Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Απρ 2014

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέϊ Λαβρόφ, κατηγόρησε την Τουρκία ότι αποδεχόμενη την παρατεταμένη παρουσία του Αμερικανικού Στόλου στη Μαύρη Θάλασσα, ουσιαστικά παραβιάζει τις διατάξεις της Συνθήκης του Μοντρέ (Montreux) για το καθεστώς των Στενών Βοσπόρου και Δαρδανελλίων και τους κανόνες για την παρουσία πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα.

Ο κ. Λαβρόφ - καθώς η χώρα του εκτιμά ότι οι ΗΠΑ ενισχύουν τη ναυτική τους παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα- επεσήμανε και προς την Αγκυρα και προς τις ΗΠΑ ότι παραβιάζονται οι διεθνείς κανόνες από τον αμερικανικό Στόλο, πλοία του οποίου έχουν «αρκετές φορές παρατείνει αντικανονικά την προθεσμία παραμονής τους στη Μαύρη Θάλασσα».

Αυτό συνέβη μια-δυο φορές το τελευταίο διάστημα είπε ο κ. Λαβρόφ, προσθέτοντας ότι η ρωσική πλευρά θα παρακολουθεί πλέον αυστηρά την τήρηση των προβλέψεων της Συνθήκης του Μοντρέ, που θέτει χρονικούς και άλλους περιορισμούς στην παραμονή εντός της λεκάνης του Ευξείνου Πόντου των πολεμικών πλοίων χωρών, οι οποίες δεν βρέχονται από τα νερά του..

Λαβρόφ προς ΗΠΑ και Αγκυρα: "Εφιστούμε την προσοχή..."

Ο Ρώσος υπουργός ανέφερε συγκεκριμένα πως η Μόσχα παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς και τις ΗΠΑ και την Τουρκία σχετικά με την ακολουθία τους στις αρχές της σύμβασης.
«Υπάρχει η Σύμβαση του Montreux , η οποία εισάγει κριτήρια απολύτως σαφή που περιορίζουν την παρουσία πολεμικών πλοίων των ξένων κρατών που δεν βρίσκονται στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας από πλευράς χωρητικότητας.
>>Έχουμε δώσει προσοχή στο γεγονός, πως πρόσφατα αμερικανικά πολεμικά πλοία έχουν παρατείνει δύο φορές την παρουσία τους εκεί, κάτι που είναι αντίθετο με το προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα», ανέφερε ο κ. Λαβρόφ και συνέχισε: «Εφιστούμε λοιπόν την προσοχή στις ΗΠΑ, αλλά και στην Τουρκία που βρίσκεται στην περιοχή. Η θέση μας είναι να τηρούνται αυστηρά οι αρχές της σύμβασης. Και θα υπάρχει συνεχής έλεγχος».

Τι απαντά η Άγκυρα

Από την πλευρά της η Τουρκία χαρακτήρισε ανεδαφική την κατηγορία του κ. Λαβρόφ. <<Η Τουρκία τηρεί με συνέπεια τους όρους της Συνθήκης για 78 χρόνια>>, δήλωσε ο Εκπρόσωπος Τύπου του τουρκικού ΥΠΕΞ κ. Τανζού Μπιλγίντς, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Vatan.

Οι νέες ναυτικές παρουσίες

Στο μεταξύ Ρωσικά και Αμερικανικά πλοία αυξάνουν την παρουσία τους στην περιοχή.Σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές των Στενών, τα ρωσικά πολεμικά πλοία Kaliningrad και Olenegorsky Gornya πέρασαν από τα Στενά των Δαρδανελίων , προερχόμενα από το Αιγαίο.Τα πλοία αυτά είχαν πλεύσει προς ενίσχυση του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο, λόγω των εξελίξεων στη Συρία, αλλά τώρα επιστρέφουν στη ναυτική βάση της Μαύρης Θάλασσας.
Εξάλλου σύμφωνα με πηγή του αμερικανικού Πενταγώνου -όπως σημειώνει τούρκικο δημοσίευμα- οι ΗΠΑ θα στείλουν ένα αντιτορπιλικό στη Μαύρη Θάλασσα ως μια συμβολική κίνηση για την παρουσία τους εκεί.Το αμερικανικό Πεντάγωνο σημειώνει ότι η ανάπτυξη των αμερικανικών πολεμικών πλοίων έχει ως στόχο την προστασία των συμμάχων του NATO στην περιοχή.

Πηγή OnAlert

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Μόσχα ετοιμάζεται για δυναμική κάθοδο στην Ανατολική Μεσόγειο και την Συρία, αφού γνωρίζει πως το επόμενο βήμα των ΗΠΑ είναι η με κάθε μέσο πτώση του Άσαντ

Αυστηρότατη προειδοποίηση απηύθυνε πριν από λίγο το Ρωσικό ΥΠΕΞ προς την Συριακή αντιπολίτευση. Η ανακοίνωση του υπουργείου είναι ξεκάθαρη και εκλαμβάνεται ως τελευταία προειδοποίηση για τους εναπομείναντες Σύριους χρηματοδοτούμενους από τον Σόρος, που δίνουν πολιτική κάλυψη στους ισλαμοφασίστες γενοκτόνους του Συριακού λαού.

Σύμφωνα με το Ρωσικό υπουργείο, όσοι Σύριοι εξακολουθούν να μην διαχωρίζουν την θέση τους από τις ισλαμικές ομάδες εξόντωσης που σφάζουν αθώους πολίτες, θεωρούνται συνένοχοι σε εγκλήματα κατά της Συρίας και της ανθρωπότητας. Ακολουθεί μία παράθεση πρόσφατων γεγονότων καθώς και λεπτομερής περιγραφή της σφαγής 20 αμάχων σε κατοικημένη περιοχή καθώς και ο τρόπος που γίνονται οι επιθέσεις απο τα τάγματα εξόντωσης.

Οι χαρακτηρισμοί των Ρώσων είναι ιδιαίτερα σκληροί και δεν μένουν μόνο στο θέμα της “τρομοκρατίας” αλλά μιλούν ευθέως για εγκλήματα γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης, γεγονός που οι διεθνείς αναλυτές ερμηνεύουν ως προπομπό εξελίξεων.

Η κίνηση αυτή έρχεται αμέσως μετά τις καταγγελίες δυτικών μυστικών υπηρεσιών ότι η Ρωσία απέστειλε μεγάλη ποσότητα οπλισμού στην Συρία, κατηγορώντας την για παραβίαση του μορατόριουμ στις προμήθειες όπλων.

Αίσθηση όλων ότι η Συρία ετοιμάζει το τελειωτικό χτύπημα στους ισλαμοφασίστες εισβολείς που πλέον έχουν διασπασθεί και λειτουργούν με όρους συμμορίας.



Σύμφωνα με πληροφορίες και από έγκυρες πηγές το πρωθυπουργικό περιβάλλον και αρμόδιες υπηρεσίες εξετάζουν πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να υπάρχει στα χέρια Χρυσαυγιτών βαλιτσάκι ανάλογο με εκείνο της ΕΥΠ ή να τροφοδοτείται η οργάνωση από πηγές που διαθέτουν τέτοιο βαλιτσάκι.

Στη περίπτωση αυτή με αφορμή τον κύριο Μπαλτάκο υπάρχει πιθανότητα (και όχι μόνο από τους Χρυσαυγίτες) να αποκαλυφθεί ταπεινωτικό και αποκαλυπτικό υλικό, όχι μόνο για την κυβέρνηση αλλά και για τον χώρο της Δικαιοσύνης.

Κυκλοφορούν έντονα φήμες, όχι μόνο από τους Χρυσαυγίτες, ότι είχαν εγκλωβιστεί σε συνομιλίες του Τάκη Μπαλτάκου με δικηγόρους των Αθηνών που αναφέρονται σε πολύκροτες υποθέσεις οι οποίες απασχόλησαν την Δικαιοσύνη.

Ο ισχυρισμός του κύριου Ηλία Κασιδιάρη και η πρόσκληση – πρόκληση προς τον κύριο Αντώνη Σαμαρά να του προσδιορίσει ποιον αποκαλεί «Παναθηναϊκάκια», ερμηνεύεται ως προϊόν λειτουργίας ειδικών μηχανισμών με λέιζερ ή ότι έχει συμβεί «διάρρηξη» του μηχανισμού ασφαλείας επικοινωνιών από «θύλακα» μέσα στην ΕΥΠ.

Μπορεί η κυβέρνηση να διαψεύδει επίσημα ότι δεν υπάρχουν παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ, αλλά οι πληροφορίες επιμένουν ότι υπάρχουν ηχητικά αποσπάσματα συνομιλιών του πρωθυπουργού. Άλλωστε επί κυβέρνησης Παπανδρέου, ως γνωστών, είχε αποκαλυφθεί και εκτεταμένη παρακολούθηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.

Πληροφορίες που δεν διαψεύστηκαν ποτέ επιμένουν ότι οι του 14ου και 15ου ορόφου, όπως και κάποιοι που μετατέθηκαν στον 11ο, γνωρίζουν το τι ακριβώς είχε συμβεί με ευθύνη του τότε διοικητή Κώστα Μπίκα και όχι των υπαλλήλων του και ότι είχε συντελεστεί κακούργημα. Αν μάλιστα ζητηθεί έρευνα από τον Αλέξη Τσίπρα τότε θα βρεθούν σίγουρα και ίχνη στο data.
Πηγή CrashOnLine

Πως η ΕΥΠ παρακολουθούσε τον πρωθυπουργό

Σε συναγερμό έχει τεθεί οι κυβέρνηση μετά τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις ότι στην ΕΥΠ έχει δημιουργηθεί κύκλωμα το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παρακολούθηση του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά.
Στο κυβερνητικό επιτελείο επικρατεί αναβρασμός. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Σίμος Κεδίκογλου επιχείρησε να «υποβαθμίσει» το γεγονός, ωστόσο οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, σύμφωνα με αποκλειστικές μας πληροφορίες, έχουν ξεκινήσει επιχείρηση «σκούπα» στην ΕΥΠ.
Στόχος ο εντοπισμός και το άμεσο «ξήλωμα» του κλιμακίου που υπέκλεπτε τις συνομιλίες και τα ηλεκτρονικά μηνύματα του Αντώνη Σαμαρά.

Πανικός επικρατεί στην κυβέρνηση μετά τις ραγδαίες εξελίξεις και τις πληροφορίες που πρώτη η Kontra news, έδωσε στη δημοσιότητα για το άγριο παρακρατικό παιχνίδι με τις κασέτες των υποκλοπών που απειλεί να τινάξει στον αέρα το πολιτικό σύστημα.

 Όλα ξεκίνησαν μετά το άρθρο παρέμβασης της εφημερίδας όπου αναφέρει ρητά πως «ότι γίνεται αυτές τις ημέρες στη Τουρκία με τον Ερντογάν που κάθε μέρα του βγάζουν και από μια κασέτα, θα γίνει και στη χώρα μας. Αυτό είναι κανονισμένο από τις ξένες και κυρίως αμερικανικές υπηρεσίες, σε συνεργασία με ορισμένους ντόπιους απατεώνες, που στο τέλος μπορεί να μας παρουσιαστούν και σαν .σωτήρες της κάθαρσης».

Χθες το πρωί, η κυβέρνηση έντρομη από τις αποκαλύψεις ξεκίνησε μαραθώνιο συσκέψεων στην γ.γ. ενημέρωσης προκειμένου να βρει το κύκλωμα μέσα στην ΕΥΠ που παρακολουθούσε τον ίδιο τον πρωθυπουργό!

Όπως είναι λογικό, η πληροφορία διαψεύτηκε (όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις), ωστόσο στην πραγματικότητα το θέμα είναι πέρα για πέρα αληθινό. Στην ΕΥΠ εδώ και καιρό λειτουργεί ουσιαστικό ένα «παράρτημα» όπου καταγράφει τους πάντες. Ο μεγάλος κίνδυνος για την κυβέρνηση είναι αυτές οι κασέτες να βγουν στην επιφάνεια και να εκθέσουν ακόμα περισσότερο την πλειοψηφία.

  Άλλωστε σε νέες του δηλώσεις ο Ηλίας Κασιδιάρης, απείλησε από το βήμα της βουλής, ότι υπάρχουν και άλλες συνομιλίες καταγεγραμμένες, μια εκ των οποίων, ο πρωθυπουργός αποκαλεί έναν δικαστικό που έχει τρισύλλαβο όνομα (ίδια κατάληξη με τον Μπαλτάκο),  «παναθηναϊκάκια». « Καταγγέλω τον Σαμαρά και του θέτω ερώτηση: Ο δοτός πρωθυπουργός παρεμβαίνει άμεσα στον Δικαιοσύνη και σε ανώτατο δικαστικό. Ποιος είναι ο ανώτατος δικαστικός, τον οποίο ο πρωθυπουργός αποκαλεί «παναθηναϊκάκια», φοβούμενος συνακροάσεις; Του μεταβιβάζει εντολές για λήψεις παρανόμων αποφάσεων».

Από την πλευρά του πάντως ο τρισήλαβος «παναθηναϊκάκιας», διαψεύδει κατηγορηματικά τα όσα του αποδίδονται. « Ουδέποτε έχω μιλήσει με τον Σαμαρά ή τον Μπαλτάκο ή έχω δεχθεί παρέμβαση για την υπόθεση», φέρεται να απαντά σε όσους τον ρωτούν για την υπόθεση.
Πηγή KontraNews

Σχόλιο ιστολογίου: Πριν από χρόνια αναρωτιόμασταν και θέταμε μετ' επιτάσεως το ερώτημα (χωρίς ποτέ να απαντηθεί) πόσα είναι τα βαλιτσάκια της ΕΥΠ. Σε μία επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στην Θεσσαλονίκη (ως πρωθυπουργού) δημοσιεύματα του Τύπου ανέφεραν πως αυτά τα βαλιτσάκια είναι 6 ή 8. Αργότερα, μετά την πτώση Παπανδρέου και την απομάκρυνσή του από την πρωθυπουργία, πάλι σε δημοσιεύματα του Τύπου γράφτηκε πως η ΕΥΠ είχε παραγγείλει 5 βαλιτσάκια, 2 εκ των οποίων ποτέ δεν έφθασαν σε αυτήν, αλλά υπάρχουν υποψίες πως το ένα "κατασχέθηκε" από ανώτατο στέλεχος που αποσύρθηκε, ενώ για το άλλο υπάρχουν υποψίες ότι "στάλθηκε" στα κεντρικά γραφεία του ΠΑΣΟΚ. 
Σύμφωνα με τις εξελίξεις, λοιπόν, κάποιο από αυτά τα δύο βαλιτσάκια ενδέχεται να έχει χρησιμοποιηθεί για παρακολουθήσεις κυβερνητικών στελεχών. Όμως, θεωρούμε ότι η παρακολούθηση του ίδιου του πρωθυπουργικού γραφείου, δεν είναι μέσα στις δυνατότητες που έχουν αυτά τα βαλιτσάκια, επειδή θεωρούμε ότι υπάρχει ειδική θωράκιση για ασύρματη υποκλοπή στο μέγαρο Μαξίμου. Και, εν πάσει περιπτώσει, είναι απολύτως απίθανο η διοίκηση της ΕΥΠ να διέταξε παρακολούθηση του ίδιου του πρωθυπουργού, δηλαδή του άμεσου πολιτικού της προϊσταμένου στον οποίο αναφέρεται ο διοικητής της ΕΥΠ.
Εάν η "αποκάλυψη" περί παρακολούθησης του Αντώνη Σαμαρά δεν αποτελεί επικοινωνιακό πυροτέχνημα για να παραπλανήσει και να αποπροσανατολίσει τις συζητήσεις από το μείζονος σπουδαιότητας θέμα της "ομιλητικότητας" Μπαλτάκου, τότε το πιθανότερο, είναι η υποκλοπή να έγινε είτε από Βρετανικές είτε από Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες έχουν εγκαταστάσεις παρακολουθήσεων στις ταράτσες των κτιρίων των πρεσβειών τους. Πιθανότατα πρόκειται για "διείσδυση" που έγινε από αμερικανικές υπηρεσίες (οι οποίες γνωρίζουν και έχουν επαφές με συγκεκριμένους υπαλλήλους των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, "δυσαρεστημένους ΠΑΣΟΚους επιρρεπείς στις διαρροές" όπως τους χαρακτήρισε σε ένα από τα διαρρεύσαντα μέσω των wikileaks απόρρητα τηλεγραφήματα, ο πρώην αμερικανός πρέσβης Ρις. 
Το "τραγικό" είναι πως η διοίκηση της ΕΥΠ γνωρίζει σχεδόν με απόλυτη βεβαιότητα τους συγκεκριμένους "δυσαρεστημένους ΠΑΣΟΚους", οι οποίοι προσέτρεξαν να αναπτύξουν σχέσεις φιλίας με το ΣΥΡΙΖΑ (για να αποκτήσουν την κατάλληλη πολιτική"ομπρέλα") και για τους οποίους -σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου- ήδη γίνεται έρευνα από την ΕΥΠ για άλλα θέματα. Πιθανότερο, λοιπόν, είναι να υπήρξε υποκλοπή από τους αμερικανούς και διοχέτευση - διαμοιρασμός του προκύψαντος "υλικού" από την συγκεκριμένη ομάδα...
Εξάλλου σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στον Τύπο, ανώτατα στελέχη αυτής της ομάδας, τα οποία είναι η σημερινή συνδικαλιστική ηγεσία της ΕΥΠ, είχαν παραθέσει δείπνο "εργασίας" στον κ. Μπαλτάκο, ο οποίος ως εκ της θέσεώς του δεν είχε καμία αρμοδιότητα επί θεμάτων ΕΥΠ και ως εκ τούτου η συγκεριμένη συνάντηση ήταν απολύτως εξωθεσμική.  Αξιοσημείωτο είναι ότι στη συνάντηση παραβρέθηκε και ο υποδιευθυντής της Γ' Διεύθυνσης, αρμόδιος για θέματα τρομοκρατίας - οργανωμένου εγκλήματος, ο οποιος δεν είναι συνδικαλιστής...!
Για το τι συζητήθηκε στη συγκεκριμένη συνάντηση πολλά ακούγονται αυτές τις ώρες.
Μήπως ο κ. Μπαλτάκος ζήτησε βοήθεια για να παρακολουθεί εσωτερικούς του αντιπάλους ή να καταγράφει τις περίεργες συναντήσεις του; Και αν ναι, με τι αντάλλαγμα; Μήπως κάποια δική του παρέμβαση στις τρέχουσες δικαστικές υποθέσεις που αφορούν συνδικαλιστικούς τους αντιπάλους και πασχολούν αυτή την εποχή την Δικαιοσύνη...;


Δημιουργούν πονοκέφαλο στην Κυβέρνηση οι πληροφορίες ότι ο κ. Παναγιώτης Μπαλτάκος πήγαινε σε σπίτι στελέχους της ΕΥΠ.

Μάλιστα το συγκεκριμένο στέλεχος θεωρείται ότι έχει απευθείας σύνδεση με πολύ γνωστό και έγκυρο δημοσιογράφο που είναι ενεργό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει διασύνδεση και με πρώην αξιωματούχο της ΕΥΠ αλλά και δύο επιχειρηματικούς ομίλους.

Εντός του πολύ περιορισμένου περιβάλλοντος της Κυβέρνησης συζητείται έντονα ότι ο κ. Μπαλτάκος τα περασμένα Χριστούγεννα ήταν σε πάρτι του στελέχους της ΕΥΠ στο Ψυχικό, στο οποίο παραβρέθηκε και γυναίκα, ικανό στέλεχος της ΕΥΠ που προσελήφθη στην Υπηρεσία το 2005 -2006. 
Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί απλά μια τυπική συμμετοχή σε κοινωνική εκδήλωση αν ο κ. Μπαλτάκος δεν εφέρετο ως υποψήφιος για την θέση του Διοικητή της ΕΥΠ, Θεόδωρου Δραβίλα, ο οποίος επιθυμούσε να μετακινηθεί στο Ευρωκοινοβούλιο.

Αυτά που ανησυχούν ιδιαίτερα τους Κυβερνητικούς κύκλους είναι πρώτον η «λογοδιάρροια» του κ. Παναγιώτη Μπαλτάκου και δεύτερον το γεγονός ότι το στέλεχος της ΕΥΠ (τοποθετημένο εδώ και χρόνια στις παρακολουθήσεις ενσύρματων επικοινωνιών, ένα τμήμα περίπου σαν την NSA) είναι εδώ και καιρό σε επαφή με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Πρόεδρο του κ. Αλέξη Τσίπρα.

Πηγή CrashOnLine

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


«Οι Ρωσικοί πύραυλοι Iskander στο Καζακστάν αποτελούν μοχλό πίεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες»

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Η Ρωσία σχεδιάζει την κατασκευή νέων ειδικών εγκαταστάσεων αποθήκευσης, για τα συστήματα πυραύλων Iskander σε απόσταση 100 χιλιομέτρων 62 ml, από τα σύνορα του Καζακστάν, ανέφερε το πρακτορείο Tengrinews την περασμένη εβδομάδα.

Οι πύραυλοι αυτοί εάν κριθεί απαραίτητο δύνανται να μετακινηθούν ταχύτατα μέσα στο έδαφος του Καζακστάν, γεγονός το οποίο προβλέπεται από τον CSTO (Οργανισμός Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας που απαρτίζεται από την Ρωσία, Αρμενία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, και Ουζμπεκιστάν) και της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Αρκετοί ειδικοί στρατιωτικοί αναλυτές αναφέρουν την γνώμη τους σχετικά με τις πιθανές αιτίες αυτής της κίνησης του Κρεμλίνου.

Ο Askar Shimpeev, Πρόεδρος της Ένωσης των βετεράνων πιστεύει, ότι η ανάπτυξη των ρωσικών πυραύλων Iskander στα σύνορα με το Καζακστάν, αποτελεί έναν καταφανέστατο τρόπο, για να ασκηθεί κάποιου είδους πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θα πρέπει να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το Αφγανιστάν μέσω Καζακστάν.

Ο Shimpeev πιστεύει ότι η ανάπτυξη των πυραύλων αυτού του τύπου, μπορεί να συνδεθεί και με την επερχόμενη μείζονα στρατιωτική άσκηση των χωρών του οργανισμού CSTO στην περιοχή Aktobe, η οποία συνορεύει με τη ρωσική περιοχή του Όρενμπουργκ. Επιπλέον, ο ίδιος θεωρεί ότι οι δυνάμεις των χωρών του οργανισμού CSTO, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την επίλυση πιθανών αρνητικών σεναρίων, στα σύνορα της Κιργιζίας και του Ουζμπεκιστάν αλλά και του Καζακστάν από το νότο.

Σύμφωνα με τον Shimpeev, μπορεί οι ΗΠΑ σκόπιμα να αποσύρουν τα στρατεύματα τους από το Αφγανιστάν, μια διαδικασία που θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσω της αεροπορικής βάσης του Μάνας στο Κιργιστάν και το λιμάνι του Καζακστάν στο Aktau. Η όλη αυτή μεγάλη στρατιωτική μετακίνηση «στην πίσω αυλή της Ρωσίας», θα μπορούσε να προκαλέσει ανησυχίες στο Κρεμλίνο. Ως εκ τούτου, κατέληξε ο ίδιος, η μεταφορά πυραύλων Iskander –Μ, αποτελεί σαφέστατα μία ακόμη κίνηση στο «γεωπολιτικό σκάκι» της περιοχής.

Ο Πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας του Καζακστάν Amirbek Togusov, συμμερίζεται επίσης τη γνώμη του Shimpeev, για το ίδιο θέμα. Πιστεύει ότι η ανάπτυξη πυραύλων Iskander-Μ στα σύνορα με το Καζακστάν, μπορεί αποτελεί μέρος ενός γενικότερου ρωσικού προγράμματος ασφάλειας του εναέριου χώρου, το οποίο είχε προγραμματιστεί εκ των προτέρων, αλλά δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί νωρίτερα για οικονομικούς λόγους.

«Τώρα υπάρχει μια αναβίωση της ρωσικής οικονομίας. Η χώρα αναπτύσσει την αμυντική της βιομηχανία τάχιστα με την αναβάθμιση των υπαρχόντων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ως εκ τούτου, όσον αφορά την προστασία των συμφερόντων τους, οι ενέργειές αυτές είναι απολύτως κατανοητές», δήλωσε ο Togusov.

Ο πρώην υπουργός πιστεύει ότι οι ρωσικοί πύραυλοι Iskander-Μ δεν αποτελούν απειλή για το Καζακστάν και δεν θα επηρεάσουν την ασφάλεια των γειτονικών κρατών. “Νομίζω ότι η απόφαση αυτή δεν ήταν μονόπλευρη, αλλά έγινε με τη συναίνεση όλων των συμμετεχόντων χωρών του οργανισμού (CSTO και SCO). Είναι απίθανο η Ρωσία, ειδικά σε αυτήν την φάσης της διεθνούς κατάστασης, να πραγματοποιήσει κινήσεις πέρα των συμπεφωνημένων και των συμφωνιών αυτών, προκαλώντας ρήξη με τους εταίρους της”.. Εξάλλου, ο ίδιος πιστεύει ότι η μετακίνηση των πυραύλων Iskander στα σύνορα του Καζακστάν αποτελούν μια καλή κίνηση και για την ασφάλεια των πτήσεων στην περιοχή.

Εν τω μεταξύ, Ρώσοι ειδικοί πιστεύουν ότι οι πύραυλοι αυτοί θα προστατεύσουν τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες από πιθανές απειλές που προέρχονται από την Κεντρική Ασία. Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, μπορεί να οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση ολόκληρη την περιοχή. Πιστεύουν ότι η σημερινή κυβέρνηση του Αφγανιστάν, δεν διαθέτει τον επαρκή έλεγχο της χώρας, με αποτέλεσμα να υπάρχει πιθανότητα αναζωπύρωσης του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Υπάρχει πιθανότητα επίσης οι εξελίξεις αυτές να επεκταθούν και στις γειτονικές περιοχές, ιδίως στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας. Ως εκ τούτου, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η συνεργασία μεταξύ της Ρωσίας και του Καζακστάν ωφελεί και τις δύο χώρες και οι παρουσία των Iskander μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα τεχνολογικά πλεονεκτήματα της συνεργασίας αυτής.

Η 92η ταξιαρχία πυραύλων Iskander - Μ, θα τοποθετηθεί 100χλμ από τα σύνορα του Καζακστάν και στις αρχές του επόμενου έτους, διαθέτοντας ένα λειτουργικό εύρος στόχων 500 χιλιομέτρων, το οποίο θα μπορεί να αυξηθεί στα 2.000 χιλιόμετρα από τη χρήση των πυραύλων cruise P - 500. Αυτό σημαίνει ότι με τα πυραυλικά συστήματα αναπτυγμένα στα σύνορα του Καζακστάν, ο ρωσικός στρατός θα είναι σε θέση να στοχεύσει όλα τα νότια και ανατολικά σύνορα του Καζακστάν, καταλήγει το δημοσίευμα.

Σχόλιο: Ο πύραυλος Iskander-Μ είναι ένα κινητό βαλλιστικό συγκρότημα πυραύλων μικρού βεληνεκούς που δύναται να εξοπλιστεί με πολλές διαφορετικές κεφαλές, συμπεριλαμβανομένων κεφαλών πυρομαχικών διασποράς, που έχουν την δυνατότητα, να διεισδύουν στο έδαφος για να καταστρέψουν ειδικά καταφύγια. Επίσης το συγκρότημα διαθέτει ειδική συσκευή ηλεκτρομαγνητικών παλμών για αποστολές αντι - ραντάρ. Οι πύραυλοι αυτοί μπορούν επίσης να φέρουν πυρηνικές κεφαλές.


Μια «προφητεία» του Μωάμεθ, από τον 6ο αιώνα μ.Χ. είχε προβλέψει τον πόλεμο στη Συρία, έναν πόλεμο που έχει στοιχήσει τη ζωή σε περισσότερους από 150.000 ανθρώπους, έως τώρα. Ο πόλεμος αυτός, πέραν της γεωπολιτικής του διάστασης και των συμφερόντων που κρύβονται πίσω του, δίνεται καθημερινά από χιλιάδες μαχητές, σιίτες και σουνίτες μουσουλμάνους, που αντιμάχονται μεταξύ τους λόγω της πίστης τους!

Του Παντελή Καρύκα 

Μετά τον θάνατο του ιδρυτή της ισλαμικής θρησκείας Μωάμεθ, οι οπαδοί του άρχισαν να αντιμάχονται για τη διαδοχή, με αποτέλεσμα να σημειωθεί η πρώτη διάσπαση του Ισλάμ. Σύμφωνα με τους μουσουλμάνους μαχητές, ο Μωάμεθ είχε προφητεύσει τον πόλεμο της Συρίας, τη μεγάλη μάχη που θα δοθεί για τη Δαμασκό και τις επεμβάσεις από Βορρά και Δύση.

Φυσικά αυτό δεν χρειαζόταν να το προφητεύσει κανείς και η «προφητεία» αυτή επαληθεύτηκε… πολλάκις, στους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν μουσουλμάνοι και των δύο δογμάτων πολέμησαν σκληρά για την κατοχή της νυν συριακής πρωτεύουσας, τότε πρωτεύουσα, για ένα διάστημα, του Χαλιφάτου και πάντοτε στρατηγικό κόμβο της περιοχής.

Στους βαθιά όμως θρησκευόμενους μουσουλμάνους μαχητές και των δύο αντιμαχόμενων παρατάξεων, η πίστη ότι σε αυτούς όρισε η μοίρα να επαληθεύσουν την «προφητεία» του Μωάμεθ είναι πολύ βαθιά ριζωμένη: «Αν νομίζετε ότι όλοι εμείς οι μουτζαχεντίν έχουμε έρθει από όλο τον κόσμο για να πολεμήσουμε τον Άσαντ κάνετε λάθος», αναφέρει σουνίτης μουσουλμάνος των ανταρτικών δυνάμεων. «Ήρθαμε εδώ όπως ορίζει ο προφήτης. Αυτός είναι ο πόλεμος που υποσχέθηκε. Αυτή είναι η μεγάλη σφαγή».

Και αυτό πιστεύουν οι σουνίτες αντικαθεστωτικοί οι σιίτες υποστηρικτές του Άσαντ, πιστεύουν ότι μάχονται για την επιστροφή του Μαχντί (ένα είδος μεσσία του Ισλάμ), ο οποίος ήταν απόγονος του προφήτη και θα επανέλθει για να εγκαθιδρύσει την παγκόσμια κυριαρχία του Ισλάμ, πριν την τελική κρίση του κόσμου.

Σύμφωνα με τους σιίτες μουσουλμάνους, το πρώτο σημείο της επιστροφής του Μαχντί ήρθε το 1979 με την ιρανική, ισλαμική επανάσταση. «Η ισλαμική επανάσταση βασίστηκε στις εντολές του προφήτη και είναι προάγγελος της εμφάνισης του Μαχντί», σύμφωνα με το ιρανικό ιερατείο, το οποίο επίσης υποστηρίζει ότι η επιστροφή του Μαχντί θα γίνει κατά τη διάρκεια μιας μάχης στην οποία θα εμπλακούν «πιστοί» μαχητές υπό το κίτρινο λάβαρο (η σημαία της Χεζμπολάχ είναι κίτρινη… εκτός κι αν την υιοθέτησε σε αυτό το χρώμα με προφανή σκοπιμότητα).

«Όταν οι δυνάμεις με το κίτρινο λάβαρο θα πολεμήσουν τους σουνίτες στη Δαμασκό και οι ιρανικές δυνάμεις ενωθούν μαζί τους, θα είναι το σημείο της επιστροφής της αγιότητάς του (του Μαχντί)», λέει το ιρανικό ιερατείο. Άρα, έχουν δίκιο οι άνθρωποι να περιμένουν… τον Μαχντί!
Και οι δύο πλευρές πάντως έχουν την ίδια στόχευση, την παγκόσμια εγκαθίδρυση του Ισλάμ, η οποία θα έρθει πριν την τελική κρίση του κόσμου. Για πολλούς μουσουλμάνους, ο πόλεμος της Συρίας αποτελεί τον δικό τους Αρμαγεδώνα, «όπου το αίμα θα φτάσει στο γόνατο».

Πηγή Defence-Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Βαρύτατα λαβωμένη πολιτικά βγήκε η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου από την ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο, αν και πέρασε το πρώτο άρθρο της καταστροφής διαφόρων επαγγελμάτων με 152 ψήφους και το δεύτερο άρθρο για το ξεπούλημα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος σε ξένα «κοράκια» αντί πινακίου φακής με 151 ψήφους.

Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμα των ψηφοφοριών. Μόνο αφελείς θα πίστευαν ότι αυτή η κυβέρνηση θα ήταν ποτέ δυνατόν να πέσει γιατί δεν θα άντεχε να αδικήσει τους γαλακτοπαραγωγούς ή τους φαρμακοποιούς! Όλοι οι… «αντάρτες του γάλακτος», άλλωστε, ψήφισαν πειθαρχικότατα το πολυνομοσχέδιο-καρμανιόλα. 

Ας μην κοροϊδευόμαστε, οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν ψηφίσει αδίστακτα τη διάπραξη εγκλημάτων οικονομικής γενοκτονίας δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων, θα δίσταζαν να στραγγαλίσουν οικονομικά τρεις χιλιάδες γαλακτοπαραγωγούς και τις οικογένειές τους; Αστεία πράγματα! Ένα θέατρο έπαιξαν κάποιοι από αυτούς. 

Αλλού βρίσκεται η πολιτική σπουδαιότητα της Κυριακής, όχι στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. 

Το σημαντικό είναι ότι αυτή τη φορά δεν διαφοροποιήθηκαν από την κυβερνητική πολιτική «κάποιοι» βουλευτές, αλλά κορυφαία στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. 

Έναρξη αποκαθήλωσης
Η πολιτική σημασία του γεγονότος αυτού έγκειται στο ότι σηματοδοτεί την έναρξη των διαδικασιών της βέβαιης αποκαθήλωσης του Ευάγγελου Βενιζέλου από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και της πιθανής καθαίρεσης του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, από την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, αν όντως τα κυβερνητικά κόμματα πάνε τόσο άσχημα στις ευρωεκλογές όσο δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. 

Πολιτική γκιλοτίνα έστησαν για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο, η καταψήφιση του άρθρου για τις τράπεζες από τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και το «παρών» αντί της υπερψήφισης από τον επί χρόνια πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη. 

Μπορεί να… «κατάπινε γουστέρες» ο Βενιζέλος, αλλά τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε τολμήσει, φυσικά, να διαγράψει κανέναν από τους δύο επειδή γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε άμεση ανατροπή της κυβέρνησης. Οι 14 από τους 27 βουλευτές που έχουν απομείνει στο ΠΑΣΟΚ θεωρούνται της επιρροής του Γιώργου Παπανδρέου. 

Ο Βενιζέλος υποχρεώθηκε να αρκεστεί σε καταγγελίες για «υποκρισίες και πολιτικά παιχνίδια», αλλά η πολιτική αποδυνάμωσή του και η ουσιαστική απώλεια του ελέγχου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ εκ μέρους του είναι παραπάνω από εξόφθαλμες. 

Είναι φανερό ότι στήνεται το σκηνικό για την αντικατάσταση του Ευάγγελου Βενιζέλου από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ με συνοπτικές διαδικασίες αμέσως μετά το αναμενόμενο κακό αποτέλεσμα στις ευρω-εκλογές. 

«Σιγοψήσιμο» Σαμαρά
Η επίδειξη ισχύος εκ μέρους των εσωκομματικών αντιπάλων του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ έχει πανικοβάλει το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς και από το εσωτερικό της ΝΔ εστάλησαν σοβαρότατα μηνύματα προς τον πρόεδρο της. Απλώς ο Αντώνης Σαμαράς έχει επίγνωση του γεγονότος ότι στο πλαίσιο της ΝΔ οι διαφωνίες είναι μεμονωμένες, επομένως αντιμετωπίσιμες, ενώ αντιθέτως στο ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να ανατρέψει τον Βενιζέλο, άρα και την κυβέρνηση, οποιαδήποτε στιγμή το αποφασίσει. 

Το γεγονός όμως ότι ο πρωθυπουργός διέγραψε το βράδυ της Κυριακής τον Νικήτα Κακλαμάνη επειδή αυτός ψήφισε «παρών» στο πρώτο άρθρο του πολυνομοσχεδίου δεν είναι καθόλου ασήμαντο. Συνιστά βαρύ πλήγμα για τον Αντώνη Σαμαρά. 

Πρώτα πρώτα, το γεγονός ότι ο Ν. Κακλαμάνης αποφάσισε να διαφοροποιηθεί δεν οφείλεται στους… γαλακτοπαραγωγούς της Κυψέλης ή του Παγκρατίου ούτε στους φαρμακοποιούς των Πετραλώνων, του Νέου Κόσμου ή των Πατησίων. Είναι προφανές ότι ο Νικήτας Κακλαμάνης συνειδητοποίησε πως όσο παραμένει στη Νέα Δημοκρατία είναι αδύνατον να διεκδικήσει με πιθανότητες εκλογής τη δημαρχία στο Δήμο Αθηναίων. 
Πρέπει να αναμένεται σύντομα μεταπήδηση του Ν. Κακλαμάνη σε άλλο πολιτικό κόμμα. 

Είναι φανερό ότι «σιγοψήνουν» και τον Αντώνη Σαμαρά οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, καιροφυλακτώντας για να δουν αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα είναι όντως γύρω στο 20%, ούτως ώστε να αρχίσουν την επίθεση για την κατάληψη της ηγεσίας στη ΝΔ. 

Οι «εφεδρείες»
Στο μεταξύ, οι (μάλλον κατ’ όνομα πλέον) βουλευτές της ΔΗΜΑΡ Βασίλης Οικονόμου και Γρηγόρης Ψαριανός απείχαν της ψηφοφορίας για να μην ψηφίσουν κατά του πολυνομοσχεδίου, όπως ήταν η γραμμή του κόμματος. 

Αντιθέτως, κανένα πρόβλημα δεν είχαν να παραστούν και να ψηφίσουν με χέρια και με πόδια υπέρ του πολυνομοσχεδίου ο Ανδρέας Λοβέρδος και ο υπαρχηγός του Χρήστος Αηδόνης. Αυτοί μόνο τυπικά δεν έχουν επιστρέψει ακόμη στο ΠΑΣΟΚ, μετά την παταγώδη αποτυχία τους να βρουν κανέναν οπαδό ή ψηφοφόρο! Απλώς, επειδή το ΠΑΣΟΚ διαλύεται, ψάχνουν κι αυτοί να βρουν πού θα κολλήσουν για να συνεχίσουν, ει δυνατόν, την πολιτική τους καριέρα. 

Επειδή όμως ο Α. Λοβέρδος είναι πολύ εκτεθειμένος ως κορυφαίος μνημονιακός παράγοντας που υπηρέτησε από υπουργικές θέσεις τα μνημονιακά συμφέροντα καταστρέφοντας τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τα υπόλοιπα κόμματα αποφεύγουν την επαφή μαζί του, γιατί θεωρούν ότι βλάπτει ανεπανόρθωτα την εικόνα τους στα μάτια των ψηφοφόρων. 

Με εφεδρείες αυτού του τύπου είναι φανερό ότι δεν μπορούν να πάνε μακριά ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος… 

Πρόβλημα του συστήματος
Το κατεστημένο ενδέχεται σύντομα να αντιμετωπίσει ένα προσωρινό μεν, αλλά σοβαρό πρόβλημα εκπροσώπησης -σε κομματικό επίπεδο- των συμφερόντων του.
Το ΠΑΣΟΚ είναι «ξοφλημένο» εντελώς ως κόμμα-πυλώνας του συστήματος. Μόνο ως «τσόντα» για το σχηματισμό κυβέρνησης μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί – κι αυτό αν συνεχίσει να υπάρχει, πράγμα αμφίβολο. 

Αν όμως η Νέα Δημοκρατία πάρει γύρω στο 20% στις ευρωεκλογές, το πιθανότερο είναι ότι θα μπει κι αυτή σε διαλυτική κρίση κατά το πρότυπο του ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση που λόγω της αποσύνθεσης του τελευταίου, εξαιτίας του αναμενόμενου αποτελέσματος στις ευρωεκλογές, καταρρεύσει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και προκηρυχθούν βουλευτικές εκλογές περί τα τέλη Ιουνίου. 

Σε μια τέτοια περίπτωση όμως όχι μόνο η νίκη και ο σχηματισμός κυβέρνησης από ή με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιη, αλλά επιπλέον ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική κυβερνητική λύση για το σύστημα. 

Πρέπει να αντικατασταθούν από νέα κόμματα της Δεξιάς και της Κεντροαριστεράς. Νέα, ισχυρά κόμματα με αξιόλογη απήχηση στο λαό όμως δεν φτιάχνονται σε έναν ή δύο μήνες. Χρειάζονται χρόνο. 

Μοναδική επιλογή
Το οικονομικό κατεστημένο θα βρεθεί σε μια απρόσμενη θέση: δεν θα υπάρχει συστημικό κόμμα ικανό να κυβερνήσει – για κάποιο χρονικό διάστημα, εννοείται. Τι θα κάνει;
Μια δυσάρεστη κυβέρνηση είναι πάντα για τους επιχειρηματικούς κύκλους πολύ καλύτερη από το χάος της ακυβερνησίας. Κατά παράδοξο τρόπο, λοιπόν, αν η ΝΔ καταρρεύσει στις ευρωεκλογές του Μαΐου και οδηγηθούμε σε βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο, το σύστημα δεν έχει παρά μία και μοναδική επιλογή: να στηρίξει, όχι απλώς να ανεχθεί, μια… κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ! Δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο! 

Εννοείται, φυσικά, ότι, παράλληλα με τη στήριξη που θα παρέχει, θα καταβάλλει προσπάθειες επιτάχυνσης της ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα, του εγκλωβισμού του στην υπηρέτηση της συστημικής πολιτικής, της μετάλλαξής του σε κεντροαριστερό συστημικό πυλώνα του συστήματος. 

Η έκβαση αυτής της προσπάθειας δεν είναι γνωστή εκ των προτέρων, θα κριθεί στην πράξη. Εξαρτάται από την αντίσταση του Αλέξη Τσίπρα. Από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα ώστε να μην επιτρέψει κυβερνητικές παλινωδίες. Από τους εκβιασμούς που θα ασκήσει μέσω ευρώ και EE η Γερμανία. Από τα συγκυριακά συν τα μόνιμα συμφέροντα του ελληνικού κατεστημένου. Από την ταχύτητα με την οποία το σύστημα θα κατορθώσει να συγκροτήσει στην Ελλάδα νέο κόμμα που να ενοποιεί τη δεξιά παράταξη ώστε να το χρησιμοποιήσει για να αντικαταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και πολλά άλλα.
Οι μάχες θα είναι πολλές και πολύ σκληρές. Αυτές θα κρίνουν τον πόλεμο, όχι οι εκτιμήσεις.

Πηγή περιοδ. "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει Κωνσταντίνος Τερζής

Τα όσα συμβαίνουν στην Ελληνική Θράκη είναι ήδη καταγεγραμμένα, τουλάχιστον τα περισσότερα, και έχει ήδη δοθεί το στίγμα της δράσης τόσο του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και των ανθρώπων του, όσο και του απολύτως επικίνδυνου παρακράτους που έχει στηθεί επί της Ελληνικής Θράκης από τις μυστικές υπηρεσίες της γείτονος. Αναλογιζόμενοι, μάλιστα, την περίφημη καταγεγραμμένη και δημοσιευμένη συζήτηση του Ταγίπ Ερντογάν με τον αρχηγό της ΜΙΤ και τα άλλα τρία ανώτατα στελέχη της τουρκικής κυβέρνησης (η οποία αφορούσε τουρκική προβοκάτσια επί του συριακού εδάφους ή στοχευμένη προβοκατόρικη εικονική επίθεση από τη Συρία προς την Τουρκία), αντιλαμβανόμαστε πως ο κίνδυνος δημιουργίας μίας παρόμοιας τουρκικής προβοκάτσιας επί της Ελληνικής Θράκης είναι κάτι περισσότερο από πιθανός, αφού η τουρκική ηγεσία δεν έχει καμία απολύτως αναστολή στο να ξεκινήσει κάποιον πόλεμο χρησιμοποιώντας τα «εργαλεία» που διαθέτει, σε περιοχές για τις οποίες ενδιαφέρεται.

Όσοι ασχολούνται με το θέμα της ανάπτυξης των τουρκικών δραστηριοτήτων στην Ελληνική Θράκη, έχουν ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα πως για όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι υπεύθυνη μόνο η Τουρκία, αλλά και η Ελληνική πλευρά, για την ακρίβεια η Ελληνική Πολιτεία (βλ. εκάστοτε κυβέρνηση), η οποία μέσω των αποφάσεων ή των παραλείψεών της, έχει δημιουργήσει ένα κενό, το οποίο η Τουρκία εκμεταλλεύεται μέσω της κρίσιμης μάζας μουσουλμανικού πληθυσμού που υπάρχει στην Ελληνική Θράκη και τον οποίο η τουρκική εξωτερική πολιτική εμφανίζει ως «τουρκογενή», προκειμένου στη συνέχεια να δημιουργήσει έναν χώρο προς διεκδίκηση (άμεση ή έμμεση), έναν ζωτικό χώρο σύνδεσής της με τα Βαλκάνια και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η «απόσυρση» της Ελληνικής Πολιτείας από την Θράκη, δεν είναι ένα απλό γεγονός. Είναι ένα γεγονός το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο με πολιτικές αποφάσεις της ίδιας της κυβέρνησης. Είναι ένα γεγονός που επηρεάζει άμεσα εμπλεκόμενους θεσμικούς φορείς και τους «καταργεί» (για την ακρίβεια τους αποσύρει) από το έργο το οποίο είναι επιφορτισμένοι να υλοποιήσουν σε όλη την Ελληνική Επικράτεια και ιδιαίτερα σε περιοχές μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος. Και η «κεντρική διακυβέρνηση» της Ελλάδας, το κατορθώνει αυτό, είτε μειώνοντας το ανθρώπινο δυναμικό θεσμικών της οργάνων, είτε αποσύροντας την ύπαρξη και λειτουργία τους επί περιοχών στις οποίες η δραστηριότητα του τουρκικού παρακράτους είναι καταγεγραμμένη και με ισχυρές αυξητικές μάλιστα τάσεις.

Σαν παράδειγμα, θα αναφέρουμε τον δήμο Αρριανών (ν. Ροδόπης), ο οποίος ελέγχεται άμεσα από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, αφού ο σημερινός (αλλά και ο αυριανός) δήμαρχος είναι «εκλεκτός» του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.
Τι συνέβη όμως όταν εκλέχτηκε (για πρώτη φορά) ο συγκεκριμένος τουρκόφρονας δήμαρχος;
Ποια ήταν η «απάντηση» - τοποθέτηση της Ελληνικής Πολιτείας σε ένα πρόβλημα που προέκυψε και που όλοι όσοι ενεπλάκησαν στον περίφημο «Καλλικράτη» (ο οποίος δημιούργησε προς χάριν εξασφάλισης ψήφων από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής έναν ακόμη Δήμο –Ιάσμου- που χαρακτηρίζεται ως «τουρκικός») γνώριζαν πάρα πολύ καλά πως τα προβλήματα που θα δημιουργούσαν θα ήταν δισεπίλυτα και θα εφοδίαζαν με «υλικό» την τουρκική εξωτερική πολιτική και φυσικά την ήδη υπάρχουσα τουρκική προπαγάνδα εντός της Ελληνικής Θράκης.

Η απάντηση της «κυβέρνησης των Αθηνών» ήταν το κλείσιμο του Αστυνομικού Τμήματος των Αρριανών, για λόγους… οικονομίας! Και με αυτόν τον τρόπο, η Ελληνική Πολιτεία αποχώρησε σιωπηλά από μία περιοχή που αυτομάτως «παραδόθηκε» προς διαχείριση από τον εκάστοτε τούρκο πρόξενο…
Τι σημαίνει αυτή η έλλειψη Ελληνικών αστυνομικών αρχών στον συγκεκριμένο (ή και σε οποιοδήποτε άλλο) δήμο;
Σημαίνει πως η Ελληνική Πολιτεία δεν γνωρίζει πλέον τι συμβαίνει στην περιοχή αυτή.
Σημαίνει πως η Ελληνική Πολιτεία δεν παρίσταται για να επιβάλει τους νόμους της Ελλάδας.
Σημαίνει πως η Ελληνική Πολιτεία έχει εγκαταλείψει και έχει αφήσει έκθετους τους κατοίκους της περιοχής στις διαθέτεις οποιουδήποτε (εγχώριου ή εισαγόμενου) εγκληματικού στοιχείου.
Σημαίνει πως η Ελληνική Πολιτεία στερείται πλέον ύπαρξης σημείων ικανούς πληροφόρησης σχετικά με δραστηριότητες που αναπτύσσονται σε συγκεκριμένες περιοχές. 

Κάντε κλικ για μεγέθυνση. Τα βέλη δείχνουν τις επαρχιακές οδούς κατεύθυνσης προς τον Έβρο
Η θέση (γεωγραφική) του συγκεκριμένου δήμου (Αρριανών) χαρακτηρίζεται ως «στρατηγική», αφού βρίσκεται επί της κύριας οδού υποστήριξης (logistics) της άμυνας του Ελληνικού στρατού του Έβρου.
Γνωρίζει, άραγε, ο σημερινός υπουργός, κ. Δένδιας, πως η απόφασή ή η αποδοχή του για το κλείσιμο του συγκεκριμένου αστυνομικού σταθμού, είναι μείζονος εθνικής και στρατηγικής σημασίας και πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα καθυστέρησης (έστω και μερικών ωρών προκειμένου να εξασφαλιστεί στρατιωτικά η συγκεκριμένη επαρχιακή οδός) στην μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς τις στρατιωτικές μονάδες του Έβρου;
Γνωρίζει ο πολύς κύριος Δένδιας πως ειδικά στην συγκεκριμένη περιοχή είναι δυνατόν να δημιουργηθούν όχι μόνο χώροι αποθήκευσης στρατιωτικού υλικού, αλλά και χώροι εκπαίδευσης γηγενούς πληθυσμού για συμμετοχή σε στρατιωτικές δράσεις;
Γνωρίζει ο κύριος Δένδιας την γεωγραφική δομή της συγκεκριμένης περιοχής και κατά πόσο αυτή μπορεί να λειτουργήσει ανασταλτικά, δημιουργώντας σημαντικές χρονικές καθυστερήσεις στον απρόσκοπτο εφοδιασμό των στρατιωτικών μονάδων του Έβρου, σε περίπτωση που αυτό απαιτηθεί;

Δυστυχώς, όμως, τόσο για τον κύριο Δένδια, όσο και για τον υπεύθυνο της σημερινής κυβέρνησης, Αντώνη Σαμαρά, η περίπτωση των Αρριανών ν. Ροδόπης, δεν είναι η μοναδική από την οποία το Ελληνικό κράτος έχει αποχωρήσει, δείχνοντας πως δεν έχει καμία διάθεση να φροντίσει τους Έλληνες πολίτες, αλλά έχει την «διάθεση» να τους εγκαταλείψει στις ορέξεις και τους σχεδιασμούς της Άγκυρας, στην οποία καταφανώς έχει παραδοθεί άτυπα σε μία κατάσταση συγκυριαρχίας (με διαμοιρασμένες περιοχές επιρροής και επιβολής ισχύος) η περιοχή της Ελληνικής Θράκης.

Ο ορεινός νομός Ξάνθης ελέγχεται από ένα αστυνομικό τμήμα και έναν αστυνομικό σταθμό (που θα κλείσει)!!!
Στον διπλανό νομό Ξάνθης, η αποχώρηση του Ελληνικού κράτους και ειδικά της Αστυνομίας, είναι εμφανής στα ορεινά του νομού (όπου καταγράφεται και η υψηλή δραστηριότητα των τουρκοπρακτόρων καθώς και του ίδιου του τούρκου προξένου της Κομοτηνής), όπου διαπιστώνουμε πως σε μία πολύ μεγάλη γεωγραφική έκταση υπάρχει ένα αστυνομικό τμήμα (χωριό Εχίνος) και ένας αστυνομικός σταθμός (χωριό Μύκη). Μάλιστα, πληροφορίες αναφέρουν πως ο αστυνομικός σταθμός (στον οποίο βρίσκονται δύο μόλις αστυνομικοί) που βρίσκεται στην έδρα του Δήμου Μύκης, πρόκειται πολύ σύντομα να κλείσει (όπως έγινε και στο δήμο Αρριανών), αφήνοντας στην περιοχή μόνο το αστυνομικό τμήμα του Εχίνου, οι άνδρες του οποίου είναι αδύνατον να καλύψουν μία περιοχή στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας κατοικούν Έλληνες Πομάκοι μουσουλμάνοι οι οποίοι δέχονται ισχυρές πιέσεις από τους ψευτομουφτήδες και το «δοβλέτι» που δημιουργήθηκε και λειτουργεί στην περιοχή.
Και πως υπερασπίζεται ο κ. Σαμαράς και ο κ. Δένδιας τόσο τους Πομάκους της περιοχής όσο και την σπουδαιότατη εθνικά γεωγραφική θέση, η οποία βρίσκεται στα σύνορα της Βουλγαρίας, όπου δραστηριοποιείται έντονα η Άγκυρα και έχει κατορθώσει να δημιουργήσει έναν αρκετά μεγάλο (πληθυσμιακά και γεωγραφικά) θύλακα τουρκοφρόνων; Και οι δύο αποδέχονται τις προτάσεις του κ. Στουρνάρα(!!!) και μειώνουν τα κρατικά έξοδα, εκθέτοντας επικίνδυνα την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας. Για το ποιές είναι οι ευθύνες τους, ας αναλογιστούν οι ίδιοι. Γιατί, ευθύνες υπάρχουν και είναι τεράστιες, αφού γνωρίζουν πάρα πολύ καλά οι άμεσα εμπλεκόμενοι πολιτικοί (υπουργοί και πρωθυπουργός) -μέσα από την ενημέρωση των αρμοδίων υπηρεσιών- πως η ακολουθούμενη πολιτική είναι στην αντίθετη πορεία από ό,τι προτάσσει η κοινή λογική...

Και αυτά, δεν χρειάζονται κοριούς παρακολούθησης για να γίνουν γνωστά, ούτε «διαρροές» (στοχευμένες ή μη) υψηλόβαθμων κυβερνητικών αξιωματούχων. Είναι καταγεγραμμένα και –δυστυχώς- σκιαγραφούν τις προτεραιότητες, τις προθέσεις και τους «σχεδιασμούς» του μεγάρου Μαξίμου για την Ελληνική Θράκη, η οποία εγκαταλείπεται κατόπιν κυβερνητικού σχεδιασμού και επιλογών. Μόνο που, δεν υπάρχει κανένας πολιτικός που να μπορεί να εξηγήσει αυτή την πολιτική (και κυβερνητική) συμπεριφορά. Κι αυτό, επειδή δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση, πέρα από την πολιτική ανικανότητα αντίληψης των εθνικά αυτονόητων, από πολιτικά και εθνικά επικίνδυνους…


ΥΓ: Η "προδοσία" που συντελείται στην Ελληνική Θράκη, έχει μία σειρά από "πρωταγωνιστές", οι οποίοι σχηματίζουν ένα "άτυπο" θανατηφόρο για την περιοχή τρίγωνο. Τουρκία, έλληνες πολιτικοί (και τοπικοί κομματάρχες) και μεγαλο-δημοσιογράφοι. Με το τελευταίο "τμήμα" θα ασχοληθούμε ειδικά σε μελλοντική δημοσίευση, για να αποδείξουμε όχι μόνο την "δράση" τους, αλλά και την ενεργό συμμετοχή τους σε ένα εθνικό έγκλημα διαρκείας που απειλεί την γεωγραφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Η αντιγραφή του παρόντος άρθρου επιτρέπεται ΜΟΝΟΝ μετά από έγγραφη άδεια του συντάκτη ή του ιστολογίου "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Για να το ξανασκεφτούμε όσο πιό απλά γίνεται, να το εμπεδώσουμε:
Ένα κόμμα που κυβερνάει, εκμεταλλεύεται την εξουσία αυτή, και διαλύει ένα άλλο κόμμα χρησιμοποιώντας την Δικαιοσύνη, για να του πάρει τις ψήφους!

Με αυτή την λογική και την πρακτική, αύριο-μεθαύριο θα βαλθεί να διαλύσει ένα άλλο κόμμα, άλλου χώρου, και μετά ένα άλλο, κι ένα άλλο..

Θα πείτε ότι το ίδιο έκαναν και οι συνταγματάρχες, κι ακόμα πιό απροκάλυπτα: καταργούσαν όλα τα κόμματα!
Πολύ σωστά! 
Εκείνοι όμως είχαν κηρύξει πριν Στρατιωτικό Νόμο, και είχαν αναστείλλει τα μισά άρθρα του Συντάγματος!  
Μετά απ' αυτό όλα τ' άλλα ήταν αναμενόμενα.
Ετούτοι εδώ όμως, οι σημερινοί κυβερνώντες ορκίζονται στο Σύνταγμα! Ομνύουν!! Κόβουν τις φλέβες τους άμα τους το πειράξεις!!! 
 
Με προεξάρχοντα μάλιστα τον Χυδαίο "συνταγματολόγο", έχουν εφεύρει καινούργιο όρο, κι έχουν συστήσει ένα ανύπαρκτο "Συνταγματικό τόξο"!
Ανύπαρκτο ως όρο, ανύπαρκτο ως πολιτική οντότητα, μόνο και μόνο για να εγκλωβίσουν άλλα κόμματα στις δικές τους ανήθικες μεθοδεύσεις και επιδιώξεις.
(Αν σήμερα, στις παρούσες συνθήκες μπορούν να υπάρξουν κάποια "τόξα", αυτά είναι μόνον το Μνημονιακό και το Αντιμνημονιακό. Εκεί συμπεριλαμβάνονται και η πίστη ή όχι στην Δημοκρατία, και η τήρηση ή μή του Συντάγματος!)
Και αν ακόμα ξεχάσουμε τα παρελκόμενα της οιονεί δικτατορικής αυτής κυβέρνησης, που είναι τα μνημόνια, η διάλυση της κοινωνίας, η φτωχοποίηση του λαού, παραμένουν πάντα και κυρίαρχα τα ζητήματα της απιστίας προς τον λαό,  της κατάργησης της Δημοκρατίας,  και της καταπάτησης του Συντάγματος, που σε καθημερινή βάση αποτελούν τις πρακτικές των κυβερνώντων.

Κι αν ακόμα παραβλέψουμε λοιπόν όλα τ' άλλα, γι αυτά τα μείζονα εγκλήματα κατά του Έθνους και της χώρας, δεν είναι δυνατόν να μην τιμωρηθούν!
 
Εάν αυτό δεν γίνει, ομαλή, ήρεμη και αποτελεσματική πολιτική ζωή δεν θα μπορέσει να υπάρξει στο μέλλον!
Ευχόμαστε λοιπόν ολόψυχα...
Από πρόεδροι, αντιπρόεδροι και ό,τι άλλο της κυβέρνησης, να γίνουν και... καγκελάριοι!...




Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Πραγματικά άθλια εικόνα παρουσιάζει, για όσους είχαν την δυσάρεστη έκπληξη να βρεθούν στα συγκεκριμένη τοποθεσία, η βυζαντινή ελληνορθόδοξη εκκλησιά του Αγίου Ιερομάρτυρος Κλήμεντος στην Άγκυρα. Το νέο αυτό κρούσμα κακοποίησης βυζαντινής εκκλησιάς, ομολόγησε η ίδια η τουρκική εφημερίδα, Hürriyet, (άραγε τύψεις συνειδήσεως από τους Τούρκους;), δημοσιεύοντας και μια πολύ χαρακτηριστική φωτογραφία από την κεντρική είσοδο της εκκλησίας αυτής πού βρίσκεται κάτω από τα θεμέλια κάποιων gecekondu, δηλαδή παράνομων και αυθαίρετων κατοικιών που στην Τουρκία ξεφυτρώνουν μέσα σε μια νύχτα.

Ενώ εμείς εδώ στην Ελλάδα συνεχίζουμε ακάθεκτοι την μουσουλμανοποίηση της χώρας μας, ενώ οι διάφοροι τουρκολάγνοι δήμαρχοι ετοιμάζονται μετά τις δημοτικές εκλογές να εξισλαμίσουν κυριολεκτικά τους δήμους τους με διάφορα ισλαμικά ιδρύματα, όπως τεμένη και μουσουλμανικά σχολικά ιδρύματα, ενώ στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης έχει τεθεί ζήτημα δημιουργίας τμήματος ισλαμικών σπουδών όπου θα διδάσκουν μουσουλμάνοι θεολόγοι, στην Τουρκία έχει χτυπήσει «κόκκινο» η κακοποίηση βυζαντινών εκκλησιών, όπως αυτή του Αγίου Ιερομάρτυρος Κλήμεντος Άγκυρας, ένας ναός της πρώτης χριστιανικής περιόδου της Μικράς Ασίας.

Το σκάνδαλο αυτής της εκκλησίας και η πραγματικά άθλια εικόνα που δημοσιεύει η ίδια η τουρκική εφημερίδα, ήρθε στην δημοσιότητα από το ενδιαφέρων των τοπικών τουριστικών αρχών. Εξετάζοντας την περίπτωση αντιλήφτηκαν ότι αυτό το θέαμα σίγουρα έχει αρνητικές τουριστικές συνέπειες για το τουρκικό τουρισμό, που έχει επενδύσει πάρα πολλά στον θρησκευτική του διάσταση, εκμεταλλευόμενοι φυσικά τα ελληνορθόδοξα χριστιανικά μνημεία της Μικράς Ασίας. Η εκκλησία αυτή του Αγίου Κλήμεντου, όπως αναφέρεται, ήταν έδρα μητρόπολης και βρίσκεται ανάμεσα στις οδούς Denizciler Caddesi και Anafartalar Caddesi.
Θεωρείται πως ήταν ιερός τόπος προσκυνήματος για τους χριστιανούς της Μικράς Ασίας κατά την πρώτη περίοδο της επικράτησης του χριστιανισμού. Πέραν τούτου, έχει και ιστορική αλλά και πολιτιστική αξία καθώς το κτίσμα, ή μάλλον τα ερείπια που έχουν απομείνει, είναι πολλών αιώνων γι αυτό και το σημερινό θέαμα της καταστροφής της για να κτίσουν κάποια αυθαίρετα κτίσματα, μόνο αγανάκτηση προκαλεί!
Η ειρωνεία είναι ότι ο ναός αυτός, όπως αποκαλύπτεται, περιελήφθη στους… τουριστικούς οδηγούς του υπουργείου τουρισμού της Τουρκίας, γι’ αυτό και προκλήθηκε μεγάλο θέμα όταν οι υπεύθυνοι αντιλήφτηκαν ότι βρίσκεται σε αυτό το χάλι κάτω από τα θεμέλια των τουρκικών gecekondu.

Τα νέο αυτό κρούσμα κακοποίησης στην Τουρκία ιερών χριστιανικών ναών που έχουν και μεγάλη ιστορική αξία, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά άλλων παρόμοιων κρουσμάτων που δείχνουν ότι η Τουρκία μας… ανταποδίδει «επάξια» την μεγάλη ισλαμολαγνεία που έχει ενσκήψει τα τελευταία χρόνια στην δική μας πλευρά.
Και εις ανώτερα!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Αν δεν ήταν για κλάματα, θα ήταν για γέλια: ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, ο άνθρωπος που έχει βυθίσει στην καταστροφή μια σειρά από κοινωνίες και χώρες για να στήσει στα πόδια της τη νέα γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη μέσα από την αξιοποίηση της κρίσης χρέους, πολιτική που έχει οδηγήσει και στη ραγδαία άνοδο της ακροδεξιάς σε πλήθος χώρες, να αναφέρεται τώρα σε άλλες χώρες και να τις κατηγορεί για “πρακτικές Χίτλερ”! 

Είναι περίπου αδιανόητο, όμως αυτό συνέβη χθες, όταν ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επιτέθηκε με αυτή τη φράση στη Ρωσία λέγοντας ότι εφαρμόζει τακτικές Χίτλερ στην Κριμαία. 

Πού; Στην Ουκρανία, που η γερμανική κυβέρνηση έστειλε στις 6 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους τον τότε υπουργό Εξωτερικών του Βερολίνου Βεστερβέλε για να υποκινήσει ανοιχτά ένα κίνημα μέσα σε μία άλλη χώρα! Δεν είναι αυτό πρακτική Χίτλερ, και είναι υποτίθεται η απάντηση της Ρωσίας, η οποία, στο τέλος τέλος, επικυρώθηκε και από ένα συντρηπτικό δημοψήφισμα το αποτέλεσμα του οποίου στην πραγματικότητα ουδείς αμφισβήτησε. 

Σαν να μην έφτανε αυτό, αφού οδήγησαν τους Ουκρανούς στην εξέγερση, οι Γερμανοί, μόλις είδαν την αντίδραση της Ρωσίας, τους εγκατέλειψαν και στη μοίρα τους έντρομοι όταν κατάλαβαν ότι η Μόσχα δεν είναι... Αθήνα και δεν μπορούν να κάνουν ό, τι τους κατέβει μαζί της. Και τώρα είναι οι ίδιοι αυτοί οι οποίοι στην ουσία καθυστερούν τη λήψη σκληρών μέτρων κατά της Ρωσίας από την Ε.Ε.: πρώτα κάψανε τους Ουκρανούς και μετά σφυρίζουν αδιάφορα.

Ο γερμανός πρέσβης στη Μόσχα κλήθηκε για εξηγήσεις για την απαράδεκτη δήλωση Σόιμπλε και ο εκπρόσωπος του γερμανού υπουργού Οικονομικών πήγε μετά να “τα μαζέψει”. Φυσικά, αυτά, δεν μαζεύονται.  

Η ουσία όμως είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι στο Βερολίνο έχουν πλέον περίπου τρελαθεί από την ίδια την ηγεμονία τους: τους έχει πέσει πολύ μεγάλη η δύναμη και δεν ξέρουν τι να την κάνουν. Δεν τους έφτασε που διαλύουν την Ε.Ε. στην οποία για πρώτη φορά από ιδρύσεως της ΕΟΚ ο ευρωσκεπτικισμός τώρα θριαμβεύει, θέλησαν να κάνουν και... διεθνή πολιτική και έφεραν μία καταστροφή για ένα λαό. 

Ταυτόχρονα, τοποθέτησαν ως νέα (παράνομη φυσικά) κυβέρνηση τους επικίνδυνους νεοναζιστές φίλους τους. Και τώρα εγκαλούν άλλους για πρακτικές Χίτλερ, για τις δικές τους δηλαδή πρακτικές. Είναι απίστευτοι...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Χρήστου Μηνάγια

Στις 30 Μαρτίου 2014, έκλεισε «προσωρινά» ο κύκλος της σκιώδους πολιτικής πόλωσης που άρχισε τον περασμένο Δεκέμβριο και είχε ως βασικό στόχο τον Τούρκο πρωθυπουργό. Στο παρελθόν υπήρχε η πόλωση μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών, ενώ τώρα η πόλωση αυτή μεταλλάχθηκε και έλαβε το χαρακτήρα μιας ανοικτής αντιπαράθεσης μεταξύ του Erdoğan από τη μια πλευρά και της συμμαχίας που αποτελείτο από το κεμαλικό κατεστημένο και το θρησκευτικό κίνημα του Fethullah Gülen από την άλλη.
Η στρατηγική που εφάρμοσε ο Tayyip Erdoğan και το κόμμα του ήταν αναμφισβήτητα επιτυχής, σε αντίθεση με τους αντιπάλους του, οι οποίοι υιοθέτησαν τακτικές του παρελθόντος που κατ’ επανάληψη είχαν αποδοκιμασθεί από την τουρκική κοινωνία. Επίσης, η πλειοψηφία των θρησκευόμενων Τούρκων ψηφοφόρων δεν επηρεάστηκε από τα σκάνδαλα που αποκάλυψε το παράλληλο κράτος του θρησκευτικού κινήματος Gülen, αλλά μετατρέποντας τις δημοτικές εκλογές σε μια μορφή δημοψηφίσματος στήριξε το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ φοβούμενη μήπως απολέσει τα οφέλη που απέκτησε από την 12ετή διακυβέρνηση της χώρας από τον  Erdoğan.
Άλλωστε, η αντίσταση των Τούρκων στην προπαγάνδα που έγινε εναντίον του κόμματος ΑΚΡ οφείλεται σε δύο παράγοντες: ο πρώτος έχει να κάνει με τις πολιτικές της κυβέρνησης για την ισχυροποίηση της σουνιτικής συντηρητικής ταυτότητας, όπως η αποκατάσταση του θεσμού των θρησκευτικών λυκείων İmam-hatip, η αποδοχή της μαντήλας από τα πανεπιστήμια και τους κρατικούς φορείς, η διαφύλαξη των ηθικών αξίων και παραδόσεων κ.λπ. Και ο δεύτερος παράγοντας αφορά στην οικονομική ανάπτυξη που είχε σημαντική απήχηση στο οικογενειακό τους εισόδημα. Ενδεικτικά παρατίθενται τα εξής παραδείγματα: α. Χορήγηση μηνιαίου εισοδήματος στις γυναίκες άνω των 65 ετών. β. Ειδικό μηνιαίο επίδομα στα άτομα με ειδικές ανάγκες. γ. Οικονομική βοήθεια στις οικογένειες για να καλύψουν τα έξοδα σπουδών των παιδιών τους, ειδικά των κοριτσιών. δ. Βελτίωση των συνθηκών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. ε. Παροχή διευκολύνσεων για απόκτηση κατοικίας. στ. Μερική διαγραφή των δανείων νέων ζευγαριών που παντρεύτηκαν. ζ. Αναβάθμιση των υπηρεσιών ανευρέσεως εργασίας.
Στον πίνακα που ακολουθεί παρατίθενται τα συγκριτικά αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών του 2009 και 2014, καθώς επίσης των γενικών εκλογών του 2011 στην Τουρκία.


Από  τα παραπάνω στοιχεία καθίσταται σαφές ότι, ο εκλογικός χάρτης της Τουρκίας δεν υπέστη καμία σοβαρή διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν και συνεχίζει να δίδει την εικόνα μιας εθνο-θρησκευτικο-ιδεολογικής τριχοτομημένης χώρας. Αναλυτικότερα: Οι κάτοικοι της Ανατολικής Θράκης και των παράλιων της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου υποστηρίζουν θερμά τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και δεν δέχονται καμία υπαναχώρηση. Οι Κούρδοι κυριαρχούν στους νομούς της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Και τέλος, όλη η υπόλοιπη χώρα και κυρίως τα μεγάλα αστικά κέντρα, των οποίων οι κάτοικοι ασπάζονται τις θέσεις του ΑΚΡ. Εκτός τούτου, τα κόμματα της αντιπολίτευσης όχι μόνο δεν παρουσίασαν κάποια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας, αλλά έπεσαν στην παγίδα του Τούρκου πρωθυπουργού, ο οποίος, όπως έκανε και στο παρελθόν, κάθε ημέρα σχεδόν πραγματοποιούσε ομιλίες σε δύο πόλεις και παράλληλα συμμετείχε σε τηλεοπτικές εκπομπές, μετατρέποντας τον αγώνα που έδωσε σε «one man show», υποστηριζόμενος όμως σημαντικά από τον κομματικό του μηχανισμό.
Επιπλέον, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η εν λόγω νίκη του Erdoğan: α. Αποτελεί την «εγγυητική επιστολή» για να είναι υποψήφιος στην εκλογική διαδικασία για πρόεδρος Δημοκρατίας που θα λάβει χώρα στις 10 Αυγούστου 2014 και σε περίπτωση που δεν πετύχει το ποσοστό του 50% τότε θα ακολουθήσει ο δεύτερος γύρος στις 24 Αυγούστου. β. Θα αποδυναμώσει έτι περαιτέρω το σκιώδη μηχανισμό του Fethullah Gülen, δεδομένου ότι η εκδικητικότητα του Τούρκου πρωθυπουργού θα εστιασθεί στους επιχειρηματικούς ομίλους του εν λόγω ιμάμη και στους κρατικούς λειτουργούς που αυτός έχει στρατολογήσει.    
Όμως, ποια είναι η βασική ιδεολογία και ποιο είναι το ψυχογράφημα των Τούρκων ψηφοφόρων; Ο συντάκτης του παρόντος, στο βιβλίο του με τίτλο: «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο, Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία» που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα, συμβάλλει στην απόκτηση μιας πληρέστερης εικόνας για τη σύγχρονη διαπάλη στο εσωτερικό γίγνεσθαι της Τουρκίας και προκαλεί τους αναγνώστες να σκεφτούν τα πιθανά σενάρια εξέλιξης στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις. Ειδικότερα δε, παρατίθενται τα ακόλουθα στοιχεία από το υπό έκδοση βιβλίο:
Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο, Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία
Μετά το 1922, η Τουρκία βιώνει μια σοβαρή ιδεολογική σύγκρουση, η οποία αφενός συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αφετέρου είχε σαν συνέπεια την κόπωση της τουρκικής κοινωνίας και τη δημιουργία αντιδράσεων με πολωτικά χαρακτηριστικά. Σημειωτέον ότι, η πόλωση αποτελεί ένα δομικό πρόβλημα στην τουρκική πολιτική ζωή και πηγάζει από τη μορφή και την οργάνωση του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Τις δεκαετίες  που μεσολάβησαν δεν συγκρούσθηκαν απλώς δύο αντιμαχόμενες πλευρές αλλά δύο τρόποι ζωής με δύο διαφορετικές ιδεολογίες που δίδουν την εντύπωση ότι η Τουρκία έχει διαχωριστεί στα δύο. Η ρεπουμπλικανική, επιστημονική και κοσμική σκέψη από τη μια πλευρά και η θρησκευτική ισλαμική σουνιτική ταυτότητα από την άλλη. Ωστόσο, οι ενδογενείς αδυναμίες των φιλελεύθερων και αριστερών τάσεων είχαν σαν αποτέλεσμα η ιδεολογία του εθνικισμού αφενός να υιοθετηθεί από όλους τους πολιτικούς και θρησκευτικούς φορείς-οργανώσεις, αφετέρου να εδραιωθεί θεσμικά σε όλες τις βαθμίδες του τουρκικού κρατικού μηχανισμού.   
Ο όρος πολιτικό Ισλάμ έχει την έννοια της μετατροπής του Ισλάμ σε μια πολιτική κίνηση, η οποία εκ πρώτης όψεως υποστηρίζει την αναγκαιότητα επιστροφής στα ισλαμικά ιδεώδη και αντιτίθεται στην υιοθέτηση καινούργιων ιδεών και νέας συμπεριφοράς σε διάφορους τομείς της καθημερινότητας. Ταυτόχρονα, αυτό αποτελεί και μια εκσυγχρονιστική κίνηση με πολιτιστική διάσταση, αποτέλεσμα της σύγχρονης κοινωνίας και της αυξανόμενης αστικοποίησης της. Πρόκειται δηλαδή για μια κινητοποίηση προκειμένου η ισλαμική σκέψη να αποκτήσει μια νομοθετημένη κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική ηγεμονία.
Κατά βάση, η κύρια πηγή οπαδών και μελών του πολιτικού Ισλάμ είναι οι μεσαίες τάξεις των αστικών κέντρων με χαμηλό βιοτικό επίπεδο και άτομα που έχουν βιώσει τον δυτικό τρόπο ζωής. Εν τω μεταξύ, μπορεί το πολιτικό Ισλάμ να χρησιμοποιείται από τις αστικές και μικροαστικές τάξεις ως μέσο αντίδρασης, ωστόσο αυτή η ενέργεια δεν το κατατάσσει στην κατηγορία των εργατικών κινημάτων, όπου ο συνδικαλισμός και ο τρόπος εκλογής των οργάνων του θεωρούνται δεδομένα. Άλλωστε, από πολιτικής και κοινωνιολογικής πλευράς το πολιτικό Ισλάμ εναντιώνεται σε κάθε έννοια δημοκρατίας (ελευθερία συνείδησης, θρησκείας και σκέψης, ελευθερία έκφρασης, δικαιώματα γυναικών, δικαιώματα μειονοτήτων κ.λπ.) με αποτέλεσμα να ενδυναμώνεται η ισχύς των αυταρχικών καθεστώτων στις συγκεκριμένες χώρες.
Η πολιτικοποίηση του Ισλάμ στην Τουρκία άρχισε μετά το 1946. Σχεδόν όλα τα κόμματα ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τις θρησκευτικές αδελφότητες, όμως αυτό δεν είχε να κάνει με την επιστροφή στον ισλαμικό θρησκευτικό κώδικα διαβίωσης, δηλαδή το νόμο της σαρίας, αλλά στο να κερδίσουν τη ψήφο των μελών των εν λόγω αδελφοτήτων. Επίσης, το πολιτικό Ισλάμ χρησιμοποιήθηκε ως μια παρεμβαλλόμενη ζώνη, «buffer zone»[1], μεταξύ της ιδεολογίας της δεξιάς και των αριστεριστών, ενώ η ταχεία εξάπλωση του ισλαμικού ρεύματος αντιμετωπίζεται ως ένας παράγοντας ενδυνάμωσης της πολιτιστικής και κοινωνικής ισχύος της χώρας. Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, ο κεμαλισμός και το πολιτικό Ισλάμ αποτελούν τις δύο όψεις ενός νομίσματος διότι όσο ανάγκη έχει ο κεμαλισμός το πολιτικό Ισλάμ την ίδια ανάγκη έχει και το πολιτικό Ισλάμ από τον κεμαλισμό. Για το λόγο αυτό, η διαμάχη του στρατιωτικού κατεστημένου με το καθεστώς Erdoğan θα πρέπει να εκληφθεί αποκλειστικά και μόνο ως ένας «ασύμμετρος πόλεμος» για το ποιος θα κατέχει την εξουσία της χώρας.

Όμως, στη δύσκολη εσωτερικά ισορροπία μεταξύ Erdoğan και κεμαλιστών, η πολιτική φιλοσοφία του Τούρκου πρωθυπουργού, δηλαδή η χειραγώγηση της κοινωνίας μέσω του Ισλάμ, προσέκρουσε σε ύφαλο διότι:
α. Είχε πολωτικά χαρακτηριστικά. 
β. Περιορίσθηκε αποκλειστικά στις απαιτήσεις των ψηφοφόρων του. 
γ. Δεν έδωσε καμία σημασία ούτε εκτίμηση στους αντιπάλους του. 
Και τέλος, έδωσε την εντύπωση ότι δεν επιθυμεί να μεταμορφώσει το κράτος αλλά να το ιδιοποιηθεί. 
Ταυτόχρονα, αυτός κατηγορούσε τους αντιπάλους του για ανυποληψία, δικτατορική νοοτροπία και υποκίνηση από ξένα κέντρα ισχύος, καταστέλλοντας κάθε αντίδραση τους με απειλές, συκοφαντίες, εκβιασμούς και κάθε είδος δικαστικών και κατασταλτικών μέτρων. 
Ειδικότερα δε, μετά την εμφάνιση του φαινομένου Gezi, διότι περί φαινομένου πρόκειται (σ.σ. αναταραχές στην πλατεία Taksim της Κωνσταντινούπολης), το κυριότερο πρόβλημα του κυβερνόντος κόμματος δεν ήταν πλέον η διεύρυνση του δημοκρατικού επιπέδου της χώρας, αλλά η εξασφάλιση της παραμονής του στην εξουσία.
O εκσυγχρονισμός του Ισλάμ πρωτοστατεί διαχρονικά στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας, έχοντας πάντα δύο συνισταμένες: η μια είναι η προσωπική ζωή και η προσαρμογή των θρησκευτικών συναισθημάτων της κοινωνίας στις νέες συνήθειες και απαιτήσεις που επέβαλαν η αστικοποίηση, η οικονομική ανάπτυξη, η συμμετοχή των γυναικών σε πολιτικούς φορείς και οργανώσεις κ.λπ. Και η άλλη συνισταμένη αφορά στις θεολογικές επιστήμες, τα ιερατικά σχολεία, τους θρησκευτικούς λειτουργούς και τις πολιτικές δυναμικές που δημιουργούν τα μυστικιστικά τάγματα του Ισλάμ που υπάρχουν στη χώρα. Παράλληλα, η παρεμβατικότητα του κρατικού μηχανισμού στις θρησκευτικές υποθέσεις είναι περισσότερο από εμφανής διότι μέσω των ελεγκτικών του μηχανισμών επιδιώκει την απομόνωση της τουρκικής κοινωνίας, με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, από κάθε εστία του φανατικού, εξτρεμιστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Ο τρόπος σκέψης του τουρκικού λαού εστιάζεται στη θρησκεία, την ιστορία και τον εθνικισμό. Συνεπώς, όποιος πολιτικός φορέας μπορέσει να αγγίξει τη σκέψη της εκλογικής βάσης με τις προαναφερθείσες λέξεις είναι βέβαιο ότι θα κερδίσει και την ψήφο της. Συνήθως στην Τουρκία, ο ισλαμισμός συμβαδίζει με τον εθνικισμό με αποτέλεσμα αυτό να επιδρά σημαντικά στη διαμόρφωση του συστήματος αξιών της τουρκικής κοινωνίας. Μάλιστα, άλλοτε ο εθνικισμός είχε πρωταγωνιστικό ρόλο επικουρούμενος από τον ισλαμισμό, άλλοτε πρωταγωνιστούσε ο ισλαμισμός με τη στήριξη του εθνικισμού και σε μερικές περιόδους ενεργούσαν και οι δύο ισότιμα.
Οι όροι οθωμανισμός, ισλαμισμός και παντουρκισμός (Türkçülük)[2] αποτέλεσαν τις κύριες αιτίες ώστε η τουρκική κοινωνία να ενστερνισθεί την ιδέα του συντηρητισμού που είχε σημαντική επίδραση στην κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική ζωή της χώρας διαχρονικά και θεωρείται ως ένα νέο μόρφωμα ή μια νέα κίνηση με θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Αρχικά, ο συντηρητισμός διείσδυσε στην πολιτική ζωή προβάλλοντας έναν πολιτιστικό χαρακτήρα, ο οποίος στη συνέχεια ενεργοποίησε τα θρησκευτικά και εθνικιστικά αντανακλαστικά της τουρκικής κοινωνίας. Τούτο έχει δύο αιτίες: πρώτον, η βασική πηγή τροφοδότησης του συντηρητισμού είναι ο τουρκικός εθνικισμός διότι η έννοια των λέξεων έθνος και πατρίδα είναι άμεσα συνυφασμένα με τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της τουρκικής κοινωνίας. Μάλιστα, οι ιδεολογίες του εθνικισμού και του συντηρητισμού έχουν ως κοινή συνισταμένη τον αντικομουνισμό. Η δεύτερη αιτία αφορά στο Ισλάμ που θεωρείται ως το βασικότερο στοιχείο του τουρκικού εθνικού πολιτισμού-κουλτούρας και επηρεάζει τόσο την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική κατάσταση, όσο την οικογενειακή ζωή και την ατομικότητα. Συνακόλουθα δε, αυτό που εγείρει τον πλέον έντονο προβληματισμό είναι ότι στην Τουρκία είναι πολύ δύσκολο να συγκεκριμενοποιηθεί μια οριοθέτηση μεταξύ εθνικισμού και ισλαμισμού δεδομένου ότι και οι δύο συντηρούνται και ασπάζονται τους ίδιους πολιτιστικούς κώδικες. 
Όμως τι σημαίνουν όλα αυτά; 
Ο συντηρητισμός είναι ιδεολογία ή τρόπος ζωής;  
Πως αντιλαμβάνεται η τουρκική κοινωνία την έννοια του συντηρητισμού;
Ο συντηρητισμός για τους Τούρκους είναι μια ιδεολογία που αναφέρεται στη συνέχιση του δυτικού τρόπου ζωής διαφυλάττοντας παράλληλα τις εθνικές και ηθικές αξίες, καθώς επίσης τα έθιμα και τις παραδόσεις. Αν κάτι χαρακτηρίζει τη σημασία του, αυτό είναι ο ρυθμιστικός ρόλος που έχει στη διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη της χώρας διαχρονικά και η αντίθεση του σε κάθε έννοια ολοκληρωτισμού, αυταρχικότητας και ριζοσπαστισμού. Τούτο οφείλεται στα δομικά του στοιχεία, που τον κάνουν να εμφανίζεται με πέντε διαφορετικά πρόσωπα: 

α. Τον πολιτιστικό συντηρητισμό, ο οποίος προασπίζει και διαφυλάττει τις ηθικές αξίες και τις παραδόσεις, δεδομένου ότι δεν νοείται η ύπαρξη κάποιου έθνους χωρίς παραδόσεις. Άλλωστε, η ίδρυση ενός κράτους είναι εύκολο, η οικοδόμηση ενός έθνους είναι δύσκολο, όμως η δημιουργία παραδόσεων είναι αδύνατο. Για το λόγο αυτό, ο συντηρητισμός με το πολιτιστικό του πρόσωπο επιδιώκει να συμπληρώσει το βαθύ κενό που υπάρχει μεταξύ του τουρκικού λαού και των ανθρώπων του πνεύματος σε ό,τι αφορά στη γλώσσα, την ηθική και την κοινωνικότητα. Στην επιδίωξη αυτή, σημαντικός είναι ο ρόλος της οικογένειας και της εκπαίδευσης. Της οικογένειας, διότι αποτελεί τη βασική δομή του τουρκικού έθνους και την πρωταρχική εγγύηση για την κοινωνική ασφάλεια και τη διαφύλαξη των ηθικών αξιών. Και της εκπαίδευσης, διότι αυτή συμβάλλει αποφασιστικά στη διάδοση του συντηρητισμού στη νεολαία. 

β. Τον ισλαμικό συντηρητισμό που συνδέει τους εθνικιστές με τους συντηρητικούς διότι αφενός το Ισλάμ αποτελεί τη θεμελιώδη βάση της τουρκικής κοινωνίας, αφετέρου η ισλαμική ταυτότητα έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. 

γ. Τον εθνικιστικό συντηρητισμό που εστιάζεται στο πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο. Υπόψη ότι, ο εθνικιστικός συντηρητισμός εμπεριέχει και τον αυταρχισμό που είναι ένα δομικό συστατικό του τουρκικού DNA και θα ήταν αδύνατο να μην επηρεασθεί από αυτόν. 

δ. Το φιλελεύθερο συντηρητισμό που αναφέρεται στην περίοδο μετά την εφαρμογή του πολυκομματικού συστήματος στην Τουρκία και έχει σχέση με έναν ήπιο εθνικισμό, ο οποίος εξασφαλίζει την ισορροπία μεταξύ του έθνους, της θρησκείας και του κοσμικισμού. Στο πλαίσιο αυτό, η θρησκεία αναλαμβάνει τη γαλούχηση μιας θεοσεβούμενης και ακηλίδωτης κοινωνίας εντός ενός μετριοπαθούς πλαισίου, ενώ ο κοσμικισμός αποτελεί έναν κοινωνικό θεσμό και μια κοινωνική πραγματικότητα που έχει λάβει τη μορφή ενός μη διαπραγματεύσιμου κοινωνικού πεπρωμένου. Επομένως προκύπτει το συμπέρασμα ότι, μια ενδεχόμενη μετατροπή της Τουρκικής Δημοκρατίας σε ένα ολοκληρωτικό θρησκευτικό καθεστώς δεν στηρίζεται σε καμία λογική βάση. 

ε. Το μεταρρυθμιστικό συντηρητισμό, ο οποίος εν γένει υποστηρίζει τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, αυτές θα πρέπει να είναι σύμφωνες με τις πολιτικές, πολιτιστικές και ιστορικές παραδόσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μεγάλη σημασία που δίδεται στα σύμβολα, όπως η Άγκυρα, η Κωνσταντινούπολη με την πλατεία Taksim και το γραφείο του πρωθυπουργού Tayyip Erdoğan στο ανάκτορο Dolmabahçe[3] κ.λπ.

Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές της Τουρκίας, διαπιστώνουμε ότι αυτή είναι μια περίπλοκη χώρα, είναι μια χώρα που μεταμορφώνεται συνεχώς και η κοινωνία της μεταβάλλεται με ταχείς ρυθμούς. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια αποκαλύπτονται τα στοιχεία μιας αρχόμενης εσωτερικής ρήξης στην τουρκική κοινωνία η οποία αναζητά μια νέα ταυτότητα και ιδεολογικό προσανατολισμό που θα παραπέμπουν σε φιλελεύθερες αξίες και αρχές, χωρίς όμως να παρεκκλίνουν από τις αντιλήψεις περί τουρκισμού και εθνικισμού. Μάλιστα, η ρήξη αυτή πιθανόν να ξεπεράσει τις στενά πολιτικές εξελίξεις και να κλιμακωθεί ακόμη περισσότερο αν η ηγετική ομάδα του κόμματος ΑΚΡ δεν χαράξει μια διορθωτική πορεία στην αυταρχική συμπεριφορά της, αλλά απεναντίας δρομολογήσει στρατηγικές δημιουργίας μιας μονοτυπικής κοινωνίας και θρησκευόμενων γενεών. Ενισχυτικό της εκτίμησης αυτής είναι η εμφάνιση ενός νέου ρεύματος διανοουμένων που ασπάζονται τον μουσουλμανικό φιλελευθερισμό και άρχισαν να έχουν ιδιαίτερη απήχηση στην τουρκική κοινωνία ακόμη και στο εσωτερικό του κόμματος του Erdoğan. Σημειωτέον ότι, ο βασικός στόχος των διανοουμένων αυτών είναι να διατηρηθούν οι θρησκευτικές αξίες ως έχουν διότι θεωρούν ότι η επιμονή του Τούρκου πρωθυπουργού στην αυταρχική αντίληψη περί θρησκείας και θρησκευόμενων γενεών μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος θα επιφέρει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα και συγκεκριμένα τη δημιουργία γενεών που θα αντιμάχονται τη θρησκεία.
Συνεπώς, καθίσταται σαφές ότι ο συντηρητισμός διαμορφώνει διαχρονικά τον πολιτικό χάρτη της Τουρκίας προβάλλοντας πάντα το πολιτιστικό, ισλαμικό, εθνικιστικό, φιλελεύθερο και μεταρρυθμιστικό πρόσωπο του. Ο εν λόγω ρυθμιστικός του ρόλος είναι κοινά αποδεκτός από το μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής κοινωνίας και υπερβαίνει τα πολιτικά κόμματα. Για το λόγο αυτό, όσοι επιχείρησαν στο παρελθόν να τον αμφισβητήσουν, εξ ολοκλήρου ή μερικώς, υπέστησαν πάντα τις ίδιες συνέπειες: είτε απομακρύνθηκαν από την πολιτική σκηνή, είτε φυλακίσθηκαν.


Πηγή Geostrategy

[1] Πρόκειται για μια περιοχή που ευρίσκεται ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες περιοχές (συχνά αλλά όχι απαραίτητα σε χώρες) είτε για να τις διαχωρίσει είτε για να τις συνδέσει. Οι buffer zones κατά βάσει εξυπηρετούν πολιτικούς σκοπούς και οι συνήθεις τύποι αυτών είναι αποστρατικοποιημένες περιοχές, ζώνες συνόρων και ζώνες περιοριστικών διευκολύνσεων.

[2]  «Ο παντουρκισμός είναι μια ιδεολογία που αποβλέπει στη δημιουργία ενός ενιαίου και πανίσχυρου κράτους που θα ξεπερνά τα σύνορα της Τουρκικής Δημοκρατίας και θα βυθίζεται στα μουσουλμανικά εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης, συνενώνοντας έτσι όλους τους λαούς που μιλούν τουρκικές γλώσσες», Παντουρκισμός το Δόγμα του Τουρκικού Επεκτατισμού, Jacob M. Landau, 1986, ΔΕΚ/ΓΕΣ


[3] http://www.turizm.gov.tr/TR,28915/dolmabahce-sarayi.html. To Dolmabahçe Sarayı  ήταν κατοικία των σουλτάνων και διοικητικό κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1856 μέχρι το 1922, με εξαίρεση την περίοδο 1889-1909 κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε το ανάκτορο Yıldız. Από το 1960 λειτουργεί ως μουσείο και βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, επί της ευρωπαϊκής πλευράς του Βοσπόρου.