Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαρ 2011

Μια μεγάλη καινοτομία στον τομέα της ενέργειας που ανατρέπει τα μέχρι σήμερα δεδομένα και ταυτόχρονα μια σημαντική επένδυση που θα αξιοποιήσει σε βιομηχανικό επίπεδο την συγκεκριμένη επιστημονική ανακάλυψη, πρόκειται να ανακοινωθεί μέσα στις επόμενες ημέρες και, σύμφωνα τουλάχιστον με τις εκτιμήσεις, θα ταράξει τα νερά και θα προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον.

Ο λόγος για την ελληνική εταιρεία Defkalion Green Technologies SA η οποία κατάφερε να μετατρέψει σε βιομηχανικό προϊόν μια σημαντική ανακάλυψη Ιταλών επιστημόνων και ξεκινά οσονούπω από την Ξάνθη τη μαζική παραγωγή και παγκόσμια διάθεση μονάδων που μπορούν να εγκατασταθούν σε κάθε σπίτι ή επαγγελματικό χώρο και να παράγουν θερμική και ηλεκτρική ενέργεια με ελάχιστο κόστος.

Όχι μόνον τα στελέχη της εταιρείας, αλλά και άνθρωποι της αγοράς που γνωρίζουν τις λεπτομέρειες της υπόθεσης βεβαιώνουν ότι, χωρίς υπερβολή, μπορεί να ανατρέψει το ενεργειακό σκηνικό σε παγκόσμια κλίμακα και να κάνει τη χώρα μας πρωταγωνιστή μιας νέας ενεργειακής επανάστασης, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ελληνική οικονομία.


Το προϊόν
Αφετηρία της υπόθεσης είναι η επαναστατική εφεύρεση του αντιδραστήρα σύντηξης Υδρογόνου και Νικελίου (ψυχρή σύντηξη σε ελεγχόμενο περιβάλλον), που έγινε από δυο ιταλούς επιστήμονες του πανεπιστήμιου της Μπολόνια, τους Sergio Foccardi και Andrea Rossi, η οποία παρουσιάστηκε επίσημα στις 14 Ιανουαρίου στην Ιταλία.

Με βάση την ανακάλυψη αυτή μπορεί να παραχθεί φθηνή ενέργεια, με πολύ χαμηλό κόστος, σχεδόν μηδαμινό σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, αφού ο αντιδραστήρας μπορεί να παράγει περισσότερη ενέργεια από όση καταναλώνει για τη λειτουργία του.

Τα δικαιώματα για την αξιοποίηση και την βιομηχανική εκμετάλλευση (για μη στρατιωτικούς σκοπούς) της εφεύρεσης των Ιταλών για όλο τον κόσμο εκτός από την Αμερική τα πήρε η ελληνική πολυμετοχική εταιρεία Defkalion. Η εταιρεία φρόντισε, στηριζόμενη σε έλληνες επιστήμονες, να «μεταφράσει» τεχνικά τα επιστημονικά αποτελέσματα και να δημιουργήσει μια συσκευή η οποία μετά την αρχική ενεργοποίηση της, παράγει θερμότητα χωρίς την ανάγκη περαιτέρω τροφοδοσίας και μάλιστα χωρίς να δημιουργεί ρύπους ή επιβλαβείς για τον άνθρωπο ακτινοβολίες. Η θερμική αυτή ενέργεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ζεστού νερού και τη θέρμανση χώρων και ένα ποσοστό της, γύρω στο 40%, να μετατραπεί σε ηλεκτρική ενέργεια μέσω ενός κοινού μετατροπέα (inverter).

Το τρίτο στάδιο είναι αυτό το οποίο ξεκίνησε ήδη, για την βιομηχανική παραγωγή στη χώρα μας, σε μαζική κλίμακα, αυτής της συσκευής.

Παραγωγή χαμηλού κόστους
Τα δεδομένα όσον αφορά το κόστος της παραγόμενης από τη συσκευή ενέργειας είναι πράγματι εντυπωσιακά. Ο Έλληνας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και τέως πρέσβης κ. Χρήστος Στρεμμένος, ο οποίος είχε ενεργό συμμετοχή στην ερευνητική δουλειά ενώ συμμετέχει και στην εταιρεία Defkalion, υπολογίζει ότι το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα είναι κάτω από 0,01 ευρώ ανά κιλοβατώρα, ποσό συντριπτικά μικρότερο συγκρινόμενο με το μέσο κόστος παραγωγής της ΔΕΗ που φτάνει τα 0,1 ευρώ. Δηλαδή από την συσκευή θα παράγεται ηλεκτρική ενέργεια φτηνότερη κατά 90%, ενώ θα έχει ήδη εξασφαλιστεί ζεστό νερό για θέρμανση, οικιακή χρήση κ.λπ.. Το ετήσιο κόστος για Υδρογόνο και Νικέλιο, τα «καύσιμα» δηλαδή μιας συσκευής δυναμικότητας 20 Κιλοβάτ είναι περίπου 1.300 ευρώ, όταν η αξία της παραγόμενης ενέργειας σε τρέχουσες τιμές υπερβαίνει τα 14.000 ευρώ.

Σύμφωνα με τα στελέχη της εταιρείας, το κόστος για την απόκτηση της συσκευής δεν θα ξεπερνάει τα 3.000 – 3.500 ευρώ, ενώ περίπου 500 – 900 ευρώ είναι το κόστος του μετατροπέα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η περίσσεια ηλεκτρική ενέργεια, όπως συμβαίνει και με τις οικιακές φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, θα διοχετεύεται στο ηλεκτρικό σύστημα και θα αγοράζεται από τη ΔΕΗ, δίνοντας εισόδημα στον παραγωγό. Η εταιρεία θα επιδιώξει (θα υποβληθεί σχετικό αίτημα στη ΡΑΕ) να ενταχθεί η συγκεκριμένη μέθοδος παραγωγής ηλεκτρισμού στο πρόγραμμα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και συνεπώς να απολαμβάνει αυξημένη τιμή απορρόφησης του ρεύματος.

Η μέθοδος, πέρα από την οικιακή χρήση, μπορεί να εφαρμοστεί για παραγωγή ενέργειας στη γεωργία, στην κτηνοτροφία, στη βιοτεχνία, στις επιχειρήσεις, στα δημόσια κτήρια και, υπό προϋποθέσεις, στη βιομηχανία.

Βιομηχανική παραγωγή
Η αξιοποίηση της επιστημονικής εφεύρεσης για την βιομηχανική παραγωγή της συγκεκριμένης συσκευής, δεν αποτελεί μακρινό στόχο. Αντίθετα, έχει ήδη αγοραστεί παλαιό εργοστάσιο στην Ξάνθη, το οποίο, σύμφωνα με τα στελέχη της Defkalion θα είναι έτοιμο τον ερχόμενο Οκτώβριο να δώσει προϊόντα στην αγορά . Όπως δηλώνει εκ μέρους της εταιρείας μιλώντας στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» που έφερε στη δημοσιότητα το θέμα ο κ. Συμεών Τσαλίκογλου, η παραγωγική δυνατότητα του εργοστασίου θα είναι 300.000 μονάδες το χρόνο, οι οποίες προορίζονται για την ελληνική και τις βαλκανικές αγορές. Το ύψος της επένδυσης θα φτάσει τα 200 εκατ. ευρώ. εκ των οποίων περίπου τα μισά αφορούν την πληρωμή των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2012 θα δημιουργηθούν 215 άμεσες μόνιμες θέσεις εργασίας, ενώ περίπου 2.500 άτομα θα απασχοληθούν στη συνέχεια στο δίκτυο πωλήσεων – υποστήριξης σε όλη την Ελλάδα.

Ειδικά πρέπει να τονιστεί ότι θα δημιουργηθεί εξειδικευμένο κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης (25 θέσεις εργασίας εξειδικευμένου ερευνητικού προσωπικού) εντός της μονάδας, το οποίο θα στηριχθεί στους επιστήμονες και ερευνητές που συμμετείχαν στη διαδικασία «μετατροπής» της επιστημονικής ανακάλυψης των Ιταλών σε βιομηχανικό προϊόν.

Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη η εργαστηριακή κατασκευή μεγάλης μονάδας της συγκεκριμένης τεχνολογίας, ισχύος 1 Μεγαβάτ, που θα χρησιμοποιηθεί (και επιδεικτικά) για τις ανάγκες του εργοστασίου της Ξάνθης.

Η συνέχεια του project προβλέπει τη δημιουργία ενός ακόμα εργοστασίου επί ελληνικού εδάφους, στο Βόλο, το οποίο θα παράγει μονάδες μεγάλης δυναμικότητας, 1 – 2 Μεγαβάτ. Επίσης τη δημιουργία εργοστασίων εκτός Ελλάδας και την επέκταση σε ξένες αγορές λιανικής πώλησης.

Όσον αφορά τη χρηματοδότηση των επενδύσεων, τα στελέχη της Defkalion υποστηρίζουν ότι είναι εξασφαλισμένη από επενδυτικά funds, ενώ σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι, όσο το εγχείρημα παίρνει σάρκα και οστά, τόσο πληθαίνουν οι προσφορές για συμμετοχή στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα.

Οφέλη για την ελληνική οικονομία
Πέραν της αυτονόητης σημασίας που έχει η δημιουργία της μονάδας παραγωγής στην Ξάνθη και συνολικά η επενδυτική αυτή προσπάθεια, σε μια περίοδο που η χώρα «ψάχνει με το φανάρι» νέες παραγωγικές δραστηριότητες, το όλο εγχείρημα, εάν βέβαια υλοποιηθεί με βάση τους σχεδιασμούς των εμπνευστών του, αναμένεται να έχει σημαντικά οφέλη για την ελληνική οικονομία.

Η συνολική παραγόμενη ενέργεια από τις συσκευές αυτές θα συντελέσει στην εξοικονόμηση πόρων αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, την στιγμή που φαίνεται να επελαύνει μια νέα ενεργειακή κρίση και όταν η χώρα υφίσταται αφαίμαξη πολύτιμων κεφαλαίων για εισαγωγή καυσίμων.

Επιπλέον, μπορούν να αναπτυχθούν ευρύτερες αναπτυξιακές και οικονομικές διασυνδέσεις με την υπόλοιπη οικονομία, τον τουρισμό, τη γεωργία, τις βιοτεχνίες, που αποκτούν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην παραγωγή τους.

Η συναλλαγματική ωφέλεια της χώρας θα είναι επίσης μεγάλη, καθώς η αποκλειστική εκμετάλλευση της εφεύρεσης από ελληνική εταιρεία αναμένεται να δημιουργήσει υπεραξίες. Κάποιοι εκτιμούν ότι και μόνη η έκταση που αναμένεται να πάρει το θέμα είναι ικανή να αλλάξει επί το θετικότερο το γενικό κλίμα και τις εντυπώσεις για το επενδυτικό περιβάλλον της χώρας.

Δεν πρέπει να παραλείπεται τέλος η δυνατότητα αξιοποίησης των πολύ σημαντικών κοιτασμάτων νικελίου της χώρας.

Γεωπολιτικές ανακατατάξεις
Οι εκτιμήσεις όσων τουλάχιστον εμφανίζονται ως ενθουσιώδεις υποστηρικτές του εγχειρήματος κάνουν λόγο για τεράστιες οικονομικές αλλά και γεωπολιτικές ανακατατάξεις που μπορούν να προκληθούν, σε βάθος χρόνου, μετά από την διάθεση στην αγορά τέτοιων ενεργειακών συσκευών πράσινης ενέργειας χαμηλού κόστους που δεν προκαλούν καμία εκπομπή αερίων ή ακτινοβολιών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτές, η σταδιακή αντικατάσταση των κλασικών ενεργειακών συστημάτων που στηρίζονται στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τον άνθρακα ή την πυρηνική ενέργεια από μια νέα γενιά ενεργειακών προϊόντων αυτής της τεχνολογίας, παράλληλα με την ανάπτυξη των συμβατικών ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, γεωθερμία), δημιουργεί σοβαρές προϋποθέσεις ανατροπής των υφιστάμενων ισορροπιών στην παγκόσμια ενεργειακή σκηνή.Η επιστημονική βάση της μονάδαςΗ ψυχρή σύντηξη, η διαδικασία δηλαδή στην οποία στηρίζεται επιστημονικά η μονάδα Hyperion, αποτελεί ένα «θερμό» πεδίο της φυσικής που έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια έντονες συζητήσεις . Πρόκειται για μια αντίδραση που συμβαίνει σε θερμοκρασίες δωματίου, κατά την οποία δύο μικρότερ

Η επιστημονική βάση της μονάδας
Η ψυχρή σύντηξη, η διαδικασία δηλαδή στην οποία στηρίζεται επιστημονικά η μονάδα Hyperion, αποτελεί ένα «θερμό» πεδίο της φυσικής που έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια έντονες συζητήσεις . Πρόκειται για μια αντίδραση που συμβαίνει σε θερμοκρασίες δωματίου, κατά την οποία δύο μικρότεροι πυρήνες συνενώνονται για να σχηματίσουν ένα μεγαλύτερο απελευθερώνοντας ταυτόχρονα μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Στη δεκαετία του ΄80 οι Pons και Fleishmann υποστήριξαν ότι είχαν επιτύχει μια αντίδραση ψυχρής σύντηξης, όμως το πείραμά τους δεν μπόρεσε να επαναληφθεί. Από τότε οποιαδήποτε άλλη θεωρία και υπόθεση περί της ψυχρής σύντηξης απορρίφθηκε δημιουργώντας έτσι ένα επιστημονικό ρεύμα επιφυλακτικότητας πάνω στο θέμα. Παρόλο αυτό τον σκεπτικισμό μια μικρή μερίδα επιστημόνων συνέχισε να ερευνά το θέμα.

Τα τελευταία ανατρεπτικά νέα ήρθαν από την Ιταλία και είναι αυτά που αποτέλεσαν την αφετηρία για τη δημιουργία της μονάδας Hyperion. Δυο επιστήμονες, ο μηχανικός Andrea Rossi και ο καθηγητής Sergio Focardi του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, επέδειξαν δημόσια στις 14 Ιανουαρίου του εφετινού χρόνου, μια συσκευή ψυχρής σύντηξης ικανή να παράγει 12.400 Wh θερμικής ενέργειας εισάγοντας μόλις 400 W ενέργειας. Οι Ιταλοί επιστήμονες παρουσίασαν δηλαδή ένα νέο τρόπο παραγωγής πράσινης ενέργειας με κοινά υλικά (Νικέλιο και Υδρογόνο παρουσία καταλύτη), με μικρό κόστος και χωρίς εκπομπή ρύπων ή ραδιενεργών αποβλήτων. Τα αποτελέσματά τους επιβεβαιώθηκαν ήδη από ανεξάρτητες μετρήσεις τρίτων και τυγχάνουν θετικής κριτικής από φυσικούς πρώτου μεγέθους, όπως ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Uppsala Sven Kullander, πρόεδρος της National Academy of Sciences Energy Committee, ο Hanno Essén, καθηγητής της Swedish Royal Institute of Technology, ο Dr Edmud Storms κ.α.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα του μηχανικού Rossi και του φυσικού Focardi δημιουργεί την ανάγκη να... ξαναγραφτούν κάποια κεφάλαια της φυσικής.
  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Η Ιστορία, μάς ειρωνεύεται. Γελάει μαζί μας, μας οικτίρει και μας λοιδωρεί. Φέρνει ακριβώς την ίδια τη μέρα, την 25η Μαρτίου, που σηκώσαμε το κεφάλι στον Τούρκο δυνάστη μας και απαιτήσαμε Ελευθερία, να σκύβουμε το κεφάλι, δουλικά και μοιρολατρικά, στον αφέντη/δανειστή μας, παραδίδοντάς του (με φαρδιές και πλατιές υπογραφές των «αντιπροσώπων» μας), την εθνική κυριαρχία μας, την αξιοπρεπή καθημερινότητά μας, δηλαδή αυτή την ίδια την Ελευθερία μας, που κατακτήσαμε με ποτάμια αίματος και βουνά νεκρών κορμιών και κομμένων χεριών και ποδιών, βιασμούς και αρπαγές των γυναικών και των θυγατέρων μας, παιδομαζώματα των γιών μας, βίαιες αλλαξοπιστίες και γενοκτονίες ολόκληρων φυλών συμπατριωτών μας, όπως οι Πόντιοι και ομόθρησκων, όπως οι Αρμένιοι.

Η Λευτεριά μας, που κερδήθηκε στις ματοβαμμένες μάχες, χάνεται (κάθε μέρα και περισσότερο) στις «αγορές» και στις πωλήσεις.

Βλέπω μπροστά μου τα ματωμένα παλικάρια του ΄21 που ψυχορραγούν με το όραμα του λεύτερου γιού τους στα μάτια που σβήνουν, και ακούω μέσα από τις πράξεις των σημερινών «ηγετών» μας, πολύ καθαρά, το σχόλιό τους: «Ήταν και πολύ μαλάκες»!!!

Βλέπω μπροστά μου τις λυγερές του Ζαλόγγου να σαλτάρουν στο γκρεμό με τα βυζανιάρικα παιδιά τους στην αγκαλιά, βάζοντας την Ελευθερία τους πάνω από τη ζωή την ίδια, και ακούω τα κοιλιόδουλα ανδρείκελα που μας κυβερνούν, να φωνάζουν με τις πράξεις τους και τις υπογραφές τους: «τις μαλακισμένες» !!!

Βλέπω μπροστά μου την Ελευθερία, «απ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», που την «γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού της, την τρομερή», να μετρά με βια τη Γη, ψάχνοντας να ιδεί και να διακρίνει τον εχθρό, για να τον πετσοκόψει, αλλά δεν μπορεί, γιατί αυτός είναι πλέον πονηρά μεταμφιεσμένος, έχει μπει μέσα στο ίδιο το κορμί της Ελλάδας, μιλάει με την ίδια τη γλώσσα της Ελευθερίας, φωνάζει τα δικά της συνθήματα, φοράει τη χλαμύδα της Δημοκρατίας, τα ψέματά του φιλτράρονται από το φίλτρο της προπαγάνδας του και πείθουν ότι είναι η αλήθεια, αλλάζει τις έννοιες των λέξεων και έτσι παραπλανά, προδίδει και επικροτείται, παραδίδει τη χώρα σε ξένα χέρια και χειροκροτείται…

Και είναι ανάμεσα και μέσα σ’ αυτούς που σήμερα, ντυμένοι στα καλά τους, καθαροί, χαμογελαστοί, ευθυτενείς, στημένοι επάνω στις εξέδρες των επισήμων, θα είναι τα τιμώμενα πρόσωπα της Ελληνικής κοινωνίας, κατά τη σημερινή παρέλαση!!!

Δεν θέλω να γιορτάσω. Δεν μπορώ να γιορτάσω την προδομένη, σήμερα, επανάσταση του ΄21.

Θέλω να κλάψω για την προδομένη λεβεντιά, θέλω να ουρλιάξω για την αδυναμία της Ελευθερίας να πετσοκόψει όλους αυτούς, όπως τότε τους Τούρκους.
  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΕΧΕΙ την ιστορία της. Δεν καθιερώθηκε σε γραφεία. Προέκυψε σαν ανάγκη εσωτερική ομαδικής έκφρασης. Και, βέβαια, υπήρξαν άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν τον θεσμό για ίδιον και για ομαδικό τους όφελος. Δικτάτορες που πέρασαν την «ανδρεία» τους μέσα απ’ το θέαμα των στρατιωτών με τις λόγχες επ’ ώμου. Στρατοκράτες που …διαφήμισαν το φρόνημα και τα «εργαλεία» των κατορθωμάτων τους. «Εθνικόφρονες» που’ χαν, για δεκαετίες, ιδιοποιηθεί τα ιερά και όσια της πατρίδας και τα μονοπωλούσαν ξεδιάντροπα.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ για παρέλαση; Καθένας στο πόστο του. Και βέβαια, ο ένας θα ’κανε τη φασίνα του στο τανκ γυαλίζοντας πόρπες και αρβύλες για να στηθεί ορθός ή καθιστός στο άρμα. Ήταν ο φακελωμένος με το κράνος στο κεφάλι και το βάρος στην ψυχή. Ο «άλλος», με ύφος στρατηγού και στους ώμους τ’ αστεράκια, καρπώνονταν τα… βλέμματα με άλλους, στην εξέδρα. Σαν «ήρωας» και αποκλειστικός θεματοφύλακας των εθνικών μας αξιών.

ΤΑ χρόνια πέρασαν, τα πράγματα «ωρίμασαν», ωστόσο, το πράγμα δείχνει να… παραωριμάζει. Με περίεργους και απαιτητικούς. Άρχισε η αμφισβήτηση και οι φωνές όλο και δυναμώνουν. Τους έφταιξε της σημαίας ο σταυρός, τους πείραξε η παρέλαση. Αξίωση κουλτουριαραίων που ενοχλούνται απ’ το θέαμα, τα έξοδα, και τους κινδύνους(;!) της παρέλασης, που ήδη στην πράξη καταργήθηκε από καιρό. Με τους ουλαμούς οκνηρών μαθητών με το μαλλί «καρφάκι» σε ρυθμό βαδίσματος κατά βούληση και τις μαθήτριες με επιμελώς προκλητική τη φούστα να τους πετούν στραγάλια.

ΑΝΤΙ, λοιπόν να βελτιώσουν τη εικόνα της παρέλασης, επεσήμαναν τους… κινδύνους της και προπαγανδίζουν την κατάργησή της. Ωστόσο, αν δεν έχεις τέτοιες παρελάσεις, θα ‘χεις κάποιες… αλλιώτικες. Θα’ χεις παρέλαση στην πασαρέλα και στη «γέφυρα της ομορφιάς». Με κάθε λογής κορίτσια να σου επιδεικνύουν τα κάλλη τους και κοριτσόπουλα στη μόστρα μη πάει χαράμι η ομορφιά τους. Μη δεν προσέξουμε την ηθική τους κρεμασμένη στα γυμνά τους στήθια και τα προκλητικά οπίσθια. Μας (τους) ενόχλησε η παρέλαση της λεβεντιάς, δεν τους ενοχλεί η παρέλαση της χυδαιότητας, με μεγάλη δόση ανηθικότητας. Κι ούτε κάποια… γυναικωτά παλικάρια με το μικρόφωνο και με το μακιγιάζ μέχρι τα δόντια, ούτε φυγόστρατοι με το «τρελόχαρτο» αντί θητείας. Παρέλαση, λοιπόν, κι αυτή. Φτιαχτό υποκατάστατο μιας γνήσιας εκδήλωσης που θυμίζει πατρίδα και αναπαράγει μνήμες ιστορικές. Κάτι δεν πάει καλά στο χρηματιστήριο των αξιών μας.

ΠΡΙΝ κλείσουμε, να λογαριάσουμε και των ξένων τις προθέσεις. Δεν τους συμφέρει να διατηρούμε συνειρμούς που θυμίζουν «συμμαχικές» προδοσίες. Κι αν μια παρέλαση μας πάει στον ηρωικό στρατό μας, θυμίζει και των ευρωπαίων τη στάση σε ιστορικές στιγμές του ελληνισμού. Αν κοιτώντας τον σημερινό σημαιοφόρο της παρέλασης μας έρχεται στο μυαλό εκείνος (ο σημαιοφόρος) της Αλμυράς Ερήμου και οι ήρωες του ’40, οι ευρωπαίοι αποστρέφουν το βλέμμα. Κι αυτό μαρτυράει την πρόθεσή τους να μας χτυπήσουν (και) στις παραδόσεις μας. Για να ξεχάσουμε και να τους ξεχάσουμε.

Ενώ το καθεστώς των ΜΜΕ ετοίμαζε την επιστροφή του “τροπαιούχου” κ. Παπανδρέου από τις βρυξέλες, τελικά δεν τους βγήκε.

Για τον Ιούνιο παρέπεμψαν τον κ. Παπανδρέου τα κράτη της ευρωζώνης, προκειμένου να μας δώσουν το «κοκκαλάκι» της επιμήκυνσης της αποπληρωμής των 110 δις ΕΥΡΩ και της μείωσης του επιτοκίου κατά μια μονάδα και (ενοοείται πιστεύουμε) με την προϋπόθεση ότι προηγουμένως θα έχουν γίνει πλήρως γνωστά τα περιουσιακά μας στοιχεία αξίας 50 δις που θα εκποιηθούν, για να μην πούμε ότι θα πρέπει να έχει αρχίσει η εκποίησή τους.

Ταυτόχρονα και μέχρι τότε θα πρέπει να έχει περάσει και να έχει εγκριθεί από τα κοινοβούλια των χωρών μελών της ευρωζώνης η απόφαση της ΕΕ για το σύμφωνο του ΕΥΡΩ. Αντιλαμβάνεστε πως αν ένα κοινοβούλιο αντιδράσει, τότε δεν γίνεται τίποτα.

Προφανώς οι κυβερνήσεις της ΕΕ σέβονται τα κοινοβούλιά τους, τα οποία αποτελούνται από πραγματικούς λαϊκούς αντιπροσώπους και όχι από “μαριονέτες” και θέλουν να…. έχουν τις λαϊκές εγκρίσεις για οποιεσδήποτε δεσμεύσεις.

Δεν συζητάμε βέβαια για την «πελώρια» ελληνική «δημοκρατία».

Εδώ είναι γνωστό το θεατρικό έργο που θα παιχτεί.

Η μεν κυβερνητική πλειοψηφία θα ψηφίσει, με τους κυβερνητικούς βουλευτές να κάνουν προηγουμένως τις επικοινωνιακές ατάκες τους, η δε αντιπολίτευση δήθεν θα αντιδράσει και θα καταψηφίσει για να κρατήσει την κοινωνία σε καταστολή και να μην επαναστατήσει. Απόλυτη συναίνεση που λένε.

Μέτρα άλλα δεν θα ληφθούν δήλωσε ο πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες, αλλά δεν υπάρχει πλέον ούτε ένας αφελής που να τον πιστεύει.

Εξάλλου κάθε μέρα περνούν δεκάδες νομοσχέδια που στόχο έχουν την αφαίμαξη του ελληνικού λαού.

Πάλι για μάχη έκανε δήλωση ο «πολεμοχαρής» πρωθυπουργός που αρέσκεται συνεχώς να μιλά για μάχες, αλλά για καμιά “μάχη” εκεί στο Καστελόριζο δεν ακούσαμε, μέρα πού ‘ναι σήμερα.

Αλλά εκεί τζιζ…


Σχόλιο ιστολογίου:
Γυρίζει με άδεια χέρια ο Παπανδρέου από τις Βρυξέλλες, αλλά αξίζει να αναρωτηθούμε... μήπως αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσε να εισπράξει από τη Σύνοδο των Ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Μήπως λόγω Πορτογαλίας και για να μην επιβαρυνθεί περισσότερο το εσωτερικό πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη, Μέρκελ και Σαρκοζί αποφάσισαν να αφήσουν τον Γιώργο Παπανδρέου να επιστρέψει στην Ελλάδα με άδεια χέρια, αντί να του φορτώσουν νέα σειρά μέτρων που θα τρομοκρατούσαν τους πάντες;

Ποιο είναι το πραγματικά μεγάλο “κέρδος” της Ελλάδας από τη διήμερη Σύνοδο Κορυφής που εξελίσσεται στις Βρυξέλλες; Ότι έπαψε να αποτελεί τύποις και ουσία το μοναδικό και κυρίως, το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΕΕ. Το γεγονός ότι πρόσφατα προστέθηκε η Ιρλανδία στο “κλαμπ”, ασφαλώς και είχε βελτιώσει τη θέση της Αθήνας, αλλά μετά την οριστική προσθήκη και της Πορτογαλίας, το “κεφάλαιο” έχει κλείσει.

Κοινή είναι η αίσθηση αυτή τη στιγμή στη βελγική πρωτεύουσα ότι αργά ή γρήγορα η Λισσαβόνα θα ζητήσει την στήριξη του ευρωπαϊκού μηχανισμού, παρά το γεγονός ότι σύσσωμη η πολιτική της ηγεσία υποστηρίζει ότι θα προσπαθήσει να αποφύγει το πικρό ποτήρι.

Στην πραγματικότητα, όμως, το ελληνικό θα μετεξελιχθεί σε πλήρως ευρωπαϊκό πρόβλημα όταν και η Ισπανία μπει για τα καλά στο ίδιο “κάδρο”.

Το γεγονός ότι προχθές, 30 ισπανικές τοπικές τράπεζες, υποβαθμίστηκαν, ήταν ένα πρώτο προειδοποιητικό μήνυμα των αγορών. Θα ακολουθήσουν και άλλα, όπως εκτιμάται. Γι αυτό και οι αγορές, τελούν εν αναμονή.

Και γι αυτό χθες και σήμερα, στη Σύνοδο Κορυφής, συμφωνήθηκαν τα πάντα.

Ο φόβος ότι η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, αν η Μαδρίτη εμπλακεί στον ίδιο κυκεώνα με την Αθήνα, το Δουβλίνο και την Λισσαβόνα, συνιστά τελικά την ισχυρότερη κινητήρια δύναμη για την εξεύρεση μιας οριστικής λύσης.

Κι εκεί ακριβώς είναι που επενδύει όλες τις ελπίδες της για διάσωση η Ελλάδα.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, εν όψει της κατάθεσης του νομοσχεδίου για τον τζόγο, ψάχνει «κράχτες» για τους επενδυτές, αλλά σίγουρα η απόδοση του… τζόκερ που υιοθέτησε για το πακέτο των αποκρατικοποιήσεων δεν έχει προηγούμενο!

Αν αναλογιστείτε ότι μια παγκοσμίως άγνωστη εταιρία one man show, με συμβολικό μετοχικό κεφάλαιο μίας λίρας, κλήθηκε επισήμως να διαχειριστεί εθνική περιουσία 50 δισ., θα συμφωνήσετε ότι ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών διέλυσε τη θεωρία των πιθανοτήτων και ακύρωσε την εξίσωση Μπερνούλι.

Τεράστιο το μαθηματικό επίτευγμα, αλλά δυστυχώς δεν προσφέρεται μόνο για πλάκα. Η πρωτοφανής, αδιανόητη και εξόχως τριτοκοσμική μεθόδευση υπόκειται σε δύο σοβαρές εξηγήσεις:

ΕΙΤΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΧΥΔΑΙΟ πολιτικό ρουσφέτι στην πλάτη ενός λαού που βυθίζεται στη φτώχεια και τρέμει από την αγωνία γι’ αυτά που έρχονται είτε πρόκειται για μια άθλια συμπαιγνία με βαθύτερες προεκτάσεις.

Η πρώτη εκδοχή, που είναι και η πιο αθώα, πιστοποιεί απλώς ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμία συναίσθηση για το πού βρίσκονται, για τους ρόλους που έχουν επωμιστεί και τις ευθύνες τους έναντι της Ιστορίας και όσων τους εμπιστεύθηκαν.

Το μυαλό τους, αντί για τη σωτηρία της πατρίδας, είναι κολλημένο στη νοοτροπία του βολέματος και στις «εξυπηρετήσεις» των κολλητών του κολλητού, με το υστέρημα πάντα του Ελληνα φορολογούμενου. Γιατί είναι βέβαιον ότι, εκτός από τα ουσιαστικά, ούτε τα τυπικά/νομικά κριτήρια πληροί η ανάθεση του μεγαλύτερου εγχειρήματος εκποίησης δημόσιας περιουσίας σε έναν τριαντάχρονο «σύμβουλο», με μηδενική εμπειρία στο αντικείμενο και μηδενική αναγνωρισιμότητα στις διεθνείς αγορές.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ, και η πιο σοβαρή, παραπέμπει σε άλλου είδους συνειρμούς. Που έχουν να κάνουν με αχυρανθρώπους και σκοτεινά παζάρια κάτω από το τραπέζι, την ώρα που η χώρα βυθίζεται στη χρεοκοπία.

ΗΔΗ ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΑΓΟΡΕΣ αλλά και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν με χαμόγελα συγκατάβασης τις… εκκεντρικές αυτές επιλογές του οικονομικού επιτελείου και του Γιώργου Παπανδρέου. Γιατί, όπως σωστά παρατήρησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ., η υπόθεση σε κάθε περίπτωση συνιστά σκάνδαλο. Είτε πολιτικής ανευθυνότητας είτε προσωπικής σκοπιμότητας…






Στον Ιερό Ναό Αγίου Κοσμά Αμαρουσίου συνεχίζεται για 5η μέρα το ιερό Προσκύνημα του Τιμίου Ξύλου μετά την πάνδημο υποδοχή αυτού, πού πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Δευτέρα.
Το μεγάλο αυτό κειμήλιο της Ορθοδοξίας, πλήρες θείας χάριτος, παρηγορεί το Λαό του Θεού αυτές τις δύσκολες μέρες. Πλήθη πιστών συνεχώς όλη την ημέρα επισκέπτονται και προσκυνούν με ευλάβεια το ξύλο πάνω στο οποίο παρέδωσε το πνεύμα του ο Θεάνθρωπος Κύριος.
Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, την 27 Μαρτίου, θα τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία από τον Μητροπολίτη Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού κ.κ. Κύριλλο και έτσι θα κλείσει με δοξολογητικό τρόπο το μεγάλο για την Πρωτεύουσα θρησκευτικό αυτό γεγονός.
Την Κυριακή στις 7 μ.μ. το Τίμιο Ξύλο και οι συνοδεύοντες αυτό μοναχοί της Ι. Μονής Παντοκράτορος Αγίου Όρους θα επιστρέψουν στο Μοναστήρι τους.

Με πολλά γιουχαΐσματα και έκδηλη οργή αντιμετώπισαν οι πολίτες τους πολιτικούς στην πλατεία Συντάγματος.

"Κλέφτες" και "προδότες" ήταν οι λέξεις "υποδοχής", που όμως δεν έκαμψαν το θράσος των προσερχομένων πολιτικών, οι οποίοι φρόντισαν να "ασφαλίσουν" την πλατεία Συντάγματος με δυνάμεις της Αστυνομίας που απαγόρευσαν την προσέλευση των πολιτών μπροστά από το Εθνικό Κοινοβούλιο. Έτσι, πραγματοποιήθηκε μία παρέλαση "πριβέ", από τον φόβο του γιαουρτιών.

Οι πολιτικοί της χώρας δεν μπορούν πλέον να σταθούν ούτε στιγμή χωρίς φύλαξη των ανδρών των ΜΑΤ και δεν αναρωτιούνται γιατί συμβαίνει αυτό... Γιατί άλλωστε να αναρωτηθούν; Μπορεί ο λαός να πεινάει, αλλά οι ίδιοι έχουν ενισχύσει τους μισθούς τους και απολαμβάνουν την κατοχή της χώρας υπό την "ομπρέλα" φύλαξης της Ελληνικής Αστυνομίας,

Είναι σαφές πως ο Ελληνικός λαός είναι πολύ οργισμένος και πως είναι έτοιμος να ξεσπάσει (πολύ άγρια) κατά όλων εκείνων που του έχουν πει ψέματα και που τον έχουν εξαπατήσει, ενώ δεν δίστασαν να παραχωρήσουν τα πάντα σε "δάνειες δυνάμεις", διακυβεύοντας ακόμη και την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Πλησιάζει, πλέον, με ταχύτατους ρυθμούς η ημέρα εκείνη που το σάπιο πολιτικό σύστημα θα γκρεμιστεί από την οργή του λαού...


Στους επισήμους και σε αναμονή της παρέλασης της 25ης Μαρτίου ήταν η κυρία Νταλάρα, όταν κάτοικο του Περιστερίου πλησίασαν και ζήτησαν την απομάκρυνσή της από το θεωρείο των επισήμων.

Αστυνομικοί αλλά και η προσωπική φρουρά της κυρίας Νταλάρα έτρεξαν να συνδράμουν για να μην πλησιάσουν οι πολίτες την κυρία Νταλάρα. Η απαίτηση των κατοίκων ήταν κάθετη, αλλά προφανώς η κυρία Νταλάρα δεν καταλαβαίνει Ελληνικά και παρέμεινε στη θέση της.

Η Άννα Νταλάρα πήγε στην παρέλαση στο Περιστέρι να εκπροσωπήσει την κυβέρνηση! Οι πολίτες είχαν όμως άλλη γνώμη για την παρουσία της μεταξύ των επισήμων. Το "κράξιμο" δεν συνοδεύτηκε από γιαούρτια, αλλά η αγωνία και η νευρικότητα της κυρίας Νταλάρα αποτυπώθηκε από ερασιτεχνική κάμερα που κατέγραψε το γεγονός.

Οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες αναρωτιόντουσαν τι δουλειά έχει η κυρία Νταλάρα στο Περιστέρι. Πολλοί, δε, διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική κλεισίματος σχολείων, ρωτούσαν σε ποιό σχολείο στέλνει τα παιδιά της κυρία Νταλάρα...

Οι παριστάμενες αστυνομικές δυνάμεις προσπάθησαν (επιτυχώς) να κατευνάσουν την ένταση (αφού "βοηθήθηκαν" από την επείγουσα προσέλευση της μπάντας του Περιστερίου, που ξεκίνησε να παίζει πολύ πριν την εκκίνηση της παρέλασγς) αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η κυρία Νταλάρα δεν εισέπραξε τα "σχετικά" από τους Έλληνες πολίτες...

Ο εξευτελισμός των πολιτικών της παρούσας κυβέρνησης θα μεγαλώνει καθημερινά, μαζί με τον τρόμο της συνάντησης με γιαούρτια, λάχδανα, ντομάτες και... φάπες. Εμείς αναμένουμε να πραγματοποιηθεί η πρωθυπουργική προφητεία "θα μας πάρουν με τις πέτρες"...


  • Οι αθέμιτοι όροι της δανειοδότησης και η χειραγώγηση της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής της χώρας!
Του Γ. Κασσιμάτη
Προτού γραφεί το τελευταίο αυτό άρθρο της θεματικής που αφορά στους αθέμιτους όρους της δανειοδότησης της Ελλάδας και στην πολιτική εκμετάλλευση της κρίσης, μεσολάβησαν τρία γεγονότα που επαληθεύουν το ολοκληρωτικό δέσιμο της χώρας μας για τους πολιτικούς και οικονομικούς σκοπούς των κέντρων εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου που εκπροσωπεί το ΔΝΤ με το Βερολίνο.

Το πρώτο γεγονός ήταν η κυνική ανακοίνωση της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλει η γερμανική κυβέρνηση στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Ακολούθησε αμέσως το «συμβάν» των ιταμών δηλώσεων της τρόικας στην Αθήνα, που από το θώκο της εκτός νομιμότητας εξουσίας της εξευτέλισε την ελληνική κυβέρνηση. Το τρίτο γεγονός ήταν η αποκάλυψη των «Επικαίρων» ότι η Δανειακή Σύμβαση και το Μνημόνιο συντάχθηκαν από το δικηγορικό γραφείο της δικηγορικής εταιρείας Slaughter and May, που εδρεύει στο Λονδίνο.

Το τελευταίο αυτό γεγονός επαληθεύει την ανησυχία και την υποψία που μου προκάλεσαν, πριν από δέκα μήνες, το περιεχόμενο, το ύφος και η τεχνική των Συμφωνιών Δανεισμού της Ελλάδας. Επαληθεύει, ειδικότερα, και την παρατήρηση που είχα διατυπώσει στη μικρή εκείνη μελέτη μου που δημοσίευσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών (σελ. 70), ότι οι εν λόγω Συμφωνίες Δανεισμού –το «Μνημόνιο», όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται συγκεκαλυμμένα– αποτελούν το δεύτερο κρούσμα στην Ευρώπη, μετά το Σχέδιο Ανάν, που παραβιάζει τόσο πολλές θεμελιώδεις αρχές της ευρωπαϊκής νομιμότητας. Το ότι, δε, τα δύο αυτά σύνολα διεθνών εγγράφων συντάχθηκαν από δικηγορικό γραφείο δεν είναι μόνο απαράδεκτο, όπως επισήμανα τότε, αλλά και ντροπή για την εξέλιξη των διεθνών σχέσεων που είναι υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και τα τρία αυτά γεγονότα επιβεβαιώνουν το είδος της οικονομικής πολιτικής και τον τρόπο επιβολής της στην Ελλάδα, καθώς και τη σημασία της ολοκληρωτικής κυριαρχικής δέσμευσης της χώρας μας.

Στα προηγούμενα τρία άρθρα μας (διαβάστε εδώ κι εδώ) περιγράψαμε σε αδρές γραμμές τους πρωτοφανείς και αθέμιτους όρους των Συμβάσεων Δανειοδότησης σε βάρος της χώρας μας, καθώς και τους στόχους της πολιτικής χειραγώγησής της που επιδιώκεται με αυτούς.

Ειδικότερα, προσπαθήσαμε να καταδείξουμε την πολιτική εκμετάλλευση της ελληνικής κρίσης στη διεθνή σκακιέρα των νέων οικονομικών - πολιτικών συνασπισμών, οι οποίοι αναδύονται τα τελευταία χρόνια. Στο παρόν άρθρο μας θα σκιαγραφήσουμε την οικονομική πολιτική που επιχειρείται με τους όρους αυτούς να επιβληθεί πιλοτικά σε ευρωπαϊκή χώρα. Πρόκειται για την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει πάγια το ΔΝΤ σε χώρες του Τρίτου Κόσμου και ασκεί ανέκαθεν η λευκή φυλή στους λαούς του από την εποχή των μεγάλων γεωγραφικών ανακαλύψεων μέχρι σήμερα.

Οι άξονες αυτής της πολιτικής στη χώρα μας είναι δύο: Ο πρώτος είναι η διασφάλιση της πρόσβασης στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας. Ο δεύτερος άξονας είναι η πιλοτική επιβολή στην Ευρώπη της οικονομικής πολιτικής της νέας παγκόσμιας οικονομικής τάξης. Ο δεύτερος αυτός άξονας θα εξεταστεί στο επόμενο και τελευταίο άρθρο της σειράς.

Η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου

Γίνεται, τελευταία, πολύς λόγος για το αν θα πρέπει να πωλείται ή να αξιοποιείται με άλλους τρόπους (μίσθωση ή παραχώρηση χρήσης για εκμετάλλευση κ.ά.) η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου. Η συζήτηση αυτή για τον ελληνικό λαό είναι χωρίς αντικείμενο. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τις πολύπλοκες και δικολαβικά συντεταγμένες διατάξεις του άρθρου 4 παρ. 2 της από 8/5/2010 «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης» μεταξύ Ελληνικής Δημοκρατίας και των άλλων δεκαέξι χωρών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, ολόκληρη η κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου είναι δεσμευμένη για την εξυπηρέτηση του δανείου και όσο αυτό υπάρχει. Η αποδέσμευση αυτή της δημόσιας περιουσίας δεν είναι ορατή, αφού δεν είναι ορατή η αποδέσμευση της χώρας μας από το δάνειο.

Οι διατάξεις του άρθρου 4 της Σύμβασης απαγορεύουν στην Ελλάδα να διασφαλίσει άλλο δανειστή με ενέχυρο, υποθήκη ή άλλου είδους εγγύηση, ώστε να αποκτήσει εκείνος προτεραιότητα έναντι αυτών, οποιαδήποτε δε αξιοποίηση επιτρέπεται –στην αξιοποίηση περιλαμβάνεται και η πώληση– θα είναι, στην πραγματικότητα, για την εξυπηρέτηση του δανείου. Με αυτό και με το ό,τι οι σχετικές δεσμεύσεις αφορούν στο σύνολο της δημόσιας περιουσίας, σε συνδυασμό και με τον όρο της παραίτησης της Ελλάδας «αμετακλήτως και άνευ όρων» από τα κυριαρχικά της δικαιώματα (άρθρα 14 παρ. 5, 15 παρ. 1 α με Παράρτ. 4 με υπόδειγμα Γνωμοδότησης ΝΣΚ της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης), η δέσμευση της δημόσιας περιουσίας είναι ολοκληρωτική.

Αυτά όλα σημαίνουν τα ακόλουθα:
α. Κάθε αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων (ακινήτων, ακτών, υπόγειων και υποθαλάσσιων πηγών εθνικού πλούτου, αρχαιολογικών χώρων κ.λπ.), μετοχών, ομολόγων και άλλων αξιογράφων, δικαιωμάτων και άλλων κινητών πραγμάτων και αξιών θα γίνεται εις όφελος του δανείου και, επομένως, θα ελέγχεται από την τρόικα.
β. Επομένως, όποια κι αν θα είναι η μορφή αξιοποίησης –πώληση, μακροχρόνια παραχώρηση εκμετάλλευσης, μίσθωση, πώληση μετοχών ή ομολόγων του Δημοσίου ή εταιρείας αξιοποίησης περιουσίας του Δημοσίου κ.λπ.– θα εξαρτάται, στην ουσία, από την τυπική ή άτυπη συναίνεση των Δανειστών.
γ. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να προβεί σε καμιά αξιοποίηση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου υπέρ της ανάπτυξης ή υπέρ του Ελληνικού Λαού, παρά μόνο εις όφελος των Δανειστών.
δ. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να συνάψει οποιαδήποτε οικονομικού αντικειμένου σύμβαση με τρίτη χώρα ή οργανισμό χωρίς την έγκριση των Δανειστών της Σύμβασης.
ε. Σε περίπτωση επιβολής μέτρου κατά της χώρας μας από τους Δανειστές, δεν μπορεί να επικαλεστεί ούτε την ασφάλειά της, με βάση τα κυριαρχικά της δικαιώματα, ούτε τις συνταγματικές και διεθνείς εγγυήσεις της ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς της ούτε τις εγγυήσεις του φυσικού περιβάλλοντος ούτε καν την αξία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου σε σχέση με τη διαβίωση του Λαού της.

Η Ελλάδα κάτω από κηδεμονία

Για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι παραπάνω δεσμεύσεις της δημόσιας περιουσίας, σε συνδυασμό και με την παραίτηση των δικαιωμάτων εθνικής κυριαρχίας, πρέπει να προστεθούν και οι έξης διευκρινίσεις:
α. Οι Δανειστές έχουν πλήρη προτεραιότητα σε όλες τις πλουτοπαραγωγικές πήγες της χώρας, καθώς και στην εκμετάλλευση του φυσικού και του ιστορικού (ανθρωπογενούς) περιβάλλοντος της ελληνικής επικράτειας.
β. Η Ελλάδα δεν μπορεί να προβλέψει ούτε κι ο Ελληνικός Λαός να γνωρίζει σήμερα ποια οικονομικά μέτρα θα επιβληθούν, γιατί οι Δανειστές, σύμφωνα με ειδική διάταξη στο Προοίμιο του «Μνημονίου Συνεννόησης», που αποτελεί μέρος των Δανειακών Συμφωνιών του περασμένου Μαΐου, έχουν το δικαίωμα να τροποποιούν συνεχώς τους όρους επιβολής μέτρων για την ικανοποίηση του δανείου. Αυτό το κάνουν ήδη με τα λεγόμενα «Επικαιροποιημένα Μνημόνια». Με τα Μνημόνια αυτά η χώρα μας είναι δεσμευμένη, χωρίς να ξέρει το αντικείμενο της δέσμευσης από πριν. Επιπλέον, δε, ενώ τα «Επικαιροποιημένα Μνημόνια» αποτελούν Διεθνείς Συμβάσεις, δεν κυρώνονται από τη Βουλή.
γ. Η εξωτερική οικονομική πολιτική είναι πλήρως δεσμευμένη, γιατί η Ελλάδα δεν έχει περιουσιακά στοιχεία αδέσμευτα, ώστε να μπορεί ελεύθερα να διαπραγματευθεί με τρίτες χώρες επενδύσεις ή άλλες οικονομικές σχέσεις εις όφελός της.

Με την ολοκληρωτική δέσμευση των δικαιωμάτων εθνικής κυριαρχίας, του ιστορικού και φυσικού περιβάλλοντος, της εθνικής περιουσίας και της πλήρους χειραγώγησης της εξωτερικής και της οικονομικής πολιτικής από τους Δανειστές, η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά κάτω από την πλήρη κηδεμονία των Δανειστών της.

Η κατάσταση αυτή είναι χειρότερη από την παλαιά μορφή κηδεμόνευσης λαών, που λεγόταν προτεκτοράτο, γιατί οι Δανειστές σήμερα δεν παρέχουν καμιά προστασία και ασφάλεια. Αντίθετα, έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν, αυτοί ή ο δικαιούχος τους –γιατί μπορούν να μεταβιβάσουν τα δικαιώματά τους σε τρίτο, βάσει του άρθρου 2 παρ. 3 της Σύμβασης–, οικονομική και πολιτική βία στην Ελλάδα, τόσο στον τομέα της οικονομικής πολιτικής όσο και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως ως προς την επίλυση των εθνικών θεμάτων της χώρας.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 10/3/2011



Σήμερα είναι η 25η Μαρτίου 2011. Ο Ελληνικός λαός θα γιορτάσει τα 180 χρόνια από την έναρξη της αποτίναξης του τουρκικού ζυγού από την ράχη του Έλληνα.

Θα πλησιάσει νοερά και θα προσκυνήσει τον αδούλωτο πρωταγωνιστή της Ελευθερίας, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και όλους εκείνους τους ΗΡΩΕΣ που θυσίασαν τα νιάτα τους και την ζωή τους, για να ζούμε εμείς ελεύθεροι.

Όλοι οφείλουμε να αφουγκραστούμε τις διαχρονικές υποθήκες τους.

Εδώ θα ήθελα να παραθέσω, ως ελάχιστο φόρο τιμής, λόγια Γέρου του Μωριά που κουβαλούσε μέσα του τον ήρωα και έγινε το σύμβολο της αιώνιας δόξας της πατρίδος μας μεταβάλλοντας τους δούλους σε ελεύθερους και τους γραικύλους σε Έλληνες.

Στις 8 Νοεμβρίου του 1838, ο πρωτεργάτης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 , μιλώντας σε μαθητές στην Πνύκα, είπε μεταξύ άλλων:

«Παιδιά μου! Εις τον τόπον τούτο, όπου εγώ πατώ σήμερον, επατούσαν και εδημιούργησαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των… Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί ‘Ελληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από εμάς εις την θρησκείαν , διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στο κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρεν μαζί του ούτε σοφούς, ούτε προκομμένους, αλλά απλούς ανθρώπους, χωρικούς και ψαράδες και με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι μολονότι όπου και αν εύρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν , δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμει τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστη…

Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα,ούτε πως δεν έχομεν άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι έμποροι μικροί και μεγάλοι, εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση…

Το πρόσωπο του Κολοκοτρώνη. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης της σωρού του σε λαϊκό προσκύνημα, άγνωστος καλλιτέχνης αποτύπωσε επάνω στο νεκρικό κρεβάτι τη μορφή του σε γύψινο εκμαγείο.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία,και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον ετρομάξαμε τους Τούρκους, όπου άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακριά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μία αρμάδα…

Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος. ‘Όλα τα ‘Έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μία θρησκεία. Και αυτοί οι Εβραίοι, οι οποίοι κατετρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους. Να μήν έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και εις τα μπιλιάρδα. Να δοθήτε εις τας σπουδάς σας, και καλλίτερα να κοπιάσετε ολίγον δύο και τρεις χρόνους, και να ζήσετε ελεύθεροι εις το υπόλοιπον της ζωής σας παρά να περάσετε τεσσάρους πέντε χρόνους τη νεότητά σας, και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθήτε εις τα γράμματά σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντόνερων και κατά την παροιμία, μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε. Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο δια το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της κοινότητος και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας. Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ όπως καθώς οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, άκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας την οποίαν να αποστρέφεσθε και να έχετε ομόνοια. Εμάς, μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύχτα του θανάτου μας, καθώς την ημέρα των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθεί η νύχτα και η αυριανή ημέρα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, όπου ημείς ελευθερώσαμε και δια να γίνει τούτο πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερία. ..»

Λόγια απλά, λόγια σοφά !!!

Στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και όλους τους ήρωες της απελευθερωτικής επαναστάσεως του 1821, ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΟ ΠΑΝ.

Δεν μας ζητούν τίποτε, εκτός από ένα, ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΝΤΡΟΠΙΑΖΟΥΜΕ !

Γιατί όπως είπε και ο Winston Churchill «ο λαός που ξεχνά την Ιστορία του δεν έχει μέλλον».

Στην σημερινή λοιπόν εποχή, οι ήρωες αυτοί είναι φωτεινά παραδείγματα, κυρίως για τους νέους μας, προκειμένου να διατηρήσουμε την Εθνική μας ταυτότητα για να μπορέσει η ΕΛΛΑΔΑ μας να συνεχίσει να πορεύεται, όπως πορεύθηκε χιλιάδες χρόνια τώρα.

Αποστόλου Παναγιώτης


Κάρολος Παπούλιας: "Ελεύθερη Ελλάδα από κηδεμονίες"

Μόλις 45 λεπτά ήταν η διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης η οποία έγινε ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά χωρίς τη παρουσία του πολιτικού προϊσταμένου των ΕΔ, του ΥΕΘΑ Ευάγγελου Βενιζέλου,ο οποίος προτίμησε την μαθητική παρέλαση στην εκλογική του περιφέρεια ,στη Θεσσαλονίκη.Ποιος εκπροσώπησε τη κυβέρνηση; Ο αντιπρόεδρος Θ.Πάγκαλος,θεωρητικός της άποψης περί μη παραγωγικών ΕΔ.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας,μίλησε για "μια Ελλάδα ελεύθερη από κηδεμονίες" την οποία μπορούμε να πετύχουμε μόνο αξιοποιώντας τις αρετές "της αυταπάρνησης και του άδολου πατριωτισμού που έχουμε δείξει ότι διαθέτουμε".

Στη Θεσααλονίκη ο ΥΕΘΑ ,ρωτήθηκε για τη συμμετοχή μας στις επιχειρήσεις στην Λιβύη και επέμεινε στις γνωστές ελληνικές θέσεις:

"Το πλαίσιο που έχουμε διαμορφώσει ως προς τη συμμετοχή της Ελλάδος είναι σταθερό και δεν μεταβάλλεται από μέρα σε μέρα ή από ώρα σε ώρα.

Αυτή τη στιγμή, έχουμε δύο σημαντικές αποφάσεις του ΝΑΤΟ: μία για το εμπάργκο όπλων και μία για τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Εμείς έχουμε πει πως σεβόμαστε απολύτως την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, πως θέλουμε να κινηθούμε αυστηρά μέσα στο πλαίσιό της.

Έχουμε πει πως σεβόμαστε τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις μας ως κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Δεν μετέχουμε συνεπώς σε επιχειρήσεις εκτός του πλαισίου αυτού.

Ανταποκρινόμαστε σε συμμαχικά και φιλικά αιτήματα και παρέχουμε διευκολύνσεις, πάντα στο πλαίσιο της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας, και τώρα θέλουμε να ελπίζουμε ότι μετά τις αποφάσεις που ελήφθησαν και στο Συμβούλιο του Βορείου Ατλαντικού το ΝΑΤΟ θα αναλάβει τον έλεγχο των επιχειρήσεων, ώστε να υπάρχει σαφήνεια, διαφάνεια και οργανωμένες διαδικασίες που τις ξέρουμε και στις οποίες μετέχουν και τα 28 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και τα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ, στο σκέλος που αφορά την ΕΕ".

Έκκληση. Η κυβέρνηση χρειάζεται επειγόντως… οφθαλμίατρο κι αν δεν είναι δυνατό να βρεθεί καλός είναι και ο ψυχίατρος.

Πώς αλλιώς, παρά μόνο με χιούμορ, θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τις δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου από τις Βρυξέλλες. Ο πρωθυπουργός είτε είναι πραγματικά αισιόδοξος για το μέλλον ή δεν έχει καταλάβει τι γίνεται στη χώρα του. «Ένα χρόνο μετά, ατενίζουμε με περισσότερη αισιοδοξία το μέλλον», είπε ο πρωθυπουργός ενώ διέβλεψε ότι μέσα στο 2012 θα υπάρξει φως στο τούνελ.

Είναι αντίστοιχες δηλώσεις με αυτές που προέβλεπαν ότι η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2012 ή ότι θα υπάρξει ανάπτυξη την επόμενη χρονιά.

Επομένως, ή ο πρωθυπουργός βλέπει το μέλλον και είναι καλύτερα να πιάσει δουλειά σαν μέντιουμ ή έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.

Στο εσωτερικό της χώρας η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο και πάει προς το 20%. Οι μισθοί μειώνονται συνεχώς ενώ έρχονται κι άλλες περικοπές δημοσίων δαπανών οι οποίες μέχρι το 2015 θα φτάσουν τα 14 δις ευρώ. Δαπάνες οι οποίες δε θα κοπούν φυσικά από τους συμβούλους, τις επιτροπές, τα έξοδα των βουλευτών και των υπουργών. Θα κοπούν από τους μισθούς μέσω του ενιαίου μισθολογίου που επισπεύδεται, από τις συντάξεις με την κατάργηση του ΕΚΑΣ, από τις απολύσεις και από τη μείωση των προσλήψεων οι οποίες δε θα γίνονται σε ποσοστό 1 προς 5 αλλά 1 προς 7.

Στο εσωτερικό της χώρας ο κόσμος σταδιακά ξεσηκώνεται και προκαλεί ταραχές όπου πηγαίνουν κυβερνητικά στελέχη. Και δεν πρόκειται για… Συριζαίους ή το ΠΑΜΕ που βγαίνει και διαμαρτύρεται. Απλός κόσμος αγανακτισμένος είναι που σιγά – σιγά βγαίνει από το καβούκι του.

Στο εσωτερικό της χώρας όλοι οι οικονομικοί δείκτες είναι χάλια. Τα έσοδα έχουν βουλιάξει και ο προϋπολογισμός είναι κουρελόχαρτο. Σε λίγες εβδομάδες η κυβέρνηση θα ανακοινώσει πακέτο μέτρων 1,8 δις επιπλέον από αυτά που είχε προβλέψει, προκειμένου να μπαλώσει τρύπες που η ίδια άνοιξε.

Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στο εσωτερικό ο κ. Παπανδρέου στο εξωτερικό είναι αισιόδοξος. Θα μου πείτε: πληρώνει τίποτε για να αισιοδοξεί;

Όμως, η εικόνα ενός πρωθυπουργού να προσπαθεί στις Βρυξέλλες να πείσει ότι όλα πάνε καλά μας δημιουργεί απέχθεια. Τίποτε δεν πάει καλά, και ας τα αφήσουν αυτά στην κυβέρνηση να προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Έτσι δε θα πετύχουν τίποτε. Ούτε τους Ευρωπαίους να μας λυπηθούν, ούτε τις αγορές να μη μας χτυπήσουν.

Πηγή







Όπως γράψαμε και σε άλλο άρθρο, το 1821 νικήσαμε τον εξωτερικό εχθρό του έθνους, δηλαδή τον τούρκο κατακτητή, αλλά δυστυχώς νικηθήκαμε από τον εσωτερικό εχθρό, δηλαδή τον τοποτηρητή της τούρκικης εξουσίας, τον κοτζαμπάση, ο οποίος εισήγαγε το αγγλικό αστικό πολιτικό σύστημα και τη θέση του άγγλου αστού μέσα στο σύστημα, κατέλαβε ο ντόπιος κοτζαμπάσης. Έκτοτε και μέχρι σήμερα, η πολιτική ελίτ του τόπου κινείται αυτόνομα σε σχέση με τις ανάγκες και τις αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας. Γι’ αυτό και σε όλη τη νεότερη ιστορία μας μπαίνουμε συνεχώς σε κύκλους κρίσεων και αδιεξόδων.

Σήμερα 190 ακριβώς χρόνια μετά, οι κοτζαμπάσηδες του πολιτικού συστήματος εξακολουθούν να υπάρχουν εκσυγχρονισμένοι και να μας υποδουλώνουν σε νέο εξωτερικό εχθρό. Τους Δανειστές της χώρας.

Σήμερα 190 ακριβώς χρόνια μετά, ο παλιός εξωτερικός εχθρός, δηλαδή ο τούρκος κατακτητής κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Αρχικά με τα Ίμια, μετά με τις…. συνεχείς παραβιάσεις της Εθνικής μας Κυριαρχίας και τα θέματα της Θράκης και τώρα με το Καστελόριζο. Αρχικά ο μεγαλοϊδεάτης νεοοθωμανός Νταβούτογλου, παρουσία της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, που δεν έβγαλε άχνα, εξαίρεσε το Καστελόριζο από το Αιγαίο και στη συνέχεια η τουρκική φρεγάτα έδιωξε από το χώρο της ελληνικής κυριαρχίας το ιταλικό πλοίο στο γνωστό επεισόδιο. Και δεν φτάνει μόνο αυτό αλλά η Τουρκία προχώρησε σε χορήγηση άδειας και πάλι στο ίδιο το ιταλικό πλοίο, καταργώντας αυθαίρετα την ελληνική Εθνική Κυριαρχία. Η δική μας πολιτική ηγεσία, αντί να προστατέψει με στρατιωτική παρουσία τον Εθνικό μας χώρο, περιορίστηκε σε μια διαμαρτυρία σαν το παιδάκι που το μάλωσαν. Εκτός αυτού, σύμφωνα με πληροφορίες, η Τουρκία ετοιμάζει αμέσως μεγάλη αεροναυτική άσκηση στην περιοχή του Καστελόριζου, καταμεσής του πολέμου με τη Λιβύη, για να εδραιώσει προφανώς την κυριαρχία της στην περιοχή.

Και να σκεφτείτε ότι πριν 90 χρόνια φτάσαμε 17 χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα και αν δεν σταματούσαν το καταδρομικό Αβέρωφ οι Δυτικοί, θα ήταν σήμερα ελληνική και η Κωνσταντινούπολη. Δυστυχώς όμως αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, έφερε την ήττα στη μέση του πολέμου.

Αδέρφια, ξοδέψαμε για εξοπλισμούς τεράστια κονδύλια, εντελώς δυσανάλογα με το μέγεθος της χώρας. Αλήθεια που πήγαν; Έχουμε τρεις στρατηγούς λιγότερους από όσους έχουν οι ΗΠΑ των εκατοντάδων εκατομμυρίων πληθυσμού και 200.000 μόνιμο προσωπικό στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Θα έπρεπε λοιπόν λογικά να είμαστε, όχι απλά κάτι σαν το Ισραήλ, αλλά ο φόβος και ο τρόμος στην περιοχή. Και όμως γίναμε οι καρπαζοεισπράκτορες της περιοχής. Εποφθαλμιούν εδάφη μας ακόμα και τα Σκόπια και ο Μπερίσα. Οι Τούρκοι επανήλθαν και κάνουν βόλτες μέσα στην ελληνική επικράτεια, ενώ οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες κουνάνε την ουρά τους από χαρά, βλέποντας τα παλιά αφεντικά τους.

Αν και ο λαός είναι πολύ πιο μπροστά και πιο γενναίος από την ψοφοδεή πολιτική του ηγεσία, εντούτοις, ενας τεράστιος προπαγανδιστικός μηχανισμός έχει στηθεί, από τα ΜΜΕ του καθεστώτος, που προετοιμάζει το έδαφος της αναγκαστικής «φιλίας» με τους τούρκους.

Προσπαθούν να κάνουν την δειλία τους ιδεολογία μας.

Μικρά “μυστικά” για την εθνική μας επέτειο

Η 25η Μαρτίου είναι μια γιορτή που ενώνει όλους τους Ελληνες και τονώνει το αίσθημα πατριωτισμού και της πίστης τους. Ο διττός της χαρακτήρας την καθιστά ως τη μεγαλύτερη γιορτή του έθνους μας και ως μια από τις σημαντικότερες για την Ορθοδοξία, γι’ αυτό και γιορτάζεται με επισημότητα και κατάνυξη μέσα από πλήθος εκδηλώσεων, στρατιωτικών και μαθητικών παρελάσεων σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στην ομογένεια.

Τι πραγματικά, λοιπόν, γιορτάζουμε; Κατ’ αρχάς, η ημέρα αυτή είναι ιερή, καθώς σημαίνει για τους χριστιανούς η αναγγελία της ενανθρώπισης του Θεού και η διαβεβαίωση για την απολύτρωσή τους από τα δεινά της πλάνης, του σκότους και της κατάπτωσης, αφού ...
εκείνη την ημέρα ο αρχάγγελος Γαβριήλ ανακοίνωσε στην Παναγία (Μαρία την Παρθένο) ότι είναι ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες και έχει επιλεγεί ως η μητέρα του Ιησού Χριστού, παραδίδοντάς της τον κρίνο της καρποφορίας.

Αυτή την ευλογημένη ημέρα, όμως, χιλιάδες χρόνια μετά την αναγγελία της γέννησης του Υιού του Θεού, επέλεξε και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός το 1821 για να ευλογήσει στη Μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα το λάβαρο της ελληνικής επανάστασης. Επειτα από 400 χρόνια οθωμανικής σκλαβιάς, οι σποραδικές αντιδράσεις των Ελλήνων οργανώθηκαν σε ένα ενιαίο κίνημα αντίστασης στο οποίο συμμετείχαν όλες οι κοινωνικές τάξεις.

Οι οπλαρχηγοί, τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας και οι προεστοί προσκύνησαν την ελληνική σημαία δίνοντας όρκο να πολεμήσουν ως την ελευθερία ή τον θάνατο. Αυτό, άλλωστε, είναι και το σύνθημα που συμβολίζει η σημαία μας. Οι εννέα γραμμές -πέντε γαλάζιες για τη θάλασσα και τέσσερις άσπρες για τα αφρισμένα κύματα-, είναι οι εννέα συλλαβές της φράσης που άλλαξε την Ελληνική Ιστορία (ελευθερία ή θάνατος), ενώ ο λευκός της σταυρός σημαίνει την αφοσίωση των Ελλήνων στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη, καθώς και τη συμβολή της Εκκλησίας στον σχηματισμό του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Επίσης, εκτός από τις παρελάσεις και τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται ανά τη χώρα, κυρίως στα ελληνικά νησιά, όπου υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στην Ευαγγελίστρια έχει ξεχωριστή γιορτή στις 25 Μαρτίου και συνήθως με αρτοκλασία. Την ημέρα αυτή η Εκκλησία επιτρέπει στους πιστούς να φάνε ψάρι, ανεξάρτητα αν συμπέσει με τη νηστεία του Πάσχα ή ακόμη και με τη Μεγάλη Εβδομάδα, και έτσι, ο μπακαλιάρος σκορδαλιά έχει γίνει το… εθνικό μας φαγητό. Στους Επτανήσιους δε, το τραπέζι κοσμούν το κορφιάτικο στακοφίσι ή κοφίσι μπιάνκο και η κεφαλλονίτικη αλιάδα.

Η λαμπαδηφορία στη Σκιάθο

Υπάρχουν, όμως, κάποιοι τόποι που είχαν ή και διατηρούν ως τις μέρες μας παραδόσεις ειδικά για την 25η Μαρτίου. Για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια αναβιώνουν τα έθιμα «εωθινό» και «λαμπαδηφορία» από τον δήμο, την τοπική ομάδα Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού και το Πνευματικό Κέντρο των εκκλησιών της Σκιάθου. Το εωθινό σημαίνει το εορταστικό ξύπνημα του νησιού και γινόταν ανήμερα της 25ης Μαρτίου στις 5 η ώρα το πρωί με τη συμμετοχή των μαθητών της ΣΤ΄ τάξης του τότε δημοτικού σχολείου. Ψέλνονταν τα ίδια εμβατήρια με αυτά του εθίμου της λαμπαδηφορίας («Ολη δόξα όλη χάρη» και «Της δόξας λάμπει γαλανό το φως στη χώρα»), καθώς και ύμνοι της Εκκλησίας προς τιμήν της απελευθέρωσης του γένους.

Η λαμπαδηφορία, από την άλλη, γινόταν το βράδυ στις 8 η ώρα ανήμερα της 25ης, όπου μαθητές και ενήλικες ξεχύνονταν στους δρόμους του νησιού με λαμπάδες και κεριά, ψάλλοντας τα δύο εμβατήρια («Ολη δόξα όλη χάρη» και «Της δόξας λάμπει γαλανό το φως στη χώρα»). Πρόκειται για ένα έθιμο που πηγάζει από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και συνδυάζει την ανάσταση του Χριστού με την ανάσταση του γένους, παραλληλίζοντας το άγιο φως με το φως της ελευθερίας.

Η Βαγγελίστρα

Ιδιαίτερη αναφορά, επίσης, γι’ αυτή την ημέρα συναντάμε σε πολλά ιστορικά κείμενα για το πανηγύρι στο χωριό Φαρακλάτα της Κεφαλονιάς προς τιμή της Βαγγελίστρας.

Σε αυτό το χωριό, την προηγούμενη μέρα οι άνθρωποι πήγαιναν στην εκκλησία και σ’ ένα πανέρι τοποθετούσαν τέσσερα μικρά ψωμιά, έναν μεγάλο άρτο, ένα μπουκάλι λάδι και ένα μπουκάλι κρασί, για να εκκλησιαστούν. Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας έπαιρναν πίσω τον μεγάλο άρτο, τον οποίο έκοβαν σε κομμάτια και τον μοίραζαν στους πιστούς, αφήνοντας το ψωμί, το λάδι και το κρασί στον ναό.

Οταν ολοκληρωνόταν ο εσπερινός, πραγματοποιούταν ολονυχτία, όπου οι κάτοικοι του χωριού «βαρούσαν τουφεκιές» ή έφερναν μπαρούτι από τον Μοριά και έριχναν πυροτεχνήματα. Στο κελί της εκκλησίας και όπου αλλού υπήρχε κόσμος μοιραζόταν φαγητό. Κάποιοι μάλιστα μαγείρευαν αλιάδα, το τυπικό φαγητό της ημέρας, μπακαλεόπιτα και κοφισόπιτα, ειδικά φτιαγμένες για το πανηγύρι που στηνόταν αμέσως μετά.

Το ξημέρωμα έβγαζαν λιτανεία την εικόνα της Βαγγελίστρας σε όλο το χωριό με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Αργοστολίου, ενώ τα τελευταία χρόνια η λιτανεία πραγματοποιείται το απόγευμα της 25ης Μαρτίου.

Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε ότι τη συγκεκριμένη μέρα απαγορεύεται οι Κεφαλονίτες να βάλουν στο σπίτι τους λουλούδια ή χόρτα, διότι τον επόμενο χρόνο θα βρουν μέσα του φίδι, σύμφωνα πάντα με τη λαϊκή παράδοση.

Στο Ρουμλούκι της Ημαθίας

Ακόμη, κάνοντας ιστορική αναδρομή συναντάμε την περιοχή Ρουμλούκι, όπου η 25η Μαρτίου θεωρούταν μεγάλη εθνική και θρησκευτική γιορτή για τους κατοίκους της, οι οποίοι έπρεπε απαραιτήτως να εκκλησιαστούν και κανείς μα κανείς δεν εργαζόταν. (Για όσους δε γνωρίζουν, η λέξη ρουμλούκι σημαίνει ελληνότοπος ή ελληνοχώρα. Το τοπωνύμιο αυτό δόθηκε από τους Τούρκους κατακτητές, υποδεικνύοντας την αναγνώριση ως προς τον ελληνικό πληθυσμό που κατοικούσε στην περιοχή και η απελευθέρωσή της από τον τουρκικό ζυγό έγινε από τον ελληνικό στρατό στις 18 Οκτωβρίου του 1912. Σήμερα, Ρουμλούκι εννοούμε το τμήμα του κάμπου της Ημαθίας που διασχίζει ο ποταμός Αλιάκμονας και απλώνεται από τα υψώματα της Βέροιας μέχρι τον Λουδία και τον Θερμαϊκό).

Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας, ακόμη και κατά τη διάρκεια της τούρκικης κατοχής, ο δάσκαλος εκφωνούσε λόγο που τόνιζε τη διττή σημασία της ημέρας για τους ορθόδοξους Ελληνες, ενώ τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους οι υπόδουλοι Ρουμλουκιώτες τη χαρακτήριζαν ως Παλαιά Ελλάδα.

Στη συνέχεια, ο ιερέας τελούσε επιμνημόσυνη δέηση για τους νεκρούς αγωνιστές του 1821 και έπειτα οι μαθητές τραγουδούσαν τον Εθνικό Υμνο και δημοτικά τραγούδια που αναφέρονταν στους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης. Μετά την απελευθέρωση της περιοχής, στις εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου συμπεριλαμβανόταν και η παρουσίαση σχετικών θεατρικών έργων.

Το μεσημέρι, οι Ρουμλουκιώτες έτρωγαν το καθιερωμένο γι’ αυτούς φαγητό της ημέρας, ταβά (ταψί) στο φούρνο με ψάρι γριβάδι και κρεμμύδια.

Τα Καλάβρυτα

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και την περιοχή των Καλαβρύτων, όπου στις 25 Μαρτίου πραγματοποιείται τρισάγιο στο Πανελλήνιο Ηρώο των Αγωνιστών του 1821, συνδυασμένο, όπως σε όλη την Ελλάδα, με κατάθεση στεφάνων, τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη των ενδόξων ηρώων, ανάκρουση του Εθνικού Υμνου, δοξολογία στον προαύλιο χώρο του ιστορικού Ναού της Μονής Αγίας Λαύρας και απαγγελία πανηγυρικού λόγου.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί, εντούτοις, η αναπαράσταση ορκωμοσίας των αγωνιστών και κήρυξης της Επανάστασης από τον θεατρικό όμιλο Καλαβρύτων «Πάνος Μίχος». Ακολουθεί παρουσίαση εθνικών παραδοσιακών χορών, καθώς και απονομή επάθλων στους νικητές του ποδηλατικού γύρου Θυσίας στη διαδρομή Πάτρα - Χαλανδρίτσα - Καλάβρυτα - Αγία Λαύρα, αφού στις 24 του μήνα ο ηγούμενος της μονής συνηθίζεται να παραδίδει το λάβαρο της επανάστασης και ένα στεφάνι δάφνης στον πρώτο δαφνοδρόμο, για να μεταφερθούν στην Πάτρα προς στέψη του ανδριάντα Παλαιών Πατρών Γερμανός και στις 25 να επιστραφούν.

Και επειδή πολλοί είναι αυτοί που πρεσβεύουν την άποψη ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και ότι οι καιροί μας είναι… χαλεποί, καλό θα ήταν να μείνει στη μνήμη όλων μας ότι η Επανάσταση του ’21 στάθηκε το πιο σημαντικό γεγονός της εποχής του, γιατί απέδειξε ότι η αγωνιστικότητα και η ισχυρή θέληση ενός λαού μπορούν ν’ αλλάξουν την ιστορική του μοίρα. Αλλωστε, παρά τη διχόνοια και τα μελανά σημεία των προγόνων μας, οι αγωνιστές του ’21 μας παρέδωσαν ένα συμβόλαιο ελευθερίας, γραμμένο κυριολεκτικά με το αίμα τους.

Οπως έλεγε και ο Μακρυγιάννης:
«Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; Οταν αγωνιστεί μόνος του να φκειάση ή να χαλάση, να λέγη “εγώ”, όταν όμως αγωνίζονται πολλοί να φκειάσουν, τότε να λένε “εμείς”. Είμαστε εις το “εμείς” κι όχι εις το “εγώ”».

Να γιατί ο Αγώνας του ’21 παραμένει διαχρονικός και επίκαιρος για μας τους Νεοέλληνες, καθώς η ελευθερία όποιας μορφής, θέλει αρετή, τόλμη και φυσικά πολλές θυσίες για να αποκτηθεί, πόσο μάλλον δε για να διατηρηθεί.


Η συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση της πατρίδας μας, αποτελεί, ίσως, ένα από τα πιο αποσιωπημένα κομμάτια της νεότερης ιστορίας μας.

Εντούτοις η πραγματική διάσταση της καθοριστικής και πρωταγωνιστικής συμβολής των Ελλήνων που έδρασαν στη Ρωσία και οι περισσότεροι ήταν Ποντιακής καταγωγής, και χρηματοδότησαν, οργάνωσαν και πολέμησαν για την ελευθερία, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.Αρχικά, ο Ηλίας Κανδήλης, ιδρυτής του Φροντιστηρίου της Χερσώνας στη νότια Ρωσία, ο οποίος αφήνει στον Αλέξανδρο Υψηλάντη 5.000 ρούβλια, για τους σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας, ο Ιάκωβος Γρηγοράντης, γενικός «αρχιμεταλλουργός» των μεταλλείων της Αργυρούπολης, καθώς και η μεγάλη ποντιακή οικογένεια των Μουρούζηδων είναι λίγα μόνο από τα παραδείγματα των Ποντίων, που ενίσχυσαν με διάφορους τρόπους τον αγώνα.

Το 1814 όταν ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία, στην Οδησσό, η πόλη κατοικείται από 4000 Έλληνες, εκ των οποίων το 80% είναι Πόντιοι. Μεταξύ των μυημένων, φαίνεται να συμπεριλαμβάνονταν και κρυπτοχριστιανοί, ενώ σημαντική εκπρόσωπος της Ποντιακής συμμετοχής υπήρξε η οικογένεια των Yψηλαντών, η οποία θυσίασε θέσεις, πλούτο, καριέρα για να μπει μπροστά στον αγώνα Ελευθερίας.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μαζί με τα αδέλφια του πολεμά στο Δραγατσάνι. Προδομένος από εχθρούς και φίλους, φυλακίζεται και πεθαίνει λησμονημένος στη Βιέννη το 1828. Η συμβολή όμως του αρχηγού της Επανάστασης είναι αναμφισβήτητη. Και αυτό οφείλουμε να πράττουμε από εδώ και πέρα αναδεικνύοντας συνεχώς την δράση του Αλέξανδρου Υψηλάντη.
Ο αδελφός του Δημήτριος συνεχίζει την πατριωτική παράδοση της οικογένειας. Μη λησμονούμε ότι ο παππούς τους Αλέξανδρος Υψηλάντης, καρατομήθηκε από τους Οθωμανούς, όντας ηγεμόνας στη Μολδοβλαχία.

Ο Δημήτριος Υψηλάντης με την έναρξη της επανάστασης ανέλαβε να αντιπροσωπεύσει τον αδερφό του, Αλέξανδρο Υψηλάντη, ως πληρεξούσιος του Γενικού επιτρόπου Αρχής στο Μωριά. Στις 20 Ιουνίου του 1821 ανέλαβε την αρχιστρατηγία των επαναστατών και προσπάθησε να οργανώσει τακτικό στρατό. Η προσπάθεια του όμως να περιορίσει την ισχύ των κοτζαμπάσηδων είχε σαν αποτέλεσμα την εκδίωξη του. Ο λαός απαίτησε την αποκατάσταση του και ύστερα από προσπάθειες του Κολοκοτρώνη επανήλθε. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου και του Άργους, στην εκστρατεία εναντίον της Αθήνας, στη μάχη των Δερβενακίων, στη μάχη στους Μύλους μαζί με το Μακρυγιάννη και στην μάχη στη Πέτρα, η οποία ήταν η τελευταία της Επανάστασης. Ένας Πόντιος, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης άρχισε την Επανάσταση και ένας άλλος Πόντιος, ο αδελφός Δημήτριος την τελείωσε. Για να τιμηθεί ο Υψηλάντης, το φιλλεληνικό κίνημα τις ΗΠΑ, έδωσε το 1826 το όνομά του σε μία πόλη στο Μίσιγκαν.

Η γνώση της συμβολής των Ποντίων στην ελληνική επανάσταση αποτελεί ένα χρέος το οποίο πρέπει να υλοποιηθεί μέσα από την εκπαίδευση, τα σωματεία, τους φορείς. Είναι ένα χρέος προς τους Έλληνες της Ανατολής, το οποίο πρέπει να περάσει και σε άλλες, πρόσφατες συνιστώσες της ιστορίας τους, όπως είναι η Γενοκτονία. Για αυτήν που πρέπει να αγωνιστούν όλοι μέχρι την αναγνώριση από το θύτη και τελική δικαίωση.
Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί κορυφαίο γεγονός στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία, γιατί εγκαινιάζει την αρχή μιας ολόκληρης σειράς εθνικών κινημάτων που στοχεύουν στην καταστροφή των απολυταρχικών εξουσιών. Οι φιλελεύθερες ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, η δραστηριοποίηση των αστικών στρωμάτων και η τάση για δημιουργία εθνικών κρατών στην Ευρώπη, δίνουν νέα νομιμοποίηση στη αίσθημα για ελευθερία των Ελλήνων, το οποίο είχε προκαλέσει μέχρι τότε σειρά αντιοθωμανικών εξεγέρσεων σ’ όλο τον ελληνικό κόσμο, από τον Πόντο μέχρι την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Ο Ιωάννης Καποδίστριας σε κείμενο του 1811 αναφέρει: «Η Γαλλική Επανάσταση και τα έκτακτα γεγονότα που μετέβαλαν τα σύνορα και τις διεθνείς σχέσεις των ευρωπαϊκών κρατών, και ένα πλήθος άλλων αιτίων, που θα ακολουθούσαν ως αποτέλεσμα, δημιούργησαν στους Έλληνες το συναίσθημα ότι αργά ή γρήγορα το πεπρωμένο τους ήταν δυνατόν να μεταβληθεί και θα μπορούσαν καποτε να αποκτήσουν πατρίδα… στην οποία θα ζούσαν με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.» (σελ. 66, «Ελλάς», τομ. 2, εκδ. Πάπυρος.)

Η ιδιομορφία της ελληνικής περίπτωσης, σε σχέση με την ευρωπαϊκή εμπειρία ήταν το γεγονός ότι ο εκτεταμένος και πολύμορφος ελληνικός κόσμος είχε μετατραπεί σε έδρα του οθωμανικού Ισλάμ, ενώ τα αστικά του στρώματα βρισκόταν κυρίως στη διασπορά. Η ιδιομορφία αυτή δημιούργησε πολλά προβλήματα στη συνέχεια και σφράγισε με αρνητικό τρόπο την πορεία του νεαρού ελληνικού κρατιδίου. Αυτό όμως αποτελεί ένα άλλο, πολύ μεγάλο ζήτημα.

Παρότι η Επανάσταση έχει μελετηθεί σε μεγάλο βαθμό, εν τούτοις διάφορες παράμετροι που σχετίζονται με το ιδεολογικό, κοινωνικό αλλά και γεωγραφικό πλαίσιο, παραμένουν ακόμα άγνωστοι. Στις παραμέτρους αυτές περιλαμβάνεται και η συμμετοχή των Ελλήνων που κατοικούσαν στις περιοχές που χάθηκαν οριστικά για τον ελληνικό κόσμο μετά το 1922.

ΙΩΝΙΑ
Στην πλούσια ιωνική γη ο ελληνισμός ρίζωσε από τον 14ο αιώνα π.χ. Εκεί δημιουργήθηκαν τα κορυφαία πνευματικά δημιουργήματα των Ελλήνων. Ο Όμηρος, με την ποίηση, υπήρξε ο ανυπέρβλητος τραγωδός των επών του πρώιμου ελληνισμού. Εκεί αναπτύχθηκε η ιωνική φιλοσοφική σχολή, η οποία έβαλε τις βάσεις για ολόκληρη τη δυτική αιτιοκρατική σκέψη.Κατά τους σκοτεινούς αιώνες της μουσουλμανικής οθωμανικής κυριαρχίας, η Ιωνία υπήρξε χώρος μεγάλης οικονομικής και μνευματικής ανάπτυξης των Ελλήνων. Η Σμύρνη αποτελούσε το δεύτερο εθνικό κέντρο μετά την Κωνσταντινούπολη. Τα σχολεία της, όπως και αυτά των Κυδωνιών (Αϊβαλί), υπήρξαν εστίες με μεγάλη πνευματική ακτινοβολία. Η πνευματική ανάπτυξη της Ιωνίας θα εκφραστεί το 1819 με την ίδρυση τυπογραφείου στο Αϊβαλί, σε οίκημα της εκκλησίας της Παναγίας της Ορφανής. Η πρώτη του έκδοση είναι μια «Ωδή» της Ευανθίας Καϊρη και ένα στιχούργημα προς τιμήν του A. Didot. Η εκδοτική δραστηριότητα θα παύσει μετά την έκρηξη της επανάστασης και την καταστροφή της πόλης στις 3 Ιουνίου 1821.Ένας από τους κορυφαίους εμπνευστές της ελληνικής πολιτικής αναγέννησης, ο Αδαμάντιος Κοραής, ήταν Σμυρνιός. Το κίνημα της Φιλικής Εταιρείας είχε βρει γόνιμο έδαφος στην Ιωνία. Πολλοί Έλληνες της Ιωνίας έσπευσαν στην επαναστατημένη Ελλάδα για να πολεμήσουν τους κατακτητές. Οι παραθαλάσσιες ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας έδιναν σημαντική βοήθεια στους επαναστάτες, προκαλώντας την οργή των Οθωμανών.

Με αφορμή την ανατίναξη ενός οθωμανικού πλοίου από μπουρλοτιέρηδες στο λιμάνι της Ερεσσού, στα τέλη του Μαϊου του 1821, έδωσε την αφορμή για την καταστροφή του Αϊβαλιού και των 30.000 Ελλήνων κατοίκων του. Ο Δημήτρης Φωτιάδης περιγράφει ως εξής την καταστροφή της ιωνικής πόλης: «…η μισοαυτόνομη πες εκείνη πολιτεία στα Μικρασιατικά παράλια συγκέντρωσε το φθόνο και τη βουλιμία της αρπαγής του δυνάστη. Γενίτσαροι, ζεϊμπέκια, ταγκαλάκια, γιουρούκηδες άρχισαν να μαζεύονται για να τη διαγουμίσουν. Οι λάμψεις του ντελινιού της Ερεσσού στάθηκαν το σύνθημα ν’ αρχίσουν οι σφαγές. Στέλνουνε μήνυμα στο στόλο μας, που καθώς είπαμε βρισκόταν σ’ εκείνα τα νερά, να τους γλυτώσει από σίγουρο χαμό. Φουντάρουν τα καράβια μας έξω από το λμάνι του Αϊβαλιού, καθώς τα νερά του ρηχά και δεν μπορούσαν να αράξουν μέσα σ’ αυτό. Κατεβάζουν τις σκαμπαβίες και τις φελούκες τους, βάζουν σε μερικές απ’ αυτές μικρά κανόνια και τρέχουν στην ξηρά. Τους δρόμους τους διαφεντεύει κιόλας ο θάνατος, όπως οι Τούρκοι είχανε ξεχυθεί στην πολιτεία καίοντας και σφάζοντας. Τους χτυπάνε οι μαρινάροι μας και τους πισωγυρίζουν. Κι ο λαός ξεχύνεται με την αγωνία της σωτηρίας στην χυχή και τους μπόγους της προσφυγιάς στο χέρι, στις σκαμπαβίες και στις φελούκες. Φορτωμένες ως τα μπούνια, κουβαλάνε αδιάκοπα στα καράβια μας τη Ρωμιοσύνη που αποζήταγε, για μια ακόμα φορά, να βρει τη σωτηρία στη φυγή.Μα που να χωρέσουν τόσες χιλιάδες ψυχές; Σε λίγο κινδύνευαν να βουλιάξουν τα καράβια μας από το πλήθος της δυστυχίας που σωριάστηκε σ’ αυτά. Σ’ ένα μονάχα, στον «Αγαμέμνονα» του Τσαμαδού, 870 ψυχές έιχαν πλημμυρίσει το πόντε του, τους κοραδούρους του, τ’ αμπάρια του.Όσοι δεν ήταν πια τρόπος να βρούνε λίγο τόπο στα καράβια μας. Απόμειναν στην ξηρά. Οι λαντρες σφάχτηκαν, οι γυναίκες και τα παιδιά πουλήθηκαν και σύρθηκαν στη σκλαβιά και στην ατίμωση. Οι άλλοι που γλύτωσαν σκόρπισαν στα νησιά -Ψαρά. Αίγιαν, Σκύρο, Ύδρα, Σπέτσες. Μαύρη κι άραχλη η ζωή τους στον αχάριστο αγώνα να οικονομήσουν το ψωμί της προσφυγιάς. Ελευθερία, πόσο ακριβά σ’ αγοράζουν οι λαοί! Η μόνη ευτυχία τούτων των δυστυχισμένων στάθηκε, πως πολλοί απ’ αυτούς πολέμησαν το δυνάστη στεριά και θάλασσα.» (Δημήτρη Φωτιάδη, «Η Επανάσταση του ’21″, Αθήνα, εκδ. Μέλισσα, 1971, σελ. 111.)

Οι διωγμοί δεν τελείωσαν με την καταστροφή του Αϊβαλιού αλλά συνεχίστηκαν ως το Δεκέμβριο στη Σμύρνη και στο Κουσάντασι. Μεγάλος αριθμός των κατοίκων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ιωνία και να καταφύγει στην Ελλάδα. Ως πρώτοι κάτοικοι του Πειραιά, το 1834, καταγράφονται 150 πρόσφυγες από τη Χίο και την Ιωνία. (Λ. Λεοντίδου, Πόλεις της σιωπής. Εργατικός εποικισμός της Αθήνας και του Πειραιά, 1909-1940).Το 1826 ο Σμυρνιός Ιωάννης Καρόγλου συγκροτεί στην Πελοπόννησο την «Ιώνιο Φάλαγγα». Εφεξής, ένα μέρος των Ιώνων, θα συμμετέχουν συγκροτημένα στην Επανάσταση. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το σχετικό δημοσίευμα της «Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος» στις 24 Ιουλίου 1826, συγκροτήθηκε στο Ναύπλιο δύο μήνες μετά την πτώση του Μεσολογγίου. Σκοπός της Φάλαγγας ήταν «… η εις εν σώμα ένωσις των εις την ελευθέραν Ελλάδα ευρισκομένων και υπό διαφόρους αρχηγούς διεσπαρμένων Ιώνων… δια να κατασταθώσιν ούτω χρησιμώτεροι εις τον υπέρ της ελευθερίας ιερού ελληνικού αγώνα.»

Η Ιώνιος Φάλαγγα εκστράτευσε στη νότια Πελοπόννησο για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ. Έλαβε μέρος στις μάχες του χωριού Μεχμέταγά και του Μπασαρά, όπου και διακρίθηκε. Το φθινόπωρο του ’26 πολέμησε στην Αττική. Συμμετείχε στις μάχες της Δόμβραινας, της Αράχοβας, του Διστόμου και της Ακρόπολης των Αθηνών. Το ιωνικό αυτό στρατιωτικό σώμα διαλύθηκε το 1827, μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του Φαβιέρου στη Χίο. Οι περισσότεροι από τους άντρες του επέστρεψαν στο Ναύπλιο. Αργότερα εντάχθηκαν στις στρατιωτικές ομάδες που οργάνωσε ο Καποδίστριας.

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους αρκετοί πρόσφυγες θα επιστρέψουν στις ιωνικές τους εστίες. (Γ. Αναστασιάδη, «Η συμβολή των Μικρασιατών εις την εθνικήν αναγέννησιν», Μικρασιατικά Χρονικά, τεύχ. 1, 1938.)

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΑ ΘΡΑΚΗ
Η Θράκη, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη υπήρξε μια σημαντική κοιτίδα του ελληνισμού. Η γειτνίασή της με τις παραδουνάβιες ηγεμονίες και τη Ρωσία, καθώς και η εκτεταμένη θρακική παραλία της Μαύρης Θάλασσας μετέτρεψαν την Ανατολική και Βόρεια Θράκη σε μεγάλο αιμοδότη των αγώνων. Ο τέταρτος μυημένος στη Φιλική Εταιρεία ήταν ο Αντ. Κομιτζόπουλος από την Φιλιππούπολη. Μεγάλο μέρος των ομογενών της Οδησσού είχε θρακική καταγωγή, όπως ο Μαρασλής από τη Φιλιππούπολη και οι αδελφοί Κουμπάροι από τη Μεσημβρία. Οι παραθαλάσιες πόλεις της σημερινής Βουλγαρίας -Μεσημβρία, Αγχίαλο, Σωζόπολη, Βάρνα- στήριξαν ουσιαστικά τη Φιλική Εταιρεία. Ένα από τα σημαντικότερα Παραρτήματα της Εταιρείας υπήρξε αυτό της Αδριανούπολης.Επαναστατική κινητοποίηση παρατηρήθηκε σ’ όλο θρακικό χώρο; στις περιοχές Φιλιππούπολης, Αδριανούπολης, Βάρνας, Αγχιάλου, Σωζόπολης, Μεσημβρίας, Μάκρης, Μαρώνεις και Κεσάνης, καθώς και στα ελληνικά χωριά του κόλπου του Σάρου. Θράκες επαναστάτες κινούνταν για να προκαλέσουν μεγαλύτερη εξέγερση κατά των Οθωμανών. Στις 17 Απριλίου 1821 επαναστάτησε η Σωζόπολη. Ο μητροπολίτης Παϊσιος Πρικαίος όρκισε πολλούς επαναστάτες στον περίβολο του ναού του Αγ. Ζωσίμου. Οι Έλληνες επαναστάτες, συνεργαζόμενοι με ένοπλες βουλγαρικές ομάδες συγκρούστηκαν με τους Οθωμανούς. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε κοντά στον ποταμό Ροπόταμο, μεταξύ Αγαθούπολης και Σωζόπολης. Οι αριθμητικά υπέρτερες δυνάμεις των Οθωμανών κατενίκησαν τους ανοργάνωτους επαναστάτες. Στις 25 Απριλίου η Σωζόπολη κατελήφθηκε από τον οθωμανικό στρατό. Οι Έλληνες πρόκριτοι μαζί με τον μητροπολίτη, απαγχονίστηκαν στην κεντρική πλατεία.

Στα μέσα του Απριλίου αποκεφαλίστηκαν στην Αδριανούπολη 26 Έλληνες πρόκριτοι, καθώς και ο άλλοτε Αδριανουπολίτης πατριάρχης Κύριλος ο ΣΤ’. Ακόμα και σε μικρά χωριά της Ανατολικής Θράκης πραγματοποιήθηκαν σφαγές. Στις αρχές του Μαϊου του 1821 παρατηρήθηκε μεγάλη επαναστατική κίνηση στην Αίνο, όταν οι Αινίτες κατέλαβαν το κάστρο και αιχμαλώτισαν την οθωμανική φρουρά. Η συμβολή της Αίνου στο ναυτικό αγώνα υπήρξε πολύτιμη, εφόσον η δύνανμή της το 1821 ανερχόταν σε 300 καράβια. Αινίτικα καράβια ενίσχυσαν τους Μακεδόνες επαναστάτες στη Χαλκιδική και στον Όλυμπο, αποκλείοντας τα παράλια της Μακεδονίας. Μετά την ανακατάληψη της Αίνου από τους Οθωμανούς, πολλοί κάτοικοι κατέφυγαν στην επαναστατημένη Ελλάδα.Στον «Ιερό Λόχο» του Αλέξανδρου Υψηλάντη είχαν καταταχθεί νέοι από τη Μεσημβρία και άλλες περιοχές της Θράκης. Συμμετείχαν στα επαναστατικά γεγονότα και έλαβαν μέρος στη μάχη του Δραγατσανίου. Ένας από τους επιζήσαντες ήταν ο εθνικός ευεργέτης Κωνστ. Ξενοκράτης από το Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης. Ο Αδριανουπολίτης Γεώργιος Παπάς, διασωθείς παρότι τραυματίας, δημιούργησε στη συνέχεια εκστρατευτικό σώμα και κατάφερε να το οδηγήσει στη Νότια Ελλάδα, όπου συμμετείχε σε πολυάριθμες συγκρούσεις. Άλλοι αγωνιστές διέφυγαν μέσω Αυστρίας, από την Τεργέστη.

Σημαντικό κέντρο των Θρακών αγωνιστών υπήρξε η Ερμούπολη της Σύρου. Στην επαναστατημένη Ελλάδα, οι Θράκες μαζί με Θεσσαλούς και Μακεδόνες συγκρότησαν το στρατιωτικό σώμα των Θρακομακεδόνων με επικεφαλής τον Στέφο Βούλγαρη. Η συμβολή των φυγάδων στα επαναστατικά γεγονότα φαίνεται ότι ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Ο Κ. Βακαλόπουλος γράφει: «Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο μεγάλο στρατόπεδο που είχε σχηματιστεί έξω από την Ακρόπολη στις αρχές του 1827, μόνο 1500 από τους 11.000 συνολικά άντρες κατάγονταν από τη Νότια Ελλάδα. Οι υπόλοιποι, «ίσως και μαχιμώτεροι», ήταν Ηπειρώτες, Θεσσαλοί, Μακεδόνες, Θρακιώτες, Μικρασιάτες, Επτανήσιοι και Κρητικοί.» (Κ. Α. Βακαλόπουλου, Θράκη, Ιστορία του βόρειου ελληνισμού, Θεσσαλονίκη, εκδ. Κυριακίδη, 1990, σελ. 119) αποτελεί ένα μεγαλειώδες κίνημα.

Στόχος των επαναστατών υπήρξε η συνολική απελευθέρωση του ελληνικού κόσμου.
Για πρώτη ίσως φορά μια φωτογραφία δεν αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Αλλά και δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψει κανείς τη θλίψη, την απογοήτευση, αυτό το κενό στο στομάχι που ένιωθε όποιος κυκλοφόρησε στους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος την ώρα της παρέλασης.

Αραία αραία να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα αυτοί που στάθηκαν στις άκρες των κεντρικών δρόμων. Ένα απόλυτο κενό μπροστά στον μοναχικό Άγνωστο Στρατιώτη. Ένα βουβό και άψυχο κτίριο πίσω του η Βουλή. Ένα κουφάρι η εξέδρα των επισήμων. Παντού πρόσωπα σκυθρωπά, περίλυπα, μετείχαν έλεγες σε πένθος και όχι σε εθνική γιορτή. Σε εθνικό πένθος. Ίσως για μια στιγμή να πετάρισε η ελπίδα βλέποντας τα νιάτα να παρελαύνουν.

«…κι’ έλεες πότε αχ πότε βγάνω το κεφάλι από τσ’ ερμιές;
Κι’ αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές»…


Για μια στιγμή μόνο. Και μετά, το άγχος της επόμενης μέρας, η ανασφάλεια και η αγωνία, το βάρος της ενοχής μπροστά στη νεολαία – όχι, δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά μαζί τους ψηφίσαμε.

Με άδειο βλέμμα κοιτούσαν τους μετανάστες που γλιστρούσαν ανάμεσά τους, ανεμίζοντας πλαστικές γαλανόλευκες, με τις τσάντες – μαϊμούδες παρατημένες σε μια γωνιά. Κάπου βαθιά, κάτω από στρώματα συναισθημάτων, κρυβόταν ακόμη καλά η οργή.

Σιδερόφραχτη η Αθήνα τη μέρα της γιορτής. Παντού αστυνομικοί και ένας προστατευτικός κλοιός από κράνη και ασπίδες γύρω από το κοινοβούλιο και την εξέδρα με τους «επίσημους».

«…γιατί τα’ σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά»


Κι’ όταν ξέσπασαν τα επεισόδια στο κέντρο της πλατείας, ανάμεσα σε μια ομάδα εκπαιδευτικών και τους άνδρες των ΜΑΤ, το μόνο που έσχιζε την ησυχία νεκροταφείου στην πόλη, ήταν η δυνατή και διαπεραστική φωνή μιας διαδηλώτριας. Ακόμη πιο ανησυχητικό: Οι ΄Ελληνες, φύσει περίεργοι, αυτοί που προκαλούν κυκλοφοριακό κομφούζιο για να χαζέψουν δυο τρακαρισμένα αυτοκίνητα, δεν γύρισαν καν προς την πλευρά των επεισοδίων. Και το πιο χαρακτηριστικό: Ο λιγοστός κόσμος είχε σκορπιστεί στην Αμαλίας και στην Πανεπιστημίου, αλλά εκεί, απέναντι από το Κοινοβούλιο και τους επισήμους, υπήρχε το απόλυτο κενό.

«εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή
κι ένα στόμα εκαρτερούσες,
“έλα πάλι” να σου πει».


Αν τα πάνσοφα στελέχη του πολιτικού μας προσωπικού μπορούσαν να περπατήσουν ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους κι’ αν τους είχε μείνει λίγη ψυχή μέσα τους, θ’ αποζητούσαν τους προπηλακισμούς, θ’ αναζητούσαν ένα γιουχάισμα, ίσως και να νοσταλγούσαν τις παλιές ευτυχισμένες μέρες με τον κόσμο να χειροκροτεί ξέγνοιαστος, κι’ ας αρμένιζε προς την καταστροφή.

Αν μπορούσαν να περπατήσουν ανάμεσα στον κόσμο, θα ένιωθαν αυτή τη βουβή οργή, αυτήν την απέχθεια μπροστά στη σαπίλα της αποσύνθεσης, αυτήν την αδιαφορία και αυτήν την μοιρολατρία. Αλλά δεν μπορούν.

Αν μπορούσαν να νιώσουν την απογοήτευση αυτού του κόσμου, που ξαφνικά νιώθει ανυπεράσπιστος και προδομένος από τους πολιτικούς του ταγούς, τσακισμένος από τα ψέματα και τις απατηλές υποσχέσεις, τότε δεν θα είχε σημασία η καταδίκη περιστατικών διαμαρτυρίας, θα ήταν ευπρόσδεκτος ακόμη και ο χουλιγκανισμός, προτιμότερος πάντως από την απάθεια. Αλλά δεν μπορούν.

Κι’ αν μπορούσαν να προβλέψουν αυτήν την παγωμένη ατμόσφαιρα, δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να συγκαλέσουν – την προηγουμένη – κοτζάμ υπουργικό συμβούλιο για ν’ ακούσουν τον πρωθυπουργό να εμψυχώνει τους υπουργούς του, να ξετρυπώσουν λίγη από την χαμένη γενναιότητα και να πάνε στις παρελάσεις. Αλλά δεν μπορούν – κι’ ας είναι η πολιτική η τέχνη του προβλέπειν.

«Δεν θα κλειστούμε στα γραφεία μας», μάθαμε πως τους είπε. Κλείστηκαν, όμως, από κλοιό αστυνομικών. Ίσως πια και να θεωρούν νίκη την αποφυγή των επεισοδίων διαμαρτυρίας.

Αναγάλλιασε η ψυχή τους μια μέρα πριν, όταν, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, ο πρόεδρος της Επιτροπής Καταπολέμησης του μαύρου χρήματος, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Π. Νικολούδης, τους έδωσε, άθελά του είμαι βέβαιη, άφεση αμαρτιών.

Οι πολιτικοί, είπε, δεν είναι η πιο διεφθαρμένη κοινωνική ομάδα! Αλλά είναι «κοινωνική ομάδα» οι πολιτικοί; Αυτό είναι; Έτσι τους αρέσει να τους αποκαλούν;

Ανακουφίστηκε, λοιπόν, αυτή η ιδιότυπη πολιτική ομάδα, όταν πληροφορήθηκε πως υπάρχουν «άλλες ομάδες, που δεν δίνουν λόγο πουθενά και κανέναν έλεγχο δεν επιδέχονται, παρότι και σε εξωχώριες εταιρίες συμμετέχουν και το βάρος της απόδειξης δεν οφείλουν».

Αλήθεια; Και ποιος επιτρέπει σ’ αυτές τις «ομάδες» να συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο; Ποιος τους προστατεύει επειδή εκπροσωπούν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα – χρηματοδότες των πολιτικών δραστηριοτήτων; Ποιος τους εκτρέφει με την θεσμοθετημένη διαπλοκή; Γιατί δεν ελέγχονται;

Μίλησε και γι’ αυτούς που έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό ο κ. Νικολούδης. «Όλοι μαζί τα φύγαμε», είπε, παραφράζοντας την γνωστή πλέον φράση. Είπε πως σ’ αυτό το σπορ επιδόθηκαν ακόμη και καλόγριες! Αλλά όχι πολιτικοί! Αλήθεια; Και ποιος μας βεβαιώνει ότι οι καλόγριες δεν ήταν ενεργούμενα αυτών που «φέρουν το βάρος της απόδειξης των πηγών των χρημάτων τους;». Και από πού και ως πού κάθε Αύγουστο, όταν, σκόπιμα μέσα στον καύσωνα και στις διακοπές, δίνονται στη δημοσιότητα τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών, χρειαζόμαστε μια βδομάδα για μια γρήγορη ανάγνωση;

Ποιος έφτιαξε τον νόμο (2843/2000) με τον οποίο αφαιρέθηκε από την εισαγγελική αρχή η δυνατότητα διενέργειας ανάκρισης, προανάκρισης ή προκαταρκτικής εξέτασης για πιθανολογούμενα αδικήματα στο Χρηματιστήριο, παρά μόνο αν υπήρχε άδεια του δικαστικού συμβουλίου;

Ποιος έφτιαξε τον νόμο (2522/1997) που επέτρεπε την μη εκτέλεση ακόμη και αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων, οι οποίες ακύρωναν παράνομες αναθέσεις δημοσίων συμβάσεων;

Ποιος μετέτρεψε την απιστία περί την υπηρεσία από κακούργημα σε πλημμέλημα (2178/1993);

Ποιος έφτιαξε τον φορολογικό νόμο (3021/2001), με τον οποίο καταργήθηκε εμμέσως το πόθεν έσχες και δόθηκε η δυνατότητα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, απαλλάσσοντας τα φυσικά πρόσωπα από την υποχρέωση να δικαιολογούν στην Εφορία την προέλευση των χρηματικών ποσών που κατέβαλλαν, προκειμένου να χορηγήσουν δάνεια σε άλλους ιδιώτες ή επιχειρήσεις στις οποίες ήσαν μέλη ή μέτοχοι για να αγοράσουν μετοχές ανωνύμων εταιριών μη εισηγμένων στο Χρηματιστήριο;

Ποιος έφτιαξε τον νόμο, που προστέθηκε ως τροπολογία στο… νομοσχέδιο για την στέγαση των δημοσίων υπηρεσιών και με τον οποίο απαλλάχθηκαν από κάθε ποινική ευθύνη οι διοικήσεις των προβληματικών επιχειρήσεων περιόδου 1983 -1990;

Ποιος έφτιαξε τον νόμο (2446/96) με τον οποίο η σύναψη προγραμματικών συμφωνιών από της διοικήσεις των ΔΕΚΟ επιτρεπόταν να γίνεται… «κατά παρέκκλιση κειμένων διατάξεων»;

Για να μην μιλήσουμε ξανά για το άρθρο (περί γρήγορης παραγραφής των αδικημάτων των πολιτικών) 86 του Συντάγματος, που επιμένουν να μην μαζεύονται τριακόσιοι άνθρωποι για να το αλλάξουν, αρκούμενοι σε πασαλείμματα, όπως το τελευταίο με τις αλλαγές του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Και τέλος, ποιος εξέθρεψε το ρουσφέτι και μοίρασε διορισμούς και υπογραφές; Ποιος άλλος εκτός από τον πολιτικό μας κόσμο;

Ποιος άλλος εκτός από τον πολιτικό μας κόσμο εκμαύλισε τον λαό, εκτρέφοντας την φαυλοκρατία, την αδιαφορία, την επικράτηση του ατομικού έναντι του κατά Αριστοτέλη Κοινού Καλού;

Ποιος μας κατάντησε όπως ακριβώς μας περιγράφει, με πικρό χιούμορ, στο εξαιρετικό – και πάντα επίκαιρο, αν και πρωτοανέβηκε το 1979 – θεατρικό έργο του Μάριου Ποντίκα «Εσωτερικαί Ειδήσεις»;

Αξίζει να το απολαύσετε, εκεί, στο Θέατρο «Ράγες», στο Γκάζι, για να δείτε να ξεδιπλώνονται με τον πιο σύγχρονο και σπαρταριστό τρόπο σκηνές από την σημερινή Ελλάδα. Μια ομάδα σπουδαίων ηθοποιών, σε σκηνοθεσία Μάνου Τσότρα, ετοίμασε την κωμωδία της χρονιάς, τον καθρέφτη της κοινωνίας μας, όπως την έπλασε στα μέτρα του το πολιτικό κατεστημένο. Χωρίς υπερβολές, ανώφελες ρητορείες και ηθικοπλαστικά κηρύγματα.

Για να νιώσουμε πώς φθάσαμε ως εδώ και ποιοι ευθύνονται γι’ αυτό. Πώς φθάσαμε να κρεμόμαστε και πάλι από τα χείλη – και τα ληστρικά επιτόκια - των ισχυρών, πώς καταντήσαμε να ζητιανεύουμε το επόμενο δάνειο και την επόμενη επιμήκυνση.


«Μοναχή τον δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή
δεν είν’ εύκολες οι θύρες,
εάν η χρεία τες κουρταλεί»…


Χρόνια Πολλά

Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες

πικραμένη, ἐντροπαλή,

“Η χώρα βρίσκεται υπό ξένη κατοχή”. Μια φράση που ακούγεται πλέον πολύ συχνά και από πολλά στόματα. Όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση έχει μετατραπεί σε μαριονέτα, έχοντας πια ρόλο κατοχικής κυβέρνησης. Την κατάσταση επιβεβαιώνουν και οι ίδιοι οι υπουργοί, όταν παραδέχονται ότι οι όποιες αποφάσεις, είτε επιβάλλονται, είτε εγκρίνονται από τους ξένους κατακτητές της πατρίδας μας.

Βέβαια πρόκειται για μία ιδιόμορφη κατοχή, με διαφορετικές συνθήκες σε σύγκριση με ανάλογες καταστάσεις που έζησε η πατρίδα μας στο παρελθόν. Η σημερινή κατοχή είναιάυλη και αόρατη, χωρίς στρατό, χωρίς επιβολή συμβόλων και άλλων στοιχείων – ακόμα – που θα την έκαναν αυταπόδεικτη και άμεσα ορατή από το σύνολο του λαού. Επειδή λοιπόν η σημαία που κυματίζει στην Ακρόπολη εξακολουθεί να είναι η γαλανόλευκη, η κατοχή δεν γίνεται αντιληπτή από ένα μεγάλο μέρος του λαού. Σε αυτό άλλωστε συμβάλει η παραπληροφόρηση και προπαγάνδα, που άλλωστε συνοδεύει πάντα την είσοδο του ΔΝΤ σε μία χώρα.

Πέρα από την κατοχική κυβέρνηση, βασικοί υποστηρικτές και εκφραστές των ξένων κατακτητών, είναι οι νεοταξικοί προπαγανδιστές. Εμφανίζονται ως δημοσιογράφοι, αλλά ομοιάζουν περισσότερο με εκπροσώπους του ΔΝΤ. Καλοπληρωμένοι από τον κατακτητή δωσίλογοι, εξωραΐζουν την βαρβαρότητα εκφράζοντας “αντικειμενικές” απόψεις ενώ παράλληλα καλλιεργούν συστηματικά ενοχές στο λαό.

Αυτό λοιπόν που σήμερα αντιλαμβάνεται καθαρά ο κάθε Έλληνας είναι οι συνέπειες που βιώνει, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Σχετικά με τα αίτια που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση οι απόψεις είναι πολλές, με επικρατέστερες ότι το πρόβλημα βρίσκεται στην ανεντιμότητα και ανικανότητα των πολιτικών, στον υπερμεγέθη και τεμπέλικο δημόσιο τομέα, στο ύψος της φοροδιαφυγής ελευθέρων επαγγελματιών και επιχειρηματιών. Μάλιστα όταν κάποιος ανήκει σε μία από τις παραπάνω ομάδες αναγνωρίζει τα αίτια στις υπόλοιπες, αλλά σχεδόν ποτέ στη δική του.

Αν δεχθούμε ότι όλα μαζί τα παραπάνω μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση κατοχής γεννώνται μερικά σοβαρά ερωτήματα.

· Είναι τα πραγματικά αίτια ή αποτελέσματα βαθύτερης αιτίας;

· Η κατοχή συνήθως επέρχεται μετά από επιθετική ενέργεια. Όμως η χώρα μας πώς βρέθηκε υπό κατοχή, χωρίς να δεχθεί επίθεση;

· Αν δεν δεχθήκαμε επίθεση, κάποιοι έγιναν κατακτητές μας χωρίς να το επιδιώξουν; Τυχαία; Μόνο εξαιτίας δικών μας προβλημάτων;

· Με τη σημερινή τους στάση δείχνουν ότι αντιλαμβάνονται το ρόλο τους ως συνεταίρου και φίλου ή κατακτητή και τιμωρού;

· Αν σήμερα επιδιώκουν το ρόλο του κατακτητή τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι και στο παρελθόν δεν επιδίωκαν το ίδιο; Μήπως απλά σήμερα βιώνουμε το τελευταίο μέρος κάποιου σχεδίου;

· Είναι δυνατόν να δεχθήκαμε επίθεση χωρίς να καταλάβουμε τίποτα; Τελικά πότε και πώς έγινε;

Πριν όμως απαντήσουμε στα παραπάνω ερωτήματα πρέπει να αναρωτηθούμε αν έχουν λογική βάση. Δηλαδή μήπως ο όρος κατακτητής είναι υπερβολικός και επομένως είναι υπερβολή να χαρακτηρίζεται και η σημερινή κατάσταση ως κατοχή.

Μπορεί να πρόκειται για μία ιδιόμορφη κατοχή, όπως ήδη αναφέρθηκε, αλλά παρατηρούμε ότι στα κυριότερα σημεία παρουσιάζει απόλυτες ομοιότητες με την αδιαμφισβήτητη κατοχή που γνώρισε η χώρα το 1941. Έχουμε λοιπόν:

  1. Κυβέρνηση που λαμβάνει και εκτελεί εντολές από ξένο παράγοντα.
  2. Έλεγχο και χωρίς όρια εκμετάλλευση του ελληνικού πλούτου, αδιαφορία για την απογύμνωση και την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας.
  3. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα διαθέσιμα ελληνικά κοιτάσματα. Υλικά όπως το χρώμιο, ο βωξίτης, το μαγγάνιο, ο μόλυβδος και το νικέλιο είναι ζωτικής σημασίας.
  4. Έλεγχο μεταφορών, δηλαδή οδικούς άξονες, σιδηροδρομικό δίκτυο, λιμάνια, αεροδρόμια.
  5. Έλεγχο ενέργειας όπως ηλεκτρικό ρεύμα, πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
  6. Έλεγχο όλων των δικτύων, ακόμα και του πόσιμου νερού και γενικά όλων των ζωτικών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας και παραγωγής.
  7. Διασπορά κλίματος ανασφάλειας και τρομοκράτησης του λαού που κυριολεκτικά δεν γνωρίζει “τι του ξημερώνει”.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι παράγραφοι 2 και 3 και 4 αναφέρονται στη κατοχή του 1941-1944 και έχουν μεταφερθεί από τον ιστοχώρο του περιοδικού Ιστορία – Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος (http://www.istoria.gr/oct03/content04.htm).

Στο ίδιο άρθρο διαβάζουμε σχετικά με τον πληθωρισμό κατά την κατοχική περίοδο. Έχει ενδιαφέρον αν διαβάσουμε το κείμενο αντικαθιστώντας τη λέξη “πληθωρισμός” με τη σύγχρονη έκφραση “εσωτερική υποτίμηση”.

“Ο πληθωρισμός δεν ήταν μόνο συνέπεια των συνθηκών αυτών. Ήταν συνάμα και το αποτέλεσμα εσκεμμένων ενεργειών των κατακτητών, που σκόπευαν σε τρεις βασικούς στόχους. Πρώτον, με τον πληθωρισμό είχαν την ευχέρεια να αποκτούν ό,τι χρειάζονταν πληρώνοντας σε νόμισμα χωρίς εσωτερική αξία. Δεύτερον, υποχρέωναν τον ελληνικό λαό, με τις άθλιες συνθήκες που δημιουργούσαν, να πουλήσει τα σπίτια του, τα κοσμήματά του και γενικά τα υπάρχοντά του και να στραφεί προς τον κατακτητή ζητώντας δουλειά στα εργοστάσια της Γερμανίας (τον Σεπτέμβριο του 1944 οι Έλληνες καταναγκαστικοί εργάτες στο «έδαφος του Ράιχ» φτάνουν τις 16.000). Τρίτον, με την πείνα και την εξαθλίωση προσπαθούσαν οι κατακτητές να αποδυναμώσουν την αντιστασιακή δράση”.

Σήμερα λοιπόν, κυβέρνηση και προπαγανδιστές, αλλάζοντας λέξεις, φράσεις, νοήματα προσπαθούν να μας πείσουν πως η κατοχή είναι σχέδιο σωτηρίας, ο κατακτητής είναι ευεργέτης και η παράδοση της δημόσιας περιουσίας είναι αξιοποίηση. Οι λέξεις άλλαξαν, αλλά οι επιδιώξεις παραμένουν ακέραιες.

Καὶ ἀκαρτέρει καὶ ἀκαρτέρει

φιλελεύθερη λαλιά,

Παράλληλα τα νεοταξικά ΜΜΕ αποκρύπτουν συστηματικά όλες τις επιστημονικές απόψεις οι οποίες καταλήγουν σε συμπεράσματα αντίθετα της προπαγάνδας τους.

Ο Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος καθηγητής του συνταγματικού δικαίου του πανεπιστημίου Αθηνών, θέτει ευθέως ζήτημα εθνικής κυριαρχίας, αλλά και συνταγματικής παραβίασης στην κύρωση του μνημονίου από τη Βουλή των Ελλήνων.

(http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=334).

Ο Κώστας Χ. Χρυσόγονος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νομικής Σχολής Α.Π.Θ. σε κείμενο με τίτλο “Η χαμένη τιμή της Ελληνικής Δημοκρατίας” επισημαίνει πως: «Στην τριγωνική σχέση μεταξύ «τρόικας», ελληνικής κυβέρνησης και (υποτίθεται) «κυρίαρχου» λαού-καταναλωτή, η δεύτερη μοιάζει στην πράξη λιγότερο με κυβέρνηση και περισσότερο με μεταπράτη, ο οποίος επιχειρεί να πείσει τον τελικό καταναλωτή για την αναγκαιότητα της συμμόρφωσής του». Ακόμα αναφέρει: «ότι τα ανωτέρω μνημόνια, συμφωνίες και συμβάσεις εισάγονται στη Βουλή όχι για κύρωση, αλλά για “συζήτηση και ενημέρωση” (ως εάν να επρόκειτο όχι για το νομοθετικό σώμα, αλλά για λέσχη συζητήσεων ή για καφενείο) ».

(http://kratosdikaioukaimnimonio.blogspot.com/2010/10/blog-post_1627.html)

Ο Κώστας Μπέης, ομότιμος καθηγητής της πολιτικής δικονομίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών, σε τηλεοπτική εκπομπή επισημαίνει πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά παράβαση του Συντάγματος δέχθηκε την υπογραφή του μνημονίου, με σχετική πλειοψηφία.

(http://www.newstrap.gr/m-episimainoume/me-sxolia/6045-kostas-mpeis.html)

Ο Επαμεινώνδας Μαριάς, αναπληρωτής καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πανεπιστημίου Κρήτης, υποστηρίζει πως: «με τη σύναψη της ΣΔΔ και την κύρωση του Μνημονίου η χώρα απώλεσε σημαντικό μέρος της εθνικής της κυριαρχίας».

(http://www.dsanet.gr/epikairothta/mnimonio/blog/N_B.pdf)

Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας χαρακτηρίζει ως «Συνταγματική εκτροπή τη προσχώρηση στον άγνωστο μηχανισμό στήριξης».

(http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=106307)

Ἀπ’ τὰ κόκαλα βγαλμένη

τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,

Το ερώτημα λοιπόν είναι ένα, είναι καίριο και μας αφορά όλους όσους θέλουμε να λεγόμαστε Έλληνες. Οι πατεράδες και οι παππούδες μας που πολέμησαν στην Αλβανία, ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ; Για το σπίτι του ή για αυτά που ονομάζουμε Εθνική κυριαρχία και δημόσια περιουσία; Είναι γνωστό πως ο πληθυσμός κατά την ναζιστική κατοχή (1941-1944) δεν εκδιώχθηκε από τα σπίτια του. Άρα οι Έλληνες σαφέστατα πολέμησαν για την Εθνική κυριαρχία και για αυτό που ονομάζουμε σήμερα δημόσια περιουσία.

Αυτό λοιπόν που επιχειρείται σήμερα, δεν είναι απλά ένα πωλητήριο. Ακυρώνει ουσιαστικά ακόμα και την απελευθέρωση της χώρας από τους Τούρκους. Ιδιωτικές περιουσίες οι Έλληνες είχαν δικαίωμα να διατηρούν ακόμα και επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες δεν επαναστάτησαν για την απόκτηση ιδιωτικής περιουσίας. Επαναστάτησαν για την ιδιοκτησία του “περιβάλλοντος”, που υπήρχε γύρω από την ιδιωτική τους περιουσία. Επαναστάτησαν για να αποκτήσουν την κυριότητα της πατρίδας τους και όχι του σπιτιού τους. Αυτή είναι η περιουσία που χάνει ένας λαός ότανκατακτάται και αυτήν κερδίζει όταν απελευθερώνεται.

Μέσα σ’ ένα έντονο περιβάλλον προπαγάνδας, πρέπει να κατανοήσουμε όλοι πως ουσιαστικά δεν πωλούνται τα ασημικά του σπιτιού, εκχωρείται το ίδιο το σπίτι.

Αφού νομίζω έχει γίνει κατανοητή η πραγματική κατάσταση την οποία βιώνουμε πρέπει να ξεκινήσουμε από το τελευταίο ερώτημα – που τέθηκε παραπάνω – και να ανιχνεύσουμε πότε και με ποιο τρόπο δεχθήκαμε επίθεση. Νομίζω αν απαντηθεί αυτό, θααπαντηθούν εύκολα και τα υπόλοιπα ερωτήματα.

Ακόμα θα πρέπει να καταλάβουμε ότι αφού έχουμε μία ιδιόμορφη κατοχή, θα πρέπει να δεχθήκαμε και μία ιδιόμορφη επίθεση.

δὲν μιλεῖς καὶ δὲν κουνιέσαι

στὲς βρισιὲς ὀποῦ ἀγρικᾷς·

Σήμερα λοιπόν έχουμε ένα λαό που κατηγορείται από το εξωτερικό, αλλά και το εσωτερικό, σαν τεμπέλης, διεφθαρμένος και σπάταλος. Ίσως αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Στρος Καν είναι ότι με μία φράση περιέγραψε πλήρως την εικόνα που κατάφεραν κάποιοι να περάσουν για εμάς σ’ ολόκληρο τον πλανήτη λέγοντας «Οι Έλληνες είναι βουτηγμένοι στα σκατά». Την περιγραφή δεν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε λανθασμένη, πρέπει όμως να ανιχνεύσουμε πώς βρέθηκαν βουτηγμένοι και να ορίσουμε ποια είναι τα σκατά.

Καταρχάς έχουμε ένα λαό που για χιλιάδες χρόνια έχει να επιδείξει έργα σε διανοητικό, πολιτιστικό αλλά και τεχνικό επίπεδο που δεν ταιριάζουν σ’ ένα τεμπέλη λαό. Αλλά ας αφήσουμε το μακρινό παρελθόν και ας δούμε τη σύγχρονη εποχή. Όποιος έχει επισκεφτεί κυκλαδονήσι θα έχει δει έναν αξιόπιστο μάρτυρα πάνω στους άγονους και πετρώδεις ορεινούς όγκους των νησιών. Αναφέρομαι στις πεζούλες (ξερολιθιές) που μετέτρεπαν λόφους και άγονα βουνά, σε καλλιεργήσιμη γη, σε περιβόλια. Κατασκευάστηκαν από Έλληνες, μάλιστα χωρίς μέσα, κυριολεκτικά με τα χέρια τους.

Έλληνες τεχνίτες – μάλιστα με συνεργεία υποδειγματικής οργάνωσης – κατασκεύασαν δύσκολα τεχνικά έργα, όπως γέφυρες σε δύσβατα ποτάμια, πύργους, βρύσες, εκκλησίες,πυργόσπιτα και αμέτρητα πετρόκτιστα μνημεία μοναδικής ομορφιάς.

Οι σύγχρονες ελληνικές πόλεις οικοδομήθηκαν από Έλληνες. Μάλιστα με ασύγκριτα δυσκολότερες συνθήκες και μέσα σε σχέση με αυτά που υπάρχουν σήμερα.

Όλα τα κοινωφελή δίκτυα, ηλεκτρισμού, νερού, τηλεπικοινωνιών κατασκευάστηκαν από Έλληνες εργαζόμενους. Για παράδειγμα, αν κάνουμε ένα ταξίδι θα δούμε πυλώνες της ΔΕΗ να διατρέχουν ολόκληρους ορεινούς όγκους περνώντας μέσα από χαράδρες και πάνω από βουνοκορφές. Σήμερα όλοι αυτοί που εργάστηκαν σ’ αυτά τα έργα βαφτίζονται τεμπέληδες, όμως κάποιοι θέλουν να καρπωθούν τα έργα των τεμπέληδων.

Βέβαια είναι αλήθεια ότι η εικόνα των Ελλήνων έχει αλλάξει. Τι μεσολάβησε όμως και σήμερα έχουμε την εικόνα ενός εντελώς διαφορετικού λαού;

Γιατί ἡ μάχη ἐστάθει ὀλίγη;

Λίγα τὰ αἵματα γιατί;

Από μία Ελλάδα τού μόχθου, της φτώχειας, της τιμής και της αξιοπρέπειας, της έκφρασης “κυκλοφορώ με το κούτελο καθαρό”, κατά ένα “περίεργο” τρόπο το περιβάλλον έγινε πιο “άνετο”, “βολικό” και “εύκολο”.

Ξεκινούσε μία νέα εποχή, που σηματοδοτούσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όταν διευκρίνιζε το ύψος τής μίζας που θεωρείται αποδεκτό, σύμφωνα με τα τότε δημοσιεύματα εφημερίδων. Σχεδόν ταυτόχρονα η Ελλάδα δεχόταν βομβαρδισμό χρημάτων τα οποία δόθηκαν με έναν καλά οργανωμένο, αλλά δήθεν ανοργάνωτο, τρόπο. Ήταν η εποχή της επιδότησης της λιγότερης εργασίας, της κακής ποιότητας, των χωματερών και της απάτης. Δεν έφτανε όμως μόνο αυτό, αφού παράλληλα ξεκινούσε και η αποβιομηχάνιση της χώρας, συρρικνώνοντας την ήδη ισχνή βιομηχανική παραγωγή και κάνοντας μονόδρομο την κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων. Αλλά ούτε αυτό ήταν αρκετό. Έτσι για όποιες δουλείες είχαν απομείνει εισαγόμενα εργατικά χέρια ανέλαβαν με πολύ φθηνό κόστος να “ξεκουράσουν” τους Έλληνες.

Παράλληλα ξεκινάει η “εκπαίδευση” των Ελλήνων στα trendy που φέρνει η νέα εποχή. Η επιδίωξη δεν είναι μόνο να αλλάξει ο τρόπος ζωής των Ελλήνων αλλά να μεταλλαχθούν εντελώς τα ήθη και οι αξίες τους. Καινούργια περιοδικά κάνουν την εμφάνισή τους. Επιδεικνύουν το “μοντέρνο” τρόπο ζωής και το μυαλό των Ελλήνων κάνει “κλικ” στο νέο Life Stile. Τώρα πια τα καθαρά κούτελα δεν είναι μόνο ασήμαντες λεπτομέρειες… είναι μπανάλ, είναι OUT. Σημασία έχουν και είναι IN μόνο χοντρά πορτοφόλια, φιγουρατζίδικα αυτοκίνητα και εξοχικά στη Μύκονο.

Η πλύση εγκεφάλου, η αποχαύνωση και ο εκμαυλισμός των Ελλήνων παίρνει μαζικές διαστάσεις μέσω των ΜΜΕ, εμφανίζοντας κάθε απατεώνα ως πρότυπο επιτυχίας, κάθεεπιδειξιομανή ως πρότυπο ευτυχίας και κάθε πόρνη ως πρότυπο για τη νέα γενιά. Όλοι αυτοί που οι Έλληνες δεν θα ήθελαν ούτε καν για επισκέπτες στο σπίτι τους, μπαίνουν με τον πιο ύπουλο τρόπο, μέσω της τηλεόρασης, για να κάνουν κατήχηση στους ίδιους και στα παιδιά τους.

Η χώρα μπαίνει, σιγά – σιγά, σε μία περίοδο “ακμής” και “υψηλού γούστου”. Το νέοαξιακό πρότυπο έχει πια μεταφερθεί από το κούτελο, σε άλλα μέρη του σώματος. Το δε πολιτικό σύστημα όχι μόνο ακολουθεί, αλλά και ενισχύει τα νέα πρότυπα.

Έτσι μέσα στο νέο περιβάλλον, φυσικό επακόλουθο είναι τα κόμματα να αναλαμβάνουν ρόλο αντιπροσώπου εταιριών και οι εκάστοτε κυβέρνηση ρόλο υπαλλήλου του τραπεζικού συστήματος.

Επίσης είναι η εποχή που τα κόμματα αποκτούν τον έλεγχο οποιασδήποτε πολιτικής, συνδικαλιστικής, ακόμα και κοινωνική οργάνωσης ή πρωτοβουλίας, ακόμα και εξωραϊστικού συλλόγου. Ο δε συνδικαλισμός δέχεται “επίθεση φιλίας”. Τα στελέχη του, δεν οδηγούνται πια με κατηγορίες στα δικαστήρια, αλλά με τιμές στα βουλευτικά έδρανα και στα υπουργικά γραφεία. Έτσι γρήγορα μετεξελίσσεται σε πεδίο ανέλιξης πολιτικών στελεχών αφού αποκτά σχέσεις αμφίδρομες με τα κόμματα. Βέβαια με αυτές τις πρακτικές είναι φυσικό – ίσως και επιδιωκόμενο – να οδηγηθεί στην απαξία. Τελικά φτάνει στο σημείο να μετατραπεί σε βραχίονα του πολιτικού συστήματος, προκαλώντας αποστροφή ακόμα και στους ίδιους τους εργαζόμενους, τους οποίους υποτίθεται εκπροσωπεί και υπερασπίζεται.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι, μήπως αυτά τα γεγονότα συνέβησαν τυχαία, όλα μαζί, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα;

Βέβαια για να το δεχθούμε αυτό, πρέπει να δεχθούμε επίσης ότι τυχαία χρηματοδοτήθηκαν κάποιοι, για να φέρουν την “αλλαγή” και στο χώρο της δημοσιογραφίας, με απολίτικες απόψεις, χυδαιολογίες, εξυπνακισμούς και θέματα τουκώλου, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τυχαία την ίδια εποχή μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλοεργολάβοι έγιναν μεγαλοκαναλάρχες και μάλιστα πραξικοπηματικά χωρίς κανένα θεσμοθετημένο πλαίσιο. Τυχαία σερβίριζαν εκπομπές τύπου ριάλιτυ με ανθρώπους που αφενός ζούσαν μαζί σαν ομάδα και αφετέρου, μόνοι και κρυφά, επέλεγαν ποιον θα “δώσουν”. Οι δε τηλεθεατές εκπαιδεύονταν, πως μπορεί κάποιες διαδικασίες είναι δυσάρεστες, αλλά δυστυχώς αυτοί είναι η κανόνες του “παιχνιδιού”. Ακόμα τυχαία σε όλα τα ΜΜΕ έγινε επιλογή εκπομπών, προσώπων και προτύπων που τυχαία όλα οδηγούσαν στην αποχαύνωση και εκμαυλισμό του Ελληνικού λαού.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Άλλο ένα τυχαίο γεγονός είναι ότι την ίδια εποχή οι χρηματοδότες της Ελλάδας δεν γνώριζαν, να κάνουν μαθηματικές πράξεις. Γιατί αν γνώριζαν πρόσθεση, θα είχαν αθροίσει τα στρέμματα που επιδοτούσαν και θα καταλάβαιναν ότι το μέγεθος της Ελλάδας θα έπρεπε να είναι ίσο με τη μισή Ευρώπη. Προφανώς δεν γνώριζαν ούτε αφαίρεση. Διαφορετικά θα γνώριζαν τη διαφορά μεταξύ προϋπολογισμού και τελικού κόστους κάθε δημόσιου έργου. Και μάλλον δεν γνώριζαν ούτε πολλαπλασιασμό. Διαφορετικά θα μάθαιναν πως οτιδήποτε είχε προμηθευτεί το ελληνικό κράτος, κόστιζε πολλαπλάσια, απ’ ό,τι σε οπουδήποτε άλλο ευρωπαϊκό κράτος. Και βέβαια δεν γνώριζαν ούτε διαίρεση. Διαφορετικά θα γνώριζαν ότι το κόστος κατασκευής κάθε χιλιομέτρου εθνικής οδού στην Ελλάδα – το οποίο μάλιστα επιχορηγούσαν – ήταν πολλαπλάσιο από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Επίσης οι χρηματοδότες της Ελλάδας, τυχαία προέκυψε να είναι και υπερβολικά αφελείς. Είναι περίεργο πως ενώ μας έδιναν χρήματα – δανικά και επιδοτήσεις – δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να ελέγξουν πώς τα διαχειριζόμαστε, παρόλο που η χώρα φιγουράριζε στις πρώτες θέσεις, σ’ όλες τις λίστες διαφθοράς.

Το συμπέρασμα είναι πως σήμερα η πατρίδα μας για μια ακόμα φορά στην ιστορία της βρίσκεται σε οριακό αλλά ταυτόχρονα και κομβικό σημείο. Ο ελληνικός λαός ίσως συνειδητοποιεί πως η χώρα του δεν έπαψε σχεδόν ποτέ, στη νεότερη ιστορία της, να έχει το ρόλο προτεκτοράτου. Οι Έλληνες βρίσκονται, για άλλη μια φορά, μπροστά στην ανάγκη απελευθέρωσης της πατρίδας τους.

Ἄργειε νάλθῃ ἐκείνη ἡ μέρα,

κι ἦταν ὅλα σιωπηλά,

Ο λαός όμως και στο παρελθόν έχει βρεθεί σε ανάλογες συνθήκες. Πρέπει λοιπόν να ανιχνεύσουμε τα ιστορικά δεδομένα, να σκεφτούμε ποιες επιλογές ήταν λανθασμένες, ποιοι δημοκρατικοί θεσμοί υπολειτούργησαν ή δεν λειτούργησαν καθόλου και οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση. Όσο αυτό δεν συμβαίνει, η χώρα μας θα παραμένει στο τούνελ, που δυστυχώς δεν μπήκε το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Είναι χρήσιμο να γυρίσουμε 36 χρόνια πίσω όταν αμέσως μετά τη μεταπολίτευση άρχισαν να ιδρύονται ή να οργανώνονται ξανά τα διάφορα πολιτικά κόμματα. Συμμετείχαν σ’ αυτά προσωπικότητες, αρκετές από τις οποίες είχαν έμπρακτη αντιστασιακή δράση κατά της δικτατορίας και ευαγγελιζόταν μία νέα προοπτική για την Ελληνική κοινωνία. Τότε και πάλι η πολιτική συνείδηση της Ελληνικής κοινωνίας ήταν ρευστή. Δυστυχώς μέσα σε λίγους μήνες, το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, απέκτησαν δομές αρχηγικών κομμάτων, χωρίς να επιτρέπουν στα μέλη τους στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα.

Είναι σαφές με βάση τις πρακτικές και δομές που ακολουθήθηκαν κατά την εποχή της μεταπολίτευσης, από όλα τα κόμματα, ότι ποτέ το πολιτικό σύστημα δεν επιθυμούσε να λειτουργήσει πραγματικά δημοκρατικά. Φυσικά η ίδια αντίληψη διατηρείτο και στη διακυβέρνηση της χώρας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένα πολιτικό κόμμα, ούτε καν συνδικαλιστικό σωματείο, δεν λειτούργησε πάνω στις αρχές και διαδικασίες της αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Δηλαδή :

Αρχές (Τα 3Ι):

α. Ισηγορία. (Ίσος χρόνος λόγου για τοποθετήσεις/απόψεις).

β. Ισοκρατία. (Ίσο βάρος των πολιτών στις αποφάσεις της πολιτείας).

γ. Ισονομία. (Ίση μεταχείριση των πολιτών προ των νόμων).

Διαδικασίες (Τα 3Δ):

α. Δημοσιότητα. (Όλων των δεδομένων).

β. Διαφάνεια. (Όλων των διαδικασιών).

γ. Διαβούλευση. (Πριν από τη λήψη αποφάσεων).

Στη σημερινή μας αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι σαφές ότι δεν ισχύει καμία από τις παραπάνω αρχές και διαδικασίες.

Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

· Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ελέγχου της κυβέρνησης ούτε από τους πολίτες αλλά ούτε καν από τους υποτιθέμενους εκπροσώπους τους. Άλλωστε γνωρίζουμε πως η κομματική πειθαρχία υπερισχύει της ανεξαρτησίας του βουλευτή που του παρέχει η λαϊκή εντολή. Έτσι για τους πολιτικούς αρχηγούς οι βουλευτές τους είναι δεδομένοι, κάτι σαν ποσοστό συμμετοχής διαμερίσματος σε συνέλευση πολυκατοικίας.

· Το Σύνταγμα της χώρας δεν επιτρέπει καμία διαδικασία με την οποία οι πολίτες να μπορούν να προκαλέσουν δημοψήφισμα.

· Στον ακριβοπληρωμένο (από τους πολίτες) ιστοχώρο της βουλής, πουθενά δεν υπάρχει καμία δυνατότητα επώνυμης καταγραφής ερωτήσεων / απόψεων / προτάσεων πολιτών σε κόμματα ή μεμονωμένους βουλευτές.

· Στον ιστοχώρο Ανοικτής Διακυβέρνησης (opengov.gr ) που ανήκει στο γραφείο του Πρωθυπουργού, παρόλο που «ομιλεί» για διαβούλευση δεν υπάρχει πουθενά ανταλλαγή απόψεων μεταξύ πολιτών και νομοθέτη. Διαβούλευση χωρίς διάλογο και ανταλλαγή απόψεων, αποτελεί ουσιαστικά λέξη χωρίς περιεχόμενο. Ακόμα στο συγκεκριμένο ιστοχώρο παρατηρούμε επιλεκτική εμφάνιση σχολίων, αποκρύπτοντας σχόλια πολιτών που ουδόλως μπορούν να χαρακτηριστούν προσβλητικά ή άσχετα με τη διαβούλευση.

· Εκτός από τους κρατικούς και κυβερνητικούς ιστοχώρους, ακόμα και σε αυτούς των βουλευτών δεν υπάρχει χώρος για δημόσια ανταλλαγή απόψεων μεταξύ του βουλευτή και των πολιτών που εκπροσωπεί. Έτσι έχει φωνή και άποψη μόνο ο εκπρόσωπος και ποτέ ο εκπροσωπούμενος, μόνο ο εντολοδόχος και ποτέ ο εντολέας.

· Οι πολίτες, στα πλαίσια της δημοκρατίας, μας δεν έχουν καμία δυνατότητα νόμιμης παρέμβασης στη διακυβέρνηση της χώρας. Πρακτικά, κάθε τέσσερα χρόνια δίνουν μία λευκή επιταγή σε κάποιο κόμμα να κυβερνήσει, χωρίς καν να υπάρχει από την πλευρά του κόμματος καμία συγκεκριμένη δέσμευση και από την πλευρά των πολιτών καμία θεσμοθετημένη δυνατότητα παρέμβασης. Στη δημοκρατία μας, ο εντολέας δεν έχει κανένα δικαίωμα και για κανένα λόγο, να ανακαλέσει ενέργειες του εκπροσώπου του. Τελικά η μόνη νόμιμη δυνατότητα που έχει ο “κυρίαρχος” λαός, είναι να κάνει υπομονή.

Ίσως λοιπόν τώρα που αναζητούμε τα αίτια για την κατάσταση που βρίσκεται η πατρίδα μας θα πρέπει να αναρωτηθούμε…

Οι αντιδημοκρατικές διαδικασίες παράγουν ολίγιστους ή οι ολίγιστοι επιβάλουν αντιδημοκρατικές διαδικασίες;

Τελικά με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες θα μπορούσαν να ευδοκιμούν οι ολίγοι και να επιβάλλονται οι ολίγιστοι;

Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψι

τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,

Σύγχρονες “Θερμοπύλες” αποτελεί η εφαρμογή δημοκρατικών διαδικασιών και δίνει ουσιαστική απάντηση στην επιθυμία κάποιων να λειτουργήσει η Ελλάδα ως παράδειγμα παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αν πετύχουμε στη χώρα μας να εφαρμόσουμε πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες θα αποτελέσουμε παγκόσμιο παράδειγμα τρόπου διακυβέρνησης. Έτσι δεν θα έχουμε καταφέρει μόνο να αμυνθούμε στη επίθεση που δέχθηκε η πατρίδας μας, αλλά να αντεπιτεθούμε ουσιαστικά στα σχέδια παγκόσμιας υποδούλωσης, κρατών και λαών. Άλλωστε ως Έλληνες γνωρίζουμε πως μετά τις Θερμοπύλες ακολουθούν οι Πλαταιές.

Δ. Βουλγαρίδης