αποσταθεροποιητικά μέσα στο Κοινοβούλιο, επ’ ωφελεία μιας άλλης χώρας, πράξη που αποτελεί τον ορισμό της εσχάτης προδοσίας! Ενας επιπλέον λόγος ήταν το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος διπλωμάτης μόλις πριν από μερικούς μήνες «έφαγε κίτρινη κάρτα», δηλαδή έγινε αιτία επίδοσης διπλωματικής νότας στην τουρκική πρεσβεία από το ελληνικό ΥΠΕΞ, «λόγω της απαράδεκτης ανάμειξής του σε διαμάχη ιδιωτών», όπως επέλεξαν να χαρακτηρίσουν οι Ελληνες διπλωμάτες καραμπινάτη παράνομη πράξη του, και εννοούμε την άσκηση τρομοκρατίας σε Ελληνα πολίτη που δεν δέχτηκε να συμπεριληφθεί στα κυκλώματα των παρακρατικών και παραστρατιωτικών μηχανισμών που εγκαθιστά στο τουρκικό κράτος στη Θράκη, υπό το κάλυμμα της ισλαμικής θρησκείας και της μειονοτικής εκπαίδευσης.

Τότε επικρίναμε δημόσια τον τρόπο με τον οποίο χαρακτηρίστηκε η αποκάλυψη της παρακρατικής δράσης του ίδιου του προξένου στο συγκεκριμένο διάβημα από το ελληνικό ΥΠΕΞ και δεχτήκαμε κριτική από φίλους διπλωμάτες, οι οποίοι θεώρησαν ικανοποιητική αντίδραση το συγκεκριμένο διάβημα.

Οι εξελίξεις όμως διέψευσαν τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, αλλά κι εμάς, που δεν πιστεύαμε ότι έπειτα από όλα αυτά θα μπορούσαν η τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα και το προξενείο στην Κομοτηνή να συνεχίζουν τον ίδιο «αμανέ», δηλαδή να αναμειγνύονται απροκάλυπτα και ανερυθρίαστα στα εσωτερικά της πατρίδας μας.

Και δυστυχώς η διάψευση ήταν πολλαπλή, αφού το τουρκικό κράτος ανερυθρίαστα επενέβη στα εσωτερικά της χώρας μας σε επίπεδο κομμάτων, Βουλής, του εδώ πρέσβη αλλά και του ίδιου του τουρκικού ΥΠΕΞ, που εξέδωσε απαράδεκτη ανακοίνωση για την ψήφιση της τροπολογίας.

Στο επόμενο άρθρο μας στην «κυριακάτικη δημοκρατία», και ενώ η Ελλάδα σπαράσσεται από σοβαρά εσωτερικά προβλήματα που απειλούν την πολιτική σταθερότητα και την πορεία της χώρας προς την έξοδο από την κρίση, θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε ένα προς ένα με απόλυτη ψυχραιμία τις παρεμβάσεις που έκανε η Τουρκία σε μια εσωτερική υπόθεση της πατρίδας μας, αποδεικνύοντας ότι δεν απέκτησε τη δυνατότητα να ασκεί επιρροή μόνο στους μουσουλμάνους Ελληνες πολίτες, αλλά και στα ίδια τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ες Κυριακήν, λοιπόν!
Γραπτό τεστ, βαθμολόγηση των τυπικών προσόντων και του προσωπικού φακέλου, αλλά και συνέντευξη για όσους σήμερα κατέχουν θέσεις γενικών διευθυντών, διευθυντών και τμηματαρχών στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, η αξιολόγηση του προσωπικού. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, οι Γάλλοι εμπειρογνώμονες της Ομάδας Δράσης, που συνεργάζονται με τους Έλληνες συναδέλφους τους στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης προτείνουν εξατομικευμένη αποτίμηση του προφίλ κάθε δημοσίου υπαλλήλου.

Τα κριτήρια
Το μόνο που απομένει, για να ανοίξει και τυπικά ο κύκλος της αξιολόγησης των εργαζομένων, που σήμερα απασχολούνται στο Δημόσιο, είναι να «κλειδώσουν» οι λεπτομέρειες και να εκδοθεί η κανονιστική πράξη από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Αντώνη Μανιτάκη, με την οποία θα καθορίζονται τα κριτήρια, με βάσει τα οποία θα… εξεταστούν οι υπάλληλοι.
Όπως αναφέρουν στον «Ε.Τ.» στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης, οι αξιολογήσεις θα πραγματοποιηθούν σε δύο φάσεις, ενώ θα ξεκινήσουν από αυτούς που κατέχουν θέσεις ευθύνης. Δηλαδή, γενικούς διευθυντές, διευθυντές και προϊσταμένους.
Η πρώτη… κρησάρα, που θα λάβει χώρα μέσα στη διάρκεια του 2013, θα αφορά στην αξιολόγηση των ικανοτήτων του απασχολούμενου προσωπικού. Στόχος της θα είναι να «χαρτογραφήσει» τα τυπικά, αλλά και τα ουσιαστικά προσόντα κάθε δημοσίου υπάλληλου, τα οποία θα «κουμπώσουν» με την αξιολόγηση των δομών του κράτους και τη νέα μορφή των υπουργείων, προκειμένου η κεντρική διοίκηση να έχει σαφή εικόνα του προφίλ των εργαζομένων. Η δεύτερη αξιολόγηση, που θα ξεκινήσει, κατά πάσα πιθανότητα, από την επόμενη χρονιά και θα πραγματοποιείται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, θα σχετίζεται με την απόδοση των υπαλλήλων.
Σε ένα γενικότερο πλάνο, το πακέτο των αξιολογήσεων δομών και προσωπικού θα έχει ως τελικό στόχο την παγίωση του συστήματος της κινητικότητας στο Δημόσιο. Οι υπάλληλοι θα μετακινούνται συνεχώς από υπηρεσία σε υπηρεσία, ανάλογα με τις ανάγκες που θα προκύπτουν κάθε φορά, καθώς η κινητικότητα, όπως τονίζουν παράγοντες του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, θα αποτελέσει το νέο status quo στο Ελληνικό Δημόσιο.
Παράλληλα, η αξιολόγηση θα προσδιορίσει το προσωπικό εκείνο, που δεν διαθέτει προσόντα, ειδικότητες και ικανότητες. Το προσωπικό αυτό θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της εξόδου από το δημόσιο τομέα, κάθε φορά που οι εκπρόσωποι του Μηχανισμού Στήριξης θα εγείρουν αξιώσεις για δραστική μείωση εργαζομένων. Όλο αυτό, μάλιστα, συνδέεται με τη ρήτρα απόκλισης, που υπέγραψε η χώρας μας με την Τρόικα. Σύμφωνα με αυτή, σε κάθε απόκλιση από τους στόχους, θα υπάρχει αυτόματη μείωση δημοσίων δαπανών (ενδεχομένως δηλαδή και απολύσεις) εξαιρουμένων μισθών και συντάξεων.
Σημειώνεται πως με τον επανακαθορισμό των δομών του κράτους, τη μείωση σε γενικές διευθύνσεις, διευθύνσεις και τμήματα και την επαναξιολόγηση όσων κατέχουν μέχρι σήμερα τις συγκεκριμένες θέσεις ευθύνης, μεγάλο μέρος των συγκεκριμένων υψηλά ιστάμενων εργαζομένων θα κινδυνεύσει με υποβιβασμό, χάνοντας επιδόματα και ευκαιρίες προαγωγής.

Πώς θα γίνει
Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, από αξιολόγηση θα περάσει το τακτικό προσωπικό, που σήμερα απασχολείται σε υπουργεία, ανεξάρτητες αρχές, Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Από την αξιολόγηση αναμένεται ότι θα εξαιρεθούν οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, οι συμβασιούχοι έργου και ορισμένου χρόνου, οι ωρομίσθιοι και οι μετακλητοί υπάλληλοι, που απασχολούνται σε γραφεία υπουργών και υφυπουργών και σε πολιτικά γραφεία. Ερώτημα παραμένει ακόμα τι μέλλει γενέσθαι με τους ένστολους, που αποτελούν ειδική κατηγορία ως προς τα καθήκοντά τους.
Το γενικό πρόσταγμα της όλης διαδικασίας θα την έχει το ΑΣΕΠ. Στόχος είναι να εφαρμοστούν διαφανείς διαδικασίες, για ένα εγχείρημα που θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στα χρονικά. Βάση της αξιολόγησης, προκειμένου να υπάρχει εξατομικευμένη απεικόνιση κάθε δημοσίου υπαλλήλου, θα είναι:
-Τα προσόντα. Δηλαδή, οι σπουδές, στις οποίες θα υπολογίζονται και τα πτυχία. Η επιμόρφωση που έχει λάβει ο υπάλληλος με τη συμμετοχή του σε σεμινάρια ή εκπαιδευτικά προγράμματα, η εμπειρία που διαθέτει από προηγούμενη προϋπηρεσία και η γνώση ξένων γλωσσών.
-Οι δεξιότητες. Δηλαδή, οι ειδικές γνώσεις επάνω στις νέες τεχνολογίες και τη διαχείριση έργων.
-Οι προσωπικές ικανότητες. Η εμπειρία επάνω στο αντικείμενο εργασίας και γενικότερα στη Δημόσια Διοίκηση.
-Επίσης, θα εξετάζονται παράμετροι, όπως η συνεργασία του υπαλλήλου με τους συναδέλφους του, η δυνατότητα επίτευξης στόχων και οι σχέσεις του υπαλλήλου με τους πολίτες, ενώ θα ελέγχεται και η γνησιότητα των εγγράφων στους προσωπικούς φακέλους, καθώς ορισμένοι εργαζόμενοι μπορεί να έχουν δηλώσει τίτλους και προσόντα, που, ουσιαστικά, δεν έχουν.
Η αξιολόγηση αναμένεται ότι θα προσαρμοστεί ανάλογα με την εκπαιδευτική βαθμίδα του προσωπικού. Σύμφωνα με πληροφορίες, το περιβόητο τεστ δεξιοτήτων θα προσδιοριστεί ανά υπουργείο και εποπτευόμενο φορέα. Για το λόγο αυτό αναμένεται κάθε υπουργείο να διαμορφώσει τις προτάσεις του, τις οποίες θα συλλέξει και θα εξετάσει το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, για να αποτυπώσει το τελικό και κοινό πλαίσιο της αξιολόγησης.
Ειδικότερα, θα υπάρχουν διαφορετικά τεστ αξιολόγησης για τους υπαλλήλους της κατηγορίας ΠΕ, της κατηγορίας ΤΕ και της κατηγορίας ΔΕ. Για το προσωπικό ΥΕ δεν θα υπάρχει γραπτή δοκιμασία αξιολόγησης. Το τεστ θα γίνεται μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών, το ερωτηματολόγιο θα περιλαμβάνει περίπου 80 έως 100 ερωτήσεις, η διάρκεια θα είναι προκαθορισμένη (δύο έως τρεις ώρες) και τα αποτελέσματα θα βγαίνουν άμεσα.

Πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι
Μόνιμοι υπάλληλοι, δικαστικοί, δημόσιοι λειτουργοί 569.111
Ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου 54.425
Ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου 39.739
Λοιπές εργασιακές σχέσεις 18.036
Μετακλητοί  1.228
Συμβασιούχοι έργου 4.086
Ωρομίσθιοι/Ημερομίσθιοι  1.238
ΣΥΝΟΛΟ  687.863

Δημήτρης Γκάτσιος, στον Ελεύθερο Τύπο
Ό,τι και να ήταν αυτό που λεγόταν δημοκρατία μέχρι σήμερα ξεχάστε το. Φυσικά, αυτό που είχαμε και ακόμα προς το παρόν έχουμε και που ονομάζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν δημοκρατία, αλλά μια ολιγαρχία που νομιμοποιούταν με τη διαδικασία των κομματικών εκλογών. Σύμφωνα τώρα με τις νεότερες απόψεις που ήδη σχηματοποιούνται, η παγκοσμιοποιημένη οικονομία είναι η κορυφή ενός τριγώνου, του οποίου οι άλλες δύο κορυφές είναι… η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία και οι ευρύτερες υπερεθνικές οντότητες.

Και οι τρεις πιο πάνω κορυφές του παγκόσμιου αυτού τριγώνου δεν μπορούν να συνυπάρξουν και κυρίως δεν μπορεί πλέον να συνυπάρξει και να επιβιώσει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, με καμία από τις δύο άλλες. Μόνος του ένας λαός, οργανωμένος με κοινοβουλευτική δημοκρατία, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την επίθεση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Αναγκαστικά και προειμένου να περάσουν οι επιταγές της τελευταίας, ο λαός αυτός θα πρέπει να χάσει την εθνική του κυριαρχία υπέρ των δανειστών και ταυτόχρονα το σχετικό πολιτικό σύστημα της κοινοβουλευτικής του δημοκρατίας θα γίνει αυταρχικό, διαφορετικά ο λαός είναι αδύνατο, χωρίς αυταρχικό εξαναγκασμό να δεχτεί τα μέτρα που επιβάλουν οι δανειστές. Μια πρώτη εικόνα αυτού του αυταρχισμού της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας που επιβάλλεται στο λαό μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος, τη ζούμε εμείς εδώ στη Ελλάδα σήμερα και τα πράγματα φυσικά θα γίνουν ακόμα χειρότερα.

Η αντιμετώπιση του τέρατος της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας μπορεί να γίνει, μας λένε οι νέες αυτές απόψεις, μόνο με αντίπαλο δέος την άλλη κορυφή του τριγώνου, δηλαδή με αντίπαλο υπερεθνικές οντότητες. Όμως και στην τελευταία περίπτωση αφενός ο λαός θα χάσει την εθνική του κυριαρχία, αφετέρου το κοινοβουλευτικό σύστημα στην ουσία καταργείται και πάνω στο λαό θα ασκείται η εξουσία της υπερεθνικής οντότητας. Μια εικόνα από το μέλλον μιας τέτοιας υπερεθνικής Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνεται ήδη αντιληπτή από τώρα, με τη δημοσιονομική πειθαρχία που συμφέρει τη Γερμανία.

Ως αποτέλεσμα αυτού του ήδη εμφανισθέντος αυταρχισμού που ασκεί το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω των ολιγαρχικών κοινοβουλευτικών συστημάτων σε βάρος των λαών, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους σε όλα σχεδόν τα κράτη, φασιστικά κινήματα που τυχαίνουν της υποστήριξης μεγάλου πλήθους των αντίστοιχων λαών, ενώ στην ουσία και σε βάθος χρόνου εξυπηρετούν απόλυτα το στόχο της Νέας Παγοσμιοποιημένης Τάξης Πραγμάτων.

Μια μόνο εναλλακτική λύση μπορεί να υπάρξει σ’ αυτόν τον εξελισσόμενο παγκόσμιο παραλογισμό της επίθεσης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, του αυταρχισμού της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του ανερχόμενου φασισμού. Η λύση αυτή ακούει στο τετριμμένο και πολυφορεμένο όνομα «δημοκρατία». Όμως, με την έννοια της πραγματικής συμμετοχής των ίδιων των λαών στο πολιτικό σύστημα των χωρών τους και στις αποφάσεις που λαμβάνονται. Μιλάμε δηλαδή για μια πλήρη κοινωνικοποίηση των αντίστοιχων κρατικών μηχανισμών που αυτή τη στιγμή έχουν αυτονομηθεί από τις αντίστοιχες κοινωνίες και ελέγχονται από τις χρηματαγορές. Διαφορετικά, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η παγκοσμιοποιημένη πλέον οικονομία των χρηματαγορών.

Οι Ισλανδοί έδειξαν το δρόμο, αλλά αυτό το μικρό παράδειγμα, για να έχει επιτυχία και μέλλον, θα πρέπει να γενικευτεί.

Πέτρος Χασάπης

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

«Μείωση των δαπανών ή αύξηση των φόρων;», αναρωτιέται εύλογα κανείς, όσον αφορά τη μέθοδο που πρέπει να ακολουθηθεί από ένα κράτος, το οποίο έχει οδηγηθεί ανόητα στην παγίδα του χρέους (σκόπιμα, όσον αφορά την Ελλάδα).

Ειδικότερα, για την καταπολέμηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού μίας χώρας, καθώς επίσης για τον περιορισμό του δημοσίου χρέους της, απαιτείται είτε η μείωση των δημοσίων δαπανών, είτε η αύξηση των φόρων, είτε ένας ορθολογικός συνδυασμός και των δύο.

Σε γενικές γραμμές τώρα, η μείωση των δημοσίων δαπανών οδηγεί σε υποχρεωτικό περιορισμό του κράτους - συμπεριλαμβανομένου του μεγέθους της κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου.

Αντίθετα, η αύξηση των φόρων οδηγεί στη διατήρηση ή στη μεγέθυνση του κρατικού μηχανισμού, της κυβέρνησης κλπ. - αφού οι (ανόητοι) πολίτες αναλαμβάνουν ουσιαστικά να εξοφλήσουν τα χρέη που δημιούργησαν οι πολιτικοί τους, καθώς επίσης να συνεχίσουν να πληρώνουν τη διαφθορά και τους μισθούς των κομματικών τους μηχανισμών.

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα στην Ελλάδα, ακόμη και η τελευταία κυβέρνηση της, κυβέρνηση συνεργασίας «συντηρητικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων», έχει προτιμήσει την αύξηση των φόρων (άρα τη διατήρηση ή τη μεγέθυνση του κρατικού μηχανισμού), αντί της μείωσης των δαπανών - παρά το ότι η πολιτική αυτή είναι εις βάρος της ανάπτυξης και υπέρ της ανεργίας στον ιδιωτικό κυρίως τομέα.

Όπως φαίνεται δε, αυτή θα ήταν η επιλογή και της σημερινής αντιπολίτευσης - οπότε τα συμπεράσματα, όσον αφορά τις επιδιώξεις της, είναι αυτονόητα.

Δυστυχώς για όλους μας, η πολυσυζητημένη ανάπτυξη απαιτεί, μεταξύ πολλών άλλων, μείωση των δημοσίων δαπανών, με τον παράλληλο περιορισμό των φόρων - γεγονός που μάλλον τεκμηριώνει το ότι, συνεχίζεται αφενός μεν η «εκτροφή» του κομματικού κράτους, αφετέρου η διασπορά ψευδών ελπίδων (κυρίως από τα κόμματα εξουσίας).

Περαιτέρω, όσον αφορά την καταπολέμηση του δημοσίου χρέους (το εκάστοτε νέο ύψος του είναι απλούστατα το χρέος του προηγουμένου έτους, συν το έλλειμμα του προϋπολογισμού του τρέχοντος έτους), οι «αλχημείες» δεν έχουν τελειωμό. Περιληπτικά τα εξής:

(α) Στην Ελλάδα επιβαρύνεται το χρέος του 2012 με τα ποσά της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, χωρίς να προστεθούν, ως οφείλουν, στο έλλειμμα. Έτσι το δημόσιο χρέος «εξακοντίζεται» στα 343 δις €, από περίπου 298 δις € που έπρεπε να είναι.

(β) Κάποιες τράπεζες (ΑΤΕ, ΤΤ) χωρίζονται σε κακές (Bad Bank) και καλές. Τα ποσά που συγκεντρώνονται αυθαίρετα στις κακές (στην περίπτωση της ΑΤΕ περί τα 7 δις €, του ΤΤ περί τα 4 δις €), θα μεταφερθούν τελικά στον κρατικό προϋπολογισμό – οπότε στο δημόσιο χρέος και από εκεί στους ανόητους φορολογουμένους.

(γ) Επιλέγεται η αποκρατικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, σε τιμές εκποίησης, παρά το ότι αποτελεί μία «άκρως εγκληματική» ενέργεια εις βάρος της χώρας, "ποινικά κολάσιμη" - όσον αφορά τις κοινωφελείς (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΗ κλπ.), τις κερδοφόρες (ΟΠΑΠ κλπ.), καθώς επίσης τις στρατηγικές.

Δυστυχώς το έγκλημα αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Ακόμη και στη Γερμανία σχεδιάζεται η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης – γεγονός που έχει οδηγήσει τους πολίτες εκεί στη συλλογή υπογραφών, έτσι ώστε να κατατεθεί μία «συλλογική διαμαρτυρία» («petition» καλύτερα), στην Κομισιόν. Μεταξύ άλλων γράφεται στη συγκεκριμένη αυτή πρωτοβουλία των Γερμανών Πολιτών (right2water.eu) ότι, «Η Ευρώπη οφείλει να ανήκει στους Πολίτες της και όχι στα διάφορα λόμπι».

Στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή, σχεδιάζεται η εκποίηση της εταιρείας ύδρευσης της Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ), όπως συζητήθηκε στη χθεσινή επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Βουλής, έναντι 90 εκ. €, χωρίς δυστυχώς κανένας να διαμαρτύρεται – ειδικά οι πολίτες της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι κινδυνεύουν πρώτοι (προφανώς θα ακολουθήσει η ΕΥΔΑΠ στην Αθήνα κοκ.).

Ολοκληρώνοντας, όταν διασωθούν οι τράπεζες με χρήματα των φορολογουμένων, έτσι ώστε να πουληθούν «καθαρές» στους εισβολείς, καθώς επίσης όταν αποκρατικοποιηθούν οι παραπάνω δημόσιες επιχειρήσεις (ο υπόγειος πλούτος έχει ήδη παραχωρηθεί ως εγγύηση στους δανειστές), χωρίς να έχει μειωθεί καθόλου το χρέος, η Ελλάδα θα πεταχτεί στα σκουπίδια, σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα

Όπως έχουμε δε πολλές φορές τονίσει, η επιβολή της συγκεκριμένης πολιτικής είναι πολύ πιο εύκολη μέσω των (δήθεν) αριστερών κομμάτων, αφού τότε οι Πολίτες αντιδρούν πολύ λιγότερο. Κατά την άποψη μας λοιπόν, το σχέδιο ξεπουλήματος της πατρίδας μας δεν θα πραγματοποιηθεί από τη σημερινή «κυβέρνηση προετοιμασίας του», αλλά από την επόμενη – την «αριστερή».
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιοδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεοκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας. Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε κομματικό υπάλληλο, που έχει πάρει τον τίτλο-φερετζέ- του δημοσίου, ο οποίος θα έχει απαίτηση να βρει την παρανομία μου για να αποδώσει το τίμημα σε χρήμα. Να είναι σε απόσταση ασφαλείας από το χέρι μου όταν θα πατήσει την σφραγίδα του κατασχετηρίου του σπιτιού μου, διότι αυτό το σπίτι δεν έβγαλε ούτε ένα σκουλήκι που να αποδέχεται τα πάντα αρκεί να "πέφτει" ο αιματοβαμμένος του μισθός.

Αρνούμαι να αποδεχθώ γιατρό δημοσίου τομέα όταν θα έρθει η ώρα να έχει ανάγκη την επιστήμη του συμπολίτης μου και θα έχει το θράσος να ζητήσει βιβλιάριο υγείας ή το χρηματικό ποσό που ορίζει ο νόμος για να κάνει αυτό που του επιβάλει ο υπέρτατος νόμος του λειτουργήματος του. Η άρνησή του να τιμήσει τον όρκο του θα είναι και η δική μου άρνηση να σεβαστώ ό,τι πολυτιμότερο έχει.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον όποιον θεσμό ακόμα κατέχει θέση σε αυτή την χώρα. Οι θεσμοί που έμαθα να σέβομαι είναι αυτοί που υπηρετούν την χώρα μου και δεν υπηρετούν καμία άλλη εις το όνομα του κέρδους.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τα όρια που θα θέσει ο κάθε υπουργίσκος για το πώς θα διεκδικήσω τα δικαιώματα μου τα οποία έχουν ήδη εξαϋλωθεί από τις υποκλίσεις που έχει κάνει αυτός και οι όμοιοί του στην Μεγάλη Τράπεζα που λέγεται Ευρώπη.

Αρνούμαι να αποδεχθώ ως καθαρό πολιτικό πρόσωπο τον οποιονδήποτε διατηρεί ακόμα και τυπικές σχέσεις, συζητά ή έστω βρίσκεται τυχαία στον ίδιο χώρο με εκπροσώπους χωρών ή ιδρυμάτων που έβαλαν την ζωή μου υποθήκη για τις δικές τους αποθήκες χρήματος.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον κρατικό φρουρό ο οποίος αντί να φυλλάτει την δική μου πλάτη ασκεί βία σε μένα και στους γύρω μου για να μην ματώσει ο κρατικός εχθρός που έχει ασυλία αν και εδώ και τρία χρόνια η ασυλία του άρθηκε όπως άρθηκαν και όλοι οι νόμοι με τις δικές του υπογραφές. Οι κρατικοί φρουροί που προστατεύουν τον εχθρό και όχι τον συνάνθρωπο εδώ και τρία χρόνια μετατράπηκαν συνειδητά, εφόσον δεν παραιτήθηκαν, σε παρακρατικούς.

Αρνούμαι να αποδεχθώ ως Άνθρωπο οποιονδήποτε ψηφοφόρο ή παλαμακιστή του οποιοδήποτε κόμματος συμμετέχει ακόμα και με την παρουσία του μέσα στο Κατοχικό Κοινοβούλιο, αλλά και όλους αυτούς που σπρώχνουν την κατάσταση με οποιαδήποτε κομματική ταμπέλα. Δεν σέβομαι τον μικρό, άνοο, ατομικιστή και επικίνδυνο πολίτη ο οποίος με την κρυφή του ψήφο επιμένει να συντηρεί την χώρα μου σε καταστολή και ψυχική αφαίμαξη. 

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον καθημερινό εξευτελισμό του Ανθρώπου, τον βιασμό της αξιοπρέπειας ζωής και θανάτου, τις αυτοκτονίες, την πείνα, την κατάθλιψη, την στέρηση οξυγόνου των δικών μου ονείρων και του διπλανού μου, αλλά και το κομμάτιασμα της χώρας μου με προδοτικά χρεόγραφα.

Αρνούμαι να θεωρώ ίσους όλους αυτούς που νομίζουν ότι η σιωπή μου είναι και η κατάφαση μου στο προμελετημένο έγκλημα που επιμένουν να συντελούν.


Γράφει ο Πρόεδρος της "Νέας Ελλάδας"
Ηλίας Μαρκόπουλος
Διδάκτωρ Οικονομολόγος - Δικηγόρος

Η χειρότερη χρονιά της δήθεν μεταπολίτευσης και των πολιτικών απατεώνων που επί 38 χρόνια κοροϊδεύουν το Λαό και ξεπουλούν την Πατρίδα θα είναι για όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες το 2013. Το σύνολο των δεικτών της οικονομίας όπως και τα εισοδήματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων σε πλήρη κατάρρευση. Το κοινωνικό κράτος σε κατάργηση. Έρχονται ημέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια μαύρα και δύσκολα.

ΑΝΕΡΓΙΑ, ΦΤΩΧΕΙΑ, ΖΗΤΙΑΝΙΑ, ΣΥΣΣΙΤΙΑ και ΣΑΚΚΟΥΛΑ.

Οι αριθμοί είναι ανελέητοι. Οτιδήποτε άλλο ακούτε, σας λένε, διαβάζετε ή σας υπόσχονται είναι ψέμα που εξυπηρετεί μόνο σκοπιμότητες σε βάρος του Λαού και της Πατρίδας. Το ΑΕΠ σε κατακρήμνιση όπως και ο προϋπολογισμός σε πραγματικά αλλά και ονομαστικά νούμερα. Μισθοί και συντάξεις μειώθηκαν την τελευταία τριετία σε ποσοστό 50% και έπεται συνέχεια. Δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν. Η δηλωμένη ανεργία περίπου στο 35% και μαζί με την αδήλωτη αγγίζει και ξεπερνάει το 50%.

Στους νέους και τις γυναίκες το ποσοστό αυτό αγγίζει το 65% με αυξητική τάση. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν πρόκειται να εργαστούν ποτέ στη ζωή τους. Σε ένα τέτοιο οικονομικό περιβάλλον δεν είναι ποτέ δυνατόν να δημιουργηθούν δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας, όσοι περίπου είναι οι πραγματικά άνεργοι σήμερα στη χώρα. Οι επενδύσεις; Θα παραμείνουν όνειρο θερινής νυκτός, διότι κανείς σοβαρός επενδυτής δεν επενδύει σε ένα τέτοιο ρευστό οικονομικό περιβάλλον που λειτουργεί σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο φορολογικό σύστημα, χωρίς συγκεκριμένους κανόνες.

Οι κυβερνήσεις ψηφίζουν περισσότερα από δέκα φορολογικά νομοσχέδια και ασφαλιστικό σύστημα κάθε χρόνο.

Στα ασφαλιστικά ταμεία μετά από τη λεηλασία από όλες τις κυβερνήσεις, της ληστο - μεταπολίτευσης με τη συμμετοχή, την συναίνεση και την συνενοχή των συνδικαΛΗΣΤΩΝ, αλλά και το κούρεμα των ομολόγων που επέβαλαν, έδωσαν την χαριστική βολή. Όλα τα ασφαλιστικά ταμεία βρίσκονται σήμερα σε πλήρη διάλυση, με συνέπεια τη συνέχιση της μείωσης των παροχών υγείας και των συντάξεων για πολλά ακόμα χρόνια.

Ο συνδυασμός της συνεχούς αύξησης της ανεργίας και της συνεχούς μείωσης των αποδοχών οδηγούν μετά βεβαιότητος σε συντάξεις (επίδομα) ΠΕΙΝΑΣ.

ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ, ΕΛΛΗΝΕΣ

Αν δεν ξυπνήσετε τώρα έρχονται μαύρα χρόνια που θα σας βρουν κοιμισμένους. Η νύχτα που έρχεται θα είναι μεγάλη.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΩΡΑ

Είμαστε υπεύθυνοι και άξιοι των επιλογών μας.

ΕΜΕΙΣ Η ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ με όσους έχουν μέσα τους τη φλόγα, την αγάπη και κυκλοφορεί στο αίμα τους η Ελλάδα, θα συμπαραταχθούμε στις Θερμοπύλες και οι βάρβαροι δεν θα περάσουν.

Στους άλλους ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΝΥΧΤΑ επιβεβαιώνοντας ότι μαζί τα φάγανε…

Δικαιολογίες τέλος…

Η παθητική αυτή στάση δηλώνει την συνενοχή όσων συνεχίζουν με την ανοχή τους να τους στηρίζουν, γιατί ελπίζουν ότι θα έρθουν πάλι οι ημέρες της ρεμούλας, της αρπαχτής, των επιδοτήσεων, των διορισμών στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα με τεράστιες αμοιβές, χωρίς να δουλεύουν, με συντάξεις μαϊμού, με δανεικά και αγύριστα, με την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι στις δόξες τους.

ΑΥΤΑ ΤΕΛΟΣ
ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΤΩΡΑ, Η ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ…

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου


Ο Αντώνης Σαμαράς, σε όλους τους τόνους, πριν από τις Εθνικές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2012, διατυμπάνιζε και δεσμευόταν πως εάν γίνει κυβέρνηση θα συστήσει μια μόνο εξεταστική επιτροπή της Βουλής, αυτή της έρευνας για το πώς η Ελλάδα οδηγήθηκε στο μνημόνιο. Αυτή η δέσμευσή του, πολύ γρήγορα εξανεμίστηκε, προκειμένου να διασώσει την ύπαρξη της τρικομματικής-μνημονιακής κυβέρνησης στην οποία μετέχει το κόμμα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο μας οδήγησε στο μνημόνιο, και έτσι καταψήφισε την πρόταση που υπέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ για εξεταστική επιτροπή της Βουλής.

Την 17η Ιανουαρίου 2013, στη Βουλή των Ελλήνων συζητήθηκε η παραπομπή σε προανακριτική επιτροπή για την απόδοση ποινικών ευθυνών των Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλου, Παπανδρέου και Παπαδήμου, για την απόκρυψη και αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ. Ο Αντώνης Σαμαράς, συνειδητά διασάλευσε το αδιάβλητο της μυστικής ψηφοφορίας, διαπράττοντας πολιτικό πραξικόπημα. Πιο συγκεκριμένα, φρόντισε να ψηφίσει σε μια μόνο κάλπη, αντί να ψηφίσει και στις τέσσερεις, που με απόφαση του Προεδρείου της Βουλής είχαν στηθεί στο κοινοβούλιο. Κατ΄ αυτό τον τρόπο επηρέασε το Σώμα και απάλλαξε της παραπομπής τον συνεταίρο του στη συγκυβέρνηση, Ευάγγελο Βενιζέλο, προκειμένου να συνεχίσει αυτή η κυβέρνηση να «εγκληματεί» κατά του Ελληνικού λαού.

Πριν, όμως, κατακάτσει ο «κουρνιαχτός», ο Εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος, κ. Πεπόνης, ζητεί την άσκηση ποινικής δίωξης του Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνική στατιστική υπηρεσία) κ. Γεωργίου και δυο ακόμη μελών της για την υπόθεση του διογκωμένου ελλείμματος του 2009, που οδήγησε την πατρίδα μας στις δαγκάνες του ΔΝΤ και της Μέρκελ. Η συγκεκριμένη ποινική δίωξη είναι κόλαφος κατά των πολιτικών παχύδερμων των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, οι οποίοι είχαν κλειστά τα ούτως ή άλλως βαρήκοα αυτιά τους, στις συνεχείς καταγγελίες της καθηγήτριας και πρώην μέλους του ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ, κ. Ζωής Γεωργαντά. Το ερώτημα που θα τεθεί στην πορεία, είναι κατά πόσο ο κ. Σαμαράς θα συνεχίσει από θεματοφύλακας της Δημοκρατίας και του Συντάγματος, να εξακολουθεί να είναι ο παραβάτης τους προκειμένου να μην καταδειχτεί και τιμωρηθεί η προδοσία που συντελέστηκε από την Κυβέρνηση Παπανδρέου με την υπαγωγή της χώρας στο μνημόνιο. Θα εξακολουθήσει υπό το βάρος όσων βλέπουν το φως της δημοσιότητας να καλύπτει τους Παπανδρέου και Βενιζέλο, από τη στιγμή που πέραν των άλλων, ο μέχρι πρότινος πιο προβεβλημένος Υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Λοβέρδος, προ λίγων ημερών υποστήριξε στη ΝΕΤ πως κατά τις διαπραγματεύσεις για ένταξη της χώρας στο μηχανισμό στήριξης είχε εκφράσει τη διαφωνία του στον τότε πρωθυπουργό για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ. Είπε μάλιστα ότι την ίδια θέση πρέσβευαν ο Ραγκούσης και η Διαμαντοπούλου. Υποστήριξε, επίσης, ότι ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου είχαν σχέδιο να εντάξουν ούτως ή άλλως τη χώρα στο ΔΝΤ, όπως και το έπραξαν, ενώ ευθύνες καταλόγισε και στη Λούκα Κατσέλη. Θα εξακολουθήσει να κλείνει τα μάτια και τα αυτιά του στη λαϊκή οργή, η οποία εκφράζεται και από τον φιλικό του τύπο, όπως η εφημερίδα «Δημοκρατία», η οποία την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2013, κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδους πηχυαίους τίτλους: «ΠΡΟΔΟΣΙΑ! Κακούργημα η διόγκωση του ελλείμματος. Παραπέμπεται ο Πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, που διόρισε ο Γ.Παπανδρέου και στηρίζει μέχρι τώρα (με νύχια και με δόντια) ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ». Ο υπογράφον, σε σχετικό του άρθρο από 28 Αυγούστου 2011, “Είναι ή δεν είναι Εθνική προδοσία”, ανάλυε πως η υπαγωγή της χώρας τον Μάιο του 2010 στο ΔΝΤ, είναι Εσχάτη Προδοσία.

Υπό το βάρος, λοιπόν, της συνεχιζόμενης εξαθλίωσης του λαού μας και της απεμπόλησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ο κ. Σαμαράς, πιστεύω πως όσο και να προσπαθήσει δεν θα μπορέσει να αποτρέψει την απόδοση ευθυνών σε όσους πρόδωσαν συνειδητά την πατρίδα, οδηγώντας την στην υποδούλωση. Όσα νομικά προβλήματα και να δημιουργούνται από τον κατάπτυστο «νόμο περί ευθύνης Υπουργών», το ποτάμι της λαϊκής οργής και συνάμα κατακραυγής, θα οδηγήσει αυτούς που απερίφραστα εξουσιοδοτεί, δηλαδή τους εισαγγελείς Πεπόνη και Μουζακίτη, στο να αποδώσουν τις ποινικές ευθύνες σε όλα τα πολιτικά πρόσωπα για τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά της Ελλάδας και του λαού της.

Σ΄ αυτό το πολύ δύσκολο και επικίνδυνο έργο της αναζήτησης και της απόδοσης ποινικών ευθυνών σε όλα τα πολιτικά πρόσωπα, όσο ψηλά και να βρίσκονται, των Οικονομικών Εισαγγελέων, είναι «σύμμαχοι» δυο υψηλόβαθμα στελέχη του ΔΝΤ, οι οποίοι με πρόσφατες δηλώσεις «καταγγέλλουν» τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, πως ακολούθησαν και εξακολουθούν να εφαρμόζουν ένα πρόγραμμα οικονομίας που δεν παρουσιάζει κανένα ίχνος φωτός στο βαθύτατο τούνελ της ύφεσης. Γιατί, πως αλλιώς ερμηνεύονται οι πρόσφατες δηλώσεις του αλαζονικού και βαθυστόχαστου μέχρι πρότινος, επικεφαλούς της τρόικα στην Ελλάδα κ. Πολ Τόμσεν, ο οποίος ομολόγησε την αποτυχία της πολιτικής των μνημονίων, λέγοντας: «Δώσαμε στην Ελλάδα το λάθος φάρμακο». Πως, αλλιώς, μπορούν να ερμηνευτούν οι δηλώσεις στο γαλλικό περιοδικό «Marianne», σε πολυσέλιδο αφιέρωμα με τίτλο «λιτότητα», του επικεφαλούς των οικονομολόγων του ΔΝΤ, κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ, ο οποίος δήλωσε: «Έχουμε κάνει λάθος εφ' όλης της ύλης». Επίσης, στο περιοδικό γίνεται αναφορά στις συνέπειες που έχει υποστεί η Ελλάδα από την επιβολή της λιτότητας, την οποία επέβαλαν οι «ειδικοί» του ΔΝΤ και αυτό, όπως λέει, εξ αιτίας ενός λάθους στους υπολογισμούς. Επιπρόσθετα το δημοσίευμα κάνει λόγο για «απίστευτο λάθος των ειδικών του ΔΝΤ» σχολιάζοντας την έκθεση του Μπλανσάρ, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 3 Ιανουαρίου 2013.

Αυτή η αλλοίωση στατιστικών οικονομικών στοιχείων από την Κυβέρνηση Παπανδρέου, προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα στην μνημονιακή πολιτική, η παραδοχή υψηλόβαθμων στελεχών του ΔΝΤ, πως η εφαρμογή των οικονομικών συνταγών των μνημονίων επί μια τριετία, ήταν λανθασμένη, αλλά και η συνεχιζόμενη άκαμπτη στάση της νεοναζιστικής Γερμανίας της Μέρκελ, πρόσφατα διά στόματος του Υπουργού της Οικονομίας της, που δήλωσε πως: «Ξεχάστε το οτιδήποτε! Δεν θα χαλαρώσει η λιτότητα!», θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τον Ελληνικό λαό.

Έτσι, σήμερα, περισσότερο από ποτέ φαίνεται ξεκάθαρα πως οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά), ουδέποτε διαπραγματεύτηκαν με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ, τα πραγματικά και ουσιαστικά συμφέροντα της πατρίδας και του λαού της. Αυτές οι κυβερνήσεις ακολούθησαν και εξακολουθούν να ακολουθούν τυφλά τις εντολές της Μερκελ και των αιμοσταγών συνεργατών της που διακατέχονται από περίσσια ανθελληνικότητα και συμφεροντολογία. Τρομοκράτησαν και εξακολουθούν να τρομοκρατούν τον Ελληνικό λαό με ψευτοδιλήμματα του τύπου: “θα μας διώξουν από την ΕΕ και το ευρώ”, και επιβάλλουν οικονομικά μέτρα γενοκτονίας του λαού μας και εξαφάνισης του Έθνους μας.

Ωστόσο, ο Ελληνικός λαός μπροστά σ΄ αυτή την υπάρχουσα εξαθλιωτική κατάσταση της κοινωνίας μας, αλλά και τη διαφαινόμενη συνέχιση των προδοτικών και υποτελών αποφάσεων της κυβέρνησης Σαμαρά, θα κιοτέψει ή θα επαναστατήσει; Θα συνεχίζει να επιτρέπει την περικοπή των συντάξεων και των μισθών μέχρι τελικής εξαθλίωσης; Θα συνεχίζει να ανέχεται τον υποσιτισμό των παιδιών μας στα σχολεία και την υποβάθμιση μέχρι εξαφάνισης της ιατρικής περίθαλψης; Θα συνεχίζει να κλείνει τα μάτια στο φαινόμενο της συλλογής τροφής από τα σκουπίδια πολλών συνελλήνων; Θα συνεχίζει να μην τιμωρεί όσους του στέρησαν τη θέρμανση και του μόλυναν το περιβάλλον στο οποίο ζει; Θα ανέχεται έτι περεταίρω, αυτούς που του διαμελίζουν την αγαπημένη πατρίδα μας; Ή θα επαναστατήσει και θα βοηθήσει να αποδοθεί κάποτε δικαιοσύνη για να οδηγηθούν οι προδότες στην αγχόνη;

Συνεπώς, σ΄ αυτά τα ερωτήματα καλείται ΑΜΕΣΑ να απαντήσει ο Ελληνικός λαός, γιατί η κλεψύδρα ύπαρξης της Ελλάδας μας, αδειάζει!!! 

Επικοινωνία με τον συντάκτη egerssi@otenet.gr
Δεν διαθέτει απόρρητα έγγραφα των Ενόπλων Δυνάμεων ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, ανέφερε στη Βουλή ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Παναγιωτόπουλος, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Θοδωρή Δρίτσα.

«Φρόντισα να επικοινωνήσω με τον κ. Βενιζέλο. Από τα όσα μου είπε, αλλά και από αυτά που αντελήφθην από τα πρακτικά της συζήτησης και από την οφειλόμενη έρευνα, έχω οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει πρόβλημα» είπε ο κ. Παναγιωτόπουλος, σημειώνοντας ότι «όλος αυτός ο θόρυβος πρέπει να σταματήσει και να μην μεταφέρουμε στον ευαίσθητο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων κομματικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις».

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Βενιζέλος είχε δηλώσει στη συζήτηση γαι τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ ότι διαθέτει ψηφιακά αντίγραφα των αμυντικών σχεδίων της χώρας. Ο κ. Δρίτσας, στην ερώτησή του ανέφερε «γιατί η κυβέρνηση σιωπά», καλώντας τον υπουργό να απαντήσει αν δέχεται ότι υπουργοί, τέως και νυν, έχουν το δικαίωμα να διατηρούν, στο προσωπικό τους αρχείο, άκρως απόρρητα έγγραφα που σχετίζονται με την εθνική άμυνα.

«Δεν έχει άλλο βάθος αυτή η υπόθεση. Είναι η ώρα λοιπόν να ασχοληθούμε με τα πραγματικά ζητήματα των Ενόπλων Δυνάμεων» είπε ακόμα ο υπουργός Άμυνας.    



Το υπέροχο κείμενο, του γνωστότατου Σαράντου Καργάκου, που ακολουθεί, είναι μία αναδημοσίευση από το αρχείο μας προκειμένου να μπορέσουμε όλοι μας να αναλογισθούμε που είμασταν, που βρισκόμαστε και που μας πηγαίνουν. Προκειμένου να κατανοήσουμε όχι μόνο τα λάθη μας, αλλά το ποιός πρέπει να είναι ο στόχος μας
  • Γράφει ο Σαράντος Καργάκος
Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».

Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα.

Ὅσο ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος ὁ λαός εἶχε μιάν ἐλπίδα: εἶχε ἕναν ἡγέτη! Ἦταν γιά τό λαό μας ὅ,τι καί ὁ Χρυσόστομος γιά τόν ἐγκαταλελειμμένο λαό τῆς Σμύρνης. Καί οἱ δύο ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο: ὁ Σμύρνης ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο, ὁ Ἀθηνῶν καί Ἑλλήνων πάντων ἀπό τόν δημοσιογραφικό καί χαμηλοπολιτικό ὄχλο.

Ὁ ἕνας πέθανε βασανισμένος, ὁ ἄλλος πέθανε φαρμακωμένος.

Κανείς δέν ἤπιε τόσο φαρμάκι ὅσο ὁ Χριστόδουλος. Γιατί εἶχε Παπαφλέσσειο ἀνάστημα καί ὕψωνε φωνή ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος. Κουβαλοῦσε μέσα του τήν παράδοση τοῦ 1821. Μέ τόν λόγο του ξαναζωντάνευε τ᾽ ἀρματολίκι, τούς καιρούς τῆς παλληκαριᾶς καί τῆς λεβεντιᾶς..

Τόν ἔφαγε ἡ χαμέρπεια καί ἡ κακομοιριά. Ἡ χυδαία κακολογία καί μικρολογία. Ἔπρεπε νά πέσει γιά νά πεισθοῦν οἱ κακόπιστοι πόσο μεγάλος ἦταν!

Δανείζομαι μιά φράση τοῦ Παν. Κανελλόπουλου γιά νά τόν παραστήσω: «Τόν μικρό τόν γνωρίζει κανείς ἀπό τήν ἄνοδό του• τόν μεγάλο ἀπό τήν πτώση του».

Ναί, ὅταν ἔπεσε ὁ Χριστόδουλος, ἦταν σάν νά ἔπεσε ἡ Βασιλική Δρῦς τῆς πατρίδας. Ὁ λαός ἔχασε τόν ἄνθρωπο πού τοῦ προσέφερε ὅραμα, δύναμη, ἀντιστασιακή διάθεση...

Ὁ Χριστόδουλος χτυποῦσε διαρκῶς τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ, διότι «ἄκουε τήν βοήν τῶν πλησιαζόντων γεγονότων». Γι᾽ αὐτό εἶχε ἀπέναντί του ὅλους αὐτούς πού ἀπεργάστηκαν τήν σημερινή μας κατάντια. Δυστυχῶς, στήν Ἑλλάδα, ἀντί νά χτυπᾶμε αὐτούς πού βάζουν τήν φωτιά, χτυπᾶμε ἐκείνους πού βαρᾶνε τήν καμπάνα τοῦ συναγερμοῦ.

Δεκάδες οἱ φαρέτρες μέ τά δηλητηριασμένα βέλη πού στρέφονταν ἐναντίον του. Μέ τήν δῆθεν σάτιρα ἀπό τήν τηλοψία, ἀπό τό ραδιόφωνο, ἀπό τό πάλκο καί τόν τύπο, οἱ νάνοι ἀντίπαλοί του, τοῦ ἔκαναν τή ζωή του φαρμάκι.

Κι αὐτός σάν τόν μάρτυρα Χρυσόστομο συγχωροῦσε...

Εἴχαμε στενή φιλία ἀπό παλιά, ἀλλά ποτέ συνεργασία σέ ἐπαγγελματική βάση. Ἡ γνωριμία μας ξεκίνησε ἀπό μιά ἐπιθετική ἐπιστολή πού τοῦ ἔστειλα ἀπό τό ἐρημητήριό μου στόν Πάρνωνα. Ἔσχισε λαγκάδια καί βουνά νά μέ βρεῖ. Ἔκτοτε δεθήκαμε μέ μιά σχέση ἀδελφική.

Δέν θά πῶ ποτέ ὅσα μοῦ εἶχε ἐμπιστευθεῖ. Σέ πολλά μέ ἔπειθε. Σ᾽ ἕνα μόνον δέν μέ ἔπειθε: νά εἶμαι συγχωρητικός.

«Εἶμαι Μανιάτης, τοῦ ἔλεγα, καί μέσα στό μανιάτικο φυσικό εἶναι ἡ ἀναίδεια». Ἀναίδεια στ᾽ ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἄρνηση συγγνώμης.

Κι αὐτός γελοῦσε παταγωδῶς. Γιατί ἤξερε πώς δέν σοβαρολογῶ. Ἁπλῶς ἐρέθιζα τήν διάθεσή του γιά εὐτραπελία.

Ναί, ἦταν ἕνας μεγάλος «μαΐστορας» τοῦ χιοῦμορ. Στά χρόνια του ἡ Ἐκκλησία «ἔλαμπε ἀπό χαμόγελο», μπῆκε τό γέλιο στήν Ἐκκλησία.

Κέρδισε τήν παραπαίουσα νεολαία. «Κι ἐγώ μαζί σας ἀλλά κι ἐσεῖς μαζί μου».

Κι οἱ νέοι θά πήγαιναν μαζί του, ἔστω κι ἄν τούς ὁδηγοῦσε στό Ζάλογγο. Θά ἔπεφταν, ἀλλά θά ἔπεφταν σάν τόν Ἴκαρο ἀπό ψηλά...

Εἶχε Ἰκάρειο πνεῦμα μέσα του ὁ Χριστόδουλος. Πετοῦσε πάνω ἀπό τά εὐτελῆ καί τούς εὐτελεῖς σάν τόν βασιλικό ἀητό. Ἐκάλυπτε τούς πάντες μέ τήν καλλιφωνία του, τήν πολυγνωσία του, τήν πολυγλωσσία του, μέ τό ἱλαρό φῶς τοῦ προσώπου του.

Ἄγρυπνος σάν τόν Ἄργο, μελετοῦσε τά πάντα κι ἦταν ἐνήμερος γιά τά πάντα.
Ἔγραφε ἀκατάπαυστα ἀκόμη κι ὅταν συνομιλοῦσε, ἀκόμη κι ὅταν τηλεφωνοῦσε.

Συχνά τόν μάλωνα: «Πότε ξεκουράζεσαι;». Κι αὐτός μέ τό δροσᾶτο γέλιο του: «Ὅταν δουλεύω…!».

Τοῦ ἄρεσε νά μέ νευριάζει καί νά μέ πιάνει τό «μανιάτικο», ὁπότε οἱ τύποι πήγαιναν περίπατο.
Μέ φώναζε -γιά νά μέ ἐρεθίζει-, Σαράντη. Τοῦ ᾽λεγα, τοῦ ξανάλεγα ὅτι Σαράντο -κι ὄχι Σαράντη- λέμε στή Μάνη. Κι αὐτός ἐπέμενε στό Σαράντη, ἔτσι γιά νά μέ «φουρτουνιάζει». Τοῦ ἄρεσε ἡ «φουρτούνα» μου.

Κάποτε μοῦ εἶπε περιπαικτικά: «Νά δοῦμε πῶς θά περνᾶς στόν Παράδεισο…».

Τόν κοίταξα λοξά καί τοῦ εἶπα εἰρωνικά: «Ἔχω κάνει αἴτηση ὡς ἱστορικός νά πάω στήν Κόλαση. Ἐκεῖ θά βρῶ ὅλους τούς μεγάλους τῆς Ἱστορίας. Κι ἀκόμη θά γλυτώσω κι ἀπό σᾶς τούς δεσποτάδες».

Κι ὁ μεγαλόθυμος Χριστόδουλος μέ ἀποστόμωσε -παρότι Θρᾶξ- μέ τό λακωνικό: «Μήν τό πολυελπίζεις αὐτό!..»..

Ἔτσι, μέ τό χιοῦμορ, τήν ἑτοιμολογία, τήν λεκτική εὐθυβολία, τήν εὐθυφροσύνη καί τήν μεγαλοφροσύνη ἤξερε νά κερδίζει καρδιές.

Βέβαια οἱ μικρόψυχοι τόν φθονοῦσαν. Τόν φθονοῦσαν καί ὅσοι εἶχαν βαλθεῖ νά ξεριζώσουν τή γλῶσσα μας, νά ξεπατώσουν τήν παιδεία μας, νά ξεδοντιάσουν τήν Ἐκκλησία μας, νά σπιλώσουν τήν ἱστορία μας, νά ἀκρωτηριάσουν τήν πατρίδα μας. Τόν φθονοῦσαν ὅλοι αὐτοί πού προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά μετατρέψουν ἕναν γίγαντα λαό, σέ λαό νάνων. Σέ λαό θάμνων, κατά τό δικό τους ἀνάστημα..

Τοῦ ὀφείλω ἄπειρη εὐγνωμοσύνη γιά ὅσα ἔκανε γιά τήν ἡμετέρα φουκαροσύνη: προλόγισε τό βιβλίο μου «Ἀπό τό Μακεδονικό Ζήτημα στήν Ἐμπλοκή τῶν Σκοπίων», πού βγῆκε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1992, προλόγισε -καί μάλιστα σέ Ἀττική διάλεκτο- τήν τρίτομη «Ἱστορία τῶν Ἀρχαίων Ἀθηνῶν» καί στάθηκε πάντα πατρικά συμβουλευτικός ἀπέναντι στά παιδιά μου..

Ἀφ᾽ ὅτου ἔφυγε, δέν ἔγραψα οὔτε μίλησα ποτέ γι᾽ αὐτόν.
Μόνον μιά φορά, τήν ἡμέρα τῆς κηδείας του εἶπα κάποια λόγια πικρά -ὄχι γι᾽ αὐτόν φυσικά στό Ραδιόφωνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Σήμερα μιλοῦν ἄλλοι, πού κάποτε τόν εἴχανε πικράνει.
Τώρα νιώθουν τί «τζοβαϊρικό» ἀξετίμητο χάσαμε.

Κι ἄν σήμερα ἀνταποκρίθηκα στό αἴτημα νά χαράξω τίς γραμμές αὐτές, εἶναι γιατί σέ μιά πρόσφατη ἐπίσκεψή μου στό Α ́ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, εἶδα τάφους γυμνούς ἐπιφανῶν, ἐνῶ ὁ τάφος τοῦ Χριστόδουλου ἦταν πνιγμένος στά λουλούδια.

Πῆγα νά κόψω ἕνα γαρύφαλλο κι ἀπό κάτω σ᾽ ἕνα χαρτάκι εἶδα γραμμένη τή φράση:
«Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…».
Του Χρήστου Καπούτση 

Η δυναμική των γεωστρατηγικών εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, θα υποχρεώσει την Ελληνική Κυβέρνηση, να πάρει σημαντικές αποφάσεις στον ενεργειακό τομέα, προστατεύοντας ζωτικά εθνικά συμφέροντα.

Αλλά για να υπάρξει «περιχαράκωση» του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου της χώρας, θα πρέπει να ανακηρυχτεί η Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών που στηρίζουν την Κυβέρνηση (Α. Σαμαράς, Β. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης) ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει να ακολουθήσει «σκληρή γραμμή» , ώστε να διασφαλιστεί η αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου.

Πρόκειται ασφαλώς για πολύ σοβαρό θέμα. Οι αποφάσεις του Πρωθυπουργού είναι δυνατόν να έχουν καθοριστική σημασία για το μέλλον της Ελλάδας. Και ενδεχομένως, να καθορίσουν όχι μόνο το πολιτικό μέλλον του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και τη θέση του στην ελληνική ιστορία, είτε πολύ θετικά, είτε πολύ αρνητικά.

H κυβέρνηση, σύμφωνα με πληροφορίες, προτίθεται άμεσα να καταθέσει στον ΟΗΕ τις συντεταγμένες της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ελληνική πρωτοβουλία, (εφόσον επιβεβαιωθούν οι σχετικές πληροφορίες), αφού συνιστά έμμεση ή και άμεση διασύνδεση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με τα πιθανολογούμενα υποθαλάσσια ενεργειακά αποθέματα και με την διαχείριση των ενεργειακών πηγών. Δηλαδή, στο πακέτο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων προστίθεται και ένα ακόμη και μάλιστα με ειδικό βάρος, αυτό της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

Πηγές από το Μέγαρο Μαξίμου υποστηρίζουν ότι μεγάλες Πετρελαϊκές εταιρείες, πιέζουν για την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ, διότι πρέπει να προχωρήσουν οι διαγωνισμοί και οι σχετικές συμφωνίες για υποθαλάσσιες έρευνες και ότι αυτές οι εταιρείες- πολυεθνικοί κολοσσοί- έχουν ήδη απλώσει τον προστατευτικό τους μανδύα και καλύπτουν την Ελλάδα, έναντι των τουρκικών αντιδράσεων και διπλωματικών και άλλων πρωτοβουλιών της Άγκυρας.

Μάλιστα, οι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού , που είναι υπέρ της ανακήρυξης της ΑΟΖ, εκτιμούν ότι αν η Ελλάδα μείνει άπραγη εξαιτίας των πιθανών τουρκικών αντιδράσεων, τότε κινδυνεύει να δημιουργήσει αυτή η αδράνεια ένα statusquo απώλειας κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Οι συντεταγμένες που προτίθεται να καταθέσει η Ελλάδα στον ΟΗΕ, για την μονομερή ανακήρυξη της ΑΟΖ οριοθετούν τις ελληνικές διεκδικήσεις σε μια ευρύτατη θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, με βάση το Δίκαιο της θάλασσας του 1982 και με την μέθοδο της μέσης γραμμής, τα όποια όμως, απορρίπτει διαρρήδην (κατηγορηματικά) η Τουρκία.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας AhmetDavutoğlu, σε δηλώσεις του για το θέμα της ΑΟΖ είπε ότι»Πρέπει να αποφεύγονται οι μονόπλευρες κινήσεις, που μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα να απαντήσει η Τουρκία, με ότι αυτό συνεπάγεται».

Να διευκρινίσουμε ότι είναι άλλο πράγμα η ανακήρυξη της ΑΟΖ που μπορεί να γίνει μονομερώς από τα κράτη που έχουν υπογράψει και έχουν αποδεχτεί το ΔΙΚΑΙΟ της ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΟΥ 1982 (135 κράτη- μέλη του ΟΗΕ , με την Ελλάδα να φιλοδοξεί να γίνει το 136ο ) και είναι άλλο θέμα, η οριοθέτηση της ΑΟΖ, που απαιτείται και η συμφωνία των ενδιαφερομένη γειτονικών κρατών.

Η Τουρκία, όπως και οι ΗΠΑ δεν έχουν συνομολογήσει τη Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας( στο MontegoBay της Ιαμαϊκής, η οποία τέθηκε σε ισχύ την 16η Νοεμβρίου 1994.)

Αν η Τουρκία δεχτεί να ξεκινήσουν οι συνομιλίες για την ΑΟΖ τότε η όποια συμφωνία θα είναι προφανώς, αποτέλεσμα οδυνηρών συμβιβασμών και υποχωρήσεων. Αν όμως, Ελλάδα και Τουρκία δεν συμφωνήσουν, τότε, τις διαφορές τους θα λύσει το Διεθνές Δικαστήριο, με κορυφαίο επίδικο θέμα το Καστελόριζο. Το σύμπλεγμα των 13 ελληνικών νησίδων στην περιοχή του Καστελόριζου είναι καθοριστικής Στρατηγικής σημασίας, για την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ. Μια διαδικασία χρονοβόρα και χωρίς εγγυήσεις ότι η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου θα είναι θετική για την Ελλάδα!

Παρόλα αυτά, αρκετοί διπλωμάτες εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις, για την αναγκαιότητα της κατάθεσης τώρα, των συντεταγμένων της ελληνικής ΑΟΖ στον ΟΗΕ και υποστηρίζουν ότι δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς, από την ελληνική Κυβέρνηση, οι πιθανές αρνητικές συνέπειες. Και μάλιστα τη στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης, είναι κράτος περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας, η ελληνική διπλωματία δεν έχει αξιοσημείωτη διεθνή παρουσία , ενώ οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι στο ζενίθ της επιχειρησιακής τους ικανότητας, λόγω δραματικών περικοπών στα εξοπλιστικά προγράμματα!

Η ύπαρξη αποδυναμωμένων παραγόντων ισχύος, όπως αυτών της οικονομίας και της στρατιωτικής ισχύος, καθώς και η μακροχρόνια γλωσσική, ιστορική, πολιτισμική, αξιακή και θεσμική αποδόμηση μιας χώρας συνιστούν τρωτά σημεία, όχι μόνο για το διεθνή της ρόλο και τη διαπραγματευτική της ικανότητα, αλλά και για την αναζωπύρωση ξένων διεκδικήσεων σε βάρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Άραγε , τι σημαίνει Εθνική Κυριαρχία και Ανεξαρτησία, όταν η χώρα βρίσκεται συνεχώς υπό την Δαμόκλειο σπάθη της «επόμενης δόσης» και συνεπώς, στο έλεος των δανειστών μας;

Επίσης γεννώνται απορίες, για την επιλογή της Κυβέρνησης να προσθέσει τώρα , ένα ακόμα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα στα ελληνοτουρκικά, που πιθανόν να δημιουργήσει επικίνδυνες αναταράξεις, εκτός και αν, όπως επισημαίνουν έμπειροι διπλωμάτες, η Κυβέρνηση έχει ήδη εξασφαλίσει την υποστήριξη της Γερμανίας, εκτός από την θεωρούμενη ως βεβαία , υποστήριξη του ΙΣΡΑΗΛ, οπότε αλλάζουν και οι συσχετισμοί ισχύος, υπέρ της Ελλάδας. Πάντως, σύμφωνα με δήλωση αμερικανού διπλωμάτη, «οι Ηνωμένες Πολιτείες τάσσονται εναντίον μονομερών ενεργειών από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα της κατάθεσης συντεταγμένων στα Ηνωμένα Έθνη για τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας, καθώς και για τη μονομερή ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ)».

Μια από τις προτάσεις που μελετάται από τον Πρωθυπουργό και τους συναρμόδιους Υπουργούς Εξωτερικών Δημήτρης Αβραμόπουλος και Εθνικής Άμυνας Π. Παναγιωτόπουλος, είναι και η ανακήρυξη και οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ της Ελλάδας της Κύπρου και του Ισραήλ.

«Αν εκμεταλλευτούμε τα νέα γεωστρατηγικά δεδομένα και προχωρήσουμε χωρίς ιδεοληψίες σε μια συνεργασία με την Ελλάδα και το Ισραήλ, η αναπτυξιακή προοπτική θα είναι τεράστια», δήλωσε ο υποψήφιος και μάλλον επόμενος πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, αναφορικά με το φυσικό αέριο της Κυπριακής και Ισραηλινής ΑΟΖ.

Επίσης η Κυβέρνηση του ΙΣΡΑΗΛ έχει προτείνει την ενοποίηση των FIR και συνακόλουθα και των ΑΟΖ (αυτών που έχουν ανακηρυχθεί από Ισραήλ και Κύπρο και αυτής που σκοπεύει να ανακηρύξει η Ελλάδα) σε ότι αφορά την εναέρια επιτήρηση και προστασία των ΑΟΖ , ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι απειλές, που εκτοξεύει η Τουρκία. Έχει την ικανότητα η Κυβέρνηση να αξιολογήσει τη σοβαρότητα αυτών των προτάσεων; Επίσης έχει εξασφαλίσει η Κυβέρνηση τα αναγκαία μέσα, για να διαφυλάξει την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου του Αιγαίου; Αμφιβάλλω…

Όλα αυτά όμως είναι πολύ σοβαρά θέματα, αγγίζουν τον πυρήνα των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο και απαιτείται καλά μελετημένο σχέδιο και πολύ προσεχτικές πολιτικό-διπλωματικές κινήσεις, από την Κυβέρνηση.
Καταλήγοντας, εκτιμώ ότι, η Ελλάδα, αυτή τη στιγμή, σε αυτή την οικονομικο- πολιτική συγκυρία, την κοινωνική αποσύνθεση και την πανθομολογούμενη αναξιοπιστία του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, δεν μπορεί να υποστηρίξει την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι αποδυναμωμένες, η Ελληνική Διπλωματία «θεατής» των διεθνών εξελίξεων και το διεθνές κύρος της Χώρας είναι πολύ χαμηλό, αν δεν αγγίζει τα όρια της διεθνούς απαξίωσης.

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η διαχείριση των ενεργειακών πηγών του Αιγαίου, είτε τώρα, είτε αργότερα, είναι «ωρολογιακή βόμβα» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.



  • Τουρκικό δημοσίευμα αναφέρεται γενικότερα στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας και υπενθυμίζει ότι η Τουρκία θα απαντήσει σε ενδεχόμενη απόφαση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων ή ανακήρυξη ΑΟΖ.
Πρόσφατα και εξαιρετικά δημοσιοποιημένα ευρήματα αερίου στην ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου, σε συνδυασμό με την αδυναμία χρηματοδότησης από τη μεριά της Ελλάδας για καλύτερη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, έχει φέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών.
Τα τελευταία δυο χρόνια Αθήνα και Άγκυρα έχουν επιχειρήσει να βελτιώσουν τις κάποτε τεταμένες σχέσεις, παρά τις μακροχρόνια παγιωμένες αντίθετες θέσεις για τα θαλάσσια δικαιώματα στο Αιγαίο. Ωστόσο, πρόσφατα δημοσιεύματα σε Ελληνικά ΜΜΕ ότι η χώρα ετοιμάζεται να οριοθετήσει μονομερώς τις ζώνες φέρει το ενδεχόμενο τριβών.
Ωστόσο, ο επικεφαλής Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας επιμένει πως οι δυο χώρες έχουν «κανάλια» για να συζητήσουν και να επιλύσουν οποιαδήποτε διαφωνία.
Επίκεντρο της θέσης που έχει η Αθήνα για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες είναι το ορόσημο της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο των Θαλασσών, ή το UNCLOS, στο οποίο είναι υπογράφουσες τόσο η Ελλάδα όσο και όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, όχι όμως και η Τουρκία.
Η σύμβαση, σε ισχύ από το 1994, αναγνωρίζει τα δικαιώματα του έθνους για επέκταση των χωρητικών υδάτων έως και 12 ναυτικά μίλια (22 χιλιόμετρα) και μια αποκλειστική οικονομική ζώνη έως 200 ναυτικά μίλια (370 χιλιόμετρα) από μία καθορισμένη παράκτια γραμμή βάσης. Μέχρι σήμερα, ούτε η Τουρκία ούτε η Ελλάδα έχουν επισήμως αξιωθεί οικονομική ζώνη ή έχουν επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της και για τα 12 μίλια στο Αιγαίο.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, Γρηγόρης Δελαβεκούρας, επανέλαβε αυτό το μήνα, κατά τη διάρκεια τακτικής ενημέρωσης του Τύπου, ότι «η πολιτική της Ελλάδας είναι η οριοθέτηση όλων των ναυτικών ζωνών με όλες τις γειτονικές χώρες, και το επιδιώκουμε αυτό όχι μόνο για τα προφανή οικονομικά οφέλη… αλλά επίσης επειδή αποτελεί αποφασιστικό βήμα προς την ενίσχυση της περιφερειακής σταθερότητας».
Αντιθέτως, ο Σελτσούκ Ουνάλ, εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, δήλωσε στους SETimes πως η πιο πρόσφατη συζήτηση για την οριοθέτηση έχει δημιουργήσει «περιττές προσδοκίες» στην Ελληνική κοινή γνώμη προς το ζήτημα αυτό.
«Δεν έχουμε αντιρρήσεις όσο η Ελλάδα πραγματοποιεί τις δραστηριότητες εξόρυξης πετρελαίου και αερίου με όχι επιβλαβή τρόπο για τα δικαιώματα και τα οφέλη της Τουρκίας», δήλωσε ο Ουνάλ, προσθέτοντας, «Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει εμπόδιο ενάντια στις οικονομικές δραστηριότητες της Ελλάδας σχετικά με μη αμφισβητούμενες περιοχές».
Ο Τούρκος εκπρόσωπος Τύπου επικαλείτο επανειλημμένες αναφορές στο ζήτημα αυτό κατά τις πρόσφατες εκλογές της Ελλάδας το 2012, με ηχηρές απαιτήσεις τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερά ώστε η επόμενη κυβέρνηση να οριοθετήσει μονομερώς τέτοιου είδους ζώνες γύρω από την περιτριγυρισμένη από νησιά και τη χερσονησιωτική Ελλάδα.
Γνωρίζοντας την αυξανόμενη προσοχή στο ζήτημα της οικονομικής ζώνης, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε σε συνάθροιση Τούρκων διπλωματών στη Σμύρνη νωρίτερα αυτό το μήνα πως αν η Ελλάδα προβεί σε μονομερή μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση και αγνοήσει την εθνική θέση της Τουρκίας, τότε η Τουρκία δεν πρόκειται να διστάσει να αποκριθεί.
«Ωστόσο, αναμένω πως δεν πρόκειται να υπάρξει ανάγκη για μία τέτοια ενέργεια», δήλωσε ο Νταβούτογλου. «Έχουμε ήδη λειτουργικό μηχανισμό με την Ελλάδα μέσω άλλων καναλιών».
Ο Ουνάλ σημείωσε επίσης πως με υψηλόβαθμες συναντήσεις μεταξύ των ηγετών των δυο χωρών να αναμένονται τους επόμενους μήνες, η Τουρκία προτίμησε να διευθετήσει το ζήτημα μέσω διαπραγματεύσεων.
«Επιθυμούμε να διατηρήσουμε τη θετική ατζέντα που υπάρχει στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας σε μία περίοδο που αμφότερα τα συμβαλλόμενα μέρη βρίσκονται σε συνεχή διάλογο και αμοιβαίες επισκέψεις», δήλωσε ο Ουνάλ.
Στο συνδυασμό πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και στη συχνά πικρόχολη πρόσφατη ιστορία προστίθενται τα 320 άρθρα συν τα παραρτήματα και το περίπλοκο νομικό πλαίσιο που περιέχεται στο διεθνές ναυτικό δίκαιο, φορτίο το οποίο δεν μπορεί να συνοψιστεί εύκολα σε σύντομα δελτία ειδήσεων.
«Επί του παρόντος, υπάρχουν δυο διαφορετικές αντιλήψεις, η αποκλειστική οικονομική ζώνη αποτελεί νέα ιδέα, η υφαλοκρηπίδα αποτελεί παλιά ιδέα. Η ΑΟΖ αποτελεί ανώτερη ιδέα της υφαλοκρηπίδας, καθώς η δεύτερη αφορά μόνο μεταλλεύματα στο υπέδαφος και στο θαλάσσιο βυθό, ενώ η ΑΟΖ περιλαμβάνει την αλιεία, το περιβάλλον και την ενέργεια από τη θάλασσα και πάνω απ’ αυτή», δήλωσε ο Θεόδωρος Καριώτης, καθηγητής οικονομικών ο οποίος έχει συγγράψει για τη διαφωνία που αφορά στο Αιγαίο, δήλωσε στους SETimes.
Η Άγκυρα επιμένει για διμερείς διαπραγματεύσεις, ενώ η Αθήνα θα ήθελε διευθέτηση του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης.
Για τον Καριώτη, η βαθιά αποστροφή της Άγκυρας προς τη UNCLOS έγκειται απευθείας στο 121ο άρθρο της συνθήκης, ειδικά την παράγραφο Β, η οποία προσφέρει πλήρη δικαιώματα οικονομικής ζώνης στην ηπειρωτική ζώνη και στα νησιά. 
Η μακρά θέση της Τουρκίας στο ζήτημα είναι πως η εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης είναι «περίπλοκη» σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο λόγω των συγκεκριμένων γεωγραφικών ιδιοτήτων.
Τα επιχειρήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένως από την Άγκυρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι πως το Αιγαίο, με τα 2.400 τουλάχιστον νησιά του, αποτελεί «ημίκλειστη θάλασσα» και πως υπάρχουν «ειδικές συνθήκες», οι οποίες δεν έχουν συμπεριληφθεί στη UNCLOS.
Αναμφίβολα, ένα σημαντικό εμπόδιο σε οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας θα κινηθούν γύρω από το μικρό νησί του Καστελόριζου το οποίο βρίσκεται 570 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αθήνας ωστόσο μόνο 2 χιλιόμετρα από τη μικρή παράκτια Τουρκική πόλη Κας.
«Εάν δοθεί στην περιοχή του Καστελόριζου ‘πλήρης ισχύς’ κατά την οριοθέτηση, τότε η Ελλάδα θα έχει ναυτικά σύνορα  με την Κύπρο. Εάν το Καστελόριζο λάβει ‘μερική ισχύ’ τότε η Τουρκία θα έχει ναυτικά σύνορα με την Αίγυπτο και η Ελλάδα δεν θα έχει με την Κύπρο», δήλωσε ο Καριώτης.
Αναφερόμενη στην περίπτωση του Καστελόριζου, η Χαριτίνη Δίπλα, καθηγήτρια διεθνούς δικαίου με εκπαίδευση στην Ελβετία και εξειδίκευση στο ναυτικό δίκαιο και στο καθεστώς των νησιών, ανέφερε πως οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο θα εξετάσει τη γεωγραφική θέση του Καστελόριζου και των νησίδων του.
Συγκεκριμένα, ένα δικαστήριο θα εξετάσει «την επίδραση που έχει στη γραμμή βάσης… την περιοχή της ναυτικής ζώνης στην οποία έχει δικαίωμα, σε σχέση με την περιοχή του ίδιου του νησιού», ανέφερε.
«Φυσικά, το Καστελόριζο κατοικείται, και έχει δικαίωμα σε ναυτικές ζώνες, πιθανότατα ωστόσο, [οι διεθνείς δικαστές] να του δώσουν μειωμένη επιρροή στη μέση γραμμή βάσης. Φυσικά, κανένας δεν γνωρίζει πόσο εξαρτάται κάτι τέτοιο από τα επιχειρήματα των δυο χωρών και από την άποψη των δικαστών», ανέφερε, επισημαίνοντας την περιπλοκότητα του ζητήματος.
Στο άρθρο αυτό συνέβαλε η ανταποκρίτρια των SETimes Μενεξέ Τοκιάι στην Κωνσταντινούπολη.
Το παρόν περιεχόμενο ανατέθηκε για τους SETimes.com.
Turkey, Greece wary of territorial waters claims
Recent and highly publicised gas finds in the eastern Mediterranean between Israel and Cyprus, coupled with cash-strapped Greece's eagerness to better exploit natural resources, has thrust the question of exclusive economic zones into the spotlight.

Over the past couple years Athens and Ankara have moved to mend once tense relations despite long-entrenched opposing views on sea rights in the Aegean. But recent reports in Greek media that the country is preparing to unilaterally delimitate the zones carries the potential for friction.
Turkey's chief foreign affairs official insists, however, that the two countries have "channels" to discuss and deal with any dispute.
At the crux of Athens' standing position on maritime jurisdictions is the landmark UN Convention on the Law of the Sea, or UNCLOS, of which Greece and all EU member-states are signatories, but Turkey is not.
The convention, in force since 1994, recognises nations' rights to extend their territorial waters up to 12 nautical miles (22 kilometres) and an exclusive economic zone up to 200 nautical miles (370 kilometres) from a defined coastal baseline. To date, neither Turkey nor Greece have officially claimed an economic zone or extended their territorial waters to the full 12 miles in the Aegean.
Greek foreign ministry spokesman Grigoris Delavekouras reiterated this month, during a regular press briefing, that "Greece's policy is the delimitation of all maritime zones with all its neighbours, and we are pursuing this not just for the obvious economic benefits … but also because it is a decisive step toward strengthening regional stability."
Conversely, Selcuk Unal, the spokesman for Turkish foreign ministry, told SES Türkiye that the latest debate over delimitation has created "unnecessary expectations" in the Greek public opinion towards this issue.
"We aren't objecting as long as Greece carries out its oil and gas drilling activities with no harmful effect on Turkey’s rights and benefits," Unal said, adding, "In other words, there is no obstacle against Greek economic activities over uncontested regions."
The Turkish spokesman was alluding to repeated references to the issue during the recent Greek elections in 2012, with vociferous demands by both the right and left that the next government unilaterally delimitate such zones around island-dotted and peninsular Greece.
Aware of the growing attention to the economic zone question, Turkey Foreign Minister Ahmet Davutoglu told a gathering of Turkish diplomats in Izmir earlier this month that if Greece takes unilateral steps in that direction and disregards Turkey’s national position, then Turkey will not hesitate to respond.
"However, I expect that there would be no need for such an action," Davutoglu said. "We have already a functioning mechanism with Greece through other channels."
Unal also noted that with high-level meetings between the two countries' leaders expected in the next few months, Turkey preferred to settle the issue through negotiations.
"We want to preserve the positive agenda that exists over Greece-Turkey relations just in a period when both parties are in constant dialogue and mutual visits," Unal said.
Adding to the mix of politics, economic interests and often acrimonious recent history is the 320 articles plus annexes and the intricate legal framework entailed in international maritime law, a body of work not easily summarised into brief news reports.
"At present, there are two different concepts, the exclusive economic zone is a new concept; continental shelf is an old concept. EEZ is a superior concept to continental shelf, as the latter involved only minerals in the subsoil and seabed, the EEZ includes fisheries, the environment and energy from the sea and above the waves," Theodore Kariotis, an economics professor who has written on the Aegean dispute, told SES Türkiye.
Ankara insists on bilateral negotiations, while Athens would like the issue settled in the International Court of Justice.
For Kariotis, Ankara's deep aversion to UNCLOS lies directly with the convention's 121st article, specifically paragraph B, which gives complete economic zone rights to the mainland and islands as well.
Turkey's long-standing position on the issue is that implementation of provisions in the convention are "complicated" when it comes to the Aegean because of its specific geographical properties.
The arguments repeatedly used by Ankara over the decades are that the Aegean, with its 2,400 plus islands, is a "semi-enclosed sea" and that "special circumstances" exist, which have not been included in UNCLOS.
Undoubtedly, one major obstacle in any possible future negotiations between Athens and Ankara will revolve around the small island of Kastellorizo located 570 kilometres southeast of Athens but only 2 kilometres across from the small Turkish coastal town of Kas.
"If the area of Kastellorizo is given 'full effect' during a delimitation, then Greece will have a maritime border with Cyprus; if Kastellorizo receives 'partial effect' then Turkey will have a maritime border with Egypt, and Greece will not have one with Cyprus," Kariotis said.
Referring to the Kastellorizo aspect, Haritini Dipla, a Swiss-educated professor of international law and specialist on maritime law and islands' status, said any international court would look at Kastellorizo and its islets' geographical position.
In particular, a court would look at "the effect it has on the baseline … the area of the maritime zone which it has a right to, in relation to the area of the island itself," she said.
"Of course, Kastellorizo is populated, and has the right to maritime zones, possibly however, they [international judges] may give it a reduced influence in the median baseline. No one knows how much, this depends, of course, on the arguments of the two countries and on the judges' opinion," she said, highlighting the complexity of the issue.
SES Türkiye correspondent Menekse Tokyay in Istanbul contributed to this article.