Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Οκτ 2015

Ρίξτε τους μωρέ! Τι περιμένετε;
Τι άλλο χειρότερο θέλετε να δείτε, για να συνέλθετε;

Ολα όσα συμβαίνουν σήμερα, στους πολίτες αυτής της χώρας είναι μαθηματικά σχεδιασμένο, για να τους καταστρέψει!

Δεν υπάρχει σωτηρία, για κανέναν, όσο δεν αρνούμαστε και δεν διαγράφουμε μονομερώς το χρέος!
Το απεχθές! Το παράνομο! Το επονείδιστο!

Η εθνική οικονομία έχει χάσει 2 τρισ.!
Οι πολίτες περιουσίες 600 δισ.!
Και το χρέος των 320 δισ. όλο και μεγαλώνει, χωρίς ποτέ να χορταίνει!

Πού στο καλό ωφελείται η χώρα και σεις;
Νοσοκομεία, σχολεία, κοινωνικές δομές κλείνουν και ανοίγουν φυλακές για χρέη!

Σας παίρνουν τα σπίτια σας και το μέλλον των παιδιών σας!
Σας δουλεύουν από το πρωϊ ως το βράδυ, χωρίς ίχνος ντροπής και τους κοιτάτε αποχαυνωμένοι, μη πιστεύοντας στ΄αυτιά σας!

Πιστέψτε το επιτέλους!
Τη χώρα θέλουν να παραδώσουν και ξεπουλάνε!
Εσάς στα σκλαβοπάζαρα και τη χώρα στους Γερμανούς και τους Αμερικανούς!

Τι στα κομμάτια Ελληνες είστε;
Του καναπέ; Του ΣΥΡΙΖΑ; Της ΝΔ; Του ΠΑΣΟΚ;
Δεν έχουν χώρα τα κόμματα!
Στην Ελλάδα ανήκουμε όλοι!

Ρίξτε τους!
Καλύτερη η πτώχευση -λες και είμαστε οι μόνοι που πτωχεύουμε- από την ξένη κυριαρχία!
Αντέχουμε!


Ιωάννα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ανάγκη για ενέργεια εξωθεί το καθεστώς Άσαντ σε ένα θανάσιμο παιχνίδι, με πιόνια τους εργαζομένους στις κρατικές εταιρείες. Η κοινή διαχείριση των εργοστασίων με το ISIS, oι εκβιασμοί των Σουνιτών και οι εκτελέσεις Χριστιανών. Πώς γίνεται η μοιρασιά της παραγωγής.

Tων Erika Solomon και Ahmed Mhid
Financial Times


Μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου, ο Αχμέντ πίστευε ότι είχε βρει επιτέλους μια διέξοδο όταν έπιασε δουλειά στην κρατική εταιρεία φυσικού αερίου της Συρίας. Αλλά λίγο μετά έμαθε ποια είναι τα νέα του αφεντικά: η τρομοκρατική οργάνωση ISIS.

Για 80 δολάρια τον μήνα, ο 25χρονος χημικός μηχανικός πέρασε μια εφιαλτική χρονιά δουλεύοντας στο συριακό εργοστάσιο φυσικού αερίου Tuweinan, ένα από τα πολλά που έχουν μετατραπεί σε μια κοινή επιχείρηση του Σύριου πρόεδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ και της πιο επικίνδυνης τζιχαντιστικής οργάνωσης στην κόσμο.

Το εργοστάσιο δεν είναι μακριά από μια στρατιωτική βάση στην οποία το ISIS είχε σκοτώσει πριν από μερικούς μήνες δεκάδες στρατιώτες και είχε καρφώσει τα κεφάλια τους σε πασσάλους. «Ήταν τρομακτικό, αλλά δεν είχα επιλογή», λέει ο Αχμέντ σε τηλεφωνική συνέντευξη. Όπως και όλοι οι υπάλληλοι που ρωτήθηκαν, ζήτησε να αλλάξει το όνομά του για την ασφάλεια της οικογένειάς του. «Για ανθρώπους σαν και μένα, βασικά δεν υπάρχουν άλλες ευκαιρίες εργασίας στη Συρία».

Το ISIS και το καθεστώς του Άσαντ παραμένουν εχθροί στο μέτωπο του πολέμου, αλλά στα κοιτάσματα αερίου της Συρίας η ανάγκη για ηλεκτροδότηση τους ανάγκασε σε ένα φαουστικό παζάρι.

Το φυσικό αέριο τροφοδοτεί το 90% του δικτύου ενέργειας της Συρίας, από το οποίο εξαρτώνται το ISIS και το καθεστώς Άσαντ. Το ISIS ελέγχει τουλάχιστον οκτώ εργοστάσια παραγωγής ενέργειας στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων τριών υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων και του μεγαλύτερου εργοστασίου φυσικού αερίου της χώρας. Το καθεστώς έχει εταιρείες που ξέρουν πώς να τα διαχειρίζονται.

Σύροι ακτιβιστές και δυτικοί αξιωματούχοι κατηγορούν εδώ και καιρό το καθεστώς ότι έχει κάνει μυστικές συμφωνίες με το ISIS, το οποίο ελέγχει σχεδόν όλη την πλούσια σε πετρέλαιο ανατολική περιοχή της Συρίας. Αλλά η έρευνα των F.T. δείχνει ότι η συνεργασία είναι πιο στενή στο φυσικό αέριο, που τροφοδοτεί τη χώρα με ηλεκτρικό ρεύμα. Συνεντεύξεις με πάνω από δέκα Σύρους εργαζομένους στον τομέα της ενέργειας αποκαλύπτουν συμφωνίες που έχουν να κάνουν λιγότερο με τα χρήματα και περισσότερο με τις υπηρεσίες.

Η επιχειρηματική συνεργασία δεν μεταφράζεται και σε ανακωχή. Οι επιθέσεις στις υποδομές και στους εργαζομένους της κάθε πλευράς συνεχίζονται αδιάκοπα. Το καθεστώς του Άσαντ αναφέρεται στις συγκρούσεις αυτές ως απόδειξη ότι δεν υπάρχει καμία συνεργασία. Σε γραπτή ανακοίνωση, το υπουργείο Πετρελαίου και Φυσικών Πόρων της Συρίας ανέφερε: «Δεν υπάρχει συνεργασία με τρομοκρατικές οργανώσεις στο ζήτημα αυτό». Αλλά αναγνώρισε ότι κάποιοι από τους υπαλλήλους του εργάζονται για το ISΙS, «για να διατηρηθεί η ασφάλεια και η προστασία των εγκαταστάσεων αυτών».

Αλλά άλλοι περιγράφουν τη μάχη ως μέρος ενός αγώνα για καλύτερους όρους, όπου κανείς δεν θέλει να καταστρέψει τον άλλο. «Σκεφτείτε το ως έναν τακτικό ελιγμό», ανέφερε ο ιδιοκτήτης μιας συριακής εταιρείας ενέργειας στους F.T. «Είναι μια μαφιόζικη διαπραγμάτευση όπως στο Σικάγο το 1920. Σκοτώνεις και πολεμάς για να επηρεάσεις τη συμφωνία, αλλά η συμφωνία πάντα υπάρχει».

Θανάσιμο παιχνίδι

Τα πιόνια σε αυτό το θανάσιμο παιχνίδι είναι οι εργαζόμενοι των κρατικών εταιρειών ενέργειας και οι ιδιωτικοί όμιλοι με τους οποίους έχουν συμβόλαια. Αντί να ανησυχεί για τις βαλβίδες και τους αγωγούς, ο Αχμέντ πέρασε τον περισσότερο καιρό στο εργοστάσιο Tuweinan παίζοντας ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι με τους επιβλέποντές του. Χτυπούν τους εργαζόμενους καθημερινά, ενώ σκότωσαν έναν μπροστά στα μάτια των συναδέλφων του. Το χειρότερο είναι πως γνωρίζεις πως μόλις είσαι εκεί, δεν ανήκεις σε κανέναν», λέει. «Είσαι αναξιόπιστος τόσο για το καθεστώς του Άσαντ όσο και για το ISIS».

Όπως και ο Αχμέντ, οι περισσότεροι εργαζόμενοι που στάλθηκαν σε περιοχές του ISIS είναι από τη σουνιτική πλειοψηφία της Συρίας, η οποία ξεκίνησε την εξέγερση που οδήγησε στον βίαιο εμφύλιο πόλεμο κατά της οικογένειας του Άσαντ και των ελίτ από τη μειονότητα των Αλαουιτών που είχαν τις ανώτερες θέσεις. Πολλά μέλη των μειονοτήτων της Συρίας στήριξαν τον κ. Άσαντ, ειδικά από τότε που το ISIS πήρε τα ηνία της εξέγερσης και χαρακτήρισε προδότες όλους τους Σουνίτες.

Ο Μαργουάν, ένας άλλος Σουνίτης μηχανικός που έχει εργαστεί για τη Συριακή Εταιρεία Αερίου πριν εγκαταλείψει τη χώρα αυτό το καλοκαίρι, λέει πως μόνο μειονότητες και Σουνίτες με καλές πολιτικές διασυνδέσεις μπορούν να εξασφαλίσουν δουλείες σε περιοχές ελεγχόμενες από την κυβέρνηση. Οι λιγότερο τυχεροί υπάλληλοι δεν βρίσκουν μεγάλη ανταπόκριση από την κρατική εταιρεία, αν προσπαθήσουν να αποφύγουν μια θέση σε ένα εργοστάσιο που ελέγχεται από το ISIS. «Αν προσπαθήσεις να διαμαρτυρηθείς, σου λένε “Ξέχασε το. Άκουσέ με, είναι καλύτερα στις περιοχές του ISIS, οι άνθρωποι είναι πιο χαρούμενοι εκεί», λέει ο 25χρονος Μαργούαν στους F.T.

Oι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι στις συμφωνίες ανάμεσα στο ISIS και στο καθεστώς, το συριακό κράτος και οι ιδιωτικές εταιρείες πληρώνουν και τρέφουν τους υπαλλήλους τους και προμηθεύουν με εξοπλισμό τις εγκαταστάσεις. Οι δύο πλευρές μοιράζονται την ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από το «ξηρό αέριο», ενώ το ISIS παίρνει τα καύσιμα που παράγονται από το υγρό αέριο. Για παράδειγμα, εργαζόμενοι σε ένα εργοστάσιο αναφέρουν ότι όταν οι εγκαταστάσεις λειτουργούν -υπάρχουν συχνά διακοπές λόγω της αστάθειας στην περιοχή-, το καθεστώς του Άσαντ παίρνει περίπου 50 mw κάθε ημέρα. Το ISIS παίρνει 70 mw.

Στα περισσότερα εργοστάσια οι δύο πλευρές συνεργάζονται, το ISIS δίνει το ρευστό πετρέλαιο ή το υγρό αέριο στα μέλη του, ή τα πουλάει στους ντόπιους.

Στο εργοστάσιο που δούλευε ο Αχμέντ, μερίδιο έχει και η συριακή εταιρεία Hesco, ο ιδιοκτήτης της οποίας, Ζορζ Χασουανί, είναι στη λίστα των κυρώσεων της Ε.Ε. με την υποψία ότι συναλλάσσεται με το καθεστώς και το ISIS. Διάφοροι εργαζόμενοι ανέφεραν ότι η Hesco στέλνει στο ISIS περίπου 50.000 δολάρια κάθε μήνα για προστασία του εξοπλισμού, που αξίζει αρκετά εκατομμύρια δολάρια.

Ο Μισέλ Χασουανί, ο γιος του ιδιοκτήτη και manager στη Hesco, το αρνείται αυτό. Ο ίδιος τόνισε πως οι ισχυρισμοί ότι η εταιρεία πληρώνει το ISIS ή ότι επικοινωνεί μαζί του «δεν είναι αλήθεια και είναι ανακριβείς». Αλλά παραδέχτηκε ότι το ISIS διαχειρίζεται κατά το ήμισυ το εργοστάσιο.

Oι «εμίρηδες» του ISIS

Το ISIS τοποθετεί «εμίρηδες» που επιβλέπουν τις εργασίες και διαπραγματεύονται με το καθεστώς μέσω μεσαζόντων. Υπάρχει ένας εμίρης για το εργοστάσιο, ένας θρησκευτικός εμίρης και ένας για τη Χίσμπα, την αστυνομία ηθικής της οργάνωσης. Οι εργαζόμενοι λένε ότι ο εμίρης της Χίσμπα στο εργοστάσιο Tuweinan έκανε περιπολίες για να επιβάλει αυστηρές ισλαμικές πρακτικές. Όποιος παραβίαζε τους κανονισμούς, τιμωρούνταν με 75 βουρδουλιές.

Ο εμίρης επέτρεπε επίσης σε ενόπλους να απειλούν εργαζομένους. Στο στόχαστρό τους είχαν μπει κατά κύριο λόγο οι είκοσι περίπου Χριστιανοί του εργοστασίου, παρά το γεγονός ότι όπως λένε οι εργαζόμενοι, η Hesco είχε ήδη πληρώσει το ISIS ένα φόρο γι' αυτούς σε χρυσό. «Ενας τύπος σημάδεψε έναν μηχανικό με το μαχαίρι του λέγοντας “θα σας σφάξουμε σαν πρόβατα”», είπε ένας υπάλληλος της Hesco σε συνέντευξη που έδωσε μέσω WhatsApp. «Δεν τον είδα ποτέ ξανά, ούτε κάποιον άλλο χριστιανό εργαζόμενο».

Ο διευθυντής του εργοστασίου Τάχα Αλ Αλί ήταν ο μεσάζοντας της Συριακής Εταιρείας Αερίου με το ISIS. Ενας ευσεβής άνθρωπος, αγαπητός από τους συναδέλφους του, αλλά οι εργαζόμενοι λένε ότι το ISIS τον υποπτευόταν ως συνεργάτη του καθεστώτος Άσαντ. Όταν ο εμίρης ανακάλυψε ότι αέριο μεταφερόταν σε άλλο εργοστάσιο που βρισκόταν τότε στα χέρια του καθεστώτος αλλά τώρα είναι υπό τον έλεγχο του ISIS, κατηγόρησε τον κ. Αλί ότι κλέβει για την κυβέρνηση του Άσαντ. Αμέσως τον άρπαξαν φρουροί και τον έβγαλαν με βία έξω. Επέστρεψε τρεις μήνες αργότερα, την ημέρα που οι εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να δουν την εκτέλεσή του.

«Κατηγορήθηκε ότι κοροϊδεύει το Ισλάμ και ότι είναι πιστός στο καθεστώς», ανέφερε ένας συνάδελφός του που δεν θέλησε να αποκαλύψει το όνομά του. «Οι ένοπλοι τον πυροβόλησαν στο κεφάλι, μια σφαίρα ο καθένας. Στη συνέχεια ήρθε ο εμίρης και τον πυροβόλησε στο στομάχι. Ήταν τρομακτικό».

Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν πως το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργεί παρά τα περιστατικά βίας. Αλλά σιγά σιγά ο αριθμός των εργατών έπεσε από τους 1.500 στους 300, καθώς πολλοί εγκατέλειψαν την περιοχή.

Πολλοί υποστηρικτές του καθεστώτος επιμένουν ότι οι διευθετήσεις αυτές είναι απαραίτητες για να διατηρηθούν οι υποδομές και ότι ορισμένες συμφωνίες αποτελούν επέκταση προηγούμενων συμφωνιών με ομάδες ανταρτών που ήλεγχαν την περιοχή πριν τις καταλάβει το προηγούμενο καλοκαίρι το ISIS. «Δεν υπάρχει καμία συνωμοσία, αλλά όπως λένε και οι άνθρωποι του καθεστώτος, είναι μια εξ ανάγκης συνεργασία».

Ενα άλλο στέλεχος πετρελαϊκής εταιρείας που εργάζεται για το συριακό καθεστώς λέει ότι η σύναψη αυτών των συμφωνιών έχει γίνει κεντρικό μέλημα για το υπουργείο Πετρελαίου. «Πριν ήταν οι ομάδες των ανταρτών. Τώρα είναι οι εκπρόσωποι του ISIS», είπε στους F.T. στη Βηρυτό.

Δεν είναι οι συνθήκες σε όλα τα εργοστάσια ίδιες. Οι εργαζόμενοι λένε ότι η αντιμετώπιση είναι πολύ καλύτερη στο εργοστάσιο Conoco στην Ντέιρ αλ-Ζορ. Το μεγαλύτερο εργοστάσιο φυσικού αερίου στη Συρία πήρε το όνομα της αμερικανικής εταιρείας που το κατασκεύασε. Οι εργαζόμενοι λένε ότι ο «εμίρης» του είναι ένας Σαουδάραβας με χρόνια εμπειρίας, ο οποίος πραγματοποιεί εκπαιδευτικά σεμινάρια και δίνει στους υπαλλήλους ένα βαρέλι με συμπυκνωμένο αέριο κάθε μήνα, εκτός από τον μισθό που τους δίνει το κράτος. Ένα βαρέλι μπορεί να πουληθεί για 100 δολάρια, συχνά πάνω από τους μισθούς.

Πολλοί εργαζόμενοι λένε επίσης ότι ακόμα και η εύρεση εργασίας σε μια εγκατάσταση που ελέγχεται από το καθεστώς δεν προσφέρει εγγυημένη ασφάλεια, γιατί είναι στο στόχαστρο των τζιχαντιστών. Ο Μαργουάν εργαζόταν στο εργοστάσιο Ebla σε περιοχή υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης κοντά στη Χομς, εκεί όπου το ISIS ανατίναξε αγωγούς και επιτέθηκε με παγιδευμένο αυτοκίνητο σκοτώνοντας τον διευθυντή του τον Απρίλιο.

«Κάθε ημέρα, κάναμε σχέδια εκκένωσης» είπε. «Είμαι Σουνίτης, αν έφευγα αμέσως, οι Αλαουΐτες θα με κατηγορούσαν για συνωμοσία. Αν περίμενα πολύ, το ISIS θα με έπιανε».

Το κοίτασμα φυσικού αερίου Shaer, που παράγει περίπου τη μισή ηλεκτρική ενέργεια της Συρίας, πέρασε δύο φορές στα χέρια του ISIS το 2014, προτού το καθεστώς το ανακαταλάβει. Όλοι όσοι δούλευαν εκεί εξαφανίστηκαν και θεωρήθηκαν νεκροί, σύμφωνα με τον Μαργουάν και άλλους εργαζομένους.

Όταν το ISIS κατέλαβε αυτό το καλοκαίρι την κοντινή πόλη της Παλμύρας, πολλοί από τους φίλους του Mαργουάν που εργάζονταν στην πετρελαϊκή εταιρεία Hayyan ήθελαν να φύγουν. «Ο στρατός δεν τους άφησε. Είπαν ότι θα πυροβολούσαν όποιον προσπαθούσε να τρέξει».

Στο Tuweinan ο Αχμέντ δεν άντεξε περιστατικά όπως η δολοφονία του κ. Αλί. «Ήταν ένα από τα λίγα άτομα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου που θα έλεγα ότι είναι ένας πραγματικά υπέροχος άνθρωπος» είπε.
Λίγους μήνες αργότερα, αυτός και κάποιοι άλλοι εργαζόμενοι στο Tuweinan πέρασαν τα σύνορα με την Τουρκία, διέσχισαν τη Μεσόγειο και κατέληξαν με τα πόδια στη Γερμανία. Όλοι λένε ότι τώρα θεωρούνται φυγάδες γιατί εγκατέλειψαν κρατικά πόστα.

Οι αξιωματούχοι στο εργοστάσιο δεν κατάφεραν να βρουν κάποιον πρόθυμο να αντικαταστήσει τον κ. Αλί. Αλλά η συμφωνία συνεχίζει να ισχύει.

* Aυτό είναι το δεύτερο άρθρο του αφιερώματος Ιnside ISIS Inc των F.T.
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Παφίλας

Το δημαγωγικό δίδυμο της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου που ανέλαβε να εφαρμόσει το τρίτο Μνημόνιο έχει ένα και μοναδικό κοινό συμφέρον. Διατήρηση της εξουσίας πάσει δυνάμει και παντί τρόπω. Και ανάμεσα στις πολλές μπαλαφάρες που έχει εκστομίσει ο ηγέτης της Αριστεράς που θα άλλαζε την Ευρώπη είναι να πάρει την εξουσία των τραπεζών στα χέρια του. Κανείς δεν του έχει πει λ.χ. ότι, απο πέρυσι το Νοέμβριο ο επόπτης είναι ευρωπαίος και μας δανείζει. Καλά ο σταρ των 1001 των παραμυθιών (Βαρουφάκης) δεν τον ενημέρωσε διότι όδευε ένα λαό προς την καταστροφή και έδειχνε να το ευχαριστιέται. Ακόμη και τώρα ακόμη έχει το θράσος να βγαίνει σε εκπομπές στο εξωτερικό και να γελοιοποιεί ένα ολόκληρο λαό. Δεν τον ενημέρωσε ο άλλος ο έμπειρος πολιτικός ο Δραγασάκης και επιβλήθηκαν οι κεφαλαιακοί έλεγχοι υπογράφτηκαν στις 25 Ιουνίου απο τον Βαρουφάκη.

Σήμερα πάλι ο πρωθυπουργός δεν αντιλαμβάνεται τι σημασία έχουν οι τράπεζες για την οικονομία – και για να ικανοποιήσει ποιούς άραγε; – είπε για αλλαγές στις διοικήσεις των τραπεζών. Παρόλο που όλα θα περιγράφονται στο νέο νόμο ανακεφαλαιοποίησης, έβγαλε ένα λογίδριο για το άλλοκοτο κοινό που τον έφερε στην εξουσία. Αντί να καλέσει τους τραπεζίτες και να συμμετάσχει και ο ίδιος στην αναζήτηση των χρημάτων περιφρονεί τους πάντες και ιδιαίτερα τα hedge funds που προσφέρουν ρευστότητα στα χρηματιστήρια και τις οικονομίες.

Αν και φορά τα ίδια σακκάκια με τα παιδιά με τα κουστούμια και τα μαύρα γελιά, δεν γνωρίζει ότι, εκείνοι είναι που θα δώσουν τα λεφτά στις τράπεζες θα στηρίξουν την οικονομία, και μαζί την τραγελαφικη συγκυβέρνηση με τον Καμμένο.
Το ζήτημα, όμως, είναι ότι, αυτά τα παιδιά γνωρίζουν σε βάθος σε ποιούς θα δώσουν τα χρήματα. Αν και ορισμένοι έχασαν πέρυσι όλα τα λεφτά, ξέρουν κάθε λεπτομέρεια της ελληνικής πολιτικής γελοιότητας. Είτε για τον υπουργό Π. Καμμένο που γιαουρτωνόταν στο σκάφος του, είτε για τον ηγέτη της "αριστεράς" που καμαρώνει για το Moscino κοστούμι του. Γνωρίζουν και γελούν όταν ακούν νέα απο την Ελλάδα.

Πηγή NewMoney


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μία εντυπωσιακή, αποκάλυψη, «ένα παράθυρο στις εσωτερικές επιχειρήσεις θανάτωσης και σύλληψης του αμερικανικού Στρατού την περίοδο 2011 - 2013», ανοίγει η ίδια δημοσιογραφική ομάδα που αποκάλυψε τον αμερικανό Μεγάλο Αδελφό. Κατά το πρότυπο του Εντουαρντ Σνόουντεν, το νέο «βαθύ λαρύγγι» εμπιστεύεται τον αμερικανό δημοσιογράφο Γκλεν Γκρίνγουολντ και αποκαλύπτει στην ιστοσελίδα του Intercept το αμερικανικό πρόγραμμα εξουδετέρωσης του εχθρού από μη επανδρωμένα αεροσκάφη (The Drones Papers).

Με τεράστια προσοχή, ώστε να μην αποκαλυφθεί ο νέος «Σνόουντεν» ούτε πώς και πότε επικοινώνησε με το Intercept, ο δημοσιογράφος Τζέρεμι Σκέιχιλ αρκείται στο εκτενές ρεπορτάζ, καθώς και σε μία λιτή ερμηνεία των προθέσεων της πηγής του:
«Πιστεύει ότι η κοινή γνώμη έχει δικαίωμα να γνωρίζει τη διαδικασία με βάση την οποία άνθρωποι τοποθετούνται σε λίστες προς εξόντωση και δολοφονούνται με εντολές από τα ανώτατα κλιμάκια της αμερικανικής κυβέρνησης».
Το δημοσίευμα του Intercept φωτίζει περισσότερο ό,τι σε γενικές γραμμές ο κόσμος μπορεί να υποψιάζεται σχετικά με τις επιθέσεις με drones: ότι δεν πρόκειται για «μία χούφτα ανθρώπων, οι οποίοι παίρνουν αποφάσεις σε ένα δωμάτιο», όπως το είχε θέσει το 2012 ο Μπαράκ Ομπάμα, αλλά σαφείς οδηγίες που λαμβάνονται εκτελούνται με μαθηματική ακρίβεια.

Αυτό, σε κάθε περίπτωση δεν σημαίνει ότι όλοι οι στόχοι είναι επιτυχημένοι. Έπειτα από μήνες αναλύσεων των στοιχείων, προκύπτουν οι τρόποι με τους οποίους τα drones - τα οποία «υπήρξαν όπλο επιλογής του αμερικανού προέδρου Μπραράκ Ομπάμα», όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα - χρησιμοποιήθηκαν από τον Στρατό και τη CIA τόσο σε κηρυγμένες όσο και μη κηρυγμένες εμπόλεμες ζώνες.

Επί της ουσίας, μεταξύ των πολλών άλλων που αποκαλύπτονται μέσα από μία σειρά από λεπτομερή γραφήματα, έγγραφα και slides, είναι ότι τα drones σκότωναν «στα τυφλά» - σε μία περίοδο πέντε μηνών, εννέα στους δέκα δολοφονηθέντες ήταν διαφορετικοί από τους στόχους, έστω και αν επισήμως όλοι αναφέρονται ως «εχθροί που σκοτώθηκαν στη μάχη».

Σαφές από τα στοιχεία που διέρρευσαν στο Intercept είναι επίσης ότι η κυβέρνηση Ομπάμα ασφαλώς προτιμάει την εξουδετέρωση του στόχου και όχι τη σύλληψή του, ακόμη και αν υποστηρίζει το αντίθετο. Προφανές είναι επίσης ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν διαθέτουν τις πλατφόρμες αναγνώρισης και παρακολούθησης που υποστηρίζουν ότι έχουν ανάγκη.

Λεπτομέρειες σχετικά με την εκτέλεση τον στόχων αφορούν και τον ίδιο τον αμερικανό πρόεδρο, αφού πρέπει να περάσουν από την έγκρισή του. Ωστόσο, αν και έχει αναφερθεί ότι από την έγκριση του Ομπάμα περνά ολόκληρη η «λίστα θανάτου», ο αμερικανός πρόεδρος δεν εγκρίνει όλες τις επιθέσεις με drones, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το Intercept.

Η μοναδικότητα των Drone Papers συνίσταται στο γεγονός ότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχουν διαρρεύσει τέτοιου είδους απόρρητες πληροφορίες σχετικά με τις αμερικανικές επιχειρήσεις εξουδετέρωσης του εχθρού. Και έρχονται σε μία αρκετά κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία το Πεντάγωνο φέρεται να σκοπεύει να εντατικοποιήσει τις επιθέσεις του με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εντός των επόμενων τεσσάρων ετών.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Βγαίνει και από πάνω και πάλι ο Ερντογάν, έχοντας πλέον κερδίσει όσα ήθελε, στη χθεσινή σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ζητώντας περισσότερα και συγκεκριμένα την προώθηση των ενταξιακών διαδικασιών για την Τουρκία.

Με το γνωστό του ύφος, ο Ερντογάν, κατήγγειλε την ΕΕ ότι συνειδητοποίησε πολύ αργά την σημασία της Τουρκίας στον περιορισμό της εισροής προσφύγων από τη Συρία και την κατηγόρησε για ανειλικρίνεια στις ενταξιακές συνομιλίες.

Ο Ερντογάν ξεκαθάρισε ότι η χώρα του δεν θα υποχωρήσει εύκολα στο θέμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, εξηγώντας ότι η γειτνίαση της Τουρκίας με τη Συρία και ο ρόλος κλειδί που μπορεί να διαδραματίσει στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης ενισχύουν την υποψηφιότητά της για ένταξη στην ΕΕ.

«Η ασφάλεια και η σταθερότητα της Δύσης και της Ευρώπης εξαρτώνται από την ασφάλεια και τη σταθερότητά μας. Τώρα το αποδέχθηκαν. Στις συζητήσεις που είχα στις Βρυξέλλες την προηγούμενη εβδομάδα τα δέχθηκαν όλα αυτά», τόνισε ο Τούρκος πρόεδρος.

«Οπότε, αν δεν μπορεί να γίνει χωρίς την Τουρκία, γιατί δεν την δέχεστε στην ΕΕ;», είπε ο Ερντογάν.
Το σχέδιο δράσης που συμφωνήθηκε χθες στις Βρυξέλλες μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας προβλέπει την ενίσχυση της συνεργασίας με την Άγκυρα ώστε 2 εκ. Σύροι πρόσφυγες που έχουν καταφύγει στη χώρα να ενθαρρυνθούν και να παραμείνουν εκεί.

Αν και ακόμη δεν έχει καθοριστεί το ύψος του ποσού που θα δοθεί στην Τουρκία, η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, η οποία θα συναντηθεί την Κυριακή με τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, δήλωσε το ποσό των 3 δισ. ευρώ που έχει ζητήσει η Άγκυρα συζητείται και θεωρείται λογικό.

«Έχουμε ξοδέψει 8 δισ. δολάρια ως τώρα. Πόση υποστήριξη μας έδωσε η διεθνής κοινότητα; 417 εκατομμύρια δολάρια», είπε ο Τούρκος πρόεδρος.

Ο ίδιος επεσήμανε ότι η Ευρώπη συνειδητοποίησε το μέγεθος της προσφυγικής κρίσης από τη Συρία μόνο όταν είδε φωτογραφίες από το άψυχο σώμα του 3χρονου Αϊλάν Κούρντι, το οποίο ξεβράστηκε στις ακτές κοντά στην Αλικαρνασσό τον προηγούμενο μήνα.

«Όταν αυτό το νήπιο, ο Αϊλάν, ξεβράστηκε στις ακτές άρχισαν να βάζουν τη φωτογραφία του στα εξώφυλλα των περιοδικών τους και άρχισαν να αμφισβητούν τους εαυτούς τους», είπε ο Ερντογάν.

«Πόσο καιρό εμείς φωνάζουμε και κάνουμε εκκλήσεις; Στην Τουρκία τώρα υπάρχουν 2,2 εκ. πρόσφυγες μόνο από τη Συρία. Υπάρχουν και 300.000 Ιρακινοί», πρόσθεσε.

Εξάλλου ο Τούρκος πρόεδρος επέκρινε τους Ευρωπαίους που ακούστηκαν ως υποψήφιοι να τιμηθούν με το Νόμπελ Ειρήνης επειδή δέχθηκαν «30.000, 40.000 πρόσφυγες».

«Κάποιοι λένε θα δεχθούμε 30.000, 40.000 πρόσφυγες και μετά, για κάποιον λόγο, παρουσιάζονται ως υποψήφιοι για το Νόμπελ», είπε ο Ερντογάν.

Την ίδια ώρα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου δήλωσε πως το σχέδιο κοινής δράσης για τους μετανάστες που επεξεργάζεται η χώρα του με την Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να μην είναι παρά ένα σχέδιο και δεν έχει λάβει την τελική μορφή του, όμως η Άγκυρα έχει πει στους εταίρους της ΕΕ πως η επικέντρωσή τους σε μέτρα ασφαλείας είναι σφάλμα. 

Ο Τούρκος υπουργός δήλωσε πως η εντύπωση ότι η Τουρκία θα κρατήσει πρόσφυγες στο έδαφός της με αντάλλαγμα κεφάλαια είναι εσφαλμένη και πως η Άγκυρα προωθεί την ιδέα για τη δημιουργία ασφαλών ζωνών ώστε να παραμένουν οι πρόσφυγες στις χώρες τους.

Ο Σινιρλίογλου πρόσθεσε πως το ποσό της οικονομικής βοήθειας που προτείνεται από τις Βρυξέλλες στην Άγκυρα στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου κοινής δράσης είναι απαράδεκτο. 

Reuters, Γαλλικό Πρακτορείο, Αθηναϊκό Πρακτορείο, Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σύροι στρατιώτες, υποστηριζόμενοι στο έδαφος από Ιρανούς και Χεζμπολάχ και στον αέρα από ρωσικά αεροσκάφη, επιτέθηκαν στους αντικαθεστωτικούς στην περιοχή του Χαλεπίου.

«Στρατιωτική επιχείρηση έχει αρχίσει νότια του Χαλεπίου», δήλωσε φιλοκυβερνητική πηγή στη Συρία.
Ο Ράμι Αμπντουλραχμάν, διευθυντής του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ανέφερε πως σημειώθηκαν σφοδρές συγκρούσεις κοντά στην περιοχή Τζέμπελ Αζάν, περίπου 12 χλμ. νότια από το Χαλέπι.

Η περιοχή που έχουν βάλει στο στόχαστρο ο στρατός και τα ρωσικά αεριωθούμενα βρίσκεται κοντά στον κύριο δρόμο που κατευθύνεται νότια προς την πρωτεύουσα Δαμασκό, είπε ο Αμπντουλραχμάν.

Αφότου η Ρωσία ξεκίνησε αεροπορικές επιδρομές, στις 30 Σεπτεμβρίου, προς υποστήριξη του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο στρατός έχει πραγματοποιήσει επιθέσεις εναντίον περιοχών που ελέγχουν οι αντάρτες στη δυτική Συρία, περιλαμβανομένου και του θύλακα των ανταρτών βόρεια της Χομς και στις περιοχές των επαρχιών Χάμα, Ιντλίμπ και Λατάκιας τις οποίες κατέλαβαν οι αντάρτες το καλοκαίρι.

Δημοσιογραφικές πηγές από τη Βηρυτό, ανέφεραν πως ο Συριακός Στρατός πολεμά σε τρία μέτωπα νότια του Χαλεπίου.
Ο Αμπντουλραχμάν είπε πως ο στρατός ανακατέλαβε το χωριό Αμπτίν από τους αντάρτες, καθώς και ένα στρατόπεδο τεθωρακισμένων κοντά στο χωριό Σαμπκίγια. Και τα δύο χωριά βρίσκονται κοντά στην Τζέμπελ Αζάν. Οι αντάρτες έπληξαν ένα στρατιωτικό άρμα μάχης με αντιαρματικό πύραυλο TOW αμερικανικής κατασκευής.

Είπε πως οι Σύροι στρατιώτες υποστηρίζονται από συμμαχικές παραστρατιωτικές δυνάμεις και Ιρανούς μαχητές.
Η εμπλοκή ιρανών στρατιωτών δεν μπορεί προς το παρόν να επιβεβαιωθεί, ωστόσο πηγές δήλωσαν πως το Ιράν έχει στείλει χιλιάδες στρατιώτες στη Συρία τις τελευταίες ημέρες ώστε να ενισχύσει την επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη στην επαρχία Χάμα και να προετοιμάσει μια άλλη στην περιοχή του Χαλεπιού, το οποίο βρίσκεται στη βόρεια Συρία.

Το Παρατηρητήριο ανέφερε πως ο απολογισμός των νεκρών από τις χθεσινές μάχες και τα αεροπορικά πλήγματα βόρεια της Χομς ανήλθε σε 60, στους οποίους περιλαμβάνονται γυναίκες και παιδιά.

Υψηλόβαθμη στρατιωτική πηγή στη Συρία, ανέφερε πως οι επιθέσεις του Συριακού Στρατού νότια του Χαλεπιού υποστηρίζονται από εκατοντάδες μαχητές από το Ιράν και τη λιβανική Χεζμπολάχ.

«Αυτή είναι η υπεσχημένη μάχη”, δήλωσε η πηγή, προσθέτοντας πως το κύριο σώμα της χερσαίας δύναμης αποτελείται από Σύρους στρατιώτες που υποστηρίζονται από ρωσικά αεροσκάφη. Ο κύριος πυρήνας είναι ο συριακός στρατός», είπε.
Την ίδια ώρα ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε πως η Μόσχα έχει σημειώσει κάποια πρόοδο στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

Είπε ακόμη ότι η Ρωσία έχει επικοινωνήσει με τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο, την Ιορδανία και το Ισραήλ προκειμένου να συζητήσει τη συνεργασία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Reuters, Αθηναϊκό Πρακτορείο, Βηρυττός, Λίβανος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο καπιταλισμός έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος από την πολιτική Τσίπρα. Δεν ίσχυει, βέβαια, το ίδιο και για τον ελληνικό λαό.

Πολλοί, οι οποίοι ελκύστηκαν από τον αριστερό λόγο του Ανδρέα Παπανδρέου, ίσως δεν αντελήφθησαν πως άλλα ήσαν τα λόγια και άλλες οι πράξεις. Η πλειονότητα πάντως των ψηφοφόρων του τότε ΠΑΣΟΚ, αμφιβάλλω αν συνδύασε το γεγονός της ταυτόχρονης παρουσίας στην Ευρώπη δύο ηγετών, που διέλυσαν τα κομμουνιστικά κόμματα.

Στην Ελλάδα, το ΚΚΕ έφερε διψήφια ποσοστά, μάλιστα στις εκλογές του 1977 είχε ως στόχο το 17% (προκειμένου να μπει το κόμμα στην δεύτερη κατανομή των ψήφων, όπως προέβλεπε ο τότε εκλογικός νόμος) και οδηγήθηκε στην αφάνεια. Παραμένει δε, έστω και με μικρά ποσοστά, χάρη στη «μεγαθυμία» της Ν.Δ., η οποία δεν ήθελε τα ποσοστά του ΚΚΕ να προστεθούν σ’ αυτά του ΠΑΣΟΚ (και τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ) και είχε ως αντάλλαγμα την υποστήριξη στις δημοτικές εκλογές, όπου το ΚΚΕ κήρυσσε αποχή στις επαναληπτικές, και ο νεοδημοκράτης υποψήφιος εκλεγόταν.

Στην δε Γαλλία, του άλλου «σοσιαλιστή» Φ. Μιττεράν, το ΚΚΓ υπό την ηγεσία του Μαρσαί, συγκέντρωνε ποσοστά περί το 20%, και σε μια πενταετία κατέληξε στο 2% και έκτοτε ουσιαστικώς χάθηκε, παρά τα ανανεωτικά του ανοίγματα σε χώρους της Αριστεράς.

Το σύστημα δεν είναι ανόητο να επιτρέπει σε «αριστερούς» να το αμφισβητούν και να θέτουν εμπόδια στους σχεδιασμούς του. Και αν ακόμη ξεφύγει κάποιος έχει τον τρόπο να τον επαναφέρει στην τάξη. Αυτή είναι η χαρακτηριστική περίπτωση του κ. Τσίπρα, ο οποίος -όπως και προεκλογικώς έγραψα- είναι ο κατάλληλος για να εφαρμόσει τις επιταγές του καπιταλισμού, με το μικρότερο κόστος.

Δεν χρειάζεται να αναρωτηθούμε, ούτε πού είναι οι «αγανακτισμένοι», ούτε πού βρίσκονται οι «ρίπτες» γιαουρτιών, ούτε για ποιο λόγο οι «γνωστοί-άγνωστοι» εφησυχάζουν. Οι απαντήσεις είναι αυτονόητες. Να σκεφθεί μόνο κάποιος, τι θα συνέβαινε σήμερα στις πλατείες των ελληνικών πόλεων, αν στην κυβέρνηση ήταν αστικό κόμμα. Τον μόνο αντίπαλο που θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ΠΑΜΕ, το οποίο άρχισε ήδη την «επαναστατική γυμναστική».

Εκείνα που πέτυχε η «πρώτη φορά Αριστερά» στην Ελλάδα είναι πολλά, αλλά αρκούμαι στα εξής δύο: Πρώτον, κατακύρωσε με την όλη στάση του κατά το εξάμηνο των δήθεν διαπραγματεύσεων, ότι άλλος δρόμος πλην του Μνημονίου δεν υπάρχει. Έτσι, κόπηκε κάθε συζήτηση για εναλλακτικό δρόμο (η κίνηση του κ. Λαφαζάνη εκφυλίστηκε, λόγω γραφικότητας, αλλά και απουσίας ισχυρών επιχειρημάτων), κατέστη δε κοινή συζήτηση ότι «όλοι είμαστε μνημονιακοί», άρα ο όρος αντιμνημονιακός έμεινε στην Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ.

Ταυτοχρόνως, ο κ. Τσίπρας και οι επαγγελλόμενοι τον προοδευτισμό συνεργάτες του, εξέθεσαν την Αριστερά, η οποία επί δεκαετίες παρουσιαζόταν ως η μοναδική κίνηση που προστάτευσε τους αδυνάμους, και είχε κοινωνικό πρόσωπο (παρόλο που όλα τα ευεργετικά μέτρα υπέρ των πενεστέρων ελήφθησαν από την λαϊκή δεξιά). Η υπογραφείσα συμφωνία από τον κ. Τσίπρα αμαύρωσε την εικόνα της Αριστεράς, και ως εκ τούτου η αναφώνηση «όλοι ίδιοι ήσαστε», απέκτησε περιεχόμενο.

Δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα αρχικώς ελπιζόμενα, «έκαψε» και την Αριστερά στην Ευρώπη. Η προσφορά του κ. Τσίπρα στον καπιταλισμό είναι τεράστια, αφού κατόρθωσε να αναχαιτίσει την δυναμική που είχαν τα αριστερά κόμματα στις ευρωπαϊκές χώρες. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Πορτογαλίας, όπου οι Πορτογάλοι Αριστεροί ανέκοψαν πορεία και ηττήθησαν από τον δεξιό κ. Κοέλιο. Οι Πορτογάλοι παρακολουθώντας την αριστερή πορεία της Ελλάδας προτίμησαν τον δύσκολο δρόμο της λιτότητας, παραμερίζοντας τις φρούδες ελπίδες που τους έδινε η πορτογαλική Αριστερά, έχοντας προ οφθαλμών τα αποτελέσματα της ελληνικής.

Τα ίδια -και χειρότερα- στην Ισπανία, όπου το αρχικό κύμα ενθουσιασμού με το Podemos όχι μόνον υποχώρησε, αλλά προχώρησαν κι αυτοί σε διάσπαση, με τον αντίστοιχο Λαφαζάνη. Ενώ το Podemos -επίσημα και ο ίδιος ο Πάμπλο Ιγκλέσιας- στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα, ένα τμήμα του συντάσσεται με τη ΛΑ.Ε.

Την Παρασκευή, προ των εκλογών, ο κ. Πάμπλο Ιγκλέσιας παρευρέθηκε στην ομιλία του ΣΥΡΙΖΑ στο Σύνταγμα. Αλλά, την Τρίτη στην Ομόνοια, ο βουλευτής του Podemos κ. Χεσούς Ροδρίγκεθ ανέβαινε στο βήμα για να χαιρετίσει την προεκλογική εκδήλωση της ΛΑ.Ε. του κ. Λαφαζάνη. Ο κ. Ροδρίγκεθ, όπως και ο συνάδελφός του Χεσούς Ρομέρο, ο οποίος ήρθε επίσης στην Αθήνα, ανήκουν στη συνιστώσα «Αντικαπιταλιστές» του Podemos.

Και βέβαια, οι ισπανικές δημοσκοπήσεις αποδεικνύουν ότι η ραγδαία πτώση των Podemos όπως και η σταθεροποίηση της νυν κυβέρνησης στην πρωτιά, συνέβησαν μετά τον Ιούλιο του 2015.

Ο καπιταλισμός, επομένως, έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος από την πολιτική Τσίπρα. Το καταστροφικό βεβαίως είναι, ότι δεν είναι καθόλου ικανοποιημένος ο ελληνικός λαός. Αποτέλεσε το εργαλείο, που με το χέρι του κ. Τσίπρα, αποδυνάμωσε την Αριστερά στην Ευρώπη.

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ένας στους τρεις Έλληνες πεινάει 
Βρισκόμαστε λίγο πριν το επίπεδο φτώχειας Βουλγαρίας και Ρουμανίας

Ένας στους τρεις κατοίκους στην Ελλάδα -και κατά μέσο όρο ένας στους τέσσερις στην Ευρώπη- είτε θεωρείται φτωχός (δηλαδή έχει εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος), είτε ζει σε κατάσταση ένδειας (δηλαδή στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά, ή αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις), είτε ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας.

Αυτά προκύπτουν από έρευνα που δημοσιοποίησε σήμερα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) αναφορικά με το ποσοστό των κατοίκων της Ευρώπης που ζουν σε συνθήκες φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού (έτος αναφοράς το 2014).

Ως προς την Ελλάδα, σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 22,1% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδειας το 21,5%, ενώ ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας (δηλαδή σε οικογένεια που λίγο πολύ κανένα μέλος της δεν έχει "κανονική δουλειά") το 17,2% του πληθυσμού.

Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην ΕΕ είναι 17,2%, 8,9% και 11,1%. Στην Ελλάδα, αντιμέτωπο με τουλάχιστον μία (ή και περισσότερες) από αυτές τις τρεις προβληματικές καταστάσεις είναι το 36% του πληθυσμού (3,8 εκατ. άνθρωποι), ενώ στην ΕΕ κατά μέσο όρο το 24,4% (122 εκατ. άνθρωποι).

Γενικότερα, σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα, αναφορικά με το ποσοστό του πληθυσμού που θεωρείται ότι βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, είναι μόνο η Ρουμανία (40,2%) και η Βουλγαρία (40,1%). Στον αντίποδα (με ποσοστά μικρότερα του 20%) βρίσκονται η Τσεχία, η Σουηδία, η Ολλανδία, η Φινλανδία και η Δανία.

Τέλος, στην Ελλάδα, το ποσοστό του πληθυσμού που το 2008 βρισκόταν σε κατάσταση φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ήταν στο 28,1%, ενώ στην ΕΕ ήταν στο 23,8%.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Νέα ταραχή δημιουργεί στην Άγκυρα η νέα δήλωση του υπευθύνου του ρωσικού Επιτελείου για τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Συρία, Andrew Kartapolov, ότι τα ρωσικά πολεμικά πλοία είναι έτοιμα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να πλήξουν τις αντίπαλες δυνάμεις, χωρίς να διευκρινίσει ποιες εννοεί σαν αντίπαλες δυνάμεις.

Η δήλωση του υπευθύνου του Γενικού Επιτελείου βγήκε στην δημοσιότητα στην ρωσική ηλεκτρονική έκδοση της Komsomolskaya Pravda και τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση την ετοιμότητα των ρωσικών πολεμικών πλοίων που πλέουν στην ανατολική Μεσόγειο και κοντά στις συριακές και τουρκικές ακτές, ότι ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμα να βομβαρδίσουν τις απέναντι ακτές. Η είδηση αυτή μετά τον βομβαρδισμό θέσεων των Τζιχαντιστών από τα ρωσικά πλοία της Κασπίας, έχει προκαλέσει επιπρόσθετη ανησυχία στους Τούρκους για τις δυνατότητες των ρωσικών πλοίων.

Όπως αναφέρεται, στην περιοχή αυτή της ανατολικής Μεσογείου έχουν συγκεντρωθεί 8 ρωσικά πολεμικά πλοία και την ίδια ώρα ο τουρκικός στόλος αποτελείται από 4 πολεμικά πλοία. Παράλληλα έχει πλεύσει ένα αμερικανικό και ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο.

Να σημειώσουμε ότι σχετικά με την συγκέντρωση του ρωσικού στόλου κοντά στις τουρκικές ακτές το τουρκικό Γενικό Επιτελείο εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία οι Ρώσοι έχουν στην περιοχή το καταδρομικό «Moskva», που είναι εξοπλισμένο με πυραύλους μακρού βεληνεκούς γεγονός που έχει θορυβήσει τους Τούρκους.

Υπάρχουν πληροφορίες στο Γενικό Επιτελείο της Τουρκίας ότι το πλοίο είναι εξοπλισμένο με συστήματα ραντάρ που ανεβάζουν ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες του Moskva να τους πλήξει με πυραύλους, εξουδετερώνοντας την τουρκική αεράμυνα.

Όπως δείχνουν οι εξελίξεις, εκεί στην Άγκυρα έχουν χάσει για τα καλά τον…ύπνο τους.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το δίλημμα των ΗΠΑ στη Συρία, η «βαλτωμένη» μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους και οι εκλογικοί «πονοκέφαλοι» της Τουρκίας. Το οικονομικό άνοιγμα του Ιράν μετά την πυρηνική συμφωνία και ο ρόλος της Ρωσίας στην ευρύτερη περιοχή.

Γράφει η Άννα Φαλτάιτς

Στην αρχή του 2015, το Stratfor προέβλεψε πως η Ρωσία, ενοχλημένη από την εξελισσόμενη επαναπροσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν και «εγκλωβισμένη» στην αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, θα επιχειρούσε να προωθηθεί ως μεσολαβητής στον πόλεμο της Συρίας και να το χρησιμοποιήσει αυτό ως μοχλό στην ευρύτερη διαπραγμάτευσή της με την Ουάσινγκτον.

Όπου οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν πρόβλημα στη Μέση Ανατολή, η Ρωσία θα εμφανιζόταν ως αυτός που μπορεί να λύσει το πρόβλημα, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει την αξιοπιστία της στην περιοχή και να γίνει απαραίτητη για τις ΗΠΑ.

Αυτή η πρόβλεψη επικαιροποιήθηκε το γ' τρίμηνο, όπου αναφέρθηκε πως το project του οποίου ηγείται η Ρωσία για την κατάρτιση κάποιου μεταβατικού ειρηνευτικού σχεδίου για τη Συρία θα αυξήσει μεν τη δυναμική του, αλλά στο τέλος θα καταρρεύσει στο μέτωπο του πολέμου, καθώς οι ομάδες των ανταρτών και οι χορηγοί τους δεν έχουν ούτε το κίνητρο, ούτε την εμπιστοσύνη να διαπραγματευτούν και να τηρήσουν μια βιώσιμη συμφωνία για τον διαμοιρασμό της εξουσίας. Αυτές οι προβλέψεις ουσιαστικά ορίζουν το σκηνικό για το δ' τρίμηνο, καθώς πολλαπλά συμφέροντα συγκλίνουν και αποκλίνουν αναφορικά με το μέλλον της Συρίας.

Με τη Ρωσία να παρέχει κρίσιμης σημασίας ενισχύσεις στις καθεστωτικές δυνάμεις στη Συρία, η προσοχή του καθεστώτος θα βρίσκεται στη δημιουργία ενός κρατιδίου που θα οριοθετείται στα προπύργια των Αλαουιτών, μια περιοχή που εκτείνεται στην Κοιλάδα Μπεκάα όπου κυριαρχεί η Χεζμπολά, μέχρι τη Δαμασκό και τον «διάδρομο» Χομς-Χαμά, φτάνοντας μέχρι την ακτή της Μεσογείου. Υπό την εντολή που ισχυρίζεται ότι έχει η Μόσχα να πολεμήσει την τρομοκρατία, η Ρωσία και το Ιράν θα συνεργαστούν ώστε να βοηθήσουν τις καθεστωτικές δυνάμεις να βγάλουν από τη μέση τους θύλακες των ανταρτών στον διάδρομο αυτό και να τους απωθήσουν από την Ιντλιμπ της βορειοανατολικής Συρίας και την Νταραά, προς τα νοτιοδυτικά σύνορα με την Ιορδανία.

Ωστόσο, η παρουσία της Ρωσίας στη Συρία θα είναι περιορισμένη. Οι πρωταρχικοί πολιτικοί στόχοι της Ρωσίας είναι να διασφαλίσει ένα αλαουιτικό κρατίδιο, να εδραιώσει μια μακροχρόνια παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο, να διατηρήσει τις σχέσεις της με το Ιράν και τελικά να αναγκάσει τις ΗΠΑ να μπουν σε στρατηγικό διάλογο. Οι στόχοι αυτοί μπορούν να επιτευχθούν χωρίς να δεσμευτούν ρωσικές μεραρχίες σε μάχες μεγάλης κλίμακας. Η Ρωσία θα γνωρίζει καλά την απειλή μιας ξαφνικής αλλαγής αντικειμενικού σκοπού κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής εκστρατείας και δεν έχει καμία ψευδαίσθηση ότι μπορεί να οδηγήσει σε ειρήνευση στη Συρία μέσω της στρατιωτικής ισχύος της, της διπλωματίας της, ή οποιουδήποτε συνδυασμού των δύο. Εδραιώνοντας μια μεγάλη βάση επιχειρήσεων στις ακτές της Συρίας, η Ρωσία θα μπορεί να δεσμεύσει στρατιωτικές δυνάμεις ώστε να αποδυναμώσει τις ομάδες εκείνες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση του αλ Άσαντ, δίνοντας έμφαση, ταυτόχρονα, στις διπλωματικές προσπάθειές της για να προωθήσει μια ειρηνευτική πρόταση.

Αυτή η περίπτωση είναι απίθανο να κερδίσει μεγάλο έδαφος αυτό το τρίμηνο. Οι ομάδες εκείνες που απαρτίζουν το μεγαλύτερο μέρος των ανταρτών θα μείνουν μακριά από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης, κάνοντας, αντιθέτως, έκκληση για περισσότερη στήριξη με όπλα και εκπαίδευση από ομάδα εξωτερικών χορηγών.

Στους χορηγούς αυτούς περιλαμβάνονται η Τουρκία, οι ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Ιορδανία, χώρες που δεν εμπιστεύονται τις προθέσεις της Ρωσίας για τη Συρία και αισθάνονται υποχρεωμένες να αυξήσουν τη στήριξή τους προς τους αντάρτες, προκειμένου να αλλάξουν οι ισορροπίες στο μέτωπο του πολέμου μετά τη ρωσική παρέμβαση. Οι ΗΠΑ, που ήδη εργάζονται προκειμένου να διατηρήσουν μια ασφαλή απόσταση από τον πόλεμο της Συρίας για να μπορέσουν να επικεντρώσουν τις διπλωματικές και γεωπολιτικές δυνάμεις τους αλλού -περιλαμβανομένης της Ρωσικής περιφέρειας-, δεν θα προσπαθήσουν να «ανταγωνιστούν» την προσήλωση της Ρωσίας στη Συρία. Αντιθέτως, θα εργαστούν από κοινού με τους συμμάχους, ώστε να ενισχύσουν τον όγκο των αεροπορικών επιθέσεων στη Συρία και την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό των ομάδων των ανταρτών.

Αυτή η δυναμική θα δώσει στους Σουνίτες περιφερειακούς «παίκτες» μεγαλύτερη εξουσία να ελέγχουν τις ομάδες των ανταρτών, αυξάνοντας έτσι τη μακροπρόθεσμη απειλή να υπάρξουν ακουσίως αντίθετα του επιθυμητού αποτελέσματα σε ό,τι αφορά στις ομάδες των ισλαμιστών ανταρτών.

Οι ενισχυμένες αμερικανικές προσπάθειες στον πόλεμο της Συρίας, όμως, λίγα θα κάνουν ώστε να στρέψουν την προσοχή των βασικών ομάδων ανταρτών προς το Ισλαμικό Κράτος, αντί για το συριακό καθεστώς.

Σε «τέλμα» η μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους

Το Ιράκ θα χρήζει επίσης προσοχής το δ' τρίμηνο, καθώς η μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους βρίσκεται σε «τέλμα» εν μέσω μιας αυξανόμενης πολιτικής κρίσης εντός της Βαγδάτης. Το Ιράκ προσπαθεί να χειριστεί τη νέα του γεωπολιτική πραγματικότητα: όχι μόνο έχει «σπάσει» η χώρα σε σεκταριστικά κομμάτια, αλλά είναι επίσης χρεοκοπημένη οικονομικά, με αποτέλεσμα να είναι πολύ αδύναμη για να ασκήσει ανεξάρτητα την πολιτική της. Οι ανταγωνιστικές πολιτικές ομάδες στο Ιράκ θα εκμεταλλευτούν αυτήν την εξαιρετικά ευάλωτη φάση για να αυξήσουν την επιρροή τους, χρησιμοποιώντας την απειλή της ξένης επιρροής, της διαφθοράς και του κοινωνικοοικονομικού στρες, για να εδραιωθούν και να προωθήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων.

Οι αναδυόμενες πολιτικές προκλήσεις στη Βαγδάτη θα αναλώσουν μεγαλύτερο μέρος της προσοχής του Ιράν, καθώς η Τεχεράνη προσπαθεί να διατηρήσει τους δικούς της παράγοντες επιρροής, όμως δεν θα αλλάξουν θεμελιωδώς το γεγονός πως η μοίρα του Ιράκ θα συνεχίσει να αποτελεί προϊόν των εξωτερικών δυνάμεων.

Ανταγωνιστικές εξωτερικές πιέσεις σε μια εύθραυστη κυβέρνηση της Βαγδάτης με έλλειψη χρήματος θα περιπλέξουν ακόμα περισσότερο την ήδη βραδυκίνητη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους, δίνοντας στην τζιχαντιστική ομάδα επιπλέον περιθώριο για να εξετάσει τις αδυναμίες του στρατού του Ιράκ, σε μια προσπάθεια να υπάρξουν συμβολικές νίκες. Μην έχοντας καλές επιλογές για να διαχειριστεί την απειλή αυτή και καθώς αδυνατεί να αναπτύξει μια αξιόπιστη τοπική δύναμη προκειμένου να ηγηθεί αυτής της μάχης, η Αμερική θα συνεχίσει σε μεγάλο βαθμό να λειτουργεί αντιδραστικά στην κατάσταση στο Ιράκ, διατηρώντας παράλληλα ανοικτές τις επιλογές της για αύξηση της στρατιωτικής της παρουσίας στην περίπτωση που το Ισλαμικό Κράτος καταγράψει σοβαρότερες κατακτήσεις. Κατόπιν πρόσκλησης από τη Βαγδάτη, η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει συμβολικές αεροπορικές επιθέσεις στο Ιράκ κατά του ισλαμικού κράτους, προκειμένου να περιπλέξει τη θέση των ΗΠΑ στη Βαγδάτη, αν και η Μόσχα θα είναι εξαιρετικά περιορισμένη σε ό,τι αφορά στην επέκταση των επιχειρήσεών της πέραν της Συρίας.

Όσο πιο ανίκανη φαίνεται η Βαγδάτη, τόσο περισσότερο θα προσπαθεί η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) να διεκδικήσει ενεργειακές πηγές εντός της περιοχής της σε βάρος της κεντρικής κυβέρνησης και να προωθηθεί ως ένας αξιόπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ. Ωστόσο, το Ιρακινό Κουρδιστάν θα δυσκολευτεί να βρει αγοραστές για τις πετρελαϊκές εξαγωγές του, ιδιαίτερα αφού αυτοί οι εξαγωγικοί «δρόμοι» ελέγχονται από την Τουρκία, σε μια περίοδο που η Άγκυρα διώκει στρατιωτικά Κούρδους αντάρτες που κρύβονται σε περιοχές του Ιρακινού Κουρδιστάν. Η KRG θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίσει τη δική της, εσωτερική πολιτική κρίση.

Ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί πιθανότατα θα μπορέσει να διατηρήσει την προεδρία, όχι όμως χωρίς να κάνει υποχωρήσεις έναντι των πολιτικών αντιπάλων του στο κουρδικό κοινοβούλιο, δημιουργώντας έτσι ένα πιο διχαστικό πολιτικό σκηνικό, που θα εκμεταλλευτούν η Τουρκία και το Ιράν.

Την ώρα που θα προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή του στο Ιράκ, το Ιράν και ο βασικός «αντιπρόσωπός» του, η Χεζμπολά, θα είναι επίσης απασχολημένοι στέλνοντας δυνάμεις στις επιχειρήσεις ξηράς στη Συρία, με την αεροπορική στήριξη της Ρωσίας. Εν τω μεταξύ, το Ιράν θα προχωρήσει γρήγορα την εφαρμογή της πυρηνικής συμφωνίας του με τη Δύση. Η εσωτερική διαμάχη στον Ιράν αναφορικά με την πυρηνική συμφωνία με τη Δύση θα τροφοδοτήσει τους πολιτικούς ελιγμούς ενόψει των κοινοβουλευτικών εκλογών και των εκλογών του Συμβουλίου των Φυλάκων που θα πραγματοποιηθούν στις αρχές του επόμενου έτους. Ο πρόεδρος του Ιράν, Χασάν Ρουχανί, θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει την υπόσχεση για ελάφρυνση των κυρώσεων, στο πλαίσιο της συμφωνίας για τα πυρηνικά, για να προωθήσει μια μεταρρυθμιστική πλατφόρμα. Όμως θα βρει αντιστάσεις από τα πιο σκληροπυρηνικά συντηρητικά στοιχεία και από τον Ανώτατο Ηγέτη, στόχος του οποίο θα είναι να διατηρήσει μια ισορροπία μεταξύ ανταγωνιστικών ομάδων.

Το Ιράν ετοιμάζεται για οικονομικό «άνοιγμα»

Παρά την κλιμάκωση του πολιτικού ανταγωνισμού εντός του Ιράν, η συμφωνία για τα πυρηνικά θα προχωρήσει αυτό το τρίμηνο, με το Ιράν και την Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας να ορίζουν τις παραμέτρους για τις επιθεωρήσεις που θα δώσουν τη δυνατότητα να υπάρξει οριστική ημερομηνία επίσημης εφαρμογής της συμφωνίας. Αυτό θα συμβεί το νωρίτερο στο τέλος του 2015 ή, το πιθανότερο, στις αρχές του 2016, όταν θα αρθούν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις και θα χαλαρώσουν οι αμερικανικές, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στο Ιράν να «ξεφορτωθεί» αποθέματα αργού πετρελαίου και να ανακτήσει μερίδιο στην αγορά με μια σταδιακή αύξηση της παραγωγής. Κατά τη διάρκεια συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο στην Τεχεράνη, το Ιράν αναμένεται να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες ενός νέου και πιο ανταγωνιστικού πετρελαϊκού συμβολαίου με το οποίο η χώρα πιθανότατα θα δημιουργήσει κοινοπραξίες μεταξύ της κρατικής της πετρελαϊκής εταιρείας National Iranian Oil Co και ξένους εταίρους.

Πιέσεις στη Σαουδική Αραβία

Αναμένοντας την εισροή επιπλέον ιρανικού αργού πετρελαίου στην αγορά τους επόμενους μήνες, και υποθέτοντας πως οι αμερικανοί παραγωγοί αργού πετρελαίου προσαρμόζονται στις διακυμάνσεις των τιμών, η Σαουδική Αραβία θα διατηρήσει την πολιτική υπεράσπισης του μεριδίου αγοράς και των ανταγωνιστικών τιμών του ΟΠΕΚ, αποφεύγοντας παράλληλα τη μείωση παραγωγής.

Η Σαουδική Αραβία χρίζει ιδιαίτερης προσοχής τους επόμενους μήνες, καθώς οι εσωτερικές πιέσεις συνεχίζουν να αυξάνονται στο βασίλειο. Η χώρα εξακολουθεί να είναι ευάλωτη σε τρομοκρατικές επιθέσεις, αν και η ικανότητα των τζιχαντιστών που επιχειρούν στο βασίλειο παραμένει περιορισμένη και δεν συνιστά άμεση απειλή για τις ενεργειακές υποδομές. Στις ορεινές περιοχές που συνορεύουν με την Υεμένη, η Σαουδική Αραβία θα αντιμετωπίσει μια πιο σοβαρή στρατιωτική απειλή από τους αντάρτες Χούτι. Την ίδια ώρα, οι χερσαίες επιχειρήσεις στη Σαναά από συνασπισμό του οποίου ηγείται η Σαουδική Αραβία πιθανότατα θα «βαλτώσουν» στα βουνά του βορρά.

Εν τω μεταξύ, στο Άντεν, θα συνεχίσει να βαθαίνει η ρήξη μεταξύ των μαχητών της Νότιας Αντίστασης και της κυβέρνησης του προέδρου Αμπντ Ραμποχ Μανσουρ Χάντι, περιορίζοντας τον βαθμό στον οποίον η Σαουδική Αραβία μπορεί να βασιστεί στους μαχητές της Νότιας Αντίστασης ώστε να βοηθήσουν στις επιθέσεις στη Σαναά. Ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, δεύτερος αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας, θα «τραβήξει» το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης και της προσοχής για τις προκλήσεις του Ριάντ, αν και ο βασιλιάς Σαλμάν θα μπορέσει να περιορίσει πιθανές προκλήσεις από την βασιλική οικογένεια.

Μετεκλογικές δυσκολίες στην Τουρκία

Η Τουρκία οδεύει προς ένα ακόμα ταραγμένο τρίμηνο, μετά το αμφίρροπο εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου. Το Stratfor είχε προβλέψει πως το Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) θα αντιμετωπίσει μια σημαντική πρόκληση σε ότι αφορά τη διατήρηση της πλειοψηφίας του στη βουλή, ιδιαίτερα αφού ήταν βέβαιο ότι θα κατέρρεε η ειρηνευτική διαδικασία με το Εργατικό Κουρδικό Κόμμα. Όπως είπαμε το γ' τρίμηνο, οι αυξανόμενες ευπάθειες στην τομέα της ασφάλειας και η πολιτική αστάθεια θα προμήνυαν πολύ πιο «σκοτεινές» μέρες για την Τουρκία. Εν όψει του επαναληπτικού γύρου των εκλογών της 1ης Νοεμβρίου, το AKP δεν βρίσκεται σε θέση να ξανακερδίσει την πλειοψηφία εκείνη που θα μπορούσε να βάλει τέλος στο πολιτικό αδιέξοδο. Απρόθυμο να μοιραστεί την εξουσία, το κυβερνών κόμμα θα μπορούσε καταφύγει σε πιο ακραία μέτρα για να προσπαθήσει να καθορίσει το αποτέλεσμα, όπως για παράδειγμα να επιβάλει καθεστώς έκτακτης ανάγκης στις νοτιοανατολικές περιοχές, όπου κυριαρχούν οι Κούρδοι και όπου μπορεί εύκολα να κλιμακωθεί η βία.

Από της εκλογές της 1ης Νοεμβρίου είναι πιθανό να προκύψει ακόμα βουλή χωρίς αυτοδυναμία, κάτι που θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο το οικονομικό κλίμα της Τουρκίας, την ώρα που η τουρκική λίρα θα αντιμετωπίζει πτωτικές πιέσεις από την ενίσχυση του δολαρίου.

Έτσι, το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας θα έχει να αντιμετωπίσει δυο σημαντικά διλήμματα ταυτόχρονα αυτό το τρίμηνο: ένα αμφίρροπο εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και την ρωσική αμφισβήτηση της γεωπολιτικής φιλοδοξίας της Άγκυρας για δημιουργία σφαίρας επιρροής στη Συρία. Παρά το ότι η Τουρκία συνεχίζει να αντιμετωπίζει σημαντικούς περιορισμούς στην ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας της στη Βόρεια Συρία, ωστόσο θα μπορέσει να συντονιστεί με τις ΗΠΑ αυτό το τρίμηνο για μια πιο εντατική επιχείρηση ανταρτών κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Χαλέπι. Η Τουρκία θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει αυτήν την επιχείρηση για να πιέσει για μια πλήρη «ασφαλή ζώνη» και μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που θα τη συνοδεύει, κάτι στο οποίο οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να αντιστέκονται. Παρά ταύτα, η Τουρκία θα πρέπει να παρακολουθείται στενά για ενδείξεις στρατιωτικών προετοιμασιών προς το τέλος του τριμήνου και τις αρχές του επόμενου έτους, ιδιαίτερα αφού μια τέτοια επιχείρηση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως η συνταγματική βάση για αναβολή μιας ακόμα εκλογικής αναμέτρησης στην περίπτωση που καταρρεύσουν οι διαπραγματεύσεις για δημιουργία κυβερνητικού συνασπισμού. Η Τουρκία μπορεί επίσης να αναμένεται ότι θα μετριάσει τον εκνευρισμό της Ευρώπης σε ότι αφορά το προσφυγικό, προκειμένου να εξασφαλίσει την στήριξή της για τα σχέδια δημιουργίας ασφαλούς ζώνης στη Συρία, όπου θα μπορούν να δημιουργηθούν στρατόπεδα προσφύγων. Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι δεν θα θελήσουν να «παγιδευτούν» στα διασταυρούμενα ρωσικά πυρά στη Συρία και έτσι θα είναι πιο πρόθυμοι να κλείσουν συμφωνία με την Τουρκία για την απελευθέρωση της βίζα.

Εκλογές στην Αίγυπτο... επιτέλους!

Μετά από μήνες καθυστερήσεων, οι Αιγύπτιοι θα προσέλθουν στις κάλπες, σε μια εκλογική διαδικασία τριών φάσεων, που θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο. Η αντιπολίτευση της Αιγύπτου έχει δυσκολευτεί να σχηματίσει ένα μέτωπο με συνοχή εν όψει των εκλογών, λόγω των αυστηρών κυβερνητικών κανονισμών (κάποιοι μιλάνε για παρεμβάσεις) και των κομματιών διαμαχών. Οι δημοσκοπήσεις στην Αίγυπτο δεν είναι πάντα αξιόπιστες, όμως οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν ισχυρή λαϊκή στήριξη για το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο –τον συνασπισμό πολιτικών δυνάμεων που ανέτρεψε τον πρώην πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι- και το σαλαφιστικό κόμμα al-Nour, που έχει κερδίσει στήριξη μετά την διάλυση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και άλλων μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Το τελικό αποτέλεσμα θα οδηγήσει σε μια βουλή που θα έχει την εξουσία να αναθεωρεί νόμους που πέρασαν μετά την ανατροπή του Μόρσι τον Ιούλιο του 2013 και να απορρίψουν τους υπουργικούς διορισμούς του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Ο αλ Σίσι θα μπορούσε να επιχειρήσει να περάσει συνταγματικές αλλαγές που θα περιορίζουν την εξουσία της βουλής αν στις εκλογές τα πάνε καλά πρόσωπα της αντιπολίτευσης. Όπως και να έχει, το Κάιρο πιθανόν να βιώσει μια τεταμένη διαδικασία σχηματισμού κυβερνητικού συνασπισμού τον Δεκέμβριο, εν όψει μιας έντονης αντιπαράθεσης αναφορικά με τα μεταρρυθμιστικά μέτρα που έχουν στόχο να δώσουν νέα ζωή στην προβληματική οικονομία της Αιγύπτου.

Η κυβέρνηση της Αιγύπτου εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια δύσκολη μάχη ενάντια στους τζιχαντιστές μαχητές στην χερσόνησο του Σινά, καθώς τις συνεχιζόμενες επιθέσεις στην κοιλάδα και το δέλτα του Νείλου. Τα μέτρα ασφαλείας θα είναι αυστηρά καθ' όλη την εκλογική περίοδο, όμως οι κάλπες θα αποτελέσουν ελκυστικούς στόχους για ομάδες που σχετίζονται με το Ισλαμικό Κράτος και για τους ριζοσπαστικοποιημένους υποστηρικτές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Καμία ανακωχή Ισραήλ-Χαμάς

Οι φήμες περί μακροχρόνιας ανακωχής Χαμάς-Ισραήλ συνεχίζουν να κυκλοφορούν, όμως απέχει πολύ μια πραγματική συμφωνία. Η προσοχή της Χαμάς θα είναι επικεντρωμένη στην προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας της στη Γάζα, καθώς η οργάνωση αντιμετωπίζει αυξανόμενες προκλήσεις από ομάδες Σαλαφιστών την ίδια ώρα που το Ιράν θα κινείται ώστε να ενισχύσει τη στήριξή του προς την Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ –που κάποτε ήταν αντίπαλος της Χαμάς. Η αποδυνάμωση της Χαμάς σε ότι αφορά την ασφάλεια στη Γάζα θα μπορούσε να απειλήσει την υφιστάμενη συμφωνία εκεχειρίας με το Ισραήλ, οδηγώντας σε σποραδικές βιαιοπραγίες. Το Ισραήλ, στο μεταξύ, θα παρακολουθεί τη Ρωσία σε ότι αφορά την ανταλλαγή πληροφοριών για τις αγορές όπλων της Χεζμπολά, προχωρώντας σε προληπτικές ενέργειες όταν το θεωρεί απαραίτητο.

Μεταρρυθμίσεις στην Αλγερία

Στο επίκεντρο της προσοχής της Αλγερίας θα βρίσκεται η διαχείριση της εγχώριας οικονομίας το δ' τρίμηνο, καθώς η χώρα συνεχίζει προσεκτικά στον δρόμο προς την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και προετοιμάζεται για μια μελλοντική μετάβαση από την ηγεσία του άρρωστου προέδρου Αμπντέλ Αζίζ Μπουτεφλίκα (ο οποίος είναι 78 ετών). Στην «καρδιά» των προτεινόμενων αλλαγών για να αντισταθμιστούν οι επιτπώσεις της μείωσης των διεθνών τιμών του πετρελαίου, βρίσκεται ένα νέο φορολογικό σχέδιο, το οποίο βρίσκεται υπό συζήτηση στη βουλή. Περιλαμβάνει μικρές αυξήσεις στους φόρους της ενέργειας, του διαδικτύου και του πετρελαίου κίνησης καθώς και μια προτεινόμενη μείωση των κρατικών δαπανών κατά 9%.

Αν και είναι πιθανό να μην περάσουν όλα αυτά τα μέτρα στον χρηματοοικονομικό νόμο του 2016, η Αλγερία είναι πιθανό να προχωρήσει με επιλεκτικές αυξήσεις φόρων και περικοπές δαπανών προκειμένου να διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνικών επιδοτήσεων για τη στέγαση, τα τρόφιμα και την παιδεία. Η μείωση στις τιμές του πετρελαίου μπορεί επίσης να καθυστερήσει τις σχεδιαζόμενες διερευνητικές υπεράκτιες εξορύξεις και δοκιμές σχιστολιθικού πετρελαίου που αναμένονται αργότερα αυτό το τρίμηνο ή στις αρχές του 2016.

Έχοντας εξασφαλίσει τη στήριξη κατεστημένων πολιτικών κομμάτων και έχοντας αναδιαρθρώσει την ηγεσία στον στρατό και τις υπηρεσίες πληροφοριών νωρίτερα φέτος, η Αλγερία θα συνεχίσει να εργάζεται για την εξασφάλιση στήριξης του Ισλαμικού κόμματος για τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις και τη διαδικασία μετάβασης της εξουσίας. Επιπλέον προσαρμογές του υπουργικού συμβουλίου θα πραγματοποιηθούν όταν κριθεί απαραίτητο, ενώ το ερώτημα ποιος θα αναλάβει την ηγεσία της χώρας μετά τον Μπουτεφλίκα δεν θα απαντηθεί πριν το 2016.

Η προβληματική πολιτική μετάβαση της Λιβύης

Η διαπραγματευτική διαδικασία, με μεσολαβητή τον ΟΗΕ, θα παραμείνει στο επίκεντρο της πολιτικής μετάβασης της Λιβύης: αντίπαλα στρατόπεδα στην Τρίπολη και το Τομπρούκ καθώς και διάφοροι κύκλοι ανταρτών και φυλών στηρίζουν τη διαδικασία τόσο ώστε να συνεχίσει να κινείται. Θα οριστούν καταληκτικές ημερομηνίες οι οποίες θα αθετηθούν, όμως ο διάλογος θα συνεχίσει να παρέχει στις κυβερνήσεις της Δύσης έναν τρόπο να ελέγξουν τους «μεσίτες της εξουσίας» εν όψει μιας πιθανής κυβέρνησης ενότητας.

Στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης στρατιωτικής εκστρατείας ενάντια σε συνεργάτες του Ισλαμικού Κράτους που έχουν βάση στην κεντρική παράκτια πόλη της Σύρτης, η διαμάχη που «βράζει» μεταξύ του στρατηγού Χαλιφα Χαφταρ και των πολιτικών αντιπάλων του, θα έρθει να προστεθεί στα προβλήματα ασφαλείας της Λιβύης. Ο Χαφταρ βρίσκεται όλο και περισσότερο σε αντίθεση με την διαδικασία διαλόγου του ΟΗΕ, η οποία επιχειρεί να δημιουργήσει μια λαϊκή μεταβατική αρχή με ισλαμιστική αντιπροσώπευση – ομάδες που ο Χαφταρ, με στήριξη από την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, έχει ορκιστεί να καταστρέψει.

Η όποια ενδεχόμενη ξένη στρατιωτική ενέργεια στη Λιβύη θα είναι περιορισμένη αυτό το τρίμηνο, ενώ μια πιο ισχυρή ξένη στρατιωτική εμπλοκή είναι απίθανη μέχρι να εδραιωθεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο, οι όγκοι της πετρελαϊκής παραγωγής της Λιβύης θα παραμένουν ακανόνιστοι και οι εξαγωγές θα είναι χαμηλότερες της παραγωγικής ικανότητας. 

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ηγέτες των αραβικών φυλών της Χασάκα, στη βορειοανατολική Συρία, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν την Παρασκευή κατηγόρησαν τη Διεθνή Αμνηστία ότι η έκθεσή της που κατηγορεί τους Κούρδους σοσιαλιστές αντάρτες της Συρίας για «εγκλήματα πολέμου» εις βάρος του αραβικού πληθυσμού, είναι ψευδής και πολιτικά υποκινούμενη.

Πρόκειται για πρωτοφανές άδειασμα της Διεθνούς Αμνηστίας από τους ίδιους Άραβες που υποτίθεται ότι οι Κούρδοι «γενοκτόνησαν».

Σύμφωνα με την ψευδή έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, Κούρδοι στρατιώτες της Αυτόνομης Διοίκησης της Ροζάβα (βόρεια Συρία – Δυτικό Κουρδιστάν) ισοπέδωσαν εκουσίως σπίτια κατοίκων σε περιοχές, τις οποίες μέχρι πρότινος κατείχαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.

Οι καταστροφές που είδαμε, αναφέρει η Διεθνής Αμνηστία, δεν οφείλονται στις ένοπλες μάχες.

Η έκθεση επισημαίνει πως οι Κούρδοι στρατιώτες παρέδωσαν στις φλόγες ακόμη και ολόκληρα χωριά, απειλώντας παράλληλα τους κατοίκους με χτυπήματα από τον αμερικανικό συνασπισμό, αν δεν εγκαταλείψουν οικειοθελώς τις εστίες τους.

Τώρα έρχονται οι φύλαρχοι των Αράβων της περιοχής και καταγγέλλουν τη Διεθνή Αμνηστία ότι λέει ψέμματα.

Αυτό που έχει κινήσει μεγάλες υποψίες για τον ρόλο της Διεθνούς Αμνηστίας στο συγκεκριμένο θέμα, είναι ότι υιοθέτησε πλήρως τις θέσεις του καθεστώτος Ερντογάν, οι οποίες διασπείρονται εδώ και αρκετό καιρό και κατηγορούν τους Κούρδους για εκτοπισμό αραβικού πληθυσμού και εγκλήματα πολέμου, ενώ η ίδια η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα ώρες μετά την ρίψη 50 τόνων όπλων από τις ΗΠΑ στις Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις (SDF), μια συμμαχία των Κούρδων της Συρίας με τους Ασσύριους χριστιανούς και Άραβες δημοκρατικούς ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος.

Μάλιστα ο SDF είναι ένας δημοκρατικός σοσιαλιστικός στρατός, ενώ το κόμμα των Κούρδων της Συρίας συμμετέχει και στη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Οι Άραβες φύλαρχοι που αποτελούν τη Δημογεροντία της Χασάκα και οι ηγέτες των φυλών, καταδικάζουν έντονα τους ισχυρισμούς της Διεθνούς Αμνηστίας, και «θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι αυτό που λέγεται για το YPG, για εκτόπιση του αραβικού πληθυσμού από τα χωριά τους σε ορισμένες περιοχές, είναι αναληθές, επειδή οι Άραβες και οι Κούρδοι και οι Χριστιανοί και Γιαζίντι που ζουν σε μια πατρίδα και ζουν μαζί εδώ και εκατοντάδες χρόνια ειρηνικά, μοιραζόμενοι χαρές και λύπες ο ένας του άλλου, απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους».

«Εμείς οι πρεσβύτεροι και οι πρόκριτοι των αραβικών φυλών στην περιοχή αμφισβητούμε τις πηγές που επικαλείται η Διεθνής Αμνηστία» και τονίζουν ότι «εάν θέλετε να είστε σίγουροι τι συμβαίνει στην περιοχή ήταν καλύτερα να ρωτήσετε εμάς, τους πρεσβύτερους, γιατί ξέρουμε καλύτερα τι συνέβη στη γη μας».

«Εμείς οι πρεσβύτεροι μιλήσαμε με τους ανθρώπους των περιοχών που αναφέρονται στην έκθεσή σας, και οι αρνήθηκαν ό, τι είπαν αυτά τα λόγια στην Αμνηστία, όπως τα μετέδωσαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και όλες οι κατηγορίες είναι αβάσιμες».

Στο τέλος της ανακοίνωσης τους, οι φύλαρχοι των Αράβων κατηγορούν τη Διεθνή Αμνηστία ότι επιθυμεί να σπείρει διχόνοια και αλληλοσπαραγμό μεταξύ Κούρδων και Αράβων.

Νομίζουμε ότι όλοι αναμένουμε με ενδιαφέρον την απάντηση της Διεθνούς Αμνηστίας. Μια απάντηση που να εξηγεί τα αίτια της προβοκάτσιας της. Ή μάλλον ήρθε η ώρα να πάψουμε να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας αυτή την εντελώς «περίεργη» οργάνωση;

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νόμισαν ότι ήταν ρωσικό, αλλά τελικά...

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η πλήρης τουρκική σύγχυση σε όλο της το μεγαλείο στα σύνορα Τουρκίας Συρίας, που αυτές τις μέρες με τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές και τις εμπλοκές τουρκικών και ρωσικών μαχητικών αεροσκαφών, γίνεται το «έλα να δεις»!

Έτσι σύμφωνα με την ανακοίνωση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, στις 16 Οκτωβρίου και ώρα 12,30 μ.μ καταρρίφτηκε μη επανδρωμένο κατασκοπευτικό αεροσκάφος στην περιοχή του Kilis στα σύνορα με την Συρία.
Η ανακοίνωση δεν ανέφερε την εθνικότητα του μη επανδρωμένου αεροπορικού οχήματος, αλλά στην συνέχεια έγινε λόγος για παραβίαση του τουρκικού εναέριου χώρου από ρωσικά μη επανδρωμένα αεροπορικά οχήματα που προφανώς διενεργούσαν κατασκοπεία.

Στη συνέχεια όμως τα δεδομένα αυτά ανατράπηκαν ριζικά, καθώς, όπως αποδείχτηκε, το αεροπορικό όχημα ήταν μάλλον… αμερικανικό.

Εντωμεταξύ ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, İgor Konaşenkov, σε δηλώσεις που έκανε για το θέμα στον Μόσχα ανέφερε ότι όλα τα ρωσικά μη επανδρωμένα αεροπορικά οχήματα που έκαναν περιπολίες στα σύνορα Τουρκίας Συρίας και στον συριακό εναέριο χώρο καταγράφοντας τις θέσεις των Τζιχαντιστών, γύρισαν όλα στην βάση τους χωρίς καμία απώλεια. Στη συνέχεια ο İgor Konaşenkov τόνισε πως οι πτήσεις των μη επανδρωμένων θα συνεχιστούν στην περιοχή, καθώς συνεχίζονται οι πολεμικές επιχειρήσεις κατά των Τζιχαντιστών.

Άλλος ένας κόλαφος για την Άγκυρα, που πραγματικά έχει «ζαλιστεί» από τις εξελίξεις στο συριακό μέτωπο.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Ας μην ξεχνάμε πως η Ρωσία εξυγιάνθηκε και εξελίχθηκε σε μία μεγάλη δύναμη, διατηρώντας τα δημόσια και ιδιωτικά περιουσιακά της στοιχεία ανέπαφα, μετά τη χρεοκοπία της το 1998 – όπως συνέβη και με τη Γερμανία το 1953. Φυσικά η πτώχευση, καθώς επίσης η επάνοδος τους στην ομαλότητα, ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη και επώδυνη διαδικασία. Προτιμότερη όμως από αυτήν της Ουρουγουάης, η οποία επέλεξε άλλο δρόμο, καταλήγοντας να χάσει το 40% των εδαφών της – τα οποία ανήκουν πλέον σε ξένους.  
Όσον αφορά τις Η.Π.Α., οι οποίες οδηγούνται στην καταστροφή μέσα από την αποχαύνωση των Πολιτών τους, σε συνδυασμό με την αποθράσυνση της αχόρταγης ελίτ (0,01%), οι κατά καιρούς εξεγέρσεις είναι η σπίθα, η αφορμή και όχι η αιτία – πόσο μάλλον όταν το σύνθημα τους είναι το εξής: «Έχουμε κάθε δικαίωμα να καταστρέψουμε ένα σύστημα, το οποίο επιδιώκει να μας καταστρέψει».
Τέτοιου είδους κοινωνικές αναταραχές και τρομακτικές εξεγέρσεις δεν θα λυπηθούν ούτε την Ελλάδα, εάν συνεχίσει να βαδίζει στον ίδιο δρόμο – γεγονός που οφείλει να αποφευχθεί, ειδικά λόγω της επισφαλούς γεωγραφικής μας θέσης, η οποία θα έθετε σε μεγάλο κίνδυνο την εδαφική μας κυριαρχία. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα έχουμε το «ηθικό έρεισμα» που προϋποθέτει η χρεοκοπία, για να είναι δίκαιη και έντιμη – αφού δεν είναι δικό μας πλέον το σφάλμα, αλλά αποκλειστικά και μόνο της πρώην Τρόικας, καθώς επίσης της Γερμανίας».

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Κρίνοντας από την εφιαλτική σιωπή που επικρατεί σε μία κοινωνία που κανένας δεν διαμαρτύρεται, δεν διαδηλώνει, δεν σκέφτεται καν να αντιδράσει επιδεικνύοντας πολιτική ανυπακοή ή αρνούμενος συλλογικά να αποδεχθεί τα μέτρα στραγγαλισμού που επιβάλλουν τα συνεχή μνημόνια, ενώ ακόμη και οι κουκουλοφόροι των Εξαρχείων έχουν αποσυρθεί από το γενικότερο σκηνικό, συμπεραίνει κανείς πως οι Έλληνες έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα – αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν πως η «τοκογλυφική συμμορία» που εισέβαλλε στην πατρίδα τους, θέλει αφενός μεν να την λεηλατήσει, αφετέρου να διεξάγει το μεγαλύτερο πείραμα όλων των εποχών: την πλήρη υποδούλωση και εξαθλίωση μίας χώρας, με τη βοήθεια μίας κατ’ επίφαση αριστερής κυβέρνησης, μίας νέου τύπου αριστερής δικτατορίας.

Η συμμορία δε αυτή, την οποία αποκαλούν χειραγωγούμενοι οι Πολίτες ως «δανειστές» (άρθρο), με τη βοήθεια του προσφυγικού προβλήματος, επιδιώκει πρόσφατα κάτι επί πλέον: τη διχοτόμηση του Αιγαίου, έτσι ώστε να προσφέρει ένα δώρο στη γειτονική της χώρα, με αντάλλαγμα την προστασία της Ευρώπης από τα μεταναστευτικά κύματα.

Περαιτέρω, όταν επιχειρεί κανείς να αναδείξει το πρόβλημα, αναφέροντας πως δεν μπορεί να είναι τόσο ανόητος ένας λαός, ώστε να αποδέχεται τη μείωση της ακίνητης περιουσίας του κατά 2 τρις € (πρόσφατη έρευνα), την απώλεια 600 δις € από τη μεσαία τάξη (μελέτη της Credit Suisse), την εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη, το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους (παιδεία, υγεία), την τρομακτική κατεδάφιση συντάξεων, μισθών και εισοδημάτων, το ραγδαίο περιορισμό του προσδόκιμου ζωής κατά 3,5 έτη, την αποδόμηση του χρηματιστηρίου, την πτώχευση των τραπεζών κοκ., έναντι δανείων κατά πολύ χαμηλότερων, με αποικιοκρατικούς όρους, οι Έλληνες αντιδρούν λέγοντας πως δεν έχουν καμία εναλλακτική δυνατότητα – λόγω του δυσθεώρητου ύψους του δημοσίου χρέους, όταν μόνο το 15% των χρημάτων που έτσι και αλλιώς χάθηκαν από την ακίνητη περιουσία, θα έφτανε για να εξοφληθεί ολόκληρο το χρέος!

Δεν κάνουν λοιπόν την απλούστατη σκέψη, με τη βοήθεια της κοινής λογικής, σύμφωνα με την οποία όλα τα μέτρα που λαμβάνονται αφενός μεν αυξάνουν το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος, αφετέρου επιδεινώνουν διαρκώς την οικονομία της χώρας τους – παρά το ότι ακόμη και οι ληστρικοί οργανισμοί, υπηρέτες της παγκόσμιας ελίτ, όπως το ΔΝΤ, προβλέπουν την άνοδο του δημοσίου χρέους σε επίπεδα που θα υπερβούν το 200% του ΑΕΠ, από 180% σήμερα και 112% πριν το ξεκίνημα της κρίσης, ενώ το ιδιωτικό έχει αυξηθεί πάνω από 200 δις € μόνο τα τελευταία χρόνια (κόκκινα δάνεια, χρέη προς το δημόσιο).

Σε κάθε περίπτωση, η δικαιολογία του τύπου «δεν υπάρχουν λύσεις ή/και εναλλακτικές δυνατότητες» είναι αφενός μεν έωλη, αφετέρου δείγμα συλλογικής δειλίας, εάν όχι ανοησίας – αφού όλοι γνωρίζουν πως στην πατρίδα μας συντελείται μία άνευ προηγουμένου γενοκτονία, ενώ δεν είναι απίθανος πια ο «διαμελισμός» της.

Ο ίδιος αυτός οργανισμός πάντως, το ΔΝΤ, είχε αναφερθεί στο πρόβλημα του υψηλού χρέους  παλαιότερα (πηγή), το 2002, συμπεραίνοντας σε ελεύθερη απόδοση τα εξής:
"Για τις χώρες-οφειλέτες, η νέα προσέγγιση (πτωχευτικό διαδικασία για κράτη, ανάλογη με αυτήν για τις επιχειρήσεις) θα μειώσει σαφώς το κόστος της αναδιάρθρωσης, ενθαρρύνοντας τες να ακολουθήσουν πιο γρήγορα το συγκεκριμένο δρόμο. Η χρεοκοπία δεν είναι κάτι κακό. Αυτή τη στιγμή πάρα πολλές χώρες, με ανυπέρβλητα προβλήματα δημοσίου χρέους, περιμένουν πάρα πολύ καιρό, επιβαρυνόμενες με άσκοπο οικονομικό κόστος – οπότε η διεθνής κοινότητα είναι υποχρεωμένη να τις βοηθήσει.
Περαιτέρω, θα ήταν γελοίο να ισχυρισθεί κανείς πως η υιοθέτηση της προσέγγισης μας θα έκανε τη διαδικασία της αναδιάρθρωσης μία εύκολη εναλλακτική λύση. Εμείς δεν υποστηρίζουμε πως οι χώρες που μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους, δεν πρέπει να το κάνουν, όπως ο οποιοσδήποτε δανειολήπτης. Αυτές όμως που είναι αδύνατον να πληρώσουν, θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν ένα μεγάλο μέρος του κόστους της χρεοκοπίας, εάν είχαν τη  δυνατότητα μίας ελεγχόμενης πτώχευσης – διασώζοντας επί πλέον το τραπεζικό τους σύστημα, εάν έχει στην κατοχή του κρατικά ομόλογα.
Για τους δανειστές η προσέγγιση μας μπορεί να φαντάζει μη ελκυστική, εάν πιστεύουν πως τα προβλήματα της υπερχρέωσης μπορούν να επιλυθούν ευκολότερα με τη διάσωση των χωρών, μέσω της παροχής δανείων από άλλους κρατικούς φορείς, όπως η Ευρωζώνη στην περίπτωση της Ελλάδας – αντί με την αναδιάρθρωση.
Οφείλουν όμως να αποδεχθούν ότι, οι κρατικοί πόροι είναι περιορισμένοι – οπότε δεν έχουν να επιλέξουν μεταξύ της εξόφλησης τους από το δημόσιο-οφειλέτη ή μίας διάσωσης του, αλλά μεταξύ μίας ελεγχόμενης ή μίας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Στην περίπτωση δε της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, πρέπει να γνωρίζουν πως η αξία των απαιτήσεων τους στη δευτερογενή αγορά μπορεί να καταρρεύσει, εάν οι υπερχρεωμένες χώρες αντιμετωπίσουν προβλήματα".

Οι επιλογές της Ελλάδας

Συνεχίζοντας, μετά την παραπάνω αναφορά του ΔΝΤ, οι επιλογές της χώρας μας είναι προφανείς, ενώ η κατάσταση της δεν επιδέχεται καμία απολύτως καθυστέρηση. Απλούστατα, όπως είναι προτιμότερο κατά την άποψη μας, η Ελλάδα είτε

(α) αποφασίζει να εξυπηρετήσει/χρηματοδοτήσει το χρέος της, με δικούς της πόρους, έτσι ώστε να πάψουν να της επιβάλλονται καταστροφικά μνημόνια, καθώς επίσης να εκδιωχθούν οι νεοφιλελεύθερες «συμμορίες» από την επικράτεια της  – κάτι που δεν θα ήταν ανέφικτο εάν διέθετε μία ικανή κυβέρνηση που δεν θα είχε στόχο της να μοιράσει τη φτώχεια, όπως η σημερινή, αλλά να παράγει πλούτο.

Για παράδειγμα, εάν υπήρχε μία κυβέρνηση που θα άξιζε 100% την εμπιστοσύνη των Ελλήνων, ενώ θα γνώριζε επακριβώς την ταχυδακτυλουργική λειτουργία του τραπεζικού συστήματος (ανάλυση), θα μπορούσε να ιδρύσει έναν κρατικό χρηματοπιστωτικό οργανισμό κατά το παράδειγμα της Ρωσίας (άρθρο), εκδίδοντας εθνικά ομόλογα με τη χρησιμοποίηση των καταθέσεων των Πολιτών της (εντός και εκτός της χώρας) – με στόχο αφενός μεν την εξυπηρέτηση των ετήσιων τοκοχρεολυσίων, αφετέρου την αναβίωση του παραγωγικού ιστού της χώρας: την παραγωγική και λοιπή της ανασυγκρότηση.

Φυσικά θα απαιτούνταν σοβαρές μεταρρυθμίσεις με τη διαδικασία του κατεπείγοντος – κυρίως ο μηδενισμός της γραφειοκρατίας, η καταπολέμηση της διαπλοκής και διαφθοράς, ένα φιλικό προς τις επιχειρήσεις περιβάλλον, ένα σταθερό φορολογικό πλαίσιο, η εξάρθρωση του πελατειακού κράτους, καθώς επίσης ο ορθολογισμός του δημοσίου.

Παράλληλα, αντί να εκποιηθεί η δημόσια περιουσία σε εξευτελιστικές τιμές στους διεθνείς τοκογλύφους, θα μπορούσαν να εισαχθούν θυγατρικές επιχειρήσεις του ΤΑΙΠΕΔ στο ελληνικό ή στα ξένα χρηματιστήρια – όπου το δημόσιο θα παρέμενε μέτοχος, χωρίς όμως να συμμετέχει στη διαχείριση τους. Έτσι θα εισπράττονταν πολύ περισσότερα χρήματα για την εξυπηρέτηση του χρέους, καθώς επίσης για παραγωγικές κρατικές επενδύσεις – μέσω των οποίων θα «θεραπευόταν» η πηγή της ασθένειας του ασφαλιστικού συστήματος: η ανεργία, καθώς επίσης το κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Με απλά λόγια, αντί να κρατικοποιηθούν από τη Γερμανία τα 14 ελληνικά αεροδρόμια, μαζί με τις δεκάδες επιχειρήσεις που στεγάζονται εντός τους και πρέπει να αποζημιώσει το δημόσιο (υπολογίζεται πως το κράτος θα πρέπει να διαθέσει συνολικά 2 δις € για να εισπράξει 1,5 δις € – το άκρον άωτο της ανοησίας), θα μπορούσαν να υπαχθούν όλα μαζί σε μία επιχείρηση, η οποία θα εισαγόταν σε κάποιο χρηματιστήριο – πόσο μάλλον αφού τα αεροδρόμια είναι κερδοφόρα, εάν τα συμπεριλάβει κανείς όλα μαζί.

Η επί πλέον ωφέλεια μίας τέτοιας διαδικασίας είναι ασφαλώς ο έλεγχος του τουρισμού από εμάς τους ίδιους και όχι από τη Γερμανία – η οποία, εάν θελήσει να διευκολύνει την προώθηση των τουριστών προς τα ξενοδοχεία της Τουρκίας, πολλά από τα οποία ανήκουν σε δικές της επιχειρήσεις, απλά θα αυξήσει τα τέλη προσγείωσης στα αεροδρόμια μας, καθιστώντας τα ασύμφορα.

Σε κάθε περίπτωση, εάν αποφασίζαμε να χρηματοδοτήσουμε μόνοι μας το δημόσιο χρέος, διαθέτοντας μία ικανή και έντιμη κυβέρνηση που θα μπορούσαμε να εμπιστευθούμε, η ακίνητη περιουσία μας θα αυξανόταν ξανά κατά τα 2 τρις € που χάθηκαν, οι τράπεζες θα απέφευγαν τη χρεοκοπία τους, οι ελληνικές επιχειρήσεις θα εξυγιαινόταν, δεν θα χρειαζόταν να αυξηθούν τα έσοδα του δημοσίου από επί πλέον φόρους, αφού το ΑΕΠ θα ακολουθούσε ανοδική πορεία, δεν θα υπήρχε λόγος να μειωθούν οι συντάξεις επειδή θα επιλυόταν το πρόβλημα του ασφαλιστικού από τον περιορισμό της ανεργίας, μόνο από το χρηματιστήριο θα κερδίζαμε τουλάχιστον 200 δις € κοκ. – είτε

(β)  η Ελλάδα δηλώνει στάση πληρωμών, επιλέγοντας ένα οδυνηρό τέλος, αντί μία οδύνη δίχως τέλος – μία διαδικασία που δεν θεωρείται ντροπή από κανέναν, αφού έχουν προηγηθεί δεκάδες χώρες στο παρελθόν, οι οποίες έκαναν τα ίδια ή περισσότερα λάθη, συγκριτικά με εμάς (άρθρο).
Στα πλαίσια αυτά, είναι εντελώς ανόητο να ασχολούμαστε συνεχώς σχετικά με το ποιός ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας – πόσο μάλλον να μετατρεπόμαστε σε θύματα, θεωρώντας τους εαυτούς μας υπεύθυνους για τα δεινά της Ελλάδας.

Όποιος και αν φταίει, αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα – σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα έχει πλέον χρεοκοπήσει ολοκληρωτικά, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα να αποφύγει μία κατάσταση που είναι κάτι περισσότερο από οδυνηρή.  Όσο πιο σύντομα λοιπόν το παραδεχτούμε, τόσο πιο γρήγορα θα ξεκινήσει η διαδικασία της εξυγίανσης μέσω της χρεοκοπίας  όπως συστήνει ο πατέρας της ελεύθερης οικονομίας (Adam Smith), ενώ αποτελεί ένα δικαιωματικό, θεμελιώδες, αναφαίρετο «εργαλείο» του συστήματος του καπιταλισμού: το ελιξίριο του (άρθρο).

Άλλωστε τα αναμφισβήτητα γεγονότα, σύμφωνα με τα οποία το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους μας προέρχεται από τους υπερβολικούς τόκους που εκβιασθήκαμε να πληρώνουμε στο παρελθόν, καθώς επίσης από τα εξοπλιστικά προγράμματα που μας επέβαλλαν χώρες όπως η Γερμανία, διαφθείροντας αδιάντροπα τους εκάστοτε αρμόδιους πολιτικούς (άρθρο), είναι αρκετά για να πάψουμε να αναζητάμε αλλού τους ενόχους.

Είναι δε εκνευριστικό να ακούει κανείς πως πάνω από 220 βουλευτές όλων των κομμάτων ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, οπότε συμφωνούν με τους εξευτελιστικούς και αποικιοκρατικούς όρους του – όταν όλοι γνωρίζουμε πως το έφερε την τελευταία στιγμή ο πρωθυπουργός, δεν πρόλαβε καν να το διαβάσει κανένας, ενώ η εναλλακτική λύση ήταν τότε η ανεξέλεγκτη έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Όταν με απλά λόγια ο πρωθυπουργός έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο όλων των βουλευτών και των κομμάτων, το οποίο ίσως παρέλαβε από τους τοκογλύφους με αντάλλαγμα την καρέκλα του – θυμίζοντας μας εκείνους τους ναζί αξιωματικούς που υποχρεώνονταν να εκτελέσουν τα θύματα τους, για να αποδείξουν πως είχαν την «ποιότητα» που προϋπέθετε η συμμετοχή τους στον υπερήφανο γερμανικό στρατό (στην παγκόσμια ελίτ σήμερα).

Όσον αφορά τώρα αυτούς που έχουν την άποψη πως είναι ενωρίς ακόμη για να καταδικάσει κανείς την κυβέρνηση, αφού ευρίσκεται λίγους μήνες μόνο στην εξουσία (από τον Ιανουάριο ουσιαστικά και όχι από το Σεπτέμβρη), θα απαντούσαμε πως, όταν βλέπει κανείς το εκτελεστικό απόσπασμα να «στοιχίζεται», είναι ανόητο να περιμένει να σκοτωθεί για να πιστέψει πως πράγματι ήταν αυτή η πρόθεση του αποσπάσματος – με την έννοια πως οι διατάξεις των μνημονίων εγγυώνται την εν ψυχρώ εκτέλεση της πλειοψηφίας των Ελλήνων, εάν δεν αντιδράσουν άμεσα.

Συνεχίζοντας, κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί πως η χρεοκοπία είναι μία ανώδυνη διαδικασία – πόσο μάλλον εάν η Ελλάδα εκβιασθεί στην έξοδο της από την Ευρωζώνη. Εν τούτοις, προσφέρει τουλάχιστον κάποιες προοπτικές για το μέλλον, όπως τεκμηρίωσε η περιπέτεια της Ισλανδίας (άρθρο) – σε σύγκριση με την άνευ όρων σημερινή υποταγή της χώρας μας στη Γερμανία και στους τοκογλύφους, χωρίς καμία απολύτως μελλοντική προοπτική.

Κάποια στιγμή λοιπόν πρέπει να κοιτάζει κανείς την αλήθεια κατάματα, κρίνοντας από τις υφιστάμενες εμπειρίες του – τις οποίες πλέον όλοι έχουμε, μετά από έξι χρόνια συνεχούς εφαρμογής μνημονίων, με διαρκώς οδυνηρότερα αποτελέσματα για την πατρίδα μας.
Το να συνεχίζουμε άλλωστε το γνωστό πείραμα (όπου τοποθετείται ένας βάτραχος σε χλιαρό νερό, ανεβάζει σταδιακά ο θύτης του τη θερμοκρασία, προσέχοντας να τη συνηθίσει, έως ότου τελικά ο βάτραχος καίγεται, χωρίς καν να το καταλάβει), περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα κάθε φορά, είναι ο ορισμός της ηλιθιότητας κατά τον Αϊνστάιν – κάτι που δεν ταιριάζει σε έναν λαό, με 4.000 χρόνια πολιτισμό και ιστορία.
.

Επίλογος

Ένας αναγνώστης μας έγραψε πολύ σωστά ότι, είναι πολύ εύκολο να γράφει κανείς «βαρύγδουπα» κείμενα στο διαδίκτυο ή αλλού, κατηγορώντας τους συμπολίτες του για έλλειψη θάρρους, για δουλική υποταγή στους διεθνείς τοκογλύφους (δεν οφείλουμε στα άλλα κράτη της Ευρωζώνης επειδή εμείς το επιλέξαμε, αλλά λόγω του ότι μας επιβλήθηκε, με στόχο τη διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών), για αδιαφορία απέναντι στα παιδιά τους και την πατρίδα τους ή για οτιδήποτε άλλο.

Εν τούτοις πιστεύουμε ότι, ο κάθε ένας από εμάς έχει κάποιες δυνατότητες, ενώ του λείπουν πολλές άλλες – όπως στο παράδειγμα του εθνικού μας ποιητή, ο οποίος δεν είχε την ικανότητα να πολεμήσει τους κατακτητές, όπως οι τότε επαναστάτες. Δυστυχώς λοιπόν, οι δικές μας δυνατότητες περιορίζονται στη ρεαλιστική περιγραφή της κατάστασης που βιώνουμε, καθώς επίσης στην αναζήτηση λύσεων – με την ελπίδα πως θα ακολουθήσουν εκείνες οι ενέργειες που είναι απαραίτητες για να μην αφελληνισθεί η πατρίδα μας.

Δεν αποκλείουμε φυσικά να κάνουμε λάθος με τις διαπιστώσεις μας, οπότε συνειδητά τις κοινοποιούμε δημόσια – έτσι ώστε να αποτελέσουν αντικείμενο κριτικής σκέψης, γνωρίζοντας ότι απευθυνόμαστε σε ώριμους, έμπειρους πλέον Έλληνες, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν σωστά.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε την άποψη πως εάν δεν μας εγκριθεί άμεσα η ονομαστική διαγραφή του χρέους (άρθρο), θα πρέπει να πάρουμε ριζικές αποφάσεις που θα εξασφαλίζουν την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας – είτε να χρηματοδοτήσουμε λοιπόν μόνοι μας το δημόσιο χρέος, είτε να χρεοκοπήσουμε, αναλαμβάνοντας όλο το κόστος και στις δύο περιπτώσεις. Άλλωστε στη ζωή δεν υπάρχει «δωρεάν γεύμα» – ενώ οι όποιες καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων, είναι πάντοτε κάτι περισσότερο από πανάκριβες.

Ολοκληρώνοντας, δεν πρέπει να γίνουμε η ντροπή, το μίασμα ίσως της Ευρώπης, επιτρέποντας στους διεθνείς τοκογλύφους να συνεχίσουν να μας χρησιμοποιούν εξευτελιστικά ως το πειραματόζωο τους – σήμερα με τον εκβιαστικό διορισμό μίας κατ’ επίφαση αριστεράς, η οποία θα οδηγήσει τη μεσαία και ανώτερη τάξη στο ικρίωμα, αφού έχει προηγηθεί η ψυχρή εκτέλεση της κατώτερης από τους προκατόχους της του σοσιαλιστικού κέντρου και της δεξιάς.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Αμέσως μετά την εισβολή το 1991 στο Ιράκ με το πρόσχημα της καταστροφής του χημικού οπλοστασίου που δεν βρέθηκε ποτέ, είχε γίνει μια δημοσκόπηση στις ΗΠΑ η οποία έβγαλε το αποτέλεσμα ότι μόνο το 37% των Αμερικανών είναι σύμφωνοι με αυτόν τον επιθετικό πόλεμο.

Τότε μπήκε μπρος η μηχανή της «μαύρης προπαγάνδας. Από τα ΜΜΕ εμφανίστηκε ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, ονόματι Nayirah, μπροστά στο Κογκρέσο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ λέγοντας ότι ήταν νοσοκόμα σε ένα νοσοκομείο στο Κουβέιτ. Το κοριτσάκι ισχυρίστηκε ότι είδε με τα ίδια της τα μάτια πως οι Ιρακινοί στρατιώτες εν ψυχρώ έσφαξαν 42 νεογέννητα στο νοσοκομείο. Για να επικυρώσουν την πλαστή είδηση πλήρωσαν και έναν στημένο γιατρό ο οποίος επιβεβαίωσε ότι εκείνη την ημέρα του είχαν δώσει εντολή να θάψει 42 παιδιά!

Το «περίεργο» της ιστορίας αυτής, όπως αποκαλύφτηκε αργότερα, ήταν ότι η κοπέλα αυτή ήταν κόρη ενός άντρα ο οποίος ήταν κολλητός με τον πρέσβη των ΗΠΑ στο Κουβέιτ. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζωρτζ Bush όπως αποδείχτηκε, χρησιμοποίησε την μαρτυρία αυτής της κοπέλας η οποία ήτανε φυσικά ένα μεγάλο ψέμα, για να κερδίσει την αμερικανική κοινή γνώμη υπέρ της εισβολής στο Ιράκ.

Με αυτόν τον τρόπο ο Bush χειρίζονταν τον ευκολόπιστο λαό της Αμερικής για να δικαιολογήσει μια αιματηρή και άσκοπη εισβολή, που το μόνο που κατάφερε ήταν να αποσταθεροποιήσει όλη την περιοχή, μια αποσταθεροποίηση που ακόμα την πληρώνουν εκατομμύρια αθώοι με εκατόμβες θυμάτων. Ήξερε ο πρόεδρος ότι ένα θέμα με νεκρά μωρά ευαισθητοποιεί τους περισσότερους ανθρώπους. Ο ίδιος ο Μπους επανέλαβε αυτό το τρανταχτό ψέμα 6 φόρες στα ΜΜΕ μέχρι να καταφέρει από το 35% τον Αμερικανών που ήταν αντίθετο με τις επιλογές του, να το ανεβάσει στο ύψιστο ποσοστό που συμφωνούσε τελικά την εισβολή στο Ιράκ.

Το πόσο ήταν προσχεδιασμένη αυτή η μαύρη προπαγάνδα φάνηκε όταν μετά αποκαλύφτηκε πως είχαν αναθέσει σε ένα μεγάλο δημοσιογράφο πριν από την εισβολή να κάνει ένα γκάλοπ για το τι απωθεί περισσότερο την κοινή γνώμη. Στο γκάλοπ αυτό η θανάτωση των βρεφών ήτανε στην πρώτη θέση. Έτσι το χρησιμοποίησαν σαν προπαγανδιστική στρατηγική και αυτό το ψέμα και έκανε πραγματικά θραύση.

Αλλά η Μαύρη Προπαγάνδα δουλεύει και με άλλα μέσα. Άραβες δημοσιογράφοι που δουλεύουν για τα γερμανικά ΜΜΕ έχουν ομολογήσει εκτός κάμερας ότι γίνονται Photoshop στις ειδήσεις. Παίρνουν εικόνες από άλλα μέρη και στην συνέχεια τις παρουσιάζουν ότι είναι π.χ από την Συρία, ενώ η σκηνή τραβήχτηκε 6 μήνες πριν στο Ιράκ. Είναι ατέλειωτες οι ιστορίες αυτές που δείχνουν το πως δουλεύει το όλο νεοταξικό σύστημα πληροφόρησης, βλέπε παραπλάνησης.

Με αυτό τον τρόπο συνεχίζουν την προπαγάνδα τους, τα εγκλήματα και τους αιματηρούς τους πολέμους, δικαιολογώντας τα πάντα με ένα ψέμα για να μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν πολέμους, οι πολεμικές βιομηχανίες να πλουτίζουν και η παγκοσμιοποίηση να συνεχίζεται με πιο γρήγορους ρυθμούς.

Άραγε ως πότε;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου