Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Σεπ 2011


Τα λόγια ενός αμετανόητου δολοφόνου ήταν όσα είπε ο Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη

Ο Παπανδρέου προαναγγέλλει την αποχώρησή του;

Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός το έχει πλέον αποδεχθεί. Στην επόμενη ΔΕΘ, την 77η, δε θα είναι αυτός που θα κόψει την κορδέλα των εγκαινίων (όχι ότι την έκοψε και φέτος). Δε θα είναι αυτός που θα μιλήσει στο Βελλίδειο και η ομιλία που έκανε σήμερα είναι η τελευταία του.

Το γεγονός και μόνο ότι στο τέλος του ομιλίας του ουσιαστικά προανήγγειλε το τέλος του πολιτικού του βίου, τα λέει όλα. «Έχω πει εδώ και καιρό. Εγώ δεν είμαι εδώ για την θέση ή την εκλογή μου. Είμαι εδώ για να πετύχουμε μαζί».

Ίσως είναι η ομολογία της αποτυχίας του και η απολογία για τα λάθη που έκανε. Αλλά μέχρι να φτάσουμε ως εκεί θα μας βγει η ψυχή.

Ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στους παραγωγικούς φορείς της Θεσσαλονίκης προανήγγειλε νέα μέτρα, νέες αποφάσεις που θα πλήξουν τους πολίτες. Είπε χαρακτηριστικά: «Πρώτη μας προτεραιότητα λοιπόν, η πλήρης εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου. Όχι μόνο γιατί είναι δέσμευσή μας έναντι των εταίρων μας, αλλά έναντι του εθνικού συμφέροντος. Η προσπάθεια θα φτάσει μέχρι το τέλος. Στην ιστορική πρόκληση που έχουμε μπροστά μας θα ανταποκριθούμε. Προχωρώντας στις μεγάλες αλλαγές που η χώρα μας χρειάζεται εδώ και χρόνια. Αυτή μας την απόφαση επιβεβαιώσαμε και στο Υπουργικό Συμβούλιο την περασμένη Τρίτη. Και θα λάβουμε και όποιες άλλες αποφάσεις πρέπει, θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να σταθεί όρθια η χώρα!».

Χρησιμοποιώντας δραματικούς τόνους προσπαθεί να εγκλωβίσει τους Έλληνες λέγοντας ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να πάρει μέτρα εισπρακτικού χαρακτήρα, προτού καν εφαρμοστούν τα προηγούμενα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα μέτρα θα πρέπει να αποφέρουν από 1 έως 1,5 δις ευρώ μέχρι το τέλος του χρόνου προκειμένου να κλείσει η μαύρη τρύπα στο έλλειμμα. Αυτό ζητούν οι τροικάνοι, αυτό θα γίνει από την κυβέρνηση. Από πού θα βρεθούν τα λεφτά είναι άλλο θέμα. Κάποιοι κάνουν λόγο για έκτακτη εισφορά στα ακίνητα, άλλοι νέες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, δηλαδή σε Παιδεία, Υγεία και Άμυνα όπου θα περικοπούν τα πάντα.

Επίσης, στα νέα μέτρα θα είναι και η πρόβλεψη για μειώσεις στις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, αυτών που θα βγαίνουν από εδώ και στο εξής στη σύνταξη.

Κατά τα λοιπά, ο πρωθυπουργός δεν καινοτόμησε. Εμφανώς ο άνθρωπος αγνοεί την πραγματικότητα, δε βλέπει τη γίνεται στην κοινωνία, δεν ακούει τις διαμαρτυρίες έξω από το Βελλίδειο.

Μιλούσε επί μισή και πλέον ώρα για τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του που όπως είπε, αλλάζει τη χώρα.

Κάλεσε τον κόσμο και πάλι να είναι μαζί του, αγνοώντας προφανώς ότι ο κόσμος τον έχει εγκαταλείψει προ πολλού και την ίδια ώρα διαδήλωνε έξω από το Βελλίδειο

Δεν έβγαλε ειδήσεις καθώς επρόκειτο για μια γενικόλογη ομιλία που ως σημεία αιχμής ήταν τα μηνύματα στην τρόικα ότι σαν… πιστό σκυλί θα ακολουθήσει όλες τις δεσμεύσεις που πήρε.

Στα αξιοσημείωτα ότι όπως είπε θα επιμείνει στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Ότι ξεκινά η Ελλάδα έρευνες πετρελαίου και Φυσικού Αερίου στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης και η απόφαση για τη σχετική προκήρυξη υπογράφεται άμεσα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι θα γίνει εντός της επόμενης εβδομάδας.

Μόνο ως αστείο θα μπορούσε να ακουστεί η ατάκα του ότι «βασικός μου στόχος σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς τουλάχιστον έναν εργαζόμενο, να μην υπάρχει οικογένεια χωρίς εισόδημα». Εδώ η ανεργία έχει ξεπεράσει το 20% και οικογένειες ζουν με δανεικά ή από τα σκουπίδια και ο κ. Παπανδρέου ονειρεύεται.

Ενδιαφέρουσα και η αρχή της ομιλίας του που ουσιαστικά είπε τα αυτονόητα. Όλοι οι Έλληνες θέλουν να αλλάξει η χώρα και να πάει μπροστά. Η συνταγή είναι το θέμα.

Κατά τα λοιπά οι ίδιες κοινοτυπίες, τα είχε πει άλλωστε και πέρυσι. Ότι θα πολεμήσει τη φοροδιαφυγή, ότι μάχεται κατά της ανομίας. Ότι ενισχύει την υγεία και την παιδεία και άλλα τέτοια.

Το συμπέρασμα: Ο γνωστός Παπανδρέου που βλέπει φως στο τούνελ. Όχι της χώρας, στο δικό του τούνελ. Μόνο που δεν είναι η έξοδος, αλλά το τρένο που έρχεται να τον πατήσει.

Αριστερός Ψάλτης


Πρόσφερε μία ξαναζεσταμένη "σούπα", που κατάφερε να την κρυώσει!

Μια επανάληψη των όσων έχει δηλώσει το τελευταίο διάστημα, για την οικονομία και την «υπερπροσπάθεια» που κάνει η κυβέρνησή του και ο ίδιος για να «σώσει» τη χώρα, ήταν η ομιλία του πρωθυπουργού στο Βελλίδειο. Χωρίς καμία είδηση και με πολλά αναμασήματα. «Πήραμε την απόφαση να δώσουμε μάχη για να αποφύγουμε μία καταστροφή για τη χώρα και τον πολίτη, τη χρεοκοπίας και «να μείνουμε στο ευρώ», τόνισε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, κατά την ομιλία του στη ΔΕΘ.Ο κ. Παπανδρέου είπε ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει όλες εκείνες τις μεγάλες τομές που θα επιτρέψουν στη χώρα μας να αξιοποιήσει τις μεγάλες δυνατότητές της και σημείωσε ότι στόχος είναι να ξεφύγουμε όλοι από τους περιοριστικούς ορίζοντες του μικρόκοσμού μας και να κοιτάξουμε το κοινό συμφέρον μας.

«Πρώτη προτεραιότητα μας: Μία σίγουρη πορεία. Να σώσουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία», είπε.

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη διόγκωση των ελλειμμάτων και του χρέους μετά το 2004, που, όπως είπε, οφείλεται στην κακοδιαχείριση, τη σπατάλη, την πελατειακή πολιτική, την καταπάτηση κάθε έννοιας χρηστής διοίκησης.

Η κυβέρνηση πήρε την απόφαση «να δώσουμε μάχη για να αποφύγουμε μία καταστροφή για τη χώρα και τον πολίτη, τη χρεοκοπία, να μείνουμε στο ευρώ», υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι «αυτό σήμαινε και σημαίνει δύσκολες αποφάσεις, σήμαινε και σημαίνει αναγκαίες θυσίεςμ με διακιοσύνη ναι, αλλά πάντως θυσίες».

Ο κ. Παπανδρέου αναφέθηκε στη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, λέγοντας ότι «αυτή την προσπάθεια δεν έχουμε το δικαίωμα να την αφήσουμε στη μέση, γιατί αν μείνει στη μέση, θα έχουν πάει χαμένες οι θυσίες».

«Πρώτη μας προτεραιότητα λοιπόν, η πλήρης εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου», σημείωσε, συμπληρώνοντας ότι θα λάβουμε και όποιες άλλες αποφάσεις πρέπει, θα κάνουμε ότι χρειαστεί για να σταθεί όρθια η χώρα».

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της απέναντι στους εταίρους της και θα πετύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους, κάνοντας όλα όσα πρέπει προς το σκοπό αυτό.

Η συζήτηση για την ανάπτυξη, ανέφερε, δεν μπορεί να είναι αφηρημένη και προσέθεσε ότι πρώτη προϋπόθεση είναι η δημοσιονομική εξυγίανση και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία.

Ο κ. Παπανδρέου υποστήριξε ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει μία χώρα ταυτισμένη με την ποιότητα και ανταγωνιστική και ότι μπορούμε να απελευθερώσουμε τις παραγωγικές δυνάμεις του τότπου από τα εμπόδια και να πετύχουμε ένα φιλικό επενδυτικό κλίμα.

Στη συνέχεια, είπε ότι η ελληνική οικονομία ήταν αιχμάλωτη ενός κρατικοδίαιτου και πελατειακού συστήματος» και αναφέρθηκε στα συντεχνικά μικροσυμφέροντα και στα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, «ενάντια στα οποία», όπως είπε, «παλεύουμε».

Ο κ. Παπανδρέου μίλησε και για τις αποκρατικοποιήσεις, που «δεν αποτελούν απλώς ένα τρόπο να μειώσουμε το χρέος μας», αλλά «αποτελούν ένα βασικό αναπτυξιακό εργαλείο».

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε ακόμα στον τουρισμό, την αγροτική παραγωγή και την ενέργεια, κλάδους από τους οποίους η ελληνική οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί, «αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματά μας».

Όπως ανακοίνωσε, στον τομέα της ενέργειας, πως η Ελλάδα ξεινά έρευνες πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης «και η απόφαση για τη σχετική προκήρυξη υπογράφεται άμεσα».

Επίσης, μίλησε για τις αλλαγές στη δημόσια διοίκηση, την Παιδεία, την Υγεία, το Ασφαλιστικό και τα προγράμματα κατά της ανεργίας, όπου όπως είπε θα διατεθούν πάνω από 3,5 δισ. ευρώ.

Ο κ. Παπανδρέου επισήμανε ότι έχει μεγάλη σημασία «να χτίσουμε ένα κράτος ευνομίας και δικαιοσύνης», καθώς «η ανάπτυξη της χώρας εξαρτάται άμεσα και από τη δυνατότητά μας να εφαρμόζουμε τους νόμους».

Αμέσως μετά μίλησε για τη «γάγγραινα» της φοροδιαφυγής, τονίζοντας ότι η δημοσιοποίηση του καταλαόγου των μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου «αποδεικνύει τη βούληση μας» ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να δώσει τη μάχη αυτή μέχρι το τέλος.

Όπως ανέφερε, θα ακολουθήσει σύντομα η δημοσιοποίηση ονομάτων μεγαλοοφειλετών φυσικών προσώπων.

Σε ό,τι αφορά το πολιτικό σύστημα, ο πρωθυπουργός είπε ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει άμεσα σε νόμο για τις εκλογικές δαπάνες, θα ανοίξει το θέμα της αναθεώρησης του Συντάγματος, θα προωθήσει νέο πλαίσιο για τα δημοψηφίσματα και το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα φέρει στη Βουλή νέο εκλογικό νόμο.

Αναφερόμενος στις τράπεζες, ζήτησε να σεβασθούν τη στήριξη που έχει δώσει το κράτος στο πιστωτικό σύστημα με τη μορφή των εγγυήσεων και υπογράμμισε ότι «απόφαση μου είναι, όποια τράπεζα χρειασθεί κεφαλαιακή ενίσχυση από το κράτος, να τη λάβει μέσα από κοινές μετοχές, ώστε το κέρδος της διάσωσής της να πάει σε κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα και στον Έλληνα φορολογούμενο».

Κλείνοντας την ομιλία του, ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι πρέπει «να δουλέψουμε μαζί ώστε η κρίση να γίνει ευκαιρία για αλλαγές προς το καλύτερο», καθώς «η καταστροφή δεν είναι, ούτε θα μπορούσε να είναι ευκαιρία για κανέναν».

» Θα παλέψω για την Ελλάδα της παραγωγής και της δημιουργίας και καλώ όλους να παλέψουμε μαζί», σημείωσε και κατέληξε λέγοντας ότι «εγώ δεν είμαι εδώ για τη θέση ή την εκλογή του. Είμαι εδώ για να πετύχουμε μαζί. Και σας υπόσχομαι ότι μαζί θα πετύχουμε».


Τουλάχιστον ένα εκατομμύριο άνθρωποι αυτοκτονούν κάθε χρόνο, σε παγκόσμια κλίμακα, σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Για το λόγο αυτόν η 10η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί από τον ΠΟΥ, ως Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, προκειμένου να εστιάσει την παγκόσμια προσοχή στο τραγικό γεγονός.

Όπως δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιστημονικός υπεύθυνος της τηλεφωνικής γραμμής «Παρέμβαση για την Αυτοκτονία 1018», (24ωρη λειτουργία πανελλαδικά με την εποπτεία του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης), που λειτουργεί στο πλαίσιο του Φορέα Ανάπτυξης και Κοινωνικού Κεφαλαίου για την Αντιμετώπιση του Κοινωνικού Αποκλεισμού «Κλίμακα», ψυχίατρος, Κυριάκος Κατσαδώρος, οι κλήσεις στην τηλεφωνική γραμμή για το οκτάμηνο του 2011 έχουν υπερδιπλασιαστεί σε σχέση με το 2010, ενώ ένας στους τέσσερις καλούντες αναφέρει ότι αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, επιβεβαιώνοντας ότι ο φαύλος κύκλος δυσκολιών που ισχυροποιείται από την οικονομική κρίση, λειτουργεί ως ένας από τους αποφασιστικούς παράγοντες αρνητικών επιπτώσεων στην ψυχική υγεία των ατόμων.

«Θηλιά», η οικονομική κρίση

Όπως επισημαίνεται, η αύξηση των αυτοκτονιών συνδέεται άμεσα με την οικονομική κρίση, καθώς η άνοδος της ανεργίας, σε ποσοστό 1%, συνεπάγεται αύξηση του δείκτη θνησιμότητας κατά 1,5 άτομο ανά 100.000 άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το άτομο χωρίς εργασία είναι 2-3 φορές περισσότερο πιθανό να αυτοκτονήσει απ’ ό,τι ένας εργαζόμενος, ενώ η αύξηση της ανεργίας κατά 3% συνδέεται με 4,5% αύξηση των αυτοκτονιών στον γενικό πληθυσμό.

Tα νέα σε ηλικία άτομα, που δεν εργάζονται, κινδυνεύουν πολύ περισσότερο στο να εκδηλώσουν κάποια ψυχική ασθένεια σε σχέση με άτομα που έχουν εργασία, ενώ τα άτομα με μεγάλα χρέη κινδυνεύουν 2-3 φορές περισσότερο να εκδηλώσουν μείζονα κατάθλιψη, ή κάποια άλλη ψυχική ασθένεια, συγκριτικά με το γενικό πληθυσμό και η αδυναμία αποπληρωμής των χρεών είναι πιθανό να οδηγήσει σε αυτοκτονικό ιδεασμό.

Η εργασιακή ανασφάλεια που βιώνει ο σύγχρονος εργαζόμενος αυξάνει κατά 33% την πιθανότητα εμφάνισης κάποιας ψυχικής διαταραχής.

Χαρακτηριστικά, οι κλήσεις στο 1018 για το έτος 2010 ξεπέρασαν τις 2500, ενώ ήδη στο οκτάμηνο του 2011 έχουν ξεπεράσει τις 5.000.

«Το ανησυχητικό δεν είναι μόνο η τεράστια αύξηση του αριθμού κλήσεων, αλλά και το γεγονός ότι πλέον έχει διαφοροποιηθεί ο λόγος που οι άνθρωποι αυτοί ζητούν βοήθεια. Το 2008 και το 2009 οι περισσότεροι που τηλεφωνούσαν είχαν ψυχικά προβλήματα. Αυτοί που απευθύνονται πλέον σ΄εμάς, έχουν οικονομικά προβλήματα και είναι σε αδιέξοδο», λέει ο κ. Κατσαδώρος.

Όπως τονίζει, η αυτοκτονία μπορεί να προληφθεί, αρκεί να υπάρξει ευαισθητοποίηση του στενού και ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, καθώς το άτομο που σκέφτεται να αυτοκτονήσει εμφανίζει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως αύξηση της κατανάλωσης του αλκοόλ, αϋπνία, σκεπτικισμό και εσωστρέφεια.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους

Οι ειδικοί στην Ελλάδα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Οι αυτοκτονίες είναι 2 με 3 φορές περισσότερες από τις ανθρωποκτονίες. Επιπλέον, κατά τη δεκαετία 1995-2005 αυτοκτόνησαν 3.500 άτομα, ενώ αντίστοιχα οι θάνατοι από AIDS κατά τα έτη 1982 έως και το 2007 ήταν 1.552.

Η Ελλάδα παραδοσιακά κατέχει μία από τις τελευταίες θέσεις της ευρωπαϊκής κατάταξης, με βάση το δείκτη θνησιμότητας λόγω αυτοκτονίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, που επεξεργάζεται η «Κλίμακα», 4.042 άνθρωποι πέθαναν αυτοκτονώντας στην Ελλάδα, το διάστημα 1999-2009. Από τους οποίους, οι 3.288 ήταν άντρες και οι 754 γυναίκες (αναλογία αντρών-γυναικών 4 προς 1).

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα ακολουθούν αυξητική τάση. Το 2009 καταγράφηκαν 393 αυτοκτονίες (333 άντρες και 58 γυναίκες), σε σχέση με 328 αυτοκτονίες το 2007 (268 άντρες και 60 γυναίκες). Παράλληλα, δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τις μη θανατηφόρες απόπειρες, που εκτιμάται ότι είναι δέκα με είκοσι φορές περισσότερες (σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας).

Η πλειονότητα των αυτοκτονιών στην Ελλάδα πραγματοποιείται με βίαιη μέθοδο και συγκεκριμένα δια απαγχονισμού. Το 2009, 57% των ανδρών και 55% των γυναικών αυτοκτόνησαν με αυτό τον τρόπο. Η 2η σε συχνότητα μέθοδος για τους άντρες ήταν η χρήση πυροβόλου όπλου (συχνότερα κυνηγετικού όπλου), ενώ για τις γυναίκες η δηλητηρίαση.

Το 2009 οι περισσότεροι αυτόχειρες στην Ελλάδα ήταν άντρες 50-59 ετών (67 θάνατοι). Στις γυναίκες, οι περισσότερες αυτοκτονίες σημειώθηκαν στις ηλικιακές ομάδες 30-39 (11 θάνατοι) και 40-49 ετών (11 θάνατοι). Εντούτοις, οι υψηλότεροι δείκτες θνησιμότητας λόγω αυτοκτονίας, τόσο για τους άντρες, όσο και για τις γυναίκες, σημειώθηκαν στην ηλικιακή ομάδα 80+ ετών, γεγονός που υποδηλώνει τον αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας που διατρέχουν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας.

Πηγή

  • Κακέκτυπο πρωθυπουργού και πολιτικού που σέβεται τον εαυτό του ο Γιώργος Παπανδρέου στην Θεσσαλονίκη
Δίχως καμία πρόταση εξόδου από την κρίση, επιλέγει την παραμονή και την συνέχιση της χώρας στον δρόμο της καταστροφής. Η ομιλία του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου στο Βελλίδειο της Θεσσαλονίκης, αποτέλεσε μία θλιβερή επανάληψη των όσων μέχρι σήμερα έχει επιβάλει στην πράξη ο κυβερνητικός θίασος.

Σε ένα κλειστό και ελεγχόμενο χώρο, ο πρωθυπουργός της χώρας κατάφερε να κενολογήσει ενώ την ίδια στιγμή η χώρα καταστρέφεται και οι πολίτες της διαμαρτύρονται για τα άδικα μέτρα της κυβέρνησης. Το μόνο που κατάφερε ο πρωθυπουργεύων την χώρα, ήταν να γεμίσει με ασφυξιογόνα την όμορφη Θεσσαλονίκη και να επιφέρει ακόμη ένα χτύπημα στην δημοκρατία και στην ελεύθερη έκφραση των πολιτών.

Η Δημοκρατία κινδυνεύει και είναι απολύτως βέβαιο πως δεν πρόκειται να διασωθεί από τον σημερινό πρωθυπουργό.

Η Νέα Ελλάδα καλεί σε επαγρύπνηση τους πολίτες της χώρας και δεσμεύεται στην πλήρη αποκατάσταση της Δημοκρατίας των πολιτών και όχι της τρομοκρατίας των ανικάνων.

Οι εξελίξεις έχουν προ καιρού προσπεράσει τον πρωθυπουργό, ο οποίος αποφάσισε να ζήσει τον μύθο του στην όμορφη Ελλάδα, αλλά η χώρα και οι πολίτες της εν μέσω κινδύνων που την απειλούν οφείλει να αντισταθεί στον βιασμό που οι κλητήρες της τρόικας επιβάλλουν. Η Ελλάδα χρειάζεται κυβέρνηση Ελλήνων και όχι υπαλλήλους τραπεζών.

Η Νέα Ελλάδα σημαίνει εγερτήριο και πορεία όλων των πολιτών, για να σωθεί η χώρα.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρωθυπουργό και ανθρώπους που θα παλέψουν για τα δίκαιά της. Σε αυτόν τον αγώνα, η Νέα Ελλάδα, τα μέλη, τα στελέχη και οι φίλοι της, δηλώνουμε βροντερό παρόν και καλούμε όλους τους Έλληνες πολίτες να συμπορευθούν μαζί μας στον αγώνα της επιβίωσης της πατρίδας μας.

Οι μάσκες έπεσαν, ο «προστάτης» των απανταχού κατατρεγμένων Μουσουλμάνων αφού ξεσήκωσε τον κόσμο ολόκληρο, υποτίθεται για το δίκαιο των Παλαιστινίων άλλαξε το τροπάρι και το γύρισε στο… φυσικό αέριο.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανερυθρίαστα γύρισε την κουβέντα στο… πάπλωμα το οποίο δεν είναι φυσικά η δοκιμαζόμενη από τις στερήσεις Γάζα αλλά η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ελλάδας της Κύπρου και του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μιλώντας στο Al Jazeera, ο Ρ. Τ. Ερντογάν προειδοποίησε πως η Άγκυρα δεν πρόκειται να επιτρέψει το Ισραήλ, προσέξτε μιλάει μόνο για το Ισραήλ ενώ στην ουσία η όλη επιχείρηση έρευνας και εξόρυξης πρόκειται να λάβει χώρα στην ΑΟΖ και το «Οικόπεδο 12» της Κύπρου.

Ο πασάς της Άγκυρας ανέφερε πως θα στείλει τον στόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, σε περιοχή η οποία φυσικά ανήκει στην Κύπρο για να εμποδίσει το Ισραήλ να προχωρήσει στις εν λόγω συνεργατικές κινήσεις με τη Λευκωσία, ενώ ανέφερε ακόμα πως οι επόμενοι «Στόλοι της Ελευθερίας» για την Γάζα πρόκειται να συνοδεύονται από τον Οθωμανικό στόλο.

Αυτή τη φορά η Τουρκία έχει ξεπεράσει τον εαυτό της. Ποτέ στο παρελθόν δεν έχει προσπαθήσει να δημιουργήσει κρίση για άλλο ζήτημα από αυτό που πραγματικά επιδιώκει. Αυτή τη φορά η κατάσταση είναι διαφορετική. Η Τουρκία ετοιμάζεται να πάρει στον λαιμό της έναν κατατρεγμένο λαό, τον Παλαιστινιακό, μία χώρα η οποία ακόμα δεν έχει βρει το βηματισμό της μετά την «Άνοιξη των Αράβων», την Αίγυπτο, ενώ είναι σαφές πως πραγματικά επιδιώκει μέσω της πολιτικής που ακολουθεί να τινάξει στο αέρα ολόκληρη την Ανατολικό Μεσόγειο.

Αυτή τη στιγμή, η τόσο πολύ… θαυμαζόμενη τουρκική εξωτερική πολιτική (από τον κάθε ημιμαθή στην χώρα μας), δείχνει τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει. Η τουρκική άκαμπτη στάση σε οτιδήποτε μπορεί κάποιος να φανταστεί αναφορικά με τις εξωτερικές της σχέσεις και τα συνεχή τρομερά λάθη σε κεφαλαιώδους σημασίας θέματα, ειδικά από το 2003 και εντεύθεν, σήμερα έχουν οδηγήσει τους… πασιφιστές Νεοθωμανούς των θεωριών των «μηδενικών προβλημάτων» να έχουν υιοθετήσει μία πολιτική πρακτική η οποία συνίσταται στον τίτλο «αφού δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα εμείς δεν θα τα αποκτήσει κανένας»…

Διαρροές πετρελαίου από ρωγμές πετρελαιοφόρων στρωμάτων μικρού βάθους αναφέρονται υπό αρχαίων συγγραφέων ως αναβλύζουσες σε διάφορες χώρες της αρχαιότητας της Μεσογείου της Μικράς Ασίας και της Απω Ανατολής.

Σύμφωνα με γραπτά του Ηρόδοτου (5ος αιώνας π.Χ.) και άλλων συγγραφέων όπως ο Πλούταρχος ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος ο Μάρκος Βιτρούβιος (1ος αιώνας μ.Χ.) διαρροές πετρελαίου είχαν σημειωθεί δε διάφορες περιοχές των Ινδιών Περσίας Συρίας νήσων της Μεσογείου, Μαλαισίας, Κίνας και άλλων χωρών.

Αρχαίοι Ελληνες συγγραφείς οι οποίοι περιέγραψαν την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου τον 4ο π.Χ. αιώνα αναφέρουν πηγές πετρελαίου στις νότιες ακτές της Κασπίας θαλάσσης και τις όχθες του ποταμού Οχους. Όταν ο Αλέξανδρος οδήγησε το στράτευμα στη Ζηρκωνία στην νότια ακτή της Κασπίας Θάλασσας στρατοπέδευσε στο Ζαρακατ (σήμερα Αστεραμπαντ του Ιράν).

Το εσπέρας η σκηνή του Αλέξανδρου εφωτίζετο από κάποιες πρωτόγνωρες λυχνίες ασυνήθεις και άγνωστες μέχρι τότε αναδίδουσες ένα πολύ λαμπερό φώς. Ο Αλέξανδρος ενδιαφέρθηκε για τον τρόπο λειτουργίας των λυχνιών αυτών και διεπίστωσε ότι λειτουργούσαν με ένα κίτρινο υγρό το οποίο έρεε μέσα από ένα φυτίλι διερχόμενο από κάποιο σωλήνα το οποίο καιόμενο ανέδιδε μια πολύ λαμπρή φλόγα.

Οι ιθαγενείς ονόμαζαν αυτή την λάμπα σιράκ ( chirαk) και το υγρό το οποίο καιόμενο ανέδιδε την λαμπρή φλόγα naphatha ( νάφθα) λέξη που σημαίνει υγρό διαρρέον από τη γή Το υγρό ανέβλυζε σε μια υπάρχουσα τότε πηγή ευρισκόμενη στην δυτική ακτή της Κασπίας θαλάσσης . Από αυτή την πηγή προφανώς υπάρχει μια ιστορική ένδειξη για εμφάνιση πετρελαίου στην ακτή του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν.

Ο Ιπποκράτης ο αρχαίος Ελλην Ιατρός και φιλόσοφος ( 4ος εως 5ος αιώνας π.Χ.) ο οποίος θεωρείται ως ο πατέρας και θεμελιωτής της ιατρικής επιστήμης περιέγραψε στις διασωθείσες εργασίες του πολλές ιατρικές συνταγές για παρασκευάσματα τα οποία είχαν ως ένα εκ των δραστικών συστατικών τους το πετρέλαιο.

Σε γραπτά κείμενα άλλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων περιγράφονται πηγές πετρελαίου στην Σικελία εκ των οποίων διέρρεε υγρό φερόμενο ως Σικελικό έλαιον ή πετρέλαιο το οποίο χρησιμοποιείτο για φωτισμό σε λυχνίες περίπου όμοιες με αυτές που περιγράψαμε για την σκηνή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Αρχαίο Ιράν που εφέροντο με τον όρο σιράκ.

Από τις παραπάνω περιγραφές και από άλλες αναφορές καταγεγραμμένες σε αρχαία ντοκουμέντα προκύπτει το συμπέρασμα ότι το πετρέλαιο ήτο γνωστό ως καύσιμο υγρό πολύ πριν τη τρέχουσα εποχή διαρρέον από ρωγμές πετρωμάτων σε θέσεις ονομαζόμενες ναφθα η πηγές Σικελικού πετρελαίου ή πηγές ελαίου από πέτρα κλπ.

ΟΙ εμφανίσεις υγρού πετρελαίου τότε και σήμερα είναι σπάνιες εντοπιζόμενες σε πετρελαιοφόρα πετρώματα όχι πάντοτε σε υγρή κατάσταση αλλά ενίοτε υπο την μορφή ασφάλτου και βιτουμενίων γαιών ήτοι σκληρά έως ημίσκληρα προϊόντα πετρελαίου που εσχηματίσθησαν από σκλήρυνση υγρού πετρελαίου εκτιθέμενου στις ατμοσφαιρικές επιδράσεις και οξειδώσεις.

Το υγρό πετρέλαιο καθώς διαρρέει στην επιφάνεια του εδάφους βαθμιαία μετατρέπεται σε άσφαλτο η οποία φράζει τις ρωγμές και εμποδίζει την περαιτέρω ροή . Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς όταν πρόκειται να περιγράψουν εμφάνιση πετρελαίου τις αναφέρουν ως φλέβες ή στρώματα ασφάλτου . Όταν δε το πετρέλαιο διέρρεε ως υγρό το χρησιμοποιούσαν για να τροφοδοτούν λυχνίες σιρακ νάφθα κλπ.

Η εξαγωγή του πετρελαίου στην αρχαιότητα στις περιοχές που υπήρχαν εμφανίσεις εγένετο με πρωτόγονες μεθόδους . Συνήθως κατασκεύαζαν σκαπτά φρέατα έως το πετρελαιοφόρο στρώμα στο οποίο το πετρέλαιο ευρίσκετο σε υγρή κατάσταση. Είναι γνωστές περιπτώσεις σημαντικών διαρροών πετρελαίου οι οποίες γέμιζαν τις κοιλότητες των φρεατοειδών εκσκαφών η γειτονικών γεωμορφολογικών κοιλοτήτων οπότε εσχηματίζοντο λίμνες πετρελαίου. Σε αυτές τις λίμνες παρερχομένου του χρόνου το πετρέλαιο έχανε τα πτητικά του συστατικά και μετετρέπετο σε λίμνες ασφάλτου.

Σήμερα η μεγαλύτερη λίμνη ασφάλτου γνωστή ως Pitch Lake βρίσκεται στις δυτικές Ινδίες και έχει έκταση περίπου 50 εκτάρια (500 στρέμματα).

Κατά θέσεις η λίμνη αυτή λόγω μακράς εκθέσεως στις ατμοσφαιρικές επιδράσεις έχει αποσαθρωθεί και στερεοποιηθεί σε βαθμό που βαδίζοντας στην επιφάνεια της τις απογευματινές ώρες να μη αφήνονται αποτυπώματα από τα ίχνη βαδίσματος.

Λίμνες ασφάλτου σχηματισθείσες από συνεχή αποσάθρωση πετρελαιοφόρων στρωμάτων υπάρχουν στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ στην Ερυθρή Θάλασσα στην Τασμανία και στη νήσο Σαχαλίνη στην οποία σήμερα διεξάγονται αντλήσεις πετρελαίου από υποθαλάσσιες πετρελαιοπηγές στην βόρεια και στην νότια θάλασσα της νήσου.

Τέτοιες ασφαλτικές λίμνες είναι γνωστές από αρχαιοτάτων χρόνων χρησιμοποιηθείσες σε ορισμένες περιπτώσεις για δομικούς σκοπούς. Μια τέτοια ασφαλτική λίμνη στην περιοχή της Αρχαίας Βαβυλώνας είχε περιφραχθεί με ένα τοίχωμα το οποίο κατασκευάσθηκε με ασφαλτούχο υλικό προερχόμενο από την Ερυθρά Θάλασσα. Είναι επίσης γνωστές περιπτώσεις κατασκευής στεγανών λιμνών υδατοδεξαμενών των οποίων ο πυθμένας έχει επενδυθεί με επικάλυψη στεγανού ασφαλτούχου πετρώματος.

Σύμφωνα με αρχαίες καταγραφές πετρέλαιο και ασφαλτούχα πετρώματα χρησιμοποιήθηκαν από αρχαιοτάτων χρόνων ως καύσιμη ύλη από τους κατοίκους στις ακτές της Κασπίας για θέρμανση και φωτισμό σε περιοχές στις οποίες υπήρχαν διαρροές πετρελαίου και έλλειψη άλλου τύπου καύσιμου ύλης όπως κάρβουνο τύρφη ή ξυλεία.

Εκτός από τις ακτές της Κασπίας εφαρμογές πετρελαίου για φωτισμό και θέρμανση με λάμπες τύπου σιράκ αναφέρονται από αρχαίους συγγραφείς και για νησιά της Μεσογείου.
Σύμφωνα με τον Πλινιο τον πρεσβύτερο οι Ρωμαίοι κατά την πολιορκία της πόλεως Λουκουλα εδέχθησαν επίθεση με αυτοσχέδιους μηχανισμούς πρόκλησης πυρκαϊάς που είχαν βάση το πετρέλαιο.

Άλλες ιστορικές καταγραφές αναφέρουν ότι Πέρσες και Ελληνες χρησιμοποιούσαν εμπρηστικά βέλη δια της εμβαπτίσεως αυτών σε μίγμα πετρελαίου και θείου.

Ο Ιούλιος ο Αφρικανός συγγραφέας του τρίτου αιώνα π.Χ. περιγράφει ένα τέτοιο εύκλεκτο μίγμα με ένα εκ των συστατικών του οποίου ήτο συντρίμματα πετρελαιούχου πετρώματος. Νεώτερες καταγραφές αναφέρουν ότι ο στρατός του Τζέκις Χαν 12ος έως 13ος αιώνας Μ.Χ. χρησιμοποίησε εμπρηστικά βέλη τα οποία εβαπτίζοντο σε μίγμα πετρελαίου και θείου.

Σύμφωνα με τον Masudi κάποιο Αραβα συγγραφέα γεωγράφο και ταξιδευτή στο Μπακού υπήρχε παραγωγή πετρελαίου τον 10ο αιώνα το οποίο πλήν τοπικών καταναλώσεων μετεφέρετο σε δερμάτινους σάκους φορτωμένους σε καμήλες και επωλείτο σε άλλες γειτονικές χώρες.
Όπως γράφει ο Μasudi στο Μπακού εγένετο τότε παραγωγή δυο τύπων πετρελαίου ένας τύπος λευκός και ένας κίτρινος και σε ορισμένες πετρελαιοπηγές παράγετο και πετρέλαιο χρώματος μπλέ και μαύρου.

Τον 13ο αιώνα ο Μarko Polo ο Ιταλός ταξιδευτής ο οποίος περιόδευσε και έζησε στην Ινδία Κίνα Περσία και άλλες χώρες όπως η Γεωργία και η Αρμενία αναφέρει παραγωγή πετρελαίου στις χώρες που περιβάλλουν την Κασπία Θάλασσα από τις οποίες το πετρέλαιο μεταφέρετο φορτωμένο σε καμήλες από τα σύνορα της Γεωργίας προς γειτονικές χώρες.

Από τις πληροφορίες αυτές προκύπτει ότι η πρώτη στην ιστορία παραγωγής και εμπορίας πετρελαίου σημειώθηκε στις χώρες πέριξ της Κασπίας Θαλάσσης στις οποίες και σήμερα σημειώνεται έντονη εξορυκτική δραστηριότητα πετρελαίου. Στις περιοχές αυτές ανεβρέθησαν από Άραβες αρχαιολόγους αμφορείς μεταφοράς πετρελαίου χωρητικότητας 15 λίτρων σε μικρό βάθος στην ακτή.

Από τις ανωτέρω καταγραφές προκύπτει ότι η πρώτη παραγωγή και χρήση πετρελαίου σημειώθηκε 1000 χρόνια πρίν από την σημερινή εποχή στην περιοχή του Μπακού και σε γειτονικές χώρες των ακτών της Κασπίας Θαλάσσης.

Ενας τύπος εκσκαφής που χρησιμοποιείτο στην αρχαιότητα για άντληση πετρελαίου ήτο φρέαρ ορθογώνιας διατομής σε βάθος 20 έως 30μ. εκσκαπτόμενο κατά βαθμίδες μέχρι συναντήσεως του πετρελαιοφόρου στρώματος.

Ένα τέτοιο φρέαρ στην περιοχή Ασφαιρο του Καυκάσου μπορούσε να αποδώσει μέχρι 35 τον. πετρελαίου ανά ημέρα ή 12.800τον/ετος.

Οι προηγουμένως περιγραφείσες εφαρμογές και αντλήσεις πετρελαίου συνεχίσθηκαν μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Στην Ρωσία η πρώτη κατασκευή φρέατος αντλήσεως πετρελαίου έγινε από τον Μηχανικό F. Semenov στην περιοχή Bibi Eibet της Χερσονήσου Ασφαιρου στον Καύκασο. Φρέατα του τύπου αυτού κατασκευάσθηκαν και στις περιοχές γύρω από την Κασπία θάλασσα με ημερήσια απόδοση έως 32 τον/ημέρα.

Την ίδια περίπου εποχή δηλαδή στα μέσα του 19ου αιώνα σημειώθηκε και η πρώτη κατασκευή σωληνωτού φρέατος άντλησης πετρελαίου στην πολιτεία της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ το έτος 1859 από τον Μηχανικό Ε.Drake . Η περίοδος 1859-1900 ονομάσθηκε εποχή της κηροζίνης αλλά η μεγάλη εξέλιξη αρχίζει από τις αρχές του 20ου αιώνα με την εφεύρεση και ανάπτυξη των μηχανών εσωτερικής καύσης που ονομάσθηκε ως εποχής της γκαζολίνης (βενζίνη).

Εκτός από τις μηχανές εσωτερικής καύσης το πετρέλαιο βρίσκει εφαρμογές στην βιομηχανία των πετροχημικών που είναι βιομηχανικά προϊόντα με βάση το πετρέλαιο.

Σήμερα η κύρια εφαρμογή του πετρελαίου είναι στην παραγωγή ενέργειας στην οποία το 50% της παραγόμενης ενέργειας στις ΗΠΑ προέρχεται από το πετρέλαιο.

Α. Μπαρούνη
π. Υφηγητή Γεωλογίας ΕΜΠ

Πηγή


Σίγουρα ο πρωθυπουργεύων της χώρας, Γιώργος Παπανδρέου, κατάφερε να τραβήξει επάνω του τα βλέμματα της δημοσιότητας, με το σόου καταπάτησης της λογικής και της δημοκρατίας, που έκανε στην Θεσσαλονίκη.

Ήδη, η μη δημοκρατική του κυβέρνηση φιγουράρει στο Spiegel, που προθύμως διαφημίζει τα αίσχη που επιβάλουν οι πραιτωριανοί προστάτες (βλ. Αστυνομία) του Γ. Παπανδρέου στους Έλληνες πολίτες που διαμαρτύρονται κατά των μέτρων εξαφάνισής τους.

Τον γύρο του κόσμου έκαναν οι συγκεντρώσεις αλλά και τα επεισόδια που σημειώθηκαν το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη, λίγο πριν την ομιλία του πρωθυπουργού Γ.Παπανδρέου στην 76η Διεθνή Έκθεση.

«Χιλιάδες άνθρωποι, εξαγριωμένοι με τα μέτρα λιτότητας, διαδήλωσαν στους δρόμους της πόλης, τη στιγμή που ο Γ.Παπανδρέου ετοιμαζόταν να μιλήσει για την υπερχρεωμένη οικονομία» μετέδωσε το BBC.

«Επεισόδια μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών σημειώθηκαν στη Θεσσαλονίκη, λίγο πριν τη σημαντική ομιλία του πρωθυπουργού» ανέφερε το βρετανικό δίκτυο, υπογραμμίζοντας πως η «Ελλάδα παλεύει να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της» στο πλαίσιο των αποφάσεων για το πακέτο στήριξης της οικονομίας.

Η ελληνική κυβέρνηση, συνεχίζει το BBC, πρέπει να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ότι έχει σημειωθεί πρόοδος στους τομείς της δημοσιονομικής πειθαρχίας, των μεταρρυθμίσεων και των αποκρατικοποιήσεων.

Σε ανάλογο ύφος κινούνται και οι ανταποκρίσεις των ξένων πρακτορείων.

«Οι διαδηλωτές πέταξαν μπουκάλια και άλλα αντικείμενα εναντίον των αστυνομικών που φρουρούσαν το συνεδριακό κέντρο, πριν ρίξουν τα μεταλλικά κιγκλιδώματα» μετέδωσε το Reuters.

«Περισσότεροι από 17.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στη Θεσσαλονίκη» μετέδωσε το Associated Press, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στις ρίψεις χημικών που προηγήθηκαν της ομιλίας του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.



Στον ανούσιο και επαναλαμβανόμενο λόγο του, ο Γιώργος Παπανδρέου επανέλαβε πως θα κάνει νέες τομές!!! Μήπως κάποιος πρέπει να του πει πως όχι μόνο δεν έχει την ικανότητα για κάτι τέτοιο, όχι μόνο δεν μπορεί να σχεδιάσει και να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε πολιτική, αλλά οι μέχρι τώρα τομές του έχουν επιφέρει ακατάσχετη αιμοραγία στην οικονομία και στους πολίτες της χώρας; Μήπως κάποιος πρέπει να του πει να ασχοληθεί με κάτι ουσιαστικότερο, όπως η άμεση σύνταξη της παραίτησής του;

Εν πάσει περιπτώσει, μετρήθηκε και κρίθηκε ακατάλληλος από τον Ελληνικό λαό. Εάν νομίζει πως εκβιάζοντας την παραμονή του με βάση το Σύνταγμα θα νομιμοποιήσει την οποιαδήποτε συνέχιση της καταστροφικής παραμονής του για άλλα δύο χρόνια, τότε θα πρέπει να αναλογιστεί σοβαρά την πιθανότητα να αντιμετωπίσει (άμα τη λήξη της πρωθυπουργικής του θητείας) την δικαιοσύνη για πλήθος εγκλημάτων κατά της χώρας. Αν δεν επιθυμεί να βιώσει την αντιμετώπιση της Δικαιοσύνης και πιστεύει πως έχει δίκιο σε όσα κάνει, τότε ας προκηρύξει εκλογές, για να αποφασίσουν οι πολίτες ποιόν και πως θέλουν να τους κυβερνά...

Το 1936, αμέσως μετά την υπογραφή της Σύμβασης του Montreux, η τουρκική κυβέρνηση αναγνώρισε το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει την Λήμνο και την Σαμοθράκη, όταν ο τότε υπουργός εξωτερικών Rüştü Aras, απευθυνόμενος προς την Τουρκική Εθνοσυνέλευση δήλωσε:
«Οι διατάξεις που αφορούν τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στη γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποκρατικοποιηθεί κατ’ εφαρμογή της Σύμβασης της Λωζάνης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Montreux και αυτό μας ευχαριστεί ιδιαίτερα» (Εφημερίδα των πρακτικών της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, τεύχος 12, Ιούλιος 31/1936, σελίδα 309).

Ενώ υπάρχει αυτή η δήλωση και άλλες ανάλογες, όπως η επιστολή του Τούρκου Πρέσβη στην Αθήνα Roussen Esret, η Τουρκία επιμένει να θεωρεί ότι τα νησιά αυτά πρέπει να παραμείνουν αποστρατικοποιημένα.

Σε διπλωματικό επίπεδο αυτή η υποκρισία δεν είναι πρωτοφανής και δεν μας ξαφνιάζει, αλλά δεν σημαίνει ότι έχει βάση.

Κάνοντας συστηματικά χρήση της αρχής της ουδετερότητας του ΝΑΤΟ, η Τουρκία προβάλει απαιτήσεις που δεν βασίζονται πάνω σε ορθολογικά επιχειρήματα μόνο και μόνο για να ακυρώσει στρατιωτικές ασκήσεις σε αυτή την περιοχή.

Με την παθητική μας στάση όμως δεν αντικρούουμε συστηματικά τις δηλώσεις της και δημιουργούμε την εντύπωση ότι υπάρχει ένα πρόβλημα εκεί που δεν υφίσταται.

Επιπλέον η Τουρκία, χρησιμοποιεί αυτό το θέμα για να ενισχύσει τις θέσεις όσον αφορά στο Αιγαίο και παρεμπιπτόντως τη θεωρία της για τις γκρίζες ζώνες.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να προβάλουμε τις τουρκικές δηλώσεις της εποχής δίχως να κάνουμε καμία άλλη ορθολογική αναφορά.

Δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης, διότι τα δεδομένα είναι απλά και ξεκάθαρα. Όχι μόνο η Σύμβαση Montreux του 1936 επιτρέπει τον πλήρη εξοπλισμό των νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης αλλά αυτό το γεγονός έχει γίνει αποδεκτό από την ίδια την Τουρκία.

Είναι λοιπόν απαραίτητο στα πλαίσια της νατοϊκής μας αλληλογραφίας να υπενθυμίζουμε συστηματικά τη δήλωση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών έτσι ώστε να αναδειχτεί η υποκρισία τους ή να αναγκαστεί να προβάλει άλλη απαίτηση όχι όμως εναντίον μας αλλά εναντίον της ιστορίας μέσω των πρακτικών της σε επίσημο επίπεδο.
  • Οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν μία σίγουρη μέθοδο για να προβλέπουν το μέλλον – το δημιουργούν χειραγωγώντας το, με μοναδικό σκοπό την κερδοφορία τους. Τι γίνεται όμως εάν χάσουν, λόγω της απληστίας τους, τον έλεγχο του παιχνιδιού;
Στο κείμενο αναλύεται τι θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση που μία ανεπτυγμένη χώρα δήλωνε στάση πληρωμών, με στόχο να αποφευχθούν τα οδυνηρά επακόλουθα της χρεοκοπίας - σε παγκόσμια κλίμακα. Κατά την άποψη μας, την οποία αναφέρουμε στο τέλος, μπορούμε να φτάσουμε σε ένα αίσιο αποτέλεσμα, χωρίς να προηγηθεί ένας εξαιρετικά καταστροφικός δρόμος.


“Πάντοτε υπάρχουν λύσεις, ακόμη και όταν μία χώρα ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής - υπερχρεωμένη, εξευτελισμένη, υποχείριο των δανειστών ή των «εταίρων» της και «καταρρακωμένη». Αρκεί να υπάρξει, έστω και την ύστατη στιγμή, μία επαρκής, έντιμη πολιτική ηγεσία, η οποία να μπορέσει να ανακτήσει την πλήρη εμπιστοσύνη των Πολιτών - υποχρεώνοντας τους Θεσμούς, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες εξουσίες, να λειτουργήσουν σωστά και με ανιδιοτέλεια, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου” (άρθρο).


Στο υποθετικό μας σενάριο τώρα, η Ελλάδα συνεχίζει την πολιτική λιτότητας που της επιβλήθηκε, παρά το ότι το ΑΕΠ της περιορίζεται συνεχώς, φτάνοντας τα 210 δις €. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού, σε σχέση με το μειωμένο ΑΕΠ, δεν μπορεί να περιορισθεί κάτω από το 10%, κυρίως λόγω των τοκογλυφικών τόκων (21 δις € έλλειμμα, εκ των οποίων τα 16 δις € είναι μόνο οι τόκοι), με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να ξεπερνάει τα 360 δις € - δηλαδή το 170% του ΑΕΠ.


Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, παρά τη μείωση των εισαγωγών και την κάποια αύξηση των εξαγωγών, παραμένει επικίνδυνα αρνητικό. Οι δαπάνες δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν, όχι μόνο γιατί η κυβέρνηση, καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να εφαρμόσει αυτά που δυστυχώς υπέγραψε, αλλά επίσης επειδή η ανεργία, η οποία πλησιάζει το 20% του πληθυσμού, κοστίζει όλο και περισσότερο.


Τα έσοδα του κράτους συρρικνώνονται με γεωμετρικό ρυθμό, αφού η κατανάλωση περιορίζεται διαρκώς, η βιομηχανική παραγωγή επίσης, οι επιχειρήσεις χρεοκοπούν η μία μετά την άλλη, οι απολύσεις προσωπικού είναι καθημερινές, ενώ όλο και λιγότεροι Πολίτες είναι πρόθυμοι να πληρώνουν φόρους – είτε από οικονομική αδυναμία, είτε από φόβο, από πανικό καλύτερα για το μέλλον τους. Οι πλατείες των πολιτών γεμίζουν καθημερινά, παρά το ότι δεν φαίνεται να έχουν συγκεκριμένα αιτήματα ή κάποια πολιτική κατεύθυνση – δεν γνωρίζουν δηλαδή τι ακριβώς επιδιώκουν ή πως θα το επιτύχουν, αλλά μάλλον διαμαρτύρονται για το σκοτεινό μέλλον που προβλέπουν, χωρίς σαφείς προτάσεις.


Οι τράπεζες βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης απόγνωσης, αφού τα δάνεια σε φανερή καθυστέρηση, περί τα 60 δις €, ξεπερνούν το 25% των συνολικών, η ΕΚΤ δεν δέχεται σαν εγγύηση τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου, η διατραπεζική αγορά έχει «στερέψει» προ πολλού και οι καταθέσεις των ιδιωτών μειώνονται μέρα με την ημέρα – είτε «δραπετεύοντας» στο εξωτερικό, είτε χρησιμοποιούμενες για λόγους επιβίωσης. Φυσικά οι μέτοχοι τους, ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι, δεν διανοούνται πλέον να αυξήσουν τα ίδια κεφάλαια τους, έτσι ώστε να διατηρηθεί «αλώβητη» η κεφαλαιακή τους επάρκεια. Συνηθισμένοι από πολλά χρόνια στη (θεμιτή ή μη) βοήθεια της Πολιτείας, δεν φαίνεται να έχουν καμία διάθεση ανάληψης ρίσκου, σε συνθήκες «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας.


Στην πραγματική αγορά, κανείς δεν πληρώνει πλέον κανέναν, οι επενδύσεις έχουν σταματήσει εντελώς, οι διαμαρτυρημένες επιταγές αυξάνονται καθημερινά και τα δικαστήρια ασφυκτιούν από την πληθώρα των μηνύσεων. Παράλληλα, για τις όποιες εισαγωγές εμπορευμάτων, καυσίμων ή πρώτων υλών, οι ξένοι απαιτούν μετρητά (cash), ενώ η επιχειρηματικότητα πλησιάζει επικίνδυνα στο ναδίρ. Εκτός αυτού, κάποιες υποχρεώσεις του δημοσίου πληρώνονται με μεγάλη καθυστέρηση (μισθοί, συντάξεις κλπ.), ενώ κάποιες άλλες καθόλου (προμηθευτές, ασφαλιστικά ταμεία, κρατικές επιχειρήσεις κλπ.).


Δημιουργούνται λοιπόν μεγάλα προβλήματα στην ηλεκτροδότηση, η θέρμανση είναι περιορισμένη έως μηδενική, οι δρόμοι μένουν χωρίς επισκευές, τα τρόφιμα σπανίζουν, τα super markets προσλαμβάνουν φύλακες, προβλέποντας επιδρομές πεινασμένων, πολλά πρατήρια βενζίνης κλείνουν, ενώ όλο και περισσότερα αυτοκίνητα παύουν να κινούνται.


Ολόκληρη η αγορά ακινήτων καταρρέει απότομα και ξαφνικά, έχοντας διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα τεχνητά σταθερή (οι τιμές των ακινήτων ακολουθούν συνήθως την εξέλιξη των μισθών), τα καταστήματα κλείνουν μαζικά, πολλά διαμερίσματα μένουν κενά, ένας μεγάλος αριθμός εγκαταλειμμένων επαγγελματικών χώρων ερειπώνεται, η εγκληματικότητα αυξάνεται ραγδαία, οι εξαθλιωμένοι λαθρομετανάστες λιμοκτονούν στους δρόμους της πρωτεύουσας και οι πλούσιες συνοικίες υψώνουν έντρομες «προστατευτικά τείχη» – «πράσινες ζώνες», με τη βοήθεια πολυάριθμων ιδιωτικών αστυνομικών, οι οποίοι περιπολούν νυχθημερόν στους δρόμους.


Οι εισαγωγές φαρμάκων σταματούν απότομα, πολλά νοσοκομεία αδυνατούν να ανταπεξέλθουν με τα έξοδα τους, οι βαριά άρρωστοι πεθαίνουν, τα σχολεία κλείνουν και οι δήμοι καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλο – αφήνοντας τα σκουπίδια στους δρόμους, τις πόλεις σκοτεινές και το προσωπικό τους απλήρωτο. Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι χάνουν τη δουλειά τους, χωρίς καμία προοπτική για εύρεση νέας θέσης απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα – στον οποίο οι απολύσεις είναι επίσης καθημερινές.


Στις πλούσιες συνοικίες της Αθήνας συναντάει κανείς πλέον εκατοντάδες φτωχούς, εξαθλιωμένους και πεινασμένους πολίτες οι οποίοι, με το άδειο βλέμμα του χρόνια άνεργου, ψάχνουν απεγνωσμένα στα σκουπίδια, βυθίζοντας το κεφάλι και τα χέρια τους στις βρώμικες πλαστικές σακούλες, για να βρουν ένα κομμάτι ξερό ψωμί, σαπισμένα λαχανικά, κόκαλα ή άλλα υπολείμματα τροφών. Η ανώτερη «τάξη» της μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας είναι ακόμη πλούσια, με αποτέλεσμα οι τενεκέδες των σκουπιδιών της να είναι γεμάτοι - επιτρέποντας στην πληθώρα των φτωχών να αναζητούν εκεί έναν τρόπο παραμονής τους στη ζωή.


Το χρηματιστήριο αδυνατεί να ανακάμψει, με συνολικές ζημίες κεφαλαιοποίησης άνω των 200 δις € και με τις τιμές των εισηγμένων σε εξευτελιστικά επίπεδα – γεγονός που δυσκολεύει ακόμη και την ιδιωτικοποίηση (εκποίηση) των δημοσίων επιχειρήσεων, σε τιμές ευκαιρίας. Τα θεωρητικά επιτόκια δανεισμού της χώρας (spreads), όπως και τα ασφαλιστήρια πιστωτικού κινδύνου (CDS), κυμαίνονται σε επίπεδα ρεκόρ (τεκμηριώνοντας ουσιαστικά τη μη διαχειρισιμότητα του χρέους), η κυβέρνηση χάνει όλο και περισσότερο τον έλεγχο, ενώ η αντιπολίτευση δεν φαίνεται να έχει το θάρρος να αναλάβει το πλοίο που βυθίζεται – εύλογα ενδεχομένως.


Οι Έλληνες είναι βυθισμένοι στο χάος – απαισιόδοξοι, κατηφείς, ανασφαλείς, τρομαγμένοι, χωρίς καμία ελπίδα για το παρόν και το μέλλον. Οι αγορές στοιχηματίζουν ασύστολα στη χρεοκοπία της χώρας, διαρρέοντας σενάρια στάσης πληρωμών, ενώ οι προσβολές εκ μέρους των Ευρωπαίων «εταίρων», ειδικά των Γερμανικών και Βρετανικών ΜΜΕ, ενδυναμώνουν ακόμη περισσότερο τα παιχνίδια των κερδοσκόπων – ενώ αυξάνουν τις υφεσιακές πιέσεις στην Ελλάδα, αφού εκτρέφουν την απαισιοδοξία: το μεγαλύτερο εχθρό της προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση.


Οι διάφορες δόσεις της «Τρόικας», παρά το ότι κινδυνεύουν να σταματήσουν εντελώς, φτάνουν μόνο για την εξυπηρέτηση των ξένων δανειστών – όχι όμως για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων, τα οποία απαιτούν περί τα 2 δις € πρόσθετο μηνιαίο δανεισμό. Η Ευρώπη, αντί να βοηθήσει τον ίδιο της τον εαυτό σε αυτήν την πρώτη της «δοκιμασία», δεν φαίνεται ικανή να διαχειριστεί το τεράστιο εσωτερικό της πρόβλημα – απειλώντας ανόητα την Ελλάδα με κυρώσεις, χωρίς να κατανοεί πως δεν πρέπει ποτέ να απειλείς κανέναν, εάν δεν μπορείς να κάνεις πράξη τις απειλές σου, χωρίς ο ίδιος να ζημιωθείς περισσότερο.


Λίγο αργότερα, η κατάσταση παύει πια να ελέγχεται και η κυβέρνηση αναγκάζεται να ανακοινώσει επίσημα, μία Παρασκευή βράδυ, πως η χώρα αδυνατεί να πληρώσει τις μηνιαίες υποχρεώσεις της κάτι που ενθουσιάζει τους κατόχους των CDS, οι οποίοι προσβλέπουν σε μεγάλα κέρδη από την κρίση χρέους (πολιτικής) της Ευρωζώνης.


Δηλώνει λοιπόν στάση πληρωμών, χωρίς την έξοδο της χώρας από τη ζώνη του Ευρώ, αφού κανένας δεν την υποχρεώνει. Γνωρίζει άλλωστε ότι, εάν υιοθετήσει τη δραχμή, η υποτίμηση που αμέσως μετά θα ακολουθήσει, θα υπερδιπλασιάσει το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας, ιδιωτικό και δημόσιο – σε ιλιγγιώδη επίπεδα, τα οποία θα ξεπερνούσαν ακόμη και το 500% του ΑΕΠ της, από 265% σήμερα (η ΕΕ ευτυχώς δεν επιμένει στη δραχμή, γνωρίζοντας τον τεράστιο κίνδυνο διάλυσης της, από μία τέτοια ενέργεια).


Παράλληλα, θέτει τις τράπεζες άμεσα σε ολιγοήμερο καθεστώς διακοπών (Bank Holidays), επειδή θέλει να αποφύγει την επιδρομή των καταθετών (Bank run), η οποία θα ακολουθούσε νομοτελειακά, κατά τη διεθνή εμπειρία – έχοντας αποφασίσει τη δέσμευση των καταθέσεων μετά το άνοιγμα των τραπεζών, έτσι ώστε να μην επιτρέπεται σε κανέναν η ανάληψη υψηλότερων ποσών, από τα απολύτως απαραίτητα (περί τα 400 € μηνιαία), για τη διαβίωση του. Φυσικά «κατάσχονται» και οι θυρίδες, με την έννοια ότι οι ιδιοκτήτες τους επιτρέπεται να τις ανοίγουν μόνο υπό την παρουσία εισαγγελέα.


Η αρχική σκέψη της επιστροφής στη δραχμή, η οποία θα απαιτούσε επίσης το ολιγοήμερο κλείσιμο των τραπεζών και την «κατάσχεση» των καταθέσεων σε ευρώ (των θυρίδων επίσης), έτσι ώστε να οδηγηθούν στην ΕΚΤ για την «εξόφληση» της ποσότητας χρήματος που έχει διατεθεί στην Ελλάδα, κρίθηκε πολύ επικίνδυνη – ακόμη και αν υπήρχε η νομική «ευχέρεια» εφαρμογής της.


Οι καταθέτες θα προσπαθούσαν να πάρουν όλα τους τα χρήματα από τις τράπεζες όταν άνοιγαν ξανά, έστω σε δραχμές, προβλέποντας πως η αρχική υποτίμηση της τάξης του 30-50% θα ξεπερνούσε σύντομα το 80% - με καταστροφικά αποτελέσματα για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Εκτός αυτού, δεν θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν όλες οι ποσότητες των ευρωχαρτονομισμάτων, αφού εκείνοι οι Έλληνες, οι οποίοι διατηρούν μετρητά εκτός τραπεζών (στα σπίτια τους), δεν θα ήταν πρόθυμοι να τα επιστρέψουν, παρά τη νομική τους υποχρέωση (θα τα παρακρατούσαν δηλαδή παράνομα και λαθραία). Επομένως, θα δεσμευόταν οι καταθέσεις σε ευρώ της ΤτΕ στην ΕΚΤ, οπότε η Ελλάδα θα χρεωνόταν ακόμη περισσότερο.


Πρόβλημα θα ήταν επίσης και η ισοτιμία μεταξύ δραχμής και ευρώ, η οποία θα καθοριζόταν ελεύθερα από την κυβέρνηση – ειδικά όσον αφορά τα χρέη των ιδιωτών προς τις τράπεζες, αφού θα έπρεπε να εξοφλούνται με δραχμές, σε κάποια σταθερή ισοτιμία με το ευρώ. Η απόφαση του καθορισμού της ισοτιμίας, παρά το ότι θα ήταν στην ελεύθερη επιλογή της κυβέρνησης (όπως και η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη, μετά από διαπραγματεύσεις που θα προϋπέθεταν μεγάλη διαγραφή χρεών), θα έπρεπε επίσης να προβλέψει το ύψος του μελλοντικού πληθωρισμού, όπως και πολλά άλλα – κάτι εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του.


Τέλος, υπήρχε φυσικά ο φόβος της απότομης λαϊκής εξέγερσης, επειδή όταν απειλείται η ατομική ιδιοκτησία, ολόκληρος ο πληθυσμός (τόσο περισσότερο προσκολλημένος στα περιουσιακά αγαθά του, όσο πιο λίγα κατέχει) βγαίνει μαζικά στους δρόμους, καταστρέφοντας ότι βρεθεί μπροστά του – ειδικά τους χώρους που «κατοικούνται» από την πολιτική εξουσία. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση προτίμησε τελικά το δρόμο της στάσης πληρωμών, παραμένοντας εντός της ζώνης του Ευρώ – ενώ παράλληλα με τις τράπεζες, κλείνει για λίγο χρονικό διάστημα και το χρηματιστήριο.


Λίγο πριν από την επίσημη ανακοίνωση της στάσης πληρωμών τώρα, το Κοινοβούλιο «περιχαρακώνεται» από το στρατό, για την προστασία των βουλευτών, χωρίς ευτυχώς να μεσολαβήσει κάποιο πραξικόπημα, ενώ μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις τοποθετούνται στα σπίτια πολιτικών και δημοσιογράφων, καθώς επίσης σε όλα τα κέντρα εξουσίας (Δικαστήρια, ΜΜΕ κλπ.), με αποστολή την προστασία τους από την οργή του πλήθους.


Τέλος, ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει τηλεοπτικά τις οδυνηρές αποφάσεις του, από κάποια χώρα του εξωτερικού - στην οποία έχει καταφύγει αφενός μεν για να προστατευτεί, αφετέρου για να διαπραγματευθεί με τη διεθνή κοινότητα το μέλλον της χώρας του. Έντρομοι οι ελάχιστοι διορατικοί ηγέτες προσπαθούν να τον αποτρέψουν, έστω και την τελευταία στιγμή, προβλέποντας το μέγεθος της παγκόσμιας καταστροφής. Δυστυχώς η Γερμανίδα καγκελάριος, συνεπικουρούμενη από την Ολλανδία, τη Φιλανδία και την Αυστρία, αδυνατεί να κατανοήσει την κρισιμότητα της κατάστασης – επιμένοντας στη στείρα άρνηση της.


Το διάγγελμα του πρωθυπουργού ολοκληρώνεται, η οικονομική ζωή της Ελλάδας απονεκρώνεται, τα δημόσια έσοδα μηδενίζονται, οι κάτοικοι μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, σε συνθήκες σοκ και ανεξέλεγκτου πανικού, οπότε ολόκληρο το σύστημα καταρρέει. Ευτυχώς η Ελλάδα, ακόμη μία φορά τυχερή, δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα στα σύνορα της και οι Πολίτες της δεν εισβάλουν στα καταστήματα, κατά το πρόσφατο παράδειγμα των Βρετανών, με στόχο τη λεηλασία τους ή την πρόκληση ζημιών.


Επίσης ευτυχώς, η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε αθρόες αποκρατικοποιήσεις, σε τιμές εξευτελιστικές, επιτρέποντας τη λεηλασία της χώρας από τους ξένους εισβολείς - λόγω καθυστερήσεων, οι οποίες οφείλονται αφενός μεν στην αντίδραση των συνδικάτων, αφετέρου στον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος αντιστέκεται σθεναρά, με τη «χρήση» της λευκής απεργίας (καταστροφικές ενέργειες σε αναπτυξιακές οικονομικές συνθήκες, αλλά εξαιρετικά ωφέλιμες σε εθνικά κρίσιμες περιόδους).


Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ


Σε γενικές γραμμές, η κατάσταση μοιάζει με μία «κατσαρόλα», η οποία έβραζε με κλειστό το καπάκι της, για δύο σχεδόν χρόνια. Ο συγκεντρωμένος ατμός, με το που ανοίγει μία μικρή ρωγμή στο καπάκι, τινάζεται ορμητικός προς τα έξω, καταστρέφοντας τα πάντα – ένα συμβάν που δεν είναι καθόλου λογικό να προκαλείται.


Στις χρηματοπιστωτικές αγορές ολόκληρου του πλανήτη, μετά την ανακοίνωση της στάσης πληρωμών της Ελλάδας, επικρατεί το απόλυτο χάος. Η ενδεχόμενη «διαγραφή» πιστώσεων που ξεπερνούν τα 500 δις € (εξωτερικό χρέος ιδιωτικού και δημόσιου τομέα), στις σύγχρονες καπιταλιστικές συνθήκες μόχλευσης και δανεισμού, είναι ένα «συμβάν» (credit event) που είναι αδύνατον να το αφομοιώσει το σύστημα – όσο και αν πολλοί ισχυρίζονται σκόπιμα το αντίθετο. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί είναι επιβοηθητικός στην κατανόηση του μεγέθους του προβλήματος:


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εικόνα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, σε τρις $ το 2010


Δείκτες

Ποσά

Ποσοστό επί ΑΕΠ




Παγκόσμιο ΑΕΠ

63,00

100%

Διακινούμενος όγκος μετοχών και ομολόγων

87,00

138%

Εξωχρηματιστηριακά παράγωγα

601,00

954%

Όγκος διαπραγματεύσεων συναλλαγμάτων

955,00

1.515%

Πηγή: IMF, BIS

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, ο όγκος όλων των μετοχών και των ομολόγων που διαπραγματεύονται διεθνώς, είναι το 138% του παγκοσμίου ΑΕΠ – ενώ τα «μοχλευμένα» παράγωγα είναι σχεδόν δεκαπλάσια του παγκοσμίου ΑΕΠ. Εάν δε σε αυτά τα μεγέθη προσθέσουμε όλα τα υπόλοιπα «στοιχήματα» ή όπλα μαζικής καταστροφής του σύγχρονου καπιταλισμού-καζίνο, όπως τα CDS, καθώς επίσης τη «μόχλευση» των τραπεζών, οι οποίες επιτρέπεται να δανείζουν ακόμη και το 50πλάσιο των καταθέσεων τους, τότε θα καταλήξουμε σε μεγέθη που είναι μάλλον αδύνατον να ελεγχθούν.


Επανερχόμενοι στο υποθετικό μας σενάριο, όταν η Ελλάδα δηλώνει στάση πληρωμών, θέτοντας σε κίνδυνο πιστώσεις που ξεπερνούν ονομαστικά τα 500 δις €, ουσιαστικά δημιουργεί ένα κενό στο σύστημα, το οποίο πιθανόν υπερβαίνει τα 5 τρις € - ένα μέγεθος ίσο με το διπλάσιο του ετήσιου γερμανικού ΑΕΠ ή με το 10% του παγκόσμιου (απέναντι στο ποσό αυτό, η χρεοκοπία της Lehmann Brothers θα μπορούσε προφανώς να χαρακτηρισθεί αμελητέα).


Η «δήλωση» λοιπόν της Ελλάδας ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου, αφού αναγκάζει στη συνέχεια πολλές άλλες τράπεζες να χρεοκοπήσουν – αρχικά σε όλη την Ευρωζώνη, παρά την κρυφή προετοιμασία των Γερμανών (Plan B), για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Οι τράπεζες αυτές παρασύρουν μαζί τους και άλλες τράπεζες, καθώς επίσης επενδυτικές εταιρείες, επιχειρήσεις, συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικά κλπ. Η ύφεση μαίνεται παγκοσμίως και η ΕΚΤ, έχοντας η ίδια μεγάλα προβλήματα, αδυνατεί να ανταπεξέλθει με την καταιγίδα – οπότε η αλυσιδωτή αντίδραση παίρνει το δρόμο της, βυθίζοντας ολόκληρο τον πλανήτη σε μία κρίση άνευ προηγουμένου (η διατραπεζική αγορά νεκρώνει, κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, τα χρήματα χάνουν την αξία τους, οι μετοχές καταρρέουν, οι εξαγωγές σταματούν, οι εισαγωγές επίσης κλπ.).


Μάταια τώρα προσπαθεί η ΕΚΤ να ελέγξει την κατάσταση, από κοινού με τη Fed, με την Τράπεζα της Αγγλίας, με την Τράπεζα της Ιαπωνίας, με την Τράπεζα των Τραπεζών κλπ. – αφού η ευαίσθητη δομή του χρηματοπιστωτικού συστήματος καταστρέφεται, όταν παύει να υπάρχει εμπιστοσύνη. Παράλληλα η Γερμανία κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει – υποσχόμενη ποσά που ξεπερνούν κατά δεκάδες φορές το δάνειο που κάποτε αρνήθηκε στην Ελλάδα, πριν ακόμη εισβάλλει το ΔΝΤ. Δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα, αφού στις αγορές η ποσότητα των χρημάτων που απαιτούνται για την εξυγίανση ενός κράτους (ή μίας επιχείρησης), είναι ανάλογη με την επιλογή της σωστής χρονικής στιγμής (timing) - η οποία έχει περάσει ανεπιστρεπτί.


Από την άλλη πλευρά, χιλιάδες Ιταλοί καταθέτες (η Ιταλία είναι η πιο επικίνδυνη χώρα της Ευρωζώνης, λόγω χρέους και μεγέθους – κίνδυνος για το οποίο δεν μπορεί να προετοιμαστεί η Γερμανία, όσο και αν το θέλει), εισβάλουν μαζικά στις τράπεζες τους - με στόχο να προστατεύσουν τα χρήματα τους από τυχόν, ανάλογη με την Ελλάδα, κατάληξη της χώρας τους. Παράλληλα, όλοι σχεδόν οι Ιταλοί πουλούν τις μετοχές τους, γνωρίζοντας ότι οι τιμές τους θα εκμηδενισθούν. Το ίδιο συμβαίνει και στην Πορτογαλία, στο Βέλγιο, στην Ιρλανδία στην Ισπανία, στις Η.Π.Α., στη Γερμανία και αλλού, οι κυβερνήσεις των οποίων αναγκάζονται να σταματήσουν τη λειτουργία τόσο των τραπεζών, όσο και των χρηματιστηρίων τους – ολοκληρώνοντας τον απόλυτο πανικό.


Ελάχιστο χρονικό διάστημα αργότερα, αφού οι ειδήσεις κυκλοφορούν πλέον αστραπιαία με τη βοήθεια του διαδικτύου, η μία χώρα μετά την άλλη αντιμετωπίζουν εάν όχι χειρότερα, τουλάχιστον τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα – ακόμη και οι υπερδυνάμεις. Οι μετοχές καταρρέουν, οι τιμές των πρώτων υλών επίσης (πετρέλαιο κλπ.), τα νομίσματα παραπαίουν, ενώ τα πολύτιμα μέταλλα, ειδικά ο χρυσός και το ασήμι, «απογειώνονται» – κυρίως λόγω της δυνατότητας τους να χρησιμοποιούνται σαν ανταλλακτικά μέσα, στη θέση των χαρτονομισμάτων. Φυσικά αυξάνουν γεωμετρικά και οι τιμές των τροφίμων, μεταξύ άλλων σαν επακόλουθο του υπερπληθωρισμού.


Η ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑ


Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο λαός συνέρχεται από το πρώτο σοκ, ξεπερνάει τους φόβους του (αφού δεν έχει πλέον να χάσει τίποτα) και βγαίνει οργισμένος στους δρόμους – επαναστατώντας και επιθυμώντας με μανία να τιμωρήσει τους ενόχους. Το ίδιο συμβαίνει λίγο αργότερα και στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στη Γαλλία «προληπτικά», στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία, στις Η.Π.Α., καθώς επίσης σε πολλές άλλες χώρες του πλανήτη - με αποτέλεσμα να εκδιώκονται όλα τα κόμματα και οι σαθρές, ανίκανες ή διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος.


Το απόλυτο χάος, σε συνδυασμό με την αναρχία, είναι πλέον γεγονός, ενώ το θέμα της διάλυσης της Ευρωζώνης ένα εντελώς «δευτερεύον» ζήτημα - δηλαδή, καθόλου σημαντικό για το μέλλον της Ευρώπης ή του πλανήτη, ο οποίος φαίνεται να απειλείται με την επιστροφή στο παρελθόν, σαν αποτέλεσμα της πρώτης αυτής «λαϊκής» εξέγερσης, σε παγκόσμια κλίμακα.


Στη συνέχεια όμως οι Έλληνες, αφού έχουν πλέον εκτονωθεί καταστρέφοντας και τιμωρώντας, συνειδητοποιούν ότι δεν έφτασε το τέλος του κόσμου. Άλλωστε και η αχάριστη Γερμανία, ενθυμούνται, διαθέτοντας μία πραγματικά χαρισματική ηγεσία, είχε αναδιαρθρώσει τα χρέη της το 1953, παρά το ότι αποτελούσαν μόλις το 40% του ΑΕΠ της – με τη διαγραφή μεγάλου μέρους τους, καθώς επίσης με μακροπρόθεσμες δόσεις αποπληρωμής για το υπόλοιπο, οι οποίες δεν ξεπερνούσαν το 4% των «ελλειμματικών» τότε εξαγωγών της (η ουσιαστική αιτιολογία του δήθεν γερμανικού θαύματος, σε συνδυασμό με το σχέδιο Marshall που «δώρισαν» στη χώρα οι Η.Π.Α., λόγω της σπουδαιότητας της για τον ψυχρό πόλεμο). Έτσι λοιπόν οι Έλληνες, μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα, εκλέγουν μία εντελώς νέα πολιτική ηγεσία, επιλέγοντας ένα πολίτευμα που επιτρέπει την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση του κράτους (Άμεση Δημοκρατία).


Παράλληλα, ηρεμούν και αποφασίζουν να καταναλώνουν μόνο όσα παράγουν – επειδή δεν μπορούν πλέον να χρηματοδοτούν ένα ελλειμματικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, εφόσον δεν τους δανείζει κανείς. Αρχίζουν λοιπόν να επενδύουν, να εργάζονται εντατικά και να παράγουν, αξιοποιώντας σωστά τον τεράστιο πλούτο της χώρας τους (Ναυτιλία, Τουρισμός, Γεωργία).


Από την άλλη πλευρά, το δημόσιο υποχρεώνεται να ξοδεύει όσα εισπράττει και τίποτα περισσότερο, αφού επίσης δεν το δανείζει κανείς – οπότε παύουν να υπάρχουν ελλείμματα (ζημίες) στους ετήσιους προϋπολογισμούς του. Ταυτόχρονα, σταματάει εντελώς η διαπλοκή και η διαφθορά, από τον φόβο της επανάληψης της τιμωρίας εκ μέρους των Πολιτών - οι οποίοι πλέον συμμετέχουν ενεργά στη διαχείριση του κράτους τους, ψηφίζοντας με ανιδιοτέλεια.


Ανάλογα αντιδρούν και οι Πολίτες όλων των άλλων χωρών, με αποτέλεσμα να επανέρχεται η λογική και η ηρεμία στον κόσμο – ενώ το βιοτικό επίπεδο κάθε χώρας ισορροπεί με την απόδοση της πραγματικής οικονομίας της.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Λίγο αργότερα, ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος φτάνει στο τέλος του, χωρίς ευτυχώς να εξελιχθεί σε στρατιωτικό - αφού η ανθρωπότητα έχει πλέον ωριμάσει. Ειδικά η ΕΕ, κατανοώντας τους πολλαπλούς μελλοντικούς κινδύνους, στους οποίους είναι εκτεθειμένη (στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στην Ευρώπη έμενε το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ σύντομα η «συμμετοχή» της θα μειωθεί κάτω από το 5%), τοποθετεί την δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης σε πρώτη προτεραιότητα, αφήνοντας κατά μέρος τους εθνικιστικούς εγωισμούς - υποχρεώνοντας τη Γερμανία να επιλέξει μεταξύ της ισότιμης συμμετοχής ή του εξοστρακισμού της.


Η Γερμανία συμμετέχει ισότιμα, συμφωνώντας παράλληλα για την εξόφληση των αποζημιώσεων που οφείλει στην Ελλάδα, καθώς επίσης για την «προοδευτική φορολόγηση» των κρατών, με στόχο την αναδιανομή των πλεονασμάτων-ελλειμμάτων εντός Ευρωζώνης - αφού γνωρίζει πολύ καλά το βαρύ τίμημα της απομόνωσης (από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο). Όλοι οι υπεύθυνοι της κρίσης τιμωρούνται και το χρηματοπιστωτικό σύστημα αναδιαρθρώνεται εξ ολοκλήρου.


Η μόχλευση απαγορεύεται, τα παράγωγα επίσης, οι τράπεζες υποχρεώνονται να δανείζουν μόνο τις καταθέσεις τους, κάποιες κλείνουν ή κρατικοποιούνται, διαχωρίζονται σε εμπορικές-επενδυτικές (Glass-Steagall), φορολογούνται ισότιμα και τα πολύ μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (too big to fail) τεμαχίζονται. Περαιτέρω, η φοροαποφυγή των πολυεθνικών «διώκεται» (καταργούνται οι off shore εταιρείες, ελέγχεται η υπερτιμολόγηση κλπ.), οι συναλλαγματικές μάχες σταματούν με τη συνδρομή ενός καινούργιου «Bretton Woods» βασισμένου σε ένα καλάθι νομισμάτων με τη συμμετοχή του χρυσού, το ΔΝΤ επαναπροσδιορίζεται, η Παγκόσμια Τράπεζα επίσης και τα τοκογλυφικά χρέη «αναδιαρθρώνονται».


Ειδικότερα, τα χρέη των κρατών προσαρμόζονται στις δυνατότητες αποπληρωμής τους (στην Ελλάδα διαγράφεται το 70% των οφειλών, αφού το δημόσιο χρέος της θα έχει ενδιάμεσα ξεπεράσει τα 450 δις €, λόγω του κόστους της στάσης πληρωμών), ενώ ανάλογα ρυθμίζονται και τα χρέη των πολιτών.


Τέλος, η δημιουργία θέσεων εργασίας αποτελεί διεθνή προτεραιότητα, παράλληλα με το Κράτος Δικαίου, ενώ η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση αναθεωρείται. Ταυτόχρονα, η Πολιτική αναλαμβάνει ξανά τα ηνία, στηριζόμενη σε εντελώς διαφορετικές βάσεις και σε ένα νέο πολίτευμα - το οποίο επιτρέπει την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών.


Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 11. Σεπτεμβρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com