Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Σεπ 2011

  • Πολιτική θεώρηση της παγκόσμιας οικονομικ ής κρίσης, και τα ερωτηματικά νομιμοποίησης που γεννιούνται απ’ αυτή

Οι κλασσικοί πολιτικοί οικονομολόγοι, όπως ο Adam Smith και ο David Ricardo ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τον όρο «οικονομία» από μόνο του.

Χρησιμοποιούσαν πάντα τον όρο πολιτική οικονομία. Για τους κλασικούς οικονομολόγους, ήταν αδύνατο να καταλάβουμε πολιτική χωρίς την οικονομία ή οικονομία χωρίς την πολιτική. Η χρήση του όρου «οικονομία» από μόνη της δεν είχε ξεκινήσει μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα.

Τότε έγινε σύμφωνα με τον Smith κατανοητό ότι ενώ μια αποτελεσματική αγορά προκύπτει από πολλές και επιτυχημένες οικονομικές ατομικές επιλογές, ωστόσο οι επιλογές αυτές ήταν πλαισιωμένες από το πολιτικό σύστημα στο οποίο έγιναν, όπως και το πολιτικό σύστημα που είχε διαμορφωθεί, επηρεαζόταν από την οικονομική πραγματικότητα.

Με αυτό το μηχανισμό σκέψης, οι κλασσικοί οικονομολόγοι, αντιλαμβάνονταν την αλληλεξάρτηση πολιτικής και οικονομίας, και γι’ αυτό δεν μιλούσαν ποτέ για την οικονομία ως ανεξάρτητη επιστήμη, αλλά για την πολιτική οικονομία.

Η τρέχουσα οικονομική κρίση είναι καλύτερα κατανοητή ως μια κρίση της πολιτικής οικονομίας.

Στις μέρες μας εκτυλίσσεται ( από το 2008 ) μια οικονομική κρίση που δείχνει περισσότερο από ποτέ ότι κακώς τον εικοστό αιώνα, προσπαθήσαμε να διαχωρίσουμε τις δύο αυτές επιστήμες, και ότι οι κλασικοί οικονομολόγοι, είχαν απόλυτο δίκιο! Δεν γίνεται δηλαδή να μιλάμε είτε για την πολιτική, είτε για την οικονομία, αλλά μονάχα να μιλάμε ταυτόχρονα και για τα δυο. Αλλά πριν εμβαθύνουμε περισσότερο στο παρόν, είναι πολύ χρήσιμο, να μιλήσουμε για το παρελθόν!

Προέλευση της κρίσης

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η έναρξη του φαινομένου συνέβη ταυτόχρονα με την κατάρρευση των subprime στεγαστικών δανείων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για να γίνω πιο ακριβής, τα στεγαστικά δάνεια των Η.Π.Α. είχαν συμπεριφορά μετοχών αφού ελεύθερα διαπραγματεύονταν ο κάτοχος ενός δανείου, την πώλησή του στον οποιοδήποτε. Ήταν βλέπετε δεδομένο ότι η τιμή των σπιτιών θα αυξανόταν για πάντα (έτσι νόμιζαν λόγω της αύξησης των αναγκών στέγασης και του κόστους κατασκευής) και γι’ αυτό θεωρούσε η αγορά των στεγαστικών δανείων πως ήταν μια από τις πλέον ασφαλείς επενδύσεις. Φυσικά αποδείχθηκε ψευδές αφού η τιμή των κατοικιών μειώθηκε και το χειρότερο, η αξία των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων εξανεμίστηκε. Αυτό είχε ως συνέπεια ολόκληρο το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα περάσει σε κατάσταση κατάρρευσης και η κρίση επεκτάθηκε και στην Ευρώπη, όπου πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είχαν επενδύσει στα Αμερικάνικα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια επίσης!

Από τη σκοπιά της οικονομίας, αυτή ήταν ουσιαστικά η έναρξη της οικονομικής κρίσης!

Βέβαια στο σημείο αυτό προκύπτει ένα διαφορετικό ζήτημα.

Η νομιμότητα των ενεργειών της οικονομικής ελίτ.

Σκεφτείτε ένα εθνικό σύστημα, σαν μια σειρά από υποσυστήματα – πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά και ούτω καθεξής. Στη συνέχεια, σκεφτείτε το οικονομικό σύστημα πως διαιρείται σε δικά του υποσυστήματα. Ένα από τα υποσυστήματα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, απέτυχε και αυτή η αποτυχία οφείλεται σε αποφάσεις που λαμβάνονται από τις οικονομικές ελίτ. Αυτό δημιούργησε ένα τεράστιο πολιτικό πρόβλημα επικεντρώνεται όχι τόσο όσον αφορά την εμπιστοσύνη σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο χρηματοοικονομικό μέσο αλλά για την αρμοδιότητα και την ειλικρίνεια των οικονομικών ελίτ, την ίδια. Μια αίσθηση προέκυψε ότι η οικονομική ελίτ ήταν είτε ανόητη είτε ανέντιμη ή και τα δύο. Η ιδέα ήταν ότι η οικονομική ελίτ είχε παραβιάσει όλες τις αρχές της εμπιστευτικότητας, κοινωνική και ηθική ευθύνη για την εξεύρεση του δικού της προσωπικό οφέλους εις βάρος της κοινωνίας στο σύνολό της.

Θεμιτό ή όχι, αυτή η αντίληψη δημιούργησε μια τεράστια πολιτική κρίση. Αυτή ήταν η αληθινή συστημική κρίση, σε σύγκριση με την οποία, η κρίση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ήταν ασήμαντη.

Ήταν η πολιτική ελίτ σε συμπαιγνία με την οικονομική ελίτ;

Υπήρξε μια κρίση εμπιστοσύνης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και μια κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα. Οι ενέργειες της κυβέρνησης των ΗΠΑ το Σεπτέμβριο του 2008 είχαν αρχικά σχεδιαστεί για να ασχοληθεί με τις αποτυχίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πολλά χρήματα δανείσθηκαν οι Η.Π.Α. προκειμένου να αποτρέψουν την κατάρρευση που φυσιολογικά θα επακολουθούσε επιτρέποντας τότε, ουσιαστικά να κοινωνικοποιηθούν τα ιδιωτικά χρέη, και να διασωθούν έτσι οι ηγέτες των οικονομικών ελίτ, από την απονομή των ευθυνών που φυσιολογικά θα επακολουθούσε. Πράγματι, ουσιαστικά η εξέλιξη των Κρατικών ενεργειών σχετικά με τη διάσωση των μεγάλων Τραπεζών, ήταν το επιστέγασμα της επιτυχίας ενός εξ αρχής διεφθαρμένου και ακραία εγκληματικού σχεδίου που εκπόνησε, υλοποίησε και τελικά ευτύχησε να το δει να πετυχαίνει, η παγκόσμια οικονομική ελίτ.

Αυτό που παρήγαγε η δεύτερη κρίση – η κρίση της πολιτικής ελίτ, ήταν Το κίνημα, Κόμμα του Τσαγιού που προέκυψε εν μέρει ως επικριτικό της πολιτικής ελίτ, με επίκεντρο τα μέτρα που ελήφθησαν για τη σταθεροποίηση του συστήματος και με το επιχείρημα ότι είχε δημιουργήσει μια νέα οικονομική κρίση, αυτή τη φορά χάρη στο υπερβολικό δημόσιο χρέος με προφανή σκοπό τη διάσωση, όχι των τραπεζών και των καταθέσεων του Λαού, αλλά των χορηγών τους των Τραπεζιτών. Η αντίληψη του Κόμματος Τσάι ήταν φαινομενικά ακραίες, αλλά η ιδέα ότι η πολιτική ελίτ είχε απλά μετατοπίσει και σαφώς δεν είχε λύσει το οικονομικό πρόβλημα χάρη στη δημιουργία τεράστιων χρεών και στη συσσώρευση υπερβολικής κρατικής εξουσίας, δεν ακουγόταν και τόσο παράλογο!

Γενικότερα, το επιχείρημά τους ότι η πολιτική ελίτ χρησιμοποίησε τη χρηματοπιστωτική κρίση για να αυξήσει δραματικά τη δύναμη του Κράτους ( π.χ. με τις μεταρρυθμίσεις στην υγεία , τον κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομία κ.α. ) τουλάχιστον μέχρις εκεί, έπεισε τους πάντες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η κρίση στην Ευρώπη!

Η κρίση, σχεδόν άμεσα επεκτάθηκε στην Ευρώπη, επηρεάζοντας επίσης όχι μόνο την οικονομία της, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο και την πολιτική ατζέντα. Στην Ε.Ε. , λόγω των χαλαρών δεσμών μεταξύ των Κρατών μελών και την ουσιαστική ανυπαρξία μιας ευέλικτης κεντρικής πολιτικής, η κρίση όχι μόνο ήρθε, αλλά εμβάθυνε οδηγώντας στην ύφεση. Υπήρχε εδώ και καιρό μια μειονότητα στην Ευρώπη, οι οποία θεωρούσε την Ευρωπαϊκή Ένωση τίποτε άλλο παρά ένα κατασκεύασμα για την υποστήριξη της οικονομικής ελίτ εις βάρος του ευρύτερου πληθυσμού ή για την ενίσχυση της Βόρειας Ευρώπης, ιδίως στη Γαλλία και τη Γερμανία, σε βάρος της περιφέρειας – ή μοναχά του Νότου. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε σημαντικά από το 2008 έως σήμερα, και η κρίση συντέλεσε τα μέγιστα προς αυτή την κατεύθυνση.

Και στις δύο περιπτώσεις, τα χρήματα μετατράπηκαν από ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο, και η διαπίστωση αυτή, αφήνει έκθετο το πολιτικό σύστημα τόσο στην Αμερική, όσο και στην Ευρώπη.

Αλλά η εμβάθυνση της κρίσης συνέβη επειδή η Ευρώπη δεν ενεργούσε ως ενιαία μονάδα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων όλων των ευρωπαϊκών τραπεζών, αλλά αντ ‘αυτού εργάστηκε σε εθνική βάση, με κάθε έθνος να επικεντρώνεται στις δικές του τράπεζες και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να φαίνεται να ευνοεί τη Βόρεια Ευρώπη γενικά και τη Γερμανία ειδικότερα. Αυτό το θέμα συζητήθηκε ιδιαίτερα, λόγω του δυσανάλογου μεγέθους της κρίσης στις περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα.

Ειδικά στην Ελληνική κρίση υπάρχουν δύο αφηγήσεις για την ιστορία. Η μία είναι η γερμανική έκδοση, η οποία έχει υιοθετηθεί απο το σύνολο σχεδόν της Ευρώπης, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα παραδόθηκε στην κρίση δημόσιου χρέους, λόγω της ανευθυνότητας και της διαφθοράς της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Η Ελληνική αφήγηση, η οποία υιοθετείται από πολλούς πολίτες του Ευρωπαϊκού Νότου, ήταν ότι οι Γερμανοί έστησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση υπέρ τους. Η Γερμανία είναι η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγέας στον κόσμο, μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες (και κλείνει ταχέως στην υπ ‘αριθμόν 2). Με τη διαμόρφωση μιας ζώνης ελεύθερου εμπορίου, οι Γερμανοί δημιούργησαν αιχμαλωσία αγορές υπέρ των προϊόντων τους. Κατά τη διάρκεια της γενικής ευρωπαϊκής ευημερίας, τα πρώτα 20 έτη, αυτό ήταν κρυμμένο κάτω από τη γενική ανάπτυξη. Αλλά μόλις ήρθε η κρίση, η αδυναμία της Ελλάδας να υποτιμήσει τα χρήματά της, σήμαινε ουσιαστικά ότι δεν θα μπορούσε να ελέγξει τις εισαγωγές της συνεπώς οτι δεν θα μπορούσε πια να ασκήσει αποτελεσματική δημοσιονομική πολιτική, και ότι ουσιαστικά δεν θα μπορούσε (δεδομένης και της ραθυμίας του Κρατικού μηχανισμού ) ούτε να μιλά καν για ισοζύγιο.

Ποια είναι η αληθινή αφήγηση δεν είναι το σημαντικό θέμα. Το θέμα είναι ότι η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο πολιτικές κρίσεις που παράγονται από την πολιτική οικονομία. Μία κρίση που είναι παρόμοια με την αμερικανική, που είναι η πεποίθηση ότι η πολιτική ελίτ της Ευρώπης μεροληπτεί υπέρ της προστασίας των οικονομικών ελίτ, και εις βάρος των Λαών της Ευρώπης. Η δεύτερη είναι μια ξεχωριστή ευρωπαϊκή, μια περιφερειακή κρίση στην οποία τα μέρη της Ευρώπης έχουν έρθει σε δυσπιστία μεταξύ τους και όχι μόνο στα τυπικά αλλά & στα ουσιαστικά θέματα. Αυτή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια υπαρξιακή κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και αυτή η δεύτερη κρίση είναι που δημιουργεί τα σενάρια αποπομπής της Ελλάδας από την Ε.Ε. όπως και τα σενάρια διχοτόμησης της Ε.Ε.

Η κρίση στην Κίνα

Οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές κρίσεις χτύπησαν σκληρά την Κίνα, η οποία, ως η μεγαλύτερη εξαγωγική οικονομία στον κόσμο, είναι όμηρος της εξωτερικής ζήτησης, ιδιαίτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη πήγαν σε ύφεση, η κινεζική κυβέρνηση αντιμετώπισε μια κρίση ανεργίας. Αν τα εργοστάσια κλείσουν, οι εργαζόμενοι θα είναι άνεργοι, και η ανεργία στην Κίνα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μαζική κοινωνική αστάθεια. Η κινεζική κυβέρνηση είχε δύο απαντήσεις. Η πρώτη ήταν να κρατήσει ανοικτά τα εργοστάσια ενθαρρύνοντας μειώσεις των τιμών μέχρι το σημείο όπου τα περιθώρια κέρδους στις εξαγωγές να εξατμιστούν. Η δεύτερη ήταν να προσφέρει πρωτοφανή ποσά ως χρηματοδοτήσεις επιχειρήσεων.

Η στρατηγική που επελέγη έχει φυσικά τα πλεονεκτήματά της, αλλά το κόστος επηρεάζεται σημαντικά και από τον πληθωρισμό. Αυτός οδήγησε σε μια δεύτερη κρίση, όπου οι εργαζόμενοι αντιμετώπισαν τη συρρίκνωση της ήδη μικρής αγοραστικής τους δύναμης. Η απάντηση που δόθηκε ήταν η αύξηση των εισοδημάτων, η οποία με τη σειρά τους αύξησαν το κόστος των εμπορευμάτων που εξάγονται για άλλη μια φορά, κάνοντας τους μισθούς Κίνας λιγότερο ανταγωνιστικούς, για παράδειγμα, από το Μεξικό.

Η Κίνα είχε ενθαρρύνει προηγουμένως τους επιχειρηματίες. Αυτό ήταν εύκολο όταν η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονταν σε αγοραστική άνοδο, και σε αύξηση του κόστους εργασίας. Τότε, η λογική κίνηση από τους επιχειρηματίες ήταν να πάνε σε υπεράκτιες δραστηριότητες & να απολύσουν εργαζόμενους, όμως τώρα πια οι άλλοτε σωτήρες της Κινεζικής οικονομίας σκέφτονται νέες λιγότερο απαιτητικές Χώρες. Η κινεζική κυβέρνηση φυσικά δεν μπορούσε να το αντέξει οικονομικά αυτό, γι ‘αυτό άρχισε να παρεμβαίνει όλο και περισσότερο στην οικονομία. Η πολιτική ελίτ προσπάθησε να σταθεροποιήσει την κατάσταση – και τις δικές της θέσεις – με την αύξηση των ελέγχων σχετικά με τις ενέργειες των δημοσιονομικών και άλλες εταιρικών ελίτ.

Με διαφορετικούς τρόπους, αυτό είναι που συνέβη σε όλες τις τρεις προηγούμενες περιπτώσεις – στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη και στην Κίνα. Και στις τρεις περιπτώσεις, η πρώτη παρόρμηση ήταν να χρησιμοποιηθεί την πολιτική του Κρατικού ελέγχου.

Δεν είναι αλήθεια ότι κάθε σημαντική οικονομία έχει πλέον εμπλακεί σε αυτή την κρίση. Η Ρωσία πέρασε από αυτή την κρίση, πριν χρόνια. Η Βραζιλία και η Ινδία δεν έχουν βιώσει τα άκρα της Κίνας, αλλά στη συνέχεια δεν είχαν ούτε τους ακραίους ρυθμούς ανάπτυξης της Κίνας. Δεν είναι αληθές λοιπόν ότι η κρίση χτύπησε όλες τις σημαντικές οικονομίες του πλανήτη.

Η κρίση δεν σημαίνει κατάρρευση!

Η κρίση δεν σημαίνει κατάρρευση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ουσιαστικά καταλάβει πια αυτή την πραγματικότητα. Η Ευρώπη λιγότερο, επειδή τα έθνη που τη συνθέτουν είναι ισχυρά και κλεισμένα στο καβούκι τους. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας είναι μια τρομερή οντότητα συγκεντρωτική και απολυταρχική, και ασχολείται με την οικονομική κρίση, με τον πατροπαράδοτο κρατικό παρεμβατισμό που οδηγεί στην αναπόφευκτη καχυποψία της Δύσης.

Από την άλλη βέβαια , είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι έτσι κι αλλιώς το κινεζικό σύστημα διακυβέρνησης, θα σκορπά αμφιβολίες και καχυποψία στη Δύση ανεξαρτήτως της πολιτικής κατάστασης και της οικονομικής του ευημερίας. Είναι η προέλευση, και οι καταβολές του που θα υποσκάπτουν πάντα κάθε του προσπάθεια, κάθε του επιλογή, και θα παρεξηγούν κάθε του πρόθεση.

Γεγονός βέβαια παραμένει ότι με την κρίση δεν τελειώνει τίποτα, αλλά απλά χάρη στην κρίση συνειδητοποιούμε ότι παλιότερα αρνούμαστε καν να συζητήσουμε.

Η κρίση της οικονομικής νομιμότητας

Σε παγκόσμιο επίπεδο λοιπόν, είναι έκδηλη πλέον μια αμφισβήτηση της σημερινής οικονομικής νομιμότητας που θα έχει φυσικά πολλά ξεσπάσματα βίας, και πολλά από αυτά τα είδαμε ήδη στα πιο επιρρεπή καθεστώτα της Μ.Ανατολής, αλλά γελοιώμαστε αν νομίζουμε ότι μόνο αυτά θα πληρώσουν το τίμημα. Το κίνημα της παγκόσμιας αμφισβήτησης μπορεί να εκφράστηκε πιο εύκολα σε αυτά τα Κράτη, λόγω της απολυταρχικής φύσης των καθεστώτων που δραστηριοποιούνταν σε αυτές τις Χώρες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα εξαπλωθούν ποτέ στις Δημοκρατικές Χώρες, δεδομένου ότι η αμφισβήτηση δεν αφορά στην ουσία την πολιτική, αλλά την παγκόσμια πολιτική οικονομία.

Πηγή

Οι Ισραηλινοί προετοιμάζονται ακόμη και για πόλεμο, οι Τούρκοι πάλι λένε ότι το ενδεχόμενο να φθάσει η αντιπαράθεση σε ένοπλη σύρραξη, είναι ακόμη αδύναμο σενάριο,όχι όμως απίθανο. Κι αυτό ανησυχεί πολλούς στη γειτονική χώρα, οι οποίοι θέλουν να πιστεύουν ότι ακόμη κι αν όλα πάνε στραβά, μία παρέμβαση των ΗΠΑ, θα σταματήσει τη πορεία προς μια σφοδρή στρατιωτική σύγκρουση. Ο Ερντογάν συνεχίζει τους λεονταρισμούς αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι “βρυχηθμοί” αφορούν κι εμάς. Η ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ δεν είναι ο μόνος πονοκέφαλος της Τουρκίας. Ο καθορισμός της ελληνικής ΑΟΖ, έρχεται και τα δεδομένα δεν είναι ευχάριστα για την Άγκυρα.

Δύο είναι τα ενδεχόμενα που ανησυχούν τους Τούρκους αναλυτές, οι οποίοι προφανώς και θεωρούν απευκταίο ενδεχόμενο τη στρατιωτική σύγκρουση με το Ισραήλ:

• Ένα τυχαίο, βίαιο περιστατικό κάτι ανάλογο μ΄ αυτό που συνέβη στην ισραηλινή πρεσβεία στο Κάϊρο και…

• Η πιθανότητα ακτιβιστές -εντός ή εκτός εισαγωγικών- να οργανώσουν και να επιχειρήσουν να εκτελέσουν αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Σ΄αυτή τη περίπτωση θα ζητήσουν τη βοήθεια του τουρκικού ΠΝ, την οποία ο Ερντογάν έχει υποσχεθεί.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν στην Τουρκία ότι όσο οι εμπορικές συναλλαγές μένουν ζωντανές η σύγκρουση δεν μπορεί να ξεπεράσει κάποια όρια. Θυμίζουν ότι το τελευταίο χρόνο παρά την ένταση οι διμερείς συναλλαγές έφθασαν τα 2,7 δις δολάρια.

Και τέλος πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ τελικά θα κάνουν μπουν ανάμεσα στους δύο στόλους αν αυτοί βρεθούν απέναντι.

Αναλυτές και εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου της Τουρκίας, που προσπαθούν να δουν ψύχραιμα τη κρίση και να “πιαστούν” από τέτοιου είδους επιχειρήματα για να στηρίξουν την άποψη ότι η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Τουρκίας-Ισραήλ θα παραμείνει στην ανταλλαγή λεκτικών απειλών, δεν δίνουν σημασία -προφανώς όχι τυχαία- στη πραγματική αιτία της εμμονής Ερντογάν να πάει κόντρα στο Ισραήλ:

• Ποιος πιστεύει στ΄ αλήθεια ότι το πρόβλημα του Ερντογάν και της Τουρκίας είναι η συγνώμη του Ισραήλ για τους νεκρούς του Μάβι Μαρμαρά; Κανείς. Το θέμα είναι οι έρευνες για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, στην ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ. Αυτό είναι το ζήτημα που ο Ερντογάν δεν μπορεί να το αφήσει να περάσει έτσι.

• Η φασαρία που κάνει δεν είναι τυχαία και μας αφορά. Άπαντες,ΗΠΑ,Ρωσία,Βρετανία,ΕΕ και φυσικά το Ισραήλ, έχουν εγγυηθεί ότι οι έρευνες στη Κύπρο θα γίνουν κανονικά. Ο Ερντογάν ακόμη κι αν χάσει αυτή τη μάχη θα επανέλθει δριμύτερος όταν θα ανοιξει το θέμα της καθορισμού ΑΟΖ από την Ελλάδα.Το “αγκάθι” του Καστελόριζου είναι το θέμα της Άγκυρας.

Η εφημερίδα Χουριέτ πάντως δημοσίευσε μία ανάλυση με τις ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών, επισημαίνοντας ότι μπορεί η Τουρκία να υπερέχει αριθμητικά, όμως η ποιότητα του Ισραηλινού στόλου αντισταθμίζει αυτή την αριθμητική υπεροχή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η ΧΟΥΡΙΕΤ το τουρκικό ΠΝ με 48.600 προσωπικό, το διαθέτει 19 φρεγάτες, 14 υποβρύχια, επτά κορβέτες, και 108 ταχύπλοα σκάφη.

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία έχει πάνω από 250 F-16 και F-4E Phantom 50 από τα οποία είχαν εκσυγχρονιστεί από το Ισραήλ στη δεκαετία του 1990.

Το ισραηλινό ναυτικό, σύμφωνα με τη ΧΟΥΡΙΕΤ έχει 13 πλοία, τρία υποβρύχια και 42 περιπολικά σκάφη. Τα όπλα που φέρουν αυτά τα πλοία ωστόσο είναι ότι πιο εξελιγμένο υπάρχει. Το ΠΝ του Ισραήλ είναι επανδρωμένο με περίπου 19.500 άνδρες και γυναίκες. Η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ έχει εκατοντάδες, όπως λέει χαρακτηριστικά η ΧΟΥΡΙΕΤ F-15 και F-16.


Με γνώμονα τον λαϊκισμό και τα πολιτικά κόλπα, με συνεχή ψέματα αλλά χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, έχουν κηρύξει τον πόλεμο στους Έλληνες… Δεν υπάρχει κυβέρνηση στην Ελλάδα. Αυτό είναι ένα διαπιστωμένο γεγονός, τραγικό μεν, αλλά και απολύτως αληθινό ταυτόχρονα.

Ένας τραγικός, μικρός και πανικόβλητος περιφρουρούμενος από πραιτωριανές δυνάμεις Παπανδρέου, παίζει τον ρόλο του πρωθυπουργού, ενώ προσπαθεί να κρυφτεί από τους πολίτες της χώρας –που υποτίθεται πως εκπροσωπεί- αλλά και από τα αποτελέσματα των πολιτικών του επιλογών, που κατέστησαν μέσα σε δύο μόλις χρόνια μία χώρα σε χώρο ευκαιριών για τους κάθε είδους τοκογλύφους ή διεθνείς (αλλά και εγχώριους) απατεώνες ενδιαφέρονται να αρπάξουν ένα κομμάτι από την Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή που μαυρισμένος μπαίνει από πάγιες εισόδους σε δημαρχιακά κτίρια (π.χ. στην Θεσσαλονίκη), με ένα παγωμένο και περιπαικτικό χαμόγελο, οι αντιδράσεις των πολιτών και η άρνηση οποιασδήποτε εξουσίας στο πρόσωπό του, γίνονται κάτι περισσότερο από πασιφανείς, όσο και αν προσπαθούν τα καλοπληρωμένα κατοχικά – κυβερνητικά ΜΜΕ να εξαφανίσουν.

Κι ενώ η χώρα σπαράσσεται βαδίζοντας στο άγνωστο αύριο, με μία κυβέρνηση η οποία εκτελεί εντολές ξένων και τα μέλη της οποίας δεν γνωρίζουν (κυριολεκτικά) τι ξημερώνει για την χώρα, με τα παιχνίδια των κερδοσκόπων να πιέζουν σε μία πτώχευση ή σε επιπλέον κέρδη των απανταχού της γης τζογαδόρων, ο θίασος Παπανδρέου αποχαιρετά την συμπρωτεύουσα με τον πιο άθλιο τρόπο και με την επίδειξη της απόλυτης ισχύος και βίας εναντίον των δίκαια διαμαρτυρόμενων Ελλήνων πολιτών.

Ανίκανοι «καπεταναίοι» παίζουν με τις λέξεις και καταστρέφουν την χώρα. Ένα τσούρμο ολιγίστων που άγεται και φέρεται αδύναμο να ικανοποιήσει ακόμη και τις πάγιες ανάγκες των πολιτών. Η χώρα δεν κυβερνάται. Η χώρα βρίσκεται έρμαιο στις διαθέσεις «κάποιων» που παίζουν παιχνίδια κερδοσκοπίας επάνω της και καταστρέφουν έναν λαό, χρησιμοποιώντας στατιστικά στοιχεία και αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους σαν αριθμούς. Οι εντολές έρχονται και εκτελούνται από τους κλητήρες της τρόικας, εκείνους που υποτίθεται ότι τοποθετούν ως μέγιστο καθήκον τους την υπεράσπιση του έθνους…!

Ανθρωπάκια, ανίκανα να ορθώσουν ανάστημα στους κερδοσκόπους, στους εκβιαστές και στους αναγεννημένους φασίστες της Ευρώπης και των τραπεζών, τρέχουν περιχαρή στις παραλίες να σβήσουν το ακόρεστο πάθος της κενότητάς τους και της εξουσιομανίας τους, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα της μειοδοτικής τους στάσης.

Κάποτε, ένας γέροντας της Ορθοδοξίας είχε πει: «θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε… θα τραβηχτεί το κεφάλαιο και θα πέσει πείνα… τότε ο τούρκος θα εκμεταλλευτεί την ακυβερνησία και θα πάρει ένα – δύο Ελληνικά νησάκια και θα φανεί πως η Ελλάδα φταίει…» Ειλικρινά, δεν ξέρω αν οι φωτισμένοι γέροντες της Ορθοδοξίας γνώριζαν τα «μελλούμενα» και προσπάθησαν να μας συνετίσουν. Αυτό που πολύ καλά γνωρίζω είναι πως οι (επιεικώς) ανεπαρκείς άρχοντές μας, δεν γνωρίζουν πως έφτασε ο καιρός και ο λαός μαζεύει πέτρες…

Η επικείμενη εξαθλίωση θα φέρει την τυφλή βία και αυτή με τη σειρά της το Γουδή, που θα μοιάζει "σανίδα σωτηρίας" για όσους αποφάσισαν να δολοφονήσουν μία χώρα...

Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος:
Ποιός μας φυτεύει στη γής ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;
Ποιός μας ξεριζώνει από τη γής ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;
Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα.
Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμεις του Συμπάντου.
Αργά με αγώνα, σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα που γεννώ, τα ξεχωρίζω βολικά, τα σμίγω με νόμους και τα ζεύω στις βαριές πραχτικές μου ανάγκες.
Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το πρόσωπό μου, στο χάος.
Δεν ξέρω αν πίσω από τα φαινόμενα ζεί και σαλεύει μια μυστική, ανώτερή μου ουσία.
Κι ούτε ρωτώ, δε με νοιάζει.
Γεννοβολώ τα φαινόμενα, ζωγραφίζω με πλήθια χρώματα φανταχτερά, γιγάντιο ένα παραπέτασμα μπροστά στην άβυσσο.
Μη λες: "Αναμέρισε το παραπέτασμα, να δώ την εικόνα!' Το παραπέτασμα, αυτό είναι η εικόνα.
Νίκος Καζαντζάκης (Ασκητική)



Είναι θλιβερό να παρακολουθείς τον ευφυέστερο Έλληνα πολιτικό να μεταλλάσσεται σε «άγγελο δεινών» για την κοινωνία. Να μπαίνει μονάχα εκείνος, στο κάδρο της λαϊκής δυσαρέσκειας, χαραμίζοντας το προσωπικό πολιτικό κεφάλαιό του, προκειμένου να δικαιολογήσει την αποτυχία μιας Κυβέρνησης, στην οποία ο ίδιος είχε μέχρι πρότινος συμπληρωματικό ρόλο, καθώς βρισκόταν στο περιθώριο.

Μετά τη «Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» για το δημόσιο, ο Ευάγγελος Βενιζέλος συνέδεσε σήμερα την πολιτική σταδιοδρομία του και με την απόπειρα… απαλλοτρίωσης της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων. Οι περισσότεροι εκ των οποίων, μόχθησαν για ολόκληρες γενιές προκειμένου να αποκτήσουν ένα σπίτι, ενίοτε χάρη σε δάνειο από κάποια τράπεζα. Δηλαδή, από τον μόνο θεσμό της χώρας τον οποίο η Κυβέρνηση «χαϊδεύει».

Όπως πολύ εύστοχα είπαν στην τηλεόραση οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών ακινήτων, από τη στιγμή που επιβάλλεται τέλος στην πρώτη κατοικία, η Κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει και το επόμενο, μεγάλο και γενναίο βήμα: Να φορολογήσει και την… τελευταία κατοικία.

Όσο για το κρίσιμο ερώτημα, αφορά τα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, τα οποία θα αναλάβουν να εξειδικεύσουν τα μέτρα που ανακοίνωσε σήμερα ο Ευάγγελος Βενιζέλος: Το… Καστρί, τι τέλος-χαράτσι θα πληρώσει; Για τα συσσωρευμένα δεινά που έφερε στη χώρα…


Εικόνα μάχης έδινε η ομιλία του Βενιζέλου. Πρέπει να αποδείξουμε ότι αντέχουμε, ότι πολεμάμε ως ήρωες, ότι δεν το βάζουμε κάτω, ότι είμαστε πατριώτες…!!

Θα μπει χαράτσι, πάλι, στα ακίνητα και επειδή οι εφορίες είναι ανίκανες να εισπράξουν, θα το επιβάλουν μέσω της ΔΕΗ και των λογαριασμών...

Θα χάσουν οι αιρετοί και οι μετακλητοί υπάλληλοι έναν μισθό. Αυτό προφανώς για να σώσουν την εικόνα ότι και εκείνοι συνεισφέρουν...

Θα καλέσουν τους εφοπλιστές ώστε να βοηθήσουν την χώρα, με τα κεφάλαια που διαθέτουν. Ωστόσο, προ καιρού παραιτήθηκε υπουργός διότι η Κυβέρνηση δεν κρίνει σκόπιμη την ίδρυση Υπουργείου Ναυτιλίας. Δηλαδή τα λεφτά τους τα θέλουμε, αλλά μέχρι εκεί…

Το πρόβλημα είναι ένα και πολύ ουσιαστικό...

Εμείς γιατί να συμμετάσχουμε στον αγώνα;

Δηλαδή, όσοι πληρώνουν τις εισφορές και τους φόρους τους γιατί να ξαναπληρώσουν; Επειδή το κράτος είναι ανίκανο;

Ας πουν παιδιά εμείς δεν μπορούμε, φεύγουμε.

Δύο χρόνια και δεν έχουν καταφέρει να φτιάξουν και να ελέγξουν τις εφορίες;

Γιατί;

Διότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να κυνηγήσει τα παιδιά του.

Δεν μπορεί ο Ρέππας και ο Σκανδαλίδης να καταλάβουν ότι το κράτος πρέπει να μικρύνει. Ότι πρέπει να εισέλθουν ιδιωτικές εταιρείες ώστε να κάνουν το έργο του αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα.

Δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Δεν μπορούν υπάλληλοι με τα ίδια προσόντα να αμείβονται διαφορετικά, δεν μπορούν οι μόνιμοι να κάθονται και να δουλεύουν οι συμβασιούχοι. Δεν γίνεται να ζουν οι επιχειρηματίες εις υγεία των κορόιδων.

Προσοχή όμως!! Η ευθύνη είναι των πολιτικών.

Έπρεπε το κράτος να ελέγχει και να αξιολογεί τους υπαλλήλους του αλλά και τους ελεύθερους επιχειρηματίες. Έπρεπε να διορίζονται όλοι αξιοκρατικά. Έπρεπε όλοι να εργάζονται και να αποδίδουν τους φόρους τους.

Δεν πρέπει να στραφεί ένα μέρος της κοινωνίας έναντι του άλλου. Η κοινωνία είμαστε εμείς και πρέπει να έχουμε κοινό αγώνα. Αγώνα ενάντια στην κομματοκρατία, την ασυδοσία…

Οι δηλώσεις των υπουργών (βλ. Λοβέρδο) είναι στημένες.
Έχουν συγκεκριμένο σκοπό και κατάλληλο timing.

Σκοπός πρέπει να είναι οι μεταρρυθμίσεις, ώστε να αποφύγουμε νέα χαράτσια. Οι Ευρωπαίοι ζητούν μόνιμα μέτρα ώστε να μπει το μαχαίρι βαθιά και να σταματήσει η γάγγραινα.

Αν στο ΠΑΣΟΚ καταλάβουν ότι η χώρα δεν είναι για πειράματα, ότι τα μέτρα είναι απλά και ότι η εφαρμογή τους θέλει αποφασιστικότητα, τότε καλώς. Αλλιώς ας φύγουν ήδη αρκετά μας ταλαιπώρησαν και αρκετό κακό έκαναν στην χώρα μας.

Δεν είναι η Ελληνική Κοινωνία ‘Τιτανικός’ αυτοί είναι ανίκανοι καπετάνιοι.


Το πραγματικό πρόσωπο του πασοκικού καθεστώτος έδειξε προχθές ο γραμματέας του Μιχάλης Καρχιμάκης, ο οποίος, προκειμένου να καλύψει τις παράνομες, σύμφωνα με το Ελεγκτικό Συνέδριο, «αναθέσεις» της Αννας Διαμαντοπούλου για το χαρτί των σχολικών βιβλίων, έστησε βρόμικο πόλεμο λάσπης κατά του αρμόδιου αντιπροέδρου του λεγκτικού Συνεδρίου Ν. Αγγελάρα και, με προφανή σκοπό να κατατρομοκρατήσει τη Δικαιοσύνη και να χειραγωγήσει τις αποφάσεις της, ζήτησε στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου αναδρομικά το «πόθεν έσχες» του δικαστή.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «δημοκρατία», στην προσπάθειά του ωστόσο να αφήσει αισχρά υπονοούμενα αλλά και να τον «χρεώσει» στους κομματικούς του αντιπάλους, ο παντογνώστης γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ξέχασε ότι στην τελευταία διάσκεψη των προέδρων, η οποία επέλεξε πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο κ. Αγγελάρας ήταν ανάμεσα στους υποψηφίους όντας επιλογή υπουργού του ΠΑΣΟΚ και συγκεκριμένα του Χάρη Καστανίδη.

Η προχθεσινή πάντως ενέργεια του κ. Καρχιμάκη, ο οποίος θυμήθηκε τον παλιό καλό του εαυτό του… επιθεωρητή Κλουζό, όταν κάθε δύο ημέρες ως βουλευτής της αντιπολίτευσης «ανακάλυπτε» σκάνδαλο-παραμύθι, απέδειξε ένα και μόνο πράγμα. Οτι όποιος δεν συμφωνεί με το ΠΑΣΟΚ θα δέχεται πόλεμο λάσπης. Οπως ακριβώς έγινε και με την κυρία Μπαλφούσια.

Η αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας ήταν άμεση. Σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο γραμματέας του κόμματος Ανδρέας Λυκουρέντζος τόνισε ότι η επίθεση του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ στον αντιπρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου συνιστά απόπειρα τρομοκράτησης των δικαστών, με στόχο τη συγκάλυψη των κυβερνητικών ευθυνών στο θέμα των βιβλίων.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η δήλωση του τομεάρχη Δικαιοσύνης της Ν.Δ. Κ. Τζαβάρα, ο οποίος χαρακτήρισε την ενέργεια Καρχιμάκη ένα από τα τελευταία αντιδημοκρατικά ξεσπάσματα ενός καθεστώτος που καταρρέει...

Το Κίνημα που επένδυσε όσο κανένας άλλος πολιτικός φορέας του τόπου, στη σημειολογία και την επικοινωνιακή διαχείριση της πραγματικότητας, μοιάζει να παρέδωσε τα όπλα, υπό το βάρος της αδυναμίας να αντιμετωπίσει τις συνέπειες από την επιβολή του Μνημονίου στην ελληνική κοινωνία.

Ένα Μνημόνιο που, ας μην ξεχνάμε ότι προέκυψε ως μερική εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, και φέρει την υπογραφή ενός Παπανδρέου, του 3ου από την ίδια πολιτική δυναστεία που κάθισε στην καρέκλα του πρωθυπουργού.

Οι ανακοινώσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου για τον «ακρωτηριασμό» των δημοσίων υπαλλήλων, που λειτουργεί ως ντόμινο για δραματική αύξηση της ανεργίας, μείωση της αγοραστικής δυνατότητας των Ελλήνων και πολλαπλασιασμό των λουκέτων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ήταν ο πρόλογος του κεφαλαίου της «πολιτικής μετανάστευσης» του ΠΑΣΟΚ.

Η χθεσινή αποστροφή του Γιώργου Παπανδρέου για «έναν εργαζόμενο σε κάθε οικογένεια», ακόμη και στην περίπτωση που αποδοθεί σε φραστική αστοχία του Πρωθυπουργού, ήταν η υπογραφή του τέλους του μυθιστορήματος του ΠΑΣΟΚ.

Οι δε σημερινές εξαγγελίες για νέα «επιδρομή» στα ελληνικά νοικοκυριά, λειτουργούν περίπου ως το κερασάκι σε μια πικρή τούρτα. Ανήμερα της 10ης επετείου από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, το ΠΑΣΟΚ βιώνει τη δική του «11η Σεπτεμβρίου». Βλέποντας να καταρρέουν οι σχέσεις και οι αναφορές του σε κοινωνικές ομάδες που παραδοσιακά το πίστεψαν, το στήριξαν και του επέτρεψαν να αγκιστρωθεί στην εξουσία.

Η ιστορική ειρωνεία μάλιστα είναι ότι αυτές οι τελολογικού χαρακτήρα εξελίξεις, λαμβάνουν χώρα με πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργό, τον γιο του ανθρώπου που το εμπνεύστηκε και το ίδρυσε. Η Ιστορία άλλωστε, για να μην ξεχνάμε τις ρήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, έχει… χρονοντούλαπο.

Πηγή


Πριν περίπου σαράντα χρόνια, ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπ, είχε και μουστάκι, είπε ότι κάθε πόλη θα έχει ένα στάδιο, και κάθε χωριό ένα γυμναστήριο. Και σε λίγα χρόνια το έκανε πράξη. Οι αντιστασιακοί και λοιποί δημοκράτες, ήμουν και εγώ ένας από αυτούς, αλλά τότε ήμουν 10 χρονών, τον χλευάζαμε και τον μισούσαμε επειδή ήταν δικτάτορας. Ότι και να έλεγε, ότι και να έκανε ήταν κακό, ήταν λάθος, ήταν αντιδημοκρατικό. Μας έλειπε βλέπεις η ελευθερία.

Μετά ήρθαν στα πράγματα οι αντιστασιακοί και λοιποί δημοκράτες, και η ελευθερία περίσσεψε σ΄ αυτό τον τόπο. Σήμερα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπ, έχει και αυτός μουστάκι, είπε ότι κάθε οικογένεια θα έχει έναν εργαζόμενο, και κάθε μπαλκόνι μία γλάστρα με χασίς. Και το κάνει πράξη. Οι αντιστασιακοί και λοιποί δημοκράτες, ευτυχώς δεν είμαι πλέον ένας από αυτούς, είμαι τώρα 50 χρονών και καταλαβαίνω, τον χειροκροτούν επειδή είναι σοσιαλιστής. Ότι και να πει, ότι και να κάνει είναι καλό, είναι σωστό, είναι δημοκρατικό.

Πριν περίπου σαράντα χρόνια, οι αντιστασιακοί και λοιποί δημοκράτες διαδήλωναν στο πολυτεχνείο ζητώντας «ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι, με τον αρχηγό τους, τρώνε μόνοι τους το ψωμί, στέλνουν τα παιδιά τους για να μορφωθούν στο εξωτερικό και σ΄ εμάς παραχώρησαν το «χορταστικό» προνόμιο της ελευθερίας. Μιας ΜΑΤωμένης ελευθερίας, η οποία οριοθετείται από φράχτες. Μιας αρρωστημένης ελευθερίας, στην οποία οι αναθυμιάσεις από την πρέζα, τα χημικά αέρια και τους καπνούς των δακρυγόνων, στερούν από τους πολίτες κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Μιας κατά παραχώρηση, υβριδικής ελευθερίας, η οποία διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες, και περιορίζεται δια της βίας, από τους αντιστασιακούς και δημοκράτες. Από επαγγελματίες αντιστασιακούς και δημοκράτες, οι οποίοι έχοντας κλέψει το ψωμί, την παιδεία, την υγεία, την εργασία, αναγκάζουν τους πολίτες να ζητούν και πάλι, ύστερα από σαράντα χρόνια, ψωμί, παιδεία, ελευθερία.

Αυτή τη φορά όμως, είμαι συνειδητά αντιστασιακός, αλλά όχι δημοκράτης του φράχτη και της γλάστρας.


Σύμφωνα με την υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου Ερατώ Μαρκουλλή «Η Κυπριακή Δημοκρατία θα προχωρήσει με βάση τους σχεδιασμούς της στην εξόρυξη υδρογονανθράκων από την αποκλειστική οικονομική της ζώνη (ΑΟΖ) και δεν υπάρχει καμία περίπτωση αναβολής, αναστολής τους, λόγω των τουρκικών απειλών». Το βάρος στην παρούσα φάση έχει πέσει σε συνεχείς επαφές για παρέμβαση δυνάμεων, οι οποίες έχουν επιρροή στην Τουρκία.

Όπως μαρτυρούν τα λόγια της κ. Μαρκουλλή η Κύπρος θα προχωρήσει, είτε επειδή δεν φοβάται τις τουρκικές απειλές, είτε επειδή έχει πάρει διαβεβαιώσεις σε πολιτικό, διπλωματικό επίπεδο ότι η Τουρκία στο τέλος δεν θα προχωρήσει σε στρατιωτική παρέμβαση.

Κατά πόσο όμως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η Τουρκία δεν θα προχωρήσει σε πρόκληση θερμού επεισοδίου για να επιβάλει, όπως και στην περίπτωση της εισβολής το '74 τις θέσεις της; όταν μάλιστα το τελευταίο διάστημα βλέπουμε την τουρκική κυβέρνηση να σκληραίνει τη στάση της στην προσέγγιση των ζητημάτων που αφορούν τις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας Ισραήλ και μεταξύ Τουρκίας Κύπρου.

Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά αμφιβολία για τις τουρκικές προθέσεις. Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας θα συνεχίσει την πολιτική των απειλών για να παρεμβαίνει, τόσο γεωπολιτικά, όσο και στην κουλτούρα και την ψυχολογία των γειτόνων της με βάση τα δικά της συμφέροντα, για την πραγμάτωση των πολιτικών στόχων της.

Συνεπώς, αν η Τουρκία επιμείνει στις θέσεις της για συνεκμετάλλευση της ανατολικής μεσογείου ή θελήσει μονομερώς να αναλάβει ρόλο εγγυητή της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στη Μεσόγειο λόγω της αδυναμίας των μουσουλμανικών κρατών της περιοχής, η Ελλάδα και η Κύπρος σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να γίνουν υποτελείς στο της Αγκύρας.

Την ώρα όμως που σε διπλωματικό επίπεδο και παρασκηνιακά υπάρχει, όπως ολα τα δεδομένα δειχνουν, έντονη κινητικότητα, σε επιχειρησιακό, στρατιωτικό επίπεδο υπάρχουν εμφανή προβλήματα.

Η κυπριακή εφημερίδα φιλελεύθερος βλέπει μεγάλο κενό ασφάλειας στην επιτήρηση όλου του μήκους της πράσινης γραμμής, στην Κύπρο, καθώς ο ψαλιδισμένος προϋπολογισμός δημιούργησε δεκάδες επιχειρησιακά προβλήματα.

Επίσης, το ηθικό κάθε άλλο παρά «ακμαιότατον» είναι επειδή το ρουσφέτι κυριαρχεί στις μεταθέσεις και γενικότερα στις επιλογές, κ.α. Επιστέγασμα όλων αυτών σύμφωνα με την εφημερίδα ήταν η πολύνεκρη φονική έκρηξη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί, η οποία αποκάλυψε τον ερασιτεχνισμό και την ανευθυνότητα των πολιτικών που διοικούν το στράτευμα. Μάλιστα όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που στην Κύπρο υπάρχει ο κατοχικός στρατός και οι τούρκικες απειλές συνεχίζονται.

Δεδομένου τώρα ότι σε διπλωματικό επίπεδο το ελληνικό κράτος έχει φτάσει σε σημείο να μην μπορεί να αποτρέψει τα Σκόπια να τοποθετήσουν, τη ρητή απαγόρευση της ενδιάμεσης συμφωνίας, άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων (με ότι αρνητικές επιπτώσεις αυτό συνεπάγεται για το ελληνικό έθνος) και επειδή τα συμφέροντα που διακυβεύονται στην ανατολική μεσόγειο είναι τεράστια, κρίνεται κατά την γνώμη μου αναγκαία η στρατιωτική εγρήγορση, σε όλα τα πεδία, για να προστατεύσουμε, αν χρειαστεί, αποτελεσματικά κάθε τμήμα της επικράτειας και τον ευρύτερο ελληνισμό.


Εφιαλτικό σενάριο για στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις

Η 6η δόση του δανείου από την τρόικα πρέπει να δοθεί, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου, πράγμα αδύνατο αφού οι εκπρόσωποι των δανειστών θα έλθουν στις 17 για συνομιλίες. Επομένως, δε θα δοθούν τα χρήματα που απαιτούνται για να λειτουργήσει ομαλά η χώρα και το ταμειακό απόθεμα της Ελλάδας ίσως υποχωρήσει και κάτω από 1 δις ευρώ.

Αυτό είναι το πιο πιθανό σενάριο που επεξεργάζονται πλέον και στην κυβέρνηση και στην τρόικα, με μια διαφοροποίηση από τις προηγούμενες φορές. Τους επόμενους δύο μήνες η Ελλάδα δεν υπάρχουν ομόλογα που λήγουν, δεν θα χρειαστεί δηλαδή η Ελλάδα να πληρώσει, οπότε ακόμη κι αν δε δοθεί η δόση του δανείου δε θα υπάρξει πιστωτικό γεγονός. Δηλαδή δεν θα αναγκαστεί η Ελλάδα να πει ότι κηρύσσει στάση πληρωμών, επομένως δεν θα ενεργοποιηθούν ρήτρες, ούτε θα επικρατήσει πανικός για μια πιθανή χρεοκοπία.

Το πρόβλημα που δημιουργείται είναι τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις. Θα μπορέσει η κυβέρνηση μέχρι το τέλος του έτους να τους καλύψει;

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι αν δεν τα βρουν με την τρόικα και δεν εκταμιευτεί άμεσα η δόση, κάποια από τη μισθοδοσία μέχρι το τέλος θα έχει πρόβλημα. Ενδεχομένως η κυβέρνηση να δεσμευτεί ότι θα δώσει τα χρήματα σε υπαλλήλους και συνταξιούχους, ή να τους δώσει έναντι και τα υπόλοιπα σε ομόλογα έντοκα και βραχείας διάρκειας.

Ο μεγάλος φόβος είναι αν σε ένα τέτοιο σενάριο επικρατήσει πανικός, ο κόσμος τρέχει να βγάλει τις καταθέσεις του και καταρρεύσουν τράπεζες. Επίσης, στην επιβεβαίωση του σεναρίου αυτού θα μιλάμε ξεκάθαρα για εσωτερική χρεοκοπία, γεγονός που είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να διαχειριστεί η κυβέρνηση, οπότε θα υπάρξουν σοβαρές πολιτικές εξελίξεις.

Για τους παραπάνω λόγους ο Ευ. Βενιζέλος μίλησε στη Θεσσαλονίκη με τρόπο που ήθελε να σοκάρει και είπε ότι οι επόμενοι δύο μήνες είναι κρίσιμοι. Διότι γνωρίζει ότι έστω και μια μέρα καθυστέρηση να υπάρξει στην πληρωμή μισθών και συντάξεων ο κόσμος θα ξέρει ότι έχουμε χρεοκοπήσει.

Υπό το βάρος αυτών των εξελίξεων η συνεδρίαση του υπουργικού και οι αποφάσεις που θα ληφθούν από αύριο στην Αθήνα έχουν πολλαπλή σημασία. Η ανακοίνωση πρόσθετων μέτρων 1 δισ. ή και παραπάνω θα επιβαρύνουν κυρίως μισθωτούς. Οπότε η κυβέρνηση θα θέσει και πάλι το εκβιαστικό δίλημμα «Η ολόκληρος ο μισθός έστω και μειωμένος ή καθόλου μισθός».

Το ερώτημα είναι που έχουν πάει τόσο λεφτά που περικόπηκαν επί 20 μήνες;

Που πήγαν οι θυσίες του ελληνικού λαού και σε ποιο πηγάδι έχουν πεταχτεί τόσα λεφτά ώστε φτάσαμε να μην έχουμε χρήματα να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις;

Πηγή


Σε κόκκινο συναγερμό τέθηκαν όλα τα στρατόπεδα στην Κύπρο, μετά από σοβαρότατο περιστατικό που συνέβη το βράδυ μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής (10-11/9/2011) στην μεθοριακή ζώνη.

Συγκεκριμένα, υπήρξαν ανταλλαγές πυροβολισμών στην περιοχή του Αγίου Δομετίου, στα δυτικά προάστια της Λευκωσίας.
Υπήρξε άμεση παρέμβαση από άνδρες των Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να σταματήσουν οι πυροβολισμοί. Μέχρι στιγμής δεν έχει ανακοινωθεί τίποτε απολύτως, τόσο από την Κυπριακή κυβέρνηση, όσο και από την ψευδοκυβέρνηση της κατεχόμενης Κύπρου.

Θυμίζουμε πως πριν από μερικές ημέρες έγινε γνωστή η ύπαρξη ομάδας ειδικών επιχειρήσεων του τουρκικού στρατού, η οποία βρίσκεται στην κατεχόμενη Κύπρο. Μέσα στις δραστηριότητες των ομάδων αυτών είναι και ο ψυχολογικός πόλεμος, μέσα στα πλαίσια του οποίου εντάσσεται και η χθεσινοβραδυνή ανταλλαγή πυροβολισμών.

Γιατί όμως η Άγκυρα επιδιώκει την αύξηση της έντασης στην Κύπρο;

Μήπως ασκεί πιέσεις στην κυβέρνηση Χριστόφια, μέσω πλαγίων απειλών, προκειμένου να υπάρξει υπαναχώρηση στην προγραμματισμένη γεώτρηση της Τρίτης στο «οικόπεδο 12» από τη Noble Energy;

Μήπως ο πανέξυπνος Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί να «απεμπλακεί» από τον «καβγά» με το Ισραήλ, στήνοντας κάποιο επεισόδιο στην Κύπρο και επεκτείνοντάς το στη συνέχεια προς την ΑΟΖ νοτίως του Καστελόριζου;

Ευελπιστούμε να υπάρξει η ενδεδειγμένη ψυχραιμία και φυσικά η απαιτούμενη αποφασιστικότητα τόσο από την Κυπριακή όσο και από την Ελληνική κυβέρνηση...

  • Προετοιμάζεται για όλα η Ελλάδα παρακολουθώντας τον καυγά Ισραήλ - Τουρκίας
  • Ύψιστη επιχειρησιακή ετοιμότητα στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις
  • Εκτιμάται ότι η Τουρκία δεν θα ρισκάρει μία πολεμική σύγκρουση με το Ισραήλ, αλλά θα… ξεθυμάνει

Με ανησυχία παρακολουθεί η Ελληνική κυβέρνηση την… παρτίδα πόκερ που παίζεται τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία, καθώς φτάνουν πληροφορίες για ενδεχόμενη έξαρση της τουρκικής προκλητικότητας με αφορμή την έναρξη των εργασιών εξόρυξης φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Καθημερινά, όλο και περισσότερο αυξάνει η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Άγκυρα να εμμένει στην προκλητικότητά της και το Τελ Αβίβ να μην κάνει ούτε βήμα πίσω, όντας η στρατιωτική υπερδύναμη της περιοχής τα συμφέροντα της οποίας επιτάσσουν την εδώ και τώρα δημιουργία πλατφόρμας γεώτρησης.

Το σενάριο το οποίο κυκλοφορεί έντονα εσχάτως στα δημοσιογραφικά (και όχι μόνο) γραφεία, είναι πως η Τουρκία δεν θα ρισκάρει μία πολεμική σύγκρουση με το πανίσχυρο Ισραήλ και είναι πιθανότερο να καταφύγει στην πρόκληση ενός θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο. Ο στόχος δεν θα είναι άλλος από το να προειδοποιήσει – τρομάξει την Ελληνική πλευρά, πως δεν θα ανεχθεί τη χάραξη ΑΟΖ που θα περιλαμβάνει το Καστελόριζο και την έναρξη ερευνών από τη χώρα μας για την εύρεση υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο.

Ακόμη κι αν κάτι τέτοιο φαντάζει ακραίο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε μία μακρά περίοδο έντασης, όπως αυτή στην οποία μπαίνουμε τώρα.

Το ερώτημα, πλέον, που γεννάται, δεν είναι άλλο από το εάν η Αθήνα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ένα θερμό επεισόδιο στα ανατολικά σύνορά της. Η εξαγγελία του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, για έρευνα στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης, μάλλον δείχνει πως η κυβέρνηση δεν έχει καμία διάθεση να θέσει το ζήτημα της χάραξης της Ελληνικής ΑΟΖ τώρα…

Καταρρακωμένη ψυχολογία

Πληροφορίες θέλουν τον αρχηγό ΓΕΝ, αντιναύαρχο Δημήτρη Ελευσινιώτη, να επισκέφθηκε προ ημερών τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας και να ζήτησε από όλους ύψιστη επιχειρησιακή ετοιμότητα. Μάλιστα, διαρρέεται πως το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να βγάλει σε ελάχιστο χρόνο στο Αιγαίο δέκα μεγάλα σκάφη επιφανείας (φρεγάτες), σημαντικό αριθμό μικρότερων (κορβέτες και πυραυλακάτους), καθώς και τέσσερα υποβρύχια.

Παράλληλα, σε επιχειρησιακή ετοιμότητα βρίσκονται και οι μοίρες μαχητικών αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας, με τους Έλληνες πιλότους να αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία πως είναι από τους κορυφαίους στον κόσμο.

Βέβαια, εδώ πρέπει να αναφέρουμε μία ιδιαίτερη σημαντική παράμετρο, την οποία τόσο η κυβέρνηση όσο και το υπουργείο Άμυνας δείχνουν να αγνοούν. Ποια είναι αυτή; Η ψυχολογία των στρατιωτικών, η οποία είναι καταρρακωμένη από τις συνεχείς περικοπές στις απολαβές τους, αλλά και από την αντιμετώπιση της πολιτικής ηγεσίας (σ.σ. δήλωση Θόδωρου Πάγκαλου περί αντιπαραγωγικών Ενόπλων Δυνάμεων)…

Στο μυαλό του Ερντογάν

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με την κίνησή του να τραβήξει στα άκρα το σχοινί με το Ισραήλ, θέλησε να στείλει ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση: ότι η Τουρκία είναι εδώ και είναι πανίσχυρη, καθώς και να συσπειρώσει τον αραβικό κόσμο γύρω από αυτήν.

Από την άλλη, βέβαια, μόνο τρελός δεν είναι για να ρίξει σπίρτο στην μπαρουταποθήκη της ανατολικής Μεσογείου, καθώς μόνος χαμένος θα βγει τόσο σε επιχειρησιακό επίπεδο όσο και σε οικονομικό. Δεν πρέπει κανείς να λησμονεί πως η Noble Energy που θα κάνει τις έρευνες για τους υδρογονάνθρακες στο «οικόπεδο 12» είναι αμερικανικών συμφερόντων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Ταυτόχρονα, υπάρχει και ρωσικό ενδιαφέρον στην περιοχή, καθώς μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι η Μόσχα στέλνει δύο πυρηνικά υποβρύχια στην περιοχή την περίοδο που έχουν προγραμματισθεί οι γεωτρήσεις στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).

Άρα, εύλογα φτάνει κανείς στο συμπέρασμα ότι ένας «τσαμπουκάς» στο Αιγαίο, απέναντι σε μία φτωχή και… άτιμη –σύμφωνα με τους Ευρωπαίους εταίρους μας- Ελλάδα, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι επιτυχημένος.

Κάτι που δεν πρέπει να αποκλείσουμε, είναι μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα η Άγκυρα να ανακοινώσει ότι θα προχωρήσει στην ανακήρυξη της δικής της ΑΟΖ, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, αυτή τη φορά εις βάρος της Ελλάδας…

Άραγε, τι θα κάνει η Αθήνα σε αυτή την περίπτωση και με δεδομένο ότι η εθνική κυριαρχία έχει παραχωρηθεί σε μεγάλο βαθμό στους δανειστές μας;

Εύλογη η απορία, καθώς σε αυτή την περίπτωση οποιαδήποτε αντίδραση εκτός από την ανακοίνωση Ελληνικής ΑΟΖ και την έξοδο του στόλου στο Αιγαίο για την προάσπιση των Ελληνικών χωρικών υδάτων, θα είναι άνευ ουσίας και αποκλειστικά και μόνο για… τα μάτια του κόσμου!

Πηγή: Εφημ. «Άποψη»
  • Ο κωματικός χώρος του ΠΑΣΟΚ τα δίνει όλα για... την στήριξη του Τουρκικού Προξενείου
  • Για γέλια οι πρόσφατες δηλώσεις του Πάγκαλου και οι τσαμπουκάδες τους περί της δράσης της Άγκυρας στην Ελληνική Θράκη
  • Συνεχείς οι προκλήσεις του εκλεκτού της Άγκυρας και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μάντατζη
  • Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου επιτρέπει σε εμπρηστές της ειρήνης και της ασφάλειας της Θράκης να κυκλοφορούν ελεύθεροι, με την ιδιότητα του κυβερνητικού βουλευτή;
  • Είναι δυνατόν βουλευτής της κυβέρνησης να κυκλοφορεί και να "φυτεύει" διχαστικά μηνύματα και να πυροδοτεί έκνομες ενέργειες σε βάρος της ασφάλειας της χώρας;
Κλιμακώνονται συνεχώς (και χωρίς φυσικά καμμία αντίδραση από τα γελοία ελλαδικά κόμματα που τους εξέθρεψαν) οι εμπρηστικές και διχαστικές δράσεις των πρακτόρων της Άγκυρας στη Θράκη…

Γιά μιάν ἀκόμη φορά ὁ βουλευτής τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου Τσετίν Μάντατζη δήλωσε ἐκ μέρους τῆς τοπικῆς μουσουλμανικῆς κοινωνίας ἄλλη καταγωγή καί ἐθνικότητα ἀπό αὐτή πού ὅλοι γνωρίζουμε. Ἡ νέα συλλογική αὐτή πλαστοπροσωπεία ἔγινε στίς 21/8, στό πομακοχώρι Κένταυρος στά ὀρεινά τῆς Ξάνθης, τό βράδυ πού ἔγινε ἐκεῖ δεκτό τό «Καραβάνι τῆς Ἀφθονίας» μέ τήν εὐκαιρία τοῦ Ραμαζανιοῦ. Μπροστά λοιπόν στούς ἀπεσταλμένους τοῦ δήμου Μπαϊράμπασα (Κωνσταντινούπολης), στούς προξενοπράκτορες καί στούς κατοίκους τῆς περιοχῆς εὐχαρίστησε τούς ἐκ Τουρκίας καλεσμένους καί δήλωσε: «εἴμαστε ἀδέλφια, εἴμαστε ἐγγόνια τῶν Ὀθωμανῶν, ποτέ δέν θ’ ἀπαρνηθοῦμε τή θρησκεία μας καί τόν τουρκισμό μας».

Φυσικά γιά τόν ἑαυτό του καθένας μπορεῖ νά δηλώνει ὅ,τι θέλει (ἄλλωστε τέτοια ἀνθρώπινη ποιότητα, τέτοιο πολιτισμικό ἐπίπεδο, τέτοια ἠθικοπνευματική συγκρότηση δέν θά τήν διεκδικοῦσαν καί πολλοί. γιά τουρκόσπορος ὅμως μιά χαρά ταιριάζει). Μπορεῖ, λ.χ., νά εἶσαι μῖγμα Σλάβου καί Τσιγγάνου καί νά φαντασιώνεις ὅτι εἶσαι ἐγγονός τοῦ Μεγαλέξανδρου, γιατί ὄχι; Τό θέμα εἶναι κατά πόσον ἕνας βουλευτής δικαιοῦται νά φοράει ἕνα τέτοιο προσβλητικό φέσι σέ ὅλη τήν πομάκικη κοινωνία, χωρίς νά κουνιέται φῦλλο.

Καί δέν ἦταν φυσικά ἡ μόνη φορά πού φραστικά προκαλεῖ. πάντα τό κάνει. Παράδειγμα χαρακτηριστικό καί τό λογίδριό του στό ἰφτάρ πού διοργάνωσε τό κόμμα DEB στήν Ξάνθη (27/8), μέ ὅλους τούς ἐπαγγελματίες «Τούρκους» παρόντες. Ἐκεῖ, ἰσχυρίστηκε πώς εἶναι καθῆκον (ὅπως λέμε καθήκι…) ὅλων τῶν μειονοτικῶν πολιτευτῶν νά διασφαλίσουν ἕνα ἰσχυρό DEB.

«Ἔχω μιά συγκεκριμένη πρόταση: τόν ἐρχόμενο Δεκέμβριο στό Ἐπιμελητήριο Ξάνθης γίνονται ἐκλογές, πρέπει τό DEB νά εἶναι παρόν. Γιατί πέρα ἀπό τά μεγάλα θέματα (μουφτῆδες, βακούφια, ἀναγνώριση τουρκικῆς ταυτότητας καί συλλόγων μέ τουρκικό τίτλο) ἔχουμε καί τά καθημερινά θέματα (π.χ. ὁ σύλλογος Κυνηγῶν, τό Ἐπιμελητήριο κτλ) ὅπου χρειάζεται τό DEB. Ἄν ὑπάρξει τέτοια πρόταση, θά κάνω ὅ,τι περνάει ἀπό τό χέρι μου. Κι ὅλοι οἱ ἐπαγγελματίες μας μποροῦν νά κάνουν κάτι: ἀφοῦ μητρική γλῶσσα μας εἶναι τά τουρκικά, κάτω ἀπό τά ἑλληνικά νά γράψουμε τίς ταμπέλες μας στά τουρκικά…»
Ἀνοιχτά, δηλαδή, διχαστικό πρόταγμα παντοῦ! Ἡ τουρκική πολιτική στή Θράκη σέ πλήρη ἀνάπτυξη!

Ὁ…κωματικός του χῶρος (τό ΠαΣοΚ, ντέ) τί λέει σχετικά;

Πόσα χρόνια θά χρειαστεῖ γιά νά ἀρθρώσει μία πρόταση ἀναφορικά μέ τά πεπραγμένα τοῦ λεγάμενου;

Ὁρίστε, ἔχει μιάν εὐκαιρία ἡ Κυβέρνηση νά τοῦ τά χώσει μέ τήν ἐρώτηση πού ἀπηύθυνε στά ὑπουργεῖα Δικαιοσύνης καί Ἐσωτερικῶν γιά τό τί σκέφτεται νά κάνει μέ τήν ΤΕΞ καί γιά τό ἄν προτίθεται «νά ἀναγνωρίσει στή μειονότητα τό δικαίωμα νά δημιουργεῖ συλλόγους μέ τήν λέξη Τουρκικός στήν ὀνομασία τους».

Δῶσε θάρρος στόν χωριάτη, νά σ’ ἀνέβει στό κρεββάτι…

Αντιφωνητής

Κάποιοι το τελευταίο χρονικό διάστημα πάνε και έρχονται στο Ισραήλ και καλώς κάνουν. Ξεκάθαρο αυτό. Ωστόσο, στο εσωτερικό της κυβέρνησης του Ισραήλ, υπάρχουν δύο διαφορετικές …τάσεις. Στη πρώτη ανήκουν οι φιλικά προσκείμενοι στην Άγκυρα και στην άλλη οι αντίθετοι με τη πρώτη άποψη (δεν ανέφερα πουθενά φιλικά προσκείμενοι στην Ελλάδα).

Στη πρώτη “ομάδα”, τη φιλο-τουρκική με απλά λόγια, ανήκουν ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Εχούντ Μπαράκ, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Γκάμπι Ασκενάζι, και ο Διοικητής Ναυτικών Δυνάμεων Ελιέζερ Μερόν.

Στην αντίπερα όχθη, στην αντι-τουρκική, μπροστάρηδες είναι ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Αβιντγκόρ Λιμπέρμαν και ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Μοσέ Γιαλόν.

Ο Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου, πριν μερικές ημέρες σε αμερικανικό δημοσίευμα/ανάλυση που έκανε το γύρο του κόσμου χαρακτηρίστηκε ως αχάριστος αλλά και ως ο σκύλος που δάγκωσε το χέρι του αφεντικού του (ΗΠΑ).

Επισήμανση: Όλοι οι προαναφερθέντες Ισραηλινοί, ναι μεν χωρίζονται σε φιλότουρκους και μη, αλλά πρωτίστως είναι πατριώτες και βάζουν πάνω από όλους τα συμφέροντα της χώρα τους.

Ερώτηση: Πόσο “μέσα” στο παιχνίδι είναι έτοιμη να μπει η Ρωσία αν και εφόσον το απαιτήσουν οι συνθήκες;

Διευκρίνιση και εξήγηση: Είμαι υπέρ του να δει το φως του ήλιου ο ορυκτός πλούτος του “οικοπέδου 12″ στα ανοιχτά της Κύπρου. Ωστόσο εδώ στην Ελλάδα, πέρα από τις πολιτικές υπερφίαλες δηλώσεις θα πρέπει και κάποιοι να αντιληφθούν πως υπάρχει και το ενδεχόμενο να έρθουμε σε αντιπαράθεση με τη Τουρκία ολομόναχοι, χωρίς την υποστήριξη του …ξίφους του Δαυίδ και τις ΗΠΑ να σφυράνε!

Επισήμανση δεύτερη: Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είμαι πεπεισμένος πως είναι ΕΤΟΙΜΕΣ ακόμη και γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Οι πολιτικοί είναι;

Συμπέρασμα: Αν κάτι δεν πάει καλά τη τελευταία στιγμή και ξαφνικά κάποιες ισορροπίες αλλάξουν και δούμε τη Τουρκία από το “οικόπεδο 12″ που βρίσκεται ανοιχτά της Κύπρου να… "χτυπάει" ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ εναλλακτικά ή και παράλληλα ΘΡΑΚΗ, σε συνδυασμό με οργανωμένες επιθέσεις στο εσωτερικό της χώρας από ακραία ισλαμιστικά στοιχεία, κύριοι των Ενόπλων Δυνάμεων, ΚΛΕΙΔΩΣΤΕ τους πολιτικούς σε ένα δωμάτιο και σώστε τη ΠΑΤΡΙΔΑ.


Όχι άλλα Ίμια, γιατί θα πάρει ο διάολος και εσάς!

Φτάσαμε να παρακαλάμε να πιάσουμε τον πάτο. Αλλά δεν γίνεται…

Είναι κάποιοι… να μην τους χαρακτηρίσω… που κάθονται χρόνια στον πάτο και σκάβουν ολημερίς με λύσσα με τα ίδια τους τα χέρια, ώστε να μην τον πιάσουμε ποτέ!


Αλλαγές Βενιζέλου εφεδρεία εργασίας με εφαρμογή οριζόντια σε όλο το δημόσιο τομέα, στενό και ευρύτερο και όχι μόνο σε αυτούς που έχουν συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου (αορίστου χρόνου).

Δηλαδή η εφεδρεία εργασίας θα εφαρμοστεί ΚΑΙ στους μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους!!! Με απλά λόγια, μιλάμε για 200.000 απολύσεις!!!

Στη συνέχεια, τον λόγο θα αναλάβουν τα γνωστά παπαγαλάκια της κυβερνητικής προπαγάνδας, τα οποία θα προσπαθήσουν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα, για το αδιέξοδο, για το ότι υπάρχουν τεράστιοι φόβοι για το αύριο εάν δεν εφαρμοστούν τα νέα επιπρόσθετα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου... Θα μας απειλήσουν, δηλαδή, με πτώχευση (σαν να είναι η χώρα εταιρεία...!) και θα απαιτήσουν την προσήλωση όλων στην διάσωση της χώρας, χωρίς να ασχοληθούμε με το ποιός φταίει...

Έκτακτη εισφορά σε όλα τα ακίνητα, αυξήσεις ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα και ποτά θέλουν οι πληροφορίες να ανακοινώνει από στιγμή σε στιγμή ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος από τη ΔΕΘ.

Παράλληλα κατά τις ίδιες πηγές νωρίτερα θα έρθει το μέτρο της εξίσωσης του πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης.
Τα μέτρα αυτά εντάσσονται στο πλαίσιο των πιέσεων που ασκεί η τρόικα για την κάλυψη της φετινής τρύπας των εσόδων που φτάνει στο 1,7 δισ. ευρώ και εκτινάσσει στο 8,6% του ΑΕΠ το φετινό έλλειμμα.

Οι σκληρές διαπραγματεύσεις που γίνονται στο παρασκήνιο μεταξύ Βενιζέλου και εκπροσώπων της τρόικας είχαν ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει η συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου κατά δύο ώρες.

Λίγο πριν τις 12 η συνεδρίαση ήταν στον αέρα. Σύμφωνα με πληροφορίες και η συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού ενδεχομένως να πάει λίγο πιο πίσω… Οι εξελίξεις είναι δραματικές και ραγδαίες με τα ενδεχόμενα όλα ανοιχτό…

Το κλίμα στην κυβέρνηση είναι πολύ βαρύ καθώς άπαντες παραδέχονται ότι η κατάσταση είναι οριακή πια και τα περιθώρια στενεύουν ασφυκτικά.




“Έχουμε να κάνουμε με τρελό”; “Μήπως κρύβει αντισυμβατικά όπλα”; “Ο τύπος έχει χάσει το μυαλό του και οδηγεί τη Τουρκία σε αφανισμό”, είναι μερικά μόνο από τα επικριτικά σχόλια που δημοσιεύτηκαν στην Ισραλινή JSS News για το Πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν.

“Απειλεί ο Ερντογκάν το Ισραήλ πως θα βγάλει το τουρκικό στόλο στη Μεσόγειο. Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη που θα απαντήσει αναλόγως στη Τουρκία, προειδοποιώντας την πως αν ξεκινήσει κάτι τέτοιο θα προκύψει πολεμική σύρραξη μεταξύ Ισραήλ-Τουρκίας”.

“Δεν μπορεί να μας απειλεί ευθέως με τέτοιο τρόπο (γράφουν οι Ισραηλινοί στην JSS). Ο άνθρωπος ή είναι τρελός ή κρύβει άσους στο μανίκι του (αντισυμβατικά όπλα). Ας ευχηθούμε απλώς πως δεν τα έχει και του…έστριψε!”

JSS News


Η κρίση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ εντάσσεται σε ένα πλαίσιο προοδευτικής διπλωματικής ψύχρανσης, που ξεκίνησε το 2008. Οι δύο χώρες παραλίγο να οδηγηθούν σε ρήξη στη διάρκεια των επιθέσεων του ισραηλινού στρατού στη Γάζα.

Στις αρχές του 2009, στο οικονομικό φόρουμ του Νταβός, ο Ερντογάν εγκατέλειψε οργισμένος ένα στρογγυλό τραπέζι όπου καθόταν ο ισραηλινός πρόεδρος Σιμόν Πέρες, αφού κατηγόρησε τους Ισραηλινούς ότι έχουν γίνει ειδικοί στο να σκοτώνουν ανθρώπους. Το καλοκαίρι του 2009, η νέα ισραηλινή κυβέρνηση έθεσε τέρμα στην τουρκική μεσολάβηση μεταξύ Ισραήλ και Συρίας. Και το ποτήρι ξεχείλισε με την ισραηλινή επίθεση εναντίον του πλοίου Μαβί Μαρμαρά, που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν 9 άνθρωποι.



Οριστική ρήξη όμως δεν υπήρξε, λέει στη Μοντ η Ντοροτέ Σμιντ, ειδικός για τη σύγχρονη Τουρκία στο γαλλικό Ινστιτούτο διεθνών σχέσεων. Η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να απελάσει τον ισραηλινό πρεσβευτή. Ο ισραηλινός στρατιωτικός ακόλουθος παραμένει όμως στη θέση του. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου ανακοίνωσε επίσης τη διακοπή των εμπορικών, στρατιωτικών και βιομηχανικών σχέσεων. Αλλά αυτό ισχύει προς το παρόν μόνο για τη βιομηχανία όπλων: ο υπουργός διευκρίνισε ότι η δήλωση αυτή δεν αφορά τον ιδιωτικό τομέα. Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών αυξήθηκαν κατά 23% το πρώτο εξάμηνο του 2011 σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2010. Οι οικονομικοί δεσμοί παραμένουν λοιπόν ισχυροί.



Με δεδομένο ότι ο τούρκος πρωθυπουργός προτίθεται να μεταβεί την ερχόμενη εβδομάδα στην Αίγυπτο, την Τυνησία και τη Λιβύη, υπάρχει άραγε σχέση ανάμεσα στη σκλήρυνση της τουρκικής στάσης και την αραβική άνοιξη; «Η αραβική άνοιξη καθιστά πράγματι πιο εύθραυστη την περιφερειακή θέση της Τουρκίας», απαντά η γαλλίδα ειδικός. «Η ισορροπία που είχε δημιουργηθεί με τα καθεστώτα της περιοχής έχει διαταραχθεί και χρειάζεται πολλή δουλειά για να αποκατασταθεί μια ισορροπία με τα νέα καθεστώτα. Όταν ξεκίνησαν οι εξεγέρσεις, η Τουρκία έδειξε μάλλον ενοχλημένη. Άργησε να τοποθετηθεί απέναντι στα γεγονότα της Αιγύπτου, αν και τελικά ζήτησε την παραίτηση του Μουμπάρακ. Σε ό,τι αφορά τη Λιβύη, απέρριψε αρχικά τη δυτική επέμβαση, για να φτάσει τελικά να αναλάβει έναν περιφερειακό ρόλο σ’ αυτήν. Αλλά και η καταδίκη των βιαιοτήτων στη Συρία άργησε. Η σύγκρουση με το Ισραήλ φαίνεται έτσι να αποτελεί μια απλή λύση για την προστασία της εικόνας της Τουρκίας απέναντι στην αραβική κοινή γνώμη».



Το δεύτερο κλειδί που ερμηνεύει την κρίση είναι το επικείμενο αίτημα των Παλαιστινίων στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί το ανεξάρτητο κράτος τους. Η Τουρκία αναμένεται να υποστηρίξει αυτό το αίτημα, ακολουθώντας την πολιτική γραμμή που έχει υιοθετήσει εδώ και πολλά χρόνια. Οι Τούρκοι είναι μαζικά φιλοπαλαιστίνιοι. Η έκφραση της αλληλεγγύης προς τη Γάζα επιτρέπει την καλλιέργεια της ισλαμικής αδελφοσύνης. Επιπλέον, στην υπόθεση του Μαβί Μαρμαρά πληγώθηκε και ο τουρκικός εθνικισμός. 



Στο εξωτερικό πεδίο, συνεχίζει η Ντοροτέ Σμιντ, η Τουρκία παρουσιάζει εδώ και χρόνια μια εικόνα ήπιας ισχύος (soft power). Ο Ερντογάν είχε γίνει ήρωας απέναντι στην αραβική κοινή γνώμη με την καταδίκη των ισραηλινών επιχειρήσεων στη Γάζα. Οι ανθρωπιστικές υποθέσεις θεωρούνται πάντα καλά διπλωματικά εφαλτήρια. Φάνηκε και με την επίσκεψη του Ερντογάν στη Σομαλία τον περασμένο μήνα: ήταν μια αξιοσημείωτη χρήση της ισλαμικής φιλανθρωπίας ως εργαλείου για την άσκηση εξωτερικής επιρροής. Την ίδια ώρα, η Τουρκία βομβάρδιζε το ιρακινό Κουρδιστάν, προκαλώντας το θάνατο πολλών ανθρώπων…



Όσο για το Ισραήλ, έχει πολλά να χάσει, καθώς η Τουρκία ήταν ένας σημαντικός του σύμμαχος στην περιοχή. Το Τελ Αβίβ έχει αυτόν τον καιρό πολλά προβλήματα. Η Συρία φλέγεται. Από τότε που έπεσε ο Μουμπάρακ, πολλοί στην Αίγυπτο ζητούν την επανεξέταση των ειρηνευτικών συμφωνιών του Καμπ Ντέιβιντ. Η προοπτική αναγνώρισης της Παλαιστίνης αναμένεται να είναι ένα ακόμη σοκ. Το Ιράν, τέλος, εξακολουθεί να στέλνει αντιισραηλινά μηνύματα και να συνεχίζει το πυρηνικό του πρόγραμμα. Οι τουρκικές αρχές παρακολουθούν επίσης τις διαδηλώσεις που γίνονται στο Τελ Αβίβ και διαπιστώνουν την εξάντληση της κυβέρνησης Νετανιάχου. Η Τουρκία είναι κατά συνέπεια σε θέση δύναμης.



Και ο ρόλος της Ουάσινγκτον; «Οι Αμερικανοί θα προσπαθήσουν χωρίς αμφιβολία να ηρεμήσουν τα πνεύματα, αφού έχουν ανάγκη τους Τούρκους. Οι τελευταίοι, πάλι, γνωρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν μια γραμμή πολύ λιγότερο φιλοϊσραηλινή από την κυβέρνηση Μπους. Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις περνούν φάση αναθεώρησης προς όφελος των Τούρκων. "Δεν είμαστε οι yes-men των ΗΠΑ" διαβάζουμε στον τουρκικό Τύπο, Η τουρκική στάση απέναντι στο Ισραήλ είναι με την έννοια αυτή και ένας τρόπος να σταλεί ένα μήνυμα στην Ουάσινγκτον. Οι Τούρκοι αντισταθμίζουν βέβαια αυτή τη στάση με την αποδοχή στο έδαφός τους των ραντάρ του ΝΑΤΟ…»

 



Πηγή: Le Monde

“Ανακοινώνω σήμερα ότι η Ελλάδα ξεκινά έρευνες πετρελαίου και Φυσικού Αερίου στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης και η απόφαση για τη σχετική προκήρυξη υπογράφεται άμεσα. Προχωρήσαμε στην απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου. Είναι πλούτος που ανήκει σε όλους τους έλληνες και αξιοποιείται για το κοινό μας συμφέρον”.

Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου σε μια ομιλία στη ΔΕΘ που μόνο αισιόδοξη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί έκανε αυτή την ανακοίνωση. Φυσικά δεν είπε λέξη για Αιγαίο και ειδικά για την περιοχή νοτιοανατολικά του Καστελόριζου. Εκεί θ΄ αρχίσουν τα δύσκολα. Και φαίνεται ότι ακόμη δεν είναι έτοιμος γι΄ αυτά. Οι περιοχές που ανακοίνωσε ο Γ.Παπανδρέου είναι στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης. Για το Ιόνιο αυτός είναι οι περιοχές που θα γίνουν οι έρευνες.

Και τελικά, μένει η απορία: Τώρα έμαθε ο κύριος Παπανδρέου πως η Ελλάδα έχει πετρέλαιο; Δεν το γνώριζε παλαιότερα που έκανε δηλώσεις περί του αντιθέτου; Ή τώρα κρίθηκε πως είναι η κατάλληλη στιγμή να δοθεί (να χαρισθεί, για να ακριβολογούμε) ο εθνικός πλούτος, επειδή η οικονομία της χώρας εξανεμίζεται και οποιαδήποτε "προσφορά" γίνεται δεκτή, έστω και εάν είναι εξευτελιστική;

Τί λένε οι ειδικοί επιστήμονες; Γιατί δεν θα γίνουν έρευνες στο Αιγαίο; Μήπως ο Παπανδρέου φοβάται να "ακουμπήσει" εκεί που οι Τούρκοι παράνομα απαιτούν;

Ας δούμε όμως τι πιστεύουν οι επιστήμονες ότι υπάρχει από φυσικό αέριο και πετρέλαιο όχι μόνο στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης,αλλά και στο Αιγαίο.

Ιδιαίτερα αισιόδοξος για την ύπαρξη πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ελλάδα, έχει εμφανιστεί ο καθηγητής γεωλογίας στο πανεπιστήμιο της Πάτρας, Αβραάμ Ζεληλίδης, ο οποίος έχει προχωρήσει σε σχετικές μελέτες και έχει διενεργήσει με την ομάδα του έρευνες τις οποίες εφάρμοσε πάνω στα ήδη γνωστά σεισμικά μοντέλα.



Όπως έχει υποστηρίξει γίνεται σύγκριση των λεκανών, που υπάρχουν στην Ελλάδα, με άλλες γνωστές, που έχουν δώσει υδρογονάνθρακες και βάσει της γνώσης των διαφόρων γεωλογικών φάσεων εξάγεται το συμπέρασμα κατά πόσο μια περιοχή μπορεί, ή όχι, να «κρύβει» υδρογονάνθρακες.



«Με βάση τις έρευνές μας, έχουμε προτείνει τις περιοχές και τις θέσεις που πιστεύουμε ότι κρύβουν πλούσια κοιτάσματα σε υδρογονάνθρακες», τονίζει ο καθηγητής. Οι θέσεις είναι: 



Πρόκειται για την περιοχή των Διαπόντιων Νήσων, δυτικά της Ερείκουσας, όπου έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη ιζήματος πάχους 6 χιλμ. Μάλιστα, σύμφωνα με τον ερευνητή, η περιοχή μπορεί να δώσει δύο δυνατότητες, την άντληση πετρελαίου, αλλά και ώριμου φυσικού αερίου σε βάθος από 3,5 έως 6 χιλμ.



Νοτιοδυτικά της Κέρκυρας έχει εντοπιστεί μία μεγαλύτερη λεκάνη από αυτήν της Ερείκουσας, ενώ ένα πολύ μεγάλο κοίτασμα βρίσκεται και δυτικά της Ζακύνθου, σύμφωνα με τον κ. Ζεληλίδη.

 Μάλιστα, όπως εξηγεί, εκεί το κοίτασμα είναι ιδιαίτερης σημασίας γιατί από το σημείο αυτό ξεκινάει ο μεγάλος ορεινός όγκος, που ονομάζεται Μεσογειακή Ράχη, περνάει από την Κρήτη και καταλήγει στην Κύπρο. Πρόκειται για ένα υποθαλάσσιο βουνό, που έχει μήκος 1.500 χιλμ. και πλάτος 200-300 χιλμ. και δυτικά της Ζακύνθου δημιουργεί δύο κορυφές μεταξύ των οποίων σχηματίζεται μια μεγάλη λεκάνη, που κρύβει μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου.



Επιπλέον, έξι λεκάνες υπάρχουν στα νότια της Πελοποννήσου μέχρι την Κρήτη και σύμφωνα με τον κ. Ζεληλίδη, έχουν παρόμοια δυναμική με αυτή της Κέρκυρας.

 Παράλληλα, υπάρχει η λεκάνη της Μεσσαράς - Γαύδου, η επονομαζόμενη «Λεκάνη του Ηροδότου». Όπως υπογραμμίζει, μάλιστα, ο καθηγητής στην περιοχή της Μεσσαράς σε μία τυχαία γεώτρηση νερού, υπήρξε διαρροή φυσικού αερίου, η καθαρότητα του οποίου έφτανε το 95%.



Άλλη περιοχή με ιδιαίτερο ενδιαφέρον βρίσκεται στη Ρόδο, στα βουνά του Αναξίμανδρου, όπου βάσει ερευνών, υπολογίζεται ότι υπάρχουν τεράστια αποθέματα σε υδρίτη (παγωμένο μεθάνιο). Μάλιστα, υπολογίζεται ότι η εκμετάλλευση του υδρίτη θα αποδώσει περί τα 6 τρισεκατομμύρια κυβικά μεθανίου, ενώ κάτω από τον υδρίτη βρίσκονται και άλλες ποσότητες μεθανίου. 



Σημαντικά κοιτάσματα σε φυσικό αέριο εικάζεται ότι υπάρχουν, επίσης, μεταξύ των Διαπόντιων Νήσων (Ερείκουσα, Οθωνοί, Μαθράκι), κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, σε τρία σημεία, όπου υπάρχει προσομοίωση με τα κοιτάσματα του Δυρραχίου. Νοτιότερα, σε δύο περιοχές, δυτικά και ανατολικά των Στροφάδων, στην Πρέβεζα, το κοίτασμα Κατάκολου, ανατολικά της Κέρκυρας και ανάμεσα από τους Παξούς και την Πάργα.




Στην υπόλοιπη Ελλάδα νέα στοιχεία, που προκαλούν ενδιαφέρον, υπάρχουν για τα Γρεβενά, τη Θεσσαλονίκη καθώς και στην περιοχή της Δυτικής Θράκης. Σημειώνεται ότι ήδη στην Ανατολική, που εντάσσεται στην ίδια γεωλογική λεκάνη, η Τουρκία έχει εντοπίσει περίπου 20 μικρά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα αερίου. 

 



Πάντως, ο καθηγητής υποστηρίζει ότι τα κοιτάσματα, που βρίσκονται στην Ελλάδα μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της Ευρώπης για πολλά χρόνια.



«Ξέρω ότι τα κοιτάσματα είναι μεγάλα», λέει, «αλλά δεν μπορώ να πω ακριβώς για τι μεγέθη μιλάμε. Θα πρέπει να γίνουν πρώτα οι γεωτρήσεις και τότε θα ξέρουμε με ασφάλεια για τις ποσότητες σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Αν μπω σε νούμερα θα χάσω το πλεονέκτημα της έρευνας». 

 Επιφυλακτικός για την ύπαρξη και το μέγεθος σε κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα εμφανίζεται ο αντιπρύτανης του Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης του Πολυτεχνείου Κρήτης και Διευθυντής του Εργαστηρίου Ανάλυσης Ρευστών και Πυρήνων Υπόγειων Ταμιευτήρων, Νικόλαος Βαρότσης.



«Αν δεν γίνουν γεωτρήσεις, κανείς δεν μπορεί να μιλάει για κοιτάσματα, για αποθεματικά και ποιότητα υδρογονανθράκων», υποστηρίζει ο κ. Βαρότσης και προσθέτει ότι «στην Ελλάδα δεν έχει γίνει καμιά έρευνα, που να μπορεί να μας πει αν υπάρχουν κοιτάσματα. Πρέπει να γίνουν τα γεωφυσικά τεστ και μετά να μιλήσουμε για όλα τα άλλα».



Άλλο θέμα, που θέτει ο κ. Βαρότσης είναι αυτό της υφαλοκρηπίδας, το οποίο παραμένει σε εκκρεμότητα και ίσως να δημιουργήσει προβλήματα στην έρευνα και την πιθανή εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, αν και πολλές πιθανές τοποθεσίες βρίσκονται εντός των 6 ναυτικών μιλίων, ή σε χερσαίες εκτάσεις.



«Πρώτα θα πρέπει να καθοριστεί η υφαλοκρηπίδα», τονίζει ο πρύτανης και προσθέτει: «Στη συνέχεια θα πρέπει να προκηρυχθεί διεθνής διαγωνισμός με τις περιοχές, που προσφέρονται για έρευνα, ώστε να ξεκινήσουν οι γεωτρήσεις κι αφού προηγουμένως οριστούν οι όροι παραχώρησης και εκμετάλλευσης». Διευκρινίζει, εξάλλου, ότι μόνο 10% του συνόλου των γεωτρήσεων, που γίνονται, είναι εκμεταλλεύσιμες.




Όλοι οι λαοί ανά τον κόσμο, των οποίων οι χώρες αντιμετωπίζουν παρόμοια οικονομικά προβλήματα και όχι μόνο, παρακολουθούν με εντονότατο ενδιαφέρον το πείραμα που γίνεται στην Ελλάδα. Εξάλλου δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς, αφού το σύνολο των ΜΜΕ της υδρογείου έχουν καθημερινά αφιερώματα σχετικά με τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Παρακολουθούν το εξελισσόμενο πείραμα σε βάρος του ελληνικού λαού και περιμένουν να δουν τις αντιδράσεις μας και την εξέλιξη της όλης υπόθεσης.

Όλοι λοιπόν οι λαοί περιμένουν να δουν την αντίδραση του ελληνικού λαού, η οποία θα αποτελέσει και πρόκριμα ανάλογων δικών τους συμπεριφορών, καθόσον η παγκόσμια κρίση που επιχειρούν οι διεθνείς τοκογλύφοι, θα κτυπήσει σύντομα και τη δική τους πόρτα.

Αν εμείς υποκύψουμε στην πίεση, τότε…. κόβεται κάθε ελπίδα και για τους υπόλοιπους να αντιδράσουν και να επιτύχουν.

Αν αντιθέτως ο ελληνικός λαός αντιδράσει και επιτύχει, τότε αυτό θα σημάνει αυτόματα μια νέα στροφή στην παγκόσμια ιστορία.

Εδώ δεν θα πρόκειται για μια εσωτερική αντικαθεστωτική μόνο σύγκρουση, σαν αυτές που συμβαίνουν στις αραβικές χώρες, αλλά εδώ, εκτός από αυτό, θα πρόκειται επιπλέον για την αντίσταση ενός μικρού λαού ενάντια στο διεθνές χρηματοπιστωτικό καζίνο στο οποίο έχει πλέον μεταλλαχθεί ο διεθνής καπιταλισμός.

Είναι αλήθεια ότι οι πλάτες του ελληνικού λαού είναι μικρές για να σηκώσουν αυτό το βάρος. Γι’ αυτό ακριβώς και επιλέχτηκε η Ελλάδα ως τόπος του πειράματος. Οι πλάτες πράγματι είναι μικρές, αλλά εδώ θα φανεί αν και η ψυχή είναι μικρή ή είναι πράγματι εκείνη η ελληνική ψυχή την οποία θέλουμε να πιστεύουμε ότι διαθέτουμε παγκόσμια.

Ίσως τελικά, να μην μας δόθηκε ποτέ άλλοτε τέτοια μεγάλη ευκαιρία, όπως η τωρινή, για να μπούμε πρωτοπόροι στην παγκόσμια ιστορία, από την εποχή του αρχαίου ελληνικού θαύματος. Τώρα όμως έχουμε αυτή την μεγάλη ευκαιρία, αυτή τη μεγάλη τιμή.

Για να μπορέσει όμως ο ελληνικός λαός να αναζητήσει το πεπρωμένο του, πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση είναι να πετάξει από την εξουσία την υπεύθυνη αλλά και ψοφοδεή πολιτική ηγεσία του τόπου.

Όσο καθυστερεί, τόσο ο χρόνος κυλά σε βάρος του.

Η κυβέρνηση εμφανίζεται πλέον -μετά τις πιέσεις της Τρόικα του ΣΚΑΪ και του MEGA- αποφασισμένη να εφαρμόσει πιστά την επιτυχημένη οικονομική συνταγή “Γαία πυρί μειχθήτω” και την πολιτική συνταγή “Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”. Τα νέα μέτρα θα εφαρμοστούν στα γρήγορα καθώς αυτή η αναμονή της καταστροφής μας έχει κουράσει όλους. Η κυβέρνηση θα φροντίσει η χώρα να κάνει επιτέλους αυτό το αποφασιστικό βήμα μπροστά που χρειάζεται για να πάψει να βρίσκετε στο χείλος του γκρεμού.

Φυσικά στόχος είναι η σωτηρία της χώρας καθώς έχει συμφωνηθεί με τους δανειστές ότι αν εφαρμοστούν πιστά οι μεταρρυθμίσεις η Ελλάδα θα συνεχίσει να επιπλέει στο ίδιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος ασχέτως αν ο πληθυσμός της θα είναι ή όχι ζωντανός. Προτάσεις για μεταφορά της στην Αφρική απορρίφθηκαν λόγω των εκεί απανωτών εξεγέρσεων και προτιμήθηκε η μεταφορά οικονομικών συνθηκών Αφρικής εδώ. Αν λοιπόν η καθημερινότητα, σας προκαλεί κατάθλιψη καθίστε αναπαυτικά μπροστά στις τηλεοράσεις και απολαύστε μια άλλη Ελλάδα, όπως την κατέγραψαν οι κάμερες του MEGA. To reality “Εισπρακτική περίοδος 2011-2012″ αρχίζει και συμμετέχουμε όλοι. Βέβαια κάποιοι από το control room.

Και μην ξεχνάτε. Αν πεινάσετε μην παραγγείλετε. Φάτε τον διπλανό σας που δεν έχει 23% ΦΠΑ. Αν δεν ξέρετε ποιος είναι φαγώσιμος μην ανησυχείτε. Σε κάθε περίπτωση θα σας τον υποδεικνύουν τα δελτία ειδήσεων. Αυτή την περίοδο ώριμοι προς βρώσιν είναι οι καθηγητές πανεπιστημίου, οι ταξιτζήδες και το γραφείο προϋπολογισμού της βουλής.


Όσο και αν αυτό εκπλήσσει, η άποψη αυτή δεν διατυπώνεται από τον οποιοδήποτε άσχετο. Είναι η άποψη ενός... έμπειρου συνταξιούχου σήμερα γερμανού τραπεζίτη.

Η πείρα μου λέει ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, αν εντωμεταξύ δεν «σκάσει» στις τράπεζες, τονίζει σε συνέντευξή του στην Handelsblatt, ένας από τους τελευταίους γνήσιους τραπεζίτες, ο Ludwig Poullain, συνταξιούχος σήμερα και πρώην επικεφαλής της γερμανικής περιφερειακής τράπεζας West LB. Μιλώντας για την κρίση και την αντιμετώπισή της, ο έμπειρος τραπεζίτης λέει ότι παραδέρνουμε στον ωκεανό της κρίσης, αλλά είναι δύσκολο να βρεθεί τώρα άγκυρα. Δεν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία και κανένα συρτάρι να ανοίξουμε και να τραβήξουμε το φάκελο με τις λύσεις.

Εκεί που έχουν φθάσει τα πράγματα, τονίζει, το πιο ουσιαστικό θέμα για το οποίο θα πρέπει να συζητάμε τώρα είναι αν πραγματικά χρειαζόμαστε τις τράπεζες. Κατ΄αρχήν είναι κοινή η διαπίστωση, ότι έχει αλλάξει πλήρως ο ρόλος των τραπεζών στην οικονομία. Από επιχειρήσεις που τροφοδοτούν με χρήμα, τις παραγωγικές επιχειρήσεις, έχουν οι ίδιες επιχειρήσεις παραγωγής. Θα πρέπει να μάθουμε λέει ο Ludwig Poullain, ότι αυτό που λέμε χρήμα δεν είναι χρήμα. Θα πρέπει να κάνουμε τη διάκριση μεταξύ πραγματικού και αφηρημένου χρήματος. Και για να το κάνει αυτό πιο κατανοητό, ο Ludwig Poullain, ανέφερε το παρακάτω παράδειγμα: Το οικονομικό έτος 2010 η DEUTSCHE BANK και η MERCEDES είχαν περίπου τα ίδια μεικτά κέρδη. Και οι δύο πληρώνουν το ίδιο φόρους και μέρισμα. Τι κάνουν και οι δύο με το υπόλοιπο των κερδών; Η MERCEDES επενδύει σε έρευνα και ανάπτυξη και βελτιώνει την παραγωγική της διαδικασία. Η DEUTSCHE BANK, βάζει το χρήμα στην άκρη και αναπαράγει χρήμα.

Η MERCEDES διαθέτει το χρήμα με παραγωγικό πνεύμα για την οικονομία, ενώ το χρήμα της DEUTSCHE BANK, διατίθεται αφηρημένα εκτός πνεύματος παραγωγικότητας για την κοινωνία.

Το χρήμα της DEUTSCHE BANK, γίνεται συγκεκριμένο, όταν η τράπεζα διατρέχει κίνδυνο και χρειάζεται τη βοήθεια της κοινωνίας. Το αφηρημένο χρήμα είναι επικίνδυνο γιατί είναι άπιαστο. Το αφηρημένο χρήμα παραμένει αφηρημένο και αυτό είναι μια επιδημία για την καταπολέμηση της οποίας δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη καμία πενικιλίνη. Η αλυσίδα της κρίσης, τονίζει ο Ludwig Poullain, άρχισε ως εξής: Η πρώτη τραπεζική κρίση, η πιο σωστά στο αποκορύφωμα της τραπεζικής κρίσης οδήγησε το πλήθος των άχρηστων δανείων που είχαν χορηγήσει. Στη συνέχεια με την παρέμβαση των κρατών, συνήλθαν οι τράπεζες, αλλά παρέσυραν στην κρίση τα κράτη. Οι τράπεζες συνέχισαν να επενδύουν και πάλι σε αξιόγραφα σκουπίδια,- αυτή τη φορά στην αγορά των ομολόγων και έτσι σύρθηκαν και πάλι στην κρίση. Έτσι έχουμε επανάληψη του ίδιου προβλήματος. Παρακολουθούμε μια αθεράπευτη διαπλοκή τραπεζών και κρατών. Το πλήθος του χρήματος που θέτουν σε κυκλοφορία οι κεντρικές τράπεζες, πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Γι΄ αυτό οι τράπεζες δημιουργούν σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Και αυτό που κάνουν οι κεντρικές τράπεζες και θέλουν να την αποκαλούν νομισματική πολιτική, είναι για σάτυρα. Και ο έμπειρος τραπεζίτης λέει, ότι σε αυτή τη φάση την πολιτική έπρεπε να καθορίζουν οι τράπεζες. Αντί γι΄αυτό όμως είμαστε μάρτυρες ενός συναρπαστικού θεάματος: Όλοι οι συμμετέχοντες βλέπουν το αδιέξοδο, αλλά επειδή δεν πρέπει να γίνει αυτό που δεν επιτρέπεται να γίνει, δεν κάνει κανένας τίποτα.

Οι πολιτικοί καμώνονται ότι μπορούν να ρυθμίσουν τις αγορές. Αλλά όσο ρυθμίζει η πολιτική τόσο δημιουργεί και νέα παράθυρα για τις αγορές να μπορούν να δρουν ανενόχλητες. Βήματα σε εθνικό επίπεδο δεν αρκούν. Το εθνικό κράτος μόνο του είναι μικρό, για να ελέγξει αυτό τον παράγοντα της οικονομίας. Και ο Ludwig Poullain χρησιμοποιεί ως παράδειγμα και πάλι την DEUTSCHE BANK που δραστηριοποιείται διεθνώς. Αν λέει η γερμανική κυβέρνηση απαγορεύσει κάτι, θα το κάνει εκεί όπου επιτρέπεται. Και αυτό συμβαίνει γιατί το χρήμα είναι αφηρημένο. Είναι μοιραίο, να παρουσιάζουν οι πολιτικοί ως αξιόπιστο, ότι μπορούν να ρυθμίσουν τις αγορές και γίνεται ακόμη πιο μοιραίο, όταν το πιστεύουν.

Κλείνοντας την συνέντευξή του Ludwig Poullain, εξαπέλυσε τα φαρμακερά του βέλη κατά του δίδυμου Angela Merkel και Wolfgang Schäuble: Ανησυχώ όταν βλέπω αυτές τις δύο κεντρικές φιγούρες να ορίζουν τις τύχες της Γερμανίας. Αυτή η κυρία είναι μοιραία για τη χώρα μας αυτή την περίοδο. Και ο εμπειρος τραπεζίτης συνεχίζει. Αυτή η γυναίκα έμαθε να ελίσσεται στην DDR, επικαλείται μάλιστα τον Ludwig Erhard και την ελεύθερη οικονομία, αλλά δεν είναι τόσο απλό. Με την ελεύθερη οικονομία πρέπει κανείς να έχει ανατραφεί. Δεν μαθαίνετε έτσι, καταλήγει ο Ludwig Poullain.



  • Δίχως ριζικές αλλαγές στην πολιτική της Ε.Ε. οι προοπτικές της Ελλάδας και της Ευρώπης για έξοδο από την κρίση είναι σχεδόν ανύπαρκτες, υποστηρίζει ο Heiner Flassbeck, ο οποίος διατέλεσε υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας επί καγκελαρίου Σρέντερ την περίοδο 1998-2000 όταν «στηνόταν το ευρώ».

Εκτιμά ότι δεν υπάρχει σήμερα πολιτική θέληση να συζητηθούν τα προβλήματα με ανοιχτό μυαλό. Η Ελλάδα, οι άλλες νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες και η Γαλλία, σημειώνει, παραδόθηκαν πάρα πολύ νωρίς και δίχως αντίσταση στις απαιτήσεις των Γερμανών.

Είναι η ελληνική τραγωδία απλώς το αποτέλεσμα ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και μιας ιδιότυπης πολιτικής κουλτούρας, ανεξαρτήτως των οικονομικών σχέσεων και διασυνδέσεων μέσα στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση;
Οχι, η Ελλάδα έχει τα δικά της ιδιαίτερα προβλήματα, που πηγάζουν από τα χαρακτηριστικά που αναφέρατε, αλλά, από την άλλη μεριά, αυτό που συνέβη στη χώρα σας είναι μέρος μιας μεγαλύτερης τραγωδίας όπου ακόμα αναμένεται η λύση και δεν διεξάγεται καμία σοβαρή συζήτηση. Το μέρος της μεγαλύτερης τραγωδίας έχει να κάνει με τις εξωτερικές ανισορροπίες μέσα στην ευρωζώνη και αφορά μια κατάσταση όπου η Γερμανία είναι υπερ-ανταγωνιστική και όλες οι άλλες χώρες ακολουθούν την ουρά της

Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει ακόμα και σήμερα να ισχυρίζεται στον ελληνικό λαό, και παρά τις συντριπτικές αποδείξεις που υπάρχουν απ' όλα τα διαθέσιμα στοιχεία και δεδομένα, ότι η κατάσταση βελτιώνεται και πως η μόνη έξοδος από την κρίση είναι μέσα από τους κανόνες του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Πραγματικά, εσείς θεωρείτε ότι κάτι τέτοιο είναι έστω και στο ελάχιστο δυνατό βαθμό εφικτό;

Θα ήταν εφικτό αλλά μόνο κάτω από συνολικά τελείως διαφορετικές συνθήκες και καταστάσεις. Η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη από δύο πράγματα προκειμένου να βγει από την κρίση: πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού και μια αναπτυσσόμενη οικονομία. Σήμερα δεν διαθέτει κανένα απ' αυτά. Και, κάτω από τις υπάρχουσες θεσμικές συνθήκες, τους δύο αυτούς συντελεστές μόνο η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση συνολικά θα μπορούσε να τους παρέχει. Η έκδοση ενός ευρωομολόγου θα ωφελούσε την Ελλάδα και θα είχε μια πιθανότητα να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της μακροπρόθεσμα χάρη στους αυξανόμενους μισθούς αλλού και στην άνθηση της εγχώριας ζήτησης σε άλλες χώρες, και ιδιαίτερα στη Γερμανία.

Η Γερμανία υποστηρίζει ότι ένα σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, που θα στηρίζεται ουσιαστικά στο μοντέλο της δικής της οικονομικής ανάπτυξης, είναι ο μόνος τρόπος για να επιζήσει η Ε.Ε. Μα δεν είναι το πρότυπο της γερμανικής ανάπτυξης βασισμένο σε μια πολιτική συστηματικής συμπίεσης των μισθών προς τα κάτω και αυξανόμενης ανεργίας;

Ακριβώς έτσι είναι. Εχετε απόλυτο δίκιο. Η ανταγωνιστικότητα είναι πάντα ανταγωνιστικότητα σε σχέση με κάποιον άλλον. Εάν η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση προσπαθούσε να ακολουθήσει τον γερμανικό δρόμο, η διεθνής κοινότητα θα έβαζε φραγμό σε αυτή την εξέλιξη με βίαιο τρόπο. Επιπλέον, το γερμανικό πρότυπο δεν είναι καθόλου επιτυχημένο. Για την εγχώρια οικονομία και τους εργαζόμενους και από την άποψη της συνολικής ανάπτυξης είναι σκέτη καταστροφή. Μεταξύ 2000 και 2010, οι καθαρές εξαγωγές της Γερμανίας εκτινάχθηκαν στα ύψη, αλλά η εγχώρια ζήτηση έμεινε στάσιμη. Ούτε η αναμενόμενη αύξηση στην απασχόληση έγινε πραγματικότητα εξαιτίας της συμπίεσης των μισθών προς τα κάτω. Εν ολίγοις, τα ίδια αποτελέσματα θα υπάρξουν και σε όποια άλλη οικονομία προσπαθούσε να κάνει το ίδιο πράγμα, να εφαρμόσει δηλαδή το μοντέλο ανάπτυξης της Γερμανίας.

Μπορείτε να δείτε με ποιους τρόπους θα μπορούσε μια νέα ελληνική κυβέρνηση να επαναδιαπραγματευθεί εκ νέου τους όρους που υπογράφηκαν με το ΔΝΤ και την Ε.Ε.;

Είναι σίγουρο ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να επιμείνει ότι ο δρόμος για έξοδο από την ύφεση είναι αδιανόητος εάν δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό θετικό ερέθισμα από τον υπόλοιπο κόσμο. Σε όλες τις άλλες συγκρίσιμες περιπτώσεις στο παρελθόν, μια χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας διέθετε πάντα τη δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμά της. Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση της Σουηδίας το 1992 ή της Αργεντινής. Ως εκ τούτου, το ελάχιστο που έχει ανάγκη η Ελλάδα είναι εξαιρετικά ευνοϊκοί όροι δανεισμού και μια ανθηρή ευρωπαϊκή οικονομία. Εάν οι άλλοι μέσα στην Ε.Ε. δεν συμβάλλουν στην υλοποίηση και των δύο αυτών παραγόντων, η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει προσκολλημένη στους όρους στους οποίους αρχικά συμφώνησε, δίχως να αυτοστραγγαλιστεί.

Ποια είναι η αίσθησή σας για το πού οδηγείται η Ευρώπη;

Δυστυχώς, είμαι πολύ απαισιόδοξος. Δεν βλέπω την πολιτική θέληση να συζητηθούν τα προβλήματα με ανοιχτό μυαλό. Η Ελλάδα και οι άλλες νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, παραδόθηκαν πάρα πολύ νωρίς και δίχως αντίσταση. Αντί να υποκύψουν στις γερμανικές κατηγορίες, θα έπρεπε να είχαν επιμείνει ότι η Γερμανία έπαιζε αντίθετα με τους κανόνες της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης ΟΝΕ για περισσότερο από δέκα χρόνια και πρέπει να συμβάλλει τουλάχιστον όσο και οι άλλες χώρες-μέλη προκειμένου να έχει μια πιθανότητα η Ενωση να επιβιώσει. Υπάρχει ακόμα μια πολύ μικρή πιθανότητα να αλλάξει η πορεία πλεύσης, καθώς γίνεται όλο και περισσότερο προφανές ότι με τα περιοριστικά οικονομικά μέτρα που εφαρμόζονται παντού δεν υπάρχει διέξοδος από την κρίση.

WHO is who?

Είναι κάτοχος διδακτορικού στα Οικονομικά από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, και επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, υπεύθυνος για τις διεθνείς υποθέσεις, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Από το 2007, είναι διευθυντής της Τμήματος για την Παγκοσμιοποιήση και τις Στρατηγικές Ανάπτυξης στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD). Είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της επιστημονικής ομάδας που ετοιμάζει την ετήσια αναφορά της UNCTAD για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη. Είναι ο συγγραφέας πολλών μελετών της UNCTAD για τη σημερινή χρηματοοικονομική κρίση. Σε αυτές καταθέτει προτάσεις για εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές που στοχεύουν στην ανάπτυξη, την αντιμετώπιση των παγκόσμιων ανισορροπιών και την αποφυγή συστημικών αναταραχών. Επίσης έχει γράψει πολλά βιβλία, στο τελευταίο από τα οποία αναλύει γιατί η πολιτική έχει παραδοθεί στους επιχειρηματίες και την πλουτοκρατία. Τέλος, είναι μέλος της επιτροπής για τη Μέτρηση της Οικονομικής Αποδοτικότητας και της Κοινωνικής Προόδου, την οποία καθιέρωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Ν. Σαρκοζί, και της ομάδας «Οι σκιώδεις G-8», της οποίας προεδρεύει ο Τζόσεφ Στίγκλιτζ.

  • Όταν ένας πρωθυπουργός εκπροσωπεί ξένες χώρες και τράπεζες, τότε μόνο πρωθυπουργός δεν είναι
Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο πρωθυπουργού ή αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης που να μίλησε σε άδειο Βελλίδειο, όπως συνέβη χθες το βράδυ με τον Παπανδρέου. Από την αίθουσα είχαν αφαιρεθεί τρεις σειρές καθισμάτων ενώ καμιά 300αριά θέσεις ήταν άδειες.

Ούτε πεντακόσια – εξακόσια άτομα δεν πήγαν καλά - καλά , τα οποία στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν εκπρόσωποι φορέων.

Κανείς δεν χειροκρότησε εκτός από ελάχιστα κομματικά μέλη , εκατό περίπου τον αριθμό , που οι διοργανωτές τα έβαλαν μέσα για μπούγιο.

Το… όραμα του Γιώργου: «Θα αγωνιστώ να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια»

Ο πρωθυπουργός ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, όπως μας… απείλησε χθες το βράδυ στην ομιλία του στη ΔΕΘ. «Θα αγωνιστώ να υπάρχει ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια» είπε γεμάτος περηφάνια. Αυτός λοιπόν είναι ο στόχος της κυβέρνησης του μνημονίου.’

Επίσης τον ακούσαμε να λέει ότι «θα κάνουμε τα πάντα για να μείνουμε στο ευρώ», προαναγγέλλοντας νέα πιο σκληρά μέτρα, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα μας τα… σερβίρει σήμερα από τη Θεσσαλονίκη, ικανοποιώντας έτσι την παρέα της τρόικας.

Έκτακτο υπουργικό συμβούλιο στη Θεσσαλονίκη

Έκτακτη συνεδρίαση του άτυπου υπουργικού συμβουλίου στις 10 σήμερα το πρωί όρισε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Στη 1 το μεσημέρι ο πρωθυπουργός θα δώσει συνέντευξη Τύπου, στο πλαίσιο της 76ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στην Αποθήκη Γ’ του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης.

Οι οικονομικές εξελίξεις αλλά και η πορεία των εθνικών μας θεμάτων που σχετίζονται με τις τελευταίες προκλητικές δηλώσεις της Αγκυρας στην περίπτωση που ξεκινήσουν οι έρευνες στην Κύπρο δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που προβληματίζει έντονα την κυβέρνηση.

Ανακοινώνονται έκτακτα μέτρα

Έκτακτα μέτρα εξαγγέλλει το πρωί η κυβέρνηση σύμφωνα πληροφορίες. Στις 10 το πρωί συνέρχεται στη Θεσσαλονίκη έκτακτο άτυπο υπουργικό συμβούλιο υπό την προεδρεία του πρωθυπουργού προκειμένου να οριστικοποιήσει τα μέτρα που αποφασίστηκαν το βράδυ του Σαββάτου και αφορούν κυρίως περικοπές κρατικών δαπανών και πιθανότατα αύξηση φόρων σε ποτά και τσιγάρα.

Στην ομιλία του στην ΔΕΘ ο πρωθυπουργός δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να λάβει και νέα μέτρα.

«Η προσπάθεια θα φτάσει μέχρι το τέλος, προχωρώντας στις μεγάλες αλλαγές που η χώρα μας χρειάζεται εδώ και χρόνια. Και θα λάβουμε και όποιες άλλες αποφάσεις πρέπει, θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να σταθεί όρθια η χώρα» υπογράμμισε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Οι Ισραηλινοί προετοιμάζονται ακόμη και για πόλεμο, οι Τούρκοι πάλι λένε ότι το ενδεχόμενο να φθάσει η αντιπαράθεση σε ένοπλη σύρραξη, είναι ακόμη αδύναμο σενάριο,όχι όμως απίθανο. Κι αυτό ανησυχεί πολλούς στη γειτονική χώρα, οι οποίοι θέλουν να πιστεύουν ότι ακόμη κι αν όλα πάνε στραβά, μία παρέμβαση των ΗΠΑ, θα σταματήσει τη πορεία προς μια σφοδρή στρατιωτική σύγκρουση. Ο Ερντογάν συνεχίζει τους λεονταρισμούς αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι “βρυχηθμοί” αφορούν κι εμάς. Η ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ δεν είναι ο μόνος πονοκέφαλος της Τουρκίας. Ο καθορισμός της ελληνικής ΑΟΖ, έρχεται και τα δεδομένα δεν είναι ευχάριστα για την Άγκυρα.

Δύο είναι τα ενδεχόμενα που ανησυχούν τους Τούρκους αναλυτές, οι οποίοι προφανώς και θεωρούν απευκταίο ενδεχόμενο τη στρατιωτική σύγκρουση με το Ισραήλ:

• Ένα τυχαίο, βίαιο περιστατικό κάτι ανάλογο μ΄ αυτό που συνέβη στην ισραηλινή πρεσβεία στο Κάϊρο και…

• Η πιθανότητα ακτιβιστές -εντός ή εκτός εισαγωγικών- να οργανώσουν και να επιχειρήσουν να εκτελέσουν αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Σ΄αυτή τη περίπτωση θα ζητήσουν τη βοήθεια του τουρκικού ΠΝ, την οποία ο Ερντογάν έχει υποσχεθεί.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν στην Τουρκία ότι όσο οι εμπορικές συναλλαγές μένουν ζωντανές η σύγκρουση δεν μπορεί να ξεπεράσει κάποια όρια. Θυμίζουν ότι το τελευταίο χρόνο παρά την ένταση οι διμερείς συναλλαγές έφθασαν τα 2,7 δις δολάρια.

Και τέλος πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ τελικά θα κάνουν μπουν ανάμεσα στους δύο στόλους αν αυτοί βρεθούν απέναντι.

Αναλυτές και εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου της Τουρκίας, που προσπαθούν να δουν ψύχραιμα τη κρίση και να “πιαστούν” από τέτοιου είδους επιχειρήματα για να στηρίξουν την άποψη ότι η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Τουρκίας-Ισραήλ θα παραμείνει στην ανταλλαγή λεκτικών απειλών, δεν δίνουν σημασία -προφανώς όχι τυχαία- στη πραγματική αιτία της εμμονής Ερντογάν να πάει κόντρα στο Ισραήλ:

• Ποιος πιστεύει στ΄ αλήθεια ότι το πρόβλημα του Ερντογάν και της Τουρκίας είναι η συγνώμη του Ισραήλ για τους νεκρούς του Μάβι Μαρμαρά; Κανείς. Το θέμα είναι οι έρευνες για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, στην ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ. Αυτό είναι το ζήτημα που ο Ερντογάν δεν μπορεί να το αφήσει να περάσει έτσι.

• Η φασαρία που κάνει δεν είναι τυχαία και μας αφορά. Άπαντες,ΗΠΑ,Ρωσία,Βρετανία,ΕΕ και φυσικά το Ισραήλ, έχουν εγγυηθεί ότι οι έρευνες στη Κύπρο θα γίνουν κανονικά. Ο Ερντογάν ακόμη κι αν χάσει αυτή τη μάχη θα επανέλθει δριμύτερος όταν θα ανοιξει το θέμα της καθορισμού ΑΟΖ από την Ελλάδα.Το “αγκάθι” του Καστελόριζου είναι το θέμα της Άγκυρας.

Η εφημερίδα Χουριέτ πάντως δημοσίευσε μία ανάλυση με τις ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών, επισημαίνοντας ότι μπορεί η Τουρκία να υπερέχει αριθμητικά, όμως η ποιότητα του Ισραηλινού στόλου αντισταθμίζει αυτή την αριθμητική υπεροχή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η ΧΟΥΡΙΕΤ το τουρκικό ΠΝ με 48.600 προσωπικό, το διαθέτει 19 φρεγάτες, 14 υποβρύχια, επτά κορβέτες, και 108 ταχύπλοα σκάφη.

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία έχει πάνω από 250 F-16 και F-4E Phantom 50 από τα οποία είχαν εκσυγχρονιστεί από το Ισραήλ στη δεκαετία του 1990.

Το ισραηλινό ναυτικό, σύμφωνα με τη ΧΟΥΡΙΕΤ έχει 13 πλοία, τρία υποβρύχια και 42 περιπολικά σκάφη. Τα όπλα που φέρουν αυτά τα πλοία ωστόσο είναι ότι πιο εξελιγμένο υπάρχει. Το ΠΝ του Ισραήλ είναι επανδρωμένο με περίπου 19.500 άνδρες και γυναίκες. Η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ έχει εκατοντάδες, όπως λέει χαρακτηριστικά η ΧΟΥΡΙΕΤ F-15 και F-16.

Πηγή

Διαβάστε επίσης: Μήπως κινδυνεύει η Ελληνική ΑΟΖ και όχι η Κυπριακή;