Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Μαΐ 2015

Τα Τίρανα αμφισβητούν περιοχές για έρευνα στο Ιόνιο
Θέτουν θέμα θαλασσίων ζωνών και χερσαίων συνόρων με την Ελλάδα
Δεν πάει ο Κοτζιάς στη Διαβαλκανική 

Γράφει ο Άγγελος Αθανασόπουλος 

Κίνηση που θα έχει ευρύτερες προεκτάσεις στις ελληνοαλβανικές σχέσεις χαρακτηρίζεται από έμπειρους παράγοντες του υπουργείου Εξωτερικών η αποστολή ρηματικής διακοίνωσης από την Αλβανία με την οποία αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Ιόνιο Πέλαγος. Οι ίδιοι παράγοντες σημειώνουν χαρακτηριστικά ότι με την πρωτοβουλία αυτή τα Τίρανα θέλουν εμμέσως να θέσουν στο τραπέζι και άλλα ζητήματα, πέραν της Συμφωνίας για τις Θαλάσσιες Ζώνες του 2009, όπως π.χ. η συνοριακή γραμμή μεταξύ των δύο χωρών.

Η ενόχληση της ελληνικής κυβέρνησης υπήρξε έντονη. Στο πλαίσιο αυτό, ο Νίκος Κοτζιάς φέρεται να έχει αποφασίσει να μη συμμετάσχει στη Διαβαλκανική Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών στις 22 Μαΐου στα Τίρανα, ενώ παραμένει άγνωστο με ποιον τρόπο θα εκπροσωπηθεί η χώρα στη Σύνοδο Κορυφής της Διαβαλκανικής στις 26 Μαΐου - και πάλι στην αλβανική πρωτεύουσα. Υπενθυμίζεται ότι λόγω της ενόχλησης αυτής είχε ακυρωθεί και η συνάντηση του κ. Κοτζιά με τον αλβανό πρέσβη στην Αθήνα πριν από μερικές ημέρες.

Η ρηματική διακοίνωση της Αλβανίας, η οποία επιδόθηκε στον έλληνα πρέσβη στα Τίρανα, υπήρξε λιτή και πολύ συγκεκριμένη. Στην ουσία έλεγε ότι οι περιοχές που έχουν προκηρυχθεί από την Ελλάδα για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Ιόνιο Πέλαγος και έχουν δημοσιευθεί τόσο στην ελληνική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως όσο και στην επίσημη Εφημερίδα της ΕΕ (σ.σ.: πρόκειται για το Οικόπεδο Νο 1 του δεύτερου γύρου παραχωρήσεων που έχει ως καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή προσφορών τη 14η Ιουλίου) εισέρχονται εντός αλβανικών χωρικών υδάτων.

Η χάραξη των θαλάσσιων οικοπέδων από την ελληνική κυβέρνηση επί υπουργού Ενέργειας Γιάννη Μανιάτη - σε απόλυτη συνεργασία με το υπουργείο Εξωτερικών - έγινε με σεβασμό στη μέση γραμμή που προβλέπει η Συμφωνία για τις Θαλάσσιες Ζώνες του 2009. Η συγκεκριμένη συμφωνία, που φέρει τη σφραγίδα του ανθρώπου που ηγήθηκε των συνομιλιών από ελληνικής πλευράς, πρέσβη ε.τ. Γιώργου Σαββαΐδη, θεωρείται άψογη. Προήλθε δε έπειτα από την προκήρυξη οικοπέδων για έρευνες υδρογονανθράκων από την Αλβανία, το 2006, που εισέρχονταν σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας έκρινε το 2010 αντισυνταγματική τη συμφωνία έπειτα από προσφυγή του σημερινού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, τότε επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το σκεπτικό της απόφασης υπήρξε νομικά σαθρό. Ωστόσο η αντισυνταγματικότητα δεν συνεπάγεται και ακυρότητα της αλβανικής μονογραφής της συμφωνίας, όπως σημειώνουν έμπειροι νομικοί διεθνολόγοι.

Ενα από τα ζητήματα που θέτει η αλβανική πλευρά είναι ότι τα Διαπόντια Νησιά βορείως της Κέρκυρας (σ.σ.: τα τρία μεγαλύτερα νησιά του συμπλέγματος είναι οι Οθωνοί, η Ερεικούσσα και το Μαθράκι) δεν δικαιούνται πλήρη επήρεια στην υφαλοκρηπίδα. Σε αυτό το σημείο είναι σαφής η επιρροή της τουρκικής σκέψης (σ.σ.: η Αγκυρα επενδύει στις σχέσεις με τα Τίρανα, όπως αποδεικνύει και η πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν), καθώς η συμφωνία του 2009 αναγνωρίζει πλήρεις θαλάσσιες ζώνες σε όλα τα νησιά.

Τα Τίρανα έχουν προσπαθήσει να εντάξουν την οριστική επικύρωση της Συμφωνίας για τις Θαλάσσιες Ζώνες σε ένα πακέτο θεμάτων. Ενα από τα ζητήματα που προβάλλουν είναι η άρση του εμπολέμου που θα επιτρέψει την οριστικοποίηση του χερσαίου συνόρου των δύο χωρών ώστε να είναι ενιαίο με το θαλάσσιο όριο. Υπενθυμίζεται ότι σήμερα η χερσαία συνοριακή γραμμή των δύο χωρών καθορίζεται από το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας του 1913. Η ελληνική πλευρά θεωρεί το θέμα λήξαν, αλλά οι Αλβανοί επιμένουν.

Η Δήλωση για τη Χάγη 

Η αβεβαιότητα για τις αλβανικές προθέσεις, καθώς τα Τίρανα φέρονται να εξέταζαν ακόμη και την προσφυγή σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο για το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών, ήταν ένας από τους λόγους που η Ελλάδα κατέθεσε στις 14 Ιανουαρίου 2015 Δήλωση στα Ηνωμένα Εθνη. Με αυτήν επικαιροποίησε παλαιότερη Δήλωση, του 1994, σχετικά με την αποδοχή της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ).

Στην επικαιροποιημένη Δήλωση η Αθήνα, πέραν της αποσαφήνισης ότι εξαιρούνται από τη δικαιοδοσία του ΔΔΧ διαφορές για στρατιωτικά μέτρα αμυντικού χαρακτήρα (θέμα το οποίο σχετίζεται με την αποστρατιωτικοποίηση νησιών του Ανατολικού Αιγαίου που θέτει η Τουρκία) πρόσθεσε άλλη μία εξαίρεση. Αυτή αφορά διαφορές σχετικές με τα σύνορα της Ελλάδας ή με ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένων φυσικά διαφορών για τα χωρικά ύδατα και το εύρος του εναέριου χώρου.

Παράλληλα - από διαδικαστική άποψη - η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα να αποφασίσει αν θα δεχθεί ή όχι (εντός 12 μηνών) τη δικαιοδοτική επίλυση μιας συγκεκριμένης διαφοράς από το ΔΔΧ με μια χώρα που μονομερώς αποδέχεται να προσφύγει στο Δικαστήριο αποκλειστικά για αυτήν. Πέραν της Τουρκίας, οι εξαιρέσεις αυτές «φωτογραφίζουν», σύμφωνα με διπλωματικούς κύκλους, και την Αλβανία.

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ανήκουμε σε αυτούς που δεν είναι ενάντιοι στην κυβέρνηση – που δεν την αντιπαθούν και που είναι βέβαιοι για τις καλές της προθέσεις. Εν τούτοις, θεωρούμε πως όχι μόνο δεν ξέρει τι μπορεί να επιτύχει ή ποιά μέσα έχει στη διάθεση της αλλά επίσης, τι ακριβώς θέλει – ενώ δεν έχει καμία συγκεκριμένη στρατηγική, επιλέγοντας κάθε φορά αντικρουόμενες, ερασιτεχνικές και αβέβαιες τακτικές, οι οποίες δεν οδηγούν πουθενά. Οι πρώτες μεγάλες αμφιβολίες μας δημιουργήθηκαν όταν επέβαλλε πρόωρες εκλογές, χωρίς να περιμένει υπομονετικά την όποια ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων της προηγούμενης κυβέρνησης, η οποία θα εξασφάλιζε τη χρηματοδότηση της χώρας – με αποτέλεσμα να αντιστραφεί η ελαφρά τότε θετική πορεία της οικονομίας, λόγω της πολιτικής αστάθειας.

Οι επόμενες, όταν «σπατάλησε» τη θετική αντιμετώπιση της διεθνούς κοινής γνώμης, η οποία είχε πεισθεί για την αποτυχία του προγράμματος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα – μεταξύ άλλων με την υπογραφή της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου, χωρίς καμία πρόθεση τήρησης της, παράλληλα με την αναίρεση της πλέον βασικής προεκλογικής της δέσμευσης: της ονομαστικής διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του χρέους (ανάλυση).

Περαιτέρω η κυβέρνηση, αφού κατάφερε να σπαταλήσει άσκοπα τις χρηματικές ρεζέρβες της χώρας, επιβάλλοντας ακόμη και καταναγκαστικά μέτρα, βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο – χωρίς να κατανοεί πως η Γερμανία σχεδιάζει ήδη από το 2012 την απομάκρυνση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, αφού πετύχει τουλάχιστον τα εξής:

(α) Την είσπραξη των απαιτήσεων της από τη χώρα μας, εξασφαλίζοντας εμπράγματες εγγυήσεις πολύ μεγαλύτερης αξίας, τις οποίες να μπορεί να κατασχέσει – υπενθυμίζοντας πως με το πρόγραμμα έκτακτης ρευστότητας των τραπεζών, μεταφέρονται τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων στην ΕΚΤ και επομένως έμμεσα στην κεντρική τράπεζα της Γερμανίας (άρθρο).

Με τον τρόπο αυτό εξυπηρετεί ταυτόχρονα τους υπόλοιπους δανειστές της χώρας μας, οπότε εξασφαλίζει τη συμμαχία τους – τη δημιουργία δηλαδή ενός «κοινού μετώπου» απέναντι μας, το οποίο προφανώς δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε.

Για να τα καταφέρει, για να μπορέσει να εξασφαλίσει δηλαδή την εξυπηρέτηση των δανείων, χρειάζεται πιθανότατα την υπογραφή ενός τρίτου μνημονίου, έτσι ώστε να κατοχυρωθούν όλα τα υπόλοιπα – το αγγλικό δίκαιο που επιβλήθηκε με το PSI, οι αποικιοκρατικές συμβάσεις, καθώς επίσης οτιδήποτε άλλο έχει υπογραφεί από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στην Τρόικα.

(β) Την πλήρη αποτυχία (φτωχοποίηση) της χώρας μας, εάν δεν συμβιβαστεί άνευ όρων – επιλέγοντας η ίδια είτε τη χρεοκοπία εντός της Ευρωζώνης, είτε την υιοθέτηση ενός παράλληλου νομίσματος, είτε την επιστροφή στη δραχμή.

Η αιτία είναι το ότι μόνο τότε θα δημιουργηθεί ένα «παράδειγμα προς αποφυγή» για όλα τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης, γεγονός που θα συμβάλλει στην ολοκληρωτική υποταγή τους στη Γερμανία – ενώ φυσικά η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να απαιτήσει τις πολεμικές επανορθώσεις, υπέρ των οποίων τοποθετούνται πλέον πολλοί Γερμανοί Πολίτες (ανάλυση). Όπως έχουμε αναφέρει δε, ο εφιάλτης της Γερμανίας είναι η τυχόν επιτυχία της χώρας μας, εάν απομακρυνόταν από την Ευρωζώνη (άρθρο) – οπότε θα κάνει ότι μπορεί, για να αποκλείσει κάθε πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο.

Συνεχίζοντας, δυστυχώς για την Ελλάδα, επίσης για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης αφού η μάχη στη χώρα μας θα κρίνει και τη δική τους εθνική ανεξαρτησία ή μη, η πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας δεν έχει μόνο μία συγκεκριμένη στρατηγική, σχεδιασμένη με κάθε λεπτομέρεια, την οποία ακολουθεί πιστά. Συνεργάζονται επί πλέον σχεδόν όλα τα πολιτικά της κόμματα μεταξύ τους, καθώς επίσης τα περισσότερα ΜΜΕ, για την επιτυχία των κοινών στόχων – γεγονός που συμπεραίνεται, μεταξύ άλλων, από την «ομοβροντία» των δημοσιευμάτων εναντίον της Ελλάδας, όταν επίκειται μία σημαντική σύσκεψη, όπως η σημερινή του Euro Group.

Φυσικά τα διάφορα ΜΜΕ εναλλάσσονται έντεχνα μεταξύ τους, έτσι ώστε να μην είναι πάντοτε το ίδιο προκαλώντας την αντιπάθεια της κοινής γνώμης, η οποία τότε θα το χαρακτήριζε εμπαθές ή χειραγωγημένο – όπου χθες ήταν η σειρά της κυριακάτικης «FAZ», ενώ σήμερα της «DIE WELT», η οποία δημοσίευσε το παρακάτω γράφημα, ενώ όλες οι υπόλοιπες εφημερίδες ολοκληρώνουν το σκηνικό, αναδημοσιεύοντας τα άρθρα των εκάστοτε «πρωταγωνιστών» της ημέρας.

Περαιτέρω, με δεδομένο το ότι στην Ελλάδα συμβαίνουν ακριβώς τα αντίθετα, δεν υπάρχει δηλαδή καμία κυβερνητική στρατηγική, τα κόμματα δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, ούτε τα ΜΜΕ, φαίνεται πως οι πιθανότητες επιτυχίας μας είναι μηδενικές – ενώ είναι απλά θέμα χρόνου να οδηγηθούμε σταδιακά, σαν τη «στυμμένη λεμονόκουπα», λεηλατημένοι και εξαθλιωμένοι, σε ένα νέο, αυστηρότερο μνημόνιο για να κατοχυρωθούν τα προηγούμενα, σε ένα παράλληλο νόμισμα, στη χρεοκοπία και στη δραχμή.

Στην ερώτηση τώρα εάν υπάρχουν ακόμη λύσεις, η απάντηση είναι θετική, τουλάχιστον για εκείνο το χρονικό διάστημα που η Ελλάδα έχει ακόμη πρωτογενή πλεονάσματα – υπό την προϋπόθεση όμως να υιοθετηθεί μία ακριβής, αναλυτική στρατηγική, με την πλήρη συναίνεση των μεγαλύτερων πολιτικών κομμάτων.

Επίσης, με τη συνεργασία των κυριότερων ΜΜΕ, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η σωστή ενημέρωση των Ελλήνων Πολιτών – σχετικά με το δρόμο που θα ακολουθήσει η χώρα τους, αφενός μεν για να μην υποδουλωθεί στο διηνεκές, αφετέρου για να μπορέσει τελικά να βγει από την κρίση. Η ρήξη πάντως δεν μπορεί να αποτελεί και δεν είναι απαγορευμένη λέξη – εάν δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος και υπό την προϋπόθεση των παραπάνω.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Χιλιάδες Σκοπιανοί στους δρόμους απαιτούν την πτώση της κυβέρνησης Γκρούεφσκι 
Τίτλοι τέλους για τον Γκρούεφσκι και προβληματισμός για το επόμενο κυβερνητικό σχήμα που όλα δείχνουν ότι θα στηριχθεί στον... "μακεδονισμό"...

Στην περίπτωση των Σκοπίων, δεν χρειάστηκε κάποιο "τυχαίο γεγονός", αλλά μία σειρά αποκαλύψεων (για κυβερνητικές παρακολουθήσεις) από την αντιπολίτευση και ένα αιματηρό επεισόδιο με Αλβανούς στο Κουμάνοβο, για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες αντικατάστασης του Γκρούεφσκι, οι οποίες θα σηματοδοτήσουν και μία περίοδο σχετικής ανασφάλειας (ιδιαίτερα βολική για τις ΗΠΑ που αποφάσισαν να διακόψουν την ρωσική είσοδο -μέσω ενεργειακών αγωγών- στην περιοχή των Βαλκανίων) στην ευρύτερη περιοχή.

Έτσι, η πολιτική ένταση στα Σκόπια παραμένει στα ύψη μετά τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ ισχυρών δυνάμεων της αστυνομίας και ένοπλων Αλβανών το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Κουμάνοβο, όπου σκοτώθηκαν 14 μέλη της ομάδας ενόπλων και οκτώ αστυνομικοί.

Η αντιπολίτευση αντιδρά σήμερα Κυριακή όπως μεταδίδει η Deutsche Welle με τη διοργάνωση μεγάλης διαδήλωσης στα Σκόπια κατά του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι, που βρίσκεται στην εξουσία από το 2006.
Οι διαδηλωτές προειδοποιούν, μάλιστα, ότι θα πραγματοποιήσουν κατάληψη σε κεντρικούς δρόμους των Σκοπίων μέχρι να δεχθεί ο Γκρούεφσκι να παραιτηθεί.

Ο Ζόραν Ζάεβ, ηγέτης της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης (SDSM), του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης, ανακοίνωσε ότι οι διαδηλώσεις «θα κρατήσουν έως ότου παραιτηθεί η κυβέρνηση».
Ο Ζάεβ έχει ξεκινήσει από τις αρχές Μαρτίου να δημοσιοποιεί ηχογραφημένες συνομιλίες και αποδεικτικά στοιχεία για μαζικές τηλεφωνικές υποκλοπές, ευρύτατη διαφθορά και κυβερνητικές παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη και στα μέσα ενημέρωσης.
«Η διαμαρτυρία θα συνεχιστεί» είπε ο Ζόραν Ζάεβ. «Περίπου 4.600 ακτιβιστές, κυρίως νέοι άνθρωποι, είπαν ότι θα παραμείνουν (στους δρόμους), ακόμα και αν εμείς δεν το κάνουμε. Τότε αποφασίσαμε να μείνουμε» πρόσθεσε ο Ζάεβ.

Την περασμένη εβδομάδα δύο υπουργοί και ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας παραιτήθηκαν.

Ηγέτες της αντιπολίτευσης καταγγέλλουν ότι ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών, Σάσο Μιχάλκοφ και ο υπουργός Εσωτερικών Τζορντάνα Γιανκουλόβσκα, ήταν πίσω από απόπειρες ελέγχου του Τύπου, των δικαστικών αρχών και εκλεγμένων αξιωματούχων μέσω της παρακολούθησης των τηλεφωνικών τους συνομιλιών.

Ο Γκρούεφσκι αρνείται τις κατηγορίες εις βάρος του, ισχυριζόμενος ότι ο Ζάεβ είναι μέρος μιας διεθνούς συνομωσίας εναντίον της κυβέρνησής του με τη βοήθεια ξένης μυστικής υπηρεσίας.

Επιχειρώντας να αποκλιμακώσει την κατάσταση, ο Νίκολα Γκρούεφσκι ζήτησε τις προηγούμενες ημέρες την παραίτηση τριών υπουργών του, με τους οποίους διατηρούσε στενότατη συνεργασία.

Η κυβέρνηση αρνείται τις κατηγορίες και επιμένει ότι η αντιπολίτευση προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει τη χώρα. Μάλιστα, υποστηρικτές του Γκρούεφσκι διοργανώνουν κινητοποίηση υπέρ της κυβέρνησης.

Για την αντιπολίτευση, που απέχει από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες τον τελευταίο χρόνο επικαλούμενη νοθεία στις εκλογές του 2014, οι υπουργικές παραιτήσεις δεν επαρκούν.
Ζητεί μάλιστα τον διορισμό προσωρινής κυβέρνησης με εντολή να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές αφού παραιτηθεί ο Γκρούεφσκι.
Το αίτημα αυτό έτυχε ευρείας στήριξης από εκπροσώπους της διεθνούς κοινότητας.

Ο βούλγαρος πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ κάλεσε τον σκοπιανό πρωθυπουργό να παραιτηθεί, σε συνομιλία των δύο ανδρών την περασμένη Κυριακή. Την άποψη του Μπορίσοφ στήριξε την περασμένη Τετάρτη και ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αλεξάντερ Λάμπσντορφ, δηλώνοντας ότι «ο Γκρούεφσκι πρέπει να παραιτηθεί διότι αποτελεί εμπόδιο στην αποκλιμάκωση εντάσεων, που οξύνθηκαν ξανά, και (σ.σ. εμπόδιο) σε νέες εκλογές, οι οποίες θα πρέπει να διεξαχθούν υπό πραγματικά δημοκρατικές συνθήκες».

Ωστόσο, οι τελευταίες κινήσεις του Γκρούεφσκι δείχνουν ότι δεν έχει την παραμικρή διάθεση υποχώρησης.
Πηγές του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος Εθνικής Ενότητας (VMRO-DPMNE) δήλωσαν στην DW ότι ο σκοπιανός πρωθυπουργός σχεδιάζει «ευρύτατες αντιδιαδηλώσεις» τη Δευτέρα 18 Μαΐου.

Όπως μετέδωσαν εγχώρια μέσα ενημέρωσης, «100.000 άτομα κινητοποιούνται για να υπερασπιστούν με σθένος τα εθνικά και κρατικά συμφέροντα». Στο μεταξύ φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης ανάρτησαν στο youtube βίντεο που κατηγορεί τον Ζάεβ για δωροληψία 200.000 ευρώ, με τον τελευταίο να αρνείται τις κατηγορίες.

Στο πολιτικό τοπίο των Σκοπίων επικρατεί κλίμα διχασμού, κυρίως ανάμεσα στο εθνικιστικό-συντηρητικό κόμμα του Γκρουέφσκι και τη Σοσιαλδημοκρατική Ένωση, που διαδέχθηκε το πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας το 1991.

Τα στοιχεία που ήρθαν στο φως σχετικά με το σκάνδαλο υποκλοπών αποτέλεσαν αφορμή για την εμφάνιση ενός νέου κινήματος, ανεξάρτητου από τα δύο αντιμαχόμενα πολιτικά στρατόπεδα. Το κίνημα επιχειρεί να καταπολεμήσει τους εθνικούς και κοινωνικούς διαχωρισμούς, όπως είπε στην DW ο Αλεξάνταρ Ντόνεφ, ένας εκ των ηγετών του κινήματος, που σκοπεύει να συνεχίσει τις δράσεις του ακόμη κι αν αναλάβει την εξουσία μία νέα κυβέρνηση.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αποκαλυπτικό παρασκήνιο για τις τελευταίες δραματικές ημέρες για την ελληνική οικονομία και πώς απεφεύχθη μια χρεοκοπία την τελευταία στιγμή, δημοσιεύουν οι κυριακάτικες αθηναϊκές εφημερίδες.
Τα ρεπορτάζ περιγράφουν πώς η ελληνική κυβέρνηση είχε αποφασίσει να μην πληρώσει τη δόση στο ΔΝΤ, γεγονός που θα αποτελούσε πιστωτικό γεγονός και πώς βρέθηκαν χρήματα για να καταβληθεί και η δόση αλλά και οι μισθοί και συντάξεις στο τέλος του μήνα.

Όπως αποκαλύπτει το Βήμα, υπήρξε τηλεφώνημα του πρωθυπουργού την περασμένη Κυριακή του βράδυ προς τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τζακ Λιου για να του πει ότι η Ελλάδα δε θα πληρώσει τη δόση στο ΔΝΤ. Ο κ. Τσίπρας είχε ενημερωθεί ότι βρέθηκαν τα 650 εκατ. από τον αδρανή λογαριασμό της ΤτΕ που ανακάλυψε ο Γ. Στουρνάρας αλλά δεν υπήρχαν λεφτά για μισθούς και συντάξεις στο τέλος Μαίου.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, το οικονομικό επιτελείο είχε ενημερώσει τον Πρωθυπουργό ότι «τα νούμερα δεν βγαίνουν». Σε ευρεία σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο στην Τράπεζα της Ελλάδας με τη συμμετοχή του Γιάννη Δραγασάκη, του Ευκλείδη Τσακαλώτου, του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Σπύρου Σαγιά, του Γιάννη Στουρνάρα και διευθυντών της ΤτΕ κατέστη σαφές ότι τα χρήματα που μπορούσαν να συγκεντρωθούν μέσα στον Μάιο δεν επαρκούσαν για να πληρωθούν μισθοί, συντάξεις και υποχρεώσεις προς τους πιστωτές.

Ετσι αποφασίστηκε να μην πληρωθεί το ΔΝΤ. Ο Τσίπρας τηλεφώνησε στον Λιου για να τον ενημερώσει αλλά λίγες ώρες αργότερα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Δ. Μάρδας ενημέρωσε ότι εξασφάλισε χρήματα για μισθούς και συντάξεις με περικοπές στις πληρωμές οφειλών του δημοσίου προς ιδιώτες.

Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Καθημερινή της Κυριακής, υπήρξε και επιστολή στην Κ. Λαγκάρντ από την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν θα καταβληθεί η δόση.

Συγκεκριμένα, το απόγευμα της Πέμπτης, 7 Μαΐου, μιλώντας σε συνέδριο στις Βρυξέλλες, ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, διαβεβαίωνε ότι «σίγουρα θα πληρώσουμε το ΔΝΤ» την Τρίτη, στις 12 του μήνα.

Λίγες ώρες αργότερα, την Παρασκευή 8 Μαΐου, από το Μέγαρο Μαξίμου έφευγε επιστολή του κ. Τσίπρα προς τους επικεφαλής των θεσμών (Γιουνκέρ, Λαγκάρντ, Ντράγκι), στην οποία ο πρωθυπουργός «προειδοποιούσε» ότι εάν δεν βρεθεί κάποιος τρόπος παροχής ρευστότητας στην Ελλάδα άμεσα, δεν θα πλήρωνε τη δόση στο Ταμείο.

Σύμφωνα με ευρωπαϊκές πηγές, στην επιστολή του ο κ. Τσίπρας, αφού έκανε μια ανασκόπηση των εξελίξεων στις διαπραγματεύσεις και της θετικής συμβολής της Αθήνας σε αυτές, υπογράμμιζε ότι η Ελλάδα καλύπτει για πολλούς μήνες τις υποχρεώσεις της, χωρίς να λάβει χρηματοδότηση από τους θεσμούς, με αποτέλεσμα να εξαντλούνται οι εγχώριες πηγές άντλησης ρευστότητας.

Τέσσερις εναλλακτικές
Στη συνέχεια, ζητούσε από τους παραλήπτες της επιστολής να δώσουν λύση στο πρόβλημα, προτείνοντας τέσσερις εναλλακτικές:

1 Να αυξήσει η ΕΚΤ το όριο των εντόκων γραμματίων που μπορούν να έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους οι ελληνικές τράπεζες
2 Να εκταμιευθεί κάποιο μέρος από τα 7,3 δισ. ευρώ των δόσεων των πιστωτών (ΔΝΤ, Ευρωζώνη)
3 Να καταβληθούν τα κέρδη που είχε η ΕΚΤ από ελληνικά ομόλογα και τα οποία ανέρχονται σε 1,9 δισ. ευρώ
4 Να επιστραφούν στην Ελλάδα τα 1,18 δισ. ευρώ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που επεστράφησαν –αν και δεν έπρεπε– στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (EFSF) μαζί με τα υπόλοιπα κεφάλαια του ΤΧΣ, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου
Η επιστολή του πρωθυπουργού κατέληγε ότι αν δεν βρεθεί άμεσα τρόπος χρηματοδότησης από τους πιστωτές, η Αθήνα δεν θα είναι σε θέση να καταβάλει τη δόση των 740 εκατ. ευρώ στο ΔΝΤ, στις 12 Μαΐου.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, η επιστολή Τσίπρα προκάλεσε εκνευρισμό στους πιστωτές, οι οποίοι, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, φρόντισαν να διαμηνύσουν στην Αθήνα τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια εξέλιξη.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε συνέντευξή του στην κυριακάτικη έκδοση της Frankfurter Allgemeine Ζeitung και αναφερόμενος στην Ελλάδα, είπε ότι «η εμπειρία σε άλλα μέρη του κόσμου έχει δείξει ότι μια χώρα μπορεί ξαφνικά να γλιστρήσει σε πτώχευση».

Στο Eurogroup της Δευτέρας, το θέμα της Ελλάδας «ξεπετάχθηκε» με μια ενημέρωση από τους εκπροσώπους των θεσμών. Είχε, πάντως, προηγηθεί νέα διαβεβαίωση του υπουργού Οικονομικών, το πρωί της ίδιας ημέρας, ότι δεν θα υπάρξει αθέτηση πληρωμών, αλλά κυρίως είχε βρεθεί η λύση, δηλαδή η κάλυψη της δόσης από το ειδικό αποθεματικό υπέρ του ΔΝΤ (SDR Holdings) που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Ετσι, η επιστολή Τσίπρα καταγράφηκε από τους πιστωτές ως «πιθανή μπλόφα», που άφησε αρνητικές εντυπώσεις και επιβάρυνε το κλίμα καχυποψίας που κυριαρχεί στις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών. Ενδέχεται όμως και να μην ήταν.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η απόφαση για πληρωμή του ΔΝΤ ελήφθη οριστικά το Σάββατο, όταν επιβεβαιώθηκε ότι το Ταμείο συμφωνεί στη χρήση των SDR Holdings και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους διαβεβαίωσε το Μέγαρο Μαξίμου ότι το ταμειακό κενό που απομένει μπορεί να καλυφθεί, ώστε να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

Χειρισμοί
Η Καθημερινή αναφέρει ότι η κυβέρνηση είχε αρχίσει τις προπαρασκευαστικές ενέργειες για τον επικοινωνιακό χειρισμό της διαπραγμάτευσης, ανακαλύπτοντας εσωτερικούς εχθρούς, όπως για παράδειγμα ο διοικητής της ΤτΕ, Γιάννης Στουρνάρας, και διαρρέοντας πληροφορίες για τερατώδεις απαιτήσεις των δανειστών, ώστε το όποιο αποτέλεσμα να φαντάζει θετικό. Ετσι, κάποια κυβερνητικά στελέχη άφηναν να διαρρεύσει ότι οι πιστωτές προτείνουν ενιαίο συντελεστή ΦΠΑ 23%. Κάποια άλλα κατέβαζαν τον πήχη των απαιτήσεων των πιστωτών για το συγκεκριμένο θέμα στο 20%.

Ο γ.γ. Κοινωνικών Ασφαλίσεων δήλωνε ότι εάν εφαρμοστούν όσα ζητούν οι πιστωτές, οι συντάξεις θα συρρικνωθούν στα 300 ευρώ, ενώ ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι οι θεσμοί θέλουν να μειωθούν οι μισθοί των εφοριακών στα 700 ευρώ. Πάντως, αν και τα παραπάνω δεν ισχύουν, οι θεσμοί, στο πλαίσιο της διαπραγματευτικής τακτικής τους, θέτουν διάφορα ζητήματα που είναι αδύνατο να τα δεχθεί οποιαδήποτε κυβέρνηση, όπως για παράδειγμα να αποσύρει όλους τους νόμους που έχει ψηφίσει και αποτελούν μονομερείς ενέργειες, μεταξύ αυτών και η ρύθμιση των οφειλών στην Εφορία και στα Ταμεία. Κατά πάσα πιθανότητα, όπως συνέβη και στο παρελθόν, θα τα αποδεχθούν, ζητώντας άλλα μέτρα ως αντάλλαγμα.

Η Αθήνα, ταυτόχρονα με τις απειλές και τις μπλόφες, αναπροσαρμόζει τις πάλαι ποτέ «κόκκινες γραμμές» της. Ετσι, στα δημοσιονομικά, παράλληλα με τα χαμηλού πολιτικού κόστους μέτρα (όπως οι υποχρεωτικές συναλλαγές με «πλαστικό» χρήμα, η λοταρία των αποδείξεων) ή τα αμφιλεγόμενα (όπως η νομιμοποίηση αδήλωτων εισοδημάτων) έχει αποδεχθεί παράταση του ΕΝΦΙΑ, αύξηση της έκτακτης εισφοράς, αύξηση του φόρου πολυτελείας, καθιέρωση ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ. Είναι ενδεικτικό ότι ο κ. Βαρουφάκης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά μετά το καλοκαίρι. Ο ενιαίος συντελεστής πρέπει να είναι τουλάχιστον 18% με λίγες εξαιρέσεις, για να μην επιδράσει αρνητικά στα έσοδα. Οι πιστωτές θεωρούν ότι όλα αυτά τα μέτρα είναι ανεπαρκή για να καλύψουν το δημοσιονομικό κενό, που υπολογίζουν σε τουλάχιστον 3 δισ. ευρώ. Επίσης, θα ζητήσουν να υπάρξει δέσμευση για ισοδύναμα μέτρα, εάν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι το ΣτΕ έκρινε παράνομες τις περικοπές συντάξεων.

Πηγές Το Βήμα, Καθημερινή, Ημερησία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Από την πρωτη στιγμή της χρεοκοπίας μας, στο κέντρο των συζητήσεων και των διαπραγματεύσεων με εταίρους και δανειστές ετέθη το ζήτημα των «ξένων επενδύσεων».

Αλλά κανείς απ’ αυτούς δεν μίλησε για πραγματικές επενδύσεις, δηλαδή για εγκατάσταση μεγάλων παραγωγικών μονάδων, εργοστασίων, μεταποιητικών βιοτεχνιών κλπ. στην ελληνική περιφέρεια, που θα δημιουργούσαν θέσεις εργασίας, θα αύξαναν το ΑΕΠ και θα τόνωναν την εθνική οικονομία. Ασφαλώς σε αυτό έπαιξε ρόλο ο ανασχετικός παράγων της διαφθοράς, της γραφειοκρατίας και της φορολογικής αστάθειας, που αποθαρρύνουν τους ξένους επενδυτές.

Αλλά οι ξένοι επενδυτές καθόλου δεν αποθαρρύνθηκαν από την γραφειοκρατία και από την διαφθορά προκειμένου να οικειοποιηθούν βασικές υποδομές της χώρας, όπως λιμάνια, αεροδρόμια, συγκοινωνίες, τηλεπικοινωνίες κλπ.

Απ’ εναντίας, αυτές ετέθησαν εξ αρχής στο στόχαστρο των δανειστών, και στο επίκεντρο της συζήτησης. Κάτι που αποδεικνύει πόσο ωμά και κυνικά επωφελούνται οι δανειστές από την αδυναμία μας, για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται, κατά την σοφή αρχαιοελληνική παροιμία. Μεγάλες εταιρείες γερμανικών και άλλων συμφερόντων εμφανίσθηκαν, σαν έτοιμες από καιρό, να αγοράσουν ή να νοικιάσουν «μπιρ παρά» τα αεροδρόμια της χώρας, τα λιμάνια κλπ.

Να μας επιτραπεί επ’ αυτού η εξής παρατήρηση: αυτά δεν είναι επενδύσεις με την κλασσική έννοια του όρου. Επένδυση δεν είναι όταν μία πολυεθνική ή μία μεγάλη εταιρεία ενός ισχυρού κράτους αγοράζει ή να νοικιάσει για 99 χρόνια ή να αποκτήσει μέρος των μετοχών της κρατικής υποδομής. Αυτά βαφτίζονται «επενδύσεις» και καλύπτονται υπό τον ιδεολογικό μανδύα της «ελεύθερης οικονομίας». Αλλά αυτά είναι προσχήματα για τους αφελείς.

Τέτοιου τύπου «επενδύσεις» αποτελούν στην πραγματικότητα πράξεις με γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό ή γεωοικονομικό στόχο. Ο έλεγχος των βασικών συγκοινωνιακών αρτηριών μίας χώρας που βρίσκεται σε κομβική θέση, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο, όπως είναι η Ελλάδα, δεν παράγει οικονομικό αποτέλεσμα αλλά κυρίως πολιτικό όφελος. Τα οικονομικά κίνητρα απλά συγκαλύπτουν τα γεωπολιτικά κίνητρα.

Ας μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία, την περίοδο 1890-1914, διείσδυσε στην καταρρέουσα και χρεωκοπημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνάπτοντας διάφορες εμπορικές συμφωνίες και κατασκευάζοντας τον περίφημο σιδηρόδρομο Βερολίνου-Βαγδάτης, με σκοπό να φτάσει στην πετρελαιοφόρο οθωμανική (τότε) επαρχία της Μοσσούλης. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σιδηρόδρομος, που αν είχε ολοκληρωθεί θα είχε μεταβάλει την Γερμανία σε παγκόσμια υπερδύναμη, σταμάτησε στο Ικόνιο το 1914, λόγω της έκρηξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι ο σιδηρόδρομος υπήρξε βασική αιτία της τιτάνιας σύγκρουσης μεταξύ Ρωσσοαγγλογάλλων και Γερμανών.

Για να επιστρέψουμε στο σήμερα, το Ελληνικό κράτος, που, παρά το μικρό του μέγεθος και την οικονομική αδυναμία του, αποτελεί βασικό παράγοντα σταθερότητας και προπύργιο του πολιτισμένου κόσμου απέναντι στην χαοτική Μέση Ανατολή, οφείλει να περιφρουρήσει την εθνική του κυριαρχία, της οποίας αναπόσπαστο μέρος αποτελεί ο έλεγχος στις βασικές υποδομές, λιμάνια, αεροδρόμια, συγκοινωνίες, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμό και ύδρευση. Αυτό αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να ασκεί τον ιστορικό γεωπολιτικό της ρόλο η Ελλάδα.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με το «μανδύα» των προσφύγων διεισδύουν στην Ευρώπη οι τιζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, σύμφωνα με αξιωματούχο της κυβέρνησης της Λιβύης που παραχώρησε συνέντευξη στο BBC.

Ειδικότερα, οι τζιχαντιστές συνεργάζονται με τους διακινητές για να διεισδύσουν παράνομα στην περιοχή μαζί με τους εκατοντάδες πρόσφυγες που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή.

Ο σύμβουλος της κυβέρνησης της Λιβύης Αμπντούλ Μπασίτ Χαρούν είπε στο BBC ότι οι πληροφορίες του προέρχονται από συζητήσεις που είχε με δουλεμπόρους της Βόρειας Αφρικής, οι οποίοι ελέγχονται από την τρομοκρατική οργάνωση.
Μάλιστα, ο Λίβυος αξιωματούχος αποκάλυψε ότι το Ισλαμικό Κράτος επιτρέπει τη δράση των διακινητών με αντάλλαγμα το 50% των κερδών τους.

Περίπου 60.000 άνθρωποι έχουν επιχειρήσει να περάσουν τη Μεσόγειο από την αρχή του χρόνου με 1.800 να έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι στιγμής, αριθμός 20πλάσιος σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρυσι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Υπήρξε, από την κυβέρνηση Τσίπρα, «τροποποίηση» (γράφε: εξουδετέρωση) της βασικής αρχής για «διαύγεια» στις διοικητικές αποφάσεις του ελληνικού Δημοσίου (δημοσιοποίηση, μέσω Διαδικτύου, κάθε έγκρισης δαπανών για κρατικές προμήθειες, δημόσια έργα κ.τ.ό.). Θα άξιζε κάποια ειδική δημοσκόπηση να καταμετρήσει την απογοήτευση και την οργή των δύσμοιρων υποτελών της κομματοκρατίας στην Ελλάδα. Τρεισήμισι μήνες περιμέναμε να δοκιμαστεί ευδιάκριτα η ανεξαρτησία ή εξάρτηση της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» (!) από τα άνομα συμφέροντα που διαφεντεύουν τη χώρα. Και την απάντηση την έδωσε («χωρίς αιδώ ή λύπην») ο τορπιλισμός του (αναιμικού έστω) θεσμού της «Διαύγειας».

Η έκφραση της αγανάκτησης έχει έγκαιρα εξουδετερωθεί: μονοπωλείται από τις κόκκινες και τις μαύρες ακρότητες. Μένει πνιγερή η αηδία, εμπειρικά τεκμηριωμένη η αίσθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι». Συνδυάστηκε η υπονόμευση της «Διαύγειας» και με την από στόμα σε στόμα βεβαιούμενη πληροφόρηση για τους κομματικούς εγκαθέτους που εμφυτεύονται στους κόμβους της Δημόσιας Διοίκησης – προκλητικότερα, όπως πάντοτε, στη συφοριασμένη παιδεία. Επανακάμπτει λοιπόν το ερώτημα που μας γεννιόταν και με τον αυτοκαταστροφικό οίστρο του πράσινου και του γαλάζιου ΠΑΣΟΚ: Καλά, δεν βλέπουν, δεν καταλαβαίνουν πού οδηγούνται και πού μας οδηγούν;

Ο κ. Τσίπρας επέλεξε συνεργάτες για να διεκπεραιώσει ένα τιτάνιο, κυριολεκτικά, εγχείρημα – όχι για να κολακέψει εκλογικές περιφέρειες ή να ξεπληρώσει οφειλές σε υποστηρικτές του, δεν ήταν περίπτωση Σαμαρά ο κ. Τσίπρας. Αλλά μια τέτοια συνείδηση ανάληψης τεράστιας ευθύνης συνεπάγεται αμείλικτη μεταχείριση ανεπαρκών ή διαβρωμένων από την ιδιοτέλεια στελεχών. Δεν δίνονται προθεσμίες ούτε χρονικά περιθώρια διόρθωσης λαθών σε υπουργούς μιας κυβέρνησης που διαχειρίζεται την παντοδαπή χρεοκοπία της χώρας. Ο επαρχιωτικός ναρκισσισμός Βαρουφάκη που διέσυρε διεθνώς τη χώρα, δεν αναχαιτίστηκε ούτε έγκαιρα ούτε επαρκώς, οι προκλήσεις Κατρούγκαλου, ο εξωφρενικός παλαιοημερολογιτισμός Μπαλτά, οι ακροβασίες Παρασκευόπουλου συνεχίζουν να υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό, απαραίτητη όταν διακυβεύεται η ίδια η συλλογική μας υπόσταση διεθνώς.

Τη νύχτα της εκλογής του ο κ. Τσίπρας μίλησε στο πλήθος που τον επευφημούσε, και στα λεγόμενά του θέση κεντρική, δεσπόζουσα είχε η Ευρώπη, η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ηταν μια πρόκληση για τους ακροατές ή τηλεθεατές του να διερωτηθούμε, αν, πραγματικά, έχει οσφρανθεί το ουσιώδες: Οτι μια Ελλάδα έξω από την Ε.Ε., θα είναι μια Ελλάδα έξω από την Ιστορία. Οχι επειδή θα έχανε το βυζί για να θηλάζει την καταναλωτική ευδαιμονία, αλλά επειδή θα αποκοβόταν από τη δυνατότητα για ενεργό μετοχή στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Φανταστήκαμε ότι, από την άλλη κιόλας μέρα, ο κ. Τσίπρας θα αλώνιζε την Ευρώπη, όχι για επαιτεία, όχι για να λανσάρει επαρχιωτικό, «αριστερό» νταϊλίκι, αλλά για να παλέψει και διεκδικήσει αυτό που κάποιοι ακόμα στην Ελλάδα, και όχι μόνο, πιστεύουμε ως στόχο της ευρωπαϊκής ενοποίησης: Να σωθεί και να πραγματωθεί στην πράξη η ευρωπαϊκή ταυτότητα – αυτό που είναι η Ευρώπη, αυτό που την ξεχωρίζει τόσο από την ασιατική Ανατολή όσο και από τη Βόρεια Αμερική.

Δύο «κόκκινες γραμμές», όρια ανυπέρβατα, συνιστούν την ευρωπαϊκή ταυτότητα: Η δημοκρατία (έστω και ο χρησιμοθηρικός εκπεσμός της σε «αντιπροσωπευτική») και το κοινωνικό κράτος. Οταν αγνοούνται ή και κατάφωρα παραβιάζονται αυτά τα όρια για να υποταχθεί η Ε.Ε. στους όρους της ασιατικής Ανατολής: την ποσοτική ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα ως αυταξία, όταν ιδιωτικοί (κερδοσκοπικοί) οίκοι «αξιολογούν» τις οικονομίες οργανωμένων κοινωνιών, ευρωπαϊκή ταυτότητα δεν υπάρχει πια, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι μόνο παρωχημένο ιδεολόγημα.

Η σημερινή Ελλάδα είναι τυπική περίπτωση κοινωνίας που αυτοδιαλύθηκε από προχωρημένη σήψη, αμοραλισμό και ανικανότητα της ηγέτιδος τάξης και του πολιτικού της συστήματος – παλινδρόμησε η χώρα σε έναν πρωτογονισμό εγωκεντρικής καταναλωτικής αδηφαγίας. Δεν θα ενδιέφερε η περίπτωσή της, αν δεν είχε γίνει δεκτή ως μέλος της Ε.Ε. με τους ρομαντικούς όρους «ενοποίησης» της Ευρώπης, προτού υποταχθεί η Ε.Ε. στην πρόκληση του άπω ασιατικού μοντέλου.

Οι όροι του άπω ασιατικού μοντέλου πρέπει να είχαν γίνει σιωπηρά δεκτοί στην Ε.Ε., όταν έγιναν επίσης μέλη της η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Εχουν περάσει οχτώ χρόνια από τότε (2007) και οι δύο αυτές χώρες συνεχίζουν να βυθίζονται, δίχως ανάσχεση, σε εξαθλιωτική φτώχεια, τρομακτική κοινωνική αδικία και ευτελισμό, με αγνοημένες βάναυσα όλες τις «κατακτήσεις» που συγκροτούσαν άλλοτε την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η οδυνηρή σύγκριση με τις υπηρεσίες υγείας και την εξασφάλιση επιούσιας διατροφής (τουλάχιστον) που πρόσφερε το αμέσως προγενέστερο στις χώρες αυτές κομμουνιστικό καθεστώς, λειτουργεί ως ιστορικό τεκμήριο της απάνθρωπης βαναυσότητας και των δύο όψεων του αμφιπρόσωπου Ιστορικού Υλισμού.

Η παταγώδης οικονομική, πολιτική και κοινωνική κατάρρευση της Ελλάδας, το 2010, μοιάζει να είναι η final phase της αργόσυρτης παρακμής του Ελληνισμού ως μεταπρατικού «εθνικού κράτους». Η αντιμετώπιση όμως αυτής της ιστορικής τραγωδίας από τους «εταίρους» της Ε.Ε. έδειξε (εμφατικότερα και από την περίπτωση Ρουμανίας – Βουλγαρίας) πόσο ολοκληρωτικά υποταγμένη είναι πια η Ευρώπη στους όρους του άπω ασιατικού μοντέλου, στον εφιάλτη της τάχα και «ελευθερίας των αγορών», που με ανατριχιαστική διορατική ικανότητα περιέγραψε η Naomi Klein, το 2007.

Η Ε.Ε. έχει φανερά και απροσχημάτιστα απεμπολήσει την ευρωπαϊκή της ταυτότητα. Η «κόκκινη γραμμή» που λεγόταν «κοινωνικό κράτος» είναι επικίνδυνο να εκφέρεται έστω και λεκτικά: Εκβιάζει η Ευρώπη για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, για μείωση του κατώτατου μισθού σε επίπεδα λιμοκτονίας, θέλει ασύδοτες τις ομαδικές απολύσεις, απαιτεί την καταλήστευση του συμφωνημένου μισθού και του αποταμιευμένου μόχθου (σύνταξης) των ηλικιωμένων. Και η «κόκκινη γραμμή» που λεγόταν «δημοκρατία», επίσης καταργημένη: Για την τύχη ολόκληρων κοινωνιών αποφασίζουν όχι οι εκλεγμένοι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά η διορισμένη γραφειοκρατία, οι εκλεκτοί των «αγορών». Και τις αποφάσεις: ποιοι θα ζήσουν, ποιοι θα πεθάνουν, τις ελέγχουν στην εφαρμογή τους άτεγκτοι γκαουλάιτερ των τραπεζικών συμφερόντων.

Ενας αφελληνισμένος Ελληνισμός εκούσια υποτελής σε μιαν Ευρώπη χωρίς ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μιχάλη Ιγνατίου

Είναι τραγικό, θα έλεγα και λυπηρο, το θέαμα του πρώην υπουργού Εθνικής Αμυνας, Ακη Τσοχατζόπουλου, ιδιαίτερα όταν μεταφέρεται με χειροπέδες στο δικαστήριο. Βέβαια, συνεχίζει να έχει εκείνη την έπαρση, όπως τότε, όταν ήταν ο παντοδύναμος συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη… Τις παλιές καλές εποχές όταν έπαιζε μαζί με άλλους συντρόφους του τα παιγνίδια εξουσίας, αλλά και τα παιγνίδια των εκβιασμών, όχι προς όφελος της χώρας, αλλά για την απόκτηση παχυλών τραπεζικών λογαριασμών.

Ο κ. Τσοχατζόπουλος καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση, αλλά τα εκατομμύρια που απόκτησε από τους διεθνείς πελάτες της Ελλάδας δεν έχουν ακόμα βρεθεί. Στην Κύπρο τουλάχιστον, όσοι πολιτικοί μπήκαν στη φυλακή έχασαν και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους, και τούτο αποτελεί πηγή ικανοποίησης των πολιτών.

Μελέτησα την κατάθεση του πρώην πρωθυπουργού Σημίτη και στάθηκα σε μία φράση του, η οποία με ενόχλησε διότι μέσα σε τούτη την οικονομική τραγωδία που κτύπησε τη χώρα, οι πολιτικοί δείχνουν ως να είναι …Ελβετοί. «Εάν γνώριζα, εάν είχα πληροφορίες για κάτι τέτοιο, θα είχα παρέμβει και θα είχα απομακρύνει τον υπουργό. Ήμουν εξαιρετικά αυστηρός», είπε ο πρώην πρωθυπουργός. Με όλο το σεβασμό στον κ. Σημίτη, η αναφορά του προσβάλει τους πολίτες και δη αυτούς που τον τίμησαν με τη ψήφο τους. Διότι, ήταν κοινό μυστικό στην ελληνική πρωτεύουσα ότι επί πρωθυπουργίας του η διαφθορά ξεπέρασε όλα τα όρια. Η περίπτωση του κ. Τσοχατζόπουλου είναι χαρακτηριστική του τρόπου άσκησης εξουσίας των παντοδύναμων υπουργών.

Ο κ. Σημίτης, που δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για την υστεροφημία του, χαρακτηρίζεται ως ο σοβαρότερος των Ελλήνων πρωθυπουργών, αλλά δεν έχω καταλάβει ποτέ πως μετριέται η σοβαρότητα. Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω τους αναλυτές, ούτε πιστεύω πως έχουν ποταπά κριτήρια. Αλλά στις ξένες χώρες, οι ηγέτες αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και για τα εγκλήματα των υπουργών τους, όχι μόνο τα δικά τους. Διότι αυτοί τους επέλεξαν, αυτοί τους άφησαν ανεξέλεγκτους να ρημάξουν τον πλούτο του κράτους. Αμφισβητώ λοιπόν τον ισχυρισμό του κ. Σημίτη ότι δεν γνώριζε…

Με το χέρι στην καρδιά… Ποιός υπουργός του κ. Σημίτη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε. Ποιός μπορεί να πιστέψει ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν άκουσε ποτέ για τη δράση του κ. Τσοχατζόπουλου; Ο κ. Σημίτης έχει ευθύνες και πρέπει να τις αναλάβει. Τα εγκλήματα εναντίον του λαού από τα πολιτικά πρόσωπα, δεν πρέπει να μείνουν ατιμώρητα…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο καθηγητής Αγγελος Μ. Συρίγος στο τελευταίο σπουδαίο βιβλίο του γράφει ότι η κυβέρνηση Σημίτη ενθάρρυνε τις διεθνείς προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού. Αναφέρεται στην τετραετία 2000-2004 όταν οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί, με τη συνδρομή συνεργατών του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, κατασκεύασαν το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν. Σε διάστημα 3-4 ωρών από την παρουσίαση του ρατσιστικού σχεδίου, τον Νοέμβριο του 2002, ο κ. Σημίτης έσπευσε να το χαρακτηρίσει ως «ιστορική ευκαιρία». Δικαιούται να απορεί ο καθένας: Πότε διάβασε 200 τόσες σελίδες μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα για να έχει άποψη; ‘Η το γνώριζε πριν παρουσιαστεί στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γερμανικές και βρετα­νι­κές εφημερίδες απολαμ­βά­νουν το μαρτύριο της κυβέρνησης να βρει λεφτά, γράφοντας χαιρέ­κακα ότι κάνει επιδρομή στα αποθεματικά του ΔΝΤ για να πληρώσει δάνειο στο... ΔΝΤ!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Kαθόλου δεν άρεσε στους Γερμανούς και τα ανά την Ευρώπη φερέφωνά τους, όπως όλα δείχνουν, ότι η κυβέρνηση Τσίπρα βρήκε λεφτά και πλήρωσε την Τρίτη στο ΔΝΤ την καθόλου ασήμαντη δόση ύψους 756 εκατομμυρίων ευρώ. Η αλήθεια είναι ότι... έβρεξε λεφτά από τον ουρανό για να καταστεί δυνατή η αποπληρωμή αυτής της δόσης στο υπό αμερικανικό έλεγχο ΔΝΤ.

Το «μυστικό» το έμαθε η κυβέρνηση, αν πιστέψουμε τον Δημήτρη Βίτσα, πρώην γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ και νυν βουλευτή, από την ίδια την Κριστίν Λαγκάρντ. Η επικεφαλής του ΔΝΤ αποκάλυψε στην Αθήνα ότι στην Τράπεζα της Ελλάδος, όπως σε όλες τις χώρες - μέλη του ΔΝΤ, διατηρείται εδώ και δεκαετίες λογαριασμός έκτακτης ανάγκης του ΔΝΤ. Τα λεφτά που είχε μέσα αυτός ο λογαριασμός έφταναν περίπου για να πληρωθεί η δόση!

Το είχε κρύψει ο Στουρνάρας από την κυβέρνηση! Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος το «μαρτύρησε» μόνο όταν πληροφορήθηκε ότι το ήξεραν πλέον στο κυβερνητικό επιτελείο. Αυτό έγινε πριν από καμιά δεκαριά μέρες. Κατηγορούν στην κυβέρνηση τον διοικητή της ΤτΕ ότι φέρθηκε ως πολιτικός αντίπαλος, όχι ως κεντρικός τραπεζίτης.

Η ουσία είναι ότι ο λογαριασμός αυτός είχε γύρω στα 700 εκατομμύρια ευρώ. Πήρε τα 650 η κυβέρνηση, «τσοντάρισε» άλλα 100 και πλήρωσε τη δόση των 756 εκατομμυρίων στο ΔΝΤ. Απέφυγε έτσι τη γερμανική παγίδα να χρεοκοπήσει η χώρα λόγω ΔΝΤ, άρα να φορτώσει στις... ΗΠΑ(!) την ευθύνη της χρεοκοπίας, κάτι που θα έκανε πανευτυχείς τους Γερμανούς. Τη σκαπουλάρισε για τον Μάιο η κυβέρνηση. Τον Ιούνιο, όμως, είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα. Πού θα βρει να δώσει στο ΔΝΤ γύρω στο 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ, χώρια από τα λεφτά για μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο;

Εφιαλτικό Ιούνιο ενδέχεται να ζήσουμε. Η κυβέρνηση ελπίζει και προσπαθεί να βρει λύση μέσα στον Μάιο. Ο Σόιμπλε έχει άλλο σχεδιασμό όμως. Θα φτάσει την εκβιαστική γραμμή του μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Τότε που η Αθήνα θα έχει βρεθεί στη χειρότερη κατάσταση από πλευράς ρευστότητας. Στόχος του Βερολίνου είναι να στραγγαλίσει την ελληνική οικονομία, ώστε ο Τσίπρας να υποχρεωθεί να υπογράψει νέο τριετές Μνημόνιο στις αρχές Ιουλίου, εξευτελιζόμενος.

Το χαίρονται οι Γερμανοί από τώρα. Τα απολαμβάνουν τα μαρτύρια που περιμένουν να υποστούν οι Ελληνες τους καλοκαιρινούς μήνες. «Οι Ελληνες ξύνουν λεφτά για το ΔΝΤ από λογαριασμό έκτακτης ανάγκης του ΔΝΤ» ήταν την Τετάρτη ο τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ της εφημερίδας της γερμανικής ελίτ «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Πανηγυρικός και ο υπότιτλος: «Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αυξάνουν την πίεση επί της Αθήνας».

Πιο επιθετικοί εναντίον του λαού μας οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. Πιο ευρηματικοί και πιο χολερικοί: «Η λιμασμένη για μετρητά Αθήνα αναγκάστηκε να κάνει επιδρομή στα αποθέματα του ΔΝΤ για να πληρώσει δάνειο στο... ΔΝΤ» (!) ήταν ο τίτλος του δικού της ρεπορτάζ, την Τετάρτη και πάλι, αλλά στην πρώτη κιόλας σελίδα της εφημερίδας ώστε να το δουν όλοι.

Πολλά θα δούμε ακόμη, πρώτα απ' όλα τον Ιούνιο. Ίσως και κάποιες μέρες του Ιουλίου να χρησιμοποιηθούν από τους Γερμανούς για διαδικαστικά ζητήματα επιβολής των θέσεών τους. Ας ελπίσουμε να ανατραπούν τα σχέδιά τους, γιατί αν κατορθώσουν να τα εφαρμόσουν, σε εμάς θα στείλουν τον λογαριασμό.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο στόχος τους είναι αφενός μεν να εξασφαλισθεί η επιστροφή των δανείων, η οποία προϋποθέτει την κατοχύρωση των προηγουμένων συμφωνιών, αφετέρου η πλήρης αποτυχία της χώρας μας, εάν δεν συμβιβαστεί άνευ όρων.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ανήκουμε σε αυτούς που δεν είναι ενάντιοι στην κυβέρνηση – που δεν την αντιπαθούν και που είναι βέβαιοι για τις καλές της προθέσεις. Εν τούτοις, θεωρούμε πως όχι μόνο δεν ξέρει τι μπορεί να επιτύχει ή ποιά μέσα έχει στη διάθεση της αλλά επίσης, τι ακριβώς θέλει – ενώ δεν έχει καμία συγκεκριμένη στρατηγική, επιλέγοντας κάθε φορά αντικρουόμενες, ερασιτεχνικές και αβέβαιες τακτικές, οι οποίες δεν οδηγούν πουθενά.

Οι πρώτες μεγάλες αμφιβολίες μας δημιουργήθηκαν όταν επέβαλλε πρόωρες εκλογές, χωρίς να περιμένει υπομονετικά την όποια ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων της προηγούμενης κυβέρνησης, η οποία θα εξασφάλιζε τη χρηματοδότηση της χώρας – με αποτέλεσμα να αντιστραφεί η ελαφρά τότε θετική πορεία της οικονομίας, λόγω της πολιτικής αστάθειας.

Οι επόμενες, όταν «σπατάλησε» τη θετική αντιμετώπιση της διεθνούς κοινής γνώμης, η οποία είχε πεισθεί για την αποτυχία του προγράμματος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα – μεταξύ άλλων με την υπογραφή της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου, χωρίς καμία πρόθεση τήρησης της, παράλληλα με την αναίρεση της πλέον βασικής προεκλογικής της δέσμευσης: της ονομαστικής διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του χρέους (ανάλυση).

Περαιτέρω η κυβέρνηση, αφού κατάφερε να σπαταλήσει άσκοπα τις χρηματικές ρεζέρβες της χώρας, επιβάλλοντας ακόμη και καταναγκαστικά μέτρα, βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο – χωρίς να κατανοεί πως η Γερμανία σχεδιάζει ήδη από το 2012 την απομάκρυνση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, αφού πετύχει τουλάχιστον τα εξής:

(α) Την είσπραξη των απαιτήσεων της από τη χώρα μας, εξασφαλίζοντας εμπράγματες εγγυήσεις πολύ μεγαλύτερης αξίας, τις οποίες να μπορεί να κατασχέσει – υπενθυμίζοντας πως με το πρόγραμμα έκτακτης ρευστότητας των τραπεζών, μεταφέρονται τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων στην ΕΚΤ και επομένως έμμεσα στην κεντρική τράπεζα της Γερμανίας (άρθρο).

Με τον τρόπο αυτό εξυπηρετεί ταυτόχρονα τους υπόλοιπους δανειστές της χώρας μας, οπότε εξασφαλίζει τη συμμαχία τους – τη δημιουργία δηλαδή ενός «κοινού μετώπου» απέναντι μας, το οποίο προφανώς δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε.

Για να τα καταφέρει, για να μπορέσει να εξασφαλίσει δηλαδή την εξυπηρέτηση των δανείων, χρειάζεται πιθανότατα την υπογραφή ενός τρίτου μνημονίου, έτσι ώστε να κατοχυρωθούν όλα τα υπόλοιπα – το αγγλικό δίκαιο που επιβλήθηκε με το PSI, οι αποικιοκρατικές συμβάσεις, καθώς επίσης οτιδήποτε άλλο έχει υπογραφεί από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στην Τρόικα.

(β) Την πλήρη αποτυχία (φτωχοποίηση) της χώρας μας, εάν δεν συμβιβαστεί άνευ όρων – επιλέγοντας η ίδια είτε τη χρεοκοπία εντός της Ευρωζώνης, είτε την υιοθέτηση ενός παράλληλου νομίσματος, είτε την επιστροφή στη δραχμή.

Η αιτία είναι το ότι μόνο τότε θα δημιουργηθεί ένα «παράδειγμα προς αποφυγή» για όλα τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης, γεγονός που θα συμβάλλει στην ολοκληρωτική υποταγή τους στη Γερμανία – ενώ φυσικά η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να απαιτήσει τις πολεμικές επανορθώσεις, υπέρ των οποίων τοποθετούνται πλέον πολλοί Γερμανοί Πολίτες (ανάλυση).

Όπως έχουμε αναφέρει δε, ο εφιάλτης της Γερμανίας είναι η τυχόν επιτυχία της χώρας μας, εάν απομακρυνόταν από την Ευρωζώνη (άρθρο) – οπότε θα κάνει ότι μπορεί, για να αποκλείσει κάθε πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο.

Συνεχίζοντας, δυστυχώς για την Ελλάδα, επίσης για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης αφού η μάχη στη χώρα μας θα κρίνει και τη δική τους εθνική ανεξαρτησία ή μη, η πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας δεν έχει μόνο μία συγκεκριμένη στρατηγική, σχεδιασμένη με κάθε λεπτομέρεια, την οποία ακολουθεί πιστά.

Συνεργάζονται επί πλέον σχεδόν όλα τα πολιτικά της κόμματα μεταξύ τους, καθώς επίσης τα περισσότερα ΜΜΕ, για την επιτυχία των κοινών στόχων – γεγονός που συμπεραίνεται, μεταξύ άλλων, από την «ομοβροντία» των δημοσιευμάτων εναντίον της Ελλάδας, όταν επίκειται μία σημαντική σύσκεψη, όπως η σημερινή του Euro Group.

Φυσικά τα διάφορα ΜΜΕ εναλλάσσονται έντεχνα μεταξύ τους, έτσι ώστε να μην είναι πάντοτε το ίδιο προκαλώντας την αντιπάθεια της κοινής γνώμης, η οποία τότε θα το χαρακτήριζε εμπαθές ή χειραγωγημένο – όπου χθες ήταν η σειρά της κυριακάτικης «FAZ», ενώ σήμερα της «DIE WELT», η οποία δημοσίευσε το παρακάτω γράφημα, ενώ όλες οι υπόλοιπες εφημερίδες ολοκληρώνουν το σκηνικό, αναδημοσιεύοντας τα άρθρα των εκάστοτε «πρωταγωνιστών» της ημέρας.


Περαιτέρω, με δεδομένο το ότι στην Ελλάδα συμβαίνουν ακριβώς τα αντίθετα, δεν υπάρχει δηλαδή καμία κυβερνητική στρατηγική, τα κόμματα δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, ούτε τα ΜΜΕ, φαίνεται πως οι πιθανότητες επιτυχίας μας είναι μηδενικές – ενώ είναι απλά θέμα χρόνου να οδηγηθούμε σταδιακά, σαν τη «στυμμένη λεμονόκουπα», λεηλατημένοι και εξαθλιωμένοι, σε ένα νέο, αυστηρότερο μνημόνιο για να κατοχυρωθούν τα προηγούμενα, σε ένα παράλληλο νόμισμα, στη χρεοκοπία και στη δραχμή.

Στην ερώτηση τώρα εάν υπάρχουν ακόμη λύσεις, η απάντηση είναι θετική, τουλάχιστον για εκείνο το χρονικό διάστημα που η Ελλάδα έχει ακόμη πρωτογενή πλεονάσματα – υπό την προϋπόθεση όμως να υιοθετηθεί μία ακριβής, αναλυτική στρατηγική, με την πλήρη συναίνεση των μεγαλύτερων πολιτικών κομμάτων.

Επίσης, με τη συνεργασία των κυριότερων ΜΜΕ, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η σωστή ενημέρωση των Ελλήνων Πολιτών – σχετικά με το δρόμο που θα ακολουθήσει η χώρα τους, αφενός μεν για να μην υποδουλωθεί στο διηνεκές, αφετέρου για να μπορέσει τελικά να βγει από την κρίση. Η ρήξη πάντως (ανάλυση) δεν μπορεί να αποτελεί και δεν είναι απαγορευμένη λέξη – εάν δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος και υπό την προϋπόθεση των παραπάνω.

Βασίλης Βιλιάρδος, Senior Analyst (Macro-economics) 
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου