Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Φεβ 2012

Στελέχη του ΠΑΣΟΚ και αρκετοί Υπουργοί μεταξύ αυτών οι: Ευάγγελος Βενιζέλος, Δημήτρης Ρέππας, Ανδρέας Λοβέρδος, Άννα Διαμαντοπούλου, Μιχάλης Χρυσοχοίδης και Γιώργος Κουτρουμάνης βρίσκονται στην σύσκεψη της Ιπποκράτους που συνεδριάζει υπό τον Γ. Παπανδρέου από τις 10 το βράδυ της Κυριακής.

Αν και γίνονται προσπάθειες να συνεδριάσει τη Δευτέρα και η ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, αυτό θεωρείται σχεδόν ανέφικτο.

Στη δημοσιότητα δόθηκε σήμερα και η επιστολή που είχε αποστείλει το Σάββατο ο ΓΑΠ στον Παπαδήμο:

«Ενόψει της αυριανής συνάντησής μας, των τριών Αρχηγών των πολιτικών κομμάτων, τα οποία συμμετέχουν στην Κυβέρνηση συνεργασίας και εθνικής ευθύνης, θεωρώ χρήσιμο να σας υποβάλω τις κατευθύνσεις του ΠΑΣΟΚ, όπως διαμορφώθηκαν κατά την ευρύτατη συζήτηση που διεξήχθη στο πλαίσιο της τελευταίας Κοινοβουλευτικής Ομάδας και τους σχετικούς προβληματισμούς που εκφράσθηκαν για τα θέματα των εργασιακών σχέσεων (μισθολογικό κόστος-επικουρικές συντάξεις) και της επανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος.

Θα ήθελα πρώτα να σας μεταφέρω τη θέση μου, όπως αυτή διαμορφώθηκε από την κυβερνητική εμπειρία και τη συνεργασία που είχα για την επιτυχή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και την υπογραφή της νέας Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (Γ.Σ.Σ.Ε) το 2010.

Βασική κυβερνητική θέση από την αρχή της θητείας μου αποτέλεσε ο σεβασμός της αυτονομίας των κοινωνικών εταίρων και των αποτελεσμάτων του κοινωνικού διαλόγου, ως θεμελιώδεις προϋποθέσεις για την κοινωνική ειρήνη, τα εργασιακά δικαιώματα και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Είναι γνωστό ότι η νέα ΓΣΣΕ περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, τον κατώτατο μισθό, τους 13ο και 14ο μισθούς όπως και τις τριετείς ωριμάνσεις, ως δυναμικά στοιχεία της συμφωνίας.

Γνωρίζω επίσης ότι στις επαφές με τους εκπροσώπους των θεσμικών μας εταίρων αυτά έχουν τεθεί προς αναπροσαρμογή ή και κατάργηση. Ο προβληματισμός τους διαφέρει από εκείνον των κοινωνικών εταίρων όπως και του δικού μας κόμματος αλλά και του αρμόδιου Υπουργείου και Υπουργού Εργασίας ως προς την σημασία του μισθολογικού κόστους για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας μας.

Είναι πεποίθησή μου ότι μεσοπρόθεσμα, πόσο μάλλον και μακροπρόθεσμα, οι διαρθρωτικές αλλαγές θα εγγυηθούν μια ανταγωνιστική και βιώσιμη οικονομία και πολύ λιγότερο το μισθολογικό κόστος. Η αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας, δηλαδή των διοικητικών εμποδίων και χρονοτριβής που πολλές φορές εξελίσσεται σε αδιαφάνεια και φαινόμενα διαφθοράς, οι υποδομές όπως του διαδικτύου και της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, το άνοιγμα των επαγγελμάτων, είναι μία κατηγορία θεμάτων τα οποία ξεκινήσαμε να βελτιώνουμε αλλά απαιτούν ακόμα δραματική αλλαγή.

Μια άλλη κατηγορία αποτελεί η ανάγκη να επενδύσουμε στο ανθρώπινο δυναμικό, στην συνεχή εκπαίδευση, επανακατάρτιση και μετάβαση σε τεχνολογίες σύγχρονες και πράσινες ώστε να εγγυηθούμε προϊόντα ποιότητας, ελληνικά, εξαγώγιμα, που να βασίζονται στα δικά μας συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Τέλος θέματα όπως της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών μπορούν να βοηθήσουν με μία προϋπόθεση: την καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής. Και εδώ η πρόταση του Υπουργείου Εργασίας είναι θεωρώ εφικτή και ρεαλιστική. Να υπάρξουν κίνητρα της μείωσης των εισφορών προς τα ασφαλιστικά ταμεία με ρητές δεσμεύσεις από τους κοινωνικούς εταίρους και ιδιαίτερα οι επιχειρηματίες για πλήρη διαφάνεια στην λειτουργία των εταιριών τους. Η ένταξή τους σε ένα καθεστώς πλήρους ηλεκτρονικού ελέγχου και πληρωμών, δηλαδή από την Κάρτα Εργασίας μέχρι την πληρωμή των μισθών και εισφορών μέσω ηλεκτρονικού συστήματος συνδεδεμένου με το τραπεζικό σύστημα θα είναι προϋπόθεση για να ενταχθούν στο νέο καθεστώς μειωμένης ασφαλιστικής εισφοράς.

Στην δικιά μου πρόσφατη συνάντηση με τους εκπροσώπους των θεσμικών μας εταίρων αυτά ακριβώς ανέπτυξα. Απέναντι στην εμμονή τους για μισθολογικές και οριζόντιες προσαρμογές αντιπρότεινα να δεσμευτούμε, κράτος, κόμματα και κοινωνικοί εταίροι, σε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων σε όλα τα ζητήματα (μη-μισθολογικά) που βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα και προστατεύουν – στο μέτρο του δυνατού – τον μισθό του εργαζομένου. Και αυτό το πρόγραμμα να έχει δεσμευτικό χρονικό όριο και επιμέρους στόχους. Εάν δεν καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα αυτό μέσα στους στόχους και το χρονικό περιθώριο – τότε και μόνο τότε να πάμε σε οριζόντιες περικοπές.

Ξέρω ότι και εσείς στις πρόσφατες επαφές σας στις Βρυξέλλες αναπτύξατε παρόμοια προβληματική για την αξία ή μη του μισθολογικού κόστους για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Όπως προανέφερα η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ εξέφρασε παρόμοιο προβληματισμό, ζήτησε από τους θεσμικούς μας εταίρους να σεβαστούν τις αξιολογήσεις αυτές προσθέτοντας ότι η εμβάθυνση της ύφεσης και η επιρροή αυτών των αλλαγών στα ασφαλιστικά ταμεία θα δυσκολέψουν ακόμα την δυνατότητά μας να πετύχουμε γρήγορα τους στόχους προσαρμογής μας.

Πιστεύω ότι είναι προς το συμφέρον της ελληνικής οικονομίας η συλλογική προσπάθεια που αποτυπώνεται και μέσα από τις συλλογικές μας αποφάσεις. Η δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε με την παρατεταμένη ύφεση μπορεί, να αποτελέσει ένα ισχυρό πολιτικό και διαπραγματευτικό επιχείρημα στις συνομιλίες μας με τους εταίρους μας.

Κατανοώντας την δύσκολη διαπραγμάτευση είμαστε έτοιμοι να συμβάλλουμε στην εξέταση όλων των εναλλακτικών και εφικτών προτάσεων που θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων, θα βοηθήσουν στην περιφερειακή ανάπτυξη και ιδιαίτερα στις πιο φτωχές περιοχές της χώρας ενώ θα αξιοποιήσουν τις ιδέες των κοινωνικών εταίρων για να καταστήσουν και την Ελλάδα, την ελληνική οικονομία, πραγματικά και μακροπρόθεσμα ανταγωνιστική και βιώσιμη.

Ως προς το επικουρικό ασφαλιστικό σύστημα αναγνωρίζω πλήρως το αδιέξοδο στο οποίο θα περιέλθουν τα επικουρικά ταμεία, εάν δεν προχωρήσουμε σε γενναία μέτρα ανασυγκρότησης και μεταρρύθμισης. Η ανάγκη για τη συγχώνευση των επί μέρους Ταμείων είναι επιτακτική, σύμφωνα και με τις σχετικές αναλογιστικές μελέτες, ενώ πρέπει να εξετασθούν με μεγάλη προσοχή οι όποιες λύσεις που να διασφαλίζουν από την μία πλευρά την βιωσιμότητα αυτών των ταμείων που απειλούνται με κατάρρευση ενώ από την άλλη να προστατευθούν οι χαμηλοσυνταξιούχοι.

Για το τελευταίο αυτό σοβαρό θέμα οφείλουμε, πιστεύω, να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί στην περαιτέρω μείωση των κατώτατων επικουρικών συντάξεων, θέτοντας ένα ελάχιστο όριο, το οποίο δεν θα επηρρεασθεί από τη μείωση και αναζητώντας, για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, τη μεταφορά της επιβάρυνσης στις μεγάλες επικουρικές συντάξεις .

Το δεύτερο μεγάλο θέμα που απασχολεί τους πολίτες και συναντά την εύλογη ευαισθησία της Κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ είναι η απόφαση για την επανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, στο πλαίσιο της συμφωνίας για το PSI. Η συνεχιζόμενη πιστωτική ασφυξία, η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά αλλά και η αδυναμία των ίδιων των τραπεζών να κινηθούν αποτελεσματικά στην αναδιοργάνωσή τους, πχ στην συγχώνευσή τους και ενδυνάμωσή τους στο νέο οικονομικό περιβάλλον, έχουν οδηγήσει σε απόγνωση ακόμα και υγιείς επιχειρήσεις. Συμβάλλουν στην εμπεδωμένη από την κρίση δυσπιστία του ελληνικού λαού έναντι του τραπεζικού συστήματος και της πολιτικής που ακολουθούν οι διοικήσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Είναι πολιτικά προφανές και επαναδιατυπώθηκε από το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, όπως είχα την ευκαιρία και εγώ να το επισημάνω πρόσφατα με ομιλίες μου στη Βουλή, ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η αντίληψη ότι «οι τράπεζες ιδιωτικοποιούν τα κέρδη και κοινωνικοποιούν τις ζημιές τους». Όταν με τη θετική ολοκλήρωση του PSI θα δοθούν στον τραπεζικό τομέα 40 περίπου δις ευρώ, (έχουν ήδη διατεθεί με την μορφή εγγυήσεων κοντά 140 δις ευρώ για αυτές), τα οποία θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος, είναι απολύτως λογικό να διασφαλίσουμε για τον ελληνικό λαό αντίστοιχα περιουσιακά δικαιώματα επί του τραπεζικού τομέα.

Ήδη, όπως γνωρίζετε, με το Ν. 4021/ 11 (άρθρο 50 παράγραφο 5) η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε αποφασίσει τη συμμετοχή του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου των πιστωτικών ιδρυμάτων με την έκδοση κοινών μετοχών με δικαίωμα ψήφου.

Ακόμα και οι προτάσεις που ακούστηκαν ότι δεν θα έχει λόγο το δημόσιο στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών παρότι θα έχει επενδύσει σημαντικότατα ποσά από τους φόρους του ελληνικού λαού, βρήκαν ισχυρή αντίθεση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν προτίθεται να συναινέσει σε παρόμοια περίπτωση. Άρα στη θέση αυτή παραμένουμε σταθερά και σήμερα, όχι βέβαια γιατί επιδιώκουμε ως αυτοσκοπό την κρατικοποίηση του τραπεζικού τομέα. Στόχος μας είναι η διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, των συμφερόντων του ελληνικού λαού, και η ορθολογική μετάβαση του χρηματοπιστωτικού συστήματος στον πλέον αποτελεσματικό, διάφανο, αναπτυξιακό και σύγχρονο τρόπο διοίκησης. Είμαι δε βέβαιος ότι η θέση μας αυτή συναντά και την δική σας υποστήριξη, στο πλαίσιο της σκληρής διαπραγματευτικής προσπάθειας που καταβάλλετε.

Επαναλαμβανόμενο ζήτημα που θέτουν πολλοί βουλευτές εκφράζοντας τις αγωνίες των Ελλήνων πολιτών είναι το ζήτημα της ευνομίας. Παρότι έχουμε κάνει πολλά, πρωτόγνωρα για την σύγχρονη ελληνική ιστορία, στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και της αδιαφάνειας, περιμένει ο πολίτης και συμβολικές και ουσιαστικές ακόμα κινήσεις.

Σταχυολογώ μερικές, όπως της ηλεκτρονικής, διαδικτυακής δημοσίευσης του Πόθεν Έσχες των Δικαστικών Λειτουργών και των δημοσιογράφων, την προώθηση της Συμφωνίας μας με την Ελβετία για να εντοπίσουμε την φοροδιαφυγή και επαναπατρίσουμε σημαντικά ποσά για τα δημόσια ταμεία, καθώς και την δημοσίευση των κινήσεων λογαριασμών προς το εξωτερικό όταν είναι υψηλότερα από ένα συγκεκριμένο όριο. Τα παραπάνω ανταποκρίνονται στο αίσθημα δικαίου, πέραν και του δημοσιονομικού αποτελέσματος, και ξέρω ότι αυτό θέλετε και υπηρετείτε.

Τέλος επαναλαμβάνω την στήριξη στο πρόσωπό σας του συνόλου της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας. Η γενική πεποίθηση είναι ότι η ζωή αυτής της Κυβέρνησης πρέπει να επεκταθεί, ακόμα και μέχρι την λήξη της τετραετίας, δηλαδή το 2013, διότι αυτό εξασφαλίζει πολιτική ηρεμία και σταθερότητα και εγγυάται ότι τα όσα αποφασίσουμε και ψηφίσουμε θα γίνουν και πράξη. Αποτελεί και μια εγγύηση προς τους εταίρους μας που πρόκειται να επενδύσουν ποσά ιστορικού ύψους στο μέλλον της Ελλάδας. Οι βουλευτές της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ θεωρούν ότι η προσφυγή στις κάλπες σε σύντομο χρονικό διάστημα προκαλεί δυσκολίες και στην ψήφιση και στην εφαρμογή των αποφάσεών μας.

Χρειάζεται τις κρίσιμες στιγμές αυτές να ξεπεράσουμε τον δύσκολο αυτό πολιτικό και οικονομικό κάβο δίνοντας σιγουριά, αυτοπεποίθηση στον ελληνικό λαό, και εμπιστοσύνη προς την ελληνική οικονομία από τον ίδιο τον πολίτη. Δίνοντας προοπτική και εγγύηση σε τόσους που θέλουν και περιμένουν να επενδύσουν στην ανάπτυξη και στο μέλλον της πατρίδας μας δημιουργώντας θέσεις εργασίας και νέα ευημερία».


Μόνιμη επωδός κάθε συζήτησης είναι γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν σε ότι και αν σχεδιάζεται από τις προσπάθειες των ξένων, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και να επιβάλουν σε βάρος της χώρας και του λαού της, υποστηριζόμενοι μάλιστα από ντόπια συμφέροντα και ελεεινές αντιλήψεις για την πατρίδα αυτή που δεν έχουν σε καμιά εκτίμηση.

Εδώ και σαράντα χρόνια η σχολή του Φρίντμαν από το Σικάγο γεννοβολάει και διοχετεύει ανθρώπους δολοφόνους για να αλλάξουν την δομή της χώρας που στοχεύουν. Η αρχή έγινε με την Χιλή και την αιματηρή επέμβαση με διάφορα προσχήματα και την δολοφονία του Αλιέντε. Ακολούθησε η Αργεντινή και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, επεκτάθηκε στο Ιράκ,την Γιουγκοσλαβία και τώρα στην Ελλάδα. Όλα αυτά τα απαράδεκτα μέτρα που λαμβάνονται από τους ασύδοτους τεχνοκράτες των διάφορων οργανισμών που σκοπό έχουν την μεγιστοποίηση των κερδών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της πιο ελεεινής και αηδιαστικής μορφής του καπιταλισμού.

Τι προκαλούν λοιπόν κατ΄ αρχήν..; Σόκ ισχυρό που είτε το προκαλούν με πόλεμο εξωτερικό ή εμφύλιο είτε εκμεταλλεύονται φυσικές καταστροφές όπως π.χ. την καταστροφή της Νέας Ορλεάνης ή το τσουνάμι που έπληξε την Ινδονησία, για να επιδράσουν και να λεηλατήσουν όπως έχουν προσχεδιάσει για την χώρα θύμα.

Το ισχυρό σοκ λοιπόν που έχει προκληθεί διαλύει την συνοχή ενός λαού που υφίσταται την απρόσμενη μεταβολή της καθημερινότητας του. Η συνεργασία δε με τα σκοτεινά συμφέροντα που έχουν δουλικά προσφερθεί στις υπηρεσίες εκείνων που απεργάζονται τον χαμό του λαού και την αλλαγή του τρόπου ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα. Ένας αξιοθρήνητος πρωθυπουργός με ένα επιτελείο που ούτε ήξερε ούτε ήθελε να μάθει για το που πήγαινε η χώρα. Συνένοχοι της όλοι εκείνοι που έδωσαν υπόσχεση και όρκο στο Σύνταγμα να το διαφυλάξουν, πολιτικοί, δικαστικοί, στρατιωτικοί που με την μεγαλύτερη ευκολία παθαίνουν κρίσεις αμνησίας ή εθελοτυφλούν για να διατηρηθούν στις θέσεις που η πατρίδα τους εμπιστεύθηκε. Οι Έλληνες θα αντιδράσουν και μάλιστα πολύ άγρια, αλλά θα διαλέξουν εκείνοι το πότε και πως. Ίσως είναι από τις τελευταίες φορές που μπορούμε να γράψουμε ελεύθερα σε αυτό το ιστολόγιο και όχι μόνον γιατί έρχονται μέτρα που θα είναι εναντίον της ελεύθερης διατύπωσης των ιδεών. Η Ελλάς θα ζήσει και μετά από αυτούς αλλά χωρίς αυτούς.



Ρίχνουν αυλαία για να περάσουν στο χειρότερο σενάριο;

Όπως μαθαίνουμε πολύ μεγάλη ένταση υπάρχει στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών με την μαριονέτα (μας συγχωρείτε, με τον πρωθυπουργό) Λουκά Παπαδήμο. Οι διαφορές που φαίνεται να δημιουργούνται, μετά από τα αιτήματα της τρόικας που μετέφερε ο τραπεζοϋπάλληλος (μας συγχωρείτε, ο πρωθυπουργός), δείχνουν να είναι τέτοιες που έβαλαν σε μεγάλες σκέψεις για το πολιτικό αύριο τους συγκυβερνήτες (βλ. Σαμαράς και Καρατζαφέρης).

Από διαρροή που υπήρξε (από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ), φαίνεται πως αυτές οι διαφορές είναι τέτοιες που ειδοποιήθηκε ο Καρχιμάκης (μην ρωτάτε πως, αυτός τα μαθαίνει όλα για όλους, φυσικά ως Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ) που με την σειρά του φέρεται να ειδοποίησε όλα τα μέλη του πολιτικού συμβουλίου να είναι έτοιμα για έκτακτη συνεδρίαση...!

Φαίνεται, λοιπόν, πως σήμερα το βράδυ (ή αύριο το μεσημέρι, αφού διαβλέπεται αίτηση παράτασης από τον Λουκά Παπαδήμο, της όποιας απόφασης των Σαμαρά - Καρατζαφέρη) θα τεθεί ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, σε περίπτωση που η συγκυβέρνηση μείνει μόνο με τον Λουκά και τον Γιώργο (τον ΓΑΠ). Το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να αποφασίσει να αποτελειώσει το "έργο" του (εσχάτως αντιμνημονιακού!!!) Γιώργου Παπανδρέου και να ισοπεδώσει την χώρα, ή να αποχωρήσει και το ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας μόνο τον τραπεζοϋπάλληλο, ο οποίος θα πρέπει να αποφασίσει αν θα καταλύσει το Σύνταγμα με τον πιό απόλυτο τρόπο και θα συνεχίσει να "κυβερνάει" σφυρίζοντας αδιάφορα ή εάν θα προκηρυχθούν εκλογές για τα μέσα του Μαρτίου.

Οι εντάσεις ανεβαίνουν, επειδή -παρά τις όποιες γονυκλυσίες στην τρόικα-, ήρθε ο καιρός να δηλώσουν ευθέως στον Ελληνικό λαό και να αναλάβουν το σχετικό βάρος ευθύνης, πως η χώρα πλέον έχει γίνει χώρος προς ενοικίαση ή πώληση, ενώ οι κάτοικοι (όλοι εμείς δηλαδή, πλην εκείνων που θα τρέξουν στα αεροδρόμια για αναχωρήσεις στο εξωτερικό...) είναι στην διάθεση εκείνων που θα νοικιάσουν ή θα αγοράσουν (σε κλάσμα της πραγματικής αξίας) οτιδήποτε τους αρέσει...

Λέτε αύριο να κηρύξουν και καμία πτώχευση και να δικαιώσουν εκείνον τον "λαμαρινά" από την Κρήτη;

Προς καλύτερη κατανόηση των όσων πρόκειται να συμβούν, σας παραθέτουμε το παρακάτω κείμενο, το οποίο κάποτε διδασκόταν στα Ελληνικά σχολεία, αλλά επειδή ήταν πολύ ανατρεπτικό και σκληρό για τους "ταγούς" μας, καταργήθηκε. Διαβάστε το και μαντέψτε γιατί καταργήθηκε και γιατί συμβαίνουν όλα όσα συμβαίνουν...

“Ο λαός απόγονος των Ελλήνων, όπου κατοικεί την Ρούμελην, την μικράν Ασίαν, τας Μεσογείους νήσους , την Βλαχομπογδανίαν, και όλοι όσοι στενάζουν υπό την δυσφορωτάτην τυραννίαν του βδελυρωτάτου δεσποτισμού, ή εβιάσθησαν να φύγουν εις ξένα βασίλεια δια να γλυτώσουν από τον δυσβάστακτον και βαρύν αυτού ζυγόν, όλοι λέγω χριστιανοί και Τούρκοι, χωρίς κανέναν ξεχωρισμόν θρησκείας, (επειδή όλοι πλάσματα Θεού είναι, και τέκνα του πρωτοπλάστου), στοχαζόμενοι ότι ο τύραννος ονομαζόμενος Σουλτάνος κατέπεσεν ολοτελώς εις τας βρωμερά θηλυμανείς ορέξεις του επερικυκλώθη από ευνούχους και αιμοβόρους αμαθεστάτους αυλικούς, ελησμόνησε και καταφρόνησε την ανθρωπότητα, εσκληρύνθη η καρδία του κατά της αθωότητος, και το πλέον ωραιότερον βασίλειον του κόσμου, οπού εκθειάζεται πανταχόθεν από τους σοφούς, καντήτησεν εις μίαν βδελυράν αναρχίαν τόσον ώστε κανένας οποιασδήποτε τάξεως και θρησκείας, δεν είναι σίγουρος μήτε δια την ζωήν του, μήτε δια την τιμήν του, μήτε δια τα υποστατικά του.
Ο πλέον ήσυχος, ο πλέον αθώος, ο πλέον τίμιος πολίτης κινδυνεύει την κάθε στιγμήν να γίνει ελεεινή θυσία της τυραννικής φαντασίας, ή των αγρίων τοποτηρητών, και αναξίων Μεγιστάνων του τυράννου, ή τέλος (όπερ συνηθέστερον συμβαίνει) των κακοτρόπων θηριωδεστάτων μιμητών του χαιρόντων εις το ατιμώ-ρητον κρίμα, εις την σκληροτάτην απανθρωπότητα, εις την φονοκτονίαν, χωρίς καμμίαν εξέτασιν, χωρίς καμμίαν κρίσιν.
- Ουρανέ, εσύ είσαι απροσωπόληπτος μάρτυς των τοιούτων κακουργημάτων!
- Ήλιε, εσύ βλέπεις καθημερινώς τα τοιαύτα θηριώδη τολμήματα!
- Γη, εσύ ποτίζεσαι αδιακόπως από τα ρείθρα των αθώων αιμάτων!
Ποίος έχει στόμα να με ειπή το εναντίον; Ποίος είναι εκείνος ο τίγρις ομόψηφος των τοσούτων ανομημάτων, ας εύγη εις το παρόν, και δια πολέμιόν του μάρτυρα, θέλει αποκτήσει όλην την κτίσιν, ήτις αγλώσσως γογγά δια τους αδίκους ώδε εκχυνομένους ρύακας των ανθρωπίνων αιμάτων.
Ο μέχρι τούδε λέγω δυστυχής ούτος λαός βλέποντας ότι όλαι του αι θλίψεις και οδύναι, τα καθημερινά δάκρυά του, ο αφανισμός του, προέρχονται από την κακήν και αχρειεστάτην διοίκησιν, από την στέρησιν καλών νόμων, απεφάσισεν ενανδριζόμενος μίαν φοράν να ατενίση προς τον ουρανόν, να εγείρη ανδρείως τον καταβεβαρημένον τράχηλόν του, και ενοπλίζωντας εμμανώς τους βραχίονάς του με τα άρματα της εκδικήσεως και της απελπισίας να εκβοήση μεγαλοφώνως ενώπιον πάσης της Οικουμένης, εις βροντώδη κραυγήν τα ιερά και άμωμα δίκαια οπού θεόθεν τω εχαρίσθησαν δια να ζήση ησύχως επάνω εις την γην…
Όθεν, διά να ημπορούν ομοθυμαδόν όλοι οι κάτοικοι να συγκρίνωσι πάντοτε με άγρυπνον όμμα τα κινήματα της διοικήσεως των διοικούντων, με τον σκοπόν της κοινωνικής αυτών νομοθεσίας, εκτινάζοντες ανδρικώς τον ουτιδανόν ζυγόν του Δεσποτισμού και εναγκαλιζόμενοι την πολύτιμον Ελευθερίαν των ενδόξων προπατόρων των, να μην αφεθώσιν ουδέποτε να κατάπατώνται ως σκλάβοι εις το εξής από την απάνθρωπον τυραννίαν!
Να έχη έκαστος ωσάν λαμπρόν καθρέπτην εμπροστά εις τα ομμάτια του τα θεμέλια της ελευθερίας, της σιγουρότητος και της ευτυχίας του να γνωρίζουν εμφανέστατα οι κριταί, ποίον είναι το δυσαπόφευκτον χρέος των προς τους κρινόμενους ελευθέρους κατοίκους· και οι νομοθέται και πρώτοι της διοικήσεως τον ευθύτατον κανόνα, καθ’ ον πρέπει να ρυθμίζεται και ν’ αποβλέπη το επάγγελμα των προς ευδαιμονίαν των πολιτών, κηρύττεται λαμπροφανώς η ακόλουθος ΔΗΜΟΣΙΑ ΦΑΝΕΡΩΣΙΣ των πολυτίμων ΔΙΚΑΙΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ και του ελευθέρου κατοίκου του βασιλείου”




Δεν είναι παράδοξο; Η συγκροτηθείσα ευρείας «πολιτικής αποδοχής» κυβέρνηση Παπαδήμου προκειμένου να διαπραγματευτεί με περίσσια ισχύ τη νέα δανειακή σύμβαση, ενέτεινε την αδιαλλαξία της τρόικας η οποία απαιτεί τώρα κυριολεκτικά … γην και ύδωρ στο δρόμο της κινεζοποίησης.

Η παραδοξότητα αυτή εξηγείται από την στάση του μεταβατικού πρωθυπουργού κ. Παπαδήμου, ο οποίος ενεργεί στην ουσία αντίθετα από την ορισθείσα «αποστολή» του.

Η απειλή παραίτησή του, που διοχετεύτηκε εντέχνως από το επιτελείο του στον Τύπο , αποτελεί τα αποκαλυπτήρια μιας Εθνικής αυτοχειρίας.

Αντί ο κ. Παπαδήμος να «κάνει τον σκληρό» στην τρόικα και στις διαπραγματεύσεις που επηρεάζουν το μέλλον της Πατρίδας μας ( ορμώμενος από την συντριπτική πολιτική αποδοχή που λαμβάνει η κυβέρνηση του από τα κόμματα), απειλεί ότι εάν δεν γίνουν δεκτοί οι όροι που θέτει η τρόικα θα επιστρέψει την εντολή που έλαβε στον Κ. Παπούλια.

Η στάση του αυτή αποτελεί τον ορισμό της Εθνικής αυτοχειρίας.

Ο κ. Παπαδήμος οφείλει να συνειδητοποιήσει -έστω και στο παρά ένα- ότι η χώρα δεν είναι αδύναμη, στην έκταση τουλάχιστον που παρουσιάζεται. Δεν επιτρέπεται να σύρεται να υπογράψει ούτε ως επαίτης, πολύ περισσότερο δε ως ταπεινωμένος πρωθυπουργός μιας χώρας που μόλις έχει ηττηθεί σ’ ένα στρατιωτικό πόλεμο.

Οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι αν ήταν τόσο αδύναμη όσο κάποιοι στο εσωτερικό της χώρας θέλουν να πιστεύουν και να παρουσιάζουν, ούτε PSI θα υπήρχε, ούτε κανένα είδους πρόγραμμα «βοήθειας».

Ο κ. Παπαδήμος απαιτείται να αντιληφθεί ότι όλα αυτά, οι πιστωτές δεν τα κάνουν από αλληλεγγύη – η οποία έχουμε πει ότι πρέπει οι Βρυξέλλες να ενεργοποιήσουν το «Amber Alert» και να την αναζητήσουν, περιγράφοντας λεπτομερώς τι «φορούσε» κατά τη στιγμή της εξαφάνισής της- αλλά το κάνουν επειδή αυτό τους επιτάσσει το συμφέρον τους και οι δεδηλωμένες και πύρινα ενεργοποιημένες ανάγκες τους.

Καίγονται πολύ περισσότερο απ’ ότι εμείς στην παρούσα φάση , ακόμα και με εξασθενημένη -ελέω Γ.Παπανδρέου και Μνημονίου- την «φαρέτρα» μας.

Ο κ. Παπαδήμος οφείλει να αντιληφθεί ότι οι υπογραφές που καλείται να διαπραγματευτεί και να βάλει , θα πρέπει ρητά να διασφαλίζουν ότι η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί μπροστά στο ενδεχόμενο εξόδου από το κοινό νόμισμα και την ΕΕ.

Και αυτό όχι με τους ιδιώτες που μετέχουν στο PSI αλλά με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους ηγέτες της Ευρωζώνης. Βαπτισμένο άνευ προσχημάτων ως βιώσιμο το χρέος μας στο 120% το 2020, και παρόμοιες ιλαροτραγωδίες ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ δια της μεθόδου των εκβιασμών, δεν μπορούν να γίνουν δεκτές από τον ελληνικό λαό που έχει υποστεί τόσες θυσίες προκειμένου η χώρα να ορθοποδήσει και να παραμείνει στο φυσικό της χώρο. Θυσίες που απεδείχθησαν άνευ αντικρίσματος.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν μοναχά δύο δρόμοι τους οποίους οφείλει ο κ. Παπαδήμος να διασχίσει. Σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα στα πλαίσια μιας σαφώς προκαθορισμένης και στοιχειοθετημένης πορείας για την ανάπτυξη της χώρας και την έξοδό της από το τούνελ της ύφεσης και συγχρόνως μιας απαίτησης για μια έκτακτη Σύνοδο, προκειμένου σ’ αυτή να θέσει τα πραγματικά διλήμματα στους Ευρωπαίους ηγέτες και να τους ζητήσει να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους.

Ο κ.Παπαδήμος βρισκόμενος στην ισχυρή θέση που του εξασφαλίζει η πολιτική στήριξη των κομμάτων να ξεκαθαρίσει στους Ευρωπαίους εταίρους ότι προκειμένου να υπογράψει τη νέα δανειακή σύμβαση (με την οποία απεμπολούμε πλέον και τα εναπομείναντα «όπλα στη φαρέτρα» μας), απαιτεί την έγγραφη διαβεβαίωση ότι η Ελλάδα θα παραμείνει εντός της Ευρωζώνης.

Οι τρόποι αυτής της διαβεβαίωσης είναι γνωστοί. Ευρωομόλογα ως πρώτη και άμεση ενέργεια και η ολοκλήρωση της δημοσιονομικής ένωσης .

Όχι αυτής που επεξεργάστηκε το Βερολίνο προκειμένου να θέσει υπό καθεστώς «κατοχής» τους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά την ολοκληρωμένη δημοσιονομική ένωση άνευ ….αστερίσκων και σκοπιμοτήτων.

Ο κ. Παπαδήμος οφείλει αυτή την ιστορική στιγμή να φανεί αντάξιος της στήριξης της πλειοψηφίας των κομμάτων και να ενεργήσει κατά τρόπον που θα διασφαλίζει πάνω απ όλα την Ελλάδα και την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και όχι ως άλλος Έλλην Ραινχεμπαχ να υπογράψει όλα αυτά που καλείται, και το πολύ σε έξι μήνες , να τεθεί εκ νέου θέμα αποχώρησής της Ελλάδας, την ώρα που θα έχει υποθηκευθεί πλήρως και αμετάκλητα.

Αν ο κ. Παπαδήμος δεν είναι ικανός να υπηρετήσει αυτές τις Εθνικές ανάγκες, τότε να καταθέσει την εντολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να προχωρήσουμε ΑΥΡΙΟ σε εκλογές , προκειμένου να αναλάβει τις τύχες της χώρας μια κυβέρνηση που θα κριθεί από τον ελληνικό λαό ΙΚΑΝΗ να ανταπεξέλθει στο κέλευσμα της Ιστορίας.


Γράφει ο Κλεισθένης

Εξ αρχής δηλώνω ότι δεν είμαι νομικός ούτε συνταγματολόγος. Αντιμετωπίζω το σύνταγμα και τους νόμους με το περί δικαίου αίσθημα του απλού πολίτη. Οι
ορολογίες που χρησιμοποιώ πιθανόν να μην έχουν την ίδια ερμηνεία μ’ αυτήν που χρησιμοποιούν οι νομομαθείς. Ας ερμηνεύονται με την λογική του απλού πολίτη.

Ο άνθρωπος απ’ την φύση του είναι άναρχος και αυτεξούσιος, με τον όρο άναρχος εννοώ ότι δεν δέχεται εξουσιαστή.

Για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας εκχωρεί μέρος του αυτεξούσιού τους σε εξουσιαστές υπό την αίρεση ότι αυτοί θα δρουν για το καλό το δικό του και της κοινωνίας.

Αυτή η εκχώρηση γίνεται συνειδητά από όσους έχουν αντίληψη της αναγκαιότητας της και ασυνείδητα από όσους δεν έχουν αυτή την αντίληψη αλλά αποσκοπούν στην καλύτερη διαβίωσή τους.

Αυτή και μόνον αυτή η εκχώρηση, συνειδητή ή ασυνείδητη, νομιμοποιεί έναν εξουσιαστή.
Οι τρεις αρχαιοελληνικές έννοιες ισονομία, ισοκρατία και ισηγορία χρησιμοποιούνται μόνο για εντυπώσεις μιας και ουδέποτε ίσχυσαν και δεν έχουν καμία πιθανότητα να ισχύσουν. Η προσπάθεια μιας δημοκρατικής κοινωνίας είναι να μειώσει στο ελάχιστο την ανισονομία, την ανισοκρατία και την ανισηγορία.

Υποστηρίζω ότι η δράση του εξουσιαστή άλλους τους βλάπτει και άλλους τους ωφελεί. Ο νομιμοποιημένος εξουσιαστής οφείλει να δρα έτσι ώστε να βλάπτονται όσο το δυνατόν λιγότερο όσο το δυνατόν λιγότεροι και να ωφελούνται όσο το δυνατόν περισσότερο όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Εγγύηση γι’ αυτά είναι το σύνταγμα δλδ ο υπέρτατος νόμος που διέπει την κοινωνία.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι υπάρχει αναγκαιότητα σύνταξης ενός νέου συντάγματος και μάλιστα όχι αναθεώρηση του ήδη ισχύοντος αλλά αλλαγής του με συντακτική βουλή.

Επειδή συμφωνώ με την πρόταση, θα προσπαθήσω να οριοθετήσω πως οραματίζεται το σύνταγμα ένας απλός πολίτης.

Πρώτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: «Το δίκαιο είναι υπεράνω όλων», σε αντιδιαστολή του Πλατωνικού ότι υπεράνω όλων είναι ο νόμος. Οι πολίτες οφείλουν να εφαρμόζουν και να υπακούουν μόνο δίκαιους νόμους.

Δεύτερη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Το Ελληνικό σύνταγμα είναι υπεράνω των όσων απορρέουν απ’ την συμμετοχή της χώρας σε συμμαχίες, συνασπισμούς, ενώσεις κρατών, κτλ.

Τρίτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Η εθνική κυριαρχία δεν εκχωρείται, ούτε εν μέρει, για κανένα λόγο.

Τέταρτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Η εκάστοτε εξουσία δρα με εντολή του λαού, που αυτή και μόνο αυτή την νομιμοποιεί, και υπέρ του λαού, λογοδοτώντας σ’ αυτόν και μόνο σ’ αυτόν, μέσω των θεσμών που υπάρχουν.

Πέμπτη αδιαπραγμάτευτη αρχή: Η Ελλάδα σαν ύπαρξη προσδιορίζεται απ’ την έννοια έθνος-κράτος και προασπίζει έναντι οποιουδήποτε τους Έλληνες πολίτες αλλά και τους απανταχού της γης ομοεθνείς.

Γενικότερα:

Το σύνταγμα πρέπει να είναι γραμμένο σε κατανοητή, για τον μέσο πολίτη, γλώσσα χωρίς «νομικισμούς» και διφορούμενες διατάξεις. Οι συντάκτες του πρέπει να αρκεστούν σε μικρό αριθμό άρθρων που θα δίνουν τις κατευθυντήριες γραμμές για την ορθή λειτουργία του πολιτεύματος και την κοινωνική αρμονία. Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του συντάγματος ανήκουν σε νόμους, την συνταγματικότητα των οποίων κρίνει η δικαιοσύνη. Η λεπτομεριολαγνεία λειτουργεί σε βάρος της σαφήνειας και επιτρέπει αντιφάσεις, παρερμηνείες και διφορούμενες εκδοχές.

Η αναθεώρηση ακόμη και η αλλαγή του συντάγματος πρέπει να επαφίεται στην κρίση του λαού όσον αφορά το πότε και ποιο θα είναι το περιεχόμενο της αλλαγής.

Η αγκύλωση στον χρόνο και τις προϋποθέσεις για την αλλαγή του συντάγματος μόνο προβλήματα και αδιέξοδα δημιούργησε.

Η μορφή του πολιτεύματος καθώς και η σαφής, ρητή και κατηγορηματική, διάκριση των εξουσιών αποτελούν αναγκαία και ικανή συνθήκη για την εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας. Το αυτοδιοίκητο της δικαιοσύνης και ο ουσιαστικός διαχωρισμός κράτους εκκλησίας επίσης.

Η αναγκαιότητα παραμονής υπό τον έλεγχο του κράτους των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών οφείλει σαφώς να αναγράφεται στο σύνταγμα και να περιγράφονται επακριβώς ποια είναι.

Ορισμός θεσμού ο οποίος θα ελέγχει την εκάστοτε κυβέρνηση για την αποδεδειγμένη αθέτηση του προεκλογικού της προγράμματος, την αποδεδειγμένη δυσαρμονία κυβέρνησης και λαϊκού αισθήματος με δυνατότητα παρέμβασης μέχρι και κατάργησης της κυβέρνησης με αντικατάστασή της ή προκήρυξη εκλογών. (πχ προεδρική δημοκρατία ή γερουσία με ανάλογες αρμοδιότητες).

Φυσικά αυτές είναι κάποιες απλές σκέψεις ενός απλού πολίτη και δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν άρθρα ενός νέου συντάγματος, γι’ αυτή την δουλειά υπάρχουν οι γνώστες, οι επαΐοντες.

Έχοντας υγεία ας περιμένουμε τις εξελίξεις.



Τις τελευταίες μέρες, καθώς οδεύουμε ακάθεκτα προς εκλογές πιο πρόωρες απ’ τις πρόωρες, και υπό την δημοσκοπική σύνθλιψη του ΠΑΣΟΚ γίνεται μια συντονισμένη προσπάθεια, μια συγκόληση τυπου LO-VE με σκοπό τη διατήρηση του όλον Πασοκ.

Με σκοπό τη διάσωση ενός κομματικού κουφαριού, ό,τι τέλος πάντων απέμεινε από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ, και με βλέψεις σ’ ένα μέλλον που μόνο αυτοί φαίνεται να έχουν δικαιωμα να διεκδικούν. Γιατί το δικό μου το έκλεψαν. Το καταλήστεψαν! Και έβαλαν σε εφαρμογή δόλιο σχέδιο για βελούδινο περασμα της αρχηγίας από τον έναν στον άλλο, έτσι ώστε να προστατευτεί με ασυλία και επλεκτική λαική «αμνησία» ο προηγούμενος, καθότι τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα και η κοινωνία αγρίεψε! Και στήνονται ειδικά και λαικά δικαστήρια.

Εγω όμως δεν ξεχνω! Δεν ξεχνώ κανέναν και τίποτε από την καταστροφική τους πορεία.

Δεν ξεχνώ τις μέρες και την πολιτεία του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Ανδρέα Παπανδρέου και των συν αυτώ!

Δεν ξεχνώ οτι ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου εκλέχτηκε στην πρωθυπουργία της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 2009 με βασικό του σύνθημα ενα τεράστιο ψέμα. Λεφτά υπάρχουν. Λεφτα υπήρξαν μόνο στην άρρωστη φαντασία του.

Δεν ξεχνώ οτι είχε συνεννοηθεί πριν την εκλογή του στην πρωθυπουργία με το ΔΝΤ για την υπαγωγή της πατρίδας μου στην στραγγαλιστική, θανατηφόρα του αγκαλιά.

Δεν ξεχνώ οτι μαγείρεψε το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας μου σε επίπεδα πολύ πάνω από αυτά που θα καθιστούσαν το δημόσιο χρέος βιώσιμο.

Δεν ξεχνώ οτι μετέτρεψε με ύπουλη μαεστρία το πρόβλημα χρέους σε πρόβλημα δανεισμού, λοιδορώντας, απαξιώνoντας και κάνoντας τη χώρα μου περίγελο διεθνώς, οδηγώντας την στη χρεωκοπία.

Δεν ξεχνώ οτι δεν δίστασε με την παρουσία του να βρωμίσει την εσχατιά της Πατρίδας μου, το όμορφο Καστελόριζο ανακοινώνοντας την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στο επαίσχυντο μνημόνιο!

Δεν ξεχνώ οτι εκτόξευσε την ανεργία στα ύψη. Στέρησε το όραμα και την ελπίδα από τους νέους διώχνοντας τους στην ξενιτειά. Μας στέρησε τον ανθό των ανθών μας! Για πρώτη φορά τα παιδιά μας δεν πήραν τα σχολικά τους βιβλία. Μόνο τα στοίβαξαν σε παγωμένες αίθουσες μοιράζοντας τους εξευτελιστικά συσσίτια. Σαν σε πόλεμο!

Δεν ξεχνώ οτι βούλιαξε έναν ολόκληρο λαό στη θλίψη και τη δυστυχία, στην ανέχεια και τη φτώχεια, στην πείνα και την εξαθλίωση. Γέμισε ο τόπος άστεγους. Οδήγησε πλήθος κόσμου στην απόγνωση και την απελπισία. Πολλοί αυτοκτόνησαν…

Δεν ξεχνώ οτι ο Γιώργιος Ανδρέα Παπανδρέου δεν έδρασε μόνος του.

Είχε και «συνεργάτες». Είχε συνενόχους!

Τον Βενιζέλο, τον Λοβέρδο, την Διαμαντοπούλου, τον Χρυσοχοίδη και πολλούς άλλους ασήμαντους κηπουρούς.

Και όλοι μαζί διέλυσαν και κατέστρεψαν τη χώρα μου. Και το έκαναν ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ! Και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ! Επιχειρηματολογώντας γι αυτό!!

Φορολόγησαν άγρια ο,τι κινείται και δεν κινείται, στέγνωσαν την αγορά, κατέστρεψαν κάθε ελπίδα ανάπτυξης, βύθισαν τη χώρα σε πέντε συνεχή χρόνια ύφεσης. Χειρότερα και από πόλεμο!

Πολέμησαν με λύσσα και όλα τα ΜΕΣΑ την ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ. Και τώρα, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή που προκάλεσαν, προσπαθώντας να διασώσουν το κομματικό τους τομάρι και το πολιτικό τους «μέλλον», «μεταμελημένοι» παραδέχονται απλά ότι ήταν ένα ολέθριο πολιτικό λάθος. Δεν τιμωρήθηκε κανείς. Τα λάθη βλέπετε δεν επισύρουν τιμωρίες! Μόνο διορθώσεις!

Και τώρα, λίγο πριν το τέλος, προσπαθούν να εξαγνιστούν φορτώνoντας τα πάντα σε έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Εκδιώκοντας τον με μαεστρία από το μαντρί, και πουλώντας του προστασία. Πρωτόγονη, ζωώδης συμπεριφορά! Αγρια ένστικτα! Τα πάντα για την εξουσία!

Ευτυχώς όμως τώρα ξέρω. Κυρίως δεν ξεχνω!!

Δεν ξεχνώ τις μέρες και την πολιτεία του Γιώργου Ανδρέα Παπανδρέου και των συν αυτώ, Βενιζέλου, Λοβέρδου, Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοίδη και άλλοι πολλοί σπιθαμιαίοι!

Δεν ξεχνώ ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συν αυτώ γύρισαν τη χώρα μου δεκαετίες πίσω!

Δεν ξεχνώ ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συν αυτώ μου κλέψαν το μέλλον μου!

Δεν ξεχνώ ότι αυτοί κατέστρεψαν τη χώρα μου!




Η Άγκυρα επιστράτευσε πανεπιστήμια, κέντρα στρατηγικών μελετών και υπηρεσίες για προβολή των θέσεών της
  • Του Χρήστου Μηνάγια
ΗΑνατολική Μεσόγειος αποτελεί μια περιοχή με έντονη διαχρονική κινητικότητα, όπου το σκηνικό της παγκόσμιας γεωπολιτικής παρέμβασης παρέμεινε πάντα σταθερό, αλλάζοντας μόνο τους πρωταγωνιστές του. Τη θέση των προηγούμενων πρωταγωνιστών, όπως του Βυζαντίου, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, των Βενετών και των Οθωμανών, πήραν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία, η Ρωσία, η Γαλλία, το Ισραήλ, η Κίνα και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εντούτοις, οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου έχουν αναβαθμίσει έτι περαιτέρω την ιστορική γεωπολιτική και γεωστρατηγική αξία της Ανατολικής Μεσογείου και διαφαίνεται ότι δεν είναι δυνατόν μόνο μια παγκόσμια δύναμη να κυριαρχήσει στο σύνολο της εν λόγω περιοχής.

Εν τω μεταξύ, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ακόμη ένας παράγοντας με ιδιάζουσες γεωοικονομικές, γεωπολιτικές, γεωπολιτιστικές και γεωστρατηγικές διαστάσεις. Πρόκειται για την Τουρκία, η οποία έχει αναθεωρήσει το ρόλο που επιθυμεί να διαδραματίσει στην Ανατολική Μεσόγειο και εστιάζεται σε μια νέα στρατηγική και σχεδιασμούς για τις ενδεχόμενες μελλοντικές εξελίξεις. Στα πλαίσια αυτά, οι Τούρκοι επιδιώκουν αφενός να στρατιωτικοποιήσουν τα θέματα που έχουν σχέση με τους ενεργειακούς πόρους, με τη δημιουργία γκρίζων ζωνών, αφετέρου να δημιουργήσουν, μέσω της προπαγάνδας, το αίσθημα ανασφάλειας σε ξένους επενδυτές και εταιρείες που δεν συντάσσονται με
τις θέσεις τους. Στην προσπάθειά της αυτή, η Άγκυρα έχει επιστρατεύσει πανεπιστήμια, κέντρα στρατηγικών μελετών και αρμόδιους φορείς-υπηρεσίες τόσο για τη συλλογή πληροφοριών όσο και για τη σύνταξη σχετικών μελετών. Ειδικότερα: Δημιούργησε μια ειδική ομάδα στη ΜΙΤ για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων πληροφοριών περί υδρογονανθράκων, όχι μόνο στην Ελλάδα και την Κύπρο αλλά και στα υπόλοιπα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου, όπως το Ισραήλ, το Λίβανο, τη Συρία, την Αίγυπτο κ.λπ. Η ομάδα αυτή υπάγεται στο τμήμα Στρατηγικών Πληροφοριών της Διεύθυνσης Πληροφοριών Εξωτερικού, ενώ κρίνεται σκόπιμο να τονισθεί η ιδιαίτερη βαρύτητα που δίδεται από την τελευταία αναδιοργάνωση της ΜΙΤ στις πληροφορίες εξωτερικού.

Τούρκοι επιστήμονες παρουσιάζουν τις τουρκικές θέσεις για τα προβλήματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου στα πλαίσια διεξαγωγής συνεδρίων, σεμιναρίων, ημερίδων κ.λπ. στα μεγάλα αστικά κέντρα της Τουρκίας και των κατεχομένων. Μεταξύ των επιστημόνων αυτών περιλαμβάνεται ο Salih Saner καθηγητής στο πανεπιστήμιο των κατεχομένων, ο Ali Karamahmutδιαλέκτης στις τουρκικές Ακαδημίες Πολέμου, ο Omer Sahinturkσημαντικό στέλεχος του τουρκικού Γεωλογικού Φορέα, ο καθηγητής Sertac Hami Baseren του πανεπιστημίου της Άγκυρας κ.λπ.

Αναφορικά με τον Baseren επισημαίνεται ότι, ο εν λόγω καθηγητής παρουσιάζει στις διαλέξεις του τη Στρατηγική Ερευνών Πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο [Dogu Akdeniz Petrol Arama Stratejileri (DAPAS)], καθώς επίσης την επιχειρηματολογία των Τούρκων για την πιθανή οριοθέτηση της τουρκικής Α.Ο.Ζ. και υφαλοκρηπίδας. Άλλωστε, η πρότασή του για τη μεταφορά του παράνομου ορίου της τουρκικής υφαλοκρηπίδας με την αντίστοιχη του ψευδοκράτους, στο μεσημβρινό 32ο 16΄ 18΄΄ φαίνεται να έτυχε αποδοχής από την τουρκική και τουρκοκυπριακή πλευρά, αν λάβουμε υπόψη το χάρτη (Νο 1) που επισυνάφθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως του ψευδοκράτους στις 23-11-2011, αναφορικά με τη συμφωνία Ερευνών Πετρελαίου και Κοι νής Παραγωγής μεταξύ της Ανώνυμης Τουρκικής Εταιρείας Πετρελαίου (TPAO) και του ψευδοκράτους.

Εν τω μεταξύ, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ότι η παράγραφος 4 της εν λόγω συμφωνίας αναγράφει ότι, οι Τουρκοκύπριοι έχουν νόμιμα, ισότιμα και αναπόσπαστα δικαιώματα εφ’ όλης της υφαλοκρηπίδας της νήσου και σημειώνεται ότι δεν θα αρκεσθούν μόνο στα δικαιώματα που προσπορίζονται από τη συμφωνία που υπέγραψαν με την Τουρκία. Εξάλλου, αυτό αποτυπώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στον χάρτη Νο 1, όπου παρουσιάζονται οι περιοχές στις οποίες εκχωρήθηκε το δικαίωμα από το ψευδοκράτος στην ΤΡΑΟ για έρευνες πετρελαίου.

Η διάλεξη του Baseren

Ακολούθως, παρατίθεται το κείμενο μιας εκ των διαλέξεων που πραγματοποίησε ο Baseren, στις 5-11-2009 στο πανεπιστήμιο ΑΤΙLΙΜ της Άγκυρας:

«Η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί ένα επίκαιρο και σημαντικό ζήτημα. Στην περιοχή που αποκαλούμε Ανατολική Μεσόγειο η Τουρκία θα μπορέσει να έχει την κυριότητα περίπου του 1/3 των θαλασσίων περιοχών και ίσως ακόμη περισσότερο. Κατ’ εμέ, ο τρόπος διεκδίκησης του δικαιώματος στην οικονομική περιοχή στην υφαλοκρηπίδα έχει άμεση σχέση με τους πλούτους που θα εξορυχτούν από την περιοχή αυτή. Άλλωστε, εδώ υπάρχει μια περίπλοκη γεωγραφική περιοχή από πολιτικής άποψης. Ειδικά για το θέμα της υφαλοκρηπίδας, στην εν λόγω περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχει μια πολύ θερμή αντιπαράθεση…

Στην περίπτωση της Ανατολικής Μεσογείου θα αναφερθούμε σε όλη την Α.Ο.Ζ. Οι αντίδικοι μας ανακήρυξαν την Α.Ο.Ζ. και προβαίνουν στην οριοθέτησή της. Εμείς στην Ανατολική Μεσόγειο δεν έχουμε Α.Ο.Ζ., όμως έχουμε υφαλοκρηπίδα. Με αφορμή αυτό, δράττομαι της ευκαιρίας να κάνω μια σκέψη:

Αφού εμείς δεν έχουμε Α.Ο.Ζ., σε τι μας αφορά εάν οι άλλοι οριοθετούν την Α.Ο.Ζ.; Μας αφορά διότι η Α.Ο.Ζ. περιέχει τα σχετικά δικαιώματα με την υφαλοκρηπίδα. Με άλλα λόγια δηλαδή, μερικά κράτη, όπως η “Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου/ΕΔΝΚ”, που ανακήρυξαν την Α.Ο.Ζ. στην Ανατολική Μεσόγειο παραβιάζουν τα δικαιώματα της Τουρκίας στην υφαλοκρηπίδα της περιοχής. Μόνο οι ονομασίες των εννοιών είναι διαφορετικές. Όμως με βάση το περιεχόμενό τους υποκρύπτονται πολλά.

Στην Ανατολική Μεσόγειο εκτός από την Α.Ο.Ζ. και την υφαλοκρηπίδα δεν εναπομένουν υπόλοιπες ανοικτές θαλάσσιες περιοχές. Είναι γεγονός λοιπόν, ότι τίθεται η ανάγκη οριοθέτησης αυτής της περιοχής δεδομένου ότι εκδηλώνεται φανερά πλέον το αίτιο σύγκρουσης συμφερόντων.»

Στη συνέχεια, ο Τούρκος καθηγητής παρουσίασε σε χάρτη τις ελληνικές θέσεις για τον τρόπο καθορισμού των ακτών της στην Ανατολική Μεσόγειο, λαμβανομένων υπόψη των νήσων Κρήτη, Κάσο, Κάρπαθο, Ρόδο και Καστελόριζο, επισημαίνοντας τα εξής:

«Ούτως εχόντων των πραγμάτων δεν εναπομένει η δυνατότητα στις μεγάλες ακτές της Τουρκίας να προσεγγίσουν τις περιοχές της ανοικτής θάλασσας. Αυτή είναι μια κατάσταση, αντίθετη με το διεθνές δίκαιο. Τα νομικά στηρίγματα των ελληνικών επιχειρημάτων περιλαμβάνονται στο διάβημα (διακοίνωση) που έκανε η Ελλάδα αναφορικά με τη διαμαρτυρία μας για τη συμφωνία της “ΕΔΝΚ” με την Αίγυπτο. Στο περιεχόμενο του διαβήματος αυτού περιελήφθησαν διπλωματικές διατυπώσεις αναφορικά με την αντίληψη της έννοιας οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας βάσει της αρχής των μέσων γραμμών.
Πρακτικά, αυτό αποτελεί το πιο σημαντικό σημείο των όσων σάς ανέφερα. Με δεδομένο ότι τα δικαιώματα της υφαλοκρηπίδας είναι αποκλειστικά δικαιώματα και ότι μόνο το παράκτιο κράτος θα μπορέσει να κάνει χρήση αυτών, εάν κάποιος εκδίδει άδειες και εάν κάποιος πραγματοποιεί έρευνες, τότε τούτο σημαίνει ότι σε αυτόν αντιστοιχεί η κυριότητα.
Μια άλλη εξέλιξη είναι οι συμφωνίες που υπέγραψε η “EΔNK” με την Αίγυπτο και τον Λίβανο οι οποίες στηρίχθηκαν στην αρχή των μεσων γραμμών. Μετέπειτα, η “EΔNK”, αφού χάραξε τα όρια, δήλωσε ότι θα δώσει άδεια στις περιοχές αυτές, προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό και κάλεσε ξένες εταιρείες πετρελαίου. Τώρα η Ελλάδα προσπαθεί να χαράξει τα όρια με την Αίγυπτο. Εάν γίνει αυτό τότε σε εμάς δεν θα μείνει τίποτε.
Στο χώρο αυτό υπάρχει μια θαλάσσια περιοχή 140.000 km2. Εάν υλοποιηθεί η εν λόγω οριοθέτηση, τότε η Ελλάδα θα μας κλέψει ένα τμήμα 70.000-80.000 km2, ένα τμήμα 30.000-40.000 km2 θα πάει στην Κύπρο και σ’ εμάς θα μείνει ένα τρίγωνο ανοικτά του κόλπου της Antalya.

Αυτή είναι μια κατάσταση αντίθετη με το διεθνές δίκαιο και πρόκειται για κάτι που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από την Τουρκία. Ας δούμε τώρα γιατί αυτό είναι αντίθετο με το διεθνές δίκαιο και ποια λύση θα πρέπει να υπάρξει που θα είναι σύμφωνη με αυτό. Η σύμφωνη με τη δικαιοσύνη λύση προβλέπεται στις συμφωνίες του 1982 και του 1958 για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, καθώς επίσης στους νόμους του Δικαίου περί Ηθών και Εθίμων.

Σύμφωνα με τους νόμους του διεθνούς δικαίου που βρίσκονται σε ισχύ, το όριο της υφαλοκρηπίδας χαράσσεται έτσι ώστε να είναι σύμφωνο με τη νομιμότητα. Αυτό αποτελεί μια βασική αρχή. Λοιπόν, τι είναι η μέση γραμμή που παρουσιάζεται στις προηγούμενες συμφωνίες; Η μέση γραμμή στην οριοθέτηση αποτελεί μια μέθοδο, όμως αυτό δεν έχει καμία πρωτεύουσα σημασία. Σε άλλες περιπτώσεις, όποια μέθοδος παρείχε λύση σύμφωνη με τη νομιμότητα, τότε προβλέφθηκε η εφαρμογή της από το διεθνές δίκαιο. Η μέση γραμμή μπορεί να επιφέρει τα ενδεδειγμένα αποτελέσματα; Φυσικά. Επίσης πρέπει να εφαρμόζεται στο μέτρο που επιφέρει αποτελέσματα σύμφωνα με τη νομιμότητα. Όμως, ειδικά οι μέσες γραμμές, στα πλαίσια των εννοιών που προσπάθησα να σας επεξηγήσω μέχρι τώρα, δεν επέφεραν αποτελέσματα σύμφωνα με τη νομιμότητα.

Για το λόγο αυτό πρέπει να αλλάξει η μέση γραμμή. Πλέον μπορούμε να πραγματοποιήσουμε οριοθέτηση και με άλλες μεθόδους. Όμως, με το δεδομένο ότι οι αντίδικοί μας άρχισαν από τη μέση γραμμή και εμείς έτσι πρέπει να κάνουμε.»

Προσπάθεια δημιουργίας συμμαχιών στην περιοχή

Ένα άλλο στοιχείο το οποίο θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργήσει συμμαχίες με πρωταγωνιστές της παγκόσμιας γεωπολιτικής παρέμβασης στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως είναι η Μεγάλη Βρετανία, παραχωρώντας προς αυτούς ένα σημαντικό ποσοστό των «εκτιμωμένων κερδών» της. Συγκεκριμένα, πέραν των αδειών για σεισμολογικές έρευνες που η Άγκυρα επέδωσε σε νορβηγικά πλοία, η Ανώνυμη Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ), στις 23-11-2011, υπέγραψε δύο συμφωνίες με την Ολλανδο-Βρετανική εταιρεία πετρελαίου SHELLγια έρευνα και κοινή παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου στη θαλάσσια περιοχή ανοικτά της Αττάλειας (Αntalya) και στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Τουρκίας.

Επιπρόσθετα, σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδος Zaman/14-12-2011, η TPAO βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τις εταιρείες Exxon-Mobil (ΗΠΑ), Chevron (ΗΠΑ), Petrobras (Βραζιλία) και Total (Γαλλία) για έρευνες πετρελαίου στον κόλπο της Αλεξανδρέττας (Iskenderun) και της Μερσίνης (Mersin) με πιθανή ημερομηνία υπογραφής σχετικής συμφωνίας στα μέσα του 2012.

Επειδή η τουρκική τακτική της επιβολής τετελεσμένων δεν μας είναι άγνωστη, κρίνεται σκόπιμη μια τελική επισήμανση, η οποία προκύπτει από την παρακολούθηση της τουρκικής επικαιρότητας και απευθύνεται σε όσους ελπίζουν στη δίκαιη επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων με τη συναίνεση των Τούρκων: στην Τουρκία οι φράσεις υπαναχώρηση και συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο είναι άγνωστες, ενώ ιδιαίτερης προβολής τυγχάνουν ο τουρκο-ισλαμικός εθνικισμός, η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, η αποτροπή με την απειλή χρήσης βίας, η διείσδυση σε κράτη στόχους, οι δολοφονίες αμάχων, η καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, η συνεργασία με τρομοκρατικές οργανώσεις, το παρακράτος, το βαθύ κράτος κ.λπ.

Επικαλείται αντινομίες άλλων χωρών για υφαλοκρηπίδες σε νησιά

Κατόπιν ο Baseren παρουσίασε τις δικαστικές αποφάσεις από τις αντινομίες μεταξύ των ακολούθων κρατών, προκειμένου να υποστηρίξει αφενός τη μετατόπιση της μέσης γραμμής μέχρι τον μεσημβρινό 32ο 16΄ 18΄΄, αφετέρου ότι δεν πρέπει να επιδοθεί υφαλοκρηπίδα στα νησιά Καστελόριζο, Ρόδο, Κάσο και Κάρπαθο:

• Αντινομία μεταξύ Γαλλίας και Καναδά για τις νήσους Saint Pierre Miquelon όπου δεν επιδόθηκε υφαλοκρηπίδα στα εν λόγω νησιά πέραν των οριοθετημένων χωρικών υδάτων.

• Αντινομία μεταξύ Λιβύης και Μάλτας όπου το δικαστήριο τροποποίησε τη μέση γραμμή σε βάρος της Μάλτας. Στο σημείο αυτό ο Baseren επισήμανε το εξής:
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα. Όμως, οι σχετικοί νόμοι για την οριοθέτησή της καθορίζουν το μέγεθος αυτής. Εξαιτίας αυτού, κοιτάζοντας τα νησιά και ενίοτε το χερσαίο χώρο, θα πρέπει να πούμε ότι στα νησιά πρέπει να δίδεται μικρότερη υφαλοκρηπίδα.»

• Αντινομία μεταξύ Γουινέας και Γουινέας-Μπισσάου όπου τροποποιήθηκε η μέση γραμμή προκειμένου να μην εγκλεισθεί η έξοδος του λιμανιού Buba της Γουινέας-Μπισσάου. Ο Baseren τόνισε ότι η απόφαση αυτή έχει ιδιάζουσα σημασία αναφέροντας ότι: «Μια άλλη ενδιαφέρουσα απόφαση έχει σχέση με το ότι εμείς έχουμε στην περιοχή ένα σημαντικό λιμάνι. Το λιμάνι της Antalya. Η μέση γραμμή της Κύπρου με τη Μικρά Ασία εγκλείει το λιμάνι της Antalya.»

• Αντινομία μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας για τα νησιά του Καλαί όπου το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο δεν επέδωσε υφαλοκρηπίδα στα νησιά αυτά.

• Αντινομία μεταξύ Ρουμανίας και Ουκρανίας για το νησί Serpent όπου το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο δεν του επέδωσε υφαλοκρηπίδα.

Χάρτης με τις τουρκικές διεκδικήσεις

Τέλος, ο Baseren, αφού αναφέρθηκε στη συμφωνία της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον Λίβανο και τη μη επικύρωση αυτής από τον Λίβανο λόγω της διαμαρτυρίας που προέβαλε η Τουρκία, έκλεισε τη διάλεξή του ως εξής:

«Η Ελλάδα ευρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για τη χάραξη των ορίων με την Αίγυπτο. Η Τουρκία προέβη σε διαβήματα προς την Αίγυπτο και απέτρεψε την κατάσταση αυτή. Μέχρι σήμερα (σ.σ. 5-11-2009) δεν χαράχθηκαν τα όρια μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου λόγω των διαβημάτων που έκανε η Τουρκία. Όμως, φυσικά για να ολοκληρωθεί το εγχείρημα αυτό πρέπει να πω ότι θα πρέπει να υπάρξει οριοθέτηση μεταξύ της Τουρκίας και της Αιγύπτου. Όλες οι χώρες του κόσμου ή και όλες οι χώρες της Μεσογείου δεν δίδουν δίκιο στην Τουρκία.

Ακόμη και εάν υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι εμείς δεν έχουμε δίκιο σύμφωνα με το νόμο, τότε εάν αυτοί θέλουν λύση στην Κύπρο δεν πρέπει να επιτρέψουν στην “ΕΔΝΚ” να χρησιμοποιήσει από μόνη της τις πηγές αυτές. Η “ΕΔΝΚ” έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκπροσωπεί όλη την Κύπρο σε αυτήν. Αυτό το ασυμβίβαστο δεν συμβάλλει θετικά στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Αντιθέτως, αναβάθμισε την οντότητα των Ελληνοκυπρίων και τους έκανε αδιάλλακτους. Συμπερασματικά, η δική μας πλευρά καταδεικνύει ότι έχει κυριαρχικά δικαιώματα, στην περιοχή αυτή.

Αυτοί που θέλουν μια λύση στην περιοχή πρέπει να δώσουν δίκαιο σ’ εμάς. Όμως, εάν δεν γίνει αυτό τότε δεν πρέπει να επιτραπεί στους Ελληνοκυπρίους να διαχειρισθούν την κατάσταση από μόνοι τους. Κατ’ εμέ, για να είναι νόμιμη η οριοθέτηση της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει να γίνει σύμφωνα με το χάρτη (Νο 2) διότι σε αντίθετη περίπτωση θα δημιουργηθούν τα ακόλουθα προβλήματα:

- Εγκλείεται (φράσσεται) ο χερσαίος χώρος της Τουρκίας και παρεμποδίζεται το δικαίωμά της για πρόσβαση στις θαλάσσιες περιοχές που ευρίσκονται εμπρός από αυτόν.

- Κλείνει η είσοδος στο λιμένα της Αττάλειας (Antalya) που αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά λιμάνια της Ανατολικής Μεσογείου.

- Παρεμποδίζονται οι θαλάσσιες μεταφορές της Τουρκίας στον άξονα Ανατολή-Δύση.

- Δημιουργούνται προβλήματα άμυνας και ασφάλειας.

- Οι ακτές της Τουρκίας που έχουν μέτωπο στην Ανατολική Μεσόγειο αρχίζουν από το Gazipasa της Αττάλειας (Antalya), φθάνουν μέχρι το Αιγαίο και έχουν μήκος 290 χλμ. Οι αντίστοιχες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας, που έχουν μέτωπο στην ίδια περιοχή, έχουν μήκος 25 μίλια.»


Πηγή: Εφημ. «Φιλελεύθερος»





Δύο μικρά άρθρα (http://www.bankingnews.gr), που μάλλον συγκροτούν μία μεγάλη είδηση, που μάλλον θα μείνει καλά κρυμμένη. "Αηδιασμένη" δηλώνει η Κλίντον με το βέτο, που το αποκαλεί "παρωδία", σύμφωνα με τα αμερικ. ΜΜΕ. Οργισμένη και η Γαλλία.

Κλίντον: Παρωδία το σινορωσικό βέτο για τη Συρία

"Παρωδία" χαρακτήρισε το βέτο από τη Ρωσία και την Κίνα στο ψήφισμα του ΟΗΕ που θα καλούσε τον Πρόεδρο της Συρίας να παραδώσει την εξουσία , η αμερικανίδα ΥΠΕΞ Χίλαρι Κλίντον.
Μιλώντας στους δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στη Βουλγαρία, η Κλίντον είπε: "Αυτό που συνέβη χθες στα Ηνωμένα Έθνη ήταν μια παρωδία".
"Θα συνεργαστούμε με τους φίλους μιας δημοκρατικής Συρίας σε όλον τον κόσμο για να στηρίξουμε τα ειρηνικά, πολιτικά σχέδια της αντιπολίτευσης για την αλλαγή", τόνισε η Κλίντον από τη Σόφια.

Δριμεία επίθεση της Γαλλίας σε Ρωσία και Κίνα για το θέμα της Συρίας

Η Ρωσία και η Κίνα, θέτοντας βέτο στο σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά της Συρίας, "φέρουν μια τεράστια ευθύνη", τόνισε ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών Αλέν Ζιπέ.
Ο Ζιπέ επισήμανε πως 13 από τα 15 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας ψήφισαν υπέρ του σχεδίου απόφασης. "Δύο μέλη έκαναν μια άλλη επιλογή. Θέτοντας βέτο, εμποδίζουν την διεθνή κοινότητα να εκφραστεί και το Συμβούλιο Ασφαλείας να κινητοποιηθεί για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης σε αυτήν την τραγωδία. Αυτές οι δύο χώρες έχουν τεράστια ευθύνη απέναντι στον κόσμο και στον συριακό λαό", δήλωσε ο γάλλος ΥΠΕΞ.
"Η Γαλλία δεν θα μείνει με τα χέρια σταυρωμένα απέναντι στο μαρτύριο του συριακού λαού. Θα διπλασιάσει τις προσπάθειές της και να πάρει νέες πρωτοβουλίες για να στηρίξει τους Σύρους στον δίκαιο αγώνα τους για ελευθερία και δημοκρατία", πρόσθεσε.
Μαζί με τους εταίρους του το Παρίσι "θα κινητοποιηθεί για να συσπειρώσει τους φίλους του συριακού λαού γύρω από τον Αραβικό Σύνδεσμο, για να στηρίξουν το σχέδιο που έχει προτείνει, το οποίο παραμένει η μόνη λύση για άρση του αδιεξόδου, για να τερματιστεί η βία και για να μπορέσουν οι Σύροι να οικοδομήσουν την δημοκρατία τους", υπογράμμισε ο Ζιπέ.

Η στιγμή του βέτο της Ρωσίας, όταν ο πρέσβης της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Vitaly Churkin, δεν σήκωσε το χέρι του



Είστε ανίκανοι να ακούσετε την οργή του λαού.

Είστε ανίκανοι να δείτε αυτό που έρχεται.

Μα πάνω απ’ όλα είστε ένοχοι γιατί κανείς σας δεν λέει το προφανές στους ξένους νταβατζήδες:

- Δεν αναγνωρίζουμε το χρέος και επειδή προτιμούμε να ζήσει ο λαός μας, δεν παίρνετε δεκάρα τσακιστή…

Αλλά επειδή τα κόμματά σας συμμετείχαν στην κολασμένη αύξηση του δανεισμού της χώρας, επιλέγετε να συγκαλύψετε το διαχρονικό έγκλημα δολοφονώντας τους πολίτες.

Κανείς από σας δεν πιστεύει πως υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να βγούμε από την κόλαση με τη συγκεκριμένη συνταγή που εφαρμόζετε. Κανείς σας.

Κι όμως κάθε τόσο μας εκβιάζετε με το ίδιο σκατοεπιχείρημα: Θα χρεοκοπήσουμε!

Ούτε εδώ λέτε την αλήθεια.

Τρέμετε μην χρεοκοπήσουν οι τράπεζες και όχι ο λαός.

Δεν αργεί όμως η στιγμή που θα τρέμετε τον ίδιο τον λαό, όλους μας.



Η κρίση της Ελλάδας είναι διαφορετική, από αυτήν των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης - η επίλυση της είναι πάρα πολύ απλή, ενώ δεν υπάρχει κανένας λόγος εξόδου της από το Ευρώ, χρεοκοπίας ή διαγραφής οφειλών εκ μέρους των διεθνών πιστωτών της
“Οι ασιατικές «τίγρεις», το 1997, αναγκάσθηκαν να ζητήσουν τη «βοήθεια» των πυροσβεστών του ΔΝΤ, οι οποίοι βέβαια εργαζόταν προς όφελος της χώρας, η οποία προκάλεσε τις πυρκαγιές. Φυσικά το «Ταμείο» αντέδρασε θετικά στην αρχή, παρέχοντας τα δάνεια που του ζητήθηκαν – αφού ο πραγματικός σκοπός του ήταν να προστατεύσει από τη χρεοκοπία τις τράπεζες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τα επενδυτικά κεφάλαια, τους ιδιώτες κερδοσκόπους κλπ., οι οποίοι είχαν επενδύσει τεράστια ποσά στην ασιατική φούσκα των ακινήτων, «στοιχηματίζοντας» στη συνέχεια στο «σπάσιμο» της, το οποίο θα προκαλούσε τη ραγδαία υποτίμηση των νομισμάτων τους.

Τα πρώτα δάνεια λοιπόν δόθηκαν, σε συμφωνία με το ΔΝΤ, με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν από τις κυβερνήσεις της Ινδονησίας, της Ταϊλάνδης και της Ν. Κορέας, για την εξόφληση των ξένων κερδοσκόπων. Αμέσως μετά, αφού εξοφλήθηκαν δηλαδή οι «δυτικοί» κερδοσκόποι, ακολούθησε η «θεραπεία-σοκ», με την υποχρέωση των τοπικών πληθυσμών σε μία καταστροφική υφεσιακή πολιτική λιτότητας άνευ προηγουμένου. Οι μισθοί κατακρεουργήθηκαν, οι δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία κλπ. περιορίσθηκαν στο ελάχιστο και τα δάνεια προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις σταμάτησαν σχεδόν εξ ολοκλήρου.

Από τη Ν. Κορέα μέχρι την Ινδονησία, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων έχασαν τις θέσεις απασχόλησης τους, οδηγούμενοι στην ανεργία, ενώ απαγορεύθηκε στα κράτη να προσφέρουν οποιουδήποτε είδους βοήθεια στους πληγέντες Πολίτες τους. Πολλά σχολεία έκλεισαν, τα φάρμακα στα νοσοκομεία τελείωσαν, οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, η εγκληματικότητα ξεπέρασε ακόμη και την πιο νοσηρή φαντασία, ενώ η πείνα και η έλλειψη τροφής έφτασαν στο απροχώρητο. Ένας ολόκληρος τομέας της μεσαίας τάξης, η οποία ανήκε στους κερδισμένους της προηγούμενης δεκαετίας, έπαψε πια να υπάρχει.

Όπως πάντα, αυτοί που πλήρωσαν τα περισσότερα ήταν τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, ενώ η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας (ακίνητα, οικόπεδα κλπ.), μέσω της υπερβολικής φορολόγησης, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Πολλές κοινωφελείς επιχειρήσεις «αποκρατικοποιήθηκαν», επίσης το τραπεζικό σύστημα, καταλήγοντας στην ιδιοκτησία των ξένων πολυεθνικών σε τιμές ευκαιρίας, το κόστος ζωής εκτινάχθηκε στα ύψη, ενώ η δημόσια περιουσία περιήλθε στα χέρια των εισβολέων – πάντοτε με νομιμοφανείς, απόλυτα διαφανείς διαδικασίες.

Η επέλαση του ΔΝΤ δεν είχε τελικά να ζηλέψει τίποτα, σε σχέση με τη διεξαγωγή ενός συμβατικού πολέμου – αφού άφησε ανθρώπινα ερείπια στο πέρασμα της και κοινωνίες που δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθουν, από το σοκ της απόλυτης εξαθλίωσης και της καταστροφής. Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Ασίας δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τους αιμοχαρείς μισθοφόρους των τοκογλύφων, οι οποίοι δεν έχουν κανενός είδους ηθικούς φραγμούς, όταν «εκτελούν» τις απίστευτες εντολές της «σκιώδους» ηγεσίας τους” (Νομισματικές παρενέργειες).

Η Ιστορία είναι γεμάτη από προδοσίες, από προδότες (άρθρο μας), από εκβιαστές, από εκβιαζομένους, καθώς επίσης από δειλούς λαούς - οι οποίοι προτιμούν την υποδούλωση, από την επώδυνη εξέγερση εναντίον αυτών που επιβουλεύονται την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στη χώρα τους.

Στα πλαίσια αυτά, με στόχο την δημιουργία σύγχρονων σκλάβων, άβουλων, φθηνών υπηρετών της παγκόσμιας και τοπικής ελίτ, η απειλή της χρεοκοπίας λειτουργεί πάρα πολύ επιτυχημένα - αφού επιτρέπει τη θυματοποίηση των μαζών και την επιβολή «κυρώσεων» κάθε είδους, με στόχο τη διευκόλυνση των εκάστοτε εισβολέων (ο σκοπός των οποίων είναι η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, η καταστροφή της μεσαίας τάξης, στην οποία στηρίζεται η Δημοκρατία, καθώς επίσης η μετατροπή της χώρας σε επίσημο προτεκτοράτο).

Επίσης φαίνεται να λειτουργεί επιτυχημένα και η αντικατάσταση των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων από διορισμένους «τεχνοκράτες» – οι οποίοι συνήθως απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη των λαών, επειδή οι Πολίτες έχουν απογοητευθεί από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή, από την ανικανότητα και από την «ανεπάρκεια» των πολιτικών «ανδρών» τους (άρθρο μας). Στο σημείο αυτό, η σημερινή πολιτική «επίθεση» εναντίον των αρχών της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, στηρίζεται στους παρακάτω τρεις (εσφαλμένους) ισχυρισμούς:

(α) Δεν μπορεί να εμπιστευθεί κανείς ότι, οι λαοί θα στηρίξουν εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διατήρηση και την καλυτέρευση της κοινωνίας.

(β) Θα πρέπει κανείς να επιλέξει μεταξύ Δημοκρατίας και Επάρκειας – ικανότητας δηλαδή στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων. Σε περιόδους κρίσεων λοιπόν, όπως η σημερινή, η Επάρκεια οφείλει να προηγείται της Δημοκρατίας – επομένως, οι τεχνοκράτες των πολιτικών.

(γ) Οι κυβερνήσεις, ειδικά οι δημοκρατικά εκλεγείσες, έχουν χάσει την ικανότητα να διαχειρίζονται σωστά τα βασικά προβλήματα - τα οποία αντιμετωπίζουν οι σημερινές κοινωνίες, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η υποχρέωση των εκλεγμένων κυβερνήσεων να λογοδοτούν απέναντι στους λαούς τους, θεωρείται ως μία περιττή επιβάρυνση – ειδικά επειδή οι δημοκρατικές κυβερνήσεις πιστεύουν ότι, οι Πολίτες θα στραφούν εναντίον τους, εάν επιχειρήσουν να εφαρμόσουν εκείνα τα μέτρα, τα οποία θεωρούν απαραίτητα οι αγορές (κατάλυση του κοινωνικού κράτους), για να συνεχίζουν να δανείζουν τα κράτη.

Επομένως, η τοποθέτηση τεχνοκρατών στις κυβερνήσεις, όπως συμβαίνει στις τράπεζες και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, η οποία δημιουργεί μεγαλύτερη εμπιστοσύνη τόσο στις αγορές, όσο και στους Πολίτες, ενισχύεται από τα κόμματα και τους θεσμούς – ενώ η Πολιτική φαίνεται να περιορίζεται στο ρόλο του απλού μεσολαβητή μεταξύ των διορισμένων εκ των αγορών τεχνοκρατικών κυβερνήσεων και των Πολιτών.

Η ΣΤΡΕΒΛΗ ΕΙΚΟΝΑ

“Η Ελλάδα ζει, χρόνια τώρα, πάνω από τις δυνάμεις της”, αναφέρει η πρόσφατη μελέτη του γερμανικού ινστιτούτου οικονομικών ερευνών (DIW), συνεχίζοντας “Η κατανάλωση υπερβαίνει κατά πολύ την παραγωγή αγαθών. Ένας πολύ βασικός παράγοντας της οικονομικής αδυναμίας της χώρας είναι η συγκριτικά αρνητική σχέση τιμών και προσφερομένων υπηρεσιών (price for value).

Ειδικά όσον αφορά τον Τουρισμό, ο οποίος είναι ένας εκ των κύριων πυλώνων της οικονομίας της, η Ελλάδα πρέπει να ανταγωνίζεται με χώρες εκτός Ευρώπης, όπως η Τυνησία, το Μαρόκο κλπ. Το κόστος εργασίας όμως ανά ώρα στην Ελλάδα, είναι πολύ υψηλότερο από τους ανταγωνιστές της – αφού ανέρχεται στα 11,39 Ευρώ, όταν στην Πορτογαλία είναι μόλις 8,49 €, στην Τουρκία 4 € και στη Βουλγαρία 1,55 €. Εάν λοιπόν δεν περιορισθούν αισθητά οι αμοιβές, είναι αδύνατον να διαφύγει η Ελλάδα από την κρίση χρέους και δανεισμού – οπότε δεν έχει κανένα νόημα η διάσωση της από την Ευρώπη”.

Με κριτήριο την παραπάνω «μελέτη» θα έπρεπε κανείς να υποθέσει ότι, η Ελλάδα είναι μία πολύ φτωχή χώρα - η οποία είναι πλέον αδύνατον να επιβιώσει, στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις, οπότε είναι υποχρεωμένη να συνθηκολογήσει με τους τοκογλύφους δανειστές της και τον «μπράβο» τους: το ΔΝΤ. Εν τούτοις, τόσο ο «Ισολογισμός» του ιδιωτικού τομέα της, όσο και του δημοσίου, εμφανίζουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα – η οποία δεν μπορεί να μην είναι πραγματική.

Απέναντι στα χρέη του δημοσίου της λοιπόν (παθητικό) υπάρχουν αρκετά περιουσιακά στοιχεία (ενεργητικό), τα οποία είναι κατά πολύ υψηλότερα – σε γενικές γραμμές δε, κερδοφόρες εταιρείες του δημοσίου, τεράστια ακίνητη περιουσία, υπόγειος πλούτος, γερμανικές αποζημιώσεις κλπ.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ιδιωτικό τομέα της, ο οποίος είναι ο λιγότερο χρεωμένος στην Ευρώπη (το συνολικό μας χρέος είναι αντίστοιχο με αυτό της Γερμανίας, ενώ διαθέτουμε πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία). Ειδικά όσον αφορά τα ακίνητα, με κριτήριο την πρόσφατη ειδική φορολόγηση τους (χαράτσι), η οποία ανήλθε στα 2,4 δις € μόνο για το 2011, εάν σημειώσουμε ότι αφορά περίπου το 1/500 της αξίας τους, συμπεραίνουμε ότι η συνολική αντικειμενική αξίας τους υπερβαίνει το 1,2 τρις € - έναντι κατά πολύ χαμηλότερων χρεών.

Επομένως, πως είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται η Ελλάδα ως μία φτωχή χώρα, μη παραγωγική και ανίκανη να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της; Εάν ήταν πράγματι έτσι, πως εξηγείται η εξαιρετικά θετική «καθαρή θέση» της, συγκριτικά με πολλές άλλες χώρες;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Για να μπορέσει κανείς να οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα, καθώς επίσης στη λύση του προβλήματος της Ελλάδας, οφείλει να ξεκινήσει από την εποχή πριν την εισαγωγή του Ευρώ. Τότε τα νομίσματα των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου υποτιμούταν διαρκώς, επειδή οι κεντρικές τράπεζες τους «τύπωναν» συνεχώς νέα χρήματα – με αποτέλεσμα να διατηρούνται υψηλά τα επιτόκια δανεισμού.

Όταν υιοθετήθηκε το κοινό νόμισμα, η κατάσταση άλλαξε ριζικά – ειδικά στον τομέα των επιτοκίων. Με εξαίρεση την Ελλάδα λοιπόν, στην οποία μόνο ο δημόσιος τομέας εκμεταλλεύθηκε την πτώση των επιτοκίων αυξάνοντας το δανεισμό του, σε όλες τις υπόλοιπες χώρες αυξήθηκε κυρίως ο ιδιωτικός δανεισμός (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά). Έτσι οδηγηθήκαμε στη σημερινή κρίση χρέους της Ευρωζώνης, η οποία οφείλεται στην υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα (πάντοτε με εξαίρεση την Ελλάδα) - σαν αποτέλεσμα της μη ισορροπημένης κατανομής ελλειμμάτων και πλεονασμάτων (άρθρο μας).

Στα πλαίσια αυτά, με σκοπό τη διάσωση του ιδιωτικού τομέα και κυρίως των τραπεζών, ο δημόσιος τομέας αναγκάσθηκε να «επωμισθεί» χρέη – με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας, για παράδειγμα, να ανέλθει στο 110% του ΑΕΠ της (θα συνεχίσει να αυξάνεται), από μόλις 30% πριν την κρίση (το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ισπανίας σήμερα απειλείται με κατάρρευση – αφού τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών υπολογίζονται στα 175 δις €, από «μόλις» 134,1 δις € το Νοέμβρη του 2011).

Η κρίση λοιπόν της Ευρωζώνης ήταν (είναι) το αποτέλεσμα των πολύ υψηλών ιδιωτικών χρεών, τα οποία τελικά εκβάλλουν στα δημόσια – μέσω της διάσωσης των τραπεζών, της ανεργίας, της ύφεσης κλπ.

Αντίθετα, η κρίση της Ελλάδας οφείλετο στο δημόσιο τομέα της – ενώ ο ιδιωτικός ήταν απόλυτα υγιής. Σύμφωνα όμως με την οικονομική θεωρεία, μία ιδιωτική κρίση χρέους είναι πολύ πιο δύσκολο να επιλυθεί, από μία κρίση δημοσίου χρέους – η οποία είναι πάρα πολύ εύκολη στην διαχείριση της, αφού αρκεί ο περιορισμός των δαπανών και η ορθολογική αύξηση της φορολόγησης.

Απλούστερα, τα χρήματα βρίσκονται μέσα στη χώρα, αλλά είναι λάθος κατανεμημένα – οπότε αρκεί η σωστή κατανομή τους, για να λυθεί το πρόβλημα. Στο παράδειγμα της Ελλάδας, γνωρίζοντας ότι το ιδιωτικό χρέος της είναι μόλις 170% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο 160% (συνολικό 330%), αρκεί να αυξηθεί το ιδιωτικό στα 250% (μέσω επενδύσεων των ιδιωτών σε κρατικές εταιρείες, ακίνητα κλπ.), για να περιορισθεί το δημόσιο στο 80% του ΑΕΠ της.

Η επίλυση μίας κρίσης ιδιωτικού χρέους είναι όμως πολύ πιο δύσκολη – αφού απαιτεί πλεονασματικά ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών, εσωτερική υποτίμηση κλπ.), για μεγάλες χρονικές περιόδους. Η Γερμανία τα κατάφερε μετά το 2000 (τότε οι άνεργοι Γερμανοί ξεπερνούσαν τα 5 εκ.), μειώνοντας επί δέκα έτη τις αμοιβές των εργαζομένων της και αυξάνοντας τις εξαγωγές της, εις βάρος των «εταίρων» της. Εν τούτοις, αφενός μεν ήταν η μοναδική που το επεδίωκε τότε, αφετέρου δε συνέβη σε εποχή παγκόσμιας ανάπτυξης.

Σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές – όχι μόνο λόγω της υφιστάμενης παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά και επειδή είναι πολλές οι χώρες, οι οποίες πρέπει να προσπαθήσουν να λύσουν τα προβλήματα του ιδιωτικού χρέους τους, αυξάνοντας τις εξαγωγές τους εις βάρος των άλλων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η κρίση χρέους της Ελλάδας είναι εντελώς διαφορετική, από την κρίση των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Η επίλυση της είναι εξαιρετικά εύκολη, ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία είναι κατά πολύ υψηλότερα των οφειλών της. Δεν υπάρχει λοιπόν απολύτως κανένας λόγος εξόδου της από το Ευρώ ή διαγραφής χρεών εκ μέρους των πιστωτών της – στόχος των οποίων είναι, με τη βοήθεια του ΔΝΤ, η λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της (όπως συνέβη στην Τουρκία, όπου κατέρρευσαν όλα τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα και «διορίσθηκε» στην εξουσία η κυβέρνηση, η οποία τελικά ξεπούλησε τη χώρα της – άρθρο μας).

Αυτό που χρειάζεται η πατρίδα μας είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των οφειλών της (χρεολύσια), με μη τοκογλυφικά επιτόκια – ίσα με αυτά που προσφέρει η ΕΚΤ στις εμπορικές τράπεζες (1%). Επίσης οι επενδύσεις εκ μέρους του ιδιωτικού της τομέα, με στόχο την ανάπτυξη – γεγονός όμως που απαιτεί την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών στην Πολιτική, καθώς επίσης ένα σωστό, λειτουργικό και αποτελεσματικό επιχειρηματικό/φορολογικό πλαίσιο.

Έχοντας την άποψη δε ότι, όλα τα παραπάνω είναι γνωστά σε όλους, ειδικά στη Γερμανία, στο ΔΝΤ και στην κυβέρνηση, δεν μπορούμε παρά να υποθέσουμε πως κάτι άλλο κρύβεται πίσω από τις προσπάθειες χρεοκοπίας της πάμπλουτης χώρας μας – δηλαδή, κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί ή έστω να αιτιολογηθεί, με τη βοήθεια της οικονομικής επιστήμης.

Ολοκληρώνοντας οφείλουμε να συμπληρώσουμε ότι, η συνεχιζόμενη προσπάθεια ανακεφαλαιοποίησης των Ελληνικών τραπεζών, οι οποίες είναι επίσης οι λιγότερο χρεωμένες στην Ευρωζώνη (20% του ΑΕΠ), με την έκδοση κοινών μετοχών, δεν έχει τελικό στόχο την κρατικοποίηση, αλλά την ιδιωτικοποίηση τους από τους ξένους εισβολείς – οπότε οφείλει να μας προβληματίσει η εικόνα των «κακών τραπεζιτών», με την οποία σκόπιμα «βομβαρδιζόμαστε».

Τέλος, δεν υπάρχει κανένας λόγος να τρομοκρατούμαστε από μία ενδεχόμενη στάση πληρωμών – πόσο μάλλον αφού ήδη βιώνουμε συνθήκες χρεοκοπίας. Οι δανειστές μας υποχρεώνουν να έχουμε πρωτογενή ελλείμματα (όπως και σε συνθήκες χρεοκοπίας), τα νέα δάνεια εξυπηρετούν μόνο την εξόφληση των παλαιοτέρων, ενώ είμαστε ήδη (και θα είμαστε) εκτός αγορών. Επομένως, δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να συνεχίσουμε να είμαστε το πειραματόζωο της Ευρώπης – πόσο μάλλον του ΔΝΤ και των διεθνών τοκογλύφων. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, από την ενδεχόμενη διαγραφή των 100 δις € (άρθρο μας), τα 50 δις € περίπου είναι δικά μας – των Ελληνικών τραπεζών δηλαδή και των ασφαλιστικών μας ταμείων.


Ντρέπομαι γιατί τήν πατρίδα μου τήν κυβερνοῦν, ἐδῶ καί δεκαετίες, τά γνωστά «τζάκια», τά ὁποῖα ἐναλλάσσονται στήν ἐξουσία. Καραμανλῆδες- Μητσοτάκηδες-Παπανδρέϊδες!; Γιατί; Τί συμβαίνει;

Ντρέπομαι γιά τήν κατάντια τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος, γιατί ἀπέκρυψε, καί συνεχίζει νά ἀποκρύπτει τήν ἀλήθεια ἀπό τόν λαό μας. Ἡ δικτατορία στήν πληροφόρηση συνιστᾶ ἔγκλημα κατά τῆς Δημοκρατίας καί τοῦ λαοῦ μας. Ὅλα γίνονται στό ἡμίφως ἤ στό σκοτάδι. Ὅλοι τους συνειδητά ἔφεραν τήν Πατρίδα σέ τέτοιο χάλι. Ναί, συνειδητά!

Ντρέπομαι γιατί τά Κόμματα κατάντησαν «μαγαζάκια» διορισμένων «ἀνθυπάτων»!

Ντρέπομαι γιά τά κανάλια ἐκεῖνα καί τούς δημοσιογράφους ἐκείνους πού χρόνια τώρα παίζουν τόν ρόλο τοῦ νταβατζῆ καί τοῦ προαγωγοῦ... Τά λένε ὅλα, ἐκτός ἀπό τήν ἀλήθεια. Ἔτσι κάποιοι ἄλλοι χειραγωγοῦν τόν ἀνενημέρωτο λαό μας σέ «δρόμους» πού ἄλλοι τούς ἔχουν ὑποδείξει καί ἐπιβάλλει.

Ντρέπομαι γιά τούς βουλευτές ἐκείνους πού ἐψήφισαν τό Μνημόνιον 1 χωρίς νά τό ἔχουν μελετήσει. Οἱ βουλευτές αὐτοί ἀπεδείχθησαν «μολυβένια στρατιωτάκια» πού ἐκτελοῦν διαταγές «ἀνθυπάτων» ... θά τά βροῦν μπροστά τους ... Τό Μνημόνιο 1 περιέχει ὅρους ντροπῆς. Οἱ δανειστές μας μᾶς ἀπαγορεύουν νά κάνουμε μέ ἄλλους σχέδια ἀναπτύξεως χωρίς τήν ἄδειά τους! Στό ἄρθρο 14 παράγρ.5 ἡ Ἑλλάδα παραιτεῖται ἀμετακλήτως καί ἄνευ ὅρων ἀπό τίς ἀσυλίες προστασίας τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας. Τέτοιος πρωτόγνωρος ὅρος δέν συναντᾶται οὔτε σέ ἀποικιοκρατικές συμβάσεις! Καί τό χειρότερο εἶναι ὅτι οἱ δανειστές μας μποροῦν νά μεταβιβάσουν σέ τρίτη χώρα τά δικαιώματά τους ἀπό τήν Σύμβαση!

Ντρέπομαι γιατί αὐτοί οἱ ἀνίκανοι μᾶς κατέστησαν ὁμήρους τῶν Τραπεζῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ καί τῆς ντόπιας οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας. Μέ τούς Κατοχικούς (Γερμανούς καί Ἰταλούς) πολεμούσαμε, γιατί εἴχαμε ἐλπίδα τῆς ἀπελευθερώσεως. Τώρα δέν ὑπάρχει ἐλπίδα οὔτε λύση στήν τραγωδία τῆς χώρας.
Τό Μνημόνιον ἀποδομεῖ τό Κοινωνικό Κράτος καί δέν εἶναι συμβατό μέ τήν Ἑλληνική Συνταγματική νομιμότητα. Εἴμαστε ὑπό κατοχήν καί παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Ἡ Τρόϊκα εἶναι παράνομη, δέν ἔχει νόμιμη βάση. Τό Μνημόνιο ἀπέτυχε. Θά ἔχουμε συνεχῆ ἀναπαραγωγή ἐλλειμμάτων. Ἡ Κυβέρνηση καί τό ὅλο ἁμαρτωλό καί σάπιο σύστημα, διά στόματος πρωθυπουργοῦ, μᾶς εἶπε χοντρά ψέματα, ὅπως λεφτά ὑπάρχουν, φόροι δέν θά μποῦν, καί ὅτι δέν θά μποῦμε στό Δ.Ν.Τ. Ὅμως ἔγιναν ἀκριβῶς τά ἀντίθετα.

Ντρέπομαι γι’ αὐτά, καί γιά ἄλλα πολλά.

Καί ἐνῶ ὑπῆρχαν τρόποι νά ξεφύγουμε ἀπό τήν μέγγενη (Ρωσία- Κίνα μέ 11/2 τοῖς ἑκατόν, καθώς καί τό Οὐγγρικό πρότυπο), μᾶς ἔρριξαν στά χέρια ἀναίσχυντων τοκογλύφων καί πληρώνουμε τόκους 5,50% ἕως 6,50%!!

Ἡ Τρόϊκα δέν ἐπιθυμεῖ τήν ἀνάπτυξη τῆς Ἑλλάδος. Αὐτό ἄλλωστε εἶναι ἐξώφθαλμο. Ἐκεῖνο πού ἐπιδιώκει εἶναι ἡ καθολική δέσμευση τῆς δημόσιας περιουσίας. Θέλουν τίς πλουτοπαραγωγικές μονάδες τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Οἱ Τράπεζες τῆς Τρόϊκας εἶναι «πιράνχας», εἶναι «ἀλιγάτορες», εἶναι «βδέλλες»! Πίνουν τό αἷμα τῶν λαῶν...

Ντρέπομαι καί γιά τήν Εὐρώπη τῶν πολιτῶν καί τῶν ἐθνῶν πού μετεξελίχθηκε σέ Εὐρώπη τῶν συμφερόντων!!

Ντρέπομαι καί γιά τήν Γερμανία, πού ἐνῶ μᾶς χρωστάει τά μαλλιά τῆς κεφαλῆς της γιά ὅσα ἔπραξαν ἐδῶ οἱ Χιτλερικοί, ἀρνεῖται νά πληρώσει. Γιατί; Σέ ἄλλους τά πλήρωσε... Γιατί τό ἀρνεῖται σέ μᾶς; Ἄν εἴχαμε πραγματικούς ἡγέτες, ἡγέτες πατριῶτες θά μποροῦσαν νά σταματήσουν τίς εἰσαγωγές πολεμικοῦ ὑλικοῦ ἀπό τήν Γερμανία καί τήν Γαλλία. Ὑπάρχουν καί ἀλλοῦ «πορτοκαλιές»...

Ντρέπομαι καί γιά τά δύο νομικά ἐκτρώματα, πού σχεδιάστηκαν καί γράφτηκαν στό ἴδιο γραφεῖο στό Λονδίνο, τό ἔκτρωμα «Σχέδιον Ἀνάν» καί τό τωρινό Μνημόνιο. Πόσα χρήματα πῆραν; Γιά τό Μνημόνιο ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἔπρεπε νά ἔχει παρέμβει. Τί περιμένει; Ἴσως πάρει καί αὐτόν τό «ποτάμι»...
Τό Μνημόνιο εἶναι ἕνα κοινωνικό μακελειό, εἶναι ἕνας ἐργασιακός μεσαίωνας. Τό ΠΑΣΟΚ πού κάποτε ὑπέσχετο κοινωνική δικαιοσύνη, τώρα ἐνεργώντας ὑπέρ τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, ὥρισε μισθούς 550 €! Ἐρωτῶ τούς πολιτικούς μας· μποροῦν αὐτοί νά περάσουν τόν μῆνα μέ τόσον ὀλίγα χρήματα; Δέν αἰσχύνονται; Δέν ντρέπονται;

Ντρέπομαι γιατί τό σάπιο σύστημα κρατάει ἔξω τούς κλέφτες, τά λαμόγια καί τά κομματοκοπρόσκυλα, καί ἀπό τήν ἄλλη ἔχει γδάρει τόν μισθωτό καί τόν συνταξιοῦχο στή φορολογία.
Τά οἰκονομικά μέτρα δείχνουν ἀνθρώπους πολιτικῶς ἠλίθιους. Μέ ποιό δικαίωμα περικόπτουν μισθούς καί συντάξεις; Δέν ἔχουν τόν ἀνδρισμό νά βάλουν τό χέρι στό μεγάλο κεφάλαιο καί στίς Τράπεζες, ἐπειδή εἶναι «χωροφύλακες» τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας.

Ντρέπομαι γιατί τό ΠΑΣΟΚ ἀπό Κόμμα κοινωνικῆς δικαιοσύνης, μετεξελίχθηκε σέ «σοσιαλιστικό περιτύλιγμα»(!)

Ντρέπομαι γιατί ἡ κυβέρνηση αὐτή καί ὅλο τό σάπιο πολιτικό σύστημα θεωροῦν τό κράτος τσιφλίκι τους, καί ἐμᾶς, τούς πολίτες, μᾶς περνοῦν γιά ὑπηκόους καί ὄχι γιά πολίτες.

Ἐξοργίζομαι γιατί αὐτό τό ἄθλιο σύστημα ἐργάζεται καί συνεργάζεται γιά τήν οἰκονομική Χιτλεροποίηση τῆς Εὐρώπης. Γιατί δέν ζητᾶνε ἀπό τήν Γερμανία νά μᾶς δώσει ὅσα μᾶς χρωστάει; Δέν γνωρίζουν ὅτι ἡ Γερμανία, ἡ χώρα τοῦ λαδώματος μόνον ἀπό τό ἀεροδρόμιον «Ἐλευθέριος Βενιζέλος» μᾶς ὀφείλει τεράστια ποσά; Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως ξέρουν νά ρημάζουν τόν ἀστικό ἱστό τῆς χώρας(!)

Ντρέπομαι ἀκόμη γιατί στόν τελευταῖο ἀνασχηματισμό «ἐχρησιμοποίησαν » ἀναίσχυντα καί τόν Πρόεδρον τῆς Χώρας. Ὁ Πρόεδρος ἔπρεπε νά ἔχει παρέμβει, γιά νά σταματήσει τά κομματικά τους τερτίπια. Γιατί δέν τό πράττει; Τί περιμένει;

Ντρέπομαι γιατί κυβερνοῦν τήν χώρα κομματικές παρέες, οἱ ὁποῖες εἶναι ξεκομμένες ἀπό τόν λαόν, καί οἱ ὁποῖες στό ὄνομα τοῦ πατριωτισμοῦ ἀπεργάζονται τόν ὄλεθρον τῆς Ἑλλάδος.

Ντρέπομαι ἀκόμη πολύ γιατί ἀρκετοί πολιτικοί ἀπό ὅλο τό σάπιο σύστημα εἶναι μέλη Μασονικῶν Στοῶν, ξένων καί δικῶν μας, ἀπό τίς ὁποῖες παίρνουν ἐντολές. Στήν ὑπερ-Στοά τῆς Λέσχης Μπίλντερμπεργκ πού ἐπραγματοποίησε σύσκεψη στό Σαίν Μόριτς τῆς Ἑλβετίας ἔλαβε μέρος ὁ Γ. Παπακωνσταντίνου (!;) Τί πῆγε νά κάνει ἐκεῖ μέσα; Νά πιεῖ τό καφεδάκι του; Στίς μυστικές συνεδριάσεις αὐτῆς τῆς Λέσχης ἔχουν κατά καιρούς παρευρεθεῖ οἱ Γεώργιος Παπανδρέου, Θ. Πάγκαλος, Ἀλογοσκούφης, Καραμανλῆς Κ., Ἀντ. Σαμαρᾶς, Ἄννα Διαμαντοπούλου καί οἰκονομικοί παράγοντες, Τραπεζίτες καί ἄλλοι. Ἔχει λάβει μέρος καί ἡ Ντόρα Μπακογιάννη τῆς Ν. Δημοκρατίας.
Εἶναι δέ γεγονός ὅτι γιά τήν στρεβλή πορεία τῆς Ἑλλάδος τά τελευταῖα χρόνια, μεγάλο μέρος εὐθύνης ἔχει καί ὁ Μασονισμός, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ «πρακτορεῖον» τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, καί ἐργάζεται μέ ἀφοσίωση σκύλου γιά τήν πραγματοποίηση τῶν σχεδίων του.

Ντρέπομαι γιατί ἐνῶ ἡ ντόπια οἰκονομική ὀλιγαρχία εἰσφοροδιαφεύγει καί φοροδιαφεύγει, τό ἄθλιο πολιτικό σύστημα περικόπτει ἀπό τό πολυτεκνικό ἐπίδομα δέκα εὐρώ, καί ἑνάμισυ εὐρώ! Χίλιες φορές ντροπή... Δέν ὑπάρχει τσίπα...

Ντρέπομαι γιά ὅλους ἐκείνους πού ἑτοιμάζονται νά ψηφίσουν τό Μεσοπρόθεσμο Μνημόνιο, γιατί θά εἶναι ἕνας ὄλεθρος γιά τήν μεσαία τάξη καί λεηλασία τοῦ Ἐθνικοῦ πλούτου. Θά βγοῦνε πολλά στό «σφυρί»... Ὅσοι ψηφίσουν τό Μεσοπρόθεσμο πρέπει νά ὁδηγηθοῦν σέ Εἰδικό Δικαστήριο... Θἄ 'ρθει ἡ ΩΡΑ...

Nτρέπομαι ἀκόμη γιά τίς μυστικές συνεννοήσεις πού εἶχε ὁ Γεώργιος Παπανδρέου μέ τόν τέως Δ/ντή τοῦ ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρός Κάν, Γαλλοεβραῖο, πού ἡ Λέσχη Μπίλντερμπεργκ τόν προόριζε γιά πρόεδρο τῆς Γαλλίας. Ὅμως ἔκανε κάποιο χοντρό λάθος ... Μόνον καί μόνον γι’ αὐτές τίς ὑπόγειες «διαδρομές » καί συνεννοήσεις ὁ Πρωθυπουργός ἔπρεπε νά πάρει «πόδι»...

Ὁ Γ. Παπανδρέου εἶναι «ἐκλεκτός» τῆς Λέσχης Μπίλντεμπεργκ καί ἔχει πολλή «δουλειά» ἀκόμα ... Τέτοια τέκνα «ἐκλεκτά » τῆς Ὑπέρ-Στοᾶς εἶναι ὁ Σαρκοζί, ἡ πρώην κομμουνίστρια Ἄγκελα Μέρκελ, ὁ Ζοζέ Μπαρόζο, ὅπως ἦταν ὁ Τόνυ Μπλέρ, καί τόσοι ἄλλοι. Ὅλοι τους ἡγέτες δοτοί!...
Αὐτή ἡ ὑπέρ-Στοά δολοφόνησε κάποτε τόν Ἄλντο Μόρο στήν Ἰταλία καί τόν Τζών Κέννεντυ στό Ντάλλας τοῦ Τέξας. Ἡ Ε.Ε. καί ἡ Ἑλλάδα βρίσκονται κάτω ἀπό τήν σιδερένια ἐπιτήρηση αὐτῆς τῆς Λέσχης, στήν ὁποία κουμαντάρουν τά πάντα Ἑβραῖοι Τραπεζίτες καί «ἐκλεκτοί» τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ.

Ἐκεῖ μέσα πηγαίνουν καί δικοί μας πολιτικοί γιά νά ... φωτισθοῦν! Ἡ Λέσχη δέν ἀστειεύεται...

Ντρέπομαι ἰδιαιτέρως ἀκόμα γιά τήν κατάντια τῶν τριακοσίων τῆς Βουλῆς, ὅταν ἦλθε ἐδῶ καί τούς μίλησε ὁ Ντομινίκ Στρός Κάν. Δέν ἀντέδρασε κανένας τους. Ἦταν ἥσυχοι σάν τίς κόττες(!)

Τί πρέπει νά γίνει

Τό πολιτικό σύστημα πού κυβερνᾶ τήν χώρα μας ἐδῶ καί δεκαετίες ἔχει σαπίσει πιά, καί εἶναι γι’ αὐτό ἄκρως ἐπικίνδυνο. Πρέπει γι’ αὐτό νά πάρει «πόδι». Εἶναι σάν τά ληγμένα τρόφιμα... Ἡ θέση του εἶναι στά σκουπίδια...

Καί ὁ ἀνασχηματισμός πού ἔγινε εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀνακάτωμα τῆς «τράπουλας». Πρέπει νά φύγουν ὅλοι. Αὐτοί πού ἐδημιούργησαν τό πρόβλημα εἶναι ἀνίκανοι νά τό λύσουν. Ὅταν μιά κυβέρνηση ποινικοποιεῖ τούς μισθούς καί τίς συντάξεις πρέπει νά φεύγει. Εἶναι ἀδιανόητο νά πληρώνουν οἱ ἀδύνατοι τά τραγικά καί ἠθελημένα λάθη τῶν πολιτικῶν μας. Τό σάπιο σύστημα πού δέν ἔκανε θυσίες γιά τό λαό μας, δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ἀπαιτεῖ θυσίες. Ἐμεῖς, ὁ ΛΑΟΣ, θά ἐπιλέγουμε τόν τρόπο τῆς θυσίας, ὄχι νά μᾶς τόν ἐπιβάλλουν ἄλλοι.

• Εἶναι γι’ αὐτό ἀνάγκη μιᾶς Κυβερνήσεως Ἐθνικῆς Σωτηρίας, πού θά ἔχει μέσα της πατριῶτες.

• Εἶναι ἀνάγκη ἑνός νέου Συντάγματος, μέσα ἀπό τό ὁποῖον θά χτυπηθεῖ ἡ οἰκογενειοκρατία τήν πολιτική ζωή, καί νά γίνεται ἀνανέωση τῆς Βουλῆς. Ἐπί πλέον νά περικοπεῖ ὁ ἀριθμός τῶν Βουλευτῶν. Ἑκατό (100) μᾶς φθάνουν. Ὁ δέ Βουλευτής νά λαμβάνει μόνον μία σύνταξη καί ὄχι δύο ἤ τρεῖς ὅπως τώρα. Ὅσον δέ διαρκεῖ ἡ κρίση ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, οἱ ὑπουργοί καί οἱ βουλευτές νά λαμβάνουν μισή σύνταξη ἀπό αὐτή πού παίρνουν τώρα. Ἐάν ὁ πολιτικός κόσμος δέν κάνει θυσίες,δίνοντας ἔτσι τό παράδειγμα, δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ἀπαιτεῖ θυσίες ἀπό τούς πολίτες. Πρέπει νά χτυπηθεῖ ἡ χλιδή τῶν κυβερνώντων καί τῶν παρατρεχάμενων...

• Πρέπει νά μπεῖ γερή φορολογία στίς Τράπεζες καί στήν οἰκονομική ὀλιγαρχία. Ἄς δώσουν καί αὐτοί κάτι.

• Νά γίνουν βαθειές καί ριζικές ἀλλαγές στό Τραπεζικό σύστημα, ὥστε νά πάψει αὐτό νά εἶναι «βδέλλα»... Ὑπάρχει ἐκεῖ μέσα πολύ «σκοτάδι »...

• Νά πεταχτοῦν ἔξω ἀπό τά ὑπουργεῖα καί τίς ὑπηρεσίες οἱ κομματικοί στρατοί καί οἱ στρατιές τῶν «εἰδικῶν» συμβούλων.

• Νά ἀπαγορευτεῖ, ὅταν ἔλθει ἡ ΩΡΑ, ἡ ἔξοδος ἀπό τήν χώρα ὅλων τῶν ὑπουργῶν τῶν οἰκονομικῶν ἀπό τό 1974 καί ἐντεῦθεν. Τό ἴδιο πρέπει νά γίνει καί γιά τούς Κων. Σημίτη, Γ. Παπανδρέου, Ἄννα Διαμαντοπούλου, Θ. Πάγκαλον, Δρούτσα, Γ. Παπακωνσταντίνου, Ἰω. Ραγκούση καί Παπουτσῆ. Εἶναι καί ἄλλοι...

• Νά φύγουμε ὅλοι οἱ πολίτες καί νά ἐγκαταλείψουμε ὁριστικά τίς κομματικές στροῦγκες. Τό σύστημα τό σάπιο πού ἔχει κάψει τά ὄνειρα τῶν παιδιῶν μας καί πρέπει νά γκρεμιστεῖ ΑΜΕΣΩΣ.

Νά περάσουμε τώρα σέ εἰρηνικούς μά ἀνυποχώρητους τρόπους ἀντιστάσεως... Σέ καθιστική ἄμυνα... Σέ τελεία ρήξη μέ τή σαπίλα... Μιά Ἐπ-Ανάσταση πρέπει νά γίνει...

Στήν Βαλκανική καί τή Μέση Ἀνατολή δέν ἔχει τελειώσει τό ντόμινο τῆς φωτιᾶς καί τῶν ἐδαφικῶν καί συνοριακῶν ἀνακατατάξεων... Νά ἔχουμε τό νοῦ μας ... Καί πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἀγάπη γιά τήν ΠΑΤΡΙΔΑ...

Καί νά ἔχουμε τό νοῦ μας καί στό ἐσωτερικό τῆς χώρας. Τό κύμα τῶν μεταναστῶν πού εἶναι ἐδῶ μόνον τυχαῖο δέν εἶναι ... Μπορεῖ νά κάνει μεγάλη ζημιά...

Ἀπό τούς τάφους τῶν προγόνων μας, τοῦ Ἀγησιλάου, τοῦ Φιλοποίμενος, τοῦ Μιλτιάδη, τοῦ Λεωνίδα, τοῦ Ἐπαμεινώνδα, τοῦ Μεγαλέξανδρου, τοῦ Παλαιολόγου, τοῦ Σαμουήλ, τοῦ Καρτάλη, τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ Αὐξεντίου σηκώνεται βουή...

Τώρα ΑΜΕΣΩΣ πρέπει νά ἀποφασίσουμε τί ἔχουμε ΧΡΕΟΣ νά πράξουμε.

Νά σαρωθεῖ ἡ σαπίλα... Νά ξεβρωμίσει ὁ τόπος... Τό σύστημα τῆς πολιτικῆς ἀναξιοπιστίας τελειώνει...

Ἔρχονται πολιτικές καί κοινωνικές ἀνακατατάξεις...

Οἱ νεοσουλτάνοι τοῦ ΔΝΤ, τῆς Ε.Ε. καί τῶν Ἑβραϊκῶν Τραπεζῶν μέ τούς διορισμένους ἐδῶ «ἀνθυπάτους» θά μᾶς βροῦν μπροστά τους... Καί ἐάν εἶναι νά χυθεῖ ΑΙΜΑ, αὐτό πρέπει νά εἶναι δικό μας καί ὄχι ξένο. Δικό μας...

Τελειώνοντας θέλω νά ἐπισημάνω τό «σιωπητήριο» πού ἔχει χτυπήσει ἡ Ἐκκλησία. Ὁ λαός τήν ἄφησε πίσω του... θλιβερό τό γεγονός. Ὁ λαός ὑποφέρει ... Ἡ σιωπή δέν εἶναι πάντοτε χρυσός...

Καί ἐνῶ ἡ Δημοκρατία στόν τόπο μας καταρρέει, καί ἐνῶ συντελεῖται ἐργασιακό καί ἀσφαλιστικό ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ, τό σάπιο σύστημα ἐπιμένει νά μᾶς «δουλεύει», λέγοντάς μας ὅτι ἔτσι θά γίνουμε... ἀνταγωνιστικοί (!) Καί ἐνῶ κανένας κλέφτης δέν ἔχει μπεῖ φυλακή, τό ἐκφυλισμένο σύστημα ψαλιδίζει τά πάντα, σπρώχνοντας τό λαό μας στήν ἀπελπισία.

Συνέλληνες, ψηλά τό κεφάλι!!! Πίσω ἀπό κάθε κρίση ἀκολουθεῖ τό γλυκό φῶς τῆς Θείας Ἀγάπης!!!... Ἰσχύσατε καί μή φοβεῖσθε! Περάσαμε τόσα βάσανα σάν φυλή – κατατρεγμούς – Κατοχές... Γιά τήν Πατρίδα, πού εἶναι ὅ,τι πιό γλυκό ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἀξίζει καί θυσία... Μή φοβεῖσθε. «Μείζων ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ»!

Θά περάσουμε μονοιασμένοι καί αὐτή τήν ὀδύνη, πού ἄλλοι ἑτοίμασαν γιά μᾶς.

«Τό λουλούδι (τῆς λευτεργιᾶς) δέν εἶναι ἀπό τόπο μακρυνό.
Ἔχει ρίζες στήν αὐλή μας καί κλαδιά στόν οὐρανό!»

Γιά νά μᾶς ἐξανδραποδίσουν, θά πρέπει νά ξεριζώσουν τίς καρδιές μας...

Θά πεθάνουμε ΟΡΘΙΟΙ, ὄχι γονατισμένοι.

Δέν μπορῶ πιά νά σωπαίνω...

π. Κωνσταντῖνος Καπετανόπουλος
Πρωτοπρεσβύτερος
Παραλία Πατρῶν



Του Javier Solana,

πρώην Γ.Γ. του NATO

Project Syndicate

Είναι πλέον ξεκάθαρο, πως αυτό που ξεκίνησε το 2008, δεν είναι μια απλή οικονομική κρίση. Εδώ και τέσσερα χρόνια, οι αναπτυγμένες οικονομίες αδυνατούν να πετύχουν μια βιώσιμη ανάκαμψη, και ακόμη και οι πιο ισχυρές από αυτές συναντούν δυσκολίες. Έτσι, αντιμέτωπη με μια μεγάλη ύφεση, τα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης μοιάζουν ανυπέρβλητα.

Η Ευρώπη κινδυνεύει με μια μακροχρόνια οικονομική βλάβη. Ήδη, η υψηλή ανεργία, και η λαϊκή δυσαρέσκεια απειλούν την συνοχή του κοινωνικού της ιστού. Πολιτικά, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος οι πολίτες να σταματήσουν να εμπιστεύονται τους θεσμούς, και να μπουν στον πειρασμό του λαϊκισμού, όπως συνέβη πολλές φορές στο παρελθόν.

Η Ευρώπη θα πρέπει να αποφύγει, πάση θυσία, αυτό το σενάριο. Η προτεραιότητα της θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη, αφού μόνο αυτή θα ξαναφέρει τις θέσεις εργασίας, και θα βοηθήσει στην αποπληρωμή των χρεών.

Υπάρχουν πολλές απόψεις, ως το πώς θα μπορέσει η Ευρώπη να πετύχει την ανάκαμψη. Οι υποστηρικτές της λιτότητας ισχυρίζονται πως το χρέος επενεργεί αρνητικά επί της ανάπτυξης. Οι οπαδοί των περαιτέρω κινήτρων αντιπροτείνουν πως η χαμηλή ανάπτυξη είναι αυτή που συντηρεί το χρέος, και πως σε εποχές κρίσης η λιτότητα αντενδείκνυται.

Οι Ευρωπαίοι δεν χρειάζεται να συμφωνούν στα πάντα, για να χαράξουν μια κοινή πορεία. Μπορεί να διαφωνούμε για τις μακροπρόθεσμες επιδράσεις της τόνωσης της ρευστότητας, αλλά θα πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι σωστό να αφήνουμε κάποιες κερδοφόρες επιχειρήσεις να πτωχεύουν, επειδή απλά οι πιστωτικές αγορές δεν λειτουργούν.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα τα της δημοσιονομικής πολιτικής, για να αντιληφθούμε ότι είναι πολύ πιο λογικό να προωθούμε τις επενδύσεις, από το να βλέπουμε την παραγωγικότητα να φθίνει. Και όλοι μας γνωρίζουμε ότι είναι πιο αποδοτικό να επενδύουμε στην επανακατάρτιση των ανέργων, από το να επιτρέπουμε στην χρόνια ανεργία να θεριεύει.

Σε κάθε περίπτωση, οι αρνητικές συνέπειες της λιτότητας, είναι δύσκολο πια να αγνοηθούν. Η ιστορία μας έδειξε, ότι σε εποχές βαθιάς ύφεσης, η απόσυρση των οικονομικών κινήτρων είναι πολύ πιο επικίνδυνη αν γίνει νωρίς, αντί για αργά.

Οι υπερβολικές περικοπές δημοσίων δαπανών σε ένα περιβάλλον όπως το σημερινό, οδηγούν σε μείωση της ανάπτυξης, που το βλέπουμε ήδη. Το ΔΝΤ εκτιμά πως η ευρωζώνη θα συρρικνωθεί κατά 0.5% μέσα στο 2012.

Χρειάζονται θεσμικές μεταρρυθμίσεις ώστε να επέλθει μια βιώσιμη ανάπτυξη, αλλά και πάλι αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν προκαλούν ταχύρυθμη ανάπτυξη, κάτι δηλαδή που χρειάζεται επειγόντως η Ευρώπη.

Αυτό που βλέπουμε είναι πως με αντάλλαγμα μια ελάχιστη μείωση του χρέους, η Ευρώπη παίζει κορώνα γράμματα την προοπτική ανάπτυξης.

Οι πολιτικές τόνωσης της οικονομίας στοιχίζουν λιγότερο μακροπρόθεσμα, από ότι θα μας στοίχιζε μια νέα ύφεση.

Σε πολλές χώρες, τα σημερινά ελλείμματα δεν οφείλονται σε υπερβολικές κρατικές δαπάνες, αλλά στα προσωρινά μέτρα που πάρθηκαν για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Τα επιτόκια μειώνονται, και ο ιδιωτικός τομέας γλιτώνει σιγά σιγά από τα χρέη του, για αυτό και δεν υπάρχει κίνδυνος πληθωρισμού αν ακολουθηθούν πολιτικές ανάπτυξης. Αν όμως συνεχίσουν οι περικοπές δαπανών, αυτό θα υπονομεύσει την οικονομική δραστηριότητα, και θα αυξήσει, αντί να μειώσει, το δημόσιο χρέος.

Επίσης, δεν θα πρέπει να δαιμονοποιούμε το δημόσιο χρέος. Είναι απόλυτα λογικό οικονομικά, τα κράτη να μοιράζονται τα βάρη των επενδύσεων τους σε κοινωνικά προγράμματα, υποδομές, κλπ, με τις επόμενες γενιές, οι οποίες και θα ωφεληθούν από αυτές. Το χρέος είναι ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο θεσμοθετείται η αλληλεγγύη των γενεών. Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι το χρέος αυτό καθ αυτό, αλλά το να διασφαλίσουμε ότι χρηματοδοτεί παραγωγικές επενδύσεις, ότι διατηρείται σε λογικά επίπεδα, και ότι μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς δυσκολίες.

Δυστυχώς, οι ίδιοι ισχυρισμοί που μετέτρεψαν την κρίση του 1929 σε κραχ, χρησιμοποιούνται και σήμερα, υπέρ της λιτότητας. Δεν πρέπει όμως να αφήσουμε την ιστορία να επαναληφθεί. Οι πολιτικοί μας ταγοί θα πρέπει να αναλάβουν δράση, ώστε να αποφευχθεί μια οικονομικά κατευθυνόμενη κοινωνική κρίση. Για αυτό χρειάζονται οπωσδήποτε δύο μέθοδοι δράσης:

Σε παγκόσμιο επίπεδο, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι μακροοικονομικές ανισορροπίες, και να προκληθεί ζήτηση στα πλεονασματικά κράτη, όπως η Γερμανία.

Οι πλεονασματικές αναδυόμενες οικονομίες θα πρέπει να καταλάβουν ότι μια παρατεταμένη οικονομική σύνθλιψη στον αναπτυγμένο κόσμο, δημιουργεί κινδύνους για παγκόσμια οικονομική κατάπτωση, σε μια εποχή που δεν υπάρχουν περιθώρια για ελιγμούς, που όμως υπήρχαν πριν από τέσσερα χρόνια.

Εντός της ευρωζώνης, κάποιες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, σε συνδυασμό με πιο αποτελεσματικές δημόσιες δαπάνες, θα πρέπει να πάνε χέρι με χέρι με πολιτικές στήριξης της ζήτησης, και της βραχυπρόθεσμης ανάπτυξης. Οι μέχρι σήμερα κινήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί, προς αυτόν τον σκοπό, είναι μεν καλοδεχούμενες, αλλά δεν επαρκούν.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια μεγάλη συμφωνία, με τα κράτη που στερούνται πολιτικής αξιοπιστίας, να πάρουν άμεσα μέτρα μεταρρυθμίσεων, με αντάλλαγμα κάποια μέτρα (εντός της ΕΕ) που θα στηρίξουν την ανάπτυξη τους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει υψηλότερα βραχυπρόθεσμα ελλείμματα.

Ο κόσμος αντιμετωπίζει πρωτοφανείς προκλήσεις. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχαμε μια βαθιά ύφεση, σε συνδυασμό με μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές. Ο πειρασμός να προτιμήσουμε κάποιες λανθασμένες εθνικές προτεραιότητες, μπορεί να μας οδηγήσει στην καταστροφή.

Μόνο μια πεφωτισμένη μορφή ηγεσίας μπορεί να αποτρέψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να κατανοήσουν πως τα προγράμματα προσαρμογής έχουν και κοινωνικό, πέραν του οικονομικού, αντίκτυπο. Και πως δεν θα είναι βιώσιμα, αν αυτοί που επηρεάζονται έχουν να αντιμετωπίσουν ένα μέλλον γεμάτο από θυσίες, χωρίς να διαφαίνεται πουθενά το τέλος του τούνελ.

Η πάση θυσία λιτότητα είναι μια ελαττωματική στρατηγική, και δεν θα πετύχει τίποτα. Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτή την λανθασμένη άποψη περί δημοσιονομικής πειθαρχίας να προκαλέσει μόνιμη βλάβη στην οικονομία μας, και να καταστρέψει ανεπανόρθωτα την κοινωνία μας.

Σύμπασα η Ευρώπη θα πρέπει να συμφωνήσει σε μια βραχυπρόθεσμη αναπτυξιακή πολιτική και στρατηγική, και να την εφαρμόσει τάχιστα.