Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Μαρ 2012


Ο γνωστότατος καλλιτέχνης και άξιος σεβασμού για την καλλιτεχνική του παρουσία, η οποία τραγουδήθηκε από το σύνολο σχεδόν του Ελληνικού λαού, τον τελευταίο χρόνο έχει ενεργοποιηθεί (και πάλι) στην πολιτική, με την δημιουργία της «Σπίθας». Και θέλετε η μουσική του, θέλετε οι μνήμες και οι αγώνες των Ελλήνων που συνοδεύτηκαν από αυτήν, θέλετε την ανάγκη να βρεθεί το πρόσωπο μέσω του οποίου θα ήταν δυνατή μία συσπείρωση και επανάσταση των Ελλήνων κατά του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, πολύ γρήγορα η Ελλάδα γέμισε από «σπίθες» με την ελπίδα πως αυτές σύντομα θα γίνουν φωτιά που θα κατακάψει εκείνους που σαν σύγχρονοι εφιάλτες παρέδωσαν την χώρα σε ξένες «δάνειες δυνάμεις», που βίασαν κατ’ επανάληψη και κατά συρροή το Σύνταγμα, που εργάστηκαν προς την κατεύθυνση διάλυσης της οικονομίας και του κοινωνικού ιστού…

Αλλά, η ελπίδα ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει πράξη και αυτό αποτελεί ένα παράδοξο, αφού στις τάξεις των «σπιθών» έτρεξαν να συμμετάσχουν άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών, άνθρωποι από διάφορες κοινωνικές, οικονομικές και επαγγελματικές τάξεις. Άνθρωποι διαπιστωμένα ικανότατοι στους χώρους εργασίας τους, επιστήμονες των οποίων η αναγνώριση και οι ικανότητες είναι δεδομένες, προσωπικότητες που τάχθηκαν ως στρατιώτες υποτασσόμενοι στον μέγιστο σκοπό, στην επαναφορά της Δημοκρατίας και στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Άνθρωποι που δεν έσκυψαν το κεφάλι στα κόμματα εξουσίας και γι αυτό δεν τους επετράπη η συμμετοχή τους στα πολιτικά δρώμενα που οι ίδιοι έβλεπαν πως οδηγούν την πατρίδα στην καταστροφή. Άνθρωποι, που χωρίς κομματικές παρωπίδες, δεν ξέχασαν ποτέ τον ρόλο του ατόμου στο σύνολο και την αξία του ικανού συνόλου. Άνθρωποι που απογοητεύτηκαν αλλά ποτέ δεν ξέχασαν ότι είναι άνθρωποι και παρά τα αξιώματά τους συμπεριφέρονταν σαν ίσοι προς ίσους, επειδή αυτή ήταν η Παιδεία τους, αυτό ήταν το πιστεύω τους…

Αυτό το λαμπρό υλικό, δυστυχώς, δεν μπόρεσε να το εκμεταλλευθεί ο Μίκης, ο οποίος αρκείται σε περιοδικές ανακοινώσεις. Αυτούς τους ανθρώπους που θα έπρεπε να χωριστούν σε επιστημονικούς τομείς για να εργαστούν προς την κατεύθυνση του σχεδιασμού ενός κράτους της επόμενης ημέρας χωρίς να υπάρξει κανένα χρονικό ή άλλο κενό, αλλά και προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού με σαφείς στόχους και σκοπούς σε βάθος δεκαετιών, ο Μίκης Θεοδωράκης «κατόρθωσε» να τους κρατήσει άπραγους, μακριά από όλα εκείνα που ήθελαν και που μπορούσαν να προσφέρουν. Κατόρθωσε ο μουσικοσυνθέτης να του χαρισθεί μία Ferrari και αφού έκανε μία βόλτα για να δείξει ότι είναι ο ιδιοκτήτης της, την πάρκαρε και δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί της.

Πριν από δύο περίπου μήνες, ο Μίκης αποφάσισε να κάνει ένα επιπλέον πολιτικό κίνημα, την ΕΛΑΔΑ, το οποίο δεν είναι κόμμα, αλλά κάτι σαν λέσχη πολιτικού προβληματισμού… Και πάλι συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του και πάλι κατόρθωσε να δημιουργήσει ελπίδες, αλλά δυστυχώς… φρούδες. Αυτή τη φορά του δόθηκε μία Rolls Royce για να βάλει στην «πολιτική» (απολίτικη) συλλογή του.

Κι έτσι, επιπλέον λαμπροί συμπατριώτες μας «εγκλωβίσθηκαν» μέσα στο καινούργιο παιχνίδι του μουσικοσυνθέτη, τοποθετήθηκαν στον πάγο, κοιτάζοντας τις «Σπίθες» και ευελπιστώντας πως θα φανούν χρήσιμοι… Δυστυχώς, πέρα από τις κινήσεις εντυπωσιασμού, πέρα από την δημιουργία πρόσκαιρης εκτόνωσης, πέρα από την αχρήστευση ικανότατων επιστημόνων, το μόνο που έχει γίνει κατορθωτό είναι να αναμένουν όλοι την επόμενη ανακοίνωση του Μίκη…

Γιατί συμβαίνει, άραγε, αυτό; Άλλο η μουσική και άλλο η πολιτική, άλλο τα νιάτα και άλλο τα γηρατειά, άλλο τα όνειρα και άλλο οι εφιάλτες… Μήπως η "Ferrari" και η "Rolls Royce" θα πρέπει γίνουν, επιτέλους, χρηστικές; Η Ελλάδα περιμένει, γνωρίζοντας πως είναι άδολοι, άνθρωποι και -κυρίως- πατριώτες. Η νέα Ελλάδα στηρίζει τις ελπίδες της ακριβώς σε αυτούς που ξέρουν τι ακριβώς πρέπει να κάνουν κι έχουν πραγματικά πολύ δουλειά μπροστά τους για να κατορθώσουν να ανατάξουν την κλινήρη πατρίδα που κομματιάζεται στο κρεβάτι του τροϊκανού προκρούστη…

  • Προκαλεί την τύχη του ή στηρίζεται στην απόλυτη (και αποδεδειγμένη από τις μη εξελίξεις) ηλιθιότητα και αμνημοσύνη του Έλληνα;
Οι εξελίξεις τρέχουν, η χώρα βαδίζει στο απόλυτο μηδέν, οι εντελόμενοι κυβερνώντες διατρανώνουν μεγάλες επιτυχίες που μόνο οι ίδιοι τις βλέπουν, το πολιτικό σκηνικό ενοχικά συμπτύσσεται απέναντι στην κοινωνία που διαλύεται, η πολιτική έχει απαξιωθεί σε πρωτοφανές σημείο, το κοινοβούλιο νομοθετεί κατά του Συντάγματος και εν μέσω ενός απολύτως ομιχλώδους τοπίου, ο υπεύθυνος του διασυρμού της Ελλάδας, ο υπεύθυνος της έλευσης του ΔΝΤ και της τρόικας, ο υπεύθυνος της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, ο υπεύθυνος της μετατροπής της χώρας σε χώρο, έχει βγει από το "κάδρο" κι ενώ ετοιμάζεται να βγει ατιμώρητος οριστικά και από την Ελλάδα, δεν διστάζει να επανέλθει και να προκαλέσει, μαχόμενος κατά του μνημονίου και των πολιτικών που ο ίδιος έφερε, ενίσχυσε και υπερασπίστηκε μέχρι και την τελευταία ημέρα της αποπομπής - αλλαγής του, από τον πρώην σύμβουλό του τραπεζοϋπάλληλο Λουκά Παπαδήμο.

Ο άνθρωπος που έθεσε την Ελλάδα σε καθεστώς αποικίας, κατοχής και αιχμαλωσίας, ακόμη και αυτή τη στιγμή που τα πάντα βουλιάζουν, θέλει να αποποιηθεί τα εγκλήματά του και σπεύδει να εμφανισθεί ως φιλολαϊκός πολιτικός, ειρωνευόμενος και εμπαίζοντας στον μέγιστο βαθμό την κοινή λογική. Αποχωρεί και θέλει επιπλέον να αποκτήσει και το άλλοθι του "σωτήρα" και ψυχοπονιάρη, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας οικονομικός δολοφόνος που εκτέλεσε άριστα την αποστολή του. Και δεν έχει βρεθεί ένας εισαγγελέας να τον καλέσει για να απαντήσει σε πληθώρα ερωτημάτων σχετικά με την προσωπική του εμπλοκή στα όσα οδήγησαν την χώρα στην πλήρη απαξίωση και τους Έλληνες πολίτες να έχουν δυσφημισθεί διεθνώς σε άκρατο βαθμό μέσω των όσων ο ίδιος αδίστακτα επαναλάμβανε στις συχνές - πυκνές εξόδους του σε χώρες ανά τον πλανήτη... Ο Γιώργος Παπανδρέου θα μείνει γνωστός στην ιστορία με πολλά αρνητικά, αλλά και με ακόμη περισσότερα παράδοξα, το μεγαλύτερο των οποίων είναι οι επιθέσεις στις πολιτικές θέσεις που ο ίδιος διακήρυξε, επέβαλε και ενίσχυσε στον μέγιστο δυνατό βαθμό.

Ο Γιώργος Παπανδρέου εξακολουθεί να συμπεριφέρεται ως κατέχων δυο ιδιότητες που… δεν του ανήκουν: Ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, και ως αντιεξουσιαστής. Τυπικά βεβαίως παραμένει στη θέση του αρχηγού του Κινήματος το οποίο ίδρυσε ο πατέρας του, μέχρι να τον διαδεχθεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος, στην πραγματικότητα ωστόσο, μονάχα εκείνοι που… μάζευαν υπογραφές στρέφονται προς το πρόσωπό του ως σημείο αναφοράς.

Αντιεξουσιαστής απ’ την άλλη, υπήρξε πολύ πριν γίνει Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ή έστω, μέχρι τις μνημειώδεις επιλογές Γκιουλ Καραχασάν, Μαίρης Ματσούκα και λοιπών… φίλων, που εξόργισαν όλο το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ.

Με την ιδιότητα ωστόσο του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και γνωρίζοντας από τα χρόνια του πατέρα του ότι οι Έλληνες… ξεχνούν, ξεχνούν πολύ εύκολα, εμφανίζεται σήμερα περίπου να απαιτεί την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Που ο ίδιος φυσικά υπέγραψε, υπερασπίστηκε και εφάρμοσε.

Αυτό φάνηκε από όσα είπε σε συνάντηση με κορυφαία στελέχη του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Έθεσε θέμα βελτίωσης του Μνημονίου ΙΙ, ζητώντας να δοθεί έμφαση στους τομείς της πραγματικής ανάπτυξης, καθώς και της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας.

Ό, τι δηλαδή… φωνάζει από το πρώτο κιόλας Μνημόνιο ο Αντώνης Σαμαράς, τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου έσπευδε να τον καταγγείλει, και να… ενημερώσει σχετικά την τρόικα. Η επιστροφή στο… αντάρτικο πόλεων είναι γεγονός. Να δούμε τι θα έχει να πει και ο διάδοχός του, ο οποίος μετατράπηκε από αντιμνημονιακός σε βασικό υποστηρικτή του μνημονίου...!

Ο Γιώργος Παπανδρέου, λοιπόν, αποχωρεί από το κάδρο, ατιμώρητος αλλά και ειρωνευόμενος. Οι δε Έλληνες διεκδικούν την τοποθέτηση στα διεθνή λεξικά της λέξης Έλληνας, δίπλα στην οποία θα γράφει "πολιτικά ηλίθιος, με αυτοκτονικές τάσεις, φιλοτομαριστής και ανιστόρητος"...

Μετά από αυτά, η "επανάσταση του καναπέ" συνεχίζεται... Τελικά, ίσως μας αξίζει σαν λαός να χάσουμε τα πάντα, για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε επιτέλους τι είχαμε και τι χάσαμε. Ίσως, τότε, πάρουμε και την απόφαση να στείλουμε τους κλέφτες στην φυλακή και τους εγκληματίες στην αγχόνη... Ίσως τότε πάρουμε την απόφαση να ξαναπάρουμε την χώρα μας στα χέρια μας...


Μας φτύνουν και... κολυμπάμε!
  • Του Κώστα Βενιζέλου*
Ο Τoύρκος Υπουργός για θέματα Ε.Ε. Εγκεμέν Μπαγίς, είναι λαλίστατος. Σχεδόν μιλά καθημερινά, προκαλεί, ανάβει φωτιές, δημιουργεί κλίμα έντασης. Όλα όσα αναφέρει αποτελούν μέρος των τουρκικών σχεδιασμών και χρησιμοποιείται ενίοτε ως προπομπός κινήσεων που θα γίνουν. Δοκιμάζουν οι Τούρκοι αντιδράσεις και αντοχές διά του Μπαγίς.

Η Κομισιόν απέφυγε να σχολιάσει τις δηλώσεις Μπαγίς για το σενάριο προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία. Στην πολιτική, η σιωπή θεωρείται ανοχή ή στην ακραία περίπτωση και συναίνεση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτίμησε να «αγοράσει τον μπελά» με την επανάληψη του γνωστού ποιήματος, που χρησιμοποιείται παντός καιρού και ξοφλούν όλοι: Υποστηρίζουμε επανένωση του νησιού, στη βάση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Όπως και να ερμηνεύσουν οι καλοθελητές την τοποθέτηση αυτή, είναι προδήλως μια δήλωση κάλυψης της τουρκικής επιθετικότητας.

Η ένταξή μας στην Ε.Ε. υποτίθεται θα εχρησιμοποιείτο ως καταλύτης για τη λύση του Κυπριακού. Αυτό δεν διαφαίνεται. Αντίθετα, ακόμη και μετά την ένταξή μας στην Ε.Ε. αυτό που κατορθώθηκε είναι να βρισκόμαστε σε ένα συνεχή ανταρτοπόλεμο, σε μια μάχη χαρακωμάτων, για να αποτρέψουμε αναβάθμιση του ψευδοκράτους, να μην εφαρμοσθεί το απευθείας εμπόριο, για να μη μας φτύσει η Τουρκία.

Όλα αυτά,είναι αποτέλεσμα της φοβικής τακτικής που υιοθετείται από τη Λευκωσία. Όταν τόσες πολλές φορές ψηλώσαμε τον πήχη και περάσαμε από κάτω ή άλλοι όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Αυστρία είναι πιο σκληρές έναντι της Τουρκίας από τη Λευκωσία, γιατί να υπάρχει άλλη συμπεριφορά από την Ε.Ε.; Όταν συνεχώς αμύνεται η ομάδα, θα δεχθεί και γκολ. Και στις περιπτώσεις των αδέξιων, και αυτογκόλ.

Υποτίθεται ότι η ένταξη μας στην Ε.Ε. προσφέρει σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα. Τούτο στην πράξη δεν γίνεται, και είναι σαφές πως είναι αποτέλεσμα της τακτικής που ακολουθείται. Είναι αποτέλεσμα της φιλοσοφίας που διέπει την πολιτική που υιοθετείται. Μιας πολιτικής που δεν μπορεί να τυγχάνει σεβασμού από τρίτους, όταν όλες οι κινήσεις χαρακτηρίζονται από μια φοβική αμυντικογενή στάση.

Γι’ αυτό και οι υπάλληλοι της Κομισιόν μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα, όταν η υποψήφια για ένταξη Τουρκία απειλεί ανοικτά και απροκάλυπτα ότι θα προσαρτήσει ευρωπαϊκό έδαφος...


* Αρχισυντάκτης "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ" Κύπρου

Η καινούργια χολυγουντιανή υπερπαραγωγή, υπό το όνομα “Fiscal discipline compact” που σκαρφίστηκε η κοτούλα Μέρκελ και υπέγραψαν τα πέρι αυτήν χοιρινά, αν δεν οδηγήσει σε ενδοευρωπαϊκό πόλεμο, μιας και στηριζόμενη αποκλειστικά στο αλληλο-ρουφιάνεμα των χωρών της ΕΕ θα αποτελέσει πρώτης τάξεως έδαφος για την αναβίωση παμπάλαιων εχθροτήτων, λέμε αν δεν, τότε θα παραμείνει στην ιστορία σαν το υπόδειγμα της νηπιακής πολιτικής σκέψης για να γελάνε και να ξεκαρδίζονται οι επερχόμενες γενιές.

Και για του λόγου το αληθές, δεν πέρασε βδομάδα και άρχισαν να βαράν τα όργανα. Από την Ισπανία, και συγκεκριμένα από τον πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι, με αφορμή την απόφασή του να αθετήσει την υπόσχεση που είχε δώσει ενυπογράφως, όπως είναι πλέον το συνήθειο, στην αυτού υψηλότητα Merkozy για τη μείωση του ελλείμματος της Ισπανίας από το 8.5% που ήταν πέρσι, στο 4.4% για το 2012.

Τολμώντας να βγάλει γλώσσα στο τσουτσέκι τού Olli Rehn, Altafaj, του πέταξε στα μούτρα ότι με 25% ανεργία και με ήδη δυσθεώρητες μειώσεις δαπανών, ο στόχος του ελλείμματος για φέτος θα τεθεί στο 5.8% και όχι στο 4.4% όπως είχαν απαιτήσει τα μοντέλα των χαρτογιακάδων της ΕΕ και ΔΝΤ μαζί. Όπως και να το κάνουμε αυτό ήταν το πρώτο μπινελίκι προς την Κομισιόν, (γιατί είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν σύντομα κι άλλα, από άλλους), η οποία με το που υπογράφτηκε το “fiscal compact” βγήκε σινάμενη κουνάμενη στις ευρωπαϊκές ρούγες για να δοκιμάσει τα καινούργια της φτερά.

Έσφιξε και τη γροθιά στο Βέλγιο, το οποίο το διέταξε να συμμαζέψει τα λερωμένα του ελλείμματα, και στον γυρισμό μοίρασε απειλές και στην Ουγγαρία για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Εν τω μεταξύ οι Ολλανδοί, τα μέχρι πρότινος πιστά σκυλιά της Μέρκελ, άρχισαν να αλλάζουν τον σκοπό. Πέραν του ότι συμμετείχαν στην “ανταρσία των 12” με τη γνωστή επιστολή, δήλωσαν ότι αλλάζουν τους στόχους για το φετινό έλλειμμα, και το Βερολίνο ας πάει να κουρεύεται. Εν τω μεταξύ, οικονομικό ινστιτούτο της χώρας, (Lombard Street Research ), έβγαλε ραπόρτο με συμπέρασμα ότι η Ολλανδία μετά από μια δεκαετία χαμηλής ανάπτυξης θα ήταν καλύτερα γιαυτή να μάζευε τα μπογαλάκια της και να αποχαιρετούσε το ευρώ. Μια πρώτη δυνατή καμπάνα, που φαντάζομαι θ' ακούστηκε ίσαμε το Βερολίνο.

Ο Altafaj, με τον αέρα του νέου υπερ-υπαστυνόμου της ΕΕ, ερχόμενος στον Ραχόι να ζητήσει εξηγήσεις για την αυθάδεια και ανυπακοή, εισέπραξε ένα ανέλπιστο “none of your buisiness”, με τη δικαιολογία ότι πάνω από τους ευρωπαϊκούς κανόνες υπάρχει πάντα η εθνική κυριαρχία.

“Δεν πρόκειται να ανακοινώσω στους άλλους προέδρους ή αρχηγούς κρατών για το πόσο θα είναι το έλλειμμα που θα βάλω στον προϋπολογισμό”, είπε ο Ραχόι. “ Δεν είμαι υποχρεωμένος να το κάνω. Είναι μια απόφαση κυρίαρχου κράτους, την οποία και θα ανακοινώσω στην Κομισιόν, τον Απρίλιο”.

Αν κάποιος μ' ευαίσθητο αυτί στηθεί αυτή τη στιγμή έξω από τα διάφορα δωμάτια της ΕΕ, δεν θα δυσκολευτεί να πιάσει τα πρώτα τριξίματα της νέας συνθήκης, ακόμα και του “κοινού” σπιτιού, αν το αυτί είναι λιγάκι πιο ευαίσθητου.

Η εξέλιξη πάντως, θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Yπάρχει πλέον μια αίσθηση στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης: Ότι η Γερμανία ελέγχει τη μοίρα και το πεπρωμένο τους. Αυτή η αίσθηση αναπαραγάγει μια βαθιά δυσαρέσκεια, που περιπλέκει τη δυνατότητα της Ευρωπαικής Ένωσης να αντιμετωπίσει τη συνολική κρίση χρέους. Οι Έλληνες μιλούν ανοιχτά για αντίσταση ενάντια στη γερμανική «οικονομική κατοχή» και καίνε γερμανικές σημαίες μπροστά από τη Βουλή τους.

Ελληνικές εφημερίδες δημοσιεύουν εικόνες της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ ντυμένης ως ναζί. Η μανία που κατευθύνεται ενάντια στη Γερμανία-τοποτηρητή, δεν είναι παρά η απάντηση στα, με γερμανική εξουσιοδότηση, μέτρα αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, που συμφωνήθηκαν με την ελληνική κυβέρνηση στις 21 Φεβρουαρίου, σε αντάλλαγμα ενός δεύτερου πακέτου στήριξης της ελληνικής οικονομίας.

Η Γερμανία κατηγορείται πως έχει αποδυναμώσει σε μεγάλο βαθμό την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και τη δυνατότητα της Ευρώπης να καταπολεμηθεί συλλογικά η κρίση χρέους. Προκαλεί προβληματισμό ότι η γερμανική συμπεριφορά, που χαρακτηρίζεται όντως από αυστηρότητα, έχει αποσυνδεθεί από μια ευρύτερη ευρωπαική πολιτική. Κατά αυτόν τον τρόπο, παλαιές διαφωνίες και διενέξεις μπορεί να αναδυθούν πάλι.

Η συμπεριφορά της ηγεσίας της Γερμανίας, είναι ζωτικής σημασίας ως προς τη διάσωση του ενιαίου νομίσματος και την υπερνίκηση της κρίσης χρέους. Μιας κρίσης που έχει συμπιέσει τις αγορές και έχει απειλήσει τη συνοχή σφαιρικά της οικονομίας της ΕΕ.

Η όλη προσέγγιση της Γερμανίας στην ευρω-κρίση γίνεται τώρα αντικείμενο κριτικής. Ο Ιταλός πρωθυπουργός Mario Monti για παράδειγμα, έχει καλέσει ανοιχτά τη Merkel να μετριάσει την σκληρή ρητορική της, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς επίσης και το ΔΝΤ και οι Ηνωμένες Πολιτείες, παροτρύνουν την Merkel για να δημιουργηθεί μια ανθεκτική οικονομικά ευρωζώνη, για να καθησυχάσουν και τις αγορές.

Εντούτοις, πολλοί Γερμανοί υποστηρίζουν ότι οι εταίροι τους στη ΕΕ, δεν εκτιμούν τις οικονομικές θυσίες που έχουν ήδη κάνει ήδη για να βοηθήσουν τους χρεωμένους γείτονές τους. «Η Γερμανία αντέχει ένα βαρύ φορτίο, για να υπερνικηθεί μια κρίση που άλλοι δημιούργησαν», σημειώνει άρθρο στη γερμανική «Frankfurter Allgemeine Zeitung». Και συνεχίζει: «Το γεγονός ότι επιμένουμε ως Γερμανία στην δημοσιονομική πειθαρχία, δεν υπονομεύει τη δημοκρατία στις χώρες που χρωστούν. Είναι η λογική της επιβίωσης της νομισματικής ένωσης και του ευρώ.»

«Η σκληρή στρατηγική της Γερμανίας, που περιλαμβάνει μεγάλες περικοπές στις κυβερνητικές δαπάνες και φορολογικές αυξήσεις, είναι μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας να ενθαρρυνθεί ο ανταγωνισμός και η ενίσχυση των δομικών μεταρρυθμίσεων», δηλώνει ο Jean Pisani-Ferry στο CFR και προσθέτει πως «...στο Βερολίνο μπορεί να είχαν υπερεκτιμήσει τις συμπληρωματικότητες μεταξύ της δημοσιονομικής σταθεροποίησης και της δομικής μεταρρύθμισης».



Στις δύσκολες ημέρες που περνάει ο τόπος μας, η παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων είναι βέβαιο ότι δίνει άλλες δυνατότητες συλλογής πληροφοριών και διαμόρφωσης μια πιο καθαρής εικόνας, τουλάχιστον από αυτούς που έχουν προ πολλού φροντίσει να απομακρύνουν τις παρωπίδες και να επιζητούν να εντοπίσουν την – έστω υποκειμενική – πραγματικότητα.

Τούτων λεχθέντων, η εμμονή μας να διαβάζουμε – ενίοτε και να μελετάμε – τα κείμενα πολύπειρων ανταποκριτών όπως αυτά του Μιχάλη Ιγνατίου από την Ουάσιγκτον, καθώς επίσης και να τα θέτουμε υπόψη των φίλων μας, δεν είναι τυχαία. Ο «σφυγμός» των εξελίξεων δεν είναι δυνατόν να εντοπιστεί εκ του μακρόθεν, οι εξελίξεις είναι δυναμικές και η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια για στερεοτυπικές πεποιθήσεις. Ποια είναι η αίσθηση που επικρατεί στην Ουάσιγκτον;

Ακολουθεί το κείμενο του Μιχάλη Ιγνατίου

Οι νέες δηλώσεις αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας, εκ μέρους του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου -αυτή τη φορά στόχευσε στο Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι- δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με το γνωστό ελληνικό ωχαδελφισμό, ούτε να εκλαμβάνονται ως ανακοινώσεις ρουτίνας, διότι δεν είναι. Πρόκειται για δημοσιοποίηση πολιτικής και μάλιστα μέσα από την τουρκική Εθνοσυνέλευση, η οποία, όπως και με την περίπτωση των Ιμίων, θα επιδιωχθεί να υλοποιηθεί.

Λόγω της οικονομικής κρίσης, που μαστίζει την Ελλάδα, η Τουρκία είχε κατεβάσει τους τόνους, γνωρίζοντας ότι η χώρα μας δεν είναι απειλή. Αντίθετα οι Αττίλες έστρεψαν τα βέλη προς τη Λευκωσία, η οποία απέδειξε πως γνωρίζει να παίζει στρατηγικά και να παίρνει αποφάσεις ανάλογα με τα συμφέροντά της, και όχι συναισθηματικά.

Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα δεν ήταν απειλή ούτε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά η Τουρκία στήριξε όλη την εσωτερική της πολιτική στο μέγα ψέμα ότι η χώρα μας προετοιμάζεται για να της επιτεθεί. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναλήθεια από τον αστήρικτο αυτό τουρκικό ισχυρισμό.

Η Τουρκία, και ειδικά ο κ. Νταβούτογλου, που στήριξε το δόγμα του στην πολιτική των μηδενικών προβλημάτων, δεν απειλούνται από την Ελλάδα και την Κύπρο και ο λαλίστατος υπουργός Εξωτερικών δεν δύναται να πείσει ούτε τα νεογέννητα. Ο κίνδυνος βρίσκεται μέσα στην Τουρκία και στα σύνορά της με το Ιράκ και τη Συρία. Όμως, αδυνατεί να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς και εξωτερικούς της εχθρούς και γι’ αυτό βγάζει το μένος της εναντίον της Αθήνας και της Λευκωσίας.

Βέβαια, η τουρκική απειλή εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου είναι δεδομένη και πολλοί αναλυτές αναμένουν κλιμάκωση, όσο διαπιστώνουν να «δένει» πιο σφικτά η στρατηγική σχέση του Ισραήλ με τις δύο χώρες. Η χθεσινή συνάντηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα κάλυψε και τα ενεργειακά θέματα της Μεσογείου και θα έλεγα πως είναι λυπηρό να θέτει και να ενημερώνει το Ισραήλ τον πλανητάρχη γι’ αυτά τα σοβαρά ζητήματα, και όχι η Ελλάδα και η Κύπρος.

Το βασικό ερώτημα-πρόβλεψη είναι τούτο και η απάντηση σε όποιους απευθύνεται αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη: Θα κτυπήσει η Άγκυρα την Αθήνα και τη Λευκωσία για να εμποδίσει την επιβεβαίωση της στρατηγικής σχέσης Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδος, η οποία ας ελπίσουμε πως θα είναι μία ευχάριστη πραγματικότητα τους επόμενους ολίγους μήνες; Όσο και αν δεν το παραδέχονται οι Τούρκοι και οι Αμερικανοί, υπάρχουν αναλυτές που δίνουν θετική απάντηση. Δεν αμφιβάλλω ότι οι ΗΠΑ θα τους σταματήσουν, χρυσώνοντας ταυτόχρονα το χάπι με την «γκριζοποίηση» κάποιων νησιών του Αιγαίου, αλλά αυτή τη φορά η Τουρκία πρέπει να σκεφθεί και να ξανασκεφθεί την όποια απόφασή της, διότι εάν υπογραφεί η στρατηγική σχέση Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, αυτόματα σημαίνει και στρατιωτική προστασία των συμφερόντων των τριών χωρών.

Οι Τούρκοι είναι επικίνδυνοι, διότι -όπως απέδειξαν οι πρόσφατες δίκες- έχουν αναδείξει σε επιστήμη την προβοκάτσια. Αν και δεν έχουν την παραμικρή αμφιβολία ότι, τούτη την εποχή, οι στρατιωτικές δυνατότητες της Ελλάδας είναι μειωμένες, δεν πρέπει να αποκλείσουμε αυτό που γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους. Άλλωστε, ο σημερινός διοικητής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, φανατικός ισλαμιστής που φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τον ασθενή Ταγίπ Ερντογάν, έχει σχεδιάσει άπειρες προβοκάτσιες…

Ο εορτασμός για την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, που θα εορταζόταν με παρέλαση στη Ρόδο, διεκόπη λόγω επεισοδίων, αφού εκεί βρέθηκαν πολιτικοί!

Στην παρέλαση βρίσκονταν ο γγ Νησιωτικής Πολιτικής Δ. Χαλκιώτης, ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ο βουλευτής της ΝΔ Κ. Καραγκούνης και οι ανεξάρτητοι βουλευτές Μ. Ιατρίδη και Γ. Κασσάρας.

Οι πολίτες αποδοκίμαζαν για αρκετή ώρα τους πολιτικούς με... γαλλικά, έσπασαν τον κλοιό της αστυνομίας και εκσφενδόνισαν προς την εξέδρα των επισήμων γιαούρτια και μπουκάλια με νερό, με αποτέλεσμα να διακοπεί η παρέλαση.

Μετά την αποχώρηση των επισήμων, η παρέλαση εγίνε παρουσία μόνο των Στρατιωτικών.



Σε αυτή τη χώρα, δυστυχώς έχουμε ένα «ταλέντο»: Να ξεφτιλίζουμε όλα τα σοβαρά ζητήματα και θέματα. Και βέβαια, πρωταγωνιστές σε αυτό τον άτυπο διαγωνισμό ξεφτιλίσματος των πάντων, ο οποίος κατέληξε φυσικά στην ουσιαστική υποδούλωση της χώρας σε άγνωστες δυνάμεις (γιατί κανείς δεν ξέρει ποιοι τελικά κρύβονται από πίσω) είναι οι πολιτικοί, οι οποίοι ειδικά στο θέμα της ασφάλειας της χώρας δίνουν πραγματικό ρεσιτάλ.

Και πραγματικά, είναι να απορεί κανείς πως με τους υπουργούς Άμυνας των τελευταίων δέκα χρόνων, τα σύνορα δεν έχουν μετακινηθεί προς Δομοκό ή προς Λαμία ή την Μύκονο (για την τελευταία δεν παίρνουμε όρκο γιατί το πεδίο βολής που έχει εγκαταστήσει μόνιμα το τουρκικό Ναυτικό βρίσκεται έξι μίλια από το Τηγάνι στην ανατολική Μύκονο).

Το τελευταίο, σημερινό κρούσμα αποστολής εξαιρετικά αρνητικών μηνυμάτων σε εχθρούς και φίλους, έλλειψης πολιτικού θάρρους και πάνω απ’όλα έλλειψης ειλικρίνειας, προέρχεται από το νυν υπουργό Εθνικής Άμυνας, Δημήτρη Αβραμόπουλο, ο οποίος ένιωσε την ανάγκη να απαντήσει σε ένα δημοσίευμα εφημερίδας free press (!), το οποίο τον εγκαλούσε "για πληρωμές στα υποβρύχια και για το πρόγραμμα των φρεγατών FREMM". Ας δούμε κατ’αρχήν τη δήλωσή του:

«Το περιεχόμενο του δημοσιεύματος είναι παντελώς ανακριβές, κακόβουλο, συκοφαντικό, αλλά και ύποπτο ως προς την προέλευση των πηγών ‘πληροφόρησης’.

Τόσο εις ό, τι αφορά την πληρωμή των υποβρυχίων, που η προμήθειά τους έχει κυρωθεί με νόμο της κυβέρνησης Παπανδρέου (ν.3885/2010), όσο και για κάθε άλλη προμήθεια αμυντικού υλικού, έχουμε καταστήσει σαφές και με δηλώσεις, αλλά και στη Βουλή, ότι καμία πληρωμή δεν πρόκειται να γίνει χωρίς την έγκριση της Επιτροπής Εξοπλισμών της Βουλής. Και για τα υποβρύχια, που αναφέρονται στο άρθρο, καμία πληρωμή δεν έχει γίνει.

Εις ό, τι αφορά τις φρεγάτες, καμία επίσης πληρωμή δεν έχει γίνει, ούτε πρόκειται να γίνει. Όπως έχω δηλώσει και στην Επιτροπή Εξοπλισμών της Βουλής, ουδεμία νέα προμήθεια πρόκειται να γίνει, λόγω της δημοσιονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα. Ούτε λεφτά υπάρχουν, ούτε και πρόθεση.

Η πολιτική του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι η διασφάλιση του αξιόμαχου των Ενόπλων Δυνάμεων και η συντήρηση της υπάρχουσας υποδομής τους. Και για τον σκοπό αυτό έχουμε έγκαιρα φροντίσει».

Έχει καταλάβει αυτός και οι σύμβουλοί του τι έγραψε; Κατ’αρχήν υπάρχουν δηλώσεις του ιδίου στην επιτροπή της Βουλής που διαψεύδουν το σύνολο της ανακοίνωσής του. Για τα δύο νέα υποβρύχια έχει δηλώσει ότι «Όταν θα ξεκινήσει η ναυπήγηση θα καταβληθούν τα χρήματα» και πολύ ορθώς την έκανε αυτή την δήλωση, τονίζοντας μάλιστα ότι θα αναθεωρηθεί (για τρίτη φορά!) η σύμβαση Neptune II, που αρχικά προέβλεπε τον εκσυγχρονισμό των τριών Type 1200/209 και εν συνεχεία την προμήθεια των δύο νέων Type 214.

Έχουμε πει επανειλημμένα ότι η σύμβαση του Ε.Βενιζέλου ήταν αποικιακή και καλώς θα αναθεωρηθεί. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι του σημείου να λέμε επί της ουσίας ότι δεν μας ενδιαφέρει να εντάξουμε τα δύο νέα υποβρύχια στην δύναμή μας επειδή «Η πολιτική του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι η διασφάλιση του αξιόμαχου των Ενόπλων Δυνάμεων και η συντήρηση της υπάρχουσας υποδομής τους» αυτό είναι εθνικά επικίνδυνο.

Αρκετά με τα καραγκιοζιλίκια των διαφόρων «πολιτικών ηγεσιών» που αρχικά υπογράφουν συμβάσεις για τις οποίες θα έπρεπε να πάνε φυλακή τουλάχιστον 50 απατεώνες και εν συνεχεία διαχειρίζονται το ζήτημα, όχι με διάθεση επίλυσης και ενίσχυσης της ασφάλειας της χώρας, αλλά με διάθεση «Εγώ δεν ασχολούμαι με τέτοια ζητήματα».

Και ειδικά όταν αυτά τα ρημαδο-υποβρύχια έχουν κοστίσει στη χώρα πάνω από 2 δισ. ευρώ σε τιμές έτους 2000.

Και ερχόμαστε στις φρεγάτες. Λέει ο υπουργός: «Εις ό, τι αφορά τις φρεγάτες, καμία επίσης πληρωμή δεν έχει γίνει, ούτε πρόκειται να γίνει. Όπως έχω δηλώσει και στην Επιτροπή Εξοπλισμών της Βουλής, ουδεμία νέα προμήθεια πρόκειται να γίνει, λόγω της δημοσιονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα. Ούτε λεφτά υπάρχουν, ούτε και πρόθεση».

Θα ήθελε να του επισυνάψουμε τι δήλωσε για το πρόγραμμα πριν μερικές ημέρες στην Επιτροπή της Βουλής; Δε νομίζουμε. Κάνει κρύο και δεν είναι εποχή για στριπτίζ, ειδικά τώρα που ξεκινάει η προεκλογική εκστρατεία. Και πως να γίνει πληρωμή αφού δεν υπάρχει συμβόλαιο;

Από εκεί και πέρα αν «ουδεμία νέα προμήθεια πρόκειται να γίνει, λόγω της δημοσιονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα. Ούτε λεφτά υπάρχουν, ούτε και πρόθεση», καλό είναι να ξεκινήσουμε να συζητάμε επί νέας βάσεως τις σχέσεις μας με την Τουρκία και αυτό το λέμε με πάση γνώση και αντίληψη του τι λέμε.

Από την στιγμή που ο ελληνικός λαός, οι Έλληνες πολίτες επιτρέπουν σε τέτοιες πολιτικές ηγεσίες να διαχειρίζονται κορυφαία ζητήματα ασφάλειας με τέτοιο τρόπο (γιατί το πρόβλημα εν τέλει δεν είναι οι πολιτικοί, αλλά οι πολίτες που δέχονται τέτοιες ηγεσίες), ίσως πρέπει να δούμε πως θα υπάρξει ένας συμβιβασμός με την Τουρκία και τι θα παραχωρήσουμε.

Γιατί με τέτοια πολιτική ηγεσία (καλά για την στρατιωτική ηγεσία που βρίσκεται στην εξουσία από την 1η Νοεμβρίου, ας μην μιλήσουμε γιατί δεν είναι ώρα για ανέκδοτα), το μόνο που θα συμβεί όταν έρθει η ώρα (γιατί το μόνο βέβαιο είναι ότι θα έρθει) είναι να χύσουμε άδικα το πολύτιμο ελληνικό αίμα, όπως συνέβη στα Ίμια και στην Κύπρο.

Εκτός και αν στείλουμε να πολεμήσουν το ένα εκατομμύριο άνεργους με την λογική ότι έχουμε "φτηνό κρέας". Είναι κι αυτό μια λύση.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η άμυνα της χώρας είναι χαμηλού κόστους υπόθεση. Ούτε ότι δεν έχουν γίνει - και γίνονται - απάτες με αντικείμενο τις προμήθειες της άμυνας. Όπως κάνουν απάτες οι τράπεζες (αλήθεια, έχει καταλάβει ο ελληνικός λαός ότι θα πληρώσει "ζεστά" 40 δισεκατομμύρια από το πακέτο των 130 δισ. στις ιδιωτικές τράπεζες των οποίων οι ιδιοκτήτες θα πίνουν σε ακριβά ποτήρια σαμπάνιας το αίμα του, επάνω στο ντεκ των θαλαμηγών τους;), κάνουν απάτες οι κατασκευαστές, κάνουν απάτες οι φαρμακέμποροι, οι φαρμακευτικές και οτιδήποτε έχει να κάνει με τις προμήθειες του δημοσίου.

Δουλειά των πολιτικών είναι να εγκαθιδρύσουν περιβάλλον νομιμότητας. Δουλειά των πολιτικών ΔΕΝ είναι να εκχωρούν τη χώρα είτε υπογράφοντας Μνημόνια, είτε προκαλώντας τεχνητό έλλειμμα ασφάλειας.

Με άρματα χωρίς πυρομαχικά, με ΤΟΜΑ που έχουν θωράκιση και ισχύ πυρός ενός ταξί, αλλά και ταχύτητα κάρου, με τον αρχαιότερο πολεμικό στόλο του ΝΑΤΟ (μέσος όρος ηλικίας φρεγατών, πυραυλακάτων και υποβρυχίων τα 30 χρόνια!), με διαθεσιμότητες περί το 30-50% σε όλα τα μέσα των ΕΔ, με ένα στόλο μαχητικών που σε πέντε χρόνια το 50% θα αποτελεί ένα ωραιότατο στατικό έκθεμα και με 8 ώρες πτήσεις των πιλότων μηνιαίως δεν πολεμάς, ούτε υπερασπίζεσαι.

Κάνεις τουμπεκί και παρακαλάς ο αγάς να σε λυπηθεί…


Η περιπέτεια στην οποία έχει μπει η χώρα – με τα κουρέματα, τις διαπραγματεύσεις με κάθε καρυδιάς καρύδι από όπου η χώρα έχει δανειστεί μοιράζοντας δεξιά-αριστερά ομόλογα και τις δήθεν απειλές εκ μέρους του υπουργού των Οικονομικών ότι δεν θα υπάρξει άλλη προσφορά, διότι «αυτή ήταν η καλύτερη» - ξεκίνησε πριν από έναν ακριβώς χρόνο, στις 11 Μαρτίου του 2011.

Τότε ήταν που το φοβερό και τρομερό δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, αφού είχαν φροντίσει επί ενάμιση χρόνο να δυσφημήσουν τη χώρα (μας και όχι… τους) στα πέρατα της οικουμένης, αποδέχθηκαν χωρίς να κάνουν κιχ να την μετατρέψουν και σε πειραματόζωο.

Έτσι η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα επί του πλανήτου (χωρίς, βέβαια, να είναι η πρώτη ούτε και η τελευταία με χρέη και ελλείμματα) όπου αποφασίστηκε να μπει στο εργαστήριο και να εφαρμοστεί στο πετσί της για πρώτη φορά στην Ιστορία η διαδικασία της συμμετοχής ιδιωτών στην ελάφρυνση του χρέους.

Φθάσαμε έτσι, έναν χρόνο μετά τις (επίσης «ιστορικές») αποφάσεις της 11ης Μαρτίου να αγωνιούμε μήπως οι Ιάπωνες, οι Ισπανοί, αλλά και Έλληνες όπως προέκυψε, δεν δεχθούν να δουν τα χρήματά τους να περικόπτονται.

Και σα να μην έφθαναν οι αποφάσεις που έλαβε επί του θέματος, πρώτα το διευθυντήριο του Eurogroup και μετά η «ανωτάτη αρχή» του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 21 Ιουλίου, ήλθαν και αυτές της 26ης Οκτωβρίου, που επέβαλαν ένα δραματικό «κούρεμα» για να μας αποτελειώσουν.

Για όλα αυτά έχουν δηλώσει ευτυχείς (και μετά χειροκροτημάτων) οι κύριοι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος.

Τώρα πληροφορούμεθα και επισήμως αυτό που όλοι γνωρίζαμε και οι ανωτέρω κύριοι απέκλειαν με διάφορες πομπώδεις δηλώσεις τους.

Έτσι, τα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου που έχουν στην κατοχή τους τα ασφαλιστικά Ταμεία θα απομειωθούν κατά 53%!

Όσο δηλαδή προβλέπεται να είναι το κούρεμα από τη συμφωνία του ελληνικού κράτους με τους ιδιώτες ομολογιούχους.

Τη Δευτέρα, με το θέμα ασχολήθηκαν σε ευρεία σύσκεψη, όπως μας είπαν, διάφοροι εμπλεκόμενοι που συσκέφθηκαν (λέμε τώρα) υπό τον κ. Βενιζέλο.

Δηλαδή, ο υπουργός Εργασίας κ. Κουτρουμάνης και οι διοικητές των ασφαλιστικών Ταμείων.

Πληροφορηθήκαμε έτσι πως τα αξίας 21 δις ευρώ ομόλογα που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους τα ασφαλιστικά Ταμεία, αφού τα αγγίξει το μαγικό ραβδί του PSI, που κραδαίνουν οι φωστήρες στα χέρια τους, θα πέσουν στα 11 δις ευρώ.

Θαύμα! Θαύμα!

Ως γνωστόν, ομόλογα αξίας 7 δις ευρώ αγοράστηκαν απευθείας από τα Ταμεία, ενώ τα υπόλοιπα 14 δις ευρώ είναι καταθέσεις των Ταμείων στη Τράπεζα της Ελλάδος, τα οποία επενδύθηκαν εν συνεχεία σε ομόλογα.

Πληροφορηθήκαμε επίσης ότι για όσα ασφαλιστικά Ταμεία χρησιμοποιήσουν στο εξής ομόλογα του Δημοσίου σαν εγγύηση για το δανεισμό τους από τις Τράπεζες, (ρέπος), η αξία των ομολόγων αυτών θα υπολογίζεται στο 25% της ονομαστικής τους αξίας.

Θαύμα! Θαύμα!

Και πώς θα αναπληρωθούν αυτά τα χρήματα; Μα – μας είπαν - έχει προβλεφθεί στο νόμο του Μνημονίου η αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, με συνδυασμό ακίνητης περιουσίας, μετοχών καταθέσεων και άλλων πόρων.

Ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι, δηλαδή!

Φυσικά, όλα αυτά τα ακούμε τώρα, αρχές Μαρτίου του 2012.

Διότι στις 28 Οκτωβρίου του 2011 – φαντάζομαι πως όλοι θυμούνται τι συνέβη εκείνη την ημέρα και πώς… πανηγύρισε ο λαός τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου – ο κ. Βενιζέλος είχε αισθανθεί την ανάγκη να απαντήσει σε… «δημοσιεύματα και σχόλια σχετικά με την επίπτωση των αποφάσεων (της 26ης Οκτωβρίου) στα ασφαλιστικά Ταμεία»!

Μας διαβεβαίωσε, λοιπόν, με ανακοίνωσή του πως «οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου δεν θίγουν το ύψος των συντάξεων και την ασφαλή καταβολή τους»!

Και μας (ξανα)μάλωσε λέγοντας πως «με το ύψος των συντάξεων και τη δυνατότητα καταβολής τους παίζουν όσοι δεν αντιλαμβάνονται το σημείο στο οποίο βρέθηκε η χώρα το 2009 και τις σωστικές (sic) ενέργειες που πρέπει να γίνουν για να υπάρχουν ταμεία και συντάξεις».

Και πως γίνεται «συστηματική προσπάθεια να αποκρυβεί από την κοινή γνώμη το μέγεθος της σημασίας που έχει η μείωση κατά περίπου 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ του δημοσίου χρέους, εφόσον εφαρμοστεί πλήρως η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου».

Δεν σταμάτησε ούτε εκεί. Είπε και το άλλο:

«Αυτό, επιχειρείται να γίνει με τη συνεχή ανακύκλωση του ζητήματος της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων, παρότι για το θέμα αυτό η κυβέρνηση είχε τοποθετηθεί με ανακοίνωσή μου ήδη από την περασμένη Τρίτη, πριν δηλαδή τη Σύνοδο Κορυφής».

Άφησε, βέβαια, μια χαραμάδα, ώστε να μπορεί να μας πει σήμερα πως αυτός είχε εξηγήσει εκτενώς πώς έχει το θέμα.

Είπε πως σε κάθε περίπτωση «ό,τι είχε διασφαλιστεί τον Ιούλιο για τα ασφαλιστικά ταμεία, θα διασφαλιστεί απολύτως και μάλιστα όχι στο πλαίσιο του PSI (που εξαρτάται από αποφάσεις τρίτων και από τον τρόπο συμμετοχής του διεθνούς ιδιωτικού τομέα), αλλά στο πλαίσιο της ασφαλιστικής πολιτικής».

Άρα, το PSI θα παραμείνει PSI και θα περιμένουμε να εφαρμοστεί κάποια «ασφαλιστική πολιτική», καθώς «αυτό μπορεί να γίνει με τη μεταφορά περιουσίας του Δημοσίου στα ασφαλιστικά ταμεία, κάτι που δεν θα επηρεάσει το μέγεθος του δημοσίου χρέους».

Διότι, «η κυβέρνηση εξετάζει την δυνατότητα να δημιουργηθεί εταιρία ειδικού σκοπού (SPV), με μετόχους τα ασφαλιστικά ταμεία, στην οποία να μεταφερθούν περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, ώστε να αναπληρωθούν οποιεσδήποτε απώλειες».

Και κατέληγε, λοιπόν, σ’ εκείνη την ανακοίνωση ο κ. Βενιζέλος:

«Ας σταματήσουν, λοιπόν, ορισμένοι να κρύβουν πίσω από την δήθεν αγωνία τους για τα ασφαλιστικά ταμεία είτε το γεγονός ότι θίγονται ιδιωτικά συμφέροντα από τη μείωση του δημοσίου χρέους που γίνεται προς όφελος του ελληνικού λαού και του Έθνους, είτε το γεγονός ότι η αντιπολιτευτική μικροψυχία δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν τη σημασία που έχει η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου για το μέλλον του τόπου, άρα και για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, αλλά κυρίως και για τους ανέργους, τους ανασφάλιστους και κυρίως για τα παιδιά μας»!

Τώρα, τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων κουρεύονται κανονικά χωρίς να έχει συμβεί τίποτε από όσα ο κ. Βενιζέλος αποκαλούσε «ασφαλιστική πολιτική».

Πήγε περίπατο και η δέσμευση Βενιζέλου, την οποία διατύπωσε ήδη από τις Βρυξέλλες στις 26 Οκτωβρίου 2011, όταν έσπευσε να δηλώσει πως «οποιαδήποτε λύση για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους θα συνοδεύεται από μέτρα που όχι απλώς διατηρούν, αλλά βελτιώνουν αισθητά το σημερινό επίπεδο της περιουσίας των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων».

Διότι, «η κυβέρνηση έχει σχεδιάσει και είναι αποφασισμένη να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα κοινωνικής και ασφαλιστικής πολιτικής. Άρα, με τον τρόπο αυτό δίνεται πλήρης απάντηση στη γνήσια ανησυχία των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων».

Ήξεραν, αλλά προπαγάνδιζαν

Άρα, το ήξεραν μια χαρά πως δεν επρόκειτο να εξαιρεθούν τα ασφαλιστικά Ταμεία από το «κούρεμα» και άρχισαν να τσαμπουνάνε διάφορα περί «ασφαλιστικής πολιτικής» - την οποία δεν διαθέτουν, όπως δεν διαθέτουν και κανενός είδους πολιτική.

Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών, Ηλίας Πλασκοβίτης, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση, είχε διαβεβαιώσει και αυτός πως δεν θα αφεθεί κανένα ασφαλιστικό Ταμείο να κινδυνεύσει όσον αφορά στις συντάξεις, σε περίπτωση μη εξαίρεσης των Ταμείων από το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους.

Φρόντισε να αναφέρει ότι… δεν είναι σαφές αν θα εξαιρεθούν τα ασφαλιστικά Ταμεία, καθώς είναι σε εξέλιξη η σχετική διαπραγμάτευση.

Ώστε, δεν… ήταν σαφές! Είχαν δεχθεί κάτι που «δεν ήταν σαφές»!

Έναν μήνα αργότερα, τέλη Νοεμβρίου του 2011, ο κ. Κουτρουμάνης, απαντώντας στη Βουλή στον βουλευτή Ν. Νικολόπουλο, δήλωνε πως και τα ασφαλιστικά ταμεία θα λάβουν μέρος στη διαδικασία ανταλλαγής ομολόγων βάσει των αποφάσεων της 27ης Οκτωβρίου. (Άρα ήξεραν και επομένως δεν υπήρχε καμιά «ασάφεια»).

«Μέσα στο προσεχές διάστημα θα προσδιοριστούν οι λεπτομέρειες της διαδικασίας περιορισμού του ελληνικού χρέους και του τρόπου υλοποίησής της στα ασφαλιστικά ταμεία», απάντησε ο κ. Κουτρουμάνης, παραδεχόμενος παράλληλα πως μετά τον Μάρτιο του 2010, τα ασφαλιστικά ταμεία υποχρεώθηκαν να αγοράσουν επιπρόσθετα ελληνικά ομόλογα. (Για την ακρίβεια δεν το παραδέχθηκε, το… παραδέχθηκαν οι αριθμοί)!

Είδατε τι ωραία περνάμε στα σεμινάρια;

Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω πως στις 14 Ιανουαρίου 2012, ο κ. Κουτρουμάνης κλείνοντας τις εργασίες σεμιναρίου, σχετικά με το μέλλον της Κοινωνικής Ασφάλισης και τα εναλλακτικά σενάρια χρηματοδότησης, δήλωσε:

«Δεν υπάρχουν τα περιθώρια για περαιτέρω μειώσεις στις κύριες συντάξεις, με δεδομένο ότι η σύνταξη στην Ελλάδα αποτελεί το μοναδικό ή το κύριο εισόδημα του 75% περίπου των ηλικιωμένων. Η μεσοσταθμική μείωση στις συντάξεις κατά 10% τα τελευταία χρόνια είχε αρνητικές συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων».

«Γι' αυτό», πρόσθεσε ο υπουργός Εργασίας, «αναζητούμε εναλλακτικές πηγές και τρόπους χρηματοδότησης των ταμείων για να αυξηθούν τα έσοδα, και να διασφαλίσουμε τις συντάξεις».

Αναφέρθηκε επίσης στις σημαντικές απώλειες πόρων στα ασφαλιστικά ταμεία εξαιτίας της ύφεσης, η οποία έχει ξεπεράσει αθροιστικά το 12%, της ανεργίας που βρίσκεται στο 18% και της σημαντικής φορολογικής επιβάρυνσης.

Είδατε τι ωραία περνάμε στα σεμινάρια; Τα λέμε και ξεθυμαίνουμε. Μετά και οι συντάξεις μπορούν να περικοπούν και τα ομόλογα των Ταμείων μπορούν να κουρευτούν.

Η προειδοποίηση Σάλλα

Μήπως θυμάται κανείς τι είπε ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλης Σάλλας στις 14 Οκτωβρίου 2012, όταν πια είχε καταστεί σαφές ότι μας έσερναν στην… κουρά της 26ης Οκτωβρίου;

Μεταξύ άλλων, είχε προειδοποιήσει για τα ακόλουθα:

«Με βάση τις συμμετοχές που εκτιμάται ότι δηλώθηκαν για το εθελοντικό PSI της 21ης Ιουλίου, εάν δεχτούμε ότι αντί για το 21% «κούρεμα» που προέβλεπε η απόφαση αυτή, τώρα το εθελοντικό «κούρεμα» θα φθάσει στο 50%, τότε οδηγούμαστε σε μία επιπλέον μείωση του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους ουσιαστικά κατά 20 έως 25 δις ευρώ περίπου, σε παρούσες αξίες, και όχι κατά 180 δις ευρώ, που πολλοί, είτε από αφέλεια είτε από ελλιπή ενημέρωση, πιστεύουν. Το όφελος δηλαδή θα ήταν περίπου 20 - 25 δις ευρώ, το οποίο, όμως, κατά το μεγαλύτερο μέρος, η Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη και πάλι να το ξαναδανειστεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και το Δ.Ν.Τ., προκειμένου να ενισχύσει τα Ασφαλιστικά Ταμεία και να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες. Μιλάμε δηλαδή, στο τέλος της ημέρας, για ένα όφελος της τάξης των 10 ή 15 δισεκ. ευρώ, από ένα σύνολο χρέους 360 δις ευρώ! Δυστυχώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι στο προτεινόμενο από διαφόρους «κούρεμα» μέσω του PSI, εξαιρούνται τα Ομόλογα της ECB, περίπου € 60 δις ονομαστικής αξίας, τα δάνεια της Τρόικα, ύψους € 65 δις, άλλα δάνεια που έχει συνάψει το Ελληνικό Δημόσιο περίπου 20 δις, τα Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου 15 δις, Ομόλογα λήξης μετά το 2020 άλλα 40 – 45 δις, άλλες υποχρεώσεις προς προμηθευτές κλπ του Ελληνικού Δημοσίου και ασφαλώς εκείνους στο εξωτερικό οι οποίοι και δεν προσήλθαν ούτε στο «κούρεμα» του 21% στο PSI του Ιουλίου».

Ο κ. Σάλλας επισήμανε επίσης ότι θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, πως αυτοί που δήλωσαν συμμετοχή για την συγκεκριμένη περίοδο λήξης Ομολόγων στο PSI του Ιουλίου, ήταν σχεδόν πάνω από 50% Ελληνικές Τράπεζες, Ασφαλιστικές Εταιρίες και Ελληνικά Ασφαλιστικά Ταμεία.

«Δηλαδή», είπε, «όλη η ιστορία αφορά κυρίως το Ελληνικό Ασφαλιστικό και Τραπεζικό Σύστημα, για τα οποία το Ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να ξαναδανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες που δημιουργούνται εξαιτίας αυτής της αύξησης «κουρέματος».

Έτσι, υπογράμμισε, θα έχουμε το φαινόμενο, το Ελληνικό Δημόσιο να αποδέχεται να διαγράψουν τα Ελληνικά Ιδρύματα, χρέος που θα τα οδηγήσει σε μείωση των αποθεματικών ή της κεφαλαιακής τους επάρκειας, για να δανειστεί στη συνέχεια και πάλι το Κράτος από Διεθνείς Οργανισμούς, με ό,τι αυτό σημαίνει πολιτικά και οικονομικά, για να επανακεφαλαιοποιήσει τις Τράπεζες και να καλύψει τα Ταμεία.

Υ.Γ1. Προχθές έγινε γνωστό ότι οι ενώσεις όλων των προμηθευτών υγειονομικών υλικών, διέκοψαν ως τις 12 Μαρτίου την παράδοση υλικών σε όλα τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, ζητώντας να εξαιρεθούν τα ομόλογά τους από τη διαδικασία ενεργοποίησης των ρητρών συλλογικής δράσης. «Σε διαφορετική περίπτωση», αναφέρουν, «εξουσιοδοτούνται τα ΔΣ των Συλλόγων να κηρύξουν την συνέχιση των αναστολών και να προβούν στις απαραίτητες συλλογικές δράσεις μέχρι επίλυσης του προβλήματος».

Ως γνωστόν, τα ελληνικά ομόλογα είχαν εντελώς… εκπορνευτεί. Και επομένως και οι προμηθευτές έχουν λάβει ομόλογα στο πλαίσιο της αποπληρωμής των χρεών των νοσοκομείων μέχρι το τέλος του 2010.

Υ.Γ2. Και όλα αυτά, ενώ η κυβέρνηση δέχθηκε να ενταχθούν τα χρέη των νοσοκομείων στο έλλειμμα, χωρίς να δηλώσει στους εταίρους πως αυτά (τα ελλείμματα των νοσοκομείων) θα εξαιρεθούν – τους αρέσει, δεν τους αρέσει – διότι τα χρέη δημιουργήθηκαν (και) από την περίθαλψη 2 εκ μεταναστών. Αλλά ποιος έχει το σθένος να απειλήσει τους δανειστές πως θα τους στείλει πεσκέσι όλους αυτούς να τους περιθάλπουν στα δικά τους νοσοκομεία;

Προφανώς όχι οι «μεγάλοι τιμονιέρηδες» και «μαέστροι της διαπραγμάτευσης»…

El Pais

Προχθές ξεκίνησε η δίκη του πρώην πρωθυπουργού της Ισλανδίας Geir Haarde, που κατηγορείται για ανικανότητα στην αντιμετώπιση της κρίσης που έπληξε την χώρα του το 2008.

Μήπως θα πρέπει και άλλα κράτη να ακολουθήσουν το ισλανδικό παράδειγμα;

Η ισπανική εφημερίδα El País ζήτησε την γνώμη ειδικών, και δημοσιογράφων.

Ο Geir Haarde κατηγορείται για βαριά αμέλεια στην διαχείριση της κρίσης του 2008, η οποία οδήγησε στην κατάρρευση τριών τραπεζών, στην στάση πληρωμών του ξένου χρέους της Ισλανδίας, στην υποτίμηση του εθνικού της νομίσματος, και στην αύξηση της ανεργίας, που έφτασε το 10%.

Γνώριζαν άραγε οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τι επρόκειτο να συμβεί, πριν τις χτυπήσει η κρίση; Ποια, και πόση ήταν η ευθύνη των τραπεζών; Μήπως χρειάζεται να κινηθούμε πιο δυναμικά, σε νομικό επίπεδο, εναντίον των πολιτικών και των τραπεζιτών;

Η Kattya Cascante, αναλύτρια της Fundación Alternativas, που συνδέεται με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λέει:

Για να υπάρχει πολιτική λογοδοσία, θα πρέπει να αναλύσουμε την αποτελεσματικότητα των πράξεων, και το γιατί επιλέχθηκαν κάποιοι στόχοι αντί άλλων. Σε μια δημοκρατία, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη, και το κοινοβούλιο πρέπει, να ελέγχει το περιεχόμενο των πολιτικών αποφάσεων, και να έχει όση πληροφόρηση χρειάζεται. Αυτή η πληροφόρηση, που έχει σχέση με την διαφάνεια, που χτίζει την εμπιστοσύνη για τους θεσμούς, και που αυξάνει τις προσδοκίες από τους δημόσιους θεσμούς, δυστυχώς απουσιάζει από όλα τα πολιτικά συστήματα.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του Κέντρου Διεθνών Θεμάτων της Βαρκελώνης Jordi Vaquer, οι πολιτικοί που παρανόμησαν, θα πρέπει να διώκονται. Και η πολιτική λογοδοσία θα πρέπει να επεκταθεί σε ολόκληρο τον πολιτικό μηχανισμό. Και στις εκλογές, και στο κοινοβούλιο.

Σε πολλές χώρες, τα κοινοβούλια δεν είναι τίποτα άλλο παρά αρένες για ωμή επίδειξη ανταγωνισμού ανάμεσα στα κόμματα, αλλά και μέσα στα ίδια τα κόμματα, που αποδεικνύονται ανήμπορα να απαιτήσουν την λογοδοσία από τους αρχηγούς τους, χάρη σε μια αίσθηση αφοσίωσης που τα κρατάει φιμωμένα.

Προσοχή όμως στην εξιδανίκευση της Ισλανδίας. Πριν τη κρίση, στη χώρα κυριαρχούσαν δίκτυα προστασίας και συνεργασίας μεταξύ πολιτικών και τραπεζών, σε ένα μαφιόζικο σχεδόν επίπεδο, και το σύστημα αυτό ακόμη να καταρρεύσει.

Υπήρχαν πολιτικοί ηγέτες που καθυστερούσαν στην λήψη πολιτικών αποφάσεων, ώστε να προλάβουν να πουλήσουν μετοχές, και που έχουν γλιτώσει την δίωξη.

Ο Geir Haarde σίγουρα υπήρξε αμελής, αλλά ο καλός του φίλος David Oddsson, που χρημάτισε πρωθυπουργός για 20 χρόνια, αργότερα διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, και που σήμερα είναι ο εκδότης μια από τις μεγαλύτερες ισλανδικές εφημερίδες, όχι μόνο δεν διώχθηκε, αλλά πιέζει καθημερινά ώστε να παρεμποδιστούν οι έρευνες.

Ο δημοσιογράφος της El País Gonzalo Fanjul λέει: Όλοι αρεσκόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον πολιτικό να δικάζεται για τον ρόλο του στην οικονομική κρίση, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως αυτή είναι μια επιθυμητή μέθοδος. Η φυλακή είναι για τους διεφθαρμένους, και για τους υπόλοιπους πορτοφολάδες. Οι ανίκανοι, οι ξεδιάντροποι, και οι ηλίθιοι, θα πρέπει να τιμωρούνται στις κάλπες.

Είναι σημαντικό να διερευνούμε τους λόγους που οδήγησαν (και οδηγούν) κάποιους πολιτικούς ηγέτες να παίρνουν μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, αντί για άλλη. Ποια είναι τα κεκτημένα συμφέροντα στα οποία ενδίδουν; Ποιος έχει πρόσβαση σε αυτούς, και στην νομοθετική τους δραστηριότητα, και ποιος όχι;

Σε κάποιες περιπτώσεις σίγουρα υπάρχει παράνομη πράξη. Στο ενδιάμεσο όμως, εμένα θα μου αρκούσε μια συγγνώμη, ή έστω μια έκφραση αμφιβολίας. Για παράδειγμα, από όλους αυτούς που κάποτε διοικούσαν χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, και οι οποίοι δικαίως κατηγορούνται, και οι οποίοι σήμερα έχουν θέσεις σε οικονομικά υπουργεία. Αυτό θα ήταν το πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η άποψη της Ana García Femenía του πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης, είναι ότι, αυτό που συμβαίνει στην Ισλανδία, θα αποτελέσει σημείο καμπής στο πως οι πολιτικοί, αλλά και οι πολίτες θα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την πολιτική στο μέλλον.

Όπως λέει, οι πολιτικοί ανέκαθεν αρνούνταν να αποδεχτούν τις ευθύνες τους, με αποτέλεσμα οι πολίτες να έχουν σιχαθεί το σύστημα. Πρέπει να εξετάσουμε τις παραμέτρους και τους μηχανισμούς αξιολόγησης της πολιτικής, των πολιτικών αποφάσεων, και το πώς αυτές λαμβάνονται, το ποιοι ευθύνονται, κλπ.

Ο πολιτικός επιστήμων, και καθηγητής στο πανεπιστήμιο Complutense Antonio Elorza θεωρεί πως η ευθύνη για την κρίση, τόσο στα υψηλά πολιτικά κλιμάκια, όσο και στα διοικητικά, που πήραν τις αποφάσεις που έφεραν την καταστροφή, θα πρέπει να εκτεθεί δημοσίως. Αν τότε υπάρχει σχετικό νομικό πλαίσιο, η καταδίκη των υπευθύνων θα είναι μια μεγάλη συνεισφορά στην έννοια της δημοκρατίας.

Τέλος, ο ανταποκριτής της El País στην Βραζιλία Juan Arias:

Το παράδειγμα της Ισλανδίας θα πρέπει να ακολουθηθεί και από άλλες χώρες. Δεν μπορεί, σε μια κρίση τέτοιου μεγέθους, που κόστισε τόσα πολλά σε εκατομμύρια ανθρώπους, να μην υπάρχει κάποιος που να λογοδοτήσει για τις πράξεις του.

Ακόμη και στην πιο μικρή εμπορική επιχείρηση, ο διευθυντής πρέπει να δίνει λόγο για τις αποτυχίες του, και να πληρώνει το τίμημα αν αποδειχτεί κάποια αμέλεια.

Για αυτό πιστεύω, πως περισσότερο από τους επιχειρηματίες και τους τραπεζίτες, οι πολιτικοί θα πρέπει να λογοδοτούν για την αδράνειά τους, ή (το χειρότερο) για τον πολιτικό συναγελασμό με τους επιχειρηματίες και τους τραπεζίτες. Όσοι έχουν την τελική ευθύνη, και πληρώνονται ανάλογα για αυτό, έχουν καθήκον να ανταποκρίνονται στις αποτυχίες της διαχείρισής τους.

Μια κρίση σαν την σημερινή, δεν μπορεί να μην έχει ενόχους. Κάτι τέτοιο θα ήταν ύβρις απέναντι στα θύματά της. Κανένας δεν θα λογοδοτήσει;

Απόδοση: S.A.



Λέγεται ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές». Στην Ελλάδα, λόγω των συνθηκών που διαμόρφωσε η ταξική πάλη και οι αγώνες του επαναστατικού κινήματος, αυτό τους έχει πέσει κομματάκι δύσκολο.

Εντούτοις οι «νικητές» ποτέ δεν παραιτούνται από την προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας. Ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή, που το σύστημά τους «μπάζει», επιδίδονται στη διαστροφή της αλήθειας με όρους ασύστολης προπαγάνδας.

Αν, μάλιστα, στην προπαγάνδα τους προστεθεί και η αγραμματοσύνη των «παπαγάλων» που βάζουν μπροστά για να επιτευχθεί η αποκολοκύθωνση της Ιστορίας, τότε εκείνο που προκύπτει είναι εκτρωματικά γελοίο.

Εσχάτως, λοιπόν, έχουν ανοίξει το κεφάλαιο «σχέδιο Μάρσαλ».

Οπου το σχέδιο Μάρσαλ ήταν κάτι το... καλόν, «έσωσε» τότε την Ελλάδα, και τώρα που η Ελλάδα είναι πάλι σε δύσκολη θέση «ευχής έργον» θα ήταν να είχαμε ξανά ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ»...

Για να μη μακρηγορούμε:

Το σχέδιο Μάρσαλ πράγματι ήταν «καλό». Οχι, όμως για την Ελλάδα του ελληνικού λαού. Ηταν «καλό» για τους απόντες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και τους συνεργάτες των Γερμανών, που καθόλου δεν είχαν στο μυαλό τους τη βελτίωση των συνθηκών ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων παρά μόνο την αποκατάστασή τους στην εξουσία.

Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν «καλό» ως αντεπαναστατικό σχέδιο του ιμπεριαλισμού για το στέριωμα του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Αυτός ήταν και ο λόγος, μιλώντας ειδικά για την Ελλάδα, που τα κεφάλαια του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά εναντίον του λαϊκού κινήματος, για τη διατήρηση - και με στρατιωτικά μέσα - των πλουτοκρατών στην εξουσία και προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών.

Τι ήταν, όμως, αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» το μαρτυρά το γεγονός ότι εκατοντάδες προσωπικές και οικογενειακές επιχειρήσεις έγιναν εν μια νυχτί βιομηχανίες στην καθημαγμένη Ελλάδα με τα κεφάλαια του σχεδίου Μάρσαλ.

Μόνο δέκα βιομηχανίες, σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Συντονισμού Γ. Καρτάλη, τον Απρίλη του 1952, είχαν «απορροφήσει το 60% των πιστώσεων» που εκταμιεύτηκαν σε εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ.

Αλλα 200 εκατομμύρια μοιράστηκαν σε 50 βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις. Από τα χρήματα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ μια δραχμή, αναδύθηκαν, πολλές φορές μέσα από τους μαυραγορίτες και τους δοσίλογους, τα νέα τζάκια των αμερικανοθρεμμένων μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων.

Οι ΗΠΑ, όπως ομολογούσε ο ίδιος ο Porter, ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα, έκαναν «μια τόσο μεγάλη επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν με μια ελληνική κυβέρνηση που «επικαλούμενη τον ίδιο της τον τεραστίων διαστάσεων αντικομμουνισμό ως επιχείρημα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες (είχε) στόχο της... να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα».

Περιγράφοντας δε την ελληνική άρχουσα τάξη, της οποίας τον κλάδο των εφοπλιστών αποκαλούσε «αργυρώνητους ηλίθιους», δε δίσταζε να προσθέτει ότι
«είναι αποφασισμένη, πάνω απ' όλα, να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας».1

Ακόμα και οι εκτιμήσεις της εποχής ότι μόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ελέγχουν την Ελλάδα αποδείχτηκαν... επιεικείς.

«Λέγεται - ανέφερε ο Μαρκεζίνης - ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200».2

Οσο για τη χρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου συνεχιζόταν με σκανδαλώδη τρόπο. Το βεβαιώνει και πάλι ο Porter, ο οποίος σημειώνει:

«Οι βιομήχανοι δεν επένδυαν περιμένοντας "δανεικά κεφάλαια", αν και κατά διάφορες εκτιμήσεις είχαν χρυσές λίρες. Οι εμπορικές τράπεζες όχι μόνο δεν διέθεταν πιστώσεις, αλλά δανείζονταν από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους».

Αποτέλεσμα ήταν νέα μεγαλύτερα ελλείμματα και δημόσια χρέη που, ως συνήθως, επιχειρήθηκε να καλυφθούν είτε με άγριες φοροεπιδρομές στα πενιχρά εισοδήματα του λαού είτε με καινούργιους δανεισμούς.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, με τα μέλη της εγχώριας πλουτοκρατίας που αποτελούσαν «μέλη της κομψής διεθνούς κλίκας» από τον Οκτώβρη του '44 μέχρι τον Ιούνη του 1953 να έχουν ξεκοκαλίσει τα πάνω από 3,2 δισ. δολάρια της λεγόμενης «βοήθειας» (σ.σ.: με το σχέδιο Μάρσαλ να ανέρχεται περίπου στα 2 δισ. δολάρια, χωρίς εδώ να υπολογίζεται η άμεση στρατιωτική βοήθεια στο αστικό κράτος), με τους υπέρογκους εξοπλισμούς που άγγιζαν το 50% του προϋπολογισμού και με τη διατήρηση του υπέρογκου κρατικού καταπιεστικού μηχανισμού, είναι φανερό γιατί η «βοήθεια» και η «σωτηρία» δεν είχαν σχέση με το λαό, αλλά με τη σωτηρία του καπιταλιστικού συστήματος.

Το τίμημα, αντίθετα, για το λαό ήταν βαρύ. Και πληρώθηκε σε πολλά επίπεδα.

Πληρώθηκε με τη φτώχεια, τη μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων, με τις ναπάλμ του Εμφυλίου, με τους «Νέους Παρθενώνες» και με μια δημοκρατία, που ο ίδιος ο Αμερικανός υπεύθυνος του σχεδίου στην Ελλάδα, ο Τζέιμς Γουόρεν, την περιέγραφε σε συνέντευξή του ως εξής:

«(Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν)...μια πολύ αυστηρή συμφωνία, πολλές πτυχές της οποίας αποτελούσαν σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι επρόκειτο όχι για απλή παρέμβαση, αλλά για επέμβαση στην εθνική κυριαρχία της χώρας».

Και παρακάτω:

«Η επιτυχία (σ.σ.: των «πατριωτών» κυβερνώντων - όπως τους αποκαλεί ο Αμερικανός) ήταν ότι έφεραν τους Αμερικανούς, όχι απλά ως συμβούλους, αλλά ως ελεγκτές και υπεύθυνους των αποφάσεων. Για τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα έπρεπε να καταπιεί την περηφάνια της και να αποδεχτεί ευρείες παρεμβάσεις. Αυτό ήταν το πνεύμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών».3

Προφανώς, όταν τα παραπάνω τα δηλώνουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί, εμείς δε χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο, ούτε για το «σχέδιο Μάρσαλ», ούτε για τους... νοσταλγούς του.


1. Paul A. Porter: «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα - Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου», έκδοση «Bήμα - Μαρτυρίες».
2. Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 - 1950, εκδόσεις «Θεμέλιο».
3. Εφημερίδα «Καθημερινή», 17 Ιουνίου 2007.



Κατά τα άλλα τα δικαιώματα των πολιτών, σύμφωνα με το Σύνταγμα, τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους
Κατά το Σύνταγμα (άρθρο 25 παρ. 1,2) τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του γενικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους.
Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους.
Οι κάθε είδους περιορισμοί, που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά, πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το Νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και σέβονται την αρχή της αναλογικότητας.
Η αναγνώριση δε και προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων αυτών δικαιωμάτων, αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

Τηρούνται σήμερα στοιχειωδώς οι διατάξεις αυτές;

Δεν περιορίζεται καθημερινώς το δικαίωμα της ελευθερίας της κινήσεως με το να κλείνουν οι δρόμοι από έναν ή δύο αστυνομικούς, για να διευκολυνθούν οι διαδηλώσεις 30 και 40 ατόμων;

Επομένως, περί ποιας δημοκρατίας γίνεται λόγος σήμερα, όταν δεν υπάρχει καμία σταθερότητα στη νομοθεσία, στην αμοιβή της εργασίας και το δικαίωμα της ελευθερίας κινήσεως.

Ας μη μιλήσουμε για την υγεία, την παιδεία και την ασφάλεια των πολιτών, γιατί αυτές ευρίσκονται εν υπνώσει.

Αστυνομικές δυνάμεις διατίθενται κατά το δοκούν σε επιχειρηματίες, ηθοποιούς και δημοσιογράφους, αλλά δεν υπάρχουν στην κατάλληλη στιγμή για την επ' αυτοφώρω σύλληψη κακοποιών.

Οι πολιτικοί επιδιώκουν την επιβίωσή τους.

Οι μαρξιστές την επικράτησή τους.

Οι επιχειρηματίες τα συμφέροντα τους.

Οι ατυχείς μισθωτοί και συνταξιούχοι οφείλουν να ανέχονται θυσίες, χωρίς να έχουν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας.

Ποιος θα προστατεύσει τον Ελληνικό Λαό;

Έχει υποστηριχθεί – και όχι άδικα – ότι «οι απόψεις είναι σαν τις... μύτες, όλοι έχουμε από μία». Σεβαστές, λοιπόν, όλες οι... μύτες, ακόμη και αυτές που σηκώνονται μέχρι τα σύννεφα της υπεροψίας. Σεβαστές, προφανώς, ακόμη και οι... μύτες που, όταν μυρίζουν μνημόνιο, λιποθυμούν από τον εκσυγχρονιστικό αέρα (κοπανιστό) που αποπνέει.

Κατά τα λοιπά, η πολιτική τοποθέτηση των ανθρώπων διαμορφώνεται από διάφορα κριτήρια, μεταξύ των οποίων το ύψος και η προέλευση των εισοδημάτων τους, τα στιγμιαία ή μακροπρόθεσμα ατομικά ή επαγγελματικά συμφέροντά τους, η ταξική και ιδεολογική τους συνείδηση ή, τέλος, η βλακεία τους, η οποία, ως γνωστόν, είναι ανίκητη.

Περί συνειδήσεως και βλακείας, η συζήτηση δυσκολεύει. Αυτό που αντιλαμβάνεται ο καθένας είναι ο κόσμος του, η πραγματικότητά του, οι ψευδαισθήσεις και τα όνειρά του. Το αυτό ισχύει και για τη βλακεία, ως ακατανίκητο μέγεθος...

Η χειραγώγηση των μαζών, ως πολιτική μεθοδολογία, επικεντρώνεται σε αυτά τα δύο «κοινά» χαρακτηριστικά. Το «σύστημα» πριμοδοτεί τη βλακεία και διαφθείρει τις συνειδήσεις.

Κατά τη δική μου... μύτη, κάπως έτσι πέρασαν με τόση άνεση διαμέσου της κοινωνίας, ισοπεδώνοντάς την, το Μνημόνιο 1, το Μνημόνιο 2 και οι εφαρμοστικοί τους νόμοι. Οι διεφθαρμένες (ή ψευδείς) συνειδήσεις και η πολιτισμική παρακμή (το εργαστήρι παραγωγής βλακείας σε τερατώδεις δοσολογίες) είχαν ήδη δημιουργήσει μια κοινωνία αφασίας, έτοιμη να ηττηθεί.

Η ήττα προβάλλεται ως εκσυγχρονισμός και αυτό δεν είναι ούτε περίεργο ούτε μαύρο χιούμορ. Η δημιουργία ενός κράτους που δουλεύει, δεν λαδώνεται, προσφέρει υγεία, παιδεία, ασφάλεια δεν είναι δουλειά των μνημονίων που έρχονται απέξω – και δεν έρχονται άλλωστε γι' αυτούς τους λόγους.

Οι κανονιστικές ρυθμίσεις, για το πώς πληρώνονται οι φόροι, πώς δεν λαδώνονται οι εφοριακοί, πώς εξοπλίζεται η χώρα χωρίς να πέφτουν οι μίζες, πώς φτιάχνονται οι δρόμοι χωρίς να στοιχίζουν εφτά φορές περισσότερο από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και άπειρα άλλα σχετικά, επίσης δεν είναι δουλειά των Γερμανών, του Τόμσεν και των λοιπών παιδιών του ΔΝΤ. Άλλων δουλειά είναι...

Είναι απλό και εύκολο να υποστηρίξει κανείς ότι «οι κυβερνήσεις είναι ανίκανες», άρα καλώς να έρθουν τα μνημόνια, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί και όποιοι άλλοι να μας βάλουν μια τάξη. Είναι κι αυτό μια άποψη σεβαστή, όσο σεβαστή ήταν και η κυβέρνηση της Κατοχής. Γιατί και τότε υπήρχε νόμος και τάξη...

Μια τέτοια άποψη, ωστόσο, πριν διατυπωθεί, προϋποθέτει την ανάληψη της ευθύνης για την κατάσταση: Οι κυβερνήσεις προκύπτουν από τις εκλογές και ο δικομματισμός τα μεταπολιτευτικά χρόνια συγκέντρωνε ποσοστά πάνω από 80%.

Η δικιά μου... μύτη, λοιπόν, μυρίζει την μπόχα της τζάμπα μαγκιάς όλων εκείνων που καλωσορίζουν τους επιτρόπους και τα μνημόνια που θα μας σώσουν. Από ποιους; Μα από αυτούς που οι τζάμπα μάγκες, σε ποσοστό 80% επί των ψηφισάντων στις μεταπολιτευτικές εκλογές, έστελναν στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση. Από τους τζάμπα μάγκες που κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια!

Αν η ελληνική κοινωνία ήθελε – προ μνημονίων – να μπει μια τάξη στο χάος θα διαμόρφωνε τις πολιτικές της επιλογές προς αυτήν την κατεύθυνση. Όμως, επέλεξε τις κυβερνήσεις των σκανδάλων, της διαπλοκής, των μπαξισιών, αποσκοπώντας σε ένα ψίχουλο από την πίτα, σε ένα βόλεμα, σε μια αργομισθία (να ξέρατε πόσες υπάρχουν ακόμη στο δημοσιογραφικό σινάφι που εγώ ξέρω...), σε μια αναπηρική, σε μια αρπαχτή, τέλος πάντων...

Το εκπληκτικό είναι ότι ακριβώς αυτό το σύστημα εξουσίας, με τα τρωκτικά που το περιβάλλουν και τους ανιδιοτελείς βλάκες που το χειροκροτούν, πλειοδοτεί σε μνημονιακό «πατριωτισμό».

Οι μπασμένοι στα κόλπα (όχι οι βλάκες) γνωρίζουν ότι οι δουλειές δεν τελειώνουν με την καταστροφή. Το αντίθετο, ανοίγουν... Ο υποτιθέμενος «εξορθολογισμός» της λειτουργίας του κράτους εξαφανίζει μισθούς, συντάξεις, διαλύει το σύστημα υγείας (αν δεν έχεις χρήμα θα πεθαίνεις στο δρόμο) και παιδείας (σπουδές για λίγους) και ξεπουλά ό,τι έχει ή πρόκειται να αποκτήσει αξία.

Οι μπασμένοι στα κόλπα γνωρίζουν ότι διάλυση του κράτους σημαίνει δουλειές με φούντες. Οι βλάκες πιστεύουν ότι σημαίνει εξορθολογισμός. Τα μέχρι πρότινος λαμόγια και σημερινοί επίδοξοι στυλοβάτες (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο) των επιλογών της τρόικας ξέρουν ότι έχουν να λαμβάνουν. Οι βλάκες δεν βλέπουν πόσο, σε ποιους και γιατί πληρώνουν.

Και κάτι τελευταίο: Ούτε την ανικανότητα ούτε τη βλακεία αναγνωρίζει ως ελαφρυντικό το «δικαστήριο» της Ιστορίας...




Άλλος ένας φορέας εκτουρκισμού στην ελληνική Θράκη…

Όπως μας πληροφορεί το αδελφό ιστολόγιο http://tourkikanea.gr, μεταφράζοντας ρεπορτάζ από το μειονοτικό περιοδικό «Ρόντοπ Ρουζγκαρί» (2-3-2012), «πραγματοποιήθηκαν στην αίθουσα του Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης οι εκλογές του Συλλόγου Κηδεμόνων των δημοτικών σχολείων της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης.

Στις εκλογές παραβρέθηκαν ο πρόεδρος του Συλλόγου Κηδεμόνων Ιμπραήμ Χαλίλ Χασάν, ο εκπρόσωπος του συλλόγου στην Ξάνθη Χουσέιν Ζειμπέκ, ο πρόεδρος του Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης Σαμί Τοραμάν, ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Μεντρεσέ Ασίμ Τσαβούσογλου, ο πρόεδρος του Πολιτιστικού και Μορφωτικού Συλλόγου Χίλια Αλή Πεντζάλ, η κυρία Γκιουλάι ως εκπρόσωπος της ΠΕΚΕΜ (σ.σ. πρόκειται για τη λεγόμενη «Πολιτιστική Εκπαιδευτική Εταιρεία της Μειονότητας της Δ. Θράκης») και 95 κηδεμόνες από μειονοτικά σχολεία.

Κατά τις ομιλίες που έγιναν τονίστηκε η ανάγκη ο Σύλλογος Κηδεμόνων να είναι ισχυρός και δυναμικός. Μετά τις ομιλίες έγιναν οι εκλογές και καθορίστηκε το Δ.Σ. (το οποίο απαρτίζουν οι Τζουνέιτ Σαδίκ – Πολύανθος, Σαλίχ Αλή – Αριανά, Σεζέρ Ριζά – Καλαμόκαστρο, Αϊντίν Χασάν – Κίνυρα, Μουτζαχίντ Εφέντι – Μάκρη, Αλή Πεντζάλ – Μεγάλο Δέρειο, Σιμπέλ Κόντε – Ξάνθη και Οκτάι Κιουτσούκ Χασάνογλου)»…

Όπως συνεπώς παρατηρούμε, στήνεται άλλος ένας φορέας με σκοπό τον πλήρη εκτουρκισμό της μειονοτικής εκπαίδευσης. Άλλωστε, όταν η συνέλευση του συλλόγου γίνεται στην αίθουσα του παράνομου «Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης», το μήνυμα είναι σαφές. Προσθέστε τώρα και την παρουσία του κεμαλιστή δημοσιογράφου Σεζέρ Ριζά, αλλά και του γνωστού προέδρου του «Συλλόγου του Χίλια» Αλή Πεντζάλ και κρίνετε.

Να σας ενημερώσουμε ωστόσο και για ένα από τα αιτήματα που έχουν αυτές οι επιτροπές κηδεμόνων, που δεν είναι άλλο από την κατοχύρωση του δικαιώματος να προσλαμβάνουν και να απολύουν οι ίδιες δασκάλους στα δημοτικά. Δηλαδή, με άλλα λόγια, να πληρώνει το ελληνικό κράτος, για να διορίζουν και να ελέγχουν την κατάσταση αυτοί (με βάση τα γνωστά βεβαίως κριτήρια).

Ρίξτε όμως τέλος και μια πιο προσεκτική ματιά στη φωτογραφία από την εκδήλωση, σε μια αίθουσα όπου δεσπόζουν τα χρώματα της τούρκικης σημαίας (υπάρχει βέβαια και μια – μικροτέρων διαστάσεων – ελληνική) και οι φωτογραφίες του Μουσταφά Κεμάλ. Πολύ εύγλωττα όλα αυτά, δεν νομίζετε;



Σε μια χώρα όπου επί χίλια περίπου χρόνια είχε τσαρικό καθεστώς, και στη συνέχεια τον Στάλιν και τα παιδιά του, είναι προφανές πως για να αποκτηθεί δημοκρατική συνείδηση θα περάσουν αρκετά χρόνια

Σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα (τα επίσημα θα ανακοινωθούν μετά από μία εβδομάδα) ο κ. Βλαντιμίρ Πούτιν εκλέχθηκε πρόεδρος της Ρωσίας επιτυγχάνοντας μια άνετη νίκη. Συγκεντρώνει περίπου τέσσερις φορές περισσότερες ψήφους από τον δεύτερο, ενώ οι άλλοι υποψήφιοι παρέμειναν σε μονοψήφια ποσοστά.

Το στοίχημα του κ. Πούτιν ήταν να ξεπεράσει το ψυχολογικό φράγμα του 60% (έφθασε το 64%) που του δίνει μεγάλη ισχύ τόσο στο εσωτερικό μέτωπο όσο και στις διεθνείς σχέσεις, ενώ των δυτικών ηγετών ήταν να χαμηλώσουν όσο το δυνατόν τα ποσοστά του, ώστε να φανεί ότι μειώθηκε η δύναμή του. Μάλιστα, δυτικές εφημερίδες έγραφαν μέχρι πρότινος (και αναδημοσίευε μέρος του ελληνικού Τύπου) ότι δεν είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει νικητής από τον πρώτο γύρο.

Δεύτερος αναδείχθηκε ο ηγέτης του κομμουνιστικού κόμματος κ. Γκενάντι Ζιουγκάνοφ (με 17% περίπου). Στην τρίτη θέση υπήρξε μικρή έκπληξη με τον Ρωσοαμερικανό πάμπλουτο επιχειρηματίας κ. Μιχαήλ Προχόροφ, ο οποίος φαίνεται ότι υπερέχει του ηγέτη του εθνικιστικού κόμματος κ. Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι και τελευταίος ο υποψήφιος της «Δίκαιης Ρωσίας» κ. Σεργκέι Μιρόνοφ.

Ο κ. Πούτιν έκανε την πρώτη του δήλωση στα μέλη του προεκλογικού επιτελείου του (σύμφωνα με το ρ/σ «Φωνή της Ρωσίας»): «Αγαπητοί φίλοι. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους σας για την κοινή δουλειά στο πλαίσιο αυτής της προεκλογικής εκστρατείας. Εξάλλου, η ουσία του ζητήματος δεν συνίσταται μόνο στην εκστρατεία, αλλά και στο ότι θα πρέπει να κάνουμε πολλά για τη χώρα μας και για το λαό μας. Ό,τι είχα πει, ό,τι είχαν πει οι συνάδελφοί μου είναι πραγματοποιήσιμα και θα πραγματοποιηθούν», τόνισε.

Πράγματι, εκείνο που αναμένεται από τους πολίτες είναι να διορθωθούν πολλά πράγματα στη μετασοβιετική Ρωσία. Υπάρχουν ζητήματα στον κοινωνικό τομέα που παρέμειναν αμετάβλητα, όπως και η προκλητική και ύποπτη άνοδος των ολιγαρχών επί Γέλτσιν, που αποτελούν πληγή για τη ρωσική οικονομία.

Η δήλωση του ηγέτη της «Δίκαιης Ρωσίας» κ. Σεργκέι Μιρόνοφ είναι ενδεικτική. Προειδοποίησε για τις δοκιμασίες που περιμένουν τον νέο αρχηγό του κράτους: «Όποιος κι αν εκλεγεί πρόεδρος της Ρωσικής Δημοκρατίας, αν δεν προχωρήσει στις σοβαρότερες μεταρρυθμίσεις και πρώτ’ απ’ όλα στον κοινωνικό τομέα, και αν δεν καταφύγει στην καταπολέμηση της διαφθοράς, τότε τη χώρα θα την περιμένουν άσχημοι καιροί. Τέτοιος πρόεδρος δεν θα κρατηθεί τα προβλεπόμενα έξι χρόνια», τόνισε.

Ο αρχηγός δε του κομμουνιστικού κόμματος δεν συγχάρηκε τον νέο Πρόεδρο, διότι δεν αναγνωρίζει τα αποτελέσματα των εκλογών. Ο κ. Γκενάντι Ζιουγκάνοφ δήλωσε: «Εγώ, ως υποψήφιος, δεν μπορώ να τις αναγνωρίσω ούτε έντιμες, ούτε δίκαιες, ούτε και αντάξιες. Διότι οι έντιμες εκλογές προνοοούν πρώτ’ απ’ όλα έναν έντιμο διάλογο του κόμματος της εξουσίας με την αντιπολίτευση, αλλά η εξουσία δεν είναι έτοιμη για αυτό».

Σε μια χώρα όπως η Ρωσία, όπου επί χίλια περίπου χρόνια είχε τσαρικό καθεστώς και στη συνέχεια για άλλα 80 τον Στάλιν και τα παιδιά του, είναι προφανές πως για να υπάρξουν δημοκρατικές διαδικασίες στις εκλογές και να αποκτηθεί δημοκρατική συνείδηση στο λαό θα περάσουν αρκετά χρόνια. Πόσο δύσκολο είναι αυτό, αρκεί να θυμηθούμε τη νοθεία που συνέβη σε μια δημοκρατική χώρα, με την πρώτη εκλογή του Τζορτζ Μπους του νεότερου.

Στις κατηγορίες της αντιπολίτευσης για νοθευμένες εκλογές, ο κ. Πούτιν είχε ήδη απαντήσει προ τριών μηνών. Κατηγόρησε τις Η.Π.Α. ότι ενθαρρύνουν τους διαδηλωτές, τονίζοντας πως εκατομμύρια δολάρια από ξένα ταμεία δόθηκαν για να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Τα βέλη του επικεντρώθηκαν στην Αμερικανίδα υπουργό Εξωτερικών κ. Χίλαρι Κλίντον ότι «έδωσε το σήμα για την έναρξη της αμφισβήτησης των αποτελεσμάτων των βουλευτικών εκλογών», είχε πει, προσθέτοντας ότι οι διαδηλωτές έδρασαν με την υποστήριξη της Ουάσινγκτον: «Η Κλίντον έδωσε το σήμα για ορισμένους ακτιβιστές της αντιπολίτευσης εντός της χώρας. Αυτοί πήραν το σήμα και με την υποστήριξη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ άρχισαν τη δράση».

Ποιοι είναι οι φόβοι των δυτικών με την απόκτηση του κ. Πούτιν μεγάλης ισχύος, το είχε γράψει η βρετανική εφημερίδα Guardian. Σύμφωνα με την εφημερίδα «είναι ξεκάθαρο ότι ο Πούτιν σκοπεύει μέχρι το 2024 (σημ.: και με δεύτερη θητεία δηλαδή) στη δημιουργία Ρωσικής Αυτοκρατορίας που θα έχει υπό την επιρροή της τα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης».

Το άρθρο γράφηκε μετά τη γνωστοποίηση, ότι ο κ. Πούτιν θα δημιουργήσει την Ευρασιατική Ζώνη. «Η Ρωσία σκοπεύει να γίνει η χώρα που θα εξαρτάται από εκείνη ενεργειακά ολόκληρη η Ευρώπη, ενώ συμμετέχει σε μια τρελή κούρσα εξοπλιστικών προγραμμάτων. Τα πραγματικά προβλήματα θα ξεκινήσουν μετά την εκλογή του το Μάρτιο του 2012», καταλήγει το άρθρο.