Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Σεπ 2014

Ο Ρώσος ηγέτης καλεί τα μέρη της Ανατολικής Ουκρανίας ως «Νέα Ρωσία», και τον ίδιο ως προστάτης τους. Αυτό που ακούγεται σαν προπαγάνδα εσωτερικής κατανάλωσης, ακολουθεί αιώνιους στόχους - ρωσικού ιμπεριαλισμού. Δύο σύντομες φράσεις που διατυπώθηκε πριν 250 περίπου χρόνια, φέρνουν την εξωτερική πολιτική του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στο σημείο. Η πρώτη φράση έχει ως εξής: «Η Ρωσία είναι μια ευρωπαϊκή δύναμη». Η δεύτερη: «Η Ρωσία χρειάζεται τον παράδεισο».

Το πρώτo θρήσκευμα διαμόρφωσε η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β' (1729-1796), η οποία ονομάστηκε από τους υπηκόους της «Μεγάλη». Το δεύτερο είναι από τα αγαπημένα του στρατάρχη της και κυβερνήτη Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Ποτέμκιν (1739-1791). Η πρώτη σημαίνει τη συνείδηση, τις παραδόσεις, τον εκσυγχρονισμό και τη δύναμη στην Ευρώπη. Το δεύτερο σημαίνει την Κριμαία, και μαζί με αυτή ολόκληρες τις μεγάλες πεδιάδες της βόρειας πλευράς του Εύξεινου Πόντου.
«Πιστέψτε με», η έκκληση του Ποτέμκιν στην αυτοκρατορική ερωμένη του, «με αυτή την πράξη θα κερδίσετε μεγαλύτερη, αθάνατη φήμη από οποινοδήποτε άλλο Ρώσο μονάρχη». Έτσι και πραγματικότητα: Όταν η Αικατερίνη με ένα πραξικόπημα εκθρόνισε το 1762 το συζύγό της, η Ρωσία ήταν από μια ευρωπαϊκή προοπτική, μια μακρινή χώρα της Ανατολής. Όταν πέθανε το 1796, ήταν μια μεγάλη δύναμη, η οποία ετοιμάζεται να αναδιοργανώσει την ήπειρο ανάλογα με τις επιθυμίες της. Η κατοχή της «Νέας Ρωσίας» της έδωσε τα μέσα για να το κάνει αυτό.

Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν καλεί σήμερα για τη «Νέα Ρωσία», προβάλλοντας τον εαυτό του ως προστάτη των ανθρώπων της, ο πρώην αξιωματικός της KGB ακολουθεί το μονοπάτι που χάραξε η Γερμανίδα πριγκίπισσα του Ανχαλτ-Τσέρμπστ, η οποία ηγήθηκε της Τσαρικής Αυτοκρατορίας ως ευρωπαϊκή δύναμη στον 18ο αιώνα. Οι πόροι και ο χώρος, η φήμη και η ιεραρχία, συνδέθηκαν με μια άνευ προηγουμένου επέκταση επί των μακραιώνιων πολιτικών συστημάτων του Χανάτου των Τατάρων της Κριμαίας, των Κοζάκων της Ζαποροζίας και του Βασιλείου της Πολωνίας.

Θερμά Νερά
Αν ο Πούτιν δέχεται την κριτική των Δυτικών για την πομπώδη ρητορική της «Noworossija - Νέα Ρωσία» - η οποία σχηματίζεται από τις αυτοαποκαλούμενες Δημοκρατίες της Ανατολικής Ουκρανίας, Ντόνετσκ και Λουγκάνσκ, αποκρύπτοντας τη σοβινιστική μεγαλομανία του, αυτό είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος. Η «Νέα Ρωσία» ακολουθεί ένα συγκεκριμένο όραμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε γίνει πραγματικότητα πριν από 250 χρόνια και η Τσαρική Αυτοκρατορία κέρδισε τελικά τη φήμη που φιλοδοξούσε από την εποχή του Ιβάν του Τρομερού (1530-1584).

Αυτός ο τσάρος, με τον οποία αρχίζει η ρωσική σύγχρονη περίοδο, είχε δείξει το δρόμο στο νότο, όταν ενσωμάτωσε τα μουσουλμανικά Χανάτα του Καζάν και του Αστραχάν στο βασίλειό του. Στη συνέχεια εδραίωσε τις στρατιές του στις χώρες της Βαλτικής. Ακόμα και ο Πέτρος ο Μεγάλος (1672-1725), ο εκσυγχρονιστής στον τσαρικό θρόνο, ονειρευόταν ένα βασίλειο στο νότο όπου ο στόλος του δεν θα είναι πλέον αιχμάλωτος του χειμώνα. Όμως, παρ 'όλες τις προσπάθειες δεν πήγε ποτέ πέρα από την Αζοφική Θάλασσα. Μετά από όλα, νοτιοανατολικά του Κιέβου πέτυχε στην Πολτάβα το 1709 την αποφασιστική νίκη επί του Σουηδού ανταγωνιστή Κάρολου ΙΒ', αλλά περιέργως η ρωσική υπεροχή δεν επεκτάθηκε στο νότο αλλά στη Βαλτική Θάλασσα.

Μετά ήρθε η κοσμική Σοφία Αυγούστα Φρειδερίκη - και ο Ποτέμκιν. Ακόμα και όταν είχε προ πολλού νεότερους άνδρες στο κρεβάτι της, άφησε τον πρίγκιπα της Ταυρίδας να την πλησιάσει. Μαζί δημιούργησαν κυριολεκτικά τη «Νέα Ρωσία». Αυτή που επικοινωνούσε με τον Βολταίρο, αναμόρφωσε την κυβέρνηση και την διοίκηση της χώρας, κατά την έννοια του Διαφωτισμού. Αυτός κατέκτησε το νότο. Μετά από ατελείωτες μάχες και πολέμους ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία είδε τον εαυτό της ως προστάτιδα των μουσουλμάνων ηγεμόνων της στέπας, η Αικατερίνη δήλωσε στον «αγαπητό άρχοντα» το 1782 «τη θέλησή μας για την προσάρτηση της Κριμαίας και τη σύνδεσή της με τη Ρωσική Αυτοκρατορία». Η Σεβαστούπολη επεκτάθηκε ως θάλασσιο φρούριο της Νότιας Ρωσίας.

Όμως, η σύνδεση ήταν μόνο η τελική πράξη ενός έργου που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια με την πρώτη διχοτόμηση της Πολωνίας. Μαζί με την Αυστρία και την Πρωσία, η πρώην μεγάλη δύναμη απώλεσε το ένα τρίτο της επικράτειάς της. Η Ρωσία κέρδισε λέοντος με τη Λευκορωσία και την ανατολική όχθη του ποταμού Δνείπερου τη μερίδα του λέοντος. Με επικεφαλής τον Κοζάκο Πουγκάγιεφ κατέκτησε ταυτόχρονα μεγάλα τμήματα του Νότου που εξακολουθούσαν να είναι ελεύθερα, με τα οθωμανικά στρατεύματα να είναι εκεί για να βοηθήσουν τους μουσουλμάνους.

Τα «Χωριά Ποτέμκιν»
Ο πρίγκιπας ήταν σχεδόν η προσωποποίηση μιας νέας επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας. Εξοπλισμένος με εκτεταμένες εξουσίες από την τσαρίνα, κατασκεύασε πόλεις και δρόμους, ναυπήγησε στόλους, και στην πρωτεύουσα της στέπας Γιεκατερινοσλάβ δημιούργησε μια ακαδημία και έναν τεράστιο καθεδρικό ναό. Στην πραγματικότητα, ο πρίγκιπας, με περισσή ενέργεια, εκκεντρικότητα και βιαιότητα, δημιούργησε μέσα σε 15 χρόνια μια ακμάζουσα αποικιακή αυτοκρατορία - ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του - με εποίκους από την Ευρώπη. Όταν η Αικατερίνη προσάρτησε όχι μόνο τα κέρδη από τη δεύτερη και τρίτη μοιρασιά της Πολωνίας, αλλά και την Αντιβασιλεία της Νέας Ρωσίας στην Τσαρική Αυτοκρατορία το 1790, έπρωξε τα ευρωπαϊκά σύνορα της τόσο μπροστά, όσο κανείς Ρώσος κυβερνήτης πριν ή μετά από αυτήν. Έθεσε στη σκιά ακόμη και τον Στάλιν.

Ο σχηματισμός της «Νέας Ρωσίας» ήταν η καταστροφή του κράτους των Κοζάκων της Ζαποροζίας στον κάτω Δνείπερο. Ο Ποτέμκιν εκτέλεσε στο ακέραιο τη νομική γνωμοδότηση από τη λεγόμενη Συνθήκη της Περεγιασλάβ το 1654. Εκείνη την εποχή οι ελεύθεροι αγρότες από τη στέπα είχαν ορκιστεί να πολεμήσουν την πολωνική αριστοκρατία και «αιώνια πίστη» στον τσάρο. Αυτό που εννοήθηκε από τη μία πλευρά ως προσωρινό τέχνασμα, ερμηνεύθηκε από την άλλη ως μόνιμος νομικός τίτλος, με του σοβιετικούς ηγέτες να το γιορτάζουν ως «επανένωση ... του φιλελεύθερου λαού της Ουκρανίας ... με τον ρωσικό λαό σε ένα ενιαία ρωσικό κράτος».

«Ιστορικό λάθος»
 «Νέα Ρωσία» - αυτό που ακούγεται σαν προπαγάνδα εσωτερικής κατανάλωσης, ακολουθεί αιώνιους στόχους - ρωσικού ιμπεριαλισμού. (Getty Images)Η 300η επέτειος του Όρκου της Περεγιασλάβ γιορτάστηκε το 1954 από το Κρεμλίνο και τον πρώην ηγέτη από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας, Νικίτα Χρουστσόφ, με μια μεγάλη χειρονομία, στην οποία έκανε την Κριμαία μέρος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Στν περίφημη ρωσική «Ώρα των Ερωτήσεων» - η απευθείας γραμμή επικοινωνίας του ρωσικού λαού με τον Βλαντιμίρ Πούτιν τον Απρίλιο του 2014, αυτό ονομάστηκε ως «ιστορικό λάθος», το οποίο κατά τα φαινόμενα διορθώνει τώρα. Το επόμενο θύμα αυτής της ιστορικής αναθεώρησης θα μπορούσε να είναι η Μολδαβία. Ως μέρος της Βεσσαραβίας, η γη προσαρτήθηκε το 1812 από τον μεθεπόμενο διάδοχο της Αικατερίνης.

Προς το παρόν σειρά έχει ακόμη η «Νέα Ρωσία». Είναι πολύ πιθανό ότι ο Πούτιν τα βλέπει όλα αυτά όχι μόνο ως ένας κυνικός ρεαλιστής πολιτικός, αλλά ως διάδοχος του Ποτέμκιν. Εάν η σημερινή Ανατολική Ουκρανία έχει κοινά με το κρατικό μοντέλο του πρίγκηπα που έφερε στη χώρα νέες ιδέες και εποίκους από τη Δύση, είναι ένα άλλο θέμα. Ο παράδεισος του Πούτιν ακολουθεί προς το παρόν άγνωστες τιμές - ίσως και απειλητικές.

Πηγή Fox2Magazine

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Σαφέστατος είναι ο στόχος των Αμερικανών στην Ουκρανία: Θέλουν πάση θυσία να τινάξουν στον αέρα την οικονομική, πολιτική και πάνω απ' όλα την ενεργειακή συνεργασία της Γερμανίας με τη Ρωσία, αξιοποιώντας τον πόλεμο που μαίνεται στις ανατολικές και νότιες περιοχές της χώρας μεταξύ του δυτικο-ουκρανικού και του ρωσικού πληθυσμού της. Αν οι ΗΠΑ κατορθώσουν να υπονομεύσουν την ενεργειακή συνεργασία Βερολίνου - Μόσχας, θα καταστήσουν εκ νέου τη Γερμανία «ενεργειακό όμηρο» της Ουάσιγκτον. Θα την αναγκάσουν δηλαδή να προμηθεύεται πετρέλαιο και φυσικό αέριο από χώρες τις οποίες οι Αμερικανοί ελέγχουν πολιτικά ή και στρατιωτικά, όπως η Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα του Κόλπου.

Μετά μάλιστα και τις εισβολές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Ιράκ και στη Λιβύη και την επικράτηση των φιλοαμερικανικών δυνάμεων στις προεδρικές εκλογές του Ιράν, οι Γερμανοί δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να παίρνουν πετρέλαιο και από τις χώρες αυτές, όπως έκαναν τις δύο προηγούμενες δεκαετίες.

Θα μπορεί η Ουάσιγκτον να απειλεί το Βερολίνο διαρκώς ότι θα το στραγγαλίσει ενεργειακά, αν δεν εκτελεί πειθήνια τις απαιτήσεις των ΗΠΑ. Προς την κατεύθυνση της κλιμάκωσης των πολεμικών συγκρούσεων στην Ουκρανία ώστε οι ΗΠΑ να αυξάνουν συνεχώς τις κυρώσεις εναντίον των Ρώσων, υποχρεώνοντας τους Γερμανούς και την ΕΕ να συμπορεύονται με την Ουάσιγκτον, οι Αμερικανοί αξιοποιούν τον Ουκρανό πρωθυπουργό Αρσένι Γιατσενιούκ, ο οποίος είναι πράκτορας των συμφερόντων τους. Ο Γιατσενιούκ στέλνει τον ουκρανικό στρατό εναντίον των περίπου οκτώ εκατομμυρίων Ρώσων της Ουκρανίας. Επιχειρεί να τους καθυποτάξει στρατιωτικά, αναγκάζοντας τον Πούτιν να στέλνει ρωσικές δυνάμεις που να αναμειγνύονται με τους Ρώσους της Ουκρανίας και να μην επιτρέπουν την ήττα του ρωσικού πληθυσμού.

Οσο κλιμακώνει όμως ο Γιατσενιούκ τις συγκρούσεις στέλνοντας τεθωρακισμένα, όλο και πιο δύσκολο γίνεται να περάσει σχετικά απαρατήρητη η ρωσική στρατιωτική παρέμβαση. Οι Αμερικανοί έχουν φυσικά τα μέσα ηλεκτρονικής παρακολούθησης που φωτογραφίζουν τις μετακινήσεις και το πέρασμα ρωσικών τεθωρακισμένων στο ουκρανικό έδαφος για λίγες ώρες. Δείχνουν στους Γερμανούς και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους τις φωτογραφίες αυτές και τους υποχρεώνουν θέλουν - δεν θέλουν να κλιμακώνουν τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Ο εκλεγείς προ τριμήνου νέος πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο υποστηρίχθηκε διακριτικά (τρόπος του λέγειν) τόσο από τους Γερμανούς όσο και από τους Ρώσους με αποστολή να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές και έτσι να απαλλάξει την Ουκρανία από την πρωθυπουργία του ανθρώπου των Αμερικανών, του Γιατσενιούκ.

Αν αυτό συμβεί, τότε θα πάρουν το πάνω χέρι στην Ουκρανία οι Γερμανοί και οι Ρώσοι, παραμερίζοντας τους Αμερικανούς. Ο Προσένκο, λοιπόν, έστω και με κάποια καθυστέρηση, πριν από δέκα μέρες προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές στην Ουκρανία. Ξέροντας ότι οι πιθανότητες να παραμείνει και μετά τις βουλευτικές εκλογές πρωθυπουργός της Ουκρανίας είναι μηδαμινές -για να μην πούμε ανύπαρκτες- ο Γιατσενιούκ κλιμάκωσε τις πολεμικές επιχειρήσεις. Στόχος του ήταν να συντρίψει στρατιωτικά τους Ρώσους της Ουκρανίας και να καταλάβει τα προπύργια της αντίστασης. Παρά την άρνηση της Μόσχας ότι παρενέβη στρατιωτικά, όλα δείχνουν ότι ο ρωσικός στρατός έτρεψε σε φυγή τους Ουκρανούς στρατιώτες. Οσο και αν είναι της πλάκας ο ουκρανικός στρατός, είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί από απλούς ένοπλους μαχητές, όταν χρησιμοποιεί τεθωρακισμένα και πολεμικά αεροπλάνα.

Μπήκαμε έτσι σε μια άλλη φάση, όπου τόσο το Κίεβο όσο και οι Ρώσοι της Ουκρανίας επιδιώκουν να ελέγχουν όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές μέχρι τις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν μετά από δύο μήνες. Αναλόγως φυσικά με την έκβαση των εκλογών αυτών, η πιθανότερη λύση που ενδέχεται να δοθεί είναι η ομοσπονδοποίηση της Ουκρανίας. Ομοσπονδοποίηση κατ' όνομα μόνο, γιατί είναι βέβαιο ότι στις ρωσικές περιοχές, μετά και τις αγριότητες του εμφύλιου πολέμου που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, μόνο κατ' όνομα η Ουκρανία θα αποτελεί ενιαίο κράτος.

Πηγή "Έθνος"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ανακοίνωση μία ημέρα πριν την έναρξη της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ

Οι επιφορτισμένες με το στρατηγικό πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας στρατιωτικές δυνάμεις θα διεξαγάγουν μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις τον Σεπτέμβριο με τη συμμετοχή 4.000 στρατιωτών, ανακοίνωσε την Τετάρτη το υπουργείο Αμυνας της Ρωσίας, μία ημέρα πριν την έναρξη της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία.
Οι ασκήσεις θα διεξαχθούν στο Αλτάι, στην κεντρο-δυτική Ρωσία και θα περιλάβουν επίσης 400 τεχνικές μονάδες και εκτεταμένη χρήση αεροπορικής ισχύος, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Αμυνας που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων RIA.

Σύμφωνα με τον ταγματάρχη Ντμίτρι Αντρέγεφ της μονάδας των στρατηγικών πυραυλικών δυνάμεων, οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις θα ασκηθούν στην αντιμετώπιση στρατιωτικών μονάδων ανορθόδοξου πολέμου και όπλων υψηλής ακρίβειας και «θα διεξαγάγουν αποστολές μάχης σε συνθήκες ενεργών ραδιο-ηλεκτρονικών παρεμβολών και μεγάλης έντασης εχθρικών ενεργειών σε περιοχές συγκέντρωσης στρατιωτικών δυνάμεων». Οι εχθρικές δυνάμεις στις στρατιωτικές ασκήσεις θα εκπροσωπηθούν από μονάδες των ρωσικών ειδικών δυνάμεων.

Υπερηχητικά μαχητικά αναχαίτισης Mig-31 και αναγνωριστικά Su-24MR θα λάβουν μέρος, δήλωσε ο ρώσος αξιωματικός διευκρινίζοντας ότι η κλίμακα χρήσης αεροπορικής δύναμης θα είναι πρωτοφανής για αυτού του είδους τις στρατιωτικές ασκήσεις.

Χθες, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Κρεμλίνου ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα προσαρμόσει το στρατηγικό της δόγμα στην κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ουκρανία και στην ενίσχυση της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη.

Πηγή Το Βήμα

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο αποκεφαλισμός και δεύτερου αμερικανού δημοσιογράφου από τους δήμιους του Ισλαμικού Κράτους επαναφέρει με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο τη γεωπολιτική κρίση που κυριαρχεί στην ευρύτατη ζώνη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.
Συνδυαζόμενη μάλιστα με την εξελισσόμενη ουκρανική κρίση λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, φανερώνοντας στους πάντες ότι ο κόσμος ανισορροπεί και κινδυνεύει να βυθιστεί σε μακροχρόνια αστάθεια.

Το γεγονός δε ότι η σοβαρότερη εστία της διεθνούς έντασης και αβεβαιότητας βρίσκεται στην ευρύτερη δική μας ζώνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου,διαμορφώνει σοβαρές απειλές και κινδύνους για την Ελλάδα.

Με άλλα λόγια δεν είναι μόνο η διαχείριση της οικονομικής κρίσης που πρέπει να μας απασχολεί, αλλά και η διαχείριση της γεωπολιτικής μας θέσης.

Μάλιστα όπως εξελίσσονται τα πράγματα η γεωπολιτική κρίση μπορεί να αποδειχθεί κρισιμότερη από την οικονομική.

Το δυστύχημα είναι ότι η ελληνική πολιτική τάξη ελάχιστα απασχολείται με τα γεωπολιτικά προβλήματα, τους κινδύνους αλλά και τις ευκαιρίες που μπορούν να αναδεχθούν από την επαφή μας με τη ζώνη της μεγάλης κρίσης και σύγκρουσης.

Η Ελλάδα δεν έχει αξιολογήσει, δεν έχει εκτιμήσει, ούτε έχει παίξει έως τώρα το γεωπολιτικό χαρτί.

Ωστόσο τα συμβαίνοντα στη γειτονιά μας,αλλά και ευρύτερα στον κόσμο επιβάλλουν άλλη στάση.

Θα περίμενε κανείς από την κυβέρνηση, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και ευρύτερα τις οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις να έχουν αξιολογήσει τις νέες διεθνο - γεωπολιτικές συνθήκες και τουλάχιστον να προετοιμάσουν μια συζήτηση για όσα μας απειλούν, αλλά και για όσα πιθανώς ενισχύουν τη θέση μας έναντι των ευρωπαίων, των Αμερικανών, των Αράβων, των Ρώσων και γενικά των εμπλεκομένων.

Η Ελλάδα έχει παραδοσιακούς δεσμούς και σχέσεις με τους εμπλεκόμενους στη μεγάλη σύγκρουση, μπορεί να προσφέρει καλές υπηρεσίες, να διαμεσολαβήσει και εντέλει συμβάλει στην ειρήνευση της περιοχής.

Η χώρας μας μπορεί να συνομιλεί ταυτόχρονα με Ευρωπαίους, Αμερικανούς, Ρώσους, Ιρανούς, Ισραηλινούς, Άραβες, Κούρδους, με τους Σύρους, τους Παλαιστίνιους, τους Αιγυπτίους, Ιρακινούς και τόσους άλλους, τους οποίους οι υπόλοιποι ως εμπλεκόμενοι δεν δύνανται να προσεγγίσουν.

Το ελληνικό γεωπολιτικό χαρτί αποκτά πλέον αξία, που στις συνθήκες που ζούμε είναι κρισιμότερο κάθε άλλου. Αρκεί να το καταλάβει και η πολιτική μας τάξη που συνήθως βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος.

Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο κίνδυνος των υπανθρώπων τζιχαντιστών μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία συνεργασίας, αλλά τα εμπόδια είναι πολλά...

Του Pavel Koshkin
International New York Times

Παρόλο που η απόφαση του αμερικανού προέδρου Ομπάμα να εξαπολύσει περιορισμένα αεροπορικά πλήγματα εναντίον του ISIS δεν φαίνεται να καταλήγει σε επέμβαση αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων, αποτελεί σαφή ένδειξη της βούλησης της Ουάσιγκτον να αποτρέψει με διπλωματικά και στρατιωτικά μέσα την εξάπλωση της οργάνωσης.

Ένα μήνα πριν ξεκινήσουν οι αμερικανοί βομβαρδισμοί, το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας είχε εκφράσει ανησυχίες για τις επιθέσεις του ISIS, ζητώντας από τη διεθνή κοινότητα να «κάνει τα πάντα» για να αποτρέψει τους διωγμούς στην περιοχή.

Θα μπορούσαν άραγε οι κοινές ανησυχίες για το μέλλον του Ιράκ να προσφέρουν μία ευκαιρία συνεργασίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, την ίδια στιγμή που οι σχέσεις των δύο χωρών συνεχίζουν να επιδεινώνονται εξαιτίας της κατάστασης της Ουκρανίας;

Ο διευθυντής του προγράμματος Ψυχροπολεμικών Σπουδών στο Κέντρο Ρωσικών και Ευρασιατικών Σπουδών Ντέιβις του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Μαρκ Κράμερ, θεωρεί ότι υπάρχει περιθώριο αντιτρομοκρατικής συνεργασίας στη Μέση Ανατολή.

«Οι δύο χώρες έχουν πολλά να κερδίσουν συνεργαζόμενες στον αντιτρομοκρατικό τομέα. Η αμερικανορωσική συνεργασία ενάντια στο «Ισλαμικό Κράτος» μπορεί να παρακινήσει και άλλες χώρες να κάνουν περισσότερα, ακόμα και να πραγματοποιήσουν αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, με στόχο να καταστρέψουν το ISIS».

Όμως, ο Τζακ Γκόλντστόουν, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Μέισον της Βιρτζίνια, δεν θεωρεί πιθανή την αμερικανορωσική συνεργασία, καθώς το ISIS αποτελεί προτεραιότητα για τη Ρωσία.
«Παρόλο που το ISIS απειλεί και τα ρωσικά συμφέροντα και τους πελάτες της Ρωσίας, όπως τον Άσαντ στη Συρία, το πιο σημαντικό για τη Ρωσία είναι η Ουκρανία», είπε ο Γκολντστόουν. «Δεν περιμένω να αλλάξει η Ρωσία συμπεριφορά. Θα συνεχίσει να εστιάζει πρώτα στην Ουκρανία και δευτερευόντως στην Μέση Ανατολή».

Κατά τον Αλεξάντερ Σοντνισένκο, αναπληρωτή καθηγητή στη Σχολή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, ούτε οι ΗΠΑ απειλούνται από την αστάθεια στο Ιράκ τόσο, ώστε να επιδιώξουν συνεργασία με τη Ρωσία στο θέμα αυτό.
«Ο πόλεμος βλάπτει πολύ τους κατοίκους της Μέσης Ανατολής και ευρύτερα της Ευρασίας», είπε ο Σοντνισένκο, «ενώ η Ουάσιγκτον παίζει ρόλο διαιτητή που υποστηρίζει από καιρού εις καιρόν τους συμμάχους του με αεροπορικούς βομβαρδισμούς». Κατά την άποψή του, οι ΗΠΑ θα εξακολουθήσουν να επιδιώκουν τους στρατηγικούς στόχους τους στη Μέση Ανατολή χωρίς να εμπλέξουν τη Ρωσία στην αντιτρομοκρατική τους εκστρατεία στην περιοχή.

Η ρωσική απάντηση
Ο Ντμίτρι Τρενίν, του Κέντρου Κάρνεγκι της Μόσχας, έθεσε το ζήτημα της πιθανής αντιτρομοκρατικής συνεργασίας με πιο ξεκάθαρο τρόπο.
«Το γεγονός ότι οι αξιωματούχοι των ρωσικών αρχών ασφαλείας μπήκαν στη λίστα των ευρωπαϊκών κυρώσεων, επισημοποιεί τον τερματισμό της αντιτρομοκρατικής συνεργασίας ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση», έγραψε ο Τρενίν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η καθεστωτική κεντροαριστερά απονομιμοποιήθηκε. Το ίδιο και η κληρονομική κεντροδεξιά. Και τα δύο αυτά, μέχρι τώρα σημαντικά τμήματα του πολιτικού συστήματος, διαλύονται παρά τις προσπάθειες των στελεχών τους να ανασυγκροτηθούν.

Η πλήρης παράδοση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας στους δανειστές, η μετατροπή της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς σε εκπροσώπους των δανειστών και της διεθνούς παγκοσμιοποιημένης ελίτ, καθώς και σε στυλοβάτες των συμφερόντων τους, η εντεινόμενη πτωχοποίηση και εξαθλίωση των Ελλήνων, η μεγάλη ανεργία και η έλλειψη οποιασδήποτε προοπτικής, οδηγεί σε απονομιμοποίηση στη λαϊκή συνείδηση και σε διάλυση τόσο της καθεστωτικής κεντροαριστεράς όσο και της κληρονομικής κεντροδεξιάς.

Ήδη ο λαός δείχνει την προτίμησή του προς τα άκρα. Το έδειξαν οι εκλογές, επιμένουν οι δημοσκοπήσεις. Αν μάλιστα το πολιτικό σύστημα δεν αντιδρούσε κατά του δεξιού του άκρου (δηλαδή της ΧΑ), τώρα τα ποσοστά ΣΥΡΙΖΑ και ΧΑ θα ήταν περίπου στα ίδια επίπεδα, με πλήρη υποχώρηση και της εναπομείνασας κεντροδεξιάς. Τα φαινόμενα που παρακολουθούμε ως δυναμικές αντιπαραθέσεις στους δρόμους και σε διάφορες εκδηλώσεις, μεταξύ φασιστών και αντιφασιστών, είναι τα προεόρτια αυτών που έρχονται. Οι ίδιες δυνάμεις που ήταν μαζί στους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα και που μαζί προηγουμένως αποδοκίμαζαν τις εκδηλώσεις του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ, τώρα στέκονται απέναντι η μια στην άλλη. Ταυτόχρονα, τα ντόπια και διεθνή συμφέροντα, εφόσον διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να τραβήξουν άλλο τα πολιτικά «άλογα» της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, τα οποία απογυμνώθηκαν από οπαδούς, θα επενδύσουν με ρεαλισμό στα νέα πολιτικά «άλογα» της Αριστεράς και της Δεξιάς.

Βαδίζουμε λοιπόν ολοταχώς προς τα άκρα και τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να ανακόψει αυτή την πραγματικότητα, με την οποία θα πορευτούμε μέσα στη δική μας αλλά και τη γενικότερη διεθνή κρίση. Σύντομα θα έχουμε κυβέρνηση της Αριστεράς και φυσικά αυτή η κατάσταση θα φουντώσει πολιτικά το άλλο άκρο.
Την ίδια στιγμή, το απόλυτα υπεύθυνο για την κατάστασή μας, κεντρικό τμήμα του πολιτικού συστήματος (κεντροαριστερά – κεντροδεξιά), θα αποσυρθεί με ασφάλεια κάπου στο εξωτερικό, να απολαύσει όσα άρπαξε από την ελληνική κοινωνία και να σχεδιάσει από κάποιο ασφαλές μέρος την επάνοδό του, σε ό,τι θα έχει απομείνει.

Το ίδιο έργο, το έχουμε δει κατ’ επανάληψη να συμβαίνει στη νεότερη ιστορία της χώρας.

Θα μπορέσει άραγε αυτή τη φορά ο λαός να επέμβει και να αναλάβει την εξουσία ο ίδιος ή θα παραμείνει αγελαίος, αδρανής, ασυντόνιστος και έρμαιο των εξελίξεων; Προφανώς, χωρίς την κατάλληλη ηγεσία δεν πρόκειται να το καταφέρει ούτε αυτή τη φορά.

Πέτρος Χασάπης

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Φόβοι των αρχών μην βρεθεί στα χέρια εξτρεμιστών ισλαμιστών

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Οι αρχές του Καζακστάν βρίσκονται σε ύψιστη επιφυλακή, μετά την «απώλεια» δοχείου με άκρως ραδιενεργό και επικίνδυνη ουσία, (καίσιο-137) που εξαφανίστηκε στα δυτικά της χώρας, σύμφωνα με την τοπική αστυνομία.

Σύμφωνα με την αστυνομία το δοχείο «έπεσε» από ειδικό όχημα που το μετέφερε.

Εκπρόσωπος της αστυνομίας στην περιοχή Mangistau, δήλωσε την Τρίτη ότι το υλικό αυτό χρησιμοποιείται για ιατρικούς σκοπούς, αλλά και σαν υποπροϊόν των πυρηνικών αντιδραστήρων.

«Το δοχείο με το ραδιενεργό ισότοπο καίσιο-137, δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής», δήλωσε ο Azamat Sarsenbayev στο πρακτορείο ειδήσεων AFP, προσθέτοντας ότι οι αρχές ανακάλυψαν ότι είχε εξαφανιστεί την περασμένη Τετάρτη.

Το καίσιο-137, έχει χρόνο ημίσειας ζωής 30 ετών, και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά εγκαύματα ή ακόμα και σε θάνατο.

Οι υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, και ο στρατός του Καζακστάν έχουν εμπλακεί στις προσπάθειες για να βρεθεί το δοχείο, το οποίο ζυγίζει περίπου 50kg έως 60kg.

Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ), δεν προέβη μέχρι στιγμής σε καμία άμεση παρατήρηση.

Όλες οι κυβερνήσεις φοβούνται ότι το χαμένο υλικό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να κατασκευασθεί πιθανόν μια "βρώμικη βόμβα", η οποία δεν πρέπει να βρεθεί π.χ. στα χέρια ακραίων ισλαμιστών, όπως του ισλαμικού στρατού ISIS.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Στρατόπεδα ακραίων ισλαμιστών στην Αλβανία!
Θα διαπράξουν σύντομα θηριωδίες στην Ευρώπη, δηλώνει ο Αμπντάλα

Τρομοκρατικό χτύπημα σε Ευρωπαϊκό ή Αμερικανικό έδαφος εντός των επόμενων μηνών, φωτογραφίζοντας τους εξτρεμιστές του Ισλαμικού Κράτους που δρουν στο Ιράκ και τη Συρία, βλέπει ο βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας, μίας χώρας που είχε στο παρελθόν κατηγορηθεί ότι στηρίζει τις ακραίες συριακές αντιπολιτευόμενες ομάδες.
Το πρόβλημα όμως των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους φαίνεται ότι φτάνει και στο κατώφλι της χώρας μας. Ο υπουργός Εξωτερικών της γειτονικής Αλβανίας Ντιμίτρ Μπουσάτι προχώρησε σε μία ειλικρινή ομολογία: «Η Αλβανία», παραδέχτηκε, «δεν έχει αρνηθεί ότι σε ορισμένες περιοχές υπάρχουν στρατόπεδα εκπαίδευσης τζιχαντιστών», δείχνοντας μάλιστα και προς την κατεύθυνση του Κοσόβου.
«Το φαινόμενο», είπε, «τροφοδοτείται από τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν κάποιοι μουσουλμάνοι και τους ωθούν προς τον εξτρεμισμό».

Την ώρα που γίνονταν αυτές οι δηλώσεις, ακόμη ένας Αλβανός του Κοσόβου –ο δεύτερος μέσα σε ένα δίμηνο- συνελήφθη με την υποψία ότι είναι τζιχαντιστής.
Η Αστυνομία του Κοσόβου είχε ηχογραφήσει συνομιλίες του με εξτρεμιστές στη Συρία, σύμφωνα με την εφημερίδα “Lajm” της Πρίστινας. Μάλιστα, για τον Μεντόρ Ζεϊνουλάχου, όπως ονομάζεται, είχε εκδοθεί νωρίτερα και διεθνές ένταλμα σύλληψης.

«Φιτίλι»
Την ίδια ώρα ο βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας, μίας χώρας που έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν για οικονομική στήριξη στις πιο ακραίες ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης, έριξε το δικό του «φιτίλι», προειδοποιώντας ότι «έπειτα από έναν μήνα (οι εξτρεμιστές) θα μπορούσαν να φτάσουν στην Ευρώπη και ύστερα από ακόμη έναν μήνα στις ΗΠΑ».

Η δήλωσε φέρεται ότι έλαβε τον χαρακτήρα προειδοποίησης προς τις δυτικές κυβερνήσεις να δράσουν με «δύναμη και ταχύτητα», προκειμένου να αποτρέψουν μία τέτοια εξέλιξη. Άλλωστε, στη Σαουδική Αραβία συνελήφθησαν 88 ύποπτοι για τρομοκρατικές επιθέσεις στη χώρα και στο εξωτερικό.
Στο μεταξύ, στο Ιράκ οι αγανακτισμένοι συγγενείς στρατιωτών που απήχθησαν από το Ισλαμικό Κράτος τον Ιούνιο, εισέβαλαν στο κτίριο του Κοινοβουλίου, έδειραν φρουρούς και προκάλεσαν καταστροφές. Δεν είναι τυχαίο ότι η Διεθνής Αμνηστία έχει χαρακτηρίσει τη δράση της οργάνωσης στο Βόρειο Ιράκ «εθνοτική και θρησκευτική εθνοκάθαρση». Διαθέτει αποδείξεις για «μαζικές δολοφονίες» στις 3 και 15 Αυγούστου, με εκατοντάδες θύματα στην περιοχή Σιντάρ, όπου ζουν μέλη της κουρδικής μειονότητας Γεντίζι. Στόχος τους θεωρούνται επίσης οι χριστιανοί, οι Σιίτες και οι Τουρκμένοι του βορείου Ιράκ.

Δεύτερος αποκεφαλισμός ρεπόρτερ!
Στον αποκεφαλισμό και του δεύτερου αμερικανοί δημοσιογράφου που κρατούνταν όμηρος, προχώρησε η ακραία τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος. Στο βίντεο του αποκεφαλισμού του Στίβεν Σότλοφ, που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, ένας μασκοφόρος άνδρας που μιλάει με αγγλική προφορά, απειλεί ότι την τύχη του Σότλοφ θα έχει και ένας βρετανός όμηρος, ο Ντέιβιντ Κόθορν Χέινς, και προειδοποιεί τις κυβερνήσεις των χωρών που συνεργάζονται με τις ΗΠΑ «να υπαναχωρήσουν από τη σατανική συμμαχία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους».
Ο Σότλοφ εξαφανίστηκε στη Συρία το 2013. Μετά τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ, η μητέρα του Σότλοφ απηύθυνε έκκληση στον ηγέτη των ισλαμιστών να σώσει τη ζωή του γιού της.

Η Βρετανία θα κατάσχει τα διαβατήρια υπόπτων για τρομοκρατικές πράξεις!
Ακόμη και η υποψία θα είναι αρκετή για να προχωρήσουν οι βρετανικές αρχές σε κατάσχεση διαβατηρίων! Στην κατάσχεση των διαβατηρίων υπόπτων για συμμετοχή σε τρομοκρατικές δραστηριότητες, στα σύνορα της Βρετανίας και στα διεθνή αεροδρόμια, θα προχωρά στο εξής η αγγλική αστυνομία. Το μέτρο, που θα περιλαμβάνεται στη νέα βρετανική νομοθεσία που ανακοίνωσε ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, αποσκοπεί στο να εμποδίσει τους Βρετανούς που μετείχαν σε εξτρεμιστικές οργανώσεις, όπως το Ισλαμικό Κράτος, να επιστρέψουν από τη Συρία και το Ιράκ, στη Βρετανία.
«Η κατάσχεση», είπε, «θα είναι προσωρινή, μέχρι να ερευνηθούν τα πρόσωπα αυτά, ενώ οι αεροπορικές εταιρείες θα έχουν στο εγγύς μέλλον τη νομική υποχρέωση να παραδίδουν τις λίστες των επιβατών στις Αρχές, προκειμένου να διευκολύνουν την αναγνώριση των υπόπτων».

Η Γερμανία προβληματίζεται για τους δικούς τους τζιχαντιστές
Κι ενώ αυτά τα μέτρα με άρωμα «Μεγάλου Αδελφού» προωθούνται στη Βρετανία, και η Γερμανία αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Δηλαδή την επιστροφή ακραίων μαχητών με γερμανική υπηκοότητα, οι οποίοι πολέμησαν στη Μέση Ανατολή και, ριζοσπαστικοποιημένοι πλέον, επιστρέφουν στη χώρα.
Σύμφωνα με τη γερμανική Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος, πέντε εξτρεμιστές από τη Γερμανία έχουν ήδη διαπράξει επιθέσεις αυτοκτονίας στο Ιράκ και στη Συρία. Και ο συνολικός αριθμός των νέων μουσουλμάνων γερμανικής υπηκοότητας που μέσω Τουρκίας, συνήθως, μετέβησαν ήδη στη Συρία και στο Ιράκ για να πολεμήσουν, υπολογίζονται σε τουλάχιστον 400. Ο έλεγχος της επιστροφής αυτών των μαχητών είναι εξαιρετικά δύσκολος. Επειδή είναι Γερμανοί πολίτες, δεν μπορούν να απελαθούν ή να τους απαγορευθεί η είσοδος στη χώρα, η δε απόδειξη της συμμετοχής τους σε εξτρεμιστικές επιθέσεις είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Αφορολόγητες μεταβιβάσεις ακίνητων μπορούν να κάνουν οι γονείς προς τα παιδιά τους, εκμεταλλευόμενοι τα παράθυρα της νομοθεσίας για τις γονικές παροχές. Η μεταβίβαση με «χαριστικό» τρόπο, όπως η γονική παροχή, μπορεί να γίνει εξ ολοκλήρου και αφορολόγητη ή να επιμεριστεί η κυριότητα (μεταξύ γονέα και τέκνου) ώστε να επιμεριστεί η φορολογική επιβάρυνση.

H «κυριακάτικη δημοκρατία» παρουσιάζει σήμερα τα «μυστικά» και τα «κλειδιά» που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι φορολογούμενοι για να πληρώσουν λιγότερο ή και καθόλου φόρο κατά τη γονική παροχής της ακίνητης περιουσίας τους.

Οι συμβολαιογράφοι συνήθως συστήνουν στους γονείς να κάνουν γονική παροχή μόνο της ψιλής κυριότητας και όχι της πλήρους κυριότητας. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο κυριότερος όμως είναι ότι μειώνεται το συνολικό κόστος, καθώς η φορολογητέα αξία περιορίζεται σημαντικά.

Παράλληλα το παιδί που θα πάρει την ψιλή κυριότητα δεν χάνει το δικαίωμα να αγοράσει στο μέλλον πρώτη κατοικία, απολαμβάνοντας τα πλεονεκτήματα που προβλέπει η φορολογική νομοθεσία (υψηλό αφορολόγητο κατά την αγορά, δικαίωμα εκταμίευσης επιδοτούμενου δανείου κ.λπ.).

Επίσης, μετά τον θάνατο του γονιού η ψιλή κυριότητα ενώνεται με την επικαρπία (δηλαδή το περιουσιακό στοιχείο που έχει κρατήσει ο γονιός στην κατοχή του) χωρίς επιπλέον φόρο.

Η αξία της επικαρπίας, όταν ο επικαρπωτής είναι φυσικό πρόσωπο, ορίζεται ως ποσοστό της αξίας της πλήρους κυριότητας ανάλογα με την ηλικία αυτού ως εξής:

Στα 8/10, αν ο επικαρπωτής δεν έχει υπερβεί το 20ό έτος της ηλικίας του.
Στα 7/10, αν ο επικαρπωτής έχει υπερβεί το 20ό έτος της ηλικίας του.
Στα 6/10, αν ο επικαρπωτής έχει υπερβεί το 30ό έτος της ηλικίας του.
Στα 5/10, αν ο επικαρπωτής έχει υπερβεί το 40ό έτος της ηλικίας του.
Στα 4/10, αν ο επικαρπωτής έχει υπερβεί το 50ό έτος της ηλικίας του.
Στα 3/10, αν ο επικαρπωτής έχει υπερβεί το 60ό έτος της ηλικίας του.
Στα 2/10, αν ο επικαρπωτής έχει υπερβεί το 70ό έτος της ηλικίας του.
Στο 1/10, αν ο επικαρπωτής έχει υπερβεί το 80ό έτος της ηλικίας του.

Σήμερα είναι αφορολόγητες οι γονικές παροχές ακίνητων περιουσιακών στοιχείων συνολικής αξίας έως 150.000 ευρώ, καθώς επίσης και οι γονικές παροχές πρώτης κατοικίας αξίας έως 200.000 ευρώ. Αφορολόγητο όριο αξίας 150.000 ευρώ ισχύει και για τις δωρεές ακινήτων από τους γονείς προς τα ενήλικα τέκνα και από τους παππούδες ή τις γιαγιάδες προς τα εγγόνια. Επίσης αφορολόγητο όριο 200.000 ευρώ ισχύει και σε περίπτωση απόκτησης πρώτης κατοικίας από άγαμο φορολογούμενο με δωρεά. Σε κάθε περίπτωση απόκτησης πρώτης κατοικίας με γονική παροχή ή δωρεά από έγγαμο φορολογούμενο ισχύει αφορολόγητο όριο 250.000 ευρώ, το οποίο προσαυξάνεται περαιτέρω αν υπάρχουν και προστατευόμενα παιδιά.

Πιο συγκεκριμένα, μπορείτε να μεταβιβάσετε με γονική παροχή πρώτη κατοικία στα παιδιά σας χωρίς να πληρώσετε φόρο στην Εφορία μέχρι τα ακόλουθα όρια:

- 200.000 ευρώ, αν το παιδί είναι άγαμο.
- 250.000 ευρώ, αν το παιδί είναι έγγαμο.
- 275.000 ευρώ, αν το παιδί έχει και ένα δικό του παιδί.
- 300.000 ευρώ, αν το παιδί έχει δύο δικά του παιδιά.
- 330.000 ευρώ, αν το παιδί έχει τρία δικά του παιδιά.

Αρα λοιπόν, αν το ακίνητό σας είναι μέσα σε αυτά τα όρια, δεν έχετε λόγο να φοβάστε την Εφορία και μπορείτε να σπεύσετε ακόμη και τώρα. Για να βρείτε την αντικειμενική αξία του ακινήτου που θέλετε να μεταβιβάσετε στο παιδί σας, καλό είναι να ανατρέξετε στο εκκαθαριστικό του ΕΤΑΚ του 2008 ή του 2009 ή αν έχετε εκκαθαριστικό ΦΑΠ των ετών 2010-2013, καθώς σε αυτό αναγράφονται οι αξίες.

Ωστόσο, προτού λάβετε τις τελικές αποφάσεις καλό είναι να συνυπολογίσετε την περιουσιακή κατάσταση αλλά και την οικονομική κατάσταση του παιδιού σας, καθώς από το επόμενο έτος έρχεται ο νέος ενιαίος φόρος ακινήτων.

Ο φόρος γονικής παροχής, δηλαδή ο φόρος επί της δωρεάς που γίνεται από γονέα σε παιδί, καθώς και ο φόρος για δωρεά από παππού ή γιαγιά σε εγγονό υπολογίζεται κλιμακωτά. Τα πρώτα 150.000 ευρώ της αξίας του μεταβιβαζόμενου περιουσιακού στοιχείου είναι αφορολόγητα, τα επόμενα 150.000 ευρώ φορολογούνται με 1% και τα επόμενα 300.000 ευρώ με 5%. Συνεπώς, σε συνολική αξία 300.000 ευρώ αναλογεί φόρος 1.500 ευρώ, ενώ σε συνολική αξία 600.000 ευρώ αντιστοιχεί φόρος 16.500 ευρώ. Εάν η αξία υπερβαίνει τα 600.000 ευρώ, τότε το πέραν του ποσού των 600.000 ευρώ τμήμα της αξίας φορολογείται με 10%.

Προϋποθέσεις και οροί: Για να αναγνωριστεί το δικαίωμα φορολογικής απαλλαγής στην πρώτη κατοικία θα πρέπει να ισχύουν τα εξής:

Αυτός ή αυτή που αποκτά την κατοικία με δωρεά ή γονική παροχή, η σύζυγος ή ο σύζυγος και τα ανήλικα τέκνα τους να μην έχουν δικαίωμα πλήρους κυριότητας ή επικαρπίας ή οίκησης σε άλλη κατοικία που πληροί τις στεγαστικές ανάγκες της οικογένειας και βρίσκεται σε δήμο ή κοινότητα με πληθυσμό άνω των 3.000 κατοίκων.

Επίσης να μην κατέχουν σε δήμο ή σε κοινότητα με πληθυσμό άνω των 3.000 κατοίκων οικόπεδο οικοδομήσιμο, στο οποίο αντιστοιχεί εμβαδόν κτίσματος που πληροί τις στεγαστικές ανάγκες τους. Οι στεγαστικές ανάγκες θεωρείται ότι δεν καλύπτονται αν το συνολικό εμβαδόν των κτισμάτων που κατέχει ή μπορεί να ανεγείρει ο δικαιούχος είναι κάτω από 70 τ.μ., προσαυξανόμενα κατά 20 τ.μ. για καθένα από τα δύο πρώτα τέκνα και κατά 25 τ.μ. για το τρίτο και καθένα από τα επόμενα τέκνα του δικαιούχου.

Η δήλωση φόρου δωρεάς - γονικής παροχής πρέπει να υποβληθεί πριν από την κατάρτιση του συμβολαίου, το οποίο συντάσσεται με βάση θεωρημένο αντίγραφο της δήλωσης, και, προκειμένου για άτυπες δωρεές, μέσα σε έξι μήνες από την παράδοση του αντικειμένου της δωρεάς στον δωρεοδόχο.

Ο φόρος δωρεάς - γονικής παροχής εξοφλείται:

- Σε 12 ίσες διμηνιαίες δόσεις, καθεμία από τις οποίες δεν μπορεί να είναι κατώτερη των 500 ευρώ, αν η βεβαίωση του φόρου έγινε με βάση τη δήλωση του υποχρέου ή την έκδοση οριστικής πράξης ή έπειτα από συμβιβασμό και την καταβολή του 1/5 ή ύστερα από απόφαση δικαστηρίου ή από δικαστικό συμβιβασμό.
- Σε 6 ίσες διμηνιαίες δόσεις, καθεμία από τις οποίες δεν μπορεί να είναι κατώτερη των 500 ευρώ, αν η βεβαίωση του 25% του φόρου έγινε έπειτα από άσκηση προσφυγής.


Μεγάλο το κόστος για τα «φθηνά» ακίνητα

Ο φόρος που θα υπολογίσει η Εφορία κατά τη μεταβίβαση του ακινήτου δεν είναι το μοναδικό κόστος που θα κληθούν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Ακόμη και στην περίπτωση που η γονική παροχή είναι αφορολόγητη, θα πρέπει να πληρωθούν ο συμβολαιογράφος, το Ταμείο Νομικών κ.λπ.

Μάλιστα, πολλές φορές τα έξοδα μεταβίβασης είναι πολλαπλάσια από τα χρήματα που θα κληθείτε να δώσετε στην Εφορία. Ειδικά αν το ακίνητο που θέλετε να μεταβιβάσετε είναι μικρής αξίας, δηλαδή της τάξεως των 40.000-50.000 ευρώ, τότε θα διαπιστώσετε ότι τα έξοδα μεταβίβασης είναι σημαντικά.

Ετσι, προτού απευθυνθείτε στον συμβολαιογράφο ο οποίος θα αναλάβει να συντάξει το συμβόλαιο, καλό θα είναι να κάνετε έναν προϋπολογισμό τι θα σας κοστίσει η διαδικασία. Για να καταλήξετε στον τελικό λογαριασμό της γονικής παροχής, θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας τα τέσσερα διαφορετικά έξοδα που θα πρέπει να επωμιστείτε:

1. Ο φόρος. Αν το σπίτι έχει αντικειμενική αξία κάτω από 150.000 ευρώ, δεν θα πληρώσετε τίποτα διότι υπάρχει αφορολόγητο. Αν μάλιστα το παιδί στο οποίο θα μεταβιβάσετε το ακίνητο δεν έχει άλλο σπίτι στο όνομά του, το αφορολόγητο μπορεί να διαμορφωθεί στα 200.000 ευρώ (αν το παιδί είναι ανύπαντρο), στα 250.000 ευρώ (αν το παιδί είναι παντρεμένο), στα 275.000 ευρώ (αν το παιδί είναι παντρεμένο και έχει και ένα δικό του παιδί) ή στα 300.000 ευρώ (αν το παιδί σας είναι παντρεμένο και έχει δύο δικά του παιδιά). Για ακόμη μεγαλύτερες αξίες ο φόρος υπολογίζεται κλιμακωτά.

2. Ο συμβολαιογράφος. Η αμοιβή του συμβολαιογράφου υπολογίζεται με βάση κλίμακα η οποία προβλέπει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η αξία του ακινήτου τόσο χαμηλότερος είναι ο συντελεστής υπολογισμού της αμοιβής. Η αμοιβή του συμβολαιογράφου ξεκινά από 1% για αξία έως 120.000 ευρώ, μειώνεται στο 0,7% για αξία άνω των 120.000 ευρώ έως 380.000 ευρώ και πέφτει στο 0,65% εφόσον η αξία που αναγράφεται στο συμβόλαιο υπερβαίνει τα 380.000 και φτάνει έως και τα 2.000.000 ευρώ. Στην αμοιβή του συμβολαιογράφων επιβάλλεται και ΦΠΑ 23%, ενώ θα πρέπει να γνωρίζετε ότι θα κληθείτε να πληρώσετε ένα πρόσθετο ποσό για κάθε φύλλο του συμβολαίου (συνήθως 4-5 ευρώ ανά φύλλο).

3. Το Ταμείο Νομικών. Το πληρώνει και αυτό ο γονιός που μεταβιβάζει το ακίνητο στο παιδί του. Υπολογίζεται με ένα ποσοστό επί της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου. Συγκεκριμένα ανέρχεται συνολικά σε 0,775% (0,65%+0,125%) επί της αξίας του ακινήτου. Για παράδειγμα, αν μεταβιβάσετε πρώτη κατοικία στο παιδί σας αξίας100.000 ευρώ, στην Εφορία δεν θα πληρώσετε καθόλου φόρο, ενώ για το Ταμείο Νομικών θα πληρώσετε775 ευρώ.

4. Τα έξοδα μεταγραφής. Τα έξοδα μεταγραφής συνήθως διαμορφώνονται στο 0,775% επί της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου. Δηλαδή για αξία ακινήτου 100.000 ευρώ τα έξοδα μεταγραφής θα ανέλθουν σε 775 ευρώ.


«Δεν κινείται τίποτα μετά την καταστροφή»

Σε ερώτηση της «κυριακάτικης δημοκρατίας» για την κατάσταση που επικρατεί στην κτηματαγορά ο κ. Παραδιάς ήταν κατηγορηματικός:

«Δεν κινείται τίποτα!» Οποιοδήποτε ακίνητο προσφέρεται προς πώληση, και σε οποιαδήποτε τιμή, δεν ενδιαφέρει κανέναν! Η πλήρης έλλειψη συναλλαγών συνεπάγεται και πλήρη έλλειψη οποιασδήποτε δυνατότητας διατύπωσης τιμών στις οποίες πράγματι να μπορεί να πωληθεί ένα ακίνητο, μέσα σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα.

Ο προέδρος της Ενωσης Κατασκευαστών Κτιρίων Ελλάδας Δημήτρης Καψιμάλης τονίζει ότι «στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας υιοθετήθηκε σειρά μέτρων που ήταν κυριολεκτικά καταστρεπτικά για την ιδιωτική ακίνητη περιουσία. Δεκαπλασιάστηκε το φορολογικό της βάρος, ενώ τα μισθωτικά εισοδήματά της εκμηδενίστηκαν. Ετσι, έπαψε να λειτουργεί η κτηματαγορά στη χώρα μας».


Παραδείγματα χωρίς την επικαρπία

Παράδειγμα 1

Ακίνητο αντικειμενικής αξίας 100.000 που θα μεταβιβαστεί από γονιό ηλικίας 61 έως 70 ετών στο παιδί του, χωρίς ο ίδιος να κρατήσει την επικαρπία.

Φόρος μεταβίβασης: 0 ευρώ
Αμοιβή συμβολαιογράφου: 1.254,6 ευρώ
Ταμείο Νομικών: 775 ευρώ
Εξοδα μεταγραφής: 775 ευρώ
Σύνολο: 2.804,6 ευρώ

Για το ίδιο ακίνητο, αν ο γονιός κρατήσει την επικαρπία, τότε η αξία του ακινήτου μειώνεται κατά 30% (70.000 ευρώ), διότι αυτό προβλέπεται από την κλίμακα που διαβάσατε παραπάνω λόγω ηλικίας του γονιού.

Φόρος μεταβίβασης: 0 ευρώ
Αμοιβή συμβολαιογράφου: 885,6 ευρώ
Ταμείο Νομικών: 542,5 ευρώ
Εξοδα μεταγραφής: 542,5 ευρώ
Σύνολο: 2.070,6 ευρώ

Τελικό κέρδος: 734 ευρώ


Παράδειγμα 2

Ακίνητο αντικειμενικής αξίας 150.000 που θα μεταβιβαστεί από γονιό ηλικίας 71 έως 80 ετών στο παιδί του, χωρίς ο ίδιος να κρατήσει την επικαρπία.

Φόρος μεταβίβασης: 0 ευρώ
Αμοιβή συμβολαιογράφου: 1.758,9 ευρώ
Ταμείο Νομικών: 1.162,5
Εξοδα μεταγραφής: 1.162,5 ευρώ
Σύνολο: 4.083,9 ευρώ

Για το ίδιο ακίνητο, αν ο γονιός κρατήσει την επικαρπία, τότε η αξία του ακινήτου μειώνεται κατά 20% (αξία ακινήτου 120.000 ευρώ), όπως αυτό προβλέπεται από την κλίμακα που διαβάσατε παραπάνω λόγω ηλικίας του γονιού.

Φόρος μεταβίβασης: 0 ευρώ
Αμοιβή συμβολαιογράφου: 1.500,6 ευρώ
Ταμείο Νομικών: 930 ευρώ
Εξοδα μεταγραφής: 930 ευρώ
Σύνολο: 3.360,6 ευρώ

Τελικό κέρδος: 723 ευρώ

Στέλιος Κράλογλου
Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Ο φίλος μου ο Σάκης είναι Αλβανός από την Μπολένα, κοντά στους Αγίους Σαράντα. Φιλότιμος, καλός οικογενειάρχης. Το κανονικό όνομά του είναι μουσουλμανικό, όμως πριν από χρόνια βαφτίστηκε και βάφτισε και τα τρία παιδιά του, όλα γεννημένα στην Ελλάδα. Τον ρώτησα γιατί. «Εξω από την Μπολένα», μου είπε, «υπάρχει το Μαύρο Ρέμα. Το λένε έτσι γιατί, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν το χωριό, εκεί πήγαν κι έσφαξαν όσους κατοίκους αρνήθηκαν να κάνουν σουνέτι. Μαύρισαν το νερό κι η γη από το αίμα τους. Αρα επέστρεψα στη θρησκεία των παππούδων μου. Τι δουλειά έχω εγώ με τζαμιά, χοτζάδες και μαντίλες;»

Γράφει ο Φαήλος Κρανιδιώτης 

Μάθημα για ανόητους υπερεθνικιστές και υπόδειξη πολιτικών στόχων για το αφασιακό αθηναϊκό κράτος.
Αν δεν το καταλάβατε, αυτό που περιέγραψε ο Αλβανός (;) φίλος μου είναι ο μηχανισμός της ισλαμικής επέκτασης. Ο,τι έκαναν οι οθωμανοί, ό,τι κάνουν και τώρα οι φονιάδες του ISIS. Οπως το έλεγε ο Μποστ: «Ή την πίστη σου αλλάζεις ή ταχέως τα τινάζεις». Το know how είναι ίδιο κι απαράλλακτο, το προβλέπουν το Κοράνι και οι ιερές ερμηνείες του. Δεν προσκυνάς; Σφάζεσαι. Ενίοτε σφάζεσαι ακόμη κι αν προσκυνήσεις ή πληρώνεις βαρύ κεφαλικό φόρο, αλλά πάντα είσαι στη διάκριση των ημίτρελων κατσαπλιάδων του Αλλάχ. Κύριο θύμα των σημερινών τζιχαντιστών, όπως και τότε, οι χριστιανοί. Τότε στην Μπολένα, σήμερα στη Μοσούλη κ.λπ.

Η γενοκτονία των χριστιανών, των Γεζίντι και κάθε θεωρούμενου απίστου ή αποστάτη επαναλαμβάνεται.
Ούτε το γεγονός ότι οι σύγχρονοι τζιχαντιστές έτυχαν της αρχικής υποστήριξης της Δύσης είναι κάτι καινούργιο. Σελτζούκους κι άλλα μεμέτια έπαιρναν ως μισθοφόρους οι Βυζαντινοί και άλλοι. Συχνά τους χρησιμοποιούσαν ο ένας ενάντια στον άλλο. Κακοφορμίζοντας η παρακμή του Βυζαντίου, οι λύκοι της στέπας μύρισαν την αδυναμία μας κι από υποτελείς και μισθοφόροι έγιναν πλιατσικολόγοι και γενοκτόνοι κατακτητές.
Αφήστε τα σκουπίδια των αριστεριστών αναθεωρητών.
Διαβάστε τον μέγιστο των τουρκολόγων, τον Σπύρο Βρυώνη, ιδίως το μνημειώδες έργο του «Η παρακμή του μεσαιωνικού Ελληνισμού στη Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού (11ος-15ος αιώνας)». Είχα την τύχη να γνωρίσω τον άνθρωπο, που το 1975 στο Πρίνστον, στο μεγαλύτερο διεθνές συνέδριο τουρκολογίας, εξευτέλισε τον «μισθοφόρο» του τουρκισμού, τον Μπέρναρντ Λιούις, που τόλμησε να μιλήσει για τη «μεγάλη προσφορά των Τούρκων στον πολιτισμό».
Του θύμισε, με αναφορά σε έκδοση, τάδε σελίδα κ.λπ., την ατάκα από τον 13ο αιώνα του μεγάλου Πέρση περιηγητή Τζαλάλ αλ Ντιν Ρουμί. Κάπου στο Ικόνιο, όπου ξεκούραζε τ’ άλογά του, έβλεπε κάτι Τούρκους, που 'χε βάλει ο τοπικός μπέης, να προσπαθούν να φτιάξουν μια μάντρα, που όλο στραβή έβγαινε, μια τους γκρεμιζόταν από τη μια, μια από την άλλη. Οπότε ο Ρουμί είπε στον μπέη: «Μπέη μου, αν θες να χτίσεις, βάζεις Ρωμιούς, αν θες να γκρεμίσεις, βάζεις Τούρκους». Διαβάστε το «Τουρκία και Βαλκάνια» του αείμνηστου Κώστα Κύρρη, που πάτησε στα χνάρια του Βρυώνη. Θα δείτε πως ό,τι συμβαίνει στη Συρία και στο Ιράκ είναι επανάληψη της Ιστορίας. Ο,τι τότε ανέχτηκε κι ανάθρεψε η Δύση, το ίδιο και τώρα: τζιχαντιστές.

Τα αναχαράζοντα μοσχάρια της καθεστωτικής ψευτοπροόδου και του υστερικού διεθνισμού, που σιχαίνονται τη γη που πατάνε και το αίμα στις φλέβες τους, είναι σε αμηχανία. Δεν τολμούν να μας κατηγορήσουν για… ισλαμοφοβία, διότι αυτά που οι ίδιοι οι τζιχαντιστές δημοσιοποιούν με βίντεο είναι βαρβαρότητα πέραν πάσης φαντασίας και δεν μπορούν να τα φορτώσουν στο Ισραήλ. Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση, από τους «διαφορετικούς» του «πολυπολιτισμού». Παρά τους ποταμούς αίματος αθώων, παρά την απίστευτη σε βαρβαρότητα και σαδισμό διαστροφή, τους μαζικούς βιασμούς, την εξόντωση ή τον εξανδραποδισμό γυναικών, οι σουρλουλούδες των «συνιστωσών» και των υστερικών «αντιρατσιστικών» παρεμβάσεων κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο στην πράξη, αλληλέγγυες με τα καθάρματα που κομματιάζουν γυναικόπαιδα.

Οσοι όμως αγαπάμε την πατρίδα, το μόνο σπίτι μας, και τον λαό μας, τη μεγάλη οικογένειά μας, και δεν διακυβεύουμε την ασφάλεια των παιδιών μας για μηδενιστικές φαντασιώσεις ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η νέα τζιχάντ, που είναι ίδια κι απαράλλαχτη με την παλιά, έχει ονόματα και διευθύνσεις. Ο Νταβούτογλου με δηλώσεις του «δικαιολόγησε» τις γενοκτονικές πράξεις των τζιχαντιστών. Οι τραυματίες του ISIS περιθάλπονται σε τουρκικά νοσοκομεία. Η τουρκική κυβέρνηση και οι μυστικές υπηρεσίες της παρέχουν πλήρη υποστήριξη στους κατσαπλιάδες; χρήμα, όπλα, προστασία. Το γερμανικό κανάλι ARD, το διάβασα και στον Νίκο Χειλαδάκη στο olympia.gr, δημοσιοποίησε ότι το ISIS έχει γραφεία (!) στο συντηρητικό προπύργιο του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, στο Φατίχ. Οι εξτρεμιστές περνούν από εκεί και παίρνουν τα οδοιπορικά τους! Εκεί σταματούν και οι χιλιάδες εθελοντές από την Ευρώπη, που πάνε να σφάξουν «απίστους» στη Μέση Ανατολή. Φρουραρχείο του ISIS δηλαδή! Οσοι δεν ψοφήσουν θα επιστρέψουν στας Ευρώπας…

Σύντομα το χαλιφάτο της γενοκτονίας θα αναζητήσει αληθινό χαλίφη, με ιστορική αναφορά, κύρος. Ο Ερντογάν, το παιδί των σεμιναρίων του Κορανίου, ίσως διεκδικήσει την αρχηγία του δημιουργήματός του, εντάσσοντας στο χαλιφάτο όλη την Τουρκία ως νέος πατισάχ. Τότε, ενώ χτίζουμε… τζαμί ως αυτοκαταστροφικοί και χρήσιμοι ηλίθιοι, θα δούμε ότι η Ιστορία εκδικείται και ότι δίπλα μας είναι ένας λυσσασμένος σκύλος…

Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η είσοδος του φθινοπώρου προσφέρεται για μια αποτίμηση της κατάστασης που διαμορφώνεται στην ανατολική Ουκρανία, καθώς όλοι οι εμπλεκόμενοι γεωπολιτικοί παίκτες αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους και επανεξετάζουν τιςθέσεις τους. Προσφέρεται επίσης για τη διατύπωση προτάσεων απεμπλοκής, πριν η σύγκρουση κλιμακωθεί σε ανεξέλεγκτα επίπεδα.

Όπως είχαμε εγκαίρως επισημάνει, η τυχόν επικράτηση των κυβερνητικών ουκρανικών δυνάμεων επί των ρωσόφιλων αυτονομιστών θα έφερνε πιο κοντά την πιθανότητα ευθείας ρωσικής ανάμειξης. Οι εξελίξεις στο μέτωπο της ανατολικής Ουκρανίας δικαιώνουν την πρόβλεψη αυτή. Μετά τις αρχικές επιτυχίες των κυβερνητικών δυνάμεων στη διάρκεια του καλοκαιριού, η ρωσική επέμβαση (την οποία η Μόσχα επισήμως διαψεύδει) άλλαξε εκ νέου τις ισορροπίες. Στις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ οι ουκρανικές δυνάμεις κυκλώθηκαν αφήνοντας γύρω στους 700 αιχμαλώτους στα χέρια των ρωσόφιλων αυτονομιστών, ενώ ήδη αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το αεροδρόμιο του Λουχάνσκ. Όλα αυτά την ώρα που στο Μινσκ διεξάγονταν συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών Ουκρανίας, Ρωσίας, ρωσόφιλων αυτονομιστών και διεθνών παρατηρητών…


Ως απάντηση σε αυτές τις εξελίξεις, η δυτική πλευρά σκληραίνει τη στάση της και τη ρητορική της. Ο πρόεδρος της Γερμανίας Γ. Γκάουκ μίλησε για “de facto τερματισμό” της συνεργασίας Ευρώπης – Ρωσίας, ενώ ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της ΕΕ D. Tusk μίλησε για κίνδυνο επέκτασης του πολέμουπέραν της ανατολικής Ουκρανίας. Το ΝΑΤΟ συγκαλεί αυτή την εβδομάδα  σύνοδο στην Ουαλία, όπου προτείνεται η δημιουργία μιας νέας μορφής δύναμης ταχείας αντίδρασης με βελτιωμένη σύνθεση και χρόνο κινητοποίησης, προκειμένου να καθησυχαστούν οι ανησυχίες των νέων συμμάχων. Το ερώτημα που τίθεται είναι, κατά πόσον τέτοιες κινήσεις έχουν νόημα, όταν το ΝΑΤΟ δεν έχει πρακτικά τη δυνατότητα να διεξαγάγει ευρείας κλίμακας συμβατικό πόλεμο στην Κ. Ευρώπη, ενώ η πυρηνική επιλογή για την υπεράσπιση ενός κράτους – μη μέλους δε φαντάζει ρεαλιστική. Τυχόν εσπευσμένη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα έλυνε μεν αυτό το πρόβλημα, αλλά θα ανέβαζε σοβαρά το ρίσκο της πυρηνικής κλιμάκωσης, ή εναλλακτικά, της καταρράκωσης της αποτρεπτικής αξιοπιστίας του ΝΑΤΟ.

Ρεαλιστικότερη εμφανίζεται η επιλογή των (πρόσθετων) οικονομικών κυρώσεων, με τις οποίες απειλούν ήδη τη Ρωσία οι δυτικές ηγεσίες. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η Ρωσία, ανταποδίδοντας τις προηγούμενες κυρώσεις με εμπάργκο συγκεκριμένων κατηγοριών δυτικών προϊόντων, έδειξε ότι έχει τη δυνατότητα να κλιμακώσει και σε αυτό το επίπεδο, αποδεχόμενη το κόστος στη ρωσική οικονομία και στο βιοτικό επίπεδο των Ρώσων πολιτών. Ας σημειωθεί ότι με την επικείμενη έλευση του χειμώνα μπαίνει στο “κάδρο” των εκατέρωθεν κυρώσεων η ομαλή ροή του φυσικού αερίου – παρ’ ότι η διατάραξή της θα ζημίωνε τόσο τη Ρωσία όσο και την ΕΕ.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο από πλευράς ΕΕ είναι και οι αλλαγές προσώπων στην ηγεσία της – αλλαγές ευπρόσδεκτες κατ’ αρχήν, καθώς ο J. – C. Juncker (ένας από τους τελευταίους Ευρωπαίους ηγέτες που δικαιούνται τον τίτλο «ευπατρίδης»), ο M. Schulz (ο αξιολογότερος σοσιαλδημοκράτης πολιτικός στην Ευρώπη σήμερα) και η F. Mogherini (σε σύγκριση με τη βαρόνη Ashton) είναι πρόσωπα σαφώς υψηλότερου βεληνεκούς από τους προκατόχους τους. Μόνο ο νέος πρόεδρος της ΕΕ, πολωνός D. Tusk, θα χρειαστεί να ξεπεράσει τις επιφυλάξεις που δημιουργεί η πολιτική του ιστορία, αλλά και η παραδοσιακή αντιπαλότητα της Πολωνίας έναντι της Ρωσίας. Το κύριο πρόβλημα όμως είναι ότι οι αλλαγές προσώπων μόνο οριακά μπορούν να θεραπεύσουν την έλλειψη κοινών εθνικών συμφερόντων, που είναι αναπόφευκτη σε μια ένωση 28 κρατών (βελτιωτικές προτάσεις πάντως αναφέρονται εδώ).

Όμως πέραν του προβλήματος της στοίχισης των διαφορετικών εθνικών συμφερόντων σε μια κοινή γραμμή, το δυτικό στρατόπεδο πάσχει από σοβαρή έλλειψη αναλυτικών εργαλείων για την κατανόηση της ρωσικής αντίδρασης, λόγω της εγκατάλειψης της ρεαλιστικής ανάλυσης των διεθνών σχέσεων και της επικράτησης αυτού που ο Ε. Τσακιρίδης προσφυώς αποκάλεσε “φιλελεύθερος αναθεωρητισμός περιορισμένης ευθύνης”. Από την αρχή της ουκρανικής κρίσης είχαμε επισημάνει ότι η πραγματικότητα εκδικείται όσους την αγνοούν . Ή αλλιώς, όπως το θέτει ο καθηγητής John J. Mearsheimer, “realpolitik remains relevant — and states that ignore it do so at their own peril”. Η φράση προέρχεται από ένα εξαιρετικό άρθρο στο περιοδικό Foreign Affairs με τον εύγλωττο τίτλο “Why the Ukraine crisis is the West’s fault”,  με το οποίο   ο επιφανής εκπρόσωπος της ρεαλιστικής σχολής των διεθνών σχέσεων αποδίδει την ουκρανική κρίση σε εσφαλμένες δυτικές εκτιμήσεις και επιλογές.

Ο Mearsheimer εξηγεί ότι στην ουκρανική κρίση η Ρωσία, αντίθετα από την τρέχουσα δυτική αντίληψη, είναι στρατηγικά αμυνόμενη και όχι επιτιθέμενη.  Από τη δεκαετία του 1990 και ως το 2009 (ένταξη Αλβανίας και Κροατίας) το ΝΑΤΟ και η ΕΕ επεκτείνονται ακάθεκτα στις πρώην ανατολικές χώρες, παρά τις έντονες ρωσικές διαφωνίες. Το 2008, όταν η επέκταση αυτή έφτασε στα ρωσικά σύνορα (Γεωργία), η Ρωσία κατέστησε απόλυτα σαφές ποιες ήταν οι κόκκινες γραμμές της, χρησιμοποιώντας την ισχύ των όπλων για να επιβάλει τη θέλησή της. Η Δύση θα έπρεπε να έχει λάβει το μήνυμα – αλλά προφανώς δεν το έλαβε.

Ο Mearsheimer αποφλοιώνει συστηματικά τις δυτικές αντιλήψεις περί διαρκούς ειρήνης που θα επέλθει με την επικράτηση της οικονομικής αλληλεξάρτησης, του δικαίου και της δημοκρατίας δυτικού τύπου. Kατακρίνει την αντίληψη ότι η εξαγωγή των δυτικών αξιών είναι νομοτελειακή εξέλιξη ή/και υποχρέωση του δυτικού στρατοπέδου και ασκεί δριμεία κριτική στο δυτικό “social engineering” σε πρώην ανατολικές χώρες, και τις «πορτοκαλί επαναστάσεις» που αυτό προκάλεσε. Τεκμηριώνει με στοιχεία τη στρατηγική στόχευση πίσω από τα προγράμματα προαγωγής της «κοινωνίας πολιτών» του National Endowment for Democracy. Και επισημαίνει δηκτικά ότι, ασχέτως των δυτικών διαβεβαιώσεων περί καλών προθέσεων και “win-win” οικονομικής αλληλεξάρτησης, η τελική ιεράρχηση των συμφερόντων της Ρωσίας, όπως και κάθε σοβαρής χώρας, είναι προνόμιο της ίδιας. Πολύ περισσότερο όταν το ζήτημα αφορά τον έλεγχο της  Ουκρανίας, δηλαδή της οδού από την οποία πέρασαν ιστορικά όλες οι εισβολές στην Ρωσία.

Επιπλέον ο  Mearsheimer αντικρούει το “επιχείρημα του Μονάχου” και τον παραλληλισμό με τον Χίτλερ,  που ήδη χρησιμοποιείται (πχ από τον Βρετανό πρωθυπουργό Κάμερον) και κατά του Β. Πούτιν. Πρόκειται για το γνωστό δίδαγμα της συμφωνίας του Μονάχου του 1938, όπου η Αγγλία και Γαλλία ενέδωσαν στις απαιτήσεις του Χίτλερ ενθαρρύνοντας τις επεκτατικές του βλέψεις. Η αρχή ότι ο κατευνασμός αποθρασύνει έναν επεκτατικό αντίπαλο είναι σωστή και διαχρονική. Όμως, παρατηρεί ο Mearsheimer, ο Πούτιν δεν είναι Χίτλερ και η Ρωσία δεν είναι επεκτατικός αντίπαλος. Ως την ανατροπή του (εκλεγμένου) ουκρανού προέδρου Γιανούκοβιτς τον Φεβρουάριο, η Ρωσία είχε παίξει το παιχνίδι “σύμφωνα με τους κανόνες” και χωρίς χρήση ένοπλης ισχύος. Όταν όμως η Δύση υποκίνησε “κινήματα πολιτών” για την ανατροπή Γιανούκοβιτς λόγω της σύμπλευσής του με τη Ρωσία, η τελευταία είχε κάθε λόγο να θεωρήσει τις κινήσεις αυτές ως αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού, και να αντιδράσει αναλόγως.

O Mearsheimer παραλληλίζει τη στρατηγική πρόκληση που συνιστά για τη Ρωσία η δυτική παρουσία στην Ουκρανία με τη στρατηγική πρόκληση που συνιστούσε για τις ΗΠΑ η σοβιετική παρουσία στην Κούβα το 1962. Όσο για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και επιλογής συμμαχιών που είχαν η Κούβας και η Ουκρανία βάσει του διεθνούς δικαίου; Η πικρή αλήθεια, γράφει ο Mearsheimer, είναι ότι συχνά η ισχύς δημιουργεί δίκαιο όταν εμπλέκονται οι μεγάλες δυνάμεις (“might often makes right when great-power politics are at play”). Εμείς αντίστοιχα είχαμε παραπέμψει πριν λίγους μήνες στον διαχρονικό «Διάλογο Αθηναίων και Μηλίων» του Θουκυδίδη, τον οποίο ορισμένοι σχολιαστές από στήλες περιοδικών χαρακτήρισαν αναχρονιστικό – ας παραπονεθούν στο πανεπιστήμιο του Chicago για τους αναχρονισμούς που διδάσκει ο καθηγητής Mearsheimer…


Και δυστυχώς όσοι Έλληνες αναλυτές χαρακτήρισαν ξεπερασμένο τον Θουκυδίδη και τη ρεαλιστική ανάλυση δεν είναι μόνοι. Οι ενέργειες στο δυτικό στρατόπεδο, ήδη από την αρχή της ουκρανικής κρίσης, δείχνουν αδυναμία αντίληψης των θεμελιωδέστερων αρχών των διεθνών σχέσεων. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ John Kerry δήλωσε ότι «απλά δεν επιτρέπεται στον εικοστό πρώτο αιώνα να συμπεριφέρεται κανείς όπως στον δέκατο ένατο», ενώ η Α. Μέρκελ φέρεται να είπε στον πρόεδρο Ομπάμα ότι ο Β. Πούτιν «ζει σε άλλο κόσμο». Ίσως η καλύτερη καταγραφή των αντιδράσεων που προκαλεί η πολιτική του Β. Πούτιν στη Δύση βρίσκεται σε πρόσφατο άρθρο της Anne Applebaum στην Washington Post, όπου γίνεται λόγος για «Πλήγμα της Ρωσίας στην παγκοσμιοποίηση»: “μια μεγάλη χώρα όπου δραστηριοποιούνται διεθνείς εισηγμένες εταιρίες αποφάσισε ότι ένας περιφερειακός πόλεμος με τους γείτονές της είναι προτιμότερος από την πλήρη συμμετοχή στο διεθνές οικονομικό σύστημα. [...] αποφάσισε επίσης ότι μπορεί να αποδεχθεί αυξημένες τιμές στα τρόφιμα, στο όνομα της τιμής του έθνους. Όχι μόνο είναι εφικτή η απόρριψη της “win-win” λογικής της παγκοσμιοποίησης χάριν διαφορετικών αξιών και πολιτικών, αλλά συμβαίνει αυτή τη στιγμή”. Το άρθρο μεταδίδει την εικόνα μιας δυτικής ελίτ που “πέφτει από τα σύννεφα” επειδή κάποιοι στον κόσμο δεν ενστερνίζονται τις δυτικές προτεραιότητες.

Σε αντίθεση με όλους τους παραπάνω, ο καθηγητής Mearsheimer, ως συνεπής ρεαλιστής, ανατέμνει ψύχραιμα τα ρωσικά κίνητρα χωρίς να τα ενστερνίζεται, αναγνωρίζει τα θεμιτά ρωσικά συμφέροντα και εισηγείται την αναδίπλωση της Δύσης με στόχο την επίτευξη ενός συμβιβασμού: τα βασικότερα σημεία του θα ήταν η κατοχύρωση ενός καθεστώτος ουδέτερου “buffer state” μεταξύ Ρωσίας και Δύσης για την Ουκρανία, η αποκήρυξη κάθε πρόθεσης ένταξής της στο ΝΑΤΟ και η συνεργασία της Δύσης με τη Ρωσία στην προσπάθεια οικονομικής σταθεροποίησης του ουκρανικού κράτους.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Mearsheimer, αντίθετα από όσους  (ιδίως στην Ελλάδα) διαλαλούν την «ανίκητη» ρωσική ισχύ, καταλήγει στην πρότασή του από τον ακριβώς αντίθετο συλλογισμό. Η Ρωσία, λέει, είναι μια παρακμάζουσα δύναμη: αντιμετωπίζει σοβαρότατο δημογραφικό πρόβλημα και η οικονομία της, που δεν έχει αναπτύξει παραγωγικό ιστό ανταγωνιστικό διεθνώς, εξαρτάται μονοδιάστατα από την εξαγωγή πρώτων υλών. Συνεπώς, λέει ο Mearsheimer, η Δύση δεν έχει να φοβάται από τη Ρωσία. Αντιθέτως μπορεί να αξιοποιήσει τη συνεργασία της για την επίλυση των κρίσεων στο Αφγανιστάν, τη Συρία και το Ιράν και, σε βάθος χρόνου, προκειμένου να εξισορροπήσει την αναδυόμενη απειλή της Κίνας. Όμως η επιδεικτική προσβολή των ρωσικών στρατηγικών συμφερόντων στην Ουκρανία πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο: τη στρατηγική αποξένωση της Ρωσίας, χωρίς όφελος για καμία πλευρά και με ρίσκο μιας καταστροφικής σύγκρουσης.

Η θέση αυτή, δηλαδή η έμφαση στα κοινά συμφέροντα Ρωσίας και Δύσης, είναι άλλη μια σημαντική συνεισφορά της ανάλυσης του  Mearsheimer. Και τούτο διότι η πνευματική νωθρότητα και τα ψυχροπολεμικά αντανακλαστικά που αναβιώνει η ρωσική στάση στο δυτικό στρατόπεδο (ειδικά σε κάποιους γερουσιαστές στις ΗΠΑ) δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη δαιμονοποίηση της Ρωσίας και την παγίωση μιας στείρας αντιρωσικής στάσης. Και σε αυτό δεν είναι άμοιρος ευθυνών ούτε ο ρώσος πρόεδρος Β. Πούτιν, που φέρεται να δήλωσε “αν θέλω παίρνω το Κίεβο σε δύο εβδομάδες“. Τα ψυχροπολεμικά αντανακλαστικά δεν είναι προνόμιο μιας μόνο πλευράς…

Όπως είχαμε εξ αρχής επισημάνει, είναι βέβαιο ότι η κατάληξη της ουκρανικής κρίσης (αντίθετα με τις ενέργειες που την προκάλεσαν), θα λαμβάνει σοβαρά υπόψη της τα ρωσικά συμφέροντα. Το διακύβευμα όμως είναι πλέον, πόσο αίμα θα χυθεί και πόσο θα κινδυνέψει η παγκόσμια ειρήνη. Όσοι παίρνουν αποφάσεις αυτή την εποχή στη διεθνή σκηνή (και ειδικά στο δυτικό στρατόπεδο), θα κάνουν καλά να διαβάσουν προσεκτικά το άρθρο του John J. Mearsheimer. Και αν κάποιες έννοιες όπως “ισχύς” και “κρατικό συμφέρον” τους φανούν ξένες, ας ανοίξουν επιτέλους κανένα βιβλίο. Θα διαπιστώσουν ότι  είναι πανάρχαιες και διαχρονικές.

Πηγή e-amyna

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Δρακούλης

Σαράντα χρόνια κλείνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ, αλλά τα γενέθλια του παραπέμπουν πιο πολύ «στα σαράντα…» ενός μακαρίτη. Το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ «πεθαμένο» πια, προσπαθεί μάταια να «αναστηθεί» φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο τα πολιτικά πρόσωπα του πιο «νοσηρού» και «μιαρού» συστήματος, που έκαναν την εμφάνισή τους ένας-ένας, ως άλλες «μετανοούσες Μαγδαληνές» στην κωμικοτραγική επετειακή εκδήλωση στο ΖΑΠΠΕΙΟ.

Σαράντα χρόνια βαρύτατων ευθυνών συμπληρώνονται σήμερα για το ΠΑΣΟΚ, που από το «Τσοβόλα δώστα όλα» του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι το «Λεφτά υπάρχουν» του υιού Γιώργου Παπανδρέου, είχε καθοριστική συμβολή στην παρακμή της Ελλάδας.

Από την Μεταπολίτευση και έπειτα, εφαρμόστηκε από το τότε σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, ένα ελληνικού τύπου σοβιέτ. Η υπερδιόγκωση του δημοσίου τομέα στο «βωμό» της ρουσφετολογίας, ο άκρατος κρατικισμός, η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, η γραφειοκρατία, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, η αποβιομηχάνιση της χώρας, οι πελατειακές σχέσεις, η ανοχή απέναντι στην ανομία, η έλλειψη υγιούς ανταγωνισμού, τα δανεικά, οι μίζες, η εξυπηρέτηση των προσωπικών συμφερόντων και τα σκάνδαλα μεγατόνων, είναι μια συνοπτική περιγραφή του εκφυλισμένου συστήματος που προσπάθησε με «νύχια» και με «δόντια» να εγκαθιδρύσει το ΠΑΣΟΚ μεταπολιτευτικά και που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ελληνική οικονομική κατάρρευση και τα σημερινά αδιέξοδα.

Φυσικά, οι θεσιθήρες που έτρεφε το κόμμα όλα αυτά τα χρόνια συντήρησαν τις πολιτικές και κρατικές παθογένειες προς ίδιον όφελος. Χάνοντας πλέον, όμως, το πρόσφορο έδαφος οι καλοβολεμένοι «σοσιαληστές» του παρακμάζοντος πολιτικού τους φορέα, αναζητούν είτε νέα στέγη στον ΣΥΡΙΖΑ, το αναπαλαιωμένο ΠΑΣΟΚ που συμμερίζεται την ίδια αριστερόστροφη νοοτροπία του παλιού ΠΑΣΟΚ και μιλάει την ίδια γλώσσα της πολιτικής επιπολαιότητας και ανευθυνότητας, είτε προσπαθούν να δημιουργήσουν το ΠΑΣΟΚ της «ανανέωσης» με τα πιο σαθρά υλικά και τα πλέον χαρακτηριστικά πρόσωπα του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος.

Η κοινωνία, όμως, διψάει για σχήματα προόδου και μεταρρυθμίσεων με δίκαιο και κοινωνικό προσανατολισμό, δεν πείθεται από τους κυριότερους υπαίτιους για τα δεινά που αντιμετώπισε η χώρα εδώ και πέντε χρόνια. Οι πολίτες σήμερα δεν γιορτάζουν τα σαράντα χρόνια των γενεθλίων του ΠΑΣΟΚ, αλλά κάνουν τα «σαράντα» στα σαράντα αυτά χρόνια και στις νοοτροπίες του «χθες» των εκπροσώπων του ολέθρου, που πρέπει να αφήσουν οριστικά στο παρελθόν!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τη φωτιά στα ανατολικά της Ουκρανίας, πιθανότατα τη μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια στην ευρωπαϊκή ήπειρο τις τελευταίες δεκαετίες, συνοδεύουν οι υψηλοί ρητορικοί τόνοι των κυβερνήσεων όχι μόνο των άμεσα εμπλεκόμενων μερών, αλλά και από όλο τον κόσμο.

Το Κίεβο κατηγορεί τη Μόσχα πως φέρνει «μεγάλο πόλεμο», προκαλώντας την αντίδραση της Ρωσίας, ενώ μετά την διαπίστωση του γερμανού προέδρου πως η Ρωσία «τερμάτισε de facto τη συνεργασία με την Ευρώπη», η Βενεζουέλα καλεί να μην επιδιωχθεί πόλεμος με τη Ρωσία ενώ ο Φιντέλ Κάστρο βλέπει «φωνές στο ΝΑΤΟ να μιλούν όπως τα SS».

Την ίδια ώρα, το πρωί της Τρίτης σύμβουλος του Κρεμλίνου που επικαλείται το Reuters ανέφερε ότι η εμπρηστική αναφορά του Πούτιν πως «αν θέλω, παίρνω το Κίεβο σε δύο εβδομάδες» μεταφέρθηκε εκτός πλαισίου. Τα σχόλια του Πούτιν είχαν «διαφορετικό νόημα», αναφέρει από την πλευρά του το ρωσικό RIA επικαλούμενο τον ίδιο σύμβουλο.

Η Ρωσία δήλωσε την Τρίτη έτοιμη να δώσει στη δημοσιότητα τη μαγνητοφωνημένη τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, προκειμένου «να άρει κάθε παρεξήγηση».

Σε επιστολή του προς τον Μπαρόζο ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Βλαντίμιρ Τσιζόφ, είπε ότι η συνομιλία θα δοθεί στη δημοσιότητα εκτός εάν η ΕΕ ενημερώσει μέσα σε διάστημα δύο ημερών τη Ρωσία ότι διαφωνεί με την ενέργεια αυτή, αναφέρει το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Itar-Tass.

Ο ουκρανός υπουργός Άμυνας Βάλερι Γετελέι, ένας από τους ισχυρότερους πολιτικούς στην ουκρανική πρωτεύουσα, δεν λυπήθηκε τις βαριές λέξεις το βράδυ της Δευτέρας: «Ένας μεγάλος πόλεμος έχει φτάσει στην πόρτα μας, όμοιο του οποίου δεν έχει δει η Ευρώπη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο».

«Δυστυχώς, οι θάνατοι δεν θα μετρώνται σε εκατοντάδες αλλά και δεκάδες χιλιάδες» είπε.

Ο Γετελέι επέρριψε την ευθύνη στη Μόσχα, η οποία αρνείται ακόμη και την δραστηριότητα ενόπλων δυνάμεών της στα ανατολικά της Ουκρανίας -πράγμα για το οποίο εμφανίζονται πεπεισμένες οι δυτικές κυβερνήσεις,

Αντιδρώντας, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται ως «δύσκολο να πιστέψει κανείς πως τέτοιες δηλώσεις μπορούν να γίνουν από υπουργό Άμυνας πολιτισμένου κράτους».

Στο φόντο πάντως, μαζί με τις πάγιες αναφορές στις ρωσικές ανακοινώσεις για «τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή» στην ανατολική Ουκρανία, οι οποίες είχαν ξεκινήσει από τις πρώτες ημέρες της σύγκρουσης, ξεχωρίζει η φερόμενη αναφορά του Πούτιν στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κομισιόν πως «εάν θέλω, παίρνω το Κίεβο σε δύο εβδομάδες».

Στην Ευρώπη, οι ανησυχίες για την κατάσταση δεν εκφράζονται με τόνους ανάλογους του ουκρανού υπουργού Άμυνας, αλλά με ανάλογη κατηγορηματικότητα. Ο γερμανός πρόεδρος Γιόαχιμ Γκάουκ διαπίστωσε πως «η Ρωσία έχει τερματίσει de facto την συνεργασία με την Ευρώπη», δήλωση που προκάλεσε δυσφορία σε ορισμένους στο Βερολίνο -όπως το κόμμα της Linke, που βλέπει τον Γκάουκ να «ρίχνει λάδι στη φωτιά».

Όλα αυτά όμως δεν περιορίζονται στη Γηραιά Ήπειρο. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, εκφράστηκε για το ζήτημα λέγοντας πως «πρέπει να σταματήσει η επίθεση στη Ρωσία, πρέπει να σταματήσετε να επιδιώκετε πόλεμο με τη Ρωσία», καλώντας σε «ειρήνη».

Πιο βαρείς τόνους χρησιμοποίησε ο Φιντέλ Κάστρο σε άρθρο του στην Granma. «Πολλοί εκπλήσσονται με δηλώσεις ευρωπαίων εκπροσώπων του ΝΑΤΟ που μιλούν με το ύφος των ναζιστικών SS» έγραψε.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Χρόνια πολλά παλικαρόπουλε!
Σήμερα γιορτάζει το κόμμα της καρδιάς σου.

Εκεί ανήκες ανέκαθεν κι εκεί μόνον άξιζες να ανήκεις!

Η ζωή όμως τα φέρνει αλλοιώς.
Τί να κάνουμε;

Αν τότε που έριξες εκείνη την κυβέρνηση, είχες προσχωρήσει απ' ευθείας στο πράσινο κόμμα, αντί να ιδρύσεις εκείνον τον πολιτικό φερετζέ, ενδεχομένως να είχες γίνει πρωθυπουργός νωρίτερα.

Αλλά πάλι, καλύτερα (για την Ελλάδα) που δεν έγινες.

Τώρα βλέπεις από μακριά και ζηλεύεις τον Μεγάλο Ηλίθιο, που διαθέτει ηλιθιότερους οπαδούς απ' τους δικούς σου και που παρ' όλο που ο ίδιος είναι πιά αποδεδειγμένα για το Γουδή, τον ζητωκραυγάζουν, και του ζητούν να τους σώσει απ' την Δεξιά!

Ενώ εσένα που είσαι απλώς ένας ευσυνείδητος ''νέος Πεταίν'', οι άλλοι απ' τ' άλλα κόμματα δεν θέλουν να σε βλέπουν, αλλά κι οι δικοί σου σ' έχουν ταράξει στη ροχάλα! (πλην πολιτικών ιδιοφυιών, όπως Μπουμπούκος, Τσεκουρίδης, η καινούργια κυβερνητική εκπρόσωπος, ο Γεράσιμος, και λοιποί με IQ ραδικιού)

Υπομονή όμως.
Και το κόμμα στο οποίο προεδρεύεις ακολουθεί παράλληλη πορεία με το κόμμα που αγαπάς.
Σε λίγο, και -ας τ' ομολογήσουμε- με δικές σου κυρίως προσπάθειες, θα βρεθούν και τα δύο σφιχταγκαλιασμένα όπως είναι και τώρα, στον κάλαθο των αχρήστων.

Και πλέον η εκδίκησή σου προς όλους αυτούς που δεν εκτιμούν την αξία σου, αλλά και προς την Ιστορία που σε άφησε έντεκα χρονάκια να κοιτάς το ταβάνι,θα έχει ολοκληρωθεί!

Και στα δικά σας λοιπόν σου ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά κι ελπίζουμε του χρόνου τέτοια μέρα να είσαστε όλοι μιά κακή ανάμνηση!

Και πάλι: και στα δικά σας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Στο Κάιρο τις τελευταίες ημέρες, εμφανίσθηκαν σημάδια πυρετώδους διπλωματικής δραστηριότητας από αιγυπτιακής πλευράς για το θέμα της Λιβύης . Πέρα από τις προσκλήσεις για την δημιουργία μιας «παγκόσμιας συμμαχίας» για τον πόλεμο κατά του ISIS, η Αίγυπτος δημιουργεί ένα άλλο στρατιωτικό συνασπισμό με στόχο την διεθνή επέμβαση στην Λιβύη.

Θα είναι ένας συνασπισμός αραβικών και δυτικών κρατών, με σκοπό την στρατιωτική επέμβαση, για την «αποκατάσταση της σταθερότητας στη Λιβύη». Επίσης θα αφορά την παροχή μαχητικών αεροσκαφών για την διενέργεια αεροπορικών επιδρομών, αλλά και την δυνατότητα της χερσαίας επέμβασης.

Τα αιγυπτιακά σχέδια έγιναν γνωστά μέσα από δημοσιεύματα στον Τύπο της Μαυριτανίας. Εκεί αναφέρθηκαν οι έντονες προσπάθειες του προέδρου της Αιγύπτου, στρατάρχη Αμπντέλ Φατάχ Σίσι, να πείσει τον ομόλογό του, της Μαυριτανίας, Μοχάμεντ Ould Abdel Aziz, να ενταχθεί στον εν λόγω συνασπισμό. Ο συνασπισμός σύμφωνα με τα σχέδια, θα αντιμετωπίσει με ένα κεραυνοβόλο στρατιωτικό πλήγμα τους ισλαμιστές στην Τρίπολη και την Βεγγάζη.

Τα ΜΜΕ της Μαυριτανίας ανέφεραν ότι στρατάρχης Α. Σίσι ελπίζει να έχει «στην τσέπη του» και μια εντολή του ΟΗΕ για την επέμβαση στη Λιβύη, ηγούμενος του στρατιωτικού συνασπισμού. Αντίθετη άποψη έχουν όπως αναμενόταν, η Τουρκία, το Κατάρ, η Αλγερία και το Σουδάν.

Η Συμμαχία χρηματοδοτείται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και υποστηρίζεται από την Ιταλία και την Γαλλία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ακόμη έτοιμες να υποστηρίξουν το όλο εγχείρημα, «λόγω των ραγδαίων εξελίξεων στον αραβικό κόσμο και την παρουσία του ISIS».

Από την άποψη της κυβέρνησης της Αιγύπτου, και προσωπικά των υπηρεσιών πληροφοριών, η Λιβύη μετατρέπεται τάχιστα σε μια θερμοκοιτίδα ισλαμικού θρησκευτικού εξτρεμισμού, η οποία θα συμβάλει στην αναζωογόνηση των αιγυπτιακών ριζοσπαστικών ομάδων, και ως εκ τούτου αντιπροσωπεύει μια άμεση απειλή για την εθνική ασφάλεια της Αιγύπτου.

Σε περίπτωση που η Λιβύη καταστεί (που έχει καταστεί), άντρο τους ακραίου ισλαμισμού δεν κινδυνεύει μόνο η Αίγυπτος αλλά όλες οι όμορες χώρες της ανατολικής Μεσογείου.




Οι επιτυχίες του ISIS στις μάχες στο βόρειο Ιράκ, και η νέα στρατιωτική δράση των ΗΠΑ εκεί, έχουν στρέψει την προσοχή ξανά στη Συρία. Εκεί ήταν που οι ισλαμιστές αντάρτες του ISIS εξαπλώθηκαν αρχικά, ενώ αγωνίζονταν κατά της κυβέρνησης της Δαμασκού. Σήμερα έχουν την έδρα τους στη Συρία και χρησιμοποιούν συριακό έδαφος για ανασύνταξη και ανεφοδιασμό.

Στις δυτικές πρωτεύουσες γίνεται ξανά λόγος για το πώς θα αντιμετωπισθεί ο αυταρχικός πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Ασαντ. Οι τελικές επιλογές είναι δύο: να συνεργαστούμε ασμένως με τον Ασαντ για να νικήσει το ISIS, ή να μειώσουμε την (ήδη προβληματική) υπάρχουσα πολιτική της οικοδόμησης μιας ισχυρής σουνιτικής αντιπολίτευσης στη Συρία.

Η προέλαση του ISIS δεν μπορεί να αναχαιτιστεί χωρίς την δύναμη που είναι περισσότερο σε θέση να τον νικήσει: τον κυβερνητικό στρατό του αλεβίτη Ασαντ - αλλά και τους Κούρδους της Συρίας. Ακριβώς όπως συνέβη στο Ιράκ, οι σουνίτες της Συρίας θα πρέπει τελικά να εκδιώξουν τους φανατικούς του ISIS από τις κοινότητές τους.

Μια νέα και αξιοσημείωτη σύγκλιση περιφερειακών συμφερόντων παίρνει τώρα ένα σχήμα που κάνει πιο πιθανή την συμφωνία καταμερισμού της εξουσίας, στη Συρία.

Σαουδική Αραβία και Ιράν, οι δύο βασικοί παίκτες σε έναν περιφερειακό ψυχρό πόλεμο που τροφοδοτεί τις συγκρούσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή, δοκιμάζουν να αναθεωρήσουν την αναποτελεσματική στάση τους και να προωθήσουν κοινά μέτωπα κατά του ISIS.

Αυτά τα δύο κράτη είναι οι επικεφαλής προστάτες των αντιμαχόμενων πλευρών στη Συρία και η αίσθηση μιας νέας περιφερειακής σύγκλισης είναι ευκαιρία για να προωθηθεί μια ενιαία στρατηγική για την καταπολέμηση των τζιχαντιστών.

Τόσο το Ιράν όσο και η Σαουδική Αραβία έχουν κατηγορηθεί ότι υποδαυλίζουν το φαινόμενο ISIS: το μεν Ιράν μέσω της στήριξης στον Ασαντ, η καταστολή του οποίου είχε ριζοσπαστικοποιήσει τους σουνίτες, η δε Σαουδική Αραβία λόγω του καρνέ επιταγών σε ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης στη Συρία και της ιδεολογικής στήριξης σε ακραία ισλαμιστικά στοιχεία.

Αλλά κατά πως φαίνεται και οι δύο χώρες κάνουν, τώρα, νέους υπολογισμούς. Στην Τεχεράνη, υπάρχουν αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με την τύχη του Ιράκ, ενός βασικού στρατηγικού συμμάχου, καθώς και για την όλο και μεγαλύτερη απειλή του ISIS απέναντι στον Ασαντ. Ιρανοί ηγέτες έχουν φτάσει να κάνουν ανοίγματα ακόμη και σε ορισμένες προσωπικότητες της αντιπολίτευσης της Συρίας.

Από την πλευρά της, η Σαουδική Αραβία ανησυχεί σαφώς ότι οι τζιχαντιστές του ISIS θα γεννήσουν μια νέα γενιά μαχητών που θα είναι έτοιμοι να στρέψουν τα όπλα τους και κατά του βασιλείου του Οίκου των Σαούντ. Η μακροχρόνια σαουδαραβική πολιτική που χρησιμοποιούσε κάποιες ομάδες εξτρεμιστών σουνιτών σαλαφιστών ως χρήσιμο «αντίβαρο» στην περιφερειακή επιρροή του σιιτικού Ιράν αμφισβητείται πλέον σοβαρά.

Δυτικοί ηγέτες θα πρέπει να τονίσουν στους Σαουδάραβες συμμάχους ότι ο αγώνας κατά των ισλαμιστών του ISIS θα πρέπει να υπερισχύσει έναντι της αλλαγής καθεστώτος στη Δαμασκό. Σε αντάλλαγμα, το Ιράν θα πρέπει να πιέσει τον Ασαντ να μοιραστεί την εξουσία με τους μετριοπαθέστερους σουνίτες και να καταστήσει την ήττα του ISIS υπ'αριθμόν ένα στρατιωτική του προτεραιότητα.

Επίσης, Δυτικοί ηγέτες θεωρούν το «Ισλαμικό Κράτος» απειλή για την εθνική ασφάλεια των κρατών τους. Αυτό πρέπει τώρα να μεταφραστεί σε μια νέα πολιτική έναντι του καθεστώτος της Δαμασκού, σε μία συνεργασία με το Ιράν, και στην ενθάρρυνση του εκκολαπτόμενου και προς το παρόν δειλού ανοίγματος των δύο βασικών αντιπάλων , δηλαδή της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν.

* Ο Τζούλιεν Μπαρνς-Ντέϊσι είναι αναλυτής στο European Council on Foreign Relations (ECFR). Ο Ντάνιελ Λέβι είναι διευθυντής του προγράμματος του ECFR για την Μέση Ανατολή.

Πηγή The New York Times

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο αναμένεται να τεθεί, από το φθινόπωρο, η ίδια η ύπαρξη του κυπριακού κράτους (και, κατ’ επέκτασιν, η μεσοπρόθεσμη-μακροπρόθεσμη, κάπως συγκροτημένη επιβίωση του ελληνισμού στο νησί). Μια τέτοια εξέλιξη θα συνδυασθεί ασφαλώς με τη συνεχιζόμενη κατάρρευση της ελλαδικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους, παράγοντας εκρηκτικές συνέπειες για το σύνολο του ελληνικού χώρου. Στις σημερινές εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες, τις χειρότερες στη νεώτερη ελληνική ιστορία, εξαιρέσει της γερμανικής κατοχής, θα χρειαστεί σκληρότατο «κατενάτσιο» και πανεθνική έγερση για να σωθεί το κυπριακό κράτος και οι ‘Ελληνες της Κύπρου. Προς το παρόν, μόνο αυτό δεν βλέπουμε.

Ανεπάρκεια/απροθυμία της αντιπολίτευσης

Η προοπτική διάλυσης του κυπριακού κράτους μπορεί ακόμα να αντιμετωπισθεί, υπό έναν όρο όμως. ‘Ότι θα συγκροτηθεί ένα αξιόπιστο, ενιαίο, μαχητικό μέτωπο των δυνάμεων που λένε ότι είναι αντίθετες στην επαναφορά νέου σχεδίου Ανάν, δηλαδή του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, της Συμμαχίας Πολιτών και των Οικολόγων. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν ότι κινδυνεύει άμεσα η πατρίδα τους και να μην ενεργούν με ανάλογο τρόπο. Θα ήταν ευχής έργο αν μια τέτοια συμμαχία μπορούσε να επεκταθεί και σε ένα πρόγραμμα απελευθέρωσης από τα οικονομικά δεσμά του Μνημονίου, γιατί και μέσω αυτών επιχειρείται η κατάλυση, από άλλο δρόμο, της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

‘Ένα τέτοιο «μέτωπο», θα μπορούσε να αντιπολιτευθεί αξιόπιστα έναν Πρόεδρο που έχει παραβεί τις πιο κεφαλαιώδεις δεσμεύσεις του στους ψηφοφόρους και που, κανονικά, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί μετά τα όσα συνέβησαν στο νησί μετά την εκλογή του και όσα έκανε ο ίδιος εις βάρος των συμπολιτών του. Θα μπορούσε επίσης να διερευνήσει δυνατότητες της Κύπρου και εκτός ΕΕ, όπως η Ρωσία, η Κίνα, οι BRIICS ευρύτερα, αλλά και συμμαχίες με πολιτικές δυνάμεις εντός ΕΕ. Το γεγονός ότι τα κυπριακά πολιτικά κόμματα κάνουν “business as usual”, σε ένα περιβάλλον πιθανολογούμενης εθνικής και επιταχυνόμενης κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής , αποσυνθέτει και τις οποιεσδήποτε λαϊκές αντιδράσεις.

Μέχρι τώρα δύο παράγοντες έχουν συγκλίνει εμποδίζοντας – προσωρινά – μια συμφωνία διάλυσης του κυπριακού κράτους, στις γραμμές νέου «σχεδίου Ανάν», ή, καλύτερα, «Αναστασιάδη-‘Αδη». Ο πρώτος είναι ότι παραμένουν στον κυπριακό πληθυσμό ενεργά τα «αντισώματα» του 2004 (δημοψήφισμα), παρά τα σοκ που υπέστη με την οικονομική επίθεση και την τραγική ανεπάρκεια και παθολογική ροπή προς την προδοσία της ηγεσίας του. Ο δεύτερος είναι η λεγόμενη τουρκική «αδιαλλαξία», για την οποία πρέπει μάλλον να ευγνωμονούμε τον κ. Ερντογάν, αφού αποτρέπει έτσι την καταστρατήγηση των βασικότερων αρχών, θεμελίων του διεθνούς, συνταγματικού και ευρωπαϊκού δικαίου. Αυτό που έκανε δηλαδή το έκτρωμα του Ανάν και θα κάνει μια συμφωνία στις γραμμές του ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-‘Ερογλου.

Έρχεται νέο σχέδιο

Θα ήταν όμως επικίνδυνα αφελές να αναμένει κανείς ότι οι δυνάμεις που εποφθαλμιούν το νησί και που ήταν πίσω από το σχέδιο Ανάν – το σχέδιο εκείνο δεν έδινε την Κύπρο στην Τουρκία, την έδινε στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και το Ισραήλ - δεν θα εκμεταλλευθούν την παρούσα συγκυρία, καταστροφής της οικονομίας Κύπρου και Ελλάδας και οικονομικού αποικιακού ελέγχου των δύο χωρών, για να προχωρήσουν τα σχέδια κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Για να επιτύχουν την επιδίωξη αυτή θα χρησιμοποιήσουν, όπως και στο παρελθόν, κάθε μέσο. Θα επιμείνουν στις “διζωνικές-δικοινοτικές” αρλούμπες με “πολιτική ισότητα” που έχουν επισήμως υιοθετήσει σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα Κύπρου και Ελλάδας, χωρίς να εξηγούν ποιος τέλος πάντων θα κάνει κουμάντο σε αυτόν τον ζουρλομανδύα (η πλειοψηφία, όπως στις δημοκρατίες, ξένοι αξιωματούχοι, όπως στο «Ανάν», ή θα … κληρώνει κάθε φορά μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων, όπως προτείνει τώρα στις συνομιλίες για το συνταγματικό δικαστήριο ο ανεκδιήγητος Πρόεδρος της Κύπρου).

Θα επιδιώξουν να χρησιμοποιήσουν την οικονομική καταστροφή που προγραμματίζουν τα Μνημόνια (όπως δείχνει και η ελλαδική εμπειρία), για να σπάσουν το ηθικό του λαού και να τον πείσουν ότι δεν έχει άλλη λύση από το να υπογράψει τη διάλυση του κράτους του για να «σωθεί». (Στην πραγματικότητα βέβαια τυχόν διάλυση του κράτους θα εντείνει την οικονομική καταστροφή και θα δημιουργήσει αστάθεια απολύτως αποθαρρυντική για όποιες τοποθετήσεις κεφαλαίων). Θα επιδιώξουν να προκαλέσουν κάποιας άλλης μορφής σοκ στον κυπριακό πληθυσμό, να του εντείνουν τα αισθήματα απογοήτευσης και απομόνωσης (εκεί συγκλίνει και η πρόσφατη εκδήλωση υποστήριξης σειράς «Ανανικών» στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ προς τις «προσπάθειες» Αναστασιάδη). Και, last but not least, θα επιχειρήσουν ενδεχομένως, αν τους δοθεί η ευκαιρία, να πάρουν με το μέρος τους, άμεσα ή έμμεσα, τμήμα των δυνάμεων που αντιτίθενται σήμερα στον Αναστασιάδη και την προσπάθειά του να επαναφέρει μια μορφή σχεδίου Ανάν (όπως έκαναν το 2008 με το ΔΗΚΟ του Κάραγιαν). Κάτι που, αν συμβεί, θα προκαλέσει τεράστια απογοήτευση και διάλυση. Με άλλα λόγια, πρέπει κανείς λογικά να περιμένει την ανάπτυξη μιας πληθώρας δράσεων στην κατεύθυνση προκαταβολικής υπονόμευσης της όποιας άμυνας του κυπριακού λαού. ‘Αλλωστε είναι συζητήσιμο και το αν η οικονομική επίθεση κατά της Κύπρου πέρυσι υπαγορεύθηκε όντως από οικονομικές και όχι από γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Αγγλία, ευρώ και κυπριακή οικονομία

Από την άλλη μεριά καιροφυλακτεί και το Λονδίνο, «μανούλα» στις κάθε είδους προβοκάτσιες (όπως το 1963 όταν έπεισε τον Μακάριο να προχωρήσει με τα 13 σημεία). Η «ιδέα» που ρίχνει η Αγγλία, ενθαρρυμένη από τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των Κυπρίων με τα πεπραγμένα της ΕΕ, είναι να εγκαταλείψει η Λευκωσία το ευρώ, ουσιαστικά δηλαδή την ΕΕ.

Είναι συζητήσιμο αν έπρεπε Κύπρος και Ελλάδα να ενταχθούν ποτέ στο ευρώ, ενώ είναι βέβαιο ότι ούτε η μία, ούτε η άλλη πρέπει να παραμείνουν μεσοπρόθεσμα, αν δεν αλλάξει ριζικά η αρχιτεκτονική του. Το άμεσο πρόβλημα όμως τω δύο κρατών είναι το μη βιώσιμο χρέος τους και η χρήση αυτού του χρέους για την οικονομική υποδούλωση και καταστροφή τους. Επ’ αυτού διερωτάται κανείς τι ακριβώς θα προσφέρει ο «επαναστατικός τυχοδιωκτισμός» μιας εξόδου. Δεν θα ήταν λογικότερο οι δύο χώρες να μείνουν εντός ΕΕ/ΟΝΕ και να το κάνουν «μπάχαλο», χρησιμοποιώντας το σύνολο των πολιτικών/θεσμικών εργαλείων που διαθέτουν, ζητώντας διαγραφή χρέους, ριζική αλλαγή των εφαρμοζόμενων πολιτικών, αντιμετώπιση των άνευ προηγουμένου κοινωνικο-οικονομικών καταστροφών που προκάλεσαν στις δύο χώρες τα προγράμματα “bail-out” και “bail-in” της ΕΕ και του ΔΝΤ; Γιατί να τις διευκολύνουν αποχωρώντας από ΟΝΕ ή και ΕΕ, αλλά παίρνοντας μαζί τους το μη βιώσιμο χρέος και τις νομικές δεσμεύσεις των Μνημονίων; (‘Άλλο αν απαιτηθεί, στα πλαίσια μιας πιθανότατης σύγκρουσης με τους Πιστωτές, η αναγκαστική, όχι με δική μας πρωτοβουλία εισαγωγή άλλου μέσου πληρωμής, εφόσον καταστεί αναγκαίο).

Ευρώ και γεωπολιτική

Αποχώρηση από το ευρώ δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και βαριά γεωπολιτική επιλογή. Απομακρύνει την Κύπρο από την Ελλάδα (εντείνοντας και τους εκβιασμούς στην τελευταία) και περιορίζει την συνολική εθνική ισχύ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ιστορική εξασθένηση του ελληνισμού και με τις σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας σε ιστορικό ναδίρ, η αποχώρηση της Κύπρου από την ΟΝΕ, χωρίς παράλληλη ανάπτυξη ισχυρών «εναλλακτικών» σχέσεων με Ρώσους, Κινέζους, BRIICS (σαν αυτές που επέτρεψαν την επιβίωση της Δημοκρατίας κατά το παρελθόν), θα οδηγήσει πιθανότατα σε ένα αδύναμο νησί που θα παραδοθεί μόνο του σε Αμερικανούς, ‘Αγγλους και Ισραηλινούς, ίσως και Τούρκους, με την ελπίδα ότι θα ανεχθούν την ύπαρξη Ελλήνων.

Η Αγγλία του Κάμερον (και όχι μόνο) έχει τη δική της αντιγερμανική και αντιευρωπαϊκή ατζέντα, δεν επιθυμεί ευρωπαϊκή στρατηγική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και δεν παραλείπει να φροντίζει για το … κακό των Ελληνοκυπρίων όταν έχει τη δυνατότητα. Αλλά οι αιτιάσεις των Ελλήνων απέναντι στη Γερμανία είναι για τους αντίθετους λόγους από αυτούς που θέλει τη διάλυση της Ευρώπης η Αγγλία. (Βεβαίως, ακόμα μια φορά, αποδεικνύεται η στρατηγική τύφλωση του Βερολίνου, που υπονομεύει το ίδιο τον ρόλο του, ακόμα και τις … βάσεις της κυριαρχίας του στην Ευρώπη).

Αντί λοιπόν η πολιτικά αλλοπρόσαλλη Αρχιεπισκοπή και η θεωρητικώς «αντιιμπεριαλιστική» και πρακτικώς αγγλόφιλη ηγεσία του ΑΚΕΛ να έλκονται από κάθε ιδέα που πλασάρει η πρώην αποικιοκρατική δύναμη, καλό θα ήταν να σκεφτούν και να πράξουν κάτι αυτόνομα, για το καλό της πατρίδας τους, αν τουλάχιστον μπορούν. Η - κάτω του μετρίου - μελέτη που παρήγγειλε πέρυσι η ηγεσία του ΑΚΕΛ για το θέμα του ευρώ, τουλάχιστον απέδειξε ότι δεν υπάρχουν εύκολες και μαγικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα Κύπρος, Ελλάδα και Ευρώπη.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου