Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαΐ 2011


Γράφει ο Δευκαλίων

Όπως ακριβώς τα είχαμε πει…
Οι απειλές για την μη εκταμίευση της 5ης δόσης εντείνονταν την Πέμπτη-Παρασκευή και η επικοινωνιακή εκστρατεία Σοκ & Δέος κορυφώνονταν με την περιβόητη συνάντηση υπό την Προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια.

Όμως η εκστρατεία κατέρρευσε ακριβώς στην κορύφωση της. Εκεί ακριβώς που περίμεναν όλοι ότι θα προκύψει ο θρίαμβος. Ο λόγος; Ο ηγέτης της συντηρητικής δεξιάς που φυσιολογικά θα έπρεπε να ήταν μέρος και μέλος της φίλο-μνημονιακής συμμαχίας, όχι μόνο αρνήθηκε για μία ακόμα φορά να ενταχθεί σε αυτήν αλλά επέβαλε σε όλα τα εξαπτέρυγα της συμμαχίας του μνημονίου τη δική του πολιτική θεματολογία.

Ουσιαστικά η εκστρατεία Σοκ & Δέος απέτυχε πανηγυρικά. Όταν την Τετάρτη 25 Μαΐου, στο άρθρο μας με τίτλο «Που θα περάσει το Σαββατοκύριακο ο Πρόεδρος» γράφαμε: «Απομένει να δούμε τώρα που ανεβαίνει και το θερμόμετρο σε ποια περιοχή της Ελλάδας θα αποφασίσει να περάσει Σαββατοκύριακο ο Πρόεδρος». Δεν περιμέναμε με τίποτε ότι η λαϊκή αγανάκτηση θα έφθανε στο σημείο να αποδοκιμασθεί (όπως αναφέρει το blog ΦΙΜΩΤΡΟ) ο Γιώργος Παπανδρέου στα Καλάβρυτα, κατά την επίσκεψη του στη μαρτυρική πόλη την Κυριακή 29 Μαΐου.

Ενώ λοιπόν επεδίωκαν να παγιώσουν στην κοινωνία και στις πολιτικές δυνάμεις τον φόβο για την επόμενη ημέρα (χρεοκοπία), πέτυχαν το εντελώς αντίθετο. Η κοινωνία στα πρόθυρα εξέγερσης διαμαρτύρεται όπου σταθεί και όπου βρεθεί. Οι πολιτικές δυνάμεις που αντιδρούν στο περιβόητο μνημόνιο είναι σήμερα κατά κοινή παραδοχή συντριπτική εκλογική πλειοψηφία. Και όλα αυτά μόλις χρόνο από την ψήφιση του μνημονίου.

Γιατί ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόλις πέρσι τον Μάιο ψηφίσθηκε το περιβόητο μνημόνιο κάτω από το εκβιαστικό δίλημμα «Τρόικα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και να μην χαθούν οι καταθέσεις». Οι πολιτικές δυνάμεις που το ψήφισαν και το αποδέχθηκαν (ΠΑΣΟΚ, ΛΑ.Ο.Σ και Φιλελεύθερη πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας) ήταν σαφέστατα και εκλογική πλειοψηφία, ενώ οι ισχυρότερες εφεδρείες του Ελληνικού Πολιτικού Συστήματος (έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ) στήριζαν άκριτα την φίλο-μνημονιακή συμμαχία.

Υπάρχει φυσικά και ένα τμήμα της κοινωνίας που φοβάται σήμερα περισσότερο. Είναι αυτό που τρέχει στα γκισέ των τραπεζών και αποσύρει τις καταθέσεις του. Όμως σε αυτήν ακριβώς την διαπίστωση βρίσκεται και η τεράστια αποτυχία του μνημονίου. Το τμήμα της κοινής γνώμης που φοβήθηκε και αποσύρει αυτές τις ημέρες τις καταθέσεις του, είναι οι λεγόμενοι «νοικοκυραίοι». Είναι δηλαδή εκείνο το τμήμα που βρίσκεται πολιτικά πιο κοντά στο μνημόνιο. Οι «νοικοκυραίοι» λοιπόν δεν στηρίζουν το μνημόνιο και δεν παλεύουν πολιτικά την άποψη του, αλλά το αποδέχονται ως αναγκαίο κακό παρ’ ότι πλήττονται οικονομικά. Αποδέχονται το μνημόνιο ως αναγκαίο κακό διότι πιστεύουν ότι έχουν να χάσουν περισσότερα αν προκύψει γενικευμένη κοινωνική αναταραχή και καθεστώς χρεοκοπίας. Είναι το τμήμα της κοινωνίας που βάζει στην ζυγαριά την ιδιοκτησία ενός κύριου και ενός εξοχικού σπιτιού, την κατοχή 1-2 ιδιωτικών αυτοκινήτων και φυσικά τις ετήσιες αποδόσεις μίας αξιοπρεπούς κατάθεσης. Ουσιαστικά αυτοί που έπρεπε να στηρίζουν πολιτικά το μνημόνιο δεν το πιστεύουν και τρέχουν να προφυλαχθούν από τις επιπτώσεις του.

Όμως γιατί η περιβόητη Τρόικα επιδιώκει με αυτά τα χυδαία επικοινωνιακά μέσα και έναντι οιουδήποτε τιμήματος να πετύχει την περιβόητη πολιτική συναίνεση;
Πολλοί διαπρεπείς νομικοί πιστεύουν και διακηρύττουν πλέον δημόσια ότι τα Μνημόνια 1 & 2 χρειάζονταν τουλάχιστον 180 ψήφους για να εγκριθούν και να ισχύουν. Ήτοι εάν το Μνημόνιο 2 ψηφισθεί και αυτό με λιγότερους από 180 ψήφους είναι Νομικά Άκυρο όπως ισχυρίζονται ότι είναι το Μνημόνιο 1.

Δηλαδή, σε πάρα πολύ απλά Ελληνικά. Εάν ισχύουν τα αμέσως προηγούμενα, τότε όσα δάνεια έχει πάρει ή θα πάρει η Ελλάδα μέσω των μνημονιακών μηχανισμών, δεν είναι ενυπόθηκα αλλά απλά δάνεια σαν και αυτά με τα οποία δανείζονταν το Ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα.

Εμείς δεν γνωρίζουμε εάν ισχύει 100% το προαναφερόμενο νομικό ζήτημα. Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά πως γίνονται deal. Μα είναι ποτέ δυνατόν να υποχρεώσει ο δανειστής τον δανειζόμενο σε χρεοκοπία; Την στιγμή μάλιστα που ο δανειζόμενος κάνει ότι μπορεί πουλώντας ακόμα και την πατρική του περιουσία για να εξοφλήσει τα χρέη του; Και την στιγμή μάλιστα που είναι βέβαιο ότι τα παλαιού τύπου ομόλογα, που έχουν στην κατοχή τους οι δανειστές, δεν τους εξασφαλίζουν απαιτήσεις πάνω στην περιουσία του Ελληνικού Κράτους;

Με αυτά, τις απλές σκέψεις αρχίζει αυτή η κρίσιμη εβδομάδα, αφού πλέον εισάγονται στην Βουλή τα πρώτα μέτρα της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής.
Εισάγονται δηλαδή προς ψήφιση τα εισπρακτικά μέτρα των 29 δις ευρώ.
Αρχίζει λοιπόν μία πολύ κρίσιμη εβδομάδα!


Πρωτοφανείς διαστάσεις προσλαμβάνει η σημερινή συγκέντρωση των Αγανακτισμένων πολιτών στο Σύνταγμα.

Λίγο μετά τις 9 το βράδυ είχαν κατακλυστεί όχι μόνο η Πλατεία Συντάγματος, αλλά και η Αμαλίας, η Φιλελλήνων, η Μητροπόλεως, η Πανεπιστημίου, η Σταδίου και όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην πλατεία, η οποία κυριολεκτικά ασφυκτιά!

Περισσότεροι από 100 χιλιάδες συγκεντρωμένοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων!

Στους παλαιότερους η συγκέντρωση θυμίζει κάτι από τις τεράστιες πολιτικές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του ΄80 και του ΄90, τότε που τα πούλμαν που μίσθωναν τα κόμματα εξουσίας έφερναν κόσμο από όλη την Ελλάδα στο Σύνταγμα ή στο Πεδίον του Άρεως.

Αγανακτείστε ελεύθερα, κάνει καλό!

Ε, λοιπόν, έγινε! Ο λαός της φράπας (και της φάπας) σηκώθηκε από τον καναπέ. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Προς το παρόν.

Δεν είναι η πρώτη φορά – ξανάγινε στις πρώτες γενικές απεργίες, μετά το μνημόνιο, μέχρι τον περασμένο Μάιο, οπότε και η δολοφονία των υπαλλήλων της Μαρφίν, τα δακρυγόνα και το ξύλο, τα μπάχαλα και οι μολότοφ έκαναν πάλι τη δουλειά τους. Ο φετινός Μάιος, όμως, είναι διαφορετικός – δεν πατάει στη γνωστή συνταγή που αποτυγχάνει κάθε τρεις και λίγο, εδώ και τρεις δεκαετίες. «Ξυπνήσαμε», είπαν οι πρωτεργάτες και δώσανε το σύνθημα. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», είπαν πολλοί και έσπευσαν να γεμίσουν την πλατεία. «Απολίτικο, αλλά ενδιαφέρον», είπαν κάποιοι άλλοι, και έσπευσαν να φορέσουν τη στολή του πολιτικού επιστήμονα και να ψυχαναλύσουν το πόπολο. «Χουλιγκάνοι και φεησμπουκάδες», είπαν κάποιοι ινστρούχτορες και έσπευσαν… στον καναπέ. Λίγο παράδοξο μου φαίνεται: να σηκώνεται ο λαός από τον καναπέ, και –σαν απάντηση– να κάθεται στον καναπέ η ναρκισσιστικά αυτοανακηρυχθείσα… πρωτοπορία!

Η φετινή αποκαναπεδίαση είναι ειρηνική και ακομμάτιστη. Μαζική και διαρκής. Και εκεί έγκειται η επιτυχία της. Ο ελληνικός λαός, ένα χρόνο τώρα, συλλογικοποιείται και πολιτικοποιείται. Και αυτό είναι το σημαντικότερο και πλέον ελπιδοφόρο γεγονός, ασχέτως των πολιτικών εξελίξεων. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η πρωτοβουλία αυτή έχει ήδη επιτύχει: ο λαός ξαναγίνεται λαός. Και αποφάσισε να διαδηλώσει με τον τρόπο που θεωρεί αυτός σωστό: χωρίς κομματικά λάβαρα, χωρίς γηπεδικούς διαχωρισμούς «οι αποδώ και οι αποκεί» και χωρίς βία.

Οι Έλληνες δεν ψάχνουν, πλέον, αυτά που τους χωρίζουν, αλλά αυτά που τους ενώνουν. Στέκουν κριτικά απέναντι σε κόμματα και ιδεολογίες και αναζητούν ένα νέο όραμα, μια νέα πρόταση. Πρόταση που να συνθέτει όλες τις μικρές επιμέρους αλήθειες, που κρατούσαν ως τώρα εργολαβικά τα διάφορα μαγαζάκια: αληθινή και άμεση δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, αντίσταση στην υποτέλεια τραπεζών, πολυεθνικών και λοιπών επικυριάρχων, εθνική ανεξαρτησία, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια. Ένα όραμα συνθετικό, που έρχεται από το μέλλον.

Και στις πλάτες αυτού του κόσμου που έρχεται από το μέλλον, έχουμε τα ρετάλια του παρελθόντος να κάνουν αυτό που πάντα ήξεραν να κάνουν: μία τρύπα στο νερό. Η Αριστερά, συνεπής στην μακρά και αγωνιστική πορεία εκτός ελληνικής πραγματικότητας που έχει διαγράψει, ασχολείται με τα –κατ’αυτήν– σοβαρά ζητήματα των ημερών: την ανάγκη απουσίας ελληνικών σημαιών σε ένα ελληνικό λαϊκό κίνημα (αντίφαση την οποία δεν αντιλαμβάνεται, λόγω των πολλαπλών ιδεολογικών εγκεφαλικών που έχει υποστεί), την αισθητική φύση των συνθημάτων («γηπεδικά» όπως τα χαρακτηρίζουν οι φιλόλογοι της πολιτικής ορθότητας), τις ενδυματολογικές επιλογές του κόσμου (καθώς το αριστερίστικο λάιφ στάιλ προβλέπει ειδικό ντρεσκόουντ για τις διαδηλώσεις), το διαιτολόγιο του κινήματος («διαδήλωση με μπύρες και σουβλάκια» κοροϊδεύουν οι ούλτρα-επαναστάτες, που εδώ και τριάντα χρόνια κάνουν συνεχώς διαδηλώσεις με μπύρες και σουβλάκια) κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Ορισμένοι εξ’ αυτών έφτασαν να χωρίσουν την πλατεία στα δύο: επάνω, στον δρόμο, οι χουλιγκάνοι, φασίστες, απολιτίκ γηπεδόβιοι και κάτω, στη συνέλευση, οι δημοκράτες, προοδευτικοί, συνειδητοποιημένοι. Απ’ ότι φαίνεται, για κάποιους, η ύπαρξη κάποιου ανεγκέφαλου, φασίστα, χειραγωγούμενου «άλλου» είναι απαραίτητο –ίσως και το μοναδικό– στοιχείο πολιτικού αυτοπροσδιορισμού…

Αν η Αριστερά θεωρεί πως ο «απολίτικος λαουτζίκος» συνιστά «υποκείμενο προς αξιοποίηση», η Δεξιά θεωρεί πως ο «απολίτικος λαουτζίκος»… είναι εξ’ ορισμού δεξιός! Ίσως επειδή η Δεξιά έχει χάσει από καιρό κάθε επαφή με την πολιτική και την ιδεολογία, νομίζει πως κάθε πολίτης που διαδηλώνει χωρίς κομματική ταυτότητα είναι… δικός της. Πως μία διαδήλωση με ελληνικές σημαίες συνιστά νομιμοποίηση της μισανθρωπίας των Χρυσαυγιτών ή… γκάλοπ υπέρ του Σαμαρά!

Όλες οι ιδεολογικές, πολιτικές ή απλώς… πνευματικές αναπηρίες που συσσώρευσε η μεταπολίτευση στην πολιτική και πνευματική ελίτ της χώρας, βγαίνουν τώρα στο φως. Φαίνεται στην αμηχανία που επιδεικνύουν απέναντι στη μαζική και ειρηνική αυτή κινητοποίηση. Βλέπεις, χρόνια τώρα, όλοι καταδίκαζαν και κατηγορούσαν τον καναπέ, αλλά –κατά πώς φαίνεται– η κατάσταση αυτή τους βόλευε. Φώναζαν να σηκωθεί ο λαός από τον καναπέ αλλά κατά βάθος το απεύχονταν. Γιατί; Γιατί τώρα που ο λαός σηκώθηκε, αποδεικνύεται η χρεοκοπία όλων αυτών των ρεταλιών της μεταπολίτευσης. Φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια τους. Γι’ αυτό και όλη αυτή η απαξίωση, ο σκεπτικισμός, οι γραφικές προσπάθειες καπελώματος, ως και η ανοιχτή αντίθεση. Το «ξύπνημα» του ελληνικού λαού καθιστά όλα τα κόμματα, τα μαγαζιά και τα παραμάγαζα δεινόσαυρους. Απολιθώματα του χθες, που αδυνατούν να κατανοήσουν πως η ελληνική κοινωνία μπαίνει σε μια νέα ιστορική περίοδο, στην οποία οι ίδιοι δεν έχουν θέση…

Δεν ξέρω που θα οδηγήσει και τι μορφή θα πάρει αυτή η νέα περίοδος. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δημιουργείται μια νέα κοινωνία και είναι στο χέρι μας να γίνει καλύτερη από την τωρινή.

