Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Σεπ 2015

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι στην Κουμουνδούρου εξεπλάγησαν από το εκλογικό αποτέλεσμα. Για μία ακόμα φορά οι δημοσκοπήσεις έπεσαν παταγωδώς έξω. Αντί για ντέρμπι οι κάλπες κατέγραψαν μία νέα σαρωτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, για την ακρίβεια μία νέα σαρωτική νίκη του Τσίπρα.

Το πρώτο ζήτημα που εκ των πραγμάτων τίθεται είναι η καταρρακωμένη αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων. Είναι κοινό μυστικό ότι αρκετές εταιρείες «πειράζουν» τα αποτελέσματα, προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις αυτών που τις πληρώνουν. Φαίνεται, όμως, πως υπάρχει ευρύτερο πρόβλημα. Μία μεγάλη μερίδα πολιτών θεωρεί τις εν λόγω εταιρείες μέρος της διαπλοκής των ΜΜΕ με την οικονομική ολιγαρχία και το παλαιό πολιτικό κατεστημένο και φαίνεται πως δεν απαντά με ειλικρίνεια.

Πέρα, όμως, από το ναυάγιο των δημοσκοπήσεων θα πρέπει να ομολογήσουμε πως και οι εμπειρικές εκτιμήσεις έβλεπαν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με τρεις, το πολύ με τέσσερις μονάδες. Μετά τα όσα συνέβησαν, την επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων, τη μνημονιακή στροφή που μετέτρεψε το ηχηρό «όχι» σε «ναι» και τη διάσπαση, ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι στην Κουμουνδούρου θεωρούσαν απίθανο να πλησιάσουν το 36,5% του Ιανουαρίου. Κι όμως, το εκλογικό κόστος ήταν μόνο μία μονάδα!

Είναι κοινός τόπος ότι από το 2012 τα εκλογικά πανιά του ΣΥΡΙΖΑ τα φούσκωσε το αντιμνημονιακό ρεύμα στην κοινωνία. Οι πολίτες που κινούνταν σ' αυτό το ρεύμα έτρεφαν την ελπίδα πως με την ψήφο τους θα μπορούσαν να τερματίσουν τις μνημονιακές πολιτικές που από το 2010 συσσωρεύουν οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Τα προηγούμενα χρόνια, ο Τσίπρας υποσχόταν πως εάν οι ψηφοφόροι του δώσουν την εξουσία θα τις τερματίσει σε συνθήκες οικονομικής ομαλότητας και εντός της Ευρωζώνης. Γι' αυτό και του την έδωσαν.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι που έκαναν τον ΣΥΡΙΖΑ μεγάλο κόμμα βίωσαν τη μνημονιακή στροφή του ως πολιτική διάψευση. Κατά κανόνα δεν αξιολογούν θετικά την επίδοση της επτάμηνης διακυβέρνησης. Του καταλογίζουν αυταπάτες, απειρία, διαχειριστική ανεπάρκεια και κυρίως έλλειψη πολιτικού σχεδίου.

Από την άλλη πλευρά, όμως, θεωρούν πως ο Τσίπρας ήταν ειλικρινής, ότι –σε αντίθεση με τους προκατόχους του– διαπραγματεύθηκε σκληρά και μέχρι το τέλος για την καλύτερη συμφωνία, αλλά προσέκρουσε στην εχθρική αδιαλλαξία του ευρωιερατείου. Θεωρούν ακόμα πως απέναντι στον κίνδυνο κατάρρευσης της οικονομίας υπέκυψε στον εκβιασμό των δανειστών και υπέγραψε το 3ο Μνημόνιο. Με άλλα λόγια του αναγνωρίζουν καλές προθέσεις και τουλάχιστον εν μέρει δικαιολογούν τη μνημονιακή στροφή του.

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε ότι οι ψηφοφόροι αυτής της κατηγορίας (στην πραγματικότητα εκλογικοί πρόσφυγες) δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις. Αναζητούσαν εναλλακτική κυβερνητική λύση, όχι ιδεολογική καθαρότητα και καθαρόαιμη αριστερή ρητορική. Είχαν συνείδηση ότι μετά τη στροφή του Τσίπρα η υπερψήφιση αντιμνημονιακών κομμάτων θα ήταν ψήφος διαμαρτυρίας που ελάχιστα θα επηρέαζε τα πράγματα.

Κατά κανόνα, άλλωστε, είναι κεντρώοι και κεντροαριστεροί πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να λείπουν και κεντροδεξιοί πρώην ψηφοφόροι της ΝΔ. Αυτοί είναι και οι λόγοι που στα μάτια τους η Λαϊκή Ενότητα δεν ήταν ελκυστική επιλογή. Έτσι ερμηνεύεται και η εκλογική αποτυχία της. Το κόμμα του Λαφαζάνη αλίευσε ψηφοφόρους σχεδόν αποκλειστικά από την παραδοσιακή εκλογική βάση του «μικρού ΣΥΡΙΖΑ» που δεν ξεπερνούσε το 5%.

Για τη συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων αυτής της κατηγορίας, ούτε ο «επαναπατρισμός» στο ΠΑΣΟΚ ή στη ΝΔ ήταν επιλογή. Χρεώνουν την κατάντια της χώρας και τη μεγαλύτερη ή μικρότερη ανατροπή των σταθερών του δικού τους βίου στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Ξέρουν σε γενικές γραμμές ότι ο λογαριασμός του 3ου Μνημονίου θα είναι επώδυνος, αλλά δεν έχουν ακόμα το βίωμα.

Σ' αυτή τη χρονική στιγμή και μη διαθέτοντας ρεαλιστική αντιμνημονιακή κυβερνητική λύση, οι πιεζόμενοι από την οικονομική δυσπραγία μικρομεσαίοι αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι κατέληξαν να δώσουν μία δεύτερη ευκαιρία στον Τσίπρα, έστω και αμφίθυμα, έστω και με επιφυλάξεις. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η δέσμευσή του ότι θα κατανείμει τα επώδυνα βάρη με τρόπο που να ευνοεί τους πιο αδύναμους. Με άλλα λόγια, προτίμησαν Μνημόνιο με Τσίπρα παρά Μνημόνιο με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι.

Η απέχθεια της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών προς το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό κατεστημένο, το οποίο έριξε την Ελλάδα στα βράχια φάνηκε καθαρά και στο δημοψήφισμα. Το ηχηρό «όχι» δεν ήταν μόνο όχι στην πρόταση Γιούνκερ. Ήταν κυρίως μία ευθεία αποδοκιμασία των αρχουσών ελίτ, οι οποίες με κατηγορηματικό τρόπο είχαν στρατευθεί υπέρ του «ναι».

Η προεκλογική ρητορική του Τσίπρα για τη σύγκρουση του νέου με το παλαιό βρήκε απήχηση, ακριβώς λόγω αυτής της απέχθειας που είναι διάχυτη στην κοινωνία. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και η απήχηση της δέσμευσής του ότι θα ανοίξει μέτωπο εναντίον της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η ψήφιση του 3ου Μνημονίου, η αποκατάσταση των σχέσεων με το ευρωιερατείο, η σταδιακή ομαλοποίηση της οικονομικής ζωής και η απόσχιση της Αριστερής Πλατφόρμας προσκόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ ψήφους από μία διαφορετική δεξαμενή. Πρόκειται για πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν αλλαγές, αλλά τον Ιανουάριο είχαν φοβηθεί να τον ψηφίσουν. Με άλλα λόγια, οι εκλογικές απώλειες από τους αμφιλεγόμενους χειρισμούς στη διαπραγμάτευση και τελικώς από τη μνημονιακή στροφή του Τσίπρα σχεδόν καλύφθηκαν από τις νέες εκλογικές εισροές (σε επίπεδο ποσοστών).

Το εκλογικό αποτέλεσμα επιβεβαίωσε ότι το ποσοστό της ΝΔ έχει σκληρό κάτω φράγμα, αλλά και δυσκολία ανόδου. Το σκληρό κάτω φράγμα δεν οφείλεται στην ομοιογένεια των ψηφοφόρων της. Οφείλεται στα στέρεα αντι-ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά τους που είναι ο κοινός παρονομαστής. Αυτά είναι που εξωθούν κεντρώας και κεντροαριστερής ιδεολογίας φιλελεύθερους αστούς να αθροίζονται εκλογικά με παραδοσιακούς σκληροπυρηνικούς δεξιούς.

Το γεγονός ότι προσφάτως ο ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στο μνημονιακό στρατόπεδο δεν καταργεί το αντιμνημονιακό ρεύμα στην κοινωνία. Απλώς το αφήνει χωρίς πολιτική εκπροσώπηση με προοπτική εξουσίας. Τώρα πλέον, την αντιμνημονιακή σημαία κρατούν η Λαϊκή Ενότητα και η Χρυσή Αυγή. Είναι δύο κόμματα με αντιδιαμετρική ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα, αλλά με κοινό παρονομαστή τον αντισυστημικό χαρακτήρα τους και τη θέση για επιστροφή στη δραχμή.

Ούτε το ένα ούτε το άλλο κόμμα, όμως, προσφέρουν προοπτική εξουσίας. Γι' αυτό και δεν κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν εκλογικά το αντιμνημονιακό ρεύμα. Η μεν Χρυσή Αυγή δεν έκανε κάποιο εκλογικό άλμα, η δε Λαϊκή Ενότητα δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όταν θα έλθει ο λογαριασμός του 3ου Μνημονίου η κοινωνική δυσαρέσκεια αναμένεται να επεκταθεί και να παροξυνθεί. Δεν θα έχει, όμως, κοινοβουλευτική διέξοδο, όπως είχε μέχρι τον Ιανουάριο και υπό μία έννοια μέχρι και το δημοψήφισμα. Δεν θα υπάρχει ελπίδα ότι ψηφίζοντας ένα μεγάλο κόμμα θα τερματισθούν με ομαλότητα οι μνημονιακές πολιτικές.

Μ' αυτή την έννοια, το ενδεχόμενο κοινωνικής αναταραχής καθίσταται πιθανότερο μετά την παρέλευση, βεβαίως, ικανού χρόνου. Οι πιθανότητες διολίσθησης προς αυτή την κατεύθυνση αυξάνονται λόγω και του γεγονότος ότι η ψήφος προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατά βάση αντιμνημονιακή ψήφος. Δεν έχει, δηλαδή, ενσωματώσει τη λογική που έχει η ψήφος στη ΝΔ και στο Ποτάμι ότι το Μνημόνιο είναι αναγκαίο κακό και σε κάθε περίπτωση πρέπει να εφαρμοσθεί.

Το διάχυτο αντιμνημονιακό κλίμα στην εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να επεκταθεί και να οξυνθεί όταν προσεχώς θα αρχίσει να έρχεται ο βαρύς λογαριασμός σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Η ρητορική της Κουμουνδούρου για αντικατάσταση των επώδυνων μέτρων από ισοδύναμα μπορεί να λειτούργησε στην προεκλογική περίοδο παρηγορητικά και να διευκόλυνε την υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είναι ρεαλιστική.

Με άλλα λόγια, το 35,5% που απέσπασε ο Τσίπρας την Κυριακή είναι προοπτικά πολιτικά ασταθής. Μπορεί σε πρώτο επίπεδο αυτό να μην έχει επηρεάζει τον κοινοβουλευτικό συσχετισμό δυνάμεων, αλλά από ένα σημείο και πέρα είναι πιθανόν σε επόμενο χρόνο να σπάσει κάποιους κρίκους και στη νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό παρότι οι νέοι βουλευτές του γνωρίζουν τι θα πρέπει στο επόμενο διάστημα να ψηφίσουν και παρότι το εκλογικό ναυάγιο της Λαϊκής Ενότητας λειτουργεί αποτρεπτικά σε νέα απόσχιση.

Τέλος, έχει σημασία να εστιάσουμε και στην εκτίναξη του ποσοστού της αποχής. Μία αιτία είναι το κόστος της μετακίνησης των ετεροδημοτών για τρίτη φορά αυτή τη χρονιά, το οποίο ώθησε αρκετούς από αυτούς να μην πάνε στους τόπους καταγωγής τους για να ψηφίσουν. Η σημαντικότερη αιτία, όμως, είναι πολιτική. Ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος επέλεξε την αποχή, επειδή είτε είναι οργισμένο είτε δεν εκφράζεται από τα κόμματα που διεκδίκησαν την ψήφο του.

Αυτό το ποσοστό και ιδιαιτέρως οι νέοι που επέλεξαν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό την αποχή είναι εκ των πραγμάτων μία εύφλεκτη κοινωνική ύλη. Προφανώς είναι ανόητο κανείς να προεξοφλήσει μία κοινωνική έκρηξη. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι εξίσου προφανές πως συσσωρεύονται οι προϋποθέσεις για μία τέτοια εξέλιξη.

Πηγή NewMoney


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σήμα κινδύνου από την γερμανική υπηρεσία πληροφοριών για δράση τζιχαντιστών που επιχειρούν δημιουργία πυρήνα φανατικών ισλαμιστών μέσα στη Γερμανία...

Ο επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας εσωτερικών πληροφοριών προειδοποίησε σήμερα πως φανατικοί ισλαμιστές μπορεί να επιδιώξουν να στρατολογήσουν νεαρούς πρόσφυγες που φθάνουν στη χώρα.

«Υπάρχει μεγάλη ανησυχία πως οι ισλαμιστές στη Γερμανία, με το πρόσχημα ότι προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια, μπορεί να προσπαθήσουν να εκμεταλλευθούν την κατάσταση των μεταναστών ώστε να προσηλυτίσουν και να στρατολογήσουν εκείνους που ζητούν άσυλο», δήλωσε ο Χανς-Γκέοργκ Μάασεν, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για την Προστασία του Συντάγματος (BfV).

«Η προσοχή μας επικεντρώνεται ιδιαίτερα σε ασυνόδευτους νεαρούς πρόσφυγες που μπορούν να αποτελέσουν εύκολη λεία για τους ισλαμιστές», είπε ο Μάασεν.

Ο Μάασεν πρόσθεσε πως ο αριθμός των υπερσυντηρητικών σαλαφιστών μουσουλμάνων στη Γερμανία αυξήθηκε στους 7.900 σε σύγκριση με 7.500 τον Ιούνιο. Περίπου 740 ισλαμιστές από τη Γερμανία, από τους οποίους το ένα πέμπτο είναι γυναίκες, έχουν ταξιδέψει στη Συρία και στο Ιράκ.

Το ένα τρίτο από αυτούς έχουν επιστρέψει τώρα στη Γερμανία, ενώ 120 έχουν σκοτωθεί. Ο Μάασεν είπε πως δεν έχει ακόμη αποδειχθεί κατά πόσον ισλαμιστές έχουν εισχωρήσει μεταξύ των προσφύγων.

Σήμερα το πρωί η αστυνομία πραγματοποίησε επιδρομές σε οκτώ κτίρια στο Βερολίνο, περιλαμβανομένου ενός τεμένους και των γραφείων ενός συλλόγου που βρίσκεται δίπλα σε αυτό, για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι χρησιμοποιούνταν από ισλαμιστές που υποστηρίζουν τον πόλεμο στη Συρία.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η γερμανική "πρόταση" είναι μία επιχείρηση εισόδου της Τουρκίας στο Αιγαίο ή... παράδοση των συνόρων στην Frontex!

Σαφές μήνυμα προς την Αθήνα παραμονή της έκτακτης συνόδου των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έστειλε η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, επισημαίνοντας ότι «μόνη της η Ελλάδα, χωρίς την στήριξη της Τουρκίας, δεν μπορεί να το φυλάξει τα σύνορά της». Οπότε πρέπει αναμένεται με ενδιαφέρον το τετ α τετ που θα έχει αύριο με τον Αλέξη Τσίπρα.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Αθήνα θα δεχθεί ισχυρές πιέσεις να εκχωρήσει… μέρος της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, προκειμένου να υπάρξει καλύτερη φύλαξη των συνόρων της. Σύμφωνα μάλιστα με ρεπορτάζ των «Financial Times», δεν αποκλείεται να ζητηθεί από τον κ. Τσίπρα να δεχθεί την επιτήρηση των συνόρων της χώρας από την ΕΕ, ουσιαστικά δηλαδή τον Frontex – κάτι που σύμφωνα με την άποψη ορισμένων κοινοτικών αξιωματούχων θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το πρώτο βήμα για την εκχώρηση του ελέγχου και της διαχείρισης των ελληνικών συνόρων στην ΕΕ.

Επιπλέον ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ έκανε μάλιστα ειδική αναφορά, στην επιστολή – πρόσκληση προς τους ηγέτες των «28» για τη συνάντηση της Τετάρτης, στο γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι «δεν είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε τα εξωτερικά μας σύνορα». Ουσιαστικά, το σχήμα που προτείνεται είναι να παραχωρήσει η Ελλάδα μεγαλύτερο έλεγχο στην επιτήρηση των συνόρων με αντάλλαγμα περισσότερη οικονομική βοήθεια. Ωστόσο το θέμα δεν είναι περίπλοκο δεδομένων των αξιώσεων που που προβάλλει η Τουρκία έναντι της Ελλάδας.

Η κυρία Μέρκελ, ενόψει και της αυριανής έκτακτης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ για την προσφυγική κρίση, έχοντας δίπλα τον Φινλανδό πρωθυπουργό Γιούχα Σίπιλα κάλεσε όλα τα κράτη-μέλη να σεβαστούν την ηθική τους υποχρέωση και να συνεισφέρουν στην προσπάθεια, ενώ ανέδειξε ως βασική προτεραιότητα την αποκατάσταση «συντεταγμένης διαδικασίας», ενώ η ίδια συνεχίζει να δέχεται πυρά από το αδελφό της κόμμα τους χριστιανοκοινωνιστές (CSU) για την πολιτική της στο προσφυγικό.

«Έχουμε την εντύπωση ότι η συνολική διαδικασία με τους πρόσφυγες εξελίσσεται άτακτα. Πρέπει, όμως, να τα καταφέρουμε -και θα τα καταφέρουμε. Είμαστε πεπεισμένοι, και για αυτό πάντα λέω ότι θα τα καταφέρουμε, αλλά φυσικά χρειαζόμαστε δείγματα τάξης και σε αυτά περιλαμβάνεται και η επιτήρηση των εξωτερικών συνόρων, η φύλαξη των εξωτερικών συνόρων. Και αυτό δεν θα μπορέσουμε να το καταφέρουμε μόνοι μας. Μόνη της η Ελλάδα, χωρίς την στήριξη της Τουρκίας, δεν μπορεί να το κάνει», δήλωσε η Γερμανίδα καγκελάριος και επανέλαβε την ανάγκη να συζητηθεί η συνολική κατάσταση και με την Τουρκία προκειμένου να αποκατασταθεί μια συντεταγμένη διαδικασία.

«Πρέπει να δούμε τους λόγους της φυγής των ανθρώπων. Αλλά νομίζω ότι ο φόβος δεν είναι καλός σύμβουλος. Η παγκοσμιοποίηση έχει ως αποτέλεσμα ότι διενέξεις που μας φαίνονται μακριά έχουν επιπτώσεις και σε μας», συνέχισε η κα Μέρκελ και τόνισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει μελλοντικά να ασχοληθεί περισσότερο με την αναπτυξιακή βοήθεια και τις δίκαιες συνθήκες επιβίωσης των ανθρώπων εκτός Ευρώπης. «Τώρα όμως έχουμε πρώτα την αποστολή να δώσουμε καταφύγιο στους ανθρώπους με αξιοπρέπεια», υπογράμμισε.

Οι δύο ηγέτες εξέφρασαν κοινή θέση σε ό,τι αφορά την ανάγκη εγκατάστασης «hot spots» σε χώρες που βρίσκονται στα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ελλάδα και η Ιταλία. Τα «hot spots» αποτελούν προϋπόθεση προκειμένου να εφαρμοστεί η δίκαιη κατανομή των προσφύγων μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, τόνισαν, με τον κ. Σίπιλα να επισημαίνει ότι η Φινλανδία θα αναλάβει το βάρος που της αναλογεί, υποδεχόμενη περίπου 2.400 πρόσφυγες.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το εάν η χώρα του σκοπεύει να κλείσει τα σύνορά της προς την Ρωσία ή προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ο κ. Σίπιλα τόνισε: «Πρέπει να σεβαστούμε τους ανθρώπους. Πρέπει βεβαίως να αυξήσουμε τους ελέγχους, αλλά δεν μπορούμε να κλείσουμε τα σύνορά μας».

Από την πλευρά της η Μέρκελ επανέλαβε την έκκληση για σεβασμό του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, αλλά και για ανταπόκριση των κρατών-μελών στην ηθική τους ευθύνη. «Κάθε Ευρωπαίος εταίρος οφείλει να συνεισφέρει το δικό του μερίδιο. Και η Γερμανία είναι βεβαίως μια μεγάλη χώρα -είμαστε η μεγαλύτερη οικονομία- αλλά η ηθική υποχρέωση των 28 κρατών-μελών επιβάλλει να μην αναλαμβάνουν αυτή την ευθύνη μόνο οι λίγοι, να συμμετέχουν όλοι. Και θα μπορέσουμε μόνο μαζί -παρεμπιπτόντως μαζί και με τις ΗΠΑ και, όταν σκέφτομαι την Συρία, μαζί και με την Ρωσία- να καταπολεμήσουμε τα αίτια της φυγής των ανθρώπων», δήλωσε.

Με την ευκαιρία της Συνόδου, η καγκελάριος της Γερμανίας ξεκαθάρισε ότι τα «μηνύματα τάξης» που οφείλει να στείλει η Ευρωπαϊκή Ένωση περιλαμβάνουν εκτός από την καλύτερη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων και τη δήλωση ότι όποιος βρίσκεται σε κίνδυνο, όποιος βρίσκεται υπό διωγμό, έχει δικαίωμα προστασίας, αλλά και τη διευκρίνιση ότι όποιος, όμως, έρχεται εδώ για καθαρά οικονομικούς λόγους, θα πρέπει να ξαναφύγει. «Αυτό περιλαμβάνεται στις αλήθειες που πρέπει να πούμε, και το να επεξεργαστούμε αυτά τα μηνύματα είναι τώρα δουλειά όλων στην Ευρώπη, όπως είναι και η ανάληψη της ευθύνης», κατέληξε.

Πηγή Crashonline


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για την πλειονότητα του εκλογικού σώματος λίγη σημασία έχουν οι μικροπολιτικές κενολογίες και οι κομματικές απογραφές κερδών και ζημιών. Η μεγάλη εικόνα είναι εκείνη που αντικρίζουν οι Ελληνες και τα μείζονα ζητήματα οφείλουν να αναδεικνύουν τα ΜΜΕ, αν επιδιώκουν το γενικό καλό.

Στα μείζονα ζητήματα συγκαταλέγεται και η Θράκη. Η πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση στην ακριτική περιοχή μπορεί να επηρεάσει την καθημερινότητα των πολιτών σε βαθμό που δεν μπορούμε εύκολα να φανταστούμε.

Από τη στιγμή που η Τουρκία διεκδικεί τον έλεγχο στη Θράκη και μεθοδεύει με τους πράκτορές της σχέδια αποσταθεροποίησης, δεν μπορεί το εθνικό κέντρο να λησμονεί την αποστολή του να διαφυλάσσει παντί τρόπω την ακεραιότητα της πατρίδας και να αποκρούει τις επιβουλές.

Η μετεκλογική εικόνα στη Θράκη δεν μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα ευοίωνη. Η μουσουλμανική μειονότητα, όπως μαρτυρά η απλή ανάγνωση των δεδομένων, θα εκπροσωπηθεί από τέσσερις μουσουλμάνους βουλευτές ταυτόχρονα. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά από το 1974!

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι στη Ροδόπη δεν εξελέγη ούτε ένας χριστιανός βουλευτής - γεγονός που έχει χαροποιήσει ιδιαίτερα τη γειτονική χώρα, η οποία παίζει πολύ δυνατά το χαρτί της θρησκείας σε όλα τα επίπεδα και με κάθε ευκαιρία.

Τα κόμματα, τυφλωμένα από την έξαψη του ανταγωνισμού και της εκλογικής επικράτησης, αποδεικνύονται, τουλάχιστον στην περίπτωση της Θράκης, κατώτερα των περιστάσεων.

Ενώ θα μπορούσαν να έχουν κάνει την απαραίτητη προεργασία και να έχουν καταλήξει στις λεπτομέρειες μιας διακομματικής συνεργασίας εθνικού και πατριωτικού χαρακτήρα, ουδέν έπραξαν προς αυτή την κατεύθυνση.

Ακόμα και τώρα όμως δεν είναι αργά για να ξεκινήσει να συντάσσεται ένα εμπνευσμένο και εφαρμόσιμο σχέδιο για τη Θράκη και τους κατοίκους της. Αρκεί να υπάρχει η θέληση και να ασχοληθούν με το θέμα άνθρωποι που γνωρίζουν την περιοχή, την ιστορία και την ανθρωπογεωγραφία της, και δεν διέπονται από το νοσηρό αίσθημα παραίτησης, που ταλανίζει την πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η διπλωματική αντιστοιχία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε επίπεδο πρεσβειών και προξενείων είναι η ακόλουθη:
  • Τουρκική πρεσβεία της Αθήνας, αντίστοιχη της Ελληνικής πρεσβείας στην Άγκυρα.
  • Τουρκικό προξενείο Θεσσαλονίκης, αντίστοιχο Ελληνικού προξενείου Κωνσταντινούπολης.
  • Τουρκικό προξενείο της Ρόδου αντίστοιχο Ελληνικού προξενείου Σμύρνης.
  • Τουρκικό προξενείο Κομοτηνής αντίστοιχο Ελληνικού προξενείου Αδριανούπολης.
Αντιλαμβάνεστε εύκολα την μεγάλη ανισομερή αντιστοιχία του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής και τον σημαντικό ρολό που παίζει προώθησης των τουρκικών επεκτατικών πολιτικών, με τον αντίστοιχο ελληνικό προξενείο Αδριανούπολης, που ουσιαστικά είναι άνευ ρόλου.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν προχωρούμε στο κλείσιμο του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής με το αντίστοιχο κλείσιμο του ελληνικού, ουσιαστικά άχρηστου προξενείου της Αδριανούπολης.

Ή μήπως περιμένουμε και με τις τελευταίες εξελίξεις της ολοένα και μεγαλύτερης κοινοβουλευτικής παρουσίας της μειονότητας, να παραδώσαμε οριστικά την Δυτική Θράκη στην τουρκική επεκτατική προπαγάνδα, προάγγελο της δημιουργίας του λεγόμενου ανεξάρτητου μουσουλμανικού κράτους της Δυτικής Θράκης;

Το ερώτημα εύλογο, αναζητείται απάντηση.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νέες δορυφορικές φωτογραφίες εικονίζουν ρωσικές δυνάμεις οι οποίες πιθανόν ετοιμάζουν δύο ακόμη στρατιωτικές βάσεις στο έδαφος της Συρίας, έγραψε στην ηλεκτρονική της έκδοση σήμερα η εφημερίδα Wall Street Journal.

Η εφημερίδα, η οποία αναφέρει πως συντάκτες της είδαν φωτογραφίες της εταιρείας εκδόσεων και παροχής συμβουλών στο πεδίο της άμυνας IHS Jane's, ανέφερε πως η μέχρι τώρα άγνωστη ανάπτυξη των δύο βάσεων καταγράφεται σε μια περιοχή κοντά στις συριακές ακτές στη Μεσόγειο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Mark Gilbert

Ο Otmar Issing, ένας από τους "ενορχηστρωτές" της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης και πρώτος επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (EKT), ανησυχεί πως οι σημερινοί "φύλακες-άγγελοι" του ευρωπαϊκού σχεδίου πιέζουν ζητώντας πολλά, σε πολύ λίγο χρόνο. Έχει δίκιο. Και εάν οι ιθύνοντες δεν είναι προσεκτικοί, κινδυνεύουν να μπουν στη διαδικασία να χτίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης χωρίς τη στήριξη των 338 εκατ. ανθρώπων που μοιράζονται το νόμισμα του ευρώ, πόσω μάλλον των υπολοίπων 162 εκατ. ανθρώπων που ανήκουν στην Ε.Ε.

Ιδού τι είχε πει ο Issing στο Ambrosetti Forum που πραγματοποιήθηκε στις 4-6 Σεπτεμβρίου στο Cernobbio της Ιταλίας:

"Η πολιτική ενοποίηση δεν μπορεί να έρθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την πίσω πόρτα. Πρόκειται για παραβίαση της αρχής για τη μη φορολόγηση χωρίς αντιπροσώπευση και συνιστά μια λανθασμένη και επικίνδυνη προσέγγιση”.

Ο Issing αντιδρούσε στις προσπάθειες του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker να επιταχύνει αυτό που οι ιδρυτές του κοινού νομίσματος αποκαλούν "ολοένα πιο σφικτή ένωση". Σε ένα έγγραφο που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο και είχε τίτλο "Η Έκθεση των Πέντε Προέδρων” (επειδή συγγραφείς του ήταν οι επικεφαλής της Κομισιόν, της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης, του Eurogroup, της ΕΚΤ και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), ο Juncker οι ομόλογοί του εξέφραζαν την επιθυμία τους για ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Ο τεράστιος ενθουσιασμός που απηχούσε το έγγραφο για τη συγκέντρωση όσο το δυνατόν μεγαλύτερης δύναμης σε ένα κέντρο της Ευρωζώνης με ακόμη περισσότερους θεσμούς (και προφανώς ο καθένας με τον δικό του πρόεδρο), μοιάζει όλο και λιγότερο ρεαλιστικός, καθώς η παραπαίουσα οικονομία της Ευρώπης και η επιδεινούμενη προσφυγική κρίση "συνωμοτούν” στην υπονόμευση της εμπιστοσύνης στο ευρωπαϊκό project υπό την υπάρχουσα περιορισμένη μορφή του, πόσω δε μάλλον σε μια ακόμα πιο διευρυμένη μορφή.

Ενώ περίπου το 40% των Ευρωπαίων δηλώνουν ότι εμπιστεύονται την ΕΕ, ταυτόχρονα τους κάνει να νιώθουν ανίσχυροι. Σε δημοσκόπηση της Κομισιόν το Μάιο το 50% των συμμετεχόντων διαφώνησε κάθετα με τον ισχυρισμό "η φωνή μου ακούγεται στην ΕΕ”, σε σύγκριση με το 42% που συμφώνησε, ενώ οι υπόλοιποι δήλωσαν "δεν ξέρω/δεν απαντώ”. Πριν από δύο χρόνια, η διαφορά ήταν ακόμη πιο έντονη, με μόλις το 28% των ερωτηθέντων να θεωρεί πως "η φωνή του ακούγεται” και το 67% να υποστηρίζει το αντίθετο. (Σημειώνεται ότι καμία από τις ερωτήσεις της έρευνας δεν καλούσε τους συμμετέχοντες να απαντήσουν αν επιθυμούν τη βαθύτερη ολοκλήρωση της ΕΕ).

Μερικές από τις αποστολές που έχει θέσει η Κομισιόν στον εαυτό της κατά την επόμενη διετία στην κατεύθυνση της ολοκλήρωσης είναι απολύτως λογικές και έχουν μάλιστα καθυστερήσει. Μια ολοκληρωμένη διασυνοριακή τραπεζική ένωση είναι λογική, όπως και το συνοδευτικό σχέδιο για ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης των καταθέσεων. Η προτεινόμενη ένωση κεφαλαιαγορών που θα δίνει στις εταιρείες μεγαλύτερη πρόσβαση στην αγορά ομολόγων και μετοχών σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη είναι επίσης κάτι θετικό. Επιπλέον, μια εύρυθμη ενιαία αγορά στον τομέα της ενέργειας και των ψηφιακών παγίων είναι επίσης σε πλήρη ευθυγράμμιση με αυτό που οι περισσότεροι ιδιώτες traders της αγοράς θα περίμεναν από τους ηγέτες. Άλλες φιλοδοξίες, ωστόσο, ξεφεύγουν πολύ.

Η έκθεση περιγράφει μια δημοσιονομική ένωση για τη φορολογία που θα "απαιτεί μια ενιαία λήψη αποφάσεων σχετικά με τη δημοσιονομική πολιτική". Αυτό θα πρέπει να ακολουθηθεί από μια πολιτική ένωση η οποία θα χαρακτηρίζεται από "δημοκρατική ευθύνη, νομιμότητα και θεσμική ενίσχυση”. Αυτές οι κινήσεις θα "οδηγήσουν αναπόφευκτα σε μεγαλύτερο επιμερισμό της κυριαρχίας με την πάροδο του χρόνου”, αναφέρει η έκθεση. Η νομισματική ένωση θα "πρέπει να μετατραπεί από ένα σύστημα κανόνων και κατευθυντήριων γραμμών για την χάραξη των εθνικών οικονομικών πολιτικών σε ένα σύστημα περαιτέρω επιμερισμού της κυριαρχίας εντός κοινών θεσμικών οργάνων. Αυτό θα απαιτήσει από τις χώρες – μέλη να δεχθούν μια κοινή λήψη αποφάσεων σε ζητήματα που αφορούν τους εθνικούς προϋπολογισμούς και τις οικονομικές πολιτικές”. Η έκκληση για την ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, στο μεταξύ, μοιάζει αδιέξοδη, δεδομένης της αδιάλλακτης αντίθεσης της Γερμανίας στην ιδέα έκδοσης ευρωομολόγων.

Η αφαίρεση της δυνατότητας των κυβερνήσεων να λαμβάνουν αποφάσεις για τη φορολογία και τις δαπάνες ενέχει τον κίνδυνο περαιτέρω αποξένωσης των ψηφοφόρων που στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Μάιο του 2014 έδειξαν αξιοσημείωτο ενθουσιασμό για τη στήριξη των Ευρωσκεπτικιστών. Με την τρέχουσα προσφυγική κρίση να οδηγεί την Γερμανία στην επαναφορά των συνοριακών ελέγχων, σπάζοντας το ταμπού που υποστήριζε ως αναφαίρετο δικαίωμα την ελεύθερη κυκλοφορία εντός του μπλοκ, οι ανησυχίες για την μετανάστευση που ήρθαν στο προσκήνιο σε αυτές τις εκλογές, μόνο να επιδεινωθούν μπορούν. Τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας θα ξανάρθουν στο φως μετά τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου. Και η εκλογή του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία, που είναι κάθε άλλο παρά ενθουσιασμένο με την ΕΕ, καθιστά την πρόβλεψη του αποτελέσματος του επικείμενου δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο για την έξοδο από την ΕΕ, πολύ πιο δύσκολη.

Νωρίτερα αυτόν το μήνα, ο Πρόεδρος της Πολωνίας Andrzej Duda επικαλέστηκε το ενδεχόμενο "απώλειας της εθνικής κυριαρχίας" ως λόγο για να μην ενταχθεί η χώρα του στο ευρώ. Μιλώντας σε οικονομικό φόρουμ στην Krynica, ο Duda δήλωσε πως "δεν μπορεί να δεχθεί" μια ΕΕ όπου οι χώρες με "οικονομικό πλεονέκτημα" θα υπαγορεύουν σε μικρότερα, πιο αδύναμα έθνη τι να κάνουν.

Οι καλοί πολίτες της Ευρώπης είναι απίθανο να χαρούν στην σκέψη πως οι φόροι τους ορίζονται από άλλους οργανισμούς, πέραν των δικών τους εθνικών κοινοβουλίων, και όχι μόνο επειδή οι φόροι δεν αρέσουν σε κανέναν. Κάθε άλλο παρά ξεκάθαρο είναι πως οι κάτοικοι την περιοχής του ευρώ - μια πολιτική δομή σχεδιάστηκε πρωτίστως και παν’ απ’ όλα για να σταματήσει αυτό που ο ποιητής Siegfried Sassoon περιέγραφε ως "βιολογική παρόρμηση να αναπροσαρμόσουμε το χάρτη της Ευρώπης" μέσω του πολέμου – επιθυμούν να μεταφέρουν ακόμα περισσότερη κυριαρχία στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο.

Ο Juncker και οι συνάδελφοί του θα πρέπει να σταματήσουν να πιέζουν το ζήτημα, ειδάλλως κινδυνεύουν να κατακερματίσουν μια ένωση που έχει ήδη πιεστεί σε οριακό σημείο.

Blommberg View
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά από την τρίτη επίσκεψη των Ελλήνων στις κάλπες τους τελευταίους οκτώ μήνες, είναι λογικό να αναρωτηθεί κανείς ποιος ήταν ο στόχος όλης αυτής της πολιτικής και οικονομικής αναταραχής του τρέχοντος έτους, αναφέρει άρθρο της The Wall Street Journal το οποίο υπογράφει ο δημοσιογράφος Γιάννης Παλαιολόγος.

"Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η διακυβέρνηση επίσπευσε την κρίση αυτού του χρόνου, βρίσκεται ξανά στην εξουσία με σχεδόν το ίδιο ποσοστό που έλαβε τον Ιανουάριο, και οι ΑΝΕΛ θα επανέλθουν στον ρόλο του γελωτοποιού αλλά υπάκουου μικρού εταίρου του συνασπισμού", επισημαίνεται χαρακτηριστικά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τονίζει ο αρθρογράφος, αναφέρεται τώρα τακτικά ως υπέρ της διάσωσης. Αυτό είναι μια εσφαλμένη αντίληψη της κατάστασης. Ο Πρωθυπουργός Τσίπρας μπορεί να έχει αποχωριστεί τους αντάρτες υπέρ της δραχμής που αποσχίστηκαν και δεν κατόρθωσαν να μπουν στην Βουλή.
Ωστόσο ο ίδιος και ο συνασπισμός στο κόμμα του παραμένουν βαθιά επιφυλακτικοί για το πρόγραμμα διάσωσης που υπέγραψε με τους πιστωτές τον Αύγουστο. Στα τέλη Ιουλίου, μια ομάδα 53 στελεχών του κόμματος, μεταξύ των οποίων και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο υπουργός Οικονομικών που σφράγισε την συμφωνία διάσωσης, έγραψαν μια ανοιχτή επιστολή προειδοποιώντας κατά της εφαρμογής οποιασδήποτε συμφωνίας σαν αυτή που προέκυψε, με την αιτιολογία ότι θα οδηγούσε στην μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα συστημικό κόμμα, αντί ενός ριζοσπαστικού.

Η αποτελεσματική και ταχεία εφαρμογή είναι καθοριστικής σημασίας. Η απελευθέρωση της δόσης των 3 δισ. ευρώ, την οποία η Αθήνα χρειάζεται προκειμένου να πληρώσει τους προμηθευτές της κυβέρνησης, εξαρτάται από μια επιτυχημένη αξιολόγηση του νέου προγράμματος τον επόμενο μήνα.

Πιο σημαντικά, η ολοκλήρωση της αξιολόγησης θα ανοίξει τον δρόμο για περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους, πιθανώς με την μορφή παράτασης της λήξης, και θα επιτρέψει στην ΕΚΤ να αρχίσει να αγοράζει ελληνικά κρατικά ομόλογα στο πλαίσιο των ευρύτερων αγορών κρατικού χρέους, οδηγώντας χαμηλότερα το ελληνικό κόστος δανεισμού.

Αυτές οι δύο εξελίξεις, μαζί με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που επίσης αντιμετωπίζει το "βουνό" των μη εξυπηρετούμενων δανείων, μπορεί ακόμη να οδηγήσει σε αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και ταχύτερη επιστροφή στην ανάπτυξη.

Ωστόσο, προτού συμβεί οτιδήποτε από αυτά, η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ψηφίσει τις περαιτέρω περικοπές στις συνταξιοδοτικές δαπάνες, και τις αυξήσεις των φόρων στις επιχειρήσεις και τους αγρότες. Επίσης θα πρέπει να ιδιωτικοποιήσει τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, την εταιρεία σιδηροδρόμων και το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας. Θα πρέπει να απελευθερώσει τις προϊοντικές αγορές, και να μειώσει τους μισθούς για συγκεκριμένες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων. Και θα πρέπει να τα κάνει όλα αυτά σε εβδομάδες, όχι μήνες.

Δεδομένου του μεγέθους της πρόκλησης, και της απροθυμίας του πρωθυπουργού να ανοίξει το υπουργικό του συμβούλιο σε ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτές τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, ένας αριθμός σχολιαστών ήδη προβλέπει νέες εκλογές το 2016.

Αυτοί που είναι απογοητευμένοι από την έκβαση της Κυριακής, μπορέι να χαιρετίσουν την προοπτική. Εάν, όπως είναι πιθανό, η κυβέρνηση κωλυσιεργήσει και όσα υποσχέθηκε δεν υλοποιηθούν, η στήριξη για τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα υποχωρήσει, η πλειοψηφία τους στην Βουλή θα διαβρωθεί, και η Νέα Δημοκρατία, η κεντροδεξιά αντιπολίτευση, θα είναι έτοιμη να επιστρέψει στην εξουσία.

Αλλά δεδομένου του σημαντικού πολιτικού ταλέντου του Τσίπρα, κανένας στο στρατόπεδο υπέρ των μεταρρυθμίσεων δεν θα πρέπει να εύχεται να συμβεί αυτό. Ούτε θα πρέπει να ελπίζει για αυτό. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που απέδειξαν αυτές οι εκλογές, είναι πως παρά τα τρομερά λάθη του Τσίπρα, ο κόσμος δεν είναι ακόμη πρόθυμος να αφήσει να επιστρέψουν τα παλιά κόμματα.

Οι μεταρρυθμιστές, εντός της ΝΔ και εκτός των τάξεών της, χρειάζεται επίσης να εξετάσουν την αδυναμία τους να συνδεθούν με το κοινό. Το Ποτάμι, ένα φιλοευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα που συμμετείχε στις δεύτερές του εκλογές την Κυριακή, είδε την εκλογική του στήριξη να συρρικνώνεται κατά ένα τρίτο. Το πρόβλημα μπορεί να βρίσκεται στην πολιτική στρατηγική, στην απουσία ενός σαφούς οράματος ή στην έλλειψη υποσχόμενων ηγετών.

Ό,τι και να ισχύει, μέχρι οι πιστοί των ελεύθερων αγορών και μιας ανοιχτής κοινωνίας να μπορούν να προσφέρουν ένα πρόγραμμα που συνδυάζει την ανάπτυξη, το κράτος δικαίου και την κοινωνική προστασία για αυτούς που πραγματικά το αξίζουν, όπως τους ένα εκατομμύριο περίπου μακροχρόνια ανέργους, ο λαϊκισμός του Τσίπρα θα είναι το μόνο που θα υπάρχει.

Τώρα ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ έχει μια ευκαιρία να προσπαθήσει ξανά. Οι προοπτικές δυστυχώς είναι δυσοίωνες. Η ελληνική ιστορία κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει, με την ανάκαμψη να μην είναι ακόμη ορατή στον ορίζοντα, σημειώνεται στο άρθρο της The Wall Street Journal.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Η νεοφιλελεύθερη Γερμανία, ο ισχυρότερος κρίκος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ο απόλυτος εκφραστής των αγορών και των τραπεζών στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, αποφάσισε να βάλει στην άκρη το “Δημοκρατικό” και “Κοινωνικό” προφίλ της και προβαίνει σε εξονυχιστικούς ελέγχους στα σύνορα της χώρας με την Αυστρία, απ΄ όπου καταφθάνουν καθημερινά δεκάδες–χιλιάδες μετανάστες–πρόσφυγες. Επιπρόσθετα, ανέστειλε προσωρινά ακόμη και την Συνθήκη Σένγκεν για την ελεύθερη διακίνηση πολιτών στην Ευρώπη και μετακινεί χιλιάδες αστυνομικούς προκειμένου να ελέγξουν τα σύνορα της χώρας της. Ταυτόχρονα, οι γερμανικοί σιδηρόδρομοι Deutsche Bahn ανακοίνωσαν την προσωρινή διακοπή των δρομολογίων τους από και προς την Αυστρία. Βέβαια, ως γνωστόν για πολλές περιπτώσεις ισχύει το “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού”.

Από την άλλη μεριά, η Ουγγαρία που ανήκει στη Συνθήκη Σένγκεν, στήνει στα σύνορά της με τη Σερβία σιδηρόφρακτο τείχος που σκοπό έχει να αποτρέψει τη μεγάλη ροή προσφύγων στο έδαφός της. Την κατασκευή του φράχτη (ύψους 3,5 μ.) έχει αναλάβει ο στρατός και θεωρεί η Ουγγρική κυβέρνηση πως η ολοκλήρωσή του θα έχει πραγματοποιηθεί εντός του Νοεμβρίου και θα εκτείνεται κατά μήκος των 177 χλμ με τη Σερβία. Μέχρι την ολοκλήρωση του φράχτη, μεταφέρει ειδικές δυνάμεις του στρατού για να αποτρέψουν την είσοδο στη χώρα των προσφύγων. Ήδη, το θερμόμετρο της έντασης έχει ανέβει επικίνδυνα στα σύνορα Ουγγαρίας και Σερβίας και είναι ιδιαίτερα τα πλάνα που μας μεταφέρει στις τηλεοπτικές οθόνες μας το κανάλι Euro news (στα δικά μας κανάλια η απόλυτη μούγκα). Μια εικόνα που παρουσιάζει χιλιάδες εγκλωβισμένους πρόσφυγες και που η “υποδοχή” των προσφύγων γίνεται με μικρά άρματα μάχης του στρατού, με μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις που ρίχνουν συνέχεια δακρυγόνα, με πυροσβεστικά οχήματα που ρίχνουν τόνους νερό σε μια προσπάθεια αποτροπής της εισόδου τους στην Ουγγαρία. Άλλωστε, ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας χαρακτήρισε αναγκαία την απόφαση της Γερμανίας για την επαναφορά των ελέγχων στα σύνορά της και διατύπωσε την πλήρη αλληλεγγύη της χώρας του σε αυτήν την απόφαση.

Επιπλέον, στην Τσεχία ο Τσέχος Πρωθυπουργός απορρίπτει σθεναρά τις υποχρεωτικές ποσοστώσεις της ΕΕ για τους πρόσφυγες. Μια απόφαση που πάρθηκε την περασμένη εβδομάδα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το οποίο υποστήριξε την πρόταση της Ευρωπαικής Επιτροπής για την κατανομή 160 χιλιάδων προσφύγων στις χώρες μέλη της ΕΕ μέσα στα επόμενα δυο χρόνια. Ωστόσο, πέραν της Τσεχίας κατ΄ αυτής της πρότασης τοποθετήθηκαν ήδη, η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Σλοβακία!!

Σε όλα τα παραπάνω ας προσθέσουμε την προ ημερών ανακοίνωση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου που προανήγγειλε αυστηρότερους νόμους για τους παράνομους μετανάστες που θα επιχειρήσουν να περάσουν στο βρετανικό έδαφος διά μέσω της σήραγγας της Μάγχης από τη μεριά της Γαλλίας.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, στην “Ευρωπαϊκή” Ελλάδα τι συμβαίνει άραγε; Στην χώρα που έχει επέλθει η ολοκληρωτική οικονομική καταστροφή, έχει γίνει “κατάληψη” των ελληνικών νησιών του Αιγαίου πελάγου μας από μετανάστες - πρόσφυγες εμπόλεμων ζωνών. Η Κως, η Μυτιλήνη και άλλα αιγαιοπελαγίτικα νησιά μας, εν μέσω της τουριστικής περιόδου, δέχθηκαν και εξακολουθούν να δέχονται “εχθρική” επίθεση. Πολιορκούνται από τους μετανάστες τα Δημαρχεία, τα Αστυνομικά Τμήματα και η επιχειρηματικότητα πάει στα τάρταρα. Αυτό το χρονικό διάστημα οι νησιώτες μας καθώς και η ελληνική οικονομία περίμεναν πρόσκαιρα να ανακάμψουν, αυτή την ίδια ώρα περίμεναν τις αποφάσεις μιας ανύπαρκτης ελληνικής κυβέρνησης - των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ -, που το μόνο που κατάφερε ήταν να βγάζει “κρουαζιέρα” τους μετανάστες με το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο “Ελευθέριος Βενιζέλος”. Όπως επίσης, να κατασκευάζει πολυτελή κέντρα φιλοξενίας με όλες τις ανέσεις (κλιματισμό, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ) για τους μετανάστες στην περιοχή του Ελαιώνα. Όταν το ίδιο αυτό κόμμα – ΣΥΡΙΖΑ – απέτρεψε την ευρύτερη ανάπλαση της περιοχής με την δημιουργία του γηπέδου του Παναθηναϊκού, γιατί τάχατες η περιοχή είχε κορμοράνους και έπρεπε να προστατευθούν.

Ωστόσο, η ίδια αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος “κατάληψης” της Ελλάδος από Ισλαμικά στίφη, υπάρχει και από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Θάνου. Στις 16 Σεπτεμβρίου, δηλαδή λίγες ημέρες πριν εκπνεύσουν οι αρμοδιότητες αυτής της υπηρεσιακής κυβέρνησης, ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση (;) προετοιμάζει την κατασκευή δυο νέων κέντρων υποδοχής και πρώτης απογραφής προσφύγων στο Λαύριο και τη Σίνδο Θεσσαλονίκης.

Έτσι, η Ελλάδα που είναι ο πλέον αδύνατος κρίκος της ΕΕ επί σειρά ετών στο λαθρομεταναστευτικό (Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ) αλλά και σήμερα στο προσφυγικό κύμα από χώρες που εμπλέκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, εξακολουθεί να μην έχει καμιά μεταναστευτική πολιτική. Κανένα πρόγραμμα, καμιά διαβούλευση μεταξύ όλων των κομμάτων για ένα Εθνικό θέμα, μείζονος σημασίας. Όμως, αυτό το φλέγον ζήτημα αγγίζει όλη την Ευρώπη, αλλά δείχνει και εκείνη ανέτοιμη να το αντιμετωπίσει. Από “προοδευτικές” χώρες της Ευρώπης παίρνονται μέτρα αποσπασματικά που στην εδώ γη της Επαγγελίας χαρακτηρίζονται, ρατσιστικά και φασιστικά. Γιατί, στην Πατρίδα μας “περισσεύει” ο φαρισαϊσμός και “ξεχειλίζει” η δημοκρατικότητα!!

Σε πολλά άρθρα μου κατά το παρελθόν, είχα αναφέρει πως η οικονομική κρίση που αναπτύχτηκε το 2008 κυρίως από τα παγκόσμια κερδοσκοπικά κυκλώματα και τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, δηλαδή τους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποιήσεως, αλλά και η φασιστική αντιμετώπιση των ισχυρών της ΕΕ έναντι των αδύνατων χωρών, αργά ή γρήγορα θα διέλυε την ΕΕ. Από τη στιγμή που η ΕΕ των Εθνών μεταλλάχθηκε σε ΕΕ των αγορών και των τραπεζών. Έτσι, στις ημέρες μας η οικονομική ανισορροπία στην ΕΕ γενικεύεται και η ύφεση είναι συνεχώς αυξανόμενη και βαθύτερη.

Οσονούπω, η διάλυση της ΕΕ θα έλθει πολύ νωρίτερα απ΄ όσον εκτιμούσα, μιας και το προσφυγικό ζήτημα παίρνει μορφή χιονοστιβάδας και παρασύρει τα πάντα στο διάβα του. Εάν δεν υπάρξει μια ευρύτερη Ευρωπαϊκή αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν θα μιλάμε μόνο για μια διαλυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά για μια άλλη Ευρώπη, που σε λίγα χρόνια δεν θα έχει κανένα από τα κύρια χαρακτηριστικά που την διέκριναν.

Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι η μελλοντική ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά γενικότερα η ύπαρξη της Γηραιάς Ηπείρου!

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Andrei Kolesnikov

Στο κλασικό τους έργο "Οικονομική προέλευση της Δικτατορίας και της Δημοκρατίας”, που μεταφράστηκε προσφάτως στα ρωσικά για πρώτη φορά, οι Daron Acemoglu και James Robinson φαντάζονται έναν δικτάτορα να κάνει μια ανάλυση κόστους-οφέλους.

Ο φανταστικός αυτοκράτορας προσπαθεί να λάβει την βέλτιστη απόφαση υπολογίζοντας το κόστος της καταστολής. Θα του κοστίσει λιγότερα και θα κάνει την κατάστασή του πιο άνετη αν εισάγει κάποια στοιχεία δημοκρατίας;

Σε μια εποχή που η ρωσική οικονομία συρρικνώνεται, ο Vladimir Putin αντιμετωπίζει ένα δίλημμα, το οποίο μπορεί επίσης να ονομάζεται "πρόβλημα-2018”, καθώς είναι η επιλογή που τον περιμένει στο τέλος της τρέχουσας προεδρικής θητείας. Είναι μια επιλογή μεταξύ μεγαλύτερης καταπίεσης και περισσότερης δημοκρατίας εντός των πλαισίων της τωρινής "δικτατορίας βασισμένης στην πληροφορία”.

Στη διαμόρφωση των Sergei Guriev και Daniel Treisman, το σύγχρονο ρωσικό καθεστώς είναι μια "δικτατορία βασισμένη στην πληροφόρηση”. διότι χρησιμοποιεί την καταστολή με φειδώ και εξαρτάται πολύ περισσότερο από τα εργαλεία προπαγάνδας. Όπως εξηγούν αυτοί οι δύο συγγραφείς, "όσο η άσκηση βίας δεν είναι αποτελεσματική σε ό,τι αφορά το κόστος, χρησιμοποιείται κατά του ευρύτερου κοινού μόνο ως ύστατη λύση και αφού έχουν αποτύχει η λογοκρισία και η προπαγάνδα”.

Καθώς η οικονομία επιδεινώνεται, τόσο εντείνεται η επίσημη προπαγάνδα, και με αυτή και η επιλεκτική καταστολή. Οι πρόσφατες καταδίκες, που θυμίζουν την εποχή του Στάλιν, που δίνονται στους φερόμενους ως τρομοκράτες και πράκτορες του εχθρού, Oleg Sentsov από την Ουκρανία και Eston Kokhver από την Εσθονία, ήταν ενέργειες PR με στόχο να εκπαιδεύσουν τη ρωσική κοινή γνώμη.

Εάν η κατάσταση βγει εντελώς εκτός ελέγχου, εάν η προπαγάνδα, η επιλεκτική καταστολή και μια σταθερή κατάσταση ενός υβριδικού πολέμου δεν κατορθώνουν πλέον να πείσουν, τότε πρέπει να υπάρξει η επόμενη φάση: είτε πλήρης καταστολή είτε μια απόφαση να ξεκινήσει στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων και να εισάγει κάποια στοιχεία δημοκρατίας.

Η δημοκρατία θα φέρει ευημερία. Σε ένα paper που δημοσιεύθηκε το 2014, οι ίδιοι Acemoglu και Robinson απάντησαν στο αίνιγμα που είχε απασχολήσει τους κοινωνικούς ερευνητές για χρόνια, καταλήγοντας ότι η δημοκρατία προκαλεί στα αλήθεια οικονομική ανάπτυξη.

Ασφαλώς, ο πρόεδρος, ο εσωτερικός του κύκλος και η ευρύτερη ελίτ, προσπαθούν, ως συνήθως, να επιλέξουν το να μην κάνουν τίποτα ελπίζοντας ότι το πρόβλημα θα φύγει.

Αποκάλυψαν αυτή τη στρατηγική της "αναβολής αποφάσεων” με την αντίδρασή τους στο κρατικό οικονομικό πρόγραμμα "στρατηγική-2020”. Το πρόγραμμα υποτίθεται ότι θα ξεκινούσε μια νέα φάση εκσυγχρονισμού της ρωσικής οικονομίας και να επανεκκινήσει την προεδρία του Putin του 2012. Οι συγγραφείς της Στρατηγικής-2020 δέχθηκαν γνήσια "ευχαριστώ" για τις ιδέες τους. Η υπακοή τους εκτιμήθηκε επίσης: είχαν ακούσει τη συμβουλή να μην χώσουν τη μύτη τους σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και να μείνουν στην οικονομία.

Ωστόσο το πραγματικό αποτέλεσμα ήταν πολύ διαφορετικό. Είτε δεν ελήφθησαν μέτρα ή συνέβη ακριβώς το αντίθετο από αυτό που συνιστούσε η Στρατηγική-2020. Για παράδειγμα, οι αμυντικές δαπάνες αυξήθηκαν, ενώ οι δαπάνες για την υγεία και την εκπαίδευση μειώθηκαν.

Το επίσημο μήνυμα ήταν "σας ευχαριστούμε, αγαπητοί εμπειρογνώμονες. Σας ζητήσαμε να βρείτε ιδέες που δεν απαιτούν αλλαγή του status quo. Αλλά ο οδικός σας χάρτη εξακολουθεί να ζητά αλλαγή. Σε καμία περίπτωση!”.

Ωστόσο, ακόμη κι αν οι μεταρρυθμίσεις απορριφθούν, η μαζική καταστολή δεν αποτελεί ελκυστική επιλογή. Είναι δαπανηρή, διαταράσσει την ισορροπία των ελίτ και αυξάνει την αβεβαιότητα. Ούτε θα μείωνε τον κίνδυνο του να χάσει την εξουσία το καθεστώς.

Ο φόβος οδηγεί οτιδήποτε κάνει το καθεστώς. Υπογραμμίζει την "χωρίς-στρατηγική στρατηγική”, στην οποία η προπαγάνδα χρησιμοποιείται για να καλύψει μια κρίση, και αντί των μεταρρυθμίσεων, επινοείται ένα project Νέα Συρία ή Βόρεια Κίνα, τα οποία με τη σειρά τους υποκαθιστούν το αποτυχημένο project Novorossiya στην Ανατολική Ουκρανία.

Ο φόβος της αλλαγής του καθεστώτος βρίσκεται επίσης πίσω από την σχεδόν υστερική αντίδραση στην υποτιθέμενη απειλή των επαναστάσεων. Η Αραβική Άνοιξη και το Maidan τρόμαξαν το καθεστώς όσο και η Άνοιξη της Πράγας το 1968 τρόμαξε τον Leonid Brezhnev.

Οι ηγέτες της Ρωσίας ψάχνουν νευρικά για τρόπους διατήρησης του εαυτού τους. Προσφάτως αντικατέστησαν τον επικεφαλής των ρωσικών σιδηροδρόμων, Vladimir Yakunin, με τον τεχνοκράτη Oleg Belozerov, σε μια αναζήτηση για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, ή μάλλον την επιβίωση. Αλλά ο Belozerov και άλλοι δεύτερης κατηγορίας τεχνοκράτες που είναι διαθέσιμοι για να γεμίσουν μια ολόκληρη κυβέρνηση, δεν θα βοηθήσουν. Όπως υποδηλώνει η λέξη "τεχνοκράτης”, οι άνθρωποι σαν αυτόν, παρέχουν μια τεχνολογία, όχι μια στρατηγική.

Για τα τελευταία χρόνια, το σύμβολο της Ρωσίας ήταν ένας ιππότης που στεκόταν σε ένα σταυροδρόμι, χωρίς να επιλέγει ούτε τον έναν δρόμο ούτε τον άλλο.

Ο ιππότης δεν κινείται, ακόμη κι αν τα πάντα βρίσκονται σε κίνηση γύρω του. Γενειοφόροι εθελοντές πηγαίνουν να πολεμήσουν. Μπουλντόζες καταστρέφουν το λαθρεμπόριο τυριού. Η τηλεόραση αναφέρει αποσπάσματα δηλώσεων ριζοσπαστικών όπως ο Dmitry Enteo ή ο Alexander Prokhanov, όπου κάποτε ανέφερε τον Tolstoy ή τον Chekhov.

Ο ιππότης αναρωτιέται μόνος του, "μήπως θα πρέπει να αφήσω τους ανθρώπους μου ελεύθερους ή να τους πιέσω ακόμη περισσότερο; Τι θα μου κοστίσει περισσότερο;". Και όλα αυτά ενώ η τιμή του πετρελαίου συνεχίζει να υποχωρεί.

Πηγή Carnegie


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η πιθανότητα ενός Grexit αυξήθηκε μετά τις εκλογές στην Ελλάδα αντί να μειωθεί, εκτιμά το γερμανικό περιοδικό, προσθέτοντας όμως ότι εξαρτάται από παράγοντες που δεν βρίσκονται υπό πολιτικό έλεγχο.

Ο πραγματικός κίνδυνος δεν θα προέλθει από το αν ο Τσίπρας αρνηθεί να εφαρμόσει κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις, αλλά από την οικονομική λογική της ίδιας της οικονομικής προσαρμογής.

Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας έχει επιδεινωθεί μετά τον Ιούλιο, ενώ η Αθήνα δεν θα μπορέσει να εκπληρώσει τους στόχους του προγράμματος διότι πολύ απλά δεν μπορούν να εκπληρωθούν, τονίζει το Spiegel.

Αν οι οικονομικές επιδόσεις της Ελλάδας πέσουν φέτος κατά 1% ή 2%, τότε θα μειωθούν και τα έσοδα από τη φορολογία. Βάσει του προγράμματος η ελληνική κυβέρνηση, πέραν των συμφωνηθέντων μέτρων λιτότητας, οφείλει να προχωρά και σε επιπλέον περικοπές προκειμένου να πετύχει τους στόχους. Κάτι τέτοιο θα έχει περαιτέρω επιπτώσεις στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Με δεδομένο λοιπόν ότι η ελληνική οικονομία έχει ήδη συρρικνωθεί κατά 30% και η κατάσταση στη χώρα έχει επιδεινωθεί τους τελευταίους μήνες, μοιάζει αμφίβολο ότι θα μπορέσουν να επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος, εκτιμά το περιοδικό.

Γι’ αυτούς τους λόγους η πρόθεση ή μη της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει τα μέτρα δεν παίζει και τόσο σημαντικό ρόλο για να τεθεί εν αμφιβόλω η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Καθώς το Grexit δεν μοιάζει απίθανο, ίσως η ελληνική κυβέρνηση δεχθεί τη λογική ενός προγράμματος λιτότητας και προχωρήσει στον δρόμο αυτόν, ο οποίος θα παρατείνει την ύφεση στη χώρα κατά τρία, τέσσερα ή πέντε χρόνια.

Η άλλη εναλλακτική είναι οι πιστωτές της Ελλάδας να της δώσουν περισσότερα χρήματα, αν και αυτό το σενάριο μοιάζει λιγότερο πιθανό, εξηγεί το Spiegel.

Ίσως τελικά οι πιστωτές να δεχθούν να δώσουν περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα, ή οι Έλληνες δεχθούν αυτόν τον φαύλο οικονομικό κύκλο για πάντα. Ίσως και τα δύο. Όμως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη εξαρτάται από το αν τελικά θα επαληθευτεί τουλάχιστον μία από αυτές τις εικασίες, καταλήγει το Spiegel.

Πηγή ΑΠΕ (Ε.Μ.)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός

Επιτέλους έφθασε, έστω και αργά, αυτή η ώρα. Να εκλέξει η Νέα Δημοκρατία νέο πρόεδρο αντάξιο της ιστορίας της… Και όχι μόνο. Ένα πρόεδρο που ουσιαστικά θα την «αναστήσει» πολιτικά. Εδώ και πάρα πολύ καιρό η αξιωματική αντιπολίτευση είναι ένα πολιτικό ζόμπι. Και αν μη τι άλλο η χώρα χρειάζεται μια ισχυρή αντιπολίτευση η οποία και θα εναντιωθεί στα λάθη που πιθανά θα κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και που θα στην στηρίξει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος.

Ακούμε και διαβάζουμε από την ώρα που έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα των εκλογών αναλύσεις επί αναλύσεων πάνω στο γιατί κέρδισε πάλι ο κ. Τσίπρας, στο γιατί έχασε η ΝΔ, στο γιατί απείχε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού από τις εκλογές και όλα αυτά. Επιγραμματικά οι αναλύσεις λένε ότι κέρδισε ο κ. Τσίπρας γιατί είναι λαοπλάνος… Η Νέα Δημοκρατία έχασε γιατί δεν πρόλαβε ο Βαγγέλας να συσπειρώσει και άλλο τους οπαδούς του και η αποχή ήταν γιατί όλα τα κόμματα έχουν ψηφίσει μνημόνιο, άρα ποιος ο λόγος να ψηφίσει ο κόσμος;

Η εύκολη λύση είναι να τα ρίχνουμε όλα στους άλλους. Οι ίδιοι δεν φταίμε ποτέ και για τίποτα! Κανένας δεν κάθισε να σκεφθεί ότι κάποιοι ξαναψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί παρόλα τα όσα έγιναν, από υπογραφή μνημονίου μέχρι τα capital controls, ο λαός δεν έβλεπε άλλη αξιόπιστη λύση… Κανένας δεν κάθισε να σκεφθεί γιατί ο κόσμος που απείχε από τις εκλογές γιατί απογοητεύτηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν ψήφισε τόσα άλλα κόμματα που υπάρχουν; Μήπως έχουν την ίδια απέχθεια προς όλα τα κόμματα και τους πολιτικούς; Επομένως οι διάφοροι αναλυτές και να κόμματα αντί να βρίζουν και να καταφέρονται εναντίον του λαού για τις επιλογές του, καλύτερα να κοιτάξουν τα δικά τους τα χάλια και ας αφήσουν τον κόσμο στην δυστυχία του.

Επομένως τι θα πρέπει να κάνει ο νέος πρόεδρος της Συγγρού; Πρώτα από όλα να διαχωρίσει την θέση του κόμματος του από το ΠΑΣΟΚ… Δεν μπορεί η Νέα Δημοκρατία να είναι συνέταιρος, συμπαίχτης, ομογάλακτη με το ΠΑΣΟΚ! Το κόμμα εκείνο που φέρει τεράστιες ευθύνες για την σημερινή κατάντια της χώρας. Το κόμμα που πήρε διδακτορικό δίπλωμα στο πελατειακό κράτος, στο ρουσφέτι, στους διορισμούς, στην διαφθορά, στα σκάνδαλα, στην διάλυση του κοινωνικού ιστού, της παιδείας και σε ότι άλλο αρνητικό μπορεί να φανταστεί κανείς… Οι επί δεκαετίες πολιτικοί αντίπαλοι έγιναν τα «αδέλφια» της Νέας Δημοκρατίας με αποτέλεσμα ο κόσμος που την ψήφιζε να χάσει τον μπούσουλα… Κάποτε ήταν ύβρις για τους νεοδημοκράτες να τους έλεγαν ΠΑΣΟΚους… Τα τελευταία χρόνια όμως έγιναν δίδυμοι.

Ένα από τα θλιβερά αποτελέσματα του συγχρωτισμού αυτού ήταν και η κάλυψη όλων των σκανδάλων διαφθοράς… Άκουγαν για σκάνδαλο στην Συγγρού και σφύριζαν αδιάφορα! Όχι ότι δεν ήξεραν από διαπλοκή, διαφθορά και στην ΝΔ, αλλά να το ΠΑΣΟΚ είχε ανοίξει άλλους δρόμους… Δίδαξε… όπως και να το κάνουμε!!! Αποκορύφωμα της κατάστασης αυτής ήταν και ο γνωστός στο πανελλήνιο πλέον κύριος Παπασταύρου της Λίστας Λαγκάρντ. Δεν ξέρουμε αν είναι προσωπικά ένοχος για κάτι αλλά σίγουρα ήταν διαχειριστής όπως δηλώνει ο ίδιος χρημάτων άλλων. Φυσικά με βάση την εμπειρία μας, στην Ελβετία και σε άλλους φορολογικούς παραδείσους δεν καταθέτουν τα χρήματα οι μισθοσυντήρητοι, οι συνταξιούχοι αλλά οι κατέχοντες μαύρο και άραχνο χρήμα!!! Ως επί το πλείστον δηλαδή. Που σημαίνει ότι και ως δικηγόρος διευκόλυνε αυτούς τους τύπους να εξαφανίσουν στο εξωτερικό τα λεφτά τους, και να διασφαλίσουν την ανωνυμία τους, κλπ. Άρα δεν μπορεί να τον έχει ως στενό του συνεργάτη και ως ίνδαλμα του ένας πρωθυπουργός!!! Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Εν συνεχεία θα πρέπει η Νέα Δημοκρατία να αποκτήσει ιδεολογικό προσανατολισμό και να γίνει εσωτερική κάθαρση στο κόμμα. Νέα οργάνωση, νέοι άνθρωποι στα πόστα, όχι ανακύκλωση των ιδίων φθαρμένων ανθρώπων… Τα κόμματα χρειάζονται νέους ανθρώπους, όχι σε ηλικία αλλά σε σκέψη κυρίως… Εδώ χρειάζονται οι άνθρωποι της αγοράς και όχι τα παιδιά του κομματικού σωλήνα. Ο κόσμος βαρέθηκε να ακούει τα ίδια και τα ίδια ονόματα τα οποία καταλαμβάνουν τις θέσεις με βάση το κληρονομικό δίκαιο!

Σήμερα εμείς πέρα από την ανάλυση μας θα προχωρήσουμε και σε πρόταση προσώπου παρ’ όλο που δεν θα το συνηθίζουμε. Και αυτό επειδή διαβάσαμε κάτι ονόματα που θέλουν να γίνουν αρχηγοί και ανατριχιάσαμε…. Οι κκ Τατούλης, Μεϊμαράκης, πιθανά ο Κυριάκος, ο Βορίδης… Για εμάς ο ιδανικός άνθρωπος για πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας είναι ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας. Ή ένας άλλος άνθρωπος με τα δικά του χαρακτηριστικά σε περίπτωση που δεν θα ήθελε ή δεν έχει σκεφθεί ο ίδιος κάτι τέτοιο. Νέος άνθρωπος, καλές σπουδές, σύγχρονο μυαλό, αθόρυβο και ουσιαστικό έργο ως Περιφερειάρχης. Για παράδειγμα μόλις πριν από λίγες ημέρες ενίσχυσε με 19 πυροσβεστικά οχήματα το Πυροσβεστικό Σώμα, συνολικού προϋπολογισμού 2,5 εκ. ευρώ. Όταν η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντικαταστήσει ούτε τα ελαστικά των οχημάτων για να μην μιλήσουμε για την συντήρηση τους, τον εξοπλισμό και όλα αυτά.

Τυχαίο είναι πχ ότι μεταξύ άλλων πριν από λίγες ημέρες έγινε και η παράδοση και παραλαβή για χρήση στο νέο σχολικό έτος τεσσάρων νέων σχολικών μονάδων στην Κεντρική Μακεδονία συνολικού προϋπολογισμού 5,4 εκ. ευρώ; Είδατε όταν τα χρήματα, οι ελάχιστοι πόροι που υπάρχουν πηγαίνουν εκεί που πρέπει να πάνε και όχι σε τσέπες, πως γίνονται τα έργα και οι δουλειές όπως πρέπει; Να γιατί επιμένουμε τόσο πολύ στο θέμα του ήθους, της ικανότητας, της διαφάνειας, της αποτελεσματικότητας.

Επίσης ο νέος πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα πρέπει να είναι η τροχοπέδη στις όποιες αστοχίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και συμπαραστάτης σε όλα εκείνα τα θέματα που έχει ανάγκη η χώρα, όχι που πιθανά επιβάλλει το μνημόνιο. Και σε αυτό το σημείο ο κ. Τζιτζικώστας έχει κρατήσει πολύ καλή στάση όταν ο συνέταιρος του κ. Βενιζέλου, ο κ. Σαμαράς ντε, έκανε πολιτικούς τσαμπουκάδες στον κ. Τσίπρα και κανόνιζε για την «αριστερή παρένθεση» που τελικά μόνο παρένθεση αποδείχθηκε ότι δεν ήταν…

Οι οπαδοί, οι φίλοι της Νέας Δημοκρατίας επιθυμούν την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας τους. Την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας του κόμματος τους… Να μην ντρέπονται εξ αιτίας κάποιων στην Συγγρού να λένε ότι είναι νεοδημοκράτες και οι άλλοι να τους θεωρούν ΠΑΣΟΚ!!! Θέλουν εντιμότητα, διαφάνεια, όχι περίεργες κουμπαριές, όχι υποψίες σκανδάλων, όχι βουλευτές και υπουργούς στυλ Μυκόνου, και με προκλητική ζωή και ακόμη πιο προκλητικές δηλώσεις.

Είναι προς όφελος όλων μας, η νέα ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας να αλλάξει τα πάντα μέσα στο κόμμα. Και έστω και την ύστατη στιγμή να πουν οι πιο παλιοί στο κόμμα «Εγώ, φάναι, παλαιότατος ειμι, συ δε πρεσβύτατος» (Σοφοκλής) δηλαδή, εγώ μεν είμαι ο παλιότερος, αλλά εσύ είσαι ο ανώτερος… Έτσι θα δούμε και ποιοι αγαπούν πραγματικά το κόμμα τους…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Τρύφωνα Λιώτα

Οι ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι του μέλλοντος ίσως να κάνουν μια ερευνητική εργασία με αυτό το θέμα, αλλά γιατί να μην κάνουμε εμείς μία τώρα, αφού έχουμε αρκετά στοιχεία για αυτό. Πρόκειται για έναν χαμαιλεοντισμό του Homo Pasokus ή για μια εξέλιξή του αν στηριχθούμε στη θεωρία του Δαρβίνου. Είναι εξάλλου μια λογική υπόθεση από τη στιγμή που μια μεγάλη μάζα ψηφοφόρων σταμάτησε να ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα μια “άλλη” μεγάλη μάζα άρχισε να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Και όλα αυτά σταδιακά μέσα σε 6 χρόνια. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά και να δούμε τι πρεσβεύει και πως σκέφτεται ένας μέσος συριζαίος.

Ο μέσος συριζαίος είναι ένας αμερόληπτος δημοκράτης και πάνω απ' όλα δίκαιος: Πιστεύει στη δημοκρατία αν και είναι έτοιμος να κυβερνήσει (μαζί με τους ανεξάρτητους) με το 21% των ψήφων επί του συνόλου των ψηφοφόρων που μεταφράζεται από τα αμερόληπτα ΜΜΕ σε 39% των ψήφων (αυτών που ψήφισαν μείον τα λευκά/άκυρα και μείον 6% των κομμάτων που δεν μπήκαν στη Βουλή) και που ξαναμεταφράζεται από έναν δίκαιο εκλογικό νόμο σε 52% των εδρών της Βουλής.

Ο μέσος συριζαίος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για τις δημοσκοπήσεις γιατί δεν δίνουν σωστά αποτελέσματα... για το κόμμα του. Δεν του περνάει όμως από το μυαλό ότι θα έπρεπε να τα διαρρηγνύει για το γεγονός ότι είναι απολύτως άχρηστα σε ένα ευνομούμενο κράτος αφού απλά διαμορφώνουν και χειραγωγούν την κοινή γνώμη. Λειτουργώντας βέβαια υπέρ του, αφού πολώνουν τον κόσμο και τον οδηγούν στην κάλπη από φόβο μήπως βγουν οι άλλοι. Ας μην παραβλέψουμε το γεγονός ότι μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του ψήφισε με την βαθιά πολιτική σκέψη του “μη χείρον βέλτιστο” που αποδεικνύει ότι οι διαστρεβλωμένες δημοσκοπήσεις λειτούργησαν προς όφελός του.

Ο μέσος συριζαίος ξεχνάει εύκολα: Ξεχνάει ότι ήθελε να αλλάξει τον εκλογικό νόμο, ξεχνάει ότι έβριζε τον δικομματισμό όταν δεν ήταν μεγάλο κόμμα, ξεχνάει να σκίσει τα μνημόνια και τα στηρίζει όταν υπογραφούν ξεχνώντας ότι οδηγούν συνανθρώπους του σε οικονομική εξαθλίωση.

Ο μέσος συριζαίος, τέρας κριτικής σκέψεως και επιχειρηματολογίας, έχει βρει στη δικαιολογία της προπαγάνδας (που αληθώς έγινε από την πλειοψηφία των ΜΜΕ) ένα επιχείρημα για να αντικρούει κάθε φωνή κριτικής που στρέφεται εναντίον του: Δεν πιστεύουμε τα άσχημα που ακούγονται για εμάς αφού πρόκειται σίγουρα για προπαγάνδα και ότι εσύ που δεν είσαι ΣΥΡΙΖΑ είσαι θύμα της προπαγάνδας.

Ο μέσος συριζαίος έχει πτυχίο οικονομολόγου και παίζει τα μαθηματικά στα δάκτυλά του. Έτσι ισχυρίζεται ότι το νέο μνημόνιο είναι πολύ καλύτερο από αυτό που κλήθηκες να πεις τη γνώμη σου για πολλούς λόγους. Δίνει σταθερότητα λόγω της χρονικής διάρκειάς του, έχει χαμηλότερο επιτόκιο κι ας είναι το δάνειο πολλαπλάσιο και περιλαμβάνει σκληρότερα μέτρα από το άλλο που απέρριψες, αλλά γνωρίζει ότι στο τέλος θα χρειαστεί να συνάψει ακόμη μία δανειακή σύμβαση για να το αποπληρώσει.

Ο μέσος συριζαίος αν και κάτοικος Ελλάδας είναι πρωτίστως Ευρωπαίος έχει όραμα για την Ευρώπη που τη θεωρεί πλέον το κράτος του αν και δεν συμφωνεί μαζί της και θέλει να την αλλάξει. Το πιστεύει ακράδαντα ότι μπορεί να την αλλάξει γιατί το μήνυμα των εκλογών στην Ελλάδα ήταν ένα χαρμόσυνο μήνυμα για τους λαούς της Ευρώπης. Παρ' όλα αυτά παραδέχεται ότι η ακροδεξιά ανεβαίνει παντού στην Ευρώπη αλλά η τύφλωση τον εμποδίζει να δει ότι η πολιτική του (απόρροια της πολιτικής της ελίτ της Ευρώπης) ευθύνεται πρωτίστως γι' αυτό.

Ο μέσος συριζαίος είναι και αριστερός. Γι' αυτό συγκυβερνά με ένα κόμμα δεξιότερο του δεξιού και αποφάσισε να διώξει όλα τα αριστερά στελέχη του, τα οποία τού χαλούσαν τη σούπα. Ο μέσος συριζαίος επειδή έβγαλε από πάνω του την προβιά του πασόκου και φόρεσε αυτή του αριστερού θεωρεί τον εαυτό του ως το νέο στην Ελλάδα. Ένα νέο, που παραδέχτηκε το χρέος και το φόρτωσε σε όλους τους Έλληνες γεννημένους και αγέννητους όπως έκανε και το παλιό, δίνοντας έτσι δίκιο και στη ρήση του παλιού Πάγκαλου ότι όλοι μαζί τα φάγαμε. Επίσης το γεγονός ότι το νέο κάνει ότι και το παλιό οφείλεται σε διαφορετικούς λόγους. Βλέπετε το παλιό τα έκανε επειδή ήταν διεφθαρμένο ενώ το νέο διότι η διαφθορά δεν το αφήνει να κάνει αυτά που θέλει.

Ο μέσος συριζαίος είναι και αντιφασίστας. Εξοργίστηκε με το μεγάλο ποσοστό της Χ.Α. και ανησυχεί για το πού μπορεί να οδηγήσει αυτό. Όμως, επειδή ο φασισμός δεν είναι μόνο ιδεολογία αλλά και νοοτροπία, ο μέσος Συριζαίος δε διαφέρει σε τίποτα από το λύκο από τον οποίο θέλει να σε φυλάξει όταν σε στέλνει στο στόμα του άλλου λύκου του οποίου είναι υποτακτικός.

Ο μέσος συριζαίος βρίθει και άλλων αντιφάσεων και παραδοξοτήτων. Έτσι, μιλάει ακόμα για πρώτη φορά αριστερά ενώ είναι οι δεύτερες εκλογές που κερδίζει έχοντας απαλλαγεί από "αριστερούς" βουλευτές που δεν συμφωνούσαν με την δεξιά πολιτική του.

Είναι ασυμβίβαστος αν και συμβιβάστηκε γιατί του βάλανε το μαχαίρι στο λαιμό. Περηφανεύεται ότι το μεγαλύτερο του επίτευγμα κατά την 7μηνη πρώτη διακυβέρνησή του ήταν το άνοιγμα της ΕΡΤ αλλά την ΕΡΤ δεν την παρακολούθησε κατά τη διάρκεια των εκλογών με την δικαιολογία ότι ήθελε να βλέπει τις φάτσες των εχθρών του Όλγας, Γιάννη και Νίκου.
Υποστηρίζει ότι μπορεί να εφαρμόσει καλύτερα από τους άλλους το νέο μνημόνιο αλλά ξεχνάει ότι το μνημόνιο είναι νόμοι και εντολές αφεντικών που ούτως ή άλλως, από τον έναν ή τον άλλον ή όλους μαζί όπως αποδείχθηκε, είναι υποχρεωτικό να εφαρμοστούν.

Τέλος, κατέχει και την παγκόσμια πρωτοτυπία να διατείνεται ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί του στην Ευρώπη είναι η Μέρκελ, ο Γιούνγκερ και ο Σόϊμπλε ενώ στην πραγματικότητα εφαρμόζει τις πολιτικές τους κατά γράμμα και ενίοτε με υπέρμετρο ζήλο.

Ο μέσος συριζαίος το βράδυ των εκλογών πανηγύριζε, αλλά στην πραγματικότητα είναι για τα πανηγύρια.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Όποτε καθίσω και λογαριάσω τι γερό, τι ακατάλυτο έχω στην βιβλιοθήκη μου, τι θα μπορούσα να πιάσω σε μίαν ώρα ανάγκης και να στυλωθώ, πιάνω τον Κόντογλου…»
(Γιώργος Ιωάννου)
Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Στις 13 Ιουλίου του 1965 κλείνει για πάντα τα μάτια του ο Φώτης Κόντογλου, ο Δάσκαλος του Γένους, ο «αρχαίος» άνθρωπος της Ανατολής. Κατά το ξόδι του, ο τότε αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χρυσόστομος, είπε μεταξύ άλλων:
«Τοιούτον άνδρα προπέμπομεν σήμερον, αδελφοί, άνδρα, ο οποίος μπορεί να καταταγή, χωρίς υπερβολήν, μεταξύ των αγίων και ομολογητών της Πίστεως. Διότι οι ομολογηταί της Πίστεως αυτό ακριβώς έκαμνον, ό,τι έκαμνε και ο αείμνηστος Φώτιος. Εστάθη ευθυτενής, εστάθη γενναίος απέναντι των πολεμίων της Ορθοδόξου ημών Πίστεως και εγκατάλειψεν εις τον κόσμον αυτόν μίαν παράδοσιν, αλλά και γραπτόν λόγον, ίνα η νεωτέρα γενεά εκπαιδεύεται εις τα ελληνοχριστιανικά νάματα…».
Όταν αυτά λέγονται από το στόμα του αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Χατζησταύρου, Μακεδονομάχου, αρχιδιακόνου και δεξί χέρι του εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης αλλά και προμάχου και υπερασπιστή της αγίας Ορθοδοξίας μας, τότε «τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων»;

Όντως έζησε οσιακά, ορθόδοξα ο μαστρο-Φώτης, που φέτος τιμάμε τα 50 χρόνια από την κοίμησή του.
Αφήνουμε όμως τον ίδιο να διηγηθεί τον βίο και την πολιτεία του, σε επιστολή του στις 5 Αυγούστου του 1964 στον επίσης μακαριστό γέροντα Θεόκλητο Διονυσιάτη. Περιλαμβάνεται στην εξαίρετη έκδοση του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου Πενταλόφου Παιονίας Κιλκίς, "Ο Φώτης Κόντογλου στην τρίτη διάστασή του". (Γουμένισσα 2003, σελ. 64-66):
"Εις την ζωήν μου, ποτέ δεν εσκέφθην διά την εξασφάλισίν μας οικονομικώς. Μου ήλθαν και μου έρχονται ευκαιρίαι διά να αποκτήσω πολλά χρήματα (προτάσεις από το εξωτερικόν να ζωγραφήσω ναούς και μέγαρα, δι’ εκδόσεις βιβλίων προπάντων κοσμικής γνώσεως και τέχνης, διά δημοσιεύματα παντός είδους, ιστορικά, λαογραφικά, αισθητικά, περιγραφικά ταξειδίων, κλπ). Τίποτε δεν δέχομαι. Θέλω να μείνω ακτήμων και ν’ αποθάνω τοιούτος. Ο Χριστιανός πρέπει να μην συνδέεται με τίποτα με τούτον τον κόσμον. Ούτε εις την Ακαδημίαν δεν εδέχθην να έμπω, παρ’ όλας τας προσκλήσεις από πολλών ετών. Όχι αξιώματα. Όχι πρωτοκαθεδρίαι. Επάνω εις το ικρίωμα εργάζομαι σκληρώς, ιδρώνω, τσακίζομαι, ακόμα σήμερα, με πόδι τσακισμένο.
Πέρασα το ήμισυ της ζωής μου επάνω στην σκαλωσιάν, ως στυλίτης. Με χαράν υπηρετώ την Εκκλησίαν, η οποία υπήρξεν αδιάφορος διά το έργον της αγιογραφίας, ακόμη και εχθρική. Τώρα δε, με τα παπικά, οι πλείστοι των προϊσταμένων των ναών, όντες φιλοπαπικοί, δεν με θέλουν ως αγιογράφον και μόλις ζω από την μίαν εκκλησίαν που έχω, ενώ τιποτένιοι μπογιατζήδες και ανάξιοι μαθηταί μου έχουν εργασίαν που δεν προφθάνουν, πλουτίζουν, καθ’ όσον συναλλάσσονται με τους επιτρόπους και προϊσταμένους των ναών και μουντζουρώνουν τους τοίχους, μη πατώντες εις την λειτουργίαν, συχνά δε και σαρκάζοντες τα της θρησκείας. Εγώ εις αυτάς τας επιφοράς του σατανά αντιτάσσω την πίστιν μου. Και ενώ διασαλπίζεται ανά τον κόσμον η φήμη μου ως «πρυτάνεως» της β.(=βυζαντινής) τέχνης κ.τ.(=κ.τ.λπ.), εγώ πολλάκις δεν έχω εργασίαν. Οι Ζωϊκοί, παρ’ ότι έρχονται να με ιδούν, δεν με χωνεύουν. Οι καθηγηταί του Πανεπ.( θεολόγοι) με μισούν, και με έδιωξαν από την αγιογράφησιν της Καπνικαρέας και πήραν έναν άθλιον μαθητήν μου. Οι Ουνίτες μου πρότειναν να ζωγραφήσω την εκκλησίαν των και τους έδιωξα, αλλά έσπευσε να την ζωγραφήση ο Κοψίδης, πρ. μαθητής μου. Ουδείς ανθίσταται εις τον μαμωνάν. Βασιλεία αυτού και όχι του Χριστού…
…Λοιπόν, πάτερ Θεόκλητε, δεν αφήνομεν τίποτε από όσα κερδίζω από την εργασίαν μου, τόσον, ώστε συχνά να δανειζόμεθα διά να βοηθήσωμεν άλλους. Όταν επάθαμεν το δυστύχημα, απεκαλύφθη η απενταρία μας, και έτσι επίστευσαν και κάποιοι φίλοι μας ότι όντως δεν είχαμεν χρήματα. Επιρρίπτομεν την μέριμνάν μας επί τον Κύριον τον Θεόν μας. Αυτά, σας παρακαλώ, να φυλαχθούν μεταξύ μας".
Ο Κόντογλου ανήκει στους λίγους, τους ελάχιστους πνευματικούς ανθρώπους, που όσο ζούσε δεν φιλούσε «κατουρημένες» ποδιές, αλλά μάστιζε αλύπητα με την μάχαιρα της ρωμαίικης παράδοσης τους Γραικύλους της σήμερον, τους προσκυνημένους ευρωλιγούρηδες.

Τρεις κυρίως άνθρωποι από την ευλογημένη Επανάσταση του ’21 και εντεύθεν είχαν συλλάβει εναργέστατα και με αξιοθαύμαστη συνέπεια λόγου και πράξης τον πνευματικό μας εξανδραποδισμό: ο Μακρυγιάννης, ο Παπαδιαμάντης και ο Κόντογλου, σαν να παρέδιδε ο ένας στον άλλο την σκυτάλη της γνήσιας παράδοσης του Γένους και τα όπλα για την απόσειση των μιασμάτων του Φραγκολεβαντινισμού και της δυτικολαγνείας, που σάπισαν-το βλέπουμε στις ημέρες μας-το «ολόδροσο δέντρο της φυλής μας».
Γράφει για όλους αυτούς τους σπουδαγμένους στην σκοτεινή και δυσώδη Ευρώπη, που επιστρέφουν στην φτωχή πατρίδα και λεηλατούν κυρίως την ψυχή της:
"Οι περισσότεροι σπουδαστές μας, μόλις πατήσουνε στην Ευρώπη απομένουνε εμβρόντητοι από τις ψευτοφιλοσοφίες που διδάσκουνε κάποιοι σπουδαίοι καθηγητές, και μάλιστα σε ξένη γλώσσα. Η ξένη γλώσσα τους κάνει μεγάλη εντύπωση! Κατάπληξη τους κάνουνε και οι μεγάλες πολιτείες, οι φαρδιοί δρόμοι, τα μεγάλα χτίρια, οι λεωφόροι, τα τραίνα, οι λογής-λογής μηχανές, οι αγορές, το πολύ χρήμα, τα βλοσυρά Πανεπιστήμια. Κι αυτό γίνεται, γιατί οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους σπουδαστές είναι χωριατόπουλα, που νοιώθουνε μέσα τους ντροπή για το χωριό τους, κι ό,τι βλέπουνε κι ακούνε, είναι γι’ αυτούς ουρανοκατέβατο!
Τους ξέρω καλά αυτούς τους σπουδαστές, γιατί και εμείς περάσαμε από κείνες τις χώρες, και ζήσαμε σ’ αυτές κάμποσα χρόνια. Όποτε ερχόντανε στην Ευρώπη από την Ελλάδα ήτανε, στην αρχή, σαστισμένοι και ζαρωμένοι, σαν και κείνα τα μαντρόσκυλα που ακολουθήσανε τον τσομπάνο και βρεθήκανε στο κέντρο της πολιτείας, μέσα στην οχλοβοή κι ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα, και σαστίσανε, τα κακόμοιρα, και βάζουνε την ουρά τους ανάμεσα στα σκέλια τους, τρομοκρατημένα. Μα σαν γυρίσουνε στο μαντρί, την ξανασηκώνουνε περήφανα, και γίνουνται θηρία ανήμερα. Μ’ αυτά τα σκυλιά μοιάζανε, στα μάτια τα δικά μας, που είχαμε ζήσει πριν από χρόνια στις μεγάλες πολιτείες, εκείνα τα νεοφερμένα Ελληνόπουλα, που μας θεωρούσανε στην αρχή σαν προστάτες τους. Κ’ ήτανε ταπεινά και φρόνιμα. Μα με τον καιρό ξεθαρρεύανε, και πολλά απ’ αυτά παίρνανε στο τέλος έναν εγωϊσμό σιχαμερόν, μιλώντας με καταφρόνηση για την πατρίδα τους. Και πολλά απ’ αυτά σαν γυρίζανε πίσω στην Ελλάδα, κάνανε τα θηρία, κάνανε τους πάνσοφους, κάνανε τους προφέσσορας, μιλώντας ολοένα για την Ευρώπη και για την κακομοιριά τη δική μας σε όλα τα πράγματα.
Γι’ αυτό λέγω, πως η Ευρώπη είναι η δοκιμαστική πέτρα για κάθε έναν από μας, που θα πάει σε κάποια χώρα της: ή θα γίνει πίθηκος ξενόδουλος, θαυμάζοντας σαν ουρανοκατέβατα όλα όσα βλέπει κι ακούει σε κείνη τη χώρα, και θ’ αρνηθεί το γάλα της μάνας του, ή θα καταλάβει πόσο ψεύτικα είναι τα φανταχτερά στολίδια της, και πόση βαρβαρότητα υπάρχει κάτω από την πολιτισμένη επιφάνειά της, και θα αγαπήσει με πάθος τον τόπο του, νοιώθοντας «με επίγνωση», την πνευματική της ευγένεια και την υπεροχή μας, μπροστά σε κείνες τις ανθρωπομερμηγκιές". (Ευλογημένο καταφύγιο, έκδ. «Ακρίτας», σελ. 226-227).
Ατίμητη και ανυπολόγιστη όμως είναι η συμβολή του στην αναχαίτιση των παπικών και προτεσταντικών κακοηθειών στο ήθος και το δόγμα της Ορθοδοξίας. «Ο παπισμός είναι η πιο σατανική διαστροφή του ανθρώπου. Είναι ο Αντίχριστος» θα γράψει σε επιστολή του στον Γέροντα Θεόκλητο.

Χωρίς υπερβολή υπήρξε ο πρώτος ευαγγελιστής και διδάσκαλος στην Ελλάδα της βυζαντινής αγιογραφίας. Επαναφέρει την αγιογραφία στην ορθόδοξη περπατησιά της, γιατί
«είχεν αλωθεί από τις χαλκομανίες του δυτικού ανθρωπισμού, τις "γενοβέφες"-όπως τις έλεγε-, που είχαν κυριαρχήσει στους αγιορείτες αγιογράφους μέσω των ρωσικών παραγγελιών». (Ο Φώτης Κόντογλου στην τρίτη διάστασή του, σελ. 204).
Με αγωνία διαβλέπει την αλλοτρίωση του Γένους σ’ όλες τις καλλιτεχνικές του φανερώσεις εξαιτίας της πνευματικής πανούκλας που ονομάζεται εξευρωπαϊσμός.
"Καμαρώστε τι "έργα" παρουσιάζουν οι "τέχνες" σήμερα. Είναι να φράζει κανένεας τα μάτια του. Όλα αυτά τα πασαλείμματα απάνω στους μουσαμάδες, που λέγονται "έργα ζωγραφικής", όλα αυτά τα παλιοσίδερα ή τα νταμαροκοτρώνια που παρουσιάζονται για "έργα γλυπτικής" σε κάνουνε όχι μονάχα να αηδιάσεις για το κατάντημά μας, αλλά και να θυμώσεις για την αδιαντροπιά που φανερώνουν αυτά τα τερατουργήματα…". (Μυστικά Άνθη, εκδ. «Αστήρ», σελ. 14).
Δεν ξεφεύγει από το ανύστακτο ενδιαφέρον του για το Γένος και το τυμπανιαίας αποφοράς-σήμερα-πτώμα της Παιδείας.
"Τώρα, ας πούμε και τα σημερινά μας. Τα σχολειά, αν βγάλει κανένας λίγα στην μπάντα, τ’ άλλα όλα δουλεύουν για να βγάλουνε λεβαντίνους κι όχι Έλληνες, μ’ όλα τα ψευτοελληνικά εξωτερικά πασαλείμματα. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς που διδάσκουνε τα παιδιά μας κινήσανε από το χωριό, και πέσανε με τα μούτρα στα "μοντέρνα". Γινήκανε θεριακλήδες του μοντερνισμού. Ο νους και ο λογισμός τους, μέρα-νύχτα, στριφογυρίζει στις μοντέρνες ανοησίες. Την Ελλάδα δεν θέλουνε μήδε να την ακούσουνε, την "Ψωροκώσταινα"! Δεν υπάρχει πιο αντιπαθητικό και πιο μικρόμυαλο πλάσμα από τον ξιπασμένο άνθρωπο, που αρνήθηκε το γάλα της μάνας του και ρεμπεύεται κιόλας γι’ αυτό το κατόρθωμα.
Λοιπόν, από τέτοιους δασκάλους τι θα μάθουνε τα παιδιά μας, τα κακόμοιρα τα παιδιά μας; Θα μάθουνε, πως για να γίνει κανένας σπουδαίος και για να φαίνεται πως είναι έξυπνος, πρέπει να μην έχει τίποτα ελληνικό απάνω του. Ακόμα και το μόρτικο ύφος, που είναι σήμερα της μοντέρνας μόδας, πρέπει να είναι ξενικό, τεντυμποϊκό.
Είτε βιβλίο, είτε τραγούδι, είτε παιδικό θέατρο, είτε χορός, είτε προσευχή, όλα πρέπει να μην είναι ελληνικά, για να είναι καλά για τους μαθητές των σκολειών μας.
Στα βιβλία, στα παιδικά θέατρα, στα παραμύθια και στα βλακώδη αναγνώσματα, όλα είναι ξανθά. Όλα! Άνθρωποι, ζώα, σύννεφα, τοποθεσίες. Αν ήτανε μπορετό να γίνει κ’ η θάλασσα ξανθιά... (Ευλογημένο Καταφύγιο, σελ. 183-184).
Δασκάλους «θεριακλήδες του μοντερνισμού», «αναγνώσματα βλακώδη» εντοπίζει με εκπληκτική διορατικότητα ο Κόντογλου στις
«σημερινές-και διαχρονικές- γάγγραινες της πολύπαθης Παιδείας! Κορφολουγούμε, ως επίλογο, από τον πνευματικό του ανθώνα τούτα τα ελάχιστα (τίποτε άλλο, εξάλλου, δεν «ζωγραφίζει» καλύτερα τον Φώτη Κόντογλου απ’ ότι τα ίδια τα γραψίματά του); Όσοι απομείναμε πιστοί στην παράδοση, όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα που βυζάξαμε, αγωνιζόμαστε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, καταπάνω στην ψευτιά. Καταπάνω σ’ αυτούς που θέλουνε την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρίς ψυχή, ένα λουλούδι χωρίς μυρουδιά. Κουράγιο! Ο καιρός θα δείξει ποιος έχει δίκιο, αν και δε χρειάζεται ολότελα αυτή η απόδειξη. (Η Πονεμένη Ρωμιοσύνη, εκδ. «Αστήρ», σελ. 324).
Κατάντησε η πατρίδα μας κουφάρι άψυχο, παίγνιο των Ευρωπαίων κακεργετών. Τον δρόμο για να βρούμε τα φτερά τα πρωτινά μας, τα μεγάλα, μας τον δίδαξε ο Φώτης Κόντογλου: Πίσω στην Παράδοσή μας. Έως πότε θα είμεθα αχαρακτήριστοι Γραικύλοι;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο επίσημος εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης προειδοποίησε τη Ρωσία, ότι διακινδυνεύει να βρεθεί απομονωμένη εφόσον συνεχίσει να στηρίζει το καθεστώς του Μπασάρ Άσαντ στη Συρία.
Ανησυχία εκφράζουν και άλλοι Δυτικοί ηγέτες, λίγο αόριστη είναι γεγονός, καθώς κανείς δεν έχει μια συνεκτική άποψη για το τι πρέπει να γίνει στη ζώνη της κρίσης. Από το γεγονός αυτό προκύπτει και ο διχασμός των θέσεων, από τη μια αυτών που θέλουν να αποτραπεί η παρουσία ρώσων στρατιωτών στη Λαττάκεια και από την άλλη αυτοί που λένε «ας προσπαθήσουν οι Ρώσοι, ίσως κάτι καταφέρουν».

Αφήνοντας κατά μέρος την ιδεολογική προκατάληψη, μέσα από την οποία κρίνονται όλες οι ενέργειες της Ρωσίας, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί το ενιαίο μέτωπο της μάχης κατά του Ισλαμικού Κράτους δεν διαμορφώνεται, παρότι κανείς δεν διαφωνεί ότι αυτό αποτελεί ζωτική ανάγκη. Υπάρχουν πολλές βασικές διαφωνίες, απόλυτες ή σε μερικό βαθμό.
Νέα επίπεδα «τρομοκρατίας».

Πρώτον, το πρόβλημα του ΙΚ εντάσσεται από κεκτημένη ταχύτητα στην κατηγορία της τρομοκρατίας και ως εκ τούτου, όλοι κάνουν λόγο για αντιτρομοκρατική εκστρατεία. Δεν είναι ο πιο εύστοχος ορισμός, καθώς παραπέμπει στα γεγονότα των αρχών της δεκαετίας του 2000, όταν ο παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση Μπους ουσιαστικά έδωσε ώθηση στις διαδικασίες, που οδήγησαν στο σημερινό χάος. Αν χρησιμοποιήσουμε τον όρο «τρομοκρατία» για το Ισλαμικό Κράτος, τότε πρέπει να τονίσουμε ότι έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά νέου τύπου και επιπέδου.
Οι ισλαμιστές, υπό την ηγεσία του Αλ Μπαγκντάντι, ουσιαστικά αποτελούν τον πολιορκητικό κριό που επιχειρεί να καταστρέψει ολόκληρη τη θεσμική δομή της Μέσης Ανατολής, διεκδικώντας το ρόλο εκείνου που θα επιτελέσει μια αναδιοργάνωση, όχι μόνο ιδεολογική, αλλά και κρατική και πολιτική.

Όπως και να “χει, αξίζει να ληφθούν κατά του ΙΚ τα σοβαρότερα δυνατά μέτρα με τη χρήση όλου του οπλοστασίου των μέσων που διαθέτουν τα κράτη. Η Δύση εξακολουθεί μάλλον να βλέπει το ΙΚ μέσα από το πρίσμα των συνηθισμένων αντιλήψεων του αγώνα κατά της τρομοκρατίας, την ώρα που η Ρωσία κλίνει προς ενέργειες οι οποίες συνήθως εφαρμόζονται σε διακρατικούς πολέμους.

Το θέμα Άσαντ

Δεύτερον, δεν συμπίπτει, μεταξύ των κρατών, η αντίληψη σχετικά με το ποιες είναι οι προοπτικές της Συρίας υπό τη μορφή που αυτό το κράτος υφίστατο μέχρι τώρα. Η προσήλωση της Δύσης στο πρόσωπο του Μπασάρ Άσαντ, φανερώνει την άποψή της οτι βασικό ζήτημα παραμένει το ποιος θα κυβερνήσει τη μελλοντική Συρία. Γι” αυτό και δίνεται πρώτη προτεραιότητα στις διαπραγματεύσεις για τη διανομή της εξουσίας με την αντιπολίτευση, την επανάληψη της διαδικασίας της Γενεύης κλπ.
Η Ρωσία, ως γνωστόν, υποστήριξε τη διαδικασία της Γενεύης και της Μόσχας, αλλά σήμερα, όπως δείχνουν όλα, έχει πειστεί ότι υπάρχει ένα πολύ οξύτερο πρόβλημα. Και συγκεκριμένα, τι θα απομείνει τελικά από την παλιά Συρία. Η ουσιαστική κατάτμηση της χώρας σε ζώνες ελέγχου (είτε μη ελέγχου) έχει συντελεστεί, και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την αναδημιουργία της προηγούμενης κρατικής δομής. Δηλαδή το ζήτημα βρίσκεται πλέον στο πού μπορεί να σημειωθεί μια εδραίωση προκειμένου να ανακοπεί η προέλαση του ΙΚ.

Είναι σαφές ότι το θέμα της ηγεσίας στην αναδιοργανωμένη μορφή του νέου κράτους, όπως κι αν αυτό θα ονομάζεται πλέον, θα εγερθεί ούτως ή άλλως, αλλά πρώτα απ” όλα πρέπει να γίνει σαφές τι ακριβώς θα απομείνει.

Όσον αφορά την παρούσα στιγμή, η Μόσχα έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι η συμμαχία για μια μαζική επίθεση είναι καλή μόνο όταν οι διάφορες δυνάμεις παραμερίζουν προσωρινά τις διαφωνίες τους και συνασπίζονται ειλικρινά εναντίον του κοινού εχθρού. Η Συρία αποτελεί διαφορετική περίπτωση, καθώς και από την πλευρά της εξουσίας και από την πλευρά της αντιπολίτευσης, ο βαθμός της αδιαλλαξίας είναι κοντά στο απόλυτο. Και το να επιχειρήσεις δια της βίας τη συνεργασία τους σ” αυτή την περίπτωση (θεωρητικά οι εξωτερικοί παίκτες μπορούν να το προσπαθήσουν) σημαίνει ότι καταδικάζεις τη συμμαχία σε ταχεία κατάρρευση με το φυσιολογικό αποτέλεσμα να είναι η άνοδος στην εξουσία του Ισλαμικού Κράτους.

Το προσφυγικό

Κατά πόσο, παρά τις μη συμπτώσεις αντιλήψεων που αναφέρθηκαν, είναι πιθανή η επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ των σημαντικότερων παικτών για κοινή δράση στη Συρία; Οι ροές των προσφύγων προς την Ευρώπη και η πλήρης ανικανότητα να αντιμετωπιστεί το προσφυγικό, αλλάζει ταχέως τη διάθεση της κοινής γνώμης στη Γηραιά ήπειρο. Πλέον, είναι κοινό το αίτημα να σταματήσει αυτό που συμβαίνει με οποιοδήποτε τίμημα και έξω από τα όρια της Ευρώπης. Η αμερικανική θέση υπαγορεύεται από ένα σύνολο επιδιώξεων, γενικά όμως αυτή έπαψε να είναι μονολιθική. Οι δημόσιες τοποθετήσεις και οι πραγματικές πεποιθήσεις δεν συμπίπτουν απόλυτα, ενώ η αντίδραση απέναντι στη Μόσχα καθορίζεται όχι τόσο από την επιθυμία να βγει από τη μέση ο Άσαντ, όσο από τους φόβους ότι η Ρωσία θα ενισχύσει πολύ τη θέση της στην περιοχή. Αυτό όμως είναι θέμα ορθολογικής ισορροπίας των συμφερόντων, κάτι που είναι πάντα απλούστερο να επιλυθεί (αν και είναι ούτως ή άλλως δύσκολο), από το αν το θέμα αφορά ιδεολογικές προτιμήσεις.

Το ρίσκο της εμπλοκής

Είναι κατανοητό ότι προκαλώντας μια εκστρατεία ενάντια στο ΙΚ και εμπλεκόμενη βαθύτερα στη μεσανατολική πλοκή, η Ρωσία παίρνει ένα ρίσκο. Εκτός από την απειλή των υλικών και ανθρώπινων απωλειών, η οποία δεν γίνεται να μην συνειδητοποιείται, δεδομένου μάλιστα του γεγονότος ότι θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ένας αληθινά απάνθρωπος εχθρός, τότε θα υπάρχουν πάντα αμφιβολίες σχετικά με το αν ο στόχος είναι εφικτός. Δεν υπάρχει καμιά εγγύηση επιτυχίας, ειδικά αν ληφθεί υπόψη η πολύ μπερδεμένη κατάσταση σε ένα μέρος όπου όλοι πολεμούν με όλους και καταφέρνουν ο ένας στον άλλο πισώπλατα χτυπήματα. Η ρωσική κοινή γνώμη θα πρέπει να είναι έτοιμη για διάφορα σενάρια.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι η απόφαση για πιο ενεργή συμμετοχή στο συριακό πόλεμο απορρέει από όλη την προηγούμενη γραμμή που τήρησε η Ρωσία. Στη διεθνή πολιτική, παραδοσιακά εκτιμάται η δράση και όχι η κριτική από κάποιον που είναι έξω απ” το παιχνίδι. Η δράση είναι αυτή που προσδίδει πόντους και ανεβάζει το στάτους, έστω και αν μπορεί το αποτέλεσμα να είναι το αντίθετο από το αναμενόμενο . Παρ” όλα αυτά, «Μεγάλο παιχνίδι» χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς ασκεί έντονη κριτική με συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel για μια ακόμη φορά την πολιτική λιτότητας που επιβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη, υποστηρίζοντας ότι «η Γερμανία ευθύνεται για το χάος».

Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας δε λύθηκε μετά τη συμφωνία για το τρίτο πακέτο διάσωσης.
«Το πρόβλημα μεταφέρθηκε στο μέλλον. Πρέπει να περιμένουμε να δούμε τι θα συμβεί μετά τις εκλογές, αν θα υπάρξει ένας συνασπισμός που θα μπορέσει να σπάσει το παλιό σύστημα των ολιγαρχών. Η τρόικα μέχρι στιγμής δεν έχει βοηθήσει και πολύ προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν επικεντρώθηκε στο θέμα των ολιγαρχών»,
σημειώνει ο Αμερικανός οικονομολόγος, που κατηγορεί τη Γερμανία ότι ευθύνεται για το χάος, επειδή ασκεί μεγάλη επιρροή στις αποφάσεις της τρόικας.

Ο Στίγκλιτς τάσσεται εξάλλου και πάλι υπέρ ενός κουρέματος του ελληνικού χρέους, υπογραμμίζοντας:
«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει ξεκαθαρίσει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, ότι η χώρα χρειάζεται ένα κούρεμα του χρέους. Αυτό είναι ένα γεγονός, ανεξάρτητα από το πώς θα το ονομάσει κανείς: κούρεμα, αναδιάρθρωση ή οτιδήποτε άλλο».
Εκτιμά επίσης ότι αν δεν αναθεωρηθούν κάποιοι από τους στόχους που έχει θέσει η τρόικα, όπως το υψηλό πλεόνασμα που πρέπει νε πετύχει η χώρα μας το 2018, «η ύφεση στην Ελλάδα θα είναι μεγαλύτερη».
«Αυτό που σκοτώνει την Ελλάδα δεν είναι μόνο η έλλειψη αποδοτικότητας στον δημόσιο τομέα, αλλά και στον ιδιωτικό. Όταν το τραπεζικό σύστημα είναι τόσο κατεστραμμένο στην Ελλάδα, δεν μπορεί να κάνει πολλά για τις μικρές και τις μεσαίες επιχειρήσεις, και η Ελλάδα είναι μια χώρα των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να ξεκινήσει και πάλι η χρηματοδότησή τους»,
ξεκαθαρίζει.
Ο Στίγκλιτς καταλήγει επισημαίνοντας ότι η πολιτική λιτότητας που προωθεί η Γερμανία είναι μια επικίνδυνη πολιτική.
«Η χρηματοδότηση των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων δεν λειτουργεί σε καμία από τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Αν αυτό συνεχιστεί για τρία ακόμη χρόνια, ο ασθενής θα πεθάνει»,
προειδοποιεί.

Για να αποφευχθούν αυτά τα δυσάρεστα αποτελέσματα ο Αμερικανός οικονομολόγος προτείνει «να προχωρήσει γρήγορα η τραπεζική ένωση» στην Ευρωζώνη, εξηγώντας όμως ότι αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι χώρες της ΕΕ θα πρέπει να ακολουθούν την ίδια οικονομική πολιτική.

Η κατάσταση της Ελλάδας θα επιδεινωθεί

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Αμερικανός οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς προειδοποιεί ότι δεν έχει ξεπεραστεί η οικονομική κρίση στην ευρωζώνη, ενώ προσθέτει ότι η κατάσταση στην Ελλάδα θα επιδεινωθεί.


Παρά την πρόσφατη διάσωση της Ελλάδας ο Στίγκλιτς εκτιμά ότι η κρίση στην ευρωζώνη δεν έχει ξεπεραστεί. «Η κρίση στην ευρωζώνης σε καμία περίπτωση δεν είναι πίσω μας. Η κατάσταση της Ελλάδας θα επιδεινωθεί περαιτέρω, ενώ στις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση τα πράγματα θα βελτιωθούν οριακά», τόνισε σε συνέντευξή του στη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt.

Παράλληλα ο Αμερικανός οικονομολόγος άσκησε έντονη κριτική στην πολιτική λιτότητας που προωθεί ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. «Ένας οικονομολόγος θα κατανοούσε ότι η πολιτική λιτότητας τελικά αποδεικνύεται μοιραία», εξήγησε.

Όμως ο Σόιμπλε δεν είναι οικονομολόγος και επιμένει ότι οι χώρες θα πρέπει να τηρούν τους κανόνες. « Όμως όταν οι κανόνες είναι λανθασμένοι, τότε αυτό μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες», προειδοποίησε ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Ο Στίγκλιτς τάχθηκε επίσης και κατά της αύξησης των επιτοκίων από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ(FED). «Δεν υπάρχει πληθωρισμός και η ανεργία είναι πολύ υψηλότερη από το καταγεγραμμένο 5,1%. Άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος να αυξηθούν τώρα τα επιτόκια».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κι αν όσοι πήγαμε να ψηφίσουμε βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας, οι άλλοι, οι ''οπαδοί'' της αποχής, βγάλανε τα δικά τους (μαζί με όσα δεν καταφέραμε να βγάλουμε εμείς) χωρίς ούτε να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους, από τον καναπέ τους!

Ας μας εξηγήσουν οι προεκλογικοί εγκάθετοι, τα τρολς του συστήματος,  πώς ενώ η ΝΔ ας πούμε, ενώ έχασε περίπου 200.000 ψηφοφόρους από τις εκλογές του Ιανουαρίου, αύξησε το ποσοστό της κατά μισή μονάδα περίπου; ΠΩΣ; 

Πώς, ενώ ο ΣυΡιζΑ έχασε 300.000 ψηφοφόρους, μείωσε το ποσοστό του μόνο κατά 0,88%;
Αντιστοιχούν οι 300.000 σε 0,88% του εκλογικού σώματος που είναι 9.840.525 νοματαίοι;
Όχι βέβαια. Οι 300.000 ψηφοφόροι αντιστοιχούν σε κάτι παραπάνω από 3% του εκλογικού σώματος.
Το υπόλοιπο τί έγινε; Το έφαγε η γάτα; Όχι. 
ΤΟ ΕΚΡΥΨΕ Η ΑΠΟΧΗ!

Ας το πάρουν είδηση οι λοβοτομημένοι που κάνουν τους πολιτικοποιημένους και προβληματισμένους πολίτες: για τα ποσοστά και για το σύστημα, αλλά και για την λογική ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΠΕΧΟΥΝ, ΑΠΛΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝΔεν τους υπολογίζει κανείς και πουθενά!

Ο νομοθέτης, το ίδιο το σύστημα, αλλά και πάλι η λογική δίνουν διέξοδο στον ψηφοφόρο που απαξιώνει όλους τους πολιτικούς να το εκφράσει ψηφίζοντας λευκό.
Για να φανταστούμε, αν αντί για αποχή, να βρίσκονταν, αν όχι 45%, έστω 35% λευκά ψηφοδέλτια τί θα γινόταν! Κόλαση.
Ενώ τώρα με 45% αποχή γελάνε και οι ρόδες απ' το καροτσάκι του φον-Σακάτη. 
Η αποχή ΔΕΝ είναι άποψη. Σημαίνει δεν συμμετέχω, απουσιάζω, δεν έχω γνώμη. 
Το λευκό ΕΙΝΑΙ άποψη.  Σημαίνει σας έχω αξιολογήσει όλους και σας έχω χ@σμένους.

Και σε μιά βαθύτερη ανάλυση, η αποχή είναι απόρροια της τριαντάχρονης ψυχικής και ηθικής άλωσης του έλληνα ψηφοφόρου απ' το εγκληματικό σύστημα ΠαΣοΚ. (ναι, αυτό που επιβράβευσε προχθές!).
Ένα σύστημα που καλλιέργησε συστηματικά, έντονα και έντεχνα την λογική της ''ήσσονος προσπάθειας''. Το να κερδίζεις δηλαδή όσο το δυνατόν περισσότερα με όσο δυνατόν λιγότερο κόπο, χωρίς προσπάθεια.
Η λογική κι η πρακτική της λαμογιάς, της ρεμπελο-τεμπελιάς και του κομματοσκυλισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Η πρακτική που έστειλε στους καναπέδες το 45% των ψηφοφόρων(άντε 35% αν υπολογίσουμε τούς μη ενημερωμένους εκλογικούς καταλόγους, με την λογική (;) τού λιγότερου κόπου ακόμη και όταν πρόκειται για την έκφραση δυσαρέσκειάς του. 
''Άσε να κάνουν επανάσταση οι άλλοι. Άσε να βγάλουν τα κάστανα απ' τη φωτιά οι άλλοι. Άσε να πέσουν οι απατεώνες μόνοι τους. Εμείς διαμαρτυρόμαστε από τον καναπέ μας!'' 

Ξεχνάνε όμως οι ''ιδεολόγοι'' απέχοντες, πως μαζί με τους δικούς μας, σε λίγο θα κατάσχουν και τους δικούς τους καναπέδες!
Μαζί με τα σπίτια, τα τιμαλφή, τις (όποιες) καταθέσεις, τους μισθούς και τις συντάξεις. 

Η όμορφη αποχή, όμορφα μας καταστρέφει, παρέα με το σύστημα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σαν μεγάλη ιστορική επιτυχία χαρακτήρισε η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, την για πρώτη φορά μετά από 69 όπως ανέφερε χρόνια, εκλογή τεσσάρων μειονοτικών βουλευτών στην Δ Θράκη. Μάλιστα η επιτυχία αυτή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη καθώς, όπως τόνισε η τουρκική εφημερίδα, για πρώτη φορά μετά την… «κατάκτηση» της Δ Θράκης από τον ελληνικό στρατό, η Ροδόπη εξέλεξε μόνο μουσουλμάνους, «Τούρκους» για την εφημερίδα, βουλευτές! Μάλιστα!

Η Yeni Şafak, αλλά και άλλες τουρκικές εφημερίδα χαιρέτησαν με διθυραμβικό τρόπο την εκλογή των μειονοτικών βουλευτών Ροδόπης, Mustafa Mustafa, Ayhan Karayusuf με τον Σύριζα και İlhan Ahmet με το Ποτάμι και Ξάνθης, Hüseyin Zeybek με τον Σύριζα.

Μάλιστα ήδη εκδηλώθηκαν οι πρώτες πολιτικές ανθελληνικές «κορώνες» σύμφωνα με τον τουρκικό τύπο, από τον νεοεκλεγέντα βουλευτή του Ποταμιού στην Ροδόπη, İlhan Ahmet, γνωστό για την πρότερο με την Νέα Δημοκρατία ανθελληνική πολιτική του καριέρα.

Όπως αναφέρεται, ο İlhan Ahmet σε δηλώσεις του στον τουρκικό τύπο τόνισε πως πλέον η… υπομονή των «Τούρκων» της Δ. Θράκης έχει εξαντληθεί και ότι θα κάνει τα πάντα για να προωθήσει τα δικαιώματα τους όπως είναι η επίσημη αναγνώριση τουρκικής μειονότητας στην Δ. Θράκη.

Όπως φαίνεται άρχισαν τα τουρκικά «πανηγύρια» στην περιοχή και εμείς ακόμα ασχολούμαστε με το «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου