Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Ιουν 2011


Η ανάδειξη του κ. Παπανδρέου στην πρωθυπουργία της χώρας και η κυβερνητική θητεία του, σίγουρα θα αποτελέσει φαινόμενο, άξιο μελέτης.

Πως, δηλαδή, ένας πολιτικός, περιορισμένων δυνατοτήτων, εκμεταλλευόμενος την οικογενειακή παράδοση, τον κομματικό στρατό που δημιούργησε ο πατέρας του και το σύστημα διαπλοκής, που γιγάντωσε το κόμμα του, κατάφερε παραπλανώντας έναν έξυπνο, υποτίθεται, λαό να ..κλέψει μια τεράστια νίκη.

Πώς στη συνέχεια, αναιρώντας όλες τις προεκλογικές του δεσμεύσεις πέτυχε, χωρίς ισχυρές αντιστάσεις, να υποδουλώσει τη χώρα με το μνημόνιο, το οποίο μάλιστα για αρκετούς μήνες μας το παρουσίαζαν ως λύση σωτηρίας!

Τελικά ο Λίνκολν είχε δίκιο! Δεν μπορείς να παραπλανάς πολλούς, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η πολιτική αποκαθήλωση του κ. Παπανδρέου, θα επερχόταν, ούτως ή άλλως νομοτελειακά, με δεδομένες της ικανότητες του ανδρός. Επιταχύνθηκε, όμως, από το γεγονός ότι , σε μια έξαρση αλαζονείας, επέλεξε να κυβερνήσει με φίλους και κολλητούς. Λες και διοικούσαν ΜΚΟ!

Ενδεχομένως, ο κ. Παπανδρέου θα είναι ο τελευταίος Πρωθυπουργός που έλαβε λευκή επιταγή. Από εδώ και στο εξής τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Και αυτό είναι μια …προσφορά του στη χώρα.

Η δεύτερη, εξ ίσου …μεγάλη προσφορά, είναι ότι οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε μια στρατηγική ήττα. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ευθύνονται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Όμως το ΠΑΣΟΚ, ως κόμμα, στρατηγική ήττα δεν υπέστη. Για αυτό και ανέκαμπτε σχετικά σύντομα. Ό κ. Παπανδρέου κατάφερε να διαλύσει τον μεγαλύτερο μύθο της μεταπολίτευσης, με τον οποίον γαλουχήθηκε η ελληνική κοινωνία από το 1981 και μετά, ότι δηλαδή «με το ΠΑΣΟΚ περνάμε καλά!» Του έφτασαν 20 μήνες! Το ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά «τα σπάει» με το σκληρό κομματικό του πυρήνα.

Η τρίτη μεγάλη προσφορά του κ. Παπανδρέου, είναι ότι αρχίζει να ξυπνάει έναν λαό, που εδώ και αρκετά χρόνια, είχε μάθει να ζεί σε μια εικονική πραγματικότητα. Χάρη στην …διακυβέρνηση του κ. Παπανδρέου, η ελληνική κοινωνία συνειδητοποιεί ότι το πολιτικό μας σύστημα χρειάζεται επειγόντως επανίδρυση! Και όχι μόνο αυτό! Η κοινωνία δείχνει έτοιμη να αναλάβει και το σχετικό κόστος.

Όμως, η μεγαλύτερη ….προσφορά του κ. Παπανδρέου είναι ότι αποδομεί το λεγόμενο «σύστημα ΠΑΣΟΚ»! «Κρατικοδίαιτοι» εργολάβοι και προμηθευτές, διαπλεκόμενα ΜΜΕ, επαγγελματίες συνδικαλιστές, κομματική ελίτ, βρίσκονται αντιμέτωποι με την κατάρρευση και ελάχιστοι απ’ αυτούς θα επιβιώσουν στην καινούργια ημέρα που ξημερώνει.

Το κόστος του …πειράματος

Μπορεί το σύστημα ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται υπό κατάρρευση και ο πολιτικός βίος που απομένει στην Κυβέρνηση Παπανδρέου βραχύς, αλλά ο πρωθυπουργός οφείλει να δώσει στον ελληνικό λαό κάποιες απαντήσεις:

Πρώτον, γιατί καθυστέρησε επί έξι μήνες να πάρει μέτρα και τελικώς οδήγησε τη χώρα στο μνημόνιο; Πως δικαιολογεί την απραξία του;

Δεύτερον, γιατί αποδέχθηκε, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, όρους που ήξερε ότι δεν μπορούσε να εκπληρώσει;

Τρίτον, πόσο τελικά θα κοστίσει σ΄εμάς, αλλά και στις γενιές που έρχονται τα μνημόνια που έχει υπογράψει;

Τέλος, γιατί συνεχίζει να επιμένει σε μια πολιτική, που σύσσωμη η κοινωνία του φωνάζει ότι είναι αδιέξοδη;

Ο ελληνικός λαός, μια αυτός πληρώνει τον ….λογαριασμό, οφείλει να γνωρίζει πόσο κόστισε τελικά το project «Παπανδρέου Πρωθυπουργός»;

Αν δεν το κάνει αυτό ο κ. Παπανδρέου (που μάλλον αποκλείεται) αυτή ας είναι μια δέσμευση που θα τηρήσει η επόμενη κυβέρνηση.

Πρωθυπουργός υπό κηδεμονία…

Ο κ. Παπανδρέου βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κρίση που τον ξεπερνά και την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί. Η πρωθυπουργία απεδείχθη βάρος ασήκωτο και η χαρά κράτησε λίγο. Κάθε μέρα βυθίζεται όλο και περισσότερο. Είναι παγιδευμένος σε κινούμενη άμμο. Τελικά είχε δίκιο όταν έλεγε ότι «σύντομα οι πολίτες θα μας πάρουν με τις πέτρες».

Η χώρα εδώ και μέρες ήταν ουσιαστικά ακυβέρνητη. Την Τετάρτη, με μια πρωτοφανή ενέργεια, ο κ. Παπανδρέου υπέβαλε την παραίτησή του στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό δεν έχει ιστορικό προηγούμενο! Δείχνει το μέγεθος της απόγνωσης στην οποία βρίσκεται.

Την Πέμπτη, όλη μέρα, οι …άνθρωποι του έβγαζαν σκελετούς από τα ντουλάπια και ανακάλυπταν φανταστικούς εχθρούς! Το απόγευμα τους κατατρόπωσαν (προσωρινά) και η …ηρεμία αποκαταστάθηκε! Αργότερα, άρχισαν τα νέα για τη …..νέα κυβέρνηση. Χθές ανακοινώθηκε ο ανασχηματισμός των …βαρώνων.

Ο …παραιτημένος πρωθυπουργός βρίσκεται υπό κομματική …ομηρία. Αρκετά με τα πειράματα, ανέλαβαν δράση οι …βαρώνοι. Εχουμε πλέον έναν πρωθυπουργό ο οποίος, δέσμιος των αδυναμιών και της αποτυχίας του, αναγκάστηκε να μοιραστεί την εξουσία με τον …υποψήφιο διάδοχό του! Κατά κάποιο τρόπο επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος που έκανε ο κ. Καραμανλής με την κα Μπακογιάννη! Πιθανότατα θα έχει και το ίδιο τέλος!

Και επειδή ο βίος αυτής της κυβέρνησης θα είναι άδοξος, θα παρασύρει στην πτώση του και τους ..βαρώνους. Μήπως τελικά