Από Citypress και Xilapetres


  • Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία και να προχωρήσουμε στην διάσωση και όχι στο ξεπούλημά μας
  • Ή θα τους τελειώσουμε εμείς, ή θα μας τελειώσουν αυτοί... Η απόφαση είναι δική μας...
  • Το πρόβλημα της χώρας είναι οι πολιτικοί και όχι οι πολίτες
Το παρόν πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα προβλήματα της χώρας. Δεν υπάρχει εκείνο το πολιτικό προσωπικό που θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις, λόγω έλλειψης προσόντων και όχι μόνο.

Το παρόν πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να βρει λύση στην κρίση, επειδή το ίδιο το πολιτικό σύστημα έχει δημιουργήσει το πρόβλημα. Το ίδιο το πολιτικό σύστημα, επί δεκαετίες, «έθρεψε» το τέρας του χρέους που σήμερα κάποιοι απαιτούν να πληρωθεί έως τελευταίας δεκάρας, ενώ κάποιοι αχαρακτήριστοι πολιτικοί υπόσχονται στους «δανειστές» πως η αποπληρωμή θα γίνει…! Αυτό το ανερυθρίαστο πολιτικό σύστημα, χρέωσε τη χώρα για να κρύψει την ανικανότητά του, την ανυποληψία και την ιδεολογική του ανυπαρξία. Αυτό το επαίσχυντο πολιτικό σύστημα όζει σαν βόθρος και τολμά να βροντοφωνάζει πως θα επιφέρει την κάθαρση! Θράσος απροσμέτρητο…!

Κι ενώ η ανομολόγητη χρόνια πολιτική κρίση δημιούργησε τεράστια οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα, σήμερα οι πολιτικοί «φωστήρες» διατρανώνουν την ύπαρξή τους και δηλώνουν αποφασισμένοι να πατήσουν πάνω στο κουφάρι της χώρας και πάνω στα πτώματα των πολιτών, προκειμένου να… επιφέρουν την κάθαρση!!! Στην πραγματικότητα, καμία κάθαρση, καμία διαφάνεια δεν ενδιαφέρει τους πολιτικούς – βρυκόλακες. Η αυτοδιάσωσή τους είναι ο αυτοσκοπός τους. Η συγκάλυψη των εγκλημάτων τους εις βάρος της χώρας, είναι ο πραγματικός τους στόχος. Και για να το επιτύχουν αυτό, είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν τους πάντες και τα πάντα, για να μην «καρφωθούν» από οποιαδήποτε επίσημα χείλη. Κι ενώ προφασίζονται την διάσωσή μας, την ίδια στιγμή και με τις κατάλληλες προεργασίες αποδεικνύεται πως έχουν ποντάρει στις διεθνείς «αγορές» στην κατάρρευση της χώρας!!!

Χωρίς ενδοιασμούς, μαθαίνουμε πως ενώ διαφώνησαν σε συναινετική διακυβέρνηση, συμφώνησαν να μην ερευνηθεί το χρέος!!! Χωρίς ενδοιασμούς παραβιάζεται συστηματικά το Σύνταγμα της χώρας και κανείς δεν διαμαρτύρεται σε ικανό βαθμό για να σταματήσει το αίσχος του συγκεκαλυμμένου ξεπουλήματος μιάς ολόκληρης χώρας. Πολλοί είναι οι πολίτες που αισθάνονται πλέον πως η παρούσα κυβέρνηση απλά οριστικοποιεί το grande colpo και μέσω ξεδιάντροπων εκβιασμών προς τους πολίτες επιχειρείται κάτι που καμία κυβέρνηση του πλανήτη δεν θα τολμούσε ποτέ… Με σαφέστατη προτεραιότητα την αποπληρωμή του «χρέους» και σε υποδεέστερη θέση την ύπαρξη των πολιτών, η κυβέρνηση Παπανδρέου διαχειρίζεται τον κατακερματισμό της χώρας. Και αυτή η μεθόδευση δεν ανακόπηκε από το υπόλοιπο μέρος του πολιτικού συστήματος, αφού η αντιπολίτευση αρκείται σε καταγγελτικά λογίδρια ή πορείες εκτόνωσης της οργής των πολιτών…

Έτσι, το παιδί από τη Μινεσότα, που έβγαλε σπυρί όταν μας ανακοίνωσε την έλευση του ΔΝΤ, που φόρεσε μοβ γραβάτα όταν υπέγραψε το μνημόνιο, τώρα δηλώνει πως θα προχωρήσει τον μοναχικό δρόμο για την διάσωση της χώρας, ενώ όλοι του φωνάζουν πως βαδίζει προς την καταστροφή. Και οι… επόμενοι διασώστες μας περιμένουν να «πέσει το φρούτο» για να έρθουν να επαναδιαπραγματευθούν τον θάνατο της χώρας!!!

Όμως, ενώ είναι δεδομένη η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος (αλλά και της ίδιας της χώρας), ενώ είναι δεδομένη η ανικανότητα διαχείρισης της τεράστιας κρίσης που βιώνει η χώρα, δικαιολογημένα αναρωτιόμαστε: και πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Η απάντηση είναι –δυστυχώς- απλή. Ή η παρεούλα που μας κυβερνά αποτελείται από ηλίθιους ή είναι μία ομάδα δοσίλογων που ξεπουλούν για να διασωθούν προσωπικά (κερδίζοντας ταυτόχρονα και κάποια δισ. για να έχουν να τρώνε και τα απόγονοί τους σε βάθος δεκάδων γενεών…).

Δυστυχώς, μόνο η εσκεμμένη πολιτική στρατηγική μπορούσε να μας οδηγήσει σε αυτό το σημείο. Δεν είναι δυνατόν να έκαναν τόσα συνεχόμενα (και ταιριασμένα μεταξύ τους) λάθη… Δεν είναι δυνατόν, όση ανικανότητα και να διαθέτουν, να μην μπόρεσαν να κάνουν κάτι σωστό για τη χώρα. Οι παρόντες κατόρθωσαν σε λιγότερο από 18 μήνες (μέσα σε περίπου 6 μήνες για να είμαστε ακριβείς) να απομονώσουν οικονομικά την χώρα από τις αγορές δανεισμού, ενώ δεν δίστασαν να ταξιδέψουν σε ολόκληρο τον πλανήτη για να συκοφαντήσουν επανειλημμένως τον Ελληνικό λαό!!! Οι προηγούμενοι κατόρθωσαν να επιτρέψουν να κατοικήσει μονίμως στην πατρίδα μας το χάος (βλ. λαθρομετανάστες)…! Οι πιο προηγούμενοι κατέστρεψαν δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά μέσα από το Χρηματιστήριο, μέσα από τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων κ.α. Και όσο γυρίζουμε προς τα πίσω, τόσο βλέπουμε λάθη, τόσο βλέπουμε μεθοδεύσεις παραμονής στην εξουσία και απόκρυψης της «ανικανότητάς» τους να κυβερνήσουν. Και όμως, γνώριζαν την σημερινή κατάληξη και ίσως να την γνώριζαν (όλοι τους) με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, αφού η κυρία Μπενάκη ήταν σαφέστατη όταν ορκιζόταν (την πρώτη φορά ο επιτυχημένος πρωθυπουργικός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου) ο Κάρολος Παπούλιας, λέγοντάς του πως θα ζήσει ως πρόεδρος μία οικονομική κρίση και την συρρίκνωση της χώρας για το Ευρωπαϊκό όφελος!!!

Και τι κάνουμε τώρα; Αυτή η ερώτηση βρίσκεται στο μυαλό όλων μας. Πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση; Πώς μπορούμε να ανατρέψουμε τα όσα κάποιοι σχεδιάζουν (αλλά και μας τα ανακοινώνουν) εις βάρος της πατρίδας μας;

Με δεδομένο πως οι εξουσίες τρέμουν τους λαούς, θα πρέπει να κατανοήσουμε πως πρώτιστο μέλημά μας είναι να ομονοήσουμε, ειδάλλως θα μετατραπούμε είλωτες στα σύγχρονα χαλιφάτα της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, δούλοι των τραπεζών και στατιστικοί αριθμοί, ανάξιοι να μας αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους… Ίσως να ακούγονται «βαριά» αυτά, αλλά είναι η τραγική αλήθεια. Η αλήθεια που προσπαθούν να μας εκβιάζουν να δεχθούμε ως μονόδρομο οι τράπεζες και οι «εκπρόσωποί» τους… Αφού, λοιπόν, ομονοήσουμε, αφού ιεραρχήσουμε την ανάγκη αποτίναξης της οικονομικής χούντας και την παραδειγματική τιμωρία των δοσίλογων λακέδων των τραπεζιτών, θα πρέπει να φροντίσουμε (χωρίς εγωκεντρισμούς, εγωπάθειες και ματαιοδοξίες) να προβάλουμε τους ικανούς, τους αγνούς πατριώτες και γενικά εκείνους για τους οποίους τρέφουμε σοβαρές ελπίδες πως θα καταφέρουν να οργανώσουν τις τοπικές κοινωνίες, ενώ ταυτόχρονα θα επωμιστούν το βάρος της ανάδειξης προσώπων διαχείρισης της χώρας. Δεδομένο πρέπει να θεωρείται πως ο δρόμος αυτός δεν θα είναι εύκολος, αλλά θα έχει θετική πρόοδο και με την κατάλληλη εσωτερική οργάνωση (και όχι αποδιοργάνωση που γίνεται από την κυβέρνηση Παπανδρέου) και ικανή αυτοδιαχείριση των υπαρκτών πόρων και την ενίσχυση αποδιοργανωμένων βασικών τομέων της οικονομικής ανεξαρτησίας (π.χ. γεωργία), πολύ σύντομα θα επανέλθουμε δριμύτεροι από όσο ποτέ… Ταυτόχρονα θα έχουμε αποκτήσει τον αυτοσεβασμό μας, αλλά και τον σεβασμό όλων εκείνων που σήμερα βρίσκονται απέναντί μας.

Ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας είναι μονόδρομος. Οδηγεί προς τα επάνω και θα είναι κουραστικός. Όμως, θα είμαστε ελεύθεροι ως άνθρωποι και θα εργαστούμε για να δώσουμε στα παιδιά μας μία χώρα πραγματικής (και όχι εικονικής) προόδου, ελεύθερη, ανεξάρτητη και κυρίως… χωρίς να έχει απολέσει ούτε μία πέτρα από την γη της… Όταν μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην αυτό-οργάνωσή μας (και όχι στην ταχύτατη αποδιοργάνωση που σήμερα εκτελεί η τραγική κυβέρνηση Παπανδρέου), τότε εκείνοι που σήμερα μας πιέζουν θα προστρέξουν να μας στηρίξουν. Γιατί; Μα, μην ξεχνάτε πως η πατρίδα μας είναι «οικόπεδο γωνιακό», με καλή θέα στην ενέργεια, αλλά και στον γεωπολιτικό έλεγχο μίας περιοχής που σύντομα θα προσελκύσει τεράστια κεφάλαια…

Θα προσπαθήσουν να μας βγάλουν έξω από αυτόν τον δρόμο που ήδη αρχίσαμε να προχωράμε. Θα βάλουν τα "εργαλεία" τους, θα ρίξουν το παρακράτος ανάμεσά μας, θα προσπαθήσουν να μας διαιρέσουν (η γνωστή μέθοδος), δεν θα διστάσουν να μας χτυπήσουν με όποιο όπλο διαθέτουν, με όποιο τρόπο τους επιτρέψουμε να το κάνουν... Ο δρόμος αυτός που επιλέγουμε μας οδηγεί σε ένα αύριο, ενώ ο δρόμος που αυτοί επέλεξαν για εμάς μας οδηγεί στο πουθενά, σε μία καταστροφική έρημο... Θέλει προσοχή το "θηρίο" όταν είναι στα τελευταία του. Γίνεται πιό επικίνδυνο από ποτέ...

Το μέλλον μας είναι στα χέρια μας και όχι στα χέρια αυτών των πολιτικών δυνάμεων που μέσα από μυστικοσυμβούλια, πίσω από τις πλάτες μας και με προπαγανδιστικές μεθόδους προσπαθούν να μας πείσουν πως ο αργός θάνατος είναι προτιμότερος από τον αγώνα για την ζωή. Ας κάνουμε λοιπόν την κρίση ευκαιρία, για να γίνουμε καλύτεροι πολίτες, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να γίνουμε άξιοι σεβασμού όπως και οι πρόγονοί μας…

Μπορούμε; Σίγουρα ναι! Και, πρέπει να θυμόμαστε πως αν εμείς δεν προσπαθήσουμε να σωθούμε, κανένας δεν θα απλώσει το χέρι του να μας σώσει…

Κωνσταντίνος
Γενικά έχω ένα πρόβλημα με τον όρο χρεοκοπία. Αυτός ο όρος υποδηλώνει ότι δεν έχουμε να φάμε, ότι έχει μειωθεί το βιοτικό μας επίπεδο και γενικά ότι θα καταντήσουμε σαν κάποια τριτοκοσμική χώρα.

Για μένα δεν πρέπει να μπλέκουμε τον όρο αναδιάρθρωση με την χρεοκοπία. Είναι άλλο πράγμα να είσαι ταμειακά μη βιώσιμος (όπως είμαστε σήμερα) και άλλο να είσαι χρεοκοπημένος ή να είσαι φτωχός.
Ταμειακά μη βιώσιμοι είμαστε διότι έχουμε υπερδανειστεί, όχι διότι είμαστε φτωχοί. Φτωχοί θα ήμασταν αν είχαμε μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα περί τα 6.000 ευρώ όπως έχουν ορισμένες άλλες χώρες, που όμως, δεν έχουν χρέος και δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα.
Το γεγονός ότι ορισμένες φτωχές χώρες δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα δεν σημαίνει ότι είναι πλούσιες. Είναι μεν φτωχές, απλά δεν έχουν ταμειακό πρόβλημα.

Το ταμειακό πρόβλημα το δικό μας, έχει τη ρίζα του αφενός στην ανεπάρκεια των πολιτικών που εκλεγούμε και αφετέρου στο ότι οι τραπεζίτες μας δάνειζαν νομίζοντας ότι δανείζουν τη Γερμανία. Είχαν την εντύπωση ότι δεν μπορεί να γίνει αναδιάρθρωση στην Ευρώπη και ότι θα βρεθεί κάποιος μαγικός τρόπος να πάρουν τα λεφτά τους.
Δυστυχώς για μας, μέχρι τώρα επαληθεύονται, διότι μέσω του μηχανισμού της τρόικας παίρνουν πίσω τα λεφτά τους και τους τόκους τους. Επένδυσαν δηλαδή σε ομόλογα υψηλής απόδοσης, χωρίς το ρίσκο. Να επαναλάβω για άλλη μια φορά, ότι αυτό δεν είναι στα πλαίσια των κανόνων της αγοράς.

Υψηλή απόδοση σημαίνει υψηλό ρίσκο και αυτό σημαίνει ότι κατά καιρούς θα τρως και καμία φόλα. Οι της ΕΕ όμως θεωρούν ότι οι τράπεζες (οι μέτοχοι αυτών δηλαδή) πρέπει να μπορούν να τοποθετούνται εκ του ασφαλούς.

Αλλά το γεγονός ότι δεν έχουμε να πληρώσουμε δεν σημαίνει ότι είμαστε φτωχοί και ότι έχουμε πτωχεύσει. Σημάνει απλά ότι δεν μπορούμε να εξυπηρετήσουμε το χρέος που μας δόθηκε, διότι οι τραπεζίτες αγνόησαν τους κανόνες που θα έπρεπε να έχουν ακολουθήσει. Τούτο είναι η δυνατότητα αποπληρωμής με βάση το εισόδημα που έχουμε.
Διότι ακόμα και αν δώσεις ένα μεγάλο δάνειο σε έναν πλούσιο, που είναι πέραν των δυνατοτήτων του, δεν θα το πληρώσει. Όχι διότι είναι φτωχός, άλλα διότι είναι πέραν των εισοδηματικών ικανοτήτων του να εξυπηρετήσει ένα τέτοιο δάνειο.

Έχοντας πει αυτά λοιπόν, δεν μου αρέσει ο όρος πτώχευση που παπαγαλίζουν οι πάντες. Εμείς απλά είμαστε ταμειακά μη βιώσιμοι και όχι φτωχοί. Ναι, έχουμε ξοδέψει πέραν των δυνατοτήτων μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε περιουσιακά στοιχεία. Ναι, έχουμε κατασπαταλήσει τα δάνεια που μας έδωσαν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε στο μηδέν.

Υποθέτω ότι γνωρίζετε ποιος είναι ο Donald Trump. Είναι ένα μεγιστάνας που έχει κάνει τα λεφτά του ποντάροντας σε ακίνητα στην Αμερική και κυρίως στην περιοχή της Νέας Υόρκης. Ξέρετε πόσα λεφτά έχουν χάσει οι τράπεζες από αυτόν; Σας πληροφορώ πάρα πολλά.
Μεταξύ άλλων, πτώχευση του casino Taj Mahal (1989), Trump Plaza Hotel (1992), Trump Shuttle (1990) και πολλά άλλα και δεν βάζω μέσα τα διάφορα νομικά προβλήματα που έχει αντιμετωπίσει. Παρ΄ όλ΄ αυτά, τα περιουσιακά του στοιχεία είναι περίπου $3 δισ. (αν και ο ίδιος λέει πολύ περισσότερα).

Σε κάθε μια από τις αποτυχημένες του προσπάθειες, χρησιμοποίησε το εργαλείο της αναδιάρθρωσης για να τα βγάλει πέρα και σε καμία περίπτωση δεν ενεχυρίασε τις υπόλοιπες δραστηριότητες του.

Χρεοκοπία όμως είναι αυτό που θα πάθουμε, αν, στην προσπάθεια μας να αντεπεξέλθουμε στους πιστωτές μας, πουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε και χρησιμοποιήσουμε το εισόδημα και το ρευστό που έχουμε, προσπαθώντας μάταια να εξυπηρετήσουμε ένα δάνειο, που είναι υπεράνω των δυνατοτήτων μας, στο όνομα του να έχουμε καθαρό πρόσωπο στην Ευρώπη και στο όνομα του ποιος θα μας δανείζει αύριο.
Θα χρεοκοπήσουμε σίγουρα, όταν θα έχει μαραζώσει τόσο πολύ ο ιδιωτικός τομέας, που δεν θα μπορεί να παράγει το παραμικρό φορολογικό εισόδημα, που είναι και ο αποκλειστικός τροφοδότης της κρατικής μηχανής. Τότε πράγματι θα έχουμε χρεοκοπήσει.

Σήμερα είμαστε απλά ταμειακά μη βιώσιμοι και όχι χρεοκοπημένοι και πάνω από όλα, δεν είμαστε φτωχοί. Φτωχοί όμως θα γίνουμε, αν για άλλη μια φορά, αγνοήσουμε τους κανόνες της αγοράς και του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτός ο κανόνας λέει ότι όταν δανείζεις κάποιον που ξέρεις ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει (και να μη ξέρεις, πρόβλημα σου), τότε σαν πιστωτής είσαι άξιος της τύχης σου, και αξίζεις το 100% της χασούρας που θα πάρεις.
Για πολύ καιρό οι αναλυτές επιχειρηματολογούν για το αν η Ελλάδα θα αθετήσει τις υποχρεώσεις της ως προς το χρέος της - αφήνοντας τους πιστωτές της να λάβουν ένα «κούρεμα». Η στήλη αυτή υποστηρίζει ότι η προοπτική αυτή είναι όλο και πιο πιθανή.

Πολλοί αναλυτές εδώ και καιρό έχουν προβλέψει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αθετήσει μέρος του χρέους της ή, όπως λένε στις αγορές, οι επενδυτές θα πρέπει να λάβουν ένα "κούρεμα." Φαίνεται σαν να βρίσκονται πιο κοντά στο να βγούν ορθοί.

Στις 9 Μαΐου 2011, η Standard& Poors υποβάθμισε το ελληνικό χρέος με τη μείωση των αξιολογήσεων της από ΒΒ- σε Β, για το μακροπρόθεσμο, και από το Β στο C, για το βραχυπρόθεσμο διάστημα. Η υποβάθμιση αντανακλά:

  • Το γεγονός ότι ο δημοσιονομικός στόχος (μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 9,6% του ΑΕΠ) δεν τηρήθηκε (το έλλειμμα ήταν 10,5%) και
  • Την άποψη ότι το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο.

Η S&P αναφέρει ότι υπολογίζει ένα 50% «κούρεμα» στην αξία του χρέους μπορεί να απαιτηθεί για την αποκατάσταση της φερεγγυότητας.

Στην πραγματικότητα, φαίνεται να υπάρχει μια ευρεία συμφωνία μεταξύ των οικονομικών σχολιαστών ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι αναπόφευκτη, οπότε δεν είναι τυχαίο ότι οι φήμες ενός νέου δανείου (€60 δισ.) στην Ελλάδα, που κυκλοφόρησε πριν από δύο εβδομάδες από την WallStreetJournal εφημερίδα, κατέληξε να είναι κενού περιεχομένου.

Ένα νέο δάνειο μπορεί να αγοράσει ίσως κάποιον επιπλέον χρόνο για την Ελλάδα, αλλά δεν θα αλλάξει καθόλου την ουσία των πραγμάτων. Προς το παρόν, η μόνη εναλλακτική λύση από την αναδιάρθρωση του χρέους, αποκλείοντας μια περίοδο πληθωρισμού που θα απαιτούσε εξόδο από το ευρώ, φαίνεται να είναι μια ισχυρή, αν και απίθανη, ανάκαμψη του ρυθμού ανάπτυξης. Εδώ είναι το γιατί.

Ένα εθνικό χρέος είναι βιώσιμο όταν δεν αυξάνεται ταχύτερα από το ΑΕΠ (έτσι ο δείκτης χρέους προς το ΑΕΠ, παραμένει σταθερός ή πτωτικός). Η αριθμητική αυτή είναι απλή. Ο αριθμητής, χρέος που μετριέται σε ευρώ, αυξάνεται από δύο πηγές: από πληρωμές τόκων επί του ανεξόφλητου αποθέματος χρέους και από το πρωτογενές έλλειμμα (που καλύπτεται με την έκδοση νέου χρέους). Ο παρονομαστής, ΑΕΠ που μετριέται επίσης σε ευρώ, αυξάνεται λόγω του πληθωρισμού και της αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ.

Για την Ελλάδα, τα προκαταρκτικά στοιχεία για το 2011 που πρέπει να συνδεθούν στον παραπάνω τύπο είναι αποθαρρυντικά. Το πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή το έλλειμμα χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι τόκοι για το υπάρχον χρέος) είναι της τάξης του 5% του ΑΕΠ, με μέσο επιτόκιο της τάξης του 4,5% (μια αισιόδοξη εκτίμηση από τον Υπουργό Οικονομικών), ένα πληθωρισμό της τάξης του 2,6%, και αρνητικού ρυθμού ανάπτυξης της τάξης περίπου του 3%. Δεδομένου του υφιστάμενου χρέους της τάξης του 150%, οι αριθμοί αυτοί συνεπάγονται ότι το ελληνικό κλάσμα χρέους προς το ΑΕΠ θα αυξάνεται επ αόριστον και, επομένως, είναι μη βιώσιμο.

Τι θα πάρει να γίνει για να κατασταθεί το χρέος βιώσιμο;

Υπάρχουν τρία βασικά εργαλεία πολιτικής ώστε να κατασταθεί το χρέος στην Ελλάδα βιώσιμο:

  • Μείωση του επιτοκίου του χρέους,
  • Στροφή του πρωτογενούς ελλείμματος σε ένα πρωτογενές πλεόνασμα, και
  • Μείωση της λογιστικής αξίας του υπάρχοντος αποθέματος χρέους (δηλαδή την αθέτηση/χρεωκοπία, ή θέτοντάς το πιο ευγενικά, την αναδιάρθρωση).

Για αναλογιστούμε το πιθανό αποτέλεσμα, μπορούμε να υπολογίσουμε πόσο μεγάλη θα πρέπει να είναι η δημοσιονομική προσαρμογή βάσει διαφόρων υποθέσεων όσον αφορά το επιτόκιο και χρέος της χώρας.

Πρώτα ας λάβουμε υπόψη την περίπτωση που δεν επέρχεται μείωση του επιτοκίου και δεν υπάρχει αναδιάρθρωση. Ο παραπάνω τύπος μας λέει ότι χωρίς την αναδιάρθρωση και δίχως μειωμένο επιτόκιο, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να δημιουργήσει ένα πλεόνασμα της τάξης του 7,5% του ΑΕΠ από την τρέχουσα θέση του ελλείμματος στο 5%. Αυτό το είδος φορολογικής περισυλλογής αναγκαίο να επιφέρει το παραπάνω αποτέλεσμα είναι γνωστό ότι προκαλεί ταραχές, αν γίνει σε διάρκεια ενός και μόνου έτους. Αν είναι να επιτευχθεί σε μεγαλύτερη διάρκεια του ενός έτους, τότε η ενδεχόμενη περικοπή πρέπει να είναι ακόμα μεγαλύτερη δεδομένου ότι το χρέος εν το μεταξύ θα αυξάνεται.

Απλά, ένα νέο €60 δισ. δάνειο από την ΕΕ ή/και το ΔΝΤ, δεν θα συνεισφέρει μεγάλη βοήθεια. Αν υποθέσουμε ότι γινόταν με ευνοϊκότερους όρους (δηλαδή κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες κάτω του σημερινού μέσου όρου), οι πληρωμές των τόκων στην Ελλάδα θα μειώνονταν, αλλά όχι πάρα πολύ καθώς τα €60 δισ. είναι μόνο το ένα πέμπτο του ανεξόφλητου χρέους. Η επίδραση στο μέσο επιτόκιο θα ήταν μικρή - περίπου 40 μονάδες βάσης. Σε αυτό το σενάριο, το πρωτογενές πλεόνασμα απαραίτητο ώστε να επιφέρει σταθεροποίηση του χρέους θα συνεχίσει να χρειάζεται να είναι 6,9%. Και πάλι, η μετάβαση από το -5% σε +6,9% φαίνεται πολιτικά αδύνατη.

Η εικόνα είναι πολύ διαφορετική για την δεύτερη επιλογή της αναδιάρθρωσης και της χορήγησης δανείου με χαμηλότερο επιτόκιο. Ακολουθώντας τους αριθμούς για μια ήπια αναδιάρθρωση - ας πούμε ένα «κούρεμα» του 40% της ονομαστικής αξίας του Ελληνικού χρέους - βλέπουμε τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο εφικτά. Ο τύπος μας λέει ότι το απαραιτητο σταθεροποιητικό πρωτογενές πλεόνασμα θα πρέπει να είναι λίγο πάνω από το 4% του ΑΕΠ. Ακόμα και αυτό το σενάριο, ωστόσο, θα απαιτούσε μνημειώδης δημοσιονομικές ταλάντευσεις και πιθανόν να προκαλέσει φαινόμενα ντόμινο σε ολή την Ευρωζώνη.

Η μαγική λύση θα πρέπει να στηρίζεται στην αναζωογόνηση του ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕΠ. Αυτή είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή ώστε να αποφευχθεί η χρεωκοπία/αναδιάρθρωση. Εάν η ανάπτυξη θα μπορούσε να επιστρέψει σε θετικό έδαφος και να σταθεροποιηθεί εκεί περίπου στο 1%, η Ελλάδα θα χρειαζόταν να παράγει πρωτογενές πλεόνασμα του τάξης του 1,3% ανά έτος.

Περιττό να πούμε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι η μόνη που επιθυμεί την ταχύτερη ανάπτυξη του ΑΕΠ. Το πρόβλημα είναι ότι η επιθυμία και η πραγματικότητα έχουν αποδειχθεί να είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα, όταν πρόκειται για οικονομική ανάπτυξη. Εξάλλου, οι αγορές δεν φαίνεται να πιστεύουν ότι η επιθυμία θα γίνει πραγματικότητα.

Βρισκόμαστε ήδη έναν χρόνο αργότερα από τη χορήγηση του δανείου ύψους 110 δισ. ευρώ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) το οποίο συνοδεύτηκε με τολμηρά μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας από την πλευρά της Ελλάδας, με στόχο τη συμμόρφωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και χρέους με αυτό που ορίζει το ευρωπαϊκό σύμφωνο σταθερότητας. Ομως, ας μην βιαστούμε να κρίνουμε την αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών γιατί κάτι τέτοιο δεν θα μας διασφάλιζε την πραγματική εικόνα παρά μόνο θα διαστρέβλωνε την κατάσταση.

Το γεγονός ότι έναν χρόνο μετά την εφαρμογή των μέτρων η κατάσταση δεν έχει «αποδώσει» θετικά αποτελέσματα είναι σε πλήρη συμφωνία με τη μακροοικονομική θεωρία και τους οικονομικούς κύκλους. Από τη στιγμή που μια χώρα επιβάλλει μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας (όπως π.χ. αύξηση της φορολογίας και μείωση των κυβερνητικών δαπανών) είναι επόμενο να επέλθει βραχυπρόθεσμα μείωση του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ) (με άλλα λόγια, αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης), αύξηση της ανεργίας ακολουθούμενη από μείωση των εγχώριων τιμών και επιτοκίων.

Μακροπρόθεσμα αυτό που ακολουθεί, είναι η περαιτέρω μείωση των τιμών και επιτοκίων και η αύξηση του ΑΕΠ. Η μείωση των τιμών καθώς και των μισθών καθιστά τη χώρα ανταγωνιστική και ως εκ τούτου επιφέρει αύξηση των εξαγωγών και συνεπώς θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η βραχυπρόθεσμη περίοδος μπορεί να κυμανθεί περίπου από ένα έως τρία χρόνια και η διάρκειά της εξαρτάται από διάφορους εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες.

Το γεγονός ότι το πρόβλημα χρέους της Ελλάδας, που πρόσφατα βγήκε στο προσκήνιο, συνέπεσε χρονικά την ίδια περίοδο με μία από τις βαθύτερες οικονομικές υφέσεις παγκοσμίως μειώνει περαιτέρω την αποτελεσματικότητα των ήδη εφαρμοσμένων μέτρων, καθώς επιτείνει τη βραχυπρόθεσμη περίοδο.

Σύμφωνα με μια επικείμενη προς δημοσίευση έρευνα του Antonakakis and Scharler (2011) στα εφαρμοσμένα οικονομικά γράμματα, η τελευταία κρίση του 2008-'09 μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία από τις ισχυρότερες υφέσεις που γνώρισε η παγκόσμια οικονομία από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 σε θέματα συγχρονισμού και διάχυσης των οικονομικών κύκλων μεταξύ των κυρίως ανεπτυγμένων χωρών. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να αποδοθεί στην όλο και ισχυρότερη συνολοκλήρωση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών που καθιστά την κάθε εγχώρια κρίση ταυτόχρονα και ως παγκόσμια.

Ολα αυτά τα φαινόμενα συνηγορούν στην κρίσιμη κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. Μια κατάσταση που κάνει αναγκαία τη λήψη περαιτέρω μέτρων, ώστε να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Μέτρων που θα πρέπει να στοχεύουν σε μεγαλύτερο βαθμό στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα απ' ό,τι στον μικρομεσαίο επιχειρηματία/φορολογούμενο, καθώς υπάρχει μια γενική αντίληψη ότι οι πληθυσμοί αυτοί είναι που πληρώνουν το τίμημα για τα λάθη των τραπεζιτών και κερδοσκόπων.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση θα πρέπει να προβεί σε τολμηρές αποκρατικοποιήσεις και επιπρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα ούτως ώστε να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Επιπροσθέτως, επιβάλλεται η λήψη μέτρων/μεταρρυθμίσεων που θα στοχεύουν στην αναζωογόνηση του ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕΠ. Από την άλλη μεριά, οι συζητήσεις των οικονομικών κύκλων της Ευρώπης θα πρέπει να επικεντρωθούν και να συναινέσουν σε εύλογο χρονικό διάστημα (καθώς κάθε καθυστέρηση είναι ζημιογόνα τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη στο σύνολό της) στα εξής ζητήματα:

1) Στην επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους ούτως ώστε κάθε πιστωτής να σιγουρευτεί ότι θα εισπράξει (ένα μεγάλο ποσοστό αν όχι) όλο το μέγεθος του ποσού που συνεισέφερε.

2) Στη μείωση του επιτοκίου αποπληρωμής του χρέους, καθώς η δαπάνη για τους τόκους αποπληρωμής είναι ήδη σε αρκετά υψηλά επίπεδα.

3) Τέλος, ένα μεγάλο μέρος των συζητήσεων επικεντρώνεται στη δημιουργία φόρου χρηματοοικονομικών συναλλαγών (financial transaction tax, FTT) και φόρου χρηματοοικονομικών δραστηριοτήτων (financial activities tax, FAT). Με έναν τέτοιο φόρο θα συμμετέχουν και ιδιωτικοί επενδυτές/κερδοσκόποι στον μηχανισμό στήριξης.

Εχει υπολογισθεί ότι ένας τέτοιος φόρος ύψους 0,05% στις ευρωπαϊκές χρηματοοικονομικές συναλλαγές, όπως σε μετοχές, ομόλογα, συνάλλαγμα και παράγωγα (που σε έναν μεγάλο βαθμό αφορούν και κερδοσκοπικές δραστηριότητες) θα μπορούσε να συγκεντρώσει ποσά ύψους άνω των 200 δισ. ευρώ ανά έτος. Ποσό που αν κάποιος αναλογιστεί σοβαρά θα μπορούσε να επιλύσει τα προβλήματα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και άλλων ευρωπαϊκών χωρών που βρίσκονται ήδη σε παρόμοια κατάσταση.

Του Νικολάου Αντωνακάκη
Λέκτορος του International Macroeconomics Institute for International Economics του University of Economics and Business της Βιένης
Βιβλιογραφία

Antonakakis N. and Scharler J.(2011), «The Synchronization of GDP Growth in the G7 during US Recessions». Applied Economics Letters, Forthcoming. http://www.informaworld.com/smpp/content~db=all~content=a937490890~frm=titlelink

Πηγή: Κέρδος


Ακόμα Καλύτερες Μέρες
Αμπαρωμένοι στα σπίτια με σακιά άμμου στα παράθυρα για να προφυλαχτούν απ’ τις σφαίρες στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, των Δεκεμβριανών και του Εμφύλιου οι άνθρωποι που δεν είχαν βγει στο βουνό ή δεν δολοφονούσαν πατριώτες για λογαριασμό των Ταγμάτων Ασφαλείας διατηρούσαν την ελπίδα.

Καθισμένα γύρω απ’ το μαγκάλι τα παιδιά μασουλούσαν κάστανα και χαρούπια και ονειρεύονταν πως, όταν ο πόλεμος τελειώσει και μεγαλώσουν θα γίνουν ναυτικοί, συμβολαιογράφοι, γιατροί, μηχανικοί αυτοκινήτων και, όταν πάνω απ’ την Αθήνα πέταξαν δύο αεριωθούμενα Gloster Meteor και στο «Χασάνι» συγκεντρώθηκαν τα Spitfire και Hurricane της Πολεμικής Αεροπορίας μηχανικοί αεροπλάνων.

Οι δεκαετίες πέρασαν και τα παιδιά που γεννήθηκαν τη δεκαετία του 40 ακόμα περιμένουν να κάνουν τα όνειρα πραγματικότητα. Όχι πως δεν διέπρεψαν στα επαγγέλματα που διάλεξαν, ιδιαίτερα εκείνοι που «εκεί στη ξένη, θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη» όπως τραγουδούσε στον «εθνικό του ύμνο» ο Σαββόπουλος αλλά, αυτοί που έδωσαν τη μάχη στην Ελλάδα.

Πολλοί κατάφεραν να ξεπεράσουν την «νεοελληνική πραγματικότητα» που, με ύπουλους και πλάγιους τρόπους, επέβαλαν αυτοί που κυβέρνησαν τη χώρα, και να διακριθούν. Ποιητές, ηθοποιοί, αρχιτέκτονες, μουσικοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς ακόμα και …εκδότες διέπρεψαν όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά, και στο εξωτερικό.

Οι άλλοι, οι όχι τόσο δυνατοί, εκείνοι που δεν διάθεταν τα απαραίτητα βύσματα, που πολέμησαν τον κατακτητή, είχαν την ατυχία να μη γεννηθούν στην Εκάλη και στο Παλαιό Ψυχικό, πήραν των ομματίων τους και έγιναν γκασταρμπάϊτερ στα εργοστάσια της Γερμανία, στα ορυχεία του Βελγίου και στις λάντζες του Αστόρια. Ένα μεγάλο τμήμα χάθηκε στα γκούλαγκ του πατερούλη Στάλιν και στα χωριά των πολιτικών κρατουμένων στην Ουγγαρία και στη πρώην Γιουγκοσλαβία.

Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Με το τέλος του 2ου ΠΠ και του Εμφύλιου ξεκίνησε μία νέα, «μελετημένη» κατοχή με το, αποκαλούμενο Σχέδιο Μάρσαλ που, μόνο στο όνομα διαφέρει από το σημερινό Μνημόνιο!

Μία ομάδα αρπακτικών, πρώην δοσίλογων και συνεργατών των Γερμανών (και Αμερικανών) πλούτισε σε βαθμό που εξέπληξε ακόμα και τον βασιλιά του Μπρουνέϊ! Με τον πακτωλό έγιναν κάποιες –υγιείς- βιομηχανίες (Ιζόλα, Πίτσος, Χρωπεί, Βιομηχανία Ζαχάρεως κλπ), ακολούθησαν κάποιες άλλες (Πιρέλι, Όπελ, Νισάν, Νάμκο κλπ).

Κι ενώ κάποιοι Έλληνες άρχιζαν να πιστεύουν ότι, η χώρα θα βρει τη γαλήνη (και την ανάπτυξη) στην Ευρώπη που ονειρεύτηκαν (μεταξύ άλλων) οι Αντενάουερ, Σουμάν, Μονέ και Γκάσπερι, στην Ελλαδίτσα έγινε …δικτατορία! Τα τανκς κατέβηκαν στους δρόμους, η χώρα μπήκε στο γύψο και, ο τσιμεντόλιθος, τα πλέι ρουμ και τα τουριστικά γυφτο- καταλύματα»πήγαν σύννεφο» -για να μην αναφερθώ στη πολιτική και πολιτιστική ζωή που πήγε στον πάτο.

Και μετά ήλθε η Μεταπολίτευση!

Αν κάποιος έχει καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει ο όρος θα με υποχρεώσει ενημερώνοντας με. Για μένα η μεταπολίτευση ήταν κάτι σαν μία τεράστια κουτάλα που μπήκε στη χύτρα της κοινωνικής σούπας και έβγαλε στην επιφάνεια τα κατακάθια.

Από την εποχή του «εθνάρχη» μέχρι τη σημερινή του Γοδεφρίγου δεν έγινε απολύτως τίποτα που να συμβάλει στη «ψαγμένη» οικονομική ανάπτυξη, σε πράξεις και αποφάσεις που «έβλεπαν» το μέλλον, αντί το περιεχόμενο της κάλπης και της τσέπης των πολιτικών ταγών.

Η μία μετά την άλλη οι βιομηχανίες κατέρρευσαν από την έλλειψη κρατικού σχεδιασμού και τις επιθέσεις των πράσινων και γαλάζιων φρουρών (υπάρχει άραγε χαρακτηριστικότερο παράδειγμα απ’ την ΧΡΩΠΕΙ;) και, ο μετά το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» ο «εθνικά υπερήφανος και ανεξάρτητος ελληνικός λαός» άρχισε να ξεφαντώνει με …δανεικά!

Το τι δανεικό πήραν οι 6 Ιππότες της (Ανάποδης) Αποκάλυψης δεν λέγεται. Ή μάλλον λέγεται. Το επίσημο είναι 340 δις, το ανεπίσημο 600, κάποιοι ομιλούν για 1 τρις κανείς δεν γνωρίζει με σιγουριά.

Τα δανεικά έκαναν τον εθνικά υπερήφανο λαό να «ζήσει τον μύθο του στην Ελλάδα» ψωνίζοντας με τις χιλιάδες «μερσεντέ 200 κομπρέσορ», πόρσε «καγιέ» και «μπέμπες». Γέμισαν οι δρόμοι και οι ατραποί, οι πλατείες των επαρχιακών πόλεων και των χωριών με αυτά που, ο Τύπος των Δακρύων αποκαλεί «πολυτελή αυτοκίνητα».

Η ελληνίτσα κατέκτησε τη 1η θέση στην ευρωζώνη σε αριθμό μερσεντέ ανά κάτοικο κάνοντας τους κουτόφραγκους να ξανακοιτάξουν προς τα εδώ. Και να ήταν μόνο τα κομπρέσορ. Ήταν και οι βίλες στο «νησί των ανέμων». Τα πάρτι των επωνύμων κουράδων του βλαχομπαρόκ life style. Οι ξαπλώστρες των 3 και 4000 ευρώ (το μήνα;) στο Parasite Beach, τα Range Rover, Jaguar και οι Porsche των κοινωνικών φλώρων –που δεν ήξεραν να τις οδηγούν!

Κάθε φορά που κάποιος έγραφε ή έλεγε ότι η ισχυρή Ελλάδα ζει σε εικονική πραγματικότητα δέχονταν τις επιθέσεις των «ευλογημένων» δημοσιογράφων που παραβρίσκονταν στον «πρωϊνό κεφέ» ή στο απογευματινό ούζο. Το τι απαισιόδοξο, γκρινιάρη, άνθρωπο που δεν βλέπει το μεγαλείο του Gollum της Μέσης Γης, του Ραφηνάτου, του Μεγάλου Τιμονιέρη και, τελευταία του Γοδεφρίγου του 3ου δεν λέγεται.

Τώρα διαβάζω ότι, η τρόικα διέταξε
α. συναίνεση
β. απολύσεις, συνταξιοδοτήσεις, κλείσιμο δημοσίων οργανισμών, πλήρη πώληση ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, λιμανιών, τυχερών παιχνιδιών, μείωση συντάξεων (των 330 ευρώ) προκειμένου η Ελλάδα να μπορέσει και πάλι να ξανα-αναπτυχθεί για να αποπληρώσει τα δάνεια που είχε πάρει για να …αναπτυχθεί.

Κ.Κ.

Κυβέρνηση compact ετοιμάζει ο Παπανδρέου

Σαρωτικό ανασχηματισμό, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, ετοιμάζει, αν δεν έχει έτοιμο, ο Γ. Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός δήλωσε την Παρασκευή πως θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να σώσει τη χώρα. Η δέσμευσή του αυτή αφορά και τη σύνθεση και τη δομή της κυβέρνησής του. Σύμφωνα με ενδείξεις, το νέο σχήμα θα είναι πολύ μικρότερο, θα περιλαμβάνει τεχνοκράτες και ίσως πολιτικά πρόσωπα πέραν του ΠΑΣΟΚ και θα αποδίδει... δικαιοσύνη ως προς την προσφορά του κάθε στελέχους μέχρι σήμερα.

Όπως γράφει σήμερα το «Έθνος», ο στόχος του Γ. Παπανδρέου είναι τριπλός: να αυξήσει την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησής του, να στείλει μήνυμα αποφασιστικότητας και να πετύχει συμμαχίες στο εσωτερικό, και να πείσει τους δανειστές μας ότι κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να υλοποιήσει τη συμφωνία.

Για την προετοιμασία της κίνησης δεν αποκλείεται να γίνει νέος κύκλος επαφών του πρωθυπουργού με τους υπουργούς, ενώ θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα εντός του Σαββατοκύριακου μυστικά ραντεβού με τις προσωπικότητες που βολιδοσκοπεί το Μέγαρο Μαξίμου.

Τα χαρακτηριστικά που αναζητεί η κυβέρνηση συγκεντρώνουν πρόσωπα όπως ο Λ. Παπαδήμος, ο Τ. Αράπογλου, ο Απ. Ταμβακάκης, ο Β. Ράπανος, ο Γ. Στουρνάρας, ο Τ. Γιαννίτσης κ.ά. Πρόκειται για ονόματα που αποτελούν άνοιγμα και προς την περίοδο Σημίτη αλλά και προς την περίοδο Καραμανλή.

Παραμένει, όμως, ως ερωτηματικό η αντίδραση ή ο χειρισμός του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού. Οσων βρίσκονται στην κυβέρνηση και όσων κάθονται στα έδρανα της Βουλής. Τα πρόσωπα είναι πολλά, με την ιστορία τους και τις φιλοδοξίες τους.
• Οι κορυφαίοι: Θ. Πάγκαλος, Ευ. Βενιζέλος, Κ. Σκανδαλίδης, Α. Λοβέρδος, Α. Διαμαντοπούλου, Μ. Χρυσοχοΐδης, Δ. Ρέππας κ.ά.
• Οι παπανδρεϊκοί: Γ. Ραγκούσης, Γ. Παπακωνσταντίνου, Π. Γερουλάνος, Χ. Παμπούκης, Δ. Δρούτσας, Τ. Μπιρμπίλη, Λ. Κατσέλη, Χ. Καστανίδης, Π. Μπεγλίτης, Ντ. Ρόβλιας, Μ. Οθωνας κ.ά.
• Οι εν αναμονή: Ε. Παναρίτη, Ηλ. Μόσιαλος, Π. Ευθυμίου, Χρ. Πρωτόπαπας, Κ. Καρτάλης, Γ. Φλωρίδης κ.ά.
Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς την αντίδραση των προαναφερθέντων στις εξελίξεις, όπως είναι δύσκολο να προεξοφληθεί και η αναίμακτη έγκριση του μεσοπρόθεσμου από το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Προφανώς ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει καταλάβει τίποτε από όλα όσα συμβαίνουν. Είναι βέβαιο πως δεν γνωρίζει καν τι φταίει για το χάλι της χώρας. Αλλά, πώς είναι δυνατόν να το καταλάβει, όταν τον φτύνουν όλοι κι αυτός νομίζει ότι βρέχει;

Αν η Τουρκία δεν αλλάξει τη στάση της και δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, αναγνωρίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία και αποσύροντας τα στρατεύματα της από το νησί, δεν θα ενταχθεί ποτέ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διεμήνυσε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας.

Από το Σίδνεϊ όπου βρίσκεται, τελευταίο σταθμό της περιοδείας του στην Αυστραλία, ο κ. Χριστόφιας δήλωσε τα εξής: «Δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να κάνω τους συμπατριώτες μου ευτυχισμένους. Υπάρχει η προσδοκία και από τους Ελληνοκύπριους και από τους Τουρκοκύπριους για μια λύση σύντομα στο Κυπριακό, αλλά ο εποικισμός που συνεχίζεται είναι καταστροφικός πρώτα από όλα για τους Τουρκοκύπριους.

»Υπάρχει δραστική αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αυτό είναι έγκλημα πολέμου και πρέπει να καταδικάσουμε την παρουσία τόσων δεκάδων χιλιάδων Τούρκων της Τουρκίας οι οποίοι κρατούν τα περιουσίες των Ελληνοκυπρίων που εκτοπίστηκαν. Είναι παράνομο, είναι έγκλημα», είπε ο κ. Χριστόφιας, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο Πρόεδρος της Κύπρου εξέφρασε την ελπίδα «οι εκλογές στην Τουρκία να δώσουν την ευκαιρία στον κ. Ερντογάν - και είμαι σίγουρος ότι θα είναι ο νικητής αυτών των εκλογών - να αλλάξει τη στάση της και επιτέλους να σεβαστεί την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, να σεβαστεί τους Κύπριους.

»Δυστυχώς πρόσφατα επειδή ο Τουρκοκύπριοι διαδήλωσαν έντονα και μαζικά ενάντια στον εποικισμό και των καταπιεστικών οικονομικών μέτρων από την Τουρκία σε αυτούς, ο κ. Ερντογάν επέδειξε κυνισμό και αλαζονεία και τους συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο προσβλητικό».

Ο κ. Χριστόφιας συνέχισε λέγοντας: «Η Τουρκία θέλει να γίνει πιο πολιτισμένο κράτος, να εκδημοκρατιστεί και να μπορέσει να ενταχθεί στην ΕΕ ως πλήρες μέλος. Ελπίζω να εννοεί αυτό που λέει διότι αν το εννοεί πρέπει να εφαρμόσουν βαθιές μεταρρυθμίσεις εντός της χώρας και να αλλάξουν ριζικά την πολιτική τους και όχι μόνο λόγια όπως ο κ. Νταβούτογλου που δημιουργεί νέες θεωρίες, αλλά με πράξεις, με τους γείτονες τους. Και ένας από τους γείτονες τους είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, την οποίαν αποκλείουν και νομίζουν ότι αυτό θα τύχει σεβασμού από τη διεθνή κοινότητα και ότι η ΕΕ θα τους δεχθεί να ενταχθούν ως πλήρες μέλος».

»Αν δεν αλλάξουν τη στάση τους και δεν εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους αναγνωρίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία, αποσύροντας τα στρατεύματα τους, ποτέ δεν θα μπουν στην ΕΕ», τόνισε ο κ. Χριστόφιας.

«Το δικό μου όραμα είναι ένα κράτος ομόσπονδο με πολιτική ισότητα, όπως περιγράφεται από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα και με την αποτελεσματική συμμετοχή και των δύο κοινοτήτων στα όργανα εξουσίας.

»Δυστυχώς πρέπει να πω ότι το όραμα του κ. Ερογλου είναι το όραμα του κ. Ντενκτάς, για διαίρεση της Κύπρου, για δύο κράτη με χαλαρή κεντρική κυβέρνηση, σαν συνομοσπονδία, κάτι που για μας είναι απόλυτα απαράδεκτο. Αλλά το κλειδί δεν είναι στη Λευκωσία είναι στα χέρια της Τουρκίας», κατέληξε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.


Με ελικόπτερο Cinook (φοβούμενος πιθανή «υποδοχή» στην διαδρομή) μεταφέρθηκε στα Καλάβρυτα τελικά ο σκεπτόμενος κοσμοπολίτης και βραβευμένος –πλην σε όλα αποτυχημένος- Γιώργος Παπανδρέου, πρωθυπουργεύων της τροϊκανής κυβέρνησης στην χώρα που ακόμη λέγεται Ελλάδα.

Τα συνθήματα των πολιτών «είσαι ανεπιθύμητος σε αυτή τη γη», «ξεπουλημένε που πούλησες την Ελλάδα» (και άλλα που δεν επιτρέπεται –επειδή ενδέχεται να διαβάζουν και ανήλικοι- να τα γράψουμε) ανάγκασαν την μετακίνηση με ισχυρή συνοδεία σωματοφυλάκων του σύγχρονου Τσολάκογλου.

Πραγματικός αναβρασμός υπάρχει στην πόλη των Καλαβρύτων, ενώ άλλες πληροφορίες αναφέρουν επίθεση των οργισμένων πολιτών κατά του Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, ο οποίος θεώρησε πως δεν διατρέχει κίνδυνο και απομακρύνθηκε από τον πρωθυπουργικό κλοιό προστασίας.

Περισσότεροι οι αστυνομικοί από τους κατοίκους
Πάνω από 3000 αστυνομικοί σύμφωνα με δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις έχουν ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ την μαρτυρική πόλη των Καλαβρύτων για να εξασφαλίσουν τον κ. Γεώργιο Παπανδρέου από την "Κοινωνία των Πολιτών" οι οποίοι στα πλαίσια της "Συμμετοχικής Δημοκρατίας" θέλουν να του υπενθυμίσουν μερικά ιστορικά γεγονότα και ότι ανεπιθύμητος για όλο τον ελληνικό λαό.

(συνεχείς ανανεώσεις)

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Τρίτη 29 Μαΐου 1453.

Οι υπερασπιστές της Πόλεως είναι 9.000 Έλληνες Βυζαντινοί και μερικοί ξένοι μισθοφόροι, με 26 πλοία, ενώ οι άπιστοι απαριθμούν 258.000 με 400 πλοία. Η μάχη είναι άνιση και η πολύμηνη τιτανομαχία μιας πολιορκίας λαμβάνει τέλος.

Ο Κωνσταντίνος μάχεται γενναία, άλλοτε φροντίζοντας τους λαβωμένους συντρόφους του, άλλοτε επιβλέποντας την επιδιόρθωση των τειχών και άλλοτε κοιτώντας προς την θάλασσα, προσμένοντας την βοήθεια που του είχε υποσχεθεί ο Πάπας.

Το τέλος πλησιάζει, αλλά ο Κωνσταντίνος μένει αγέρωχος και αναφωνεί προς τους συντρόφους του:

«Εάν η Πόλις μου απωλεσθεί, θα απωλεσθώ μαζί της».

Λίγες ώρες αργότερα, πριν την τελική επίθεση, όταν ο πολιορκητής Μεχμέτ του μηνύει να παραδώσει την Πόλη, με αντάλλαγμα να φύγει ελεύθερος με όλα του τα υπάρχοντα και να γίνει αφέντης του Μοριά, εκείνος ως μεγάλος Έλληνας σηκώνει το ανάστημά του, ανάστημα ιερό και θεϊκό και λέει:

«το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουκ εμόν εστίν ούτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη, πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Η κερκόπορτα ανοίγει. Η άμυνα καταρρέει και ο εχθρός ξεχύνεται ως πεινασμένο θηρίο και αρχίζει να καταστρέφει και να λεηλατεί. Ορμάει σε παλάτια και αρχοντικά, σε μοναστήρια και εκκλησιές. Σφαγιάζει και κακοποιεί άνδρες και γυναικόπαιδα. Αποκαθηλώνει κάθε σύμβολο της Χριστιανικής πίστεως μέχρι και τον Σταυρό που επί χίλια χρόνια δέσποζε στο ψηλότερο σημείο του κάστρου. Ο θόρυβος της πτώσης του Σταυρού αντηχεί παντού και κάνει όλη τη Δύση να ριγήσει. Μια Δύση που ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στην υποσχεθείσα βοήθεια προς την Βασιλεύουσα.

Η κερκόπορτα άνοιξε και έκρινε την τύχη του κόσμου και την Ιστορία της Βασιλεύουσας.

29 Μαΐου 1453, μια αποφράδα ημέρα για την Ρωμιοσύνη.

Η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως είναι ιστορικό γεγονός με κοσμοϊστορική σημασία. Είναι ίσως από τις δραματικότερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι το τέλος μιας ιστορίας που οδήγησε την ανθρωπότητα, μέσα σε λίγες στιγμές από το φως στο σκοτάδι.

Αμέσως μετά την άλωση, ο σκλάβος δεν μπορεί να πιστέψει, ότι αυτός ο γίγαντας, ο πρωτοφανής στρατιώτης της ελευθερίας, σκοτώθηκε. Δεν σκοτώθηκε, αλλά υπάρχει, λέει, μαρμαρωμένος και μια μέρα θα αναστηθεί. Έτσι, γεμάτος θαυμασμό για τον αγώνα και την θυσία του Μεγάλου Αυτοκράτορα και προσπαθώντας να αναπτερώσει τις ελπίδες του πολύπαθου Έθνους μας, ο λαός συνθέτει το τραγούδι της Αγιά Σοφιάς. Ένα τραγούδι που αποτελεί σύνθημα ψυχής, ένα τραγούδι που επέζησε σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο και τη Μ. Ασία και θεωρήθηκε βάση και ξεκίνημα πολλών απελευθερωτικών αγώνων και επαναστάσεων εναντίον του κατακτητή σ’ ολόκληρη αυτή την περιοχή. Αυτό το δημοτικό τραγούδι συγκινεί ακόμη και μέχρι σήμερα τις γενεές Ελλήνων.

«Σημαίνει ο Θιος, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,

σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,

με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δύο καμπάνες, κάθε καμπάνα

και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης

κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες.

Να μπούνε στο χερουβικό και να ‘βγει ο βασιλέας.

φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου στόμα:

Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα’ άγια,

παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστείτε,

γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Μον’ στείλτε λόγο στη φραγκιά, να ‘ρωτούνε τρία καράβια

το να πάρει το σταυρό και τα’ άλλο το βαγγέλιο,

το τρίτο, το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας,

μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες.

«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μη πολύ δακρύζεις,

Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι».

Σήμερα, το σήμα κατατεθέν αυτής της μεγάλης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο μεγάλης ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας Ι.Ν. της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος κτίστηκε το 537 από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό και παρέμεινε το λίκνο του Χριστιανισμού, για 1000 περίπου χρόνια, έγινε τζαμί και αργότερα μουσείο, ενώ τα τελευταία χρόνια, η υποψήφια για ένταξη στην Ε.Ε. Τουρκία, με την αμέριστη στήριξη των Ελληνικών κομμάτων εξουσίας, το χρησιμοποιεί ως χώρο επιδείξεων μόδας, ως χώρο φιλοξενίας εκθέσεων εσωρούχων και ειδών υγιεινής.

Θα ήταν, λοιπόν, αυτονόητο οι κυβερνήσεις μας που διακαώς επιζητούν την άρον άρον είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε., να απαιτήσουν από την γείτονα χώρα έστω την απόδοση του σκοπού για τον οποίο οικοδομήθηκε το σύμβολο του Ορθοδόξου Χριστιανισμού, η πριν από 1500 περίπου χρόνια, Αγία Σοφία.

Αλλά αυτό το αυτονόητο δεν είναι ούτε απορίας άξιο, αφού αυτά τα κόμματα εξουσίας τριάντα έξη ολόκληρα χρόνια δεν έλυσαν κανένα κοινωνικό πρόβλημα παρά τις συνεχείς προεκλογικές τους εξαγγελίες. Ξεχαρβαλωμένη η υγεία, η παιδεία, η δικαιοσύνη, η Εθνική άμυνα, το ασφαλιστικό, ο πολιτισμός. Τα ατοπήματα των δύο κομμάτων εξουσίας είναι εξόφθαλμα και αποδεδειγμένα. Κατασπατάλησαν ασύστολα το απίστευτο χρήμα που εισέρευσε στην χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και απέβλεπε στην ανάπτυξη και την υποδομή της, ώστε να επιτευχτεί η σύγκλιση της Ελληνικής οικονομίας με τις οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης. Δημιούργησαν παρανοϊκό και ακατάσχετο δανεισμό βουλιάζοντας κάθε μέρα που περνούσε την χώρα στην άβυσσο. Μοίραζαν πρόσκαιρες φρούδες ελπίδες, με τα ρουσφέτια και τους διορισμούς στο δημόσιο. Ανάγκασαν τον πολίτη να ψηφίζει, με μοναδικό κριτήριο το ατομικό του και μόνο συμφέρον. Υφάρπαζαν επί της ουσίας βίαια την ψήφο του άμοιρου ψηφοφόρου, το τελευταίο απομεινάρι διαφοράς από το σκλάβο, το ραγιά.

Αποτέλεσμα αυτής της φαύλης πολιτικής είναι το σημερινό κατάντημα της χώρας, όπου κατακρεουργούνται οι μισθοί εργαζομένων και οι συντάξεις απόμαχων της εργασίας, όπου μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν με πρωτόγνωρους ρυθμούς, όπου οι έμμεσοι φόροι είναι χαράτσι απάνθρωπης αδικίας, όπου η ανεργία, ειδικά στους νέους καλπάζει και δεν δίνει στην νεολαία μας καμία ελπίδα και προοπτική.

Έχουν ήδη υποθηκευθεί τα Εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδος μας και έχουμε ως χώρα παραιτηθεί ολοσχερώς οποιασδήποτε ασυλίας πηγάζει από νόμους ή συνθήκες, δηλαδή παραιτηθήκαμε από οποιοδήποτε στοιχείο συνιστά Εθνική κυριαρχία.

Βιώνουμε στις μέρες μας, δυστυχώς την Τρίτη Άλωση και έχουμε όλοι μερίδιο ευθυνών.

Εσύ λοιπόν Έλληνα, για ότι πολέμησες, σήμερα είναι ταμπού. Οι Τούρκοι ξαναβρίσκουν 558 χρόνια μετά ανοικτή και πάλι την κερκόπορτα. Βολτάρουν στο Αιγαίο όποτε γουστάρουν, όπου γουστάρουν και όσο γουστάρουν ! Δεν μας «χόρτασαν» οι καρπαζιές το 1922 στην Σμύρνη, το 1955 στην Πόλη, το 1974 στην Κύπρο! Τώρα, στέλνουμε στην Πόλη γιουσουφάκια, που τραγουδάνε καλά χορεύουν καλλίτερα, κάνουν κουμπαριές καταθέτουν στεφάνια στον σφαγέα των Ελλήνων, Κεμάλ Ατατούρκ και δόξα τον Αλλάχ!

Χάσαμε την Κωνσταντινούπολη, την Σμύρνη, την Κυρήνεια, την Αμμόχωστο. Μας παζαρεύει ο ξένος δάκτυλος την Θεσσαλονίκη. ‘Έχουμε χάσει την Β. ‘Ήπειρο. Οι Αλβανοί δημιουργούν θέμα Τσαμουριάς. Τα νησιά μας και το Αιγαίο μας αμφισβητείται. Οι ξυπόλητοι Σκοπιανοί μας πήραν το όνομα της Μακεδονίας. Οι Τούρκοι αλωνίζουν την Θράκη μας και το Τούρκικο Προξενείο στην Κομοτηνή, προετοιμάζει ανενόχλητο το έδαφος για την ένωση της Θράκης. Στην Κρήτη υποκινούνται αυτονομιστικά κινήματα ανεξαρτησίας, από την μητέρα Ελλάδα.

Άντε βρε παιδιά, κουράγιο! Λίγο ακόμα δεβαριεδισμό, λίγο ακόμα παχυδερμισμό, βάλτε μια δόση προοδευτικούρας και θα φέρουμε πάλι τα σύνορα εκεί που ήταν κάποτε.

Εσύ Έλληνα του 1904, του ’12-’13, του ΄19-΄22, του ’40-΄41, του ΄74 στην μαρτυρική Κύπρο, ξύπνα και σήκω! Αρκετά ξαπόστασες στο μνήμα σου. Σήκω για να μεταλαμπαδεύσεις στους νέους της εποχής μας, την αγάπη προς την πατρίδα. Σήκω γιατί εάν αρνηθείς αυτό το προσκλητήριο, κάποιοι απόγονοί σου είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν ακόμη και το μνήμα σου.

Για την Ελλάδα εσύ στερήθηκες νιάτα και ομορφιά, πολεμώντας με το καριοφίλι στο χέρι και την Εικόνα του Χριστού στο στήθος. Πολέμησες μεγαλώνοντας την Ελλάδα.

Ξύπνα αγόρι μου, φόρεσε τα καλά σου, η Ελλάδα σε περιμένει! Εσένα και τη γενιά σου, για να εμφυσήσεις την ανδρεία και το φρόνημά σου στους νεοέλληνες, για να σωθεί η φαμίλια μας.

Γιατί η Ελλάδα δεν πρέπει να πεθάνει!

Δεν πρέπει να πούμε: Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΑΛΩ ! Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να συνεχίσουν το άθλιο κατάντημα του ξεπουλήματος του τόπου μας.

  • Από τον μύθο στην αληθινή τραγωδία
πρωθυπουργός την τελευταία στιγμή έχει μια μικρή ακόμα πιθανότητα να στρίψει το τιμόνι για να αποφύγουμε την απόλυτη καταστροφή. Η πορεία που ακολουθούμε μας οδηγεί σε τραγικές ώρες. Η κάθαρση όταν έρθει θα έχει μικρή σημασία, γιατί τα θύματα θα είναι υπερβολικά πολλά. Το πολιτικό σύστημα (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) μαζί με τη νομενκλατούρα του κράτους επιμένουν πεισματικά στην εξουσία τους. Αρνούνται να την παραδώσουν, αρνούνται δηλαδή να αλλάξουν συθέμελα το σύστημα (νομικό, διοικητικό, κανόνες οικονομικής συμπεριφοράς κ.ά.) που μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα. Η Αριστερά, πιστεύοντας ότι καταγγέλλοντας το δικομματισμό θα διασωθεί από τη γενική διάλυση, ζει το δικό της μύθο.

Πλούσιοι και φτωχοί σ’ αυτή τη χώρα, δυστυχώς αυτή την τραγική ώρα, ζουν επίσης το...
μύθο τους.

Οι πλούσιοι γιατί πιστεύουν ότι το τσουνάμι δεν τους αφορά, ότι γι’ αυτούς είναι μια καλή ευκαιρία να αγοράσουν με λίγα ευρώ την κρατική περιουσία. Οι κυβερνητικοί (βεβαίως και το πολιτικό σύστημα συνολικά) μεγεθύνει την ψευδαίσθησή τους, αφήνοντας διάνοικτες τις πόρτες για εύκολες και γρήγορες συμφωνίες. Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ΟΠΑΠ, Τουριστικά Ακίνητα, Ολυμπιακά Ακίνητα, ΔΕΗ, υπόλοιπο ΟΤΕ κ.λπ., κ.λπ. «αμπαλάρονται» για να μεταφερθούν. Σύντομα και οι πλούσιοι θα αντιληφθούν ότι αυτό που έρχεται τους αφορά.
Οι φτωχότεροι ζουν τη δική τους ψευδαίσθηση, ότι αν καταγγείλουμε το διεθνές κλεπτοκρατικό σύστημα ή αν επιστρέψουμε στη δραχμή, θα ξυπνήσουμε από το κακό όνειρο και όλα θα είναι όπως πριν.

Αριστεροί και δεξιοί διανοούμενοι, ξυπνώντας από το λήθαργο αμπελοφιλοσοφίας τριών δεκαετιών, καλούν σε έναν ξεσηκωμό. Το ερώτημα είναι αν ο ξεσηκωμός αφορά το να μείνουμε σταθερά προσανατολισμένοι προς τον γκρεμό ή να σωθούμε. Οι διανοούμενοι δεν έχουν πονηρές σκέψεις, ζουν όμως και αυτοί το μύθο τους.

Στο δρόμο της απόλυτης καταστροφής
Ανίκανοι να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα; Αδυνατεί σύσσωμη η κοινωνία να αντικρίσει την αλήθεια; Το σίγουρο είναι ότι οι εξουσίες (κυβέρνηση, κόμματα, συνδικάτα κ.ά.) δεν παραδίδουν, δεν αλλάζουν. Η κυβέρνηση απλώς «βάφει τους τοίχους» σ’ ένα οικοδόμημα που πλέον δεν έχει στέγη.

Η συμπεριφορά αυτή οδηγεί γρήγορα στην απόλυτη καταστροφή: πτώχευση, ακόμα και έξοδο από το ευρώ. Μπορεί να φαντάζει «τρομοκρατία του λαού», όμως οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να ξαναδώσουν χρήματα πέραν του νέου πακέτου που συζητούν τώρα με απολύτως επαχθείς όρους. Ένα κράτος που ξοδεύει 125 δισεκατομμύρια ευρώ και εισπράττει μόνο 82 επιμένει να μην κάνει απολύτως τίποτα για να μηδενίσει, ΣΗΜΕΡΑ, τη διαφορά.

Η απραξία επιτρέπει στην τρικυμία της οικονομικής κρίσης να χαράσσει πολιτική και τη… μοίρα μας.

Αφού δεν αλλάζει τίποτα στο κράτος, θα οδηγηθούν 500.000 άνθρωποι εκτός Δημοσίου, αφού κανείς δεν θα έχει και δεν θα επιτρέπεται να τους πληρώσει. Και αυτό πολύ σύντομα, ακόμα και αν πάρουμε νέα δάνεια. Ακόμα και αν η Μέρκελ επιτρέψει να κοπεί νόμισμα (ευρώ), η Ελλάδα ελάχιστα θα ωφεληθεί. Η στάση πληρωμής μισθών θα φέρει καταστροφή στην αγορά, στο εμπόριο, στην κατανάλωση και βεβαίως την κατάρρευση του οποιοδήποτε κοινωνικού κράτους έχει απομείνει, άρα και των συντάξεων που οι δημόσιοι υπάλληλοι θεωρούν σήμερα συνταγματικά κατοχυρωμένες ή και θεόσταλτες.

Η απραξία οδηγεί σε μια ακόμα τραγωδία. Στο ξεπούλημα της χώρας. Έρμαια της τρικυμίας της κρίσης, θα «παραδώσουμε» για λίγα ευρώ όσα ο Έλληνας πολίτης πληρώνει δεκαετίες. Όλοι φωνάζουν «μην ξεπουλάτε τη χώρα». Συγχρόνως όμως φωνάζουν να μείνουν τα πάντα ως έχουν. Το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούμε να αποφύγουμε, γιατί δεν κάνουμε τίποτα για να αποτρέψουμε την καταστροφή: Οι τοκογλύφοι θα πάρουν τζάμπα όσα φτιάχτηκαν με κόπο.

Συγκρουστείτε ή παραδώστε την εξουσία
Το πολιτικό σύστημα καλείται να πάρει μέτρα έστω και την τελευταία ώρα, να συγκρουστεί με τον εαυτό του και το δημιούργημά του, σε μια ύστατη προσπάθεια να πάμε συντεταγμένα προς κάποια λύση.
Οι λύσεις τύπου οικουμενικής κυβέρνησης φαντάζει σήμερα σαν «συμφωνία ενόχων» παρά σαν πολιτική λύση. Τα μέτρα πρέπει να είναι ριζικά. Τότε ίσως και οι πολιτικοί συνεταίροι στο ευρώ πειστούν να δώσουν μια ακόμα «πίστωση».
Αν δεν γίνουν ριζοσπαστικές κινήσεις, τότε γρήγορα οι σημερινές εξουσίες θα βρεθούν εκτός παιχνιδιού. Μόνο που θα έχουν οδηγήσει τη χώρα στην απόλυτη καταστροφή. Μπορούν όμως ακόμα και τώρα να συμφωνήσουν γι’ αυτά που θα αλλάξουν και με τι θα αντικατασταθούν.

1 Αποστρατεία της νομενκλατούρας. Το πρώτο «Κόμμα» που πρέπει να διαλυθεί για να προχωρήσει η χώρα είναι το Κόμμα της νομενκλατούρας. Το «Κόμμα» της νομενκλατούρας, της υψηλής ιεραρχίας της δημόσιας διοίκησης, καθορίζει εδώ και χρόνια τη διακυβέρνηση της χώρας, την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής.
Τα ΔΙΚΤΥΑ αυτού του «Κόμματος», στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ασκούν ρυθμιστικό ρόλο στις σχέσεις του κράτους και της κυβέρνησης με τους μεγάλους επιχειρηματίες αλλά και με τον κάθε πολίτη.
Μπορεί να αποστρατευθούν (σύνταξη) οι 5.000-6.000 πρώτοι (σε παλαιότητα ή ρόλο) ανεξαρτήτως εμπειρίας ή βιογραφικού. Πρέπει να σπάσουν τα ΔΙΚΤΥΑ, που είναι αλληλοσυνεργαζόμενα και αλληλοτροφοδοτούμενα. Είναι προτιμότερο και δικαιότερο από το να απολυθούν 500.000 υπάλληλοι.
Οι επιμέρους τροποποιήσεις–αλλαγές του ρόλου και των αρμοδιοτήτων των διάφορων υπηρεσιών δεν έφεραν και δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Διαιωνίζουν το πρόβλημα με αποτέλεσμα το πολιτικό σύστημα και η χώρα να είναι όμηροι της νομενκλατούρας.

2 Διάλυση ενός σάπιου νομοθετικού πλέγματος διατάξεων και κανόνων.
Το Κόμμα της νομενκλατούρας στηρίζεται στη νομιμότητα την οποία της εξασφάλισε το πολιτικό σύστημα διά της νομοθεσίας που δημιούργησε.
Η διάλυση αυτού του πλέγματος είναι απαραίτητο συνοδευτικό βήμα της διάλυσης του Κόμματος της νομενκλατούρας.
Κατάργηση του δικαιώματος χιλιάδων υπογραφών. Κατάργηση της διαδικασίας των Εγκυκλίων. Μέσω των Εγκυκλίων παραχαράσσονται οι Νόμοι και οι κυβερνητικές προθέσεις και στοχεύσεις.

3 Απλοποίηση της νομοθεσίας. Το σημαντικότερο όλων είναι η σταδιακή απλοποίηση της νομοθεσίας. Δεν μπορεί να γίνει σε ένα χρόνο ούτε μαζικά. Μπορεί όμως να γίνει ανά τομέα και θέμα.
Π.χ. η σημερινή πολεοδομική νομοθεσία καταγράφεται σε 20.000 σελίδες. Πρόκειται για θεσμοθετημένη και νομοθετημένη «διαφθορά». Η όποια προσπάθεια για επίλυση θεμάτων όπως τα αυθαίρετα σκοντάφτει στο πλέγμα της νομοθεσίας. Η αλήθεια είναι ότι επί δεκαετίες η ανυπαρξία πολεοδομικής ή οικιστικής πολιτικής καλύφθηκε συνειδητά μέσω των αυθαιρέτων. Ήταν καθολική η πολιτική των αυθαιρέτων: φτωχικά για τους φτωχότερους, πλουσιοπάροχα για τους έχοντες. Ένταξη στο σχέδιο πόλης, κάθε δεκαετία, ολόκληρων περιοχών αυθαίρετης δόμησης. Αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Το κακό έχει ήδη γίνει.
Αυτό που η χώρα χρειάζεται είναι ένα σαφές πλαίσιο για το πώς κτίζω σπίτι. Σαράντα πράγματα που επιτρέπονται η απαγορεύονται για να το κτίσω (σπίτι ή κτίριο ή εργοστάσιο). Έτσι κι αλλιώς, οι διαδικασίες χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού της χώρας έχουν ξεκινήσει.
Συγχρόνως απαιτείται η απόλυτη κατάργηση όλων των προηγούμενων διατάξεων συναφών και σχετικών (των 20.000 σελίδων δηλαδή) ώστε να μπορούμε να μιλάμε για νέα αρχή.
Το ίδιο μπορεί να γίνει για τη λειτουργία (όχι απλώς την ίδρυση) μιας επιχείρησης ή για την επέκτασή της. Κατάργηση όλων των παλαιών διατάξεων, καθορισμός ενός σαφούς, λιτού πλαισίου που θα αποτυπώνεται σε λίγες σελίδες.
Το ίδιο είναι αναγκαίο να συμβεί με το φορολογικό σύστημα εδώ και τώρα. Το σημερινό νομικό και διοικητικό πλέγμα οδηγεί τις κυβερνήσεις στην εκπόνηση και ψήφιση 17 νομοσχεδίων σε 10 μήνες. Είναι η καταστροφή της όποιας οικονομικής προσπάθειας.

Τι βάζουμε στη θέση αυτού που κατέρρευσε;
Οι διακηρύξεις για ένα κράτος με καλή δημόσια διοίκηση, με δίκαιο φορολογικό σύστημα δεν διαδραματίζουν πλέον ρόλο, κυρίως δεν κινητοποιούν παραγωγικές και κοινωνικές δυνάμεις.

Ποια στοιχεία θα μπορούσε να χαράξει η πολιτική ηγεσία;
►Η διακήρυξη για το ποιο είναι νέο κράτος. Ποιες θα είναι πλέον οι λειτουργίες του, πόσο θα στοιχίζει αυτό το πλέγμα διοίκησης. Δεν απαιτούνται τόμοι για να περιγραφεί. Το κοστολόγιο λειτουργίας του κράτους είναι η αρχή για να στηθεί νέο σαφές φορολογικό ή οικιστικό σύστημα.
►Η διακήρυξη για τη διανομή πλούτου. Ο επιχειρηματίας και ο εργαζόμενος θέλουν να γνωρίζουν ότι από τη συνολική τους δραστηριότητα το κράτος θα πάρει το 20% ή 25% ή 30% συνολικά (εφορία, ασφαλιστικές εισφορές, δημοτικά τέλη κ.ά.). Σήμερα ειδικά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δίνουν το λιγότερο το 50% του τζίρου (όχι των κερδών) στο κράτος με διάφορους τρόπους.
Η αλλαγή νομοθεσίας κατά τομέα πρέπει να ορίσει τους ΝΕΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ για την επιχείρηση και τον πολίτη. Όχι γενικόλογα, αλλά συγκεκριμένα.
►Η διακήρυξη για το ποιο θα είναι το ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Το καραγκιοζιλίκι με χιλιάδες διατάξεις, χιλιάδων φοροαπαλλαγών ή επιδοτήσεων ή προστασίας κ.λπ. έχει ήδη τελειώσει. Η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί. Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει ότι με τα λεφτά που δίνει θα καλύπτει το 60% ή το 70% της ασφάλειας υγείας και αντιστοίχως σύνταξης.
Σημαίνει αυτό σαφή εικόνα και καθαρές προθέσεις σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με τις φαρμακευτικές εταιρείες, τα νοσοκομεία, τον τομέα ασφάλειας ζωής και το τραπεζικό σύστημα. Σημαίνει σκληρή μάχη με φαρμακευτικές εταιρείες όπως και με μικρότερα συμφέροντα γιατρών, φαρμακοποιών, διοικήσεων νοσοκομείων.

Στόχος πρέπει να είναι να πειστεί ο Έλληνας (και όχι μόνο ο ξένος) να επενδύσει στη χώρα του και στο νέο κράτος. Αν ο Έλληνας δεν επενδύσει στον τόπο του, τότε ο ξένος θα έρθει μόνο ως άρπαγας.

Στόχος σήμερα πρέπει να είναι να πειστούν οι Έλληνες ότι μπορεί να σωθεί η χώρα τους. Κάντε κάτι, αλλιώς παραδώστε την εξουσία…


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"



Κύριε Πάγκαλε, η σχέση σας με το διαδίκτυο μάλλον είναι όπως η σχέση ενός ευνούχου με το σεξ. Πανικόβλητος εξαπολύετε μαλακίες τετραγωνισμένες. Εάν είχατε την θέληση και την δυνατότητα να παρευρεθείτε στο Σύνταγμα, θα ακούγατε προτάσεις, ιδέες, πάνω από όλα ίσως καταλαβαίνατε ότι ο λαός είναι πιο λογικός και σοφός από εσάς. Άντεξε την κυβέρνησή σας και τους λοιπούς στωικά, με υπομονή, ίσως και φόβο...

Τώρα είναι στους δρόμους χωρίς φασαρίες χωρίς μπαχαλάκηδες χωρίς δολοφόνους (μαρφίν - άραγε ήταν τυχαίο;) έβγαλε από πάνω του την ταμπέλα του κόμματος (άλλο ένα κλειστό επάγγελμα που άνοιξε - επαγγελματίας διαδηλωτής) και κουβεντιάζουν μεταξύ τους. Προτείνουν, διαφωνούν, μα πάνω από όλα στη βασική αρχή της δημοκρατίας ακούν. Ακούν ρε άχρηστοι ο ένας τον άλλον και στο τέλος βρίσκουν την μέση λύση.

Λύσεις για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί υπάρχουν. Μυαλά που να το καταλάβουν από εσάς δεν υπάρχουν. Η αλήθεια, όσο και να πονάει, πάντα θα υποστηρίζεται από πολλούς, αρκεί να μπορείτε να δείξετε εσείς πρώτοι τον δρόμο. Όχι με μισόλογα, όχι με παπαγαλάκια.

Φίλτατε κύριε Πάγκαλε και λοιποί συνεργάτες, είσαστε μικροί και ανίκανοι διαχειριστές της εξουσίας (που εμείς σας έχουμε δώσει). Η λογική λέει δυο πράγματα. Ή είσαστε βλάκες ή είστε πουλημένοι. Με περισσότερες πιθανότητες να βρίσκονται στο δεύτερο.

Οι αλλαγές που φοβάστε θα έρθουν νομοτελειακά κι εσείς δεν θα είστε μέσα στο νέο που γεννιέται. Νέο σύνταγμα θα γίνει. Πρέπει να αλλάξει και μετά με νέους κανόνες να δημιουργηθεί η νέα Βουλή. Λίγοι βουλευτές και με δικαίωμα να πολιτεύονται τα 8 χρόνια. Θα εκλέγεται πρόεδρος από τον λαό για τον λαό, όχι από το κόμμα για το κόμμα.

Όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. Είναι πολύ εύκολο. Το ξέρετε αλλά το φοβάστε, για την ακρίβεια, το τρέμετε. Και αυτό θα είναι ο πολιτικός σας θάνατος.

Καληνύχτα κύριοι

Καληνύχτα κύριε Πάγκαλε

Καλημέρα Ελλάδα

Οι Έλληνες πάντα κάτω από την γαλανόλευκη θα δακρύζουν και θα παλεύουν και θα προσφέρουν τα πάντα, είτε το θέλετε είτε όχι.

Εσείς, δυστυχώς, δεν είσαστε ικανοί για να το καταλάβετε... αλλά να είστε σίγουροι πως θα το... νιώσετε...

Στην αρχή δεν ήξερε την κατάσταση.

Μετά ανακάλυψε ναυάγια.

Μετά κατέληξε στα Μνημόνια Ι & ΙΙ.

18 μήνες η κυβέρνηση παίρνει μέτρα, νέα μέτρα και άλλα μέτρα.

Τώρα μετά τον δεύτερο προϋπολογισμό που κατάρτισε απέτυχε σε όλους τους στόχους.

Έσοδα, ανάπτυξη;;;; , πληθωρισμό, ταμειακό έλλειμμα , χρέος;;;;;;;

Ο Υπουργός Οικονομικών αλαζονικά δηλώνει ότι θα παραιτηθεί αν πάρει νέα μέτρα και μετά τα νέα μέτρα να αναρωτιέται και τι θα γίνει αν παραιτηθεί;

Υπουργοί να τσακώνονται για θέματα πολιτικής διεύθυνσης ή δημοσιονομικής κατοχής, να αποκρατικοποιούν τα πάντα εκτός του τομέα ευθύνης τους και επίτροποι μαζί με δημοσιογράφους να μιλούν για δραχμές.

Το Μνημόνιο να έχει αποτύχει, εκτός αν ένας άνθρωπος σε όλο τον πλανήτη, πιστεύει ότι η χώρα θα βγει στις αγορές τον Μάρτιο του 2012;

Πάνω σε όλα αυτά να ακούμε δεν θα υπάρχουν νέα μέτρα και μετά να δεχόμαστε κατακέφαλα τα μόνα μέτρα: μειώσεις μισθών και συντάξεων και νέοι άμεσοι και έμμεσοι φόροι.

Κυβέρνηση που εκπροσωπεί τη χώρα και ΜΜΕ να μας τονίζουν πως πρέπει να φερόμαστε και να ψηφίζουμε γιατί αν αγνοήσουμε τα κελεύσματα των ξένων θα πεινάσουμε.

Ξαφνικά λοιπόν η κυβέρνηση, ανακάλυψε τη συναίνεση, που ως αντιπολίτευση θεωρούσε τη συναίνεση τέχνασμα, προδοσία και ανοχή. (ΓΑΠ & Παπακωνσταντίνου 2009)

Όψιμη δημοκρατική ευαισθησία; Είδαν το αδιέξοδο; Ψάχνουν συνενόχους; Διαλέγει ο καθένας ότι θέλει…

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς για να τους θέσει προ των ευθυνών τους.

Και εκεί; Ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός να προτείνει η κυβέρνηση που έχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που ο λαός της έδωσε να αντικατασταθεί από …προσωπικότητες.

Αλλά έχουμε Δημοκρατία και θεσμούς στη χώρα …φτάνει να συμφωνεί ο κάθε Γιούνκερ ή Ρεν.

Να βάλουμε και … τεχνοκράτες να διαχειριστούν τα κελεύσματα, να φτιάξουμε και μια ΑΕ να πάρουμε και ξένους για να μας πουν πότε πόσο και τι θα πουλήσουμε.

Αλλά δεν ανησυχώ έχουμε Δημοκρατία και προέχει η 5η δόση μην πεινάσουμε.

Δεν είπαν τίποτα για σύνορα ακόμα μόνο κάτι σημαίες στη Σαντορίνη, κανένα νησάκι …που είναι προσβλητικό να συζητιέται και λίγο Ακρόπολη…τίποτα άλλο αλλά μέχρι την 6η δόση δεν θα πεινάσουμε.

Είπε ακόμα ο Πρωθυπουργός μετά τη συναίνεση να διαπραγματευτούμε.

Εκεί μπερδεύτηκα λίγο. Να συναινέσουν οι εκπρόσωποι μας στα μέτρα που ζητά η Τρόικα και μετά από τη συμφωνία μας για τα μέτρα να διαπραγματευτούμε για τα μέτρα …μάλλον τα δικά μας μέτρα θα εννοούσε.

Υπήρχε και άλλος ένας που όλα τα παραπάνω τα βρήκε απόλυτα λογικά και πρότεινε να γίνουμε Σπαρτιάτες …όχι των Θερμοπυλών αλλά σαν εκείνον τον άλλο που για να είναι στο Αρτεμίσιο λαδώθηκε και για να είναι στη Σαλαμίνα ξεγελάστηκε, γιατί ήθελε να την κάνει για τον Κορινθιακό…που η Σαλαμίνα και το Αρτεμίσιο προέκυψαν γιατί ο Θεμιστοκλής δεν συμφώνησε μαζί του.

Μια μικρή ένσταση είχε μόνο: Κυβέρνηση εθνικής ενότητας πάνω από φλιτζάνι του καφέ και όχι τεχνοκρατών για να φτάσουν οι καρέκλες για όλους.

Βέβαια το δοκιμάσαμε μια φορά και φτάσαμε να μην έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις καθώς σε κάθε Υπουργείο είχαμε τριμερή και το κάθε κόμμα έβγαζε δική του Υπουργική απόφαση, ενώ οι εθνικοί προμηθευτές έκαναν πάρτι…τότε βέβαια δεν είχαμε Καρατζαφέρη.

Η κυβέρνηση λοιπόν άφησε να φτάσουν τα πράγματα στο μη περαιτέρω και αποφάσισε να βάλει στο παιχνίδι και τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο. Τώρα μένει μόνη. Αλλά δεν ανησυχώ θα κάνει ότι ήθελε να κάνει μαζί με τους άλλους λέει μόνη της γιατί διακατέχεται από αίσθημα ευθύνης. … τι πίνουν μόνο δεν μας λένε.

Γιατί δεν είναι λίγο να μιλά μόνο του ένα κόμμα και να αποφασίζει να κάνει μόνο του ότι σε συνάντηση που προκάλεσε ήθελε να συμφωνήσουν όλοι μαζί του για αποφάσεις που ήδη ομολογεί ότι έχει λάβει… ξέρω καθαρά ιατρικό πλέον το πρόβλημα.

Συναίνεση λοιπόν; Στο λάθος ή στην ανικανότητα; Γιατί για να μιλάμε για Μεσοπρόθεσμο μετά το Μνημόνιο Ι & ΙΙ ή κάτι ήταν λάθος ή κάτι δεν έγινε σωστά…

Ξανά λέω λοιπόν: άλλοθι ή συγχωροχάρτια ζητούν μόνο οι ένοχοι.

Ο Ιθαγενής


‘Oταν η Αθήνα τάσσεται υπέρ των τοκογλύφων και αδειάζει τον Σόιμπλε
“Δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε, αν δεν μας αφήσετε να ονειρευτούμε”. “Νομίζαμε ότι είμαστε μόνοι, αλλά είμαστε πολλοί”. “Eυρωπαίοι ξεσηκωθείτε”, “Eίμαστε ζωντανοί”. “Δεν θα γίνουμε δούλοι των αγορών”. “H νεολαία μας δείχνει το δρόμο”.

Κυττάω τους νέους της Ισπανίας, τα λιγοστά πλάνα που μας δείχνει, με το σταγονόμετρο, η τηλεόραση του λαμογιστάν. Ζηλεύω τη Μαδρίτη, που οι νέοι της έκαναν πρωτεύουσα της ευρωπαϊκής αξιοπρέπειας. Αναπνέω λεύτερα, ξεχνάω μια στιγμή την Αθήνα των ραγιάδων, τη “θανατίλα” που σε πνίγει, στη δουλοπρεπή Ελλάδα αυτής της κυβέρνησης, των Μητσοτάκηδων, των Προβόπουλων, των Δασκαλόπουλων, των Παπαδόπουλων και δε συμμαζεύεται (*). Που, αν μπορούσαν, θα εισήγαγαν και τον θεσμό της δουλείας στη χώρα και που την εξευτελίζουν διεθνώς, εδώ και ενάμισυ χρόνο. Τη “σοσιαλιστική” Ελλάδα, που έγινε ο πανευρωπαϊκός Δούρειος ‘Iππος ΔΝΤ και Goldman Sachs.

Ο Θαπατέρο, ο Σόκρατες, ο Παπανδρέου πληρώνουν τώρα το τίμημα της δειλίας τους και της παράδοσής τους στις αγορές, κι ακόμα είμαστε στην πολύ αρχή. Η ευρωπαϊκή ιστορία θα τους γράψει στα πιο μαύρα κατάστιχα, για τον ρόλο που έπαιξαν όταν η μεγάλη παγκόσμια κρίση χτύπησε τις πιο αδύνατες χώρες της ευρωζώνης. Κάποτε, οι (ψευτο)επαναστάτες του ΠΑΣΟΚ βρίσκανε πολύ δεξιό τον Μάριο Σοάρες. Σήμερα, ο βετεράνος σοσιαλιστής οικτίρει τους συντρόφους του, που κυβερνούν τρεις χώρες της Νότιας Ευρώπης, γιατί δεν έκαναν μέτωπο αντίστασης στη Μέρκελ.

To διορθωτικό βήμα του Βερολίνου

Το 2009-10, η Γερμανία συμμάχησε με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο για να πειθαρχήσει την ευρωζώνη. Επρόκειτο για βαρύ στρατηγικό σφάλμα του Βερολίνου, από τα τόσο συνήθη στη γερμανική ιστορία. Τώρα, οι Γερμανοί αρχίζουν να ψυχανεμίζονται ότι, ενώ αυτοί νόμιζαν ότι έσπρωχναν στην παγίδα τους τους απείθαρχους εταίρους τους στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα έπεφταν οι ίδιοι στην παγίδα του Λόιντ Μπλακφέιν και της τράπεζάς του, του Σόρος, του Πόλσον και των άλλων μεγάλων εγκληματιών του «καπιταλισμού της καταστροφής». Βλέπουν ότι, αντί να κάνουν την περιφέρεια αποικία της Γερμανίας, κινδυνεύουν να κάνουν την Ευρώπη αποικία της Γκόλντμαν. Βλέπουν, ένα χρόνο μετά το ελληνικό μνημόνιο-μνημόσυνο, την κρίση να βαθαίνει, το χρέος να αυξάνεται, την Ελλάδα πιο κοντά στη χρεωκοπία, την ¨Ενωση πιο κοντά στη διάλυση.

Επιπλέον οι Γερμανοί τρομοκρατούνται από τη δύναμη που απέκτησε στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας το τέρας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Εμείς σκεφτόμαστε ακόμα με τα εργαλεία του παρελθόντος, νομίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κράτη και μεγάλες δυνάμεις, με τις αυτοκρατορίες και τους ανταγωνισμούς τους. Δύσκολα καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό εικονικά, ότι πίσω τους διαγράφεται η σκιά ενός παγκόσμιου υπερκράτους, μιας Αριστοκρατίας του Χρήματος, απέναντι στις βλέψεις της οποίας προσπαθούν να προβάλλουν κάποια αντίσταση ότι απέμεινε από ανεξάρτητα κράτη στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Κίνα.

Δέσμιοι των αγορών, του νεοφιλελευθερισμού και του Μάαστριχτ, οι Γερμανοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να αναπτύξουν, ακόμα τουλάχιστο, τη ριζικά διαφορετική στρατηγική που απαιτεί η αντιμετώπιση της οικονομικής και της ευρωπαϊκής κρίσης, της κρίσης χρέους και του έρποντος ολοκληρωτισμού των αγορών. Αρχίζει όμως μια μερίδα τους να κάνει τα πρώτα δειλά, αλλά σημαντικά διορθωτικά βήματα, και τα βήματα είναι υπέρ της Αθήνας. Ποιόν βρίσκουν απέναντι; Την ελληνική κυβέρνηση (και οι δύο λέξεις σε εισαγωγικά), που δεν θέλει να δυσαρεστήσει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και ιδίως την πιο ριζοσπαστική, αμερικανοεβραϊκή του “φράξια”! Σε αυτό το εξωφρενικό σημείο βρισκόμαστε, ο εχθρός εντός να είναι πολύ φοβερότερος από τον εχθρό εκτός των πυλών!

Η Ελλάδα στο πλευρό των τραπεζών

Oι Γερμανοί διαπιστώνουν το προφανές, αυτό δηλαδή που καταλαβαίνει και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών. Αν ήταν δύσκολο να πληρωθεί το ελληνικό χρέος πριν από το Μνημόνιο, είναι αδύνατο να πληρωθεί ένα χρόνο μετά. Το χρέος αυξήθηκε, η οικονομία βυθίστηκε σε πρωτοφανή ύφεση. Τα μόνο που κατάφερε το Μνημόνιο είναι, πρώτον, να αυξήσει το χρέος, δεύτερον να εξασφαλίσει με το δάνειο την τροφοδοσία από τα κράτη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, όχι της ελληνικής οικονομίας αλλά των διεθνών τραπεζών, με λίαν επικερδή μάλιστα τοκογλυφικά επιτόκια, τρίτον να επιτείνει την ελληνική αδυναμία και άρα, την πιθανότητα να δεχθεί η Αθήνα νέα μέτρα εθνικού αυτοχειριασμού, σαν αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση. Το ελληνικό χρέος αυξάνεται, η Ελλάδα είναι πιο κοντά στη χρεωκοπία, η Ευρώπη πιο κοντά στη διάλυση, οι αγορές κάνουν πάρτυ και ετοιμάζονται να κατασπαράξουν την ελληνική δημόσια περιουσία, δηλαδή την περιουσία του ελληνικού λαού, όπως κάποτε οι τσιφλικάδες έπνιγαν στα δάνεια τους κολλήγους και τους έκαναν δουλοπάροικους. Μια κατεστραμμένη, ημιθανής Ελλάδα θα μείνει εσαεί στο έλεος των αγορών και μαζί της η Ευρώπη, που οι αγορές μπορούν να την κρατάνε κι αυτή όμηρο της απειλής να “χρεωκοπήσουν” ένα μέλος της.

Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, ο Σόιμπλε έριξε την ιδέα της αναδιάρθρωσης, της διαγραφής μέρους του χρέους, πιο υπαινικτικά στις δημόσιες τοποθετήσεις του, πιο ανοιχτά στο παρασκήνιο. Να απαλλάξουμε τους ¨Ελληνες από ένα σημαντικό μέρος του χρέους, το μισό π.χ.. Να βάλουμε τις τράπεζες, που με τις απάτες τους άλλωστε ξεκίνησαν την οικονομική κρίση, να πληρώσουν κι αυτές, να συμμετάσχουν στα ρίσκα των επενδυτικών τους επιλογών. Δεν μπορεί να κινητοποιούνται οι προϋπολογισμοί για να σώζονται οι τράπεζες και να αφήνουμε τα κράτη να χρεωκοπούν. Αυτή ήταν η λογική του Σόιμπλε και μιας σημαντικής μερίδας του γερμανικού πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου.

Η ιδέα ξεσήκωσε, όπως ήταν φυσικό, θύελλα αντιδράσεων από τους τραπεζίτες, ακόμα και την Ντώυτσε Μπανκ που, για πρώτη φορά στη γερμανική ιστορία, συγκρούεται τώρα με τη Μέρκελ. Ο Γαλλοεβραίος Πρόεδρος της ΕΚΤ Τρισέ απειλεί θεούς και δαίμονες, το ίδιο και το ΔΝΤ. Θα περίμενε όμως κανείς τουλάχιστο τον Γιώργο Παπανδρέου να αρπάξει σαν τρελλός την ευκαιρία, γιατί βέβαια τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται σπάνια και διαρκούν λίγο. Αντί γι¨αυτό, η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε διαρρήδην την πρόταση, πιστή στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που την ελέγχει και άφησε στο κενό τους Γερμανούς οπαδούς της αναδιάρθρωσης. Ο Σόιμπλε αναδιπλώνεται. Αν τα θύματα των τοκογλύφων επιμένουν να τους πληρώσουν στο ακέραιο, οι τρίτοι δεν μπορούν να έχουν αντιρρήσεις!

Περίπου τρελλαμένος με όσα γίνονται, ο αρχισυντάκτης της μεγαλύτερης οικονομικής εφημερίδας της Γερμανίας, της “Χάντελσμπλατ”, δημοσιεύει μια ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, πολύ ευγενική και κολακευτική, που, αφού τον επαινεί για το “θάρρος” του, για τα μέτρα που πήρε κλπ. του λέει “σταμάτα πια”, τον εκλιπαρεί κυριολεκτικά να παραδεχτεί την πραγματικότητα, ότι δεν θα πληρωθεί το χρέος με όσα κάνει και να σταματήσει μια αδιέξοδη πολιτική προτού οδηγήσει οριστικά την Ελλάδα στον γκρεμό (απειλώντας και όλη την ΕΕ).

Στου κουφού την πόρτα όμως όσο θέλεις βρόντα. Τουλάχιστο μετά τον Φεβρουάριο 2010, η ελληνική κυβέρνηση, τρομοκρατημένη από την πιθανότητα πολιτικής χρεωκοπίας και αντιμέτωπη με προκλήσεις πολύ υπέρτερες των δυνατοτήτων και προσόντων της, παραδόθηκε ψυχί τε και σώματι στις αγορές, δείχνει μάλιστα πολύ ευτυχής στην υποτιθέμενη “ασφάλεια” της ζωής υπό την κηδεμονία των Αμερικανοεβραίων τραπεζιτών και των Ευρωπαίων υπαλλήλων τους. ‘Iσως και να πιστεύει όντως ότι “σώζει” τη χώρα.

Το Βερολίνο προσαρμόζεται εξ ανάγκης στις αγορές, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούν να είναι οι Γερμανοί πιο ¨Ελληνες από τους ¨Ελληνες! Σήμερα, έχουμε φτάσει στο σημείο Σπήγκελ και Χάντελσμπλατ να υπερασπίζονται τον ελληνικό λαό απέναντι στις κατηγορίες της τεμπελιάς και των προνομίων, που διατυπώνει η Μέρκελ, ακολουθώντας στο ζήτημα αυτό τους Έλληνες Υπουργούς και πολιτικούς και τον ΣΕΒ. Τέτοια ξεφτίλα! Φτάσαμε επίσης στο σημείο, όχι τυχαία, να είναι το Σπήγκελ που να μιλάει για τα 600 δισεκατομμύρια που έχουν στην Ελβετία οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες της ελληνικής “συμφοράς”, οι πολιτικοί και οι κρατικοί αξιωματούχοι που επέβλεψαν και επέτρεψαν τη λεηλασία και καταστροφή της χώρας μας. Και που είναι πάντα στη Βουλή και τις θέσεις τους, όχι στη φυλακή όπως πρέπει!

Αθήνα: πορεία προς καταστροφή

Η παρούσα κυβέρνηση είναι έξοχη στο σερβίρισμα του φαγητού που μαγειρεύουν οι μάγειροι των αγορών και που έρχεται ως πακέτο, μαζί με την ΅επικοινωνία΅κλπ., μέσω της Διεθνούς των Συμβούλων του Πρωθυπουργού. Δεν πρόκειται όμως περί φαγητού, αλλά περί δηλητηρίου. Το χρηματιστικό κεφάλαιο έχει επιλέξει όχι την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά τη χρήση της για να επιτύχει τις πολιτικο-οικονομικές του επιδιώξεις. Θέλει να κάνει τη Βουλγαρία Κίνα, την Ελλάδα και τη Νότια Ευρώπη Βουλγαρία και θέλει να το κάνει χωρίς κραδασμούς.

Αμφιβάλλουμε πολύ ότι θα πετύχει αυτό το τελευταίο. Αν ο ελληνικός λαός δεν ανατρέψει αυτές τις πολιτικές, η παρούσα κυβέρνηση θα έχει προσφέρει, πριν από την αναπόφευκτη πτώση της, μια τελευταία, σπουδαία υπηρεσία στους διεθνείς τραπεζίτες, με τα μέτρα που παίρνει, βάζοντας όμως τα θεμέλια για έναν εμφύλιο πόλεμο ή μια εθνική καταστροφή στην Ελλάδα. Όπως και το μνημόνιο, έτσι και τα μέτρα που προτείνει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, κατ¨εντολήν των ξένων, δεν έχουν φτιαχτεί για να πετύχουν. Έχουν φτιαχτεί για να αποτύχουν, φέροντας σε χειρότερη θέση τη χώρα, αφού προηγουμένως της αρπάξουν ότι έχει και δεν έχει.

(*) Το άρθρο αυτό γράφτηκε πριν από την ιστορική εξέγερση της ελληνικής νεολαίας και το κύμα διαδηλώσεων, απεργιών και καταλήψεων κατά των “αποκρατικοποιήσεων”


  • Σ΄ άλλες εποχές αυτός ο τίτλος "Στρατιωτικοί στο Σύνταγμα", θα ενεργοποιούσε πολύ αρνητικές σκέψεις και αντανακλαστικά

Όμως αυτά ξεπεράστηκαν και μόνο οι πολιτικοί κάθε φορά που θέλουν να βάλουν στη γωνία τους ένστολους αναμασούν τη καραμέλα του "προπατορικού αμαρτήματος" της Χούντας. Μια καραμέλα που από καιρό έχει λιώσει. Γι΄ αυτό και όσα αναφέρει ο ΣΥΣΜΕΔ στην ανακοίνωσή του ξενίζουν μόνο όσους δεν έχουν καταλάβει ότι πολλά έχουν αλλάξει στην Ελλάδα και κάποια όχι προς το χειρότερο ,όπως θέλει ο κανόνας.

Ανάμεσα στους χιλιάδες "αγανακτισμένους πολίτες" βρέθηκαν λοιπόν και οι στρατιωτικοί.

Σύμφωνα με τον ΣΥΣΜΕΔ:

"Εκατοντάδες Έλληνες «εν ενεργεία» στρατιωτικοί, όλων των βαθμών, Κλάδων, Όπλων και προελεύσεως, ανταποκρινόμενοι στην αυθόρμητη κλήση για προσκλητήριο, βρέθηκαν τις προηγούμενες ημέρες στους προκαθορισμένους χώρους, συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν από ανώνυμους αγανακτισμένους πολίτες.

Με περίσσια αισθήματα αγανάκτησης και αδικίας, ένιωσαν πρωτόγνωρα συναισθήματα όταν πλάι - πλάι και χέρι - χέρι με χιλιάδες Έλληνες πολίτες δήλωσαν «παρών» σε μια άνιση μάχη που διεξάγεται στη Χώρα μας το τελευταίο διάστημα, χωρίς να γνωρίζουν, καν, ποιες είναι οι πραγματικές εχθρικές και ποιες οι πραγματικές φίλιες δυνάμεις.

Αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνικού λαού οι Έλληνες στρατιωτικοί, με τα ίδια βιώματα όπως χιλιάδες συμπολίτες τους, με τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια ερωτήματα, ενώθηκαν μαζί τους σε ένα ανθρώπινο αυθόρμητο ποτάμι που αρχίζει να «φουσκώνει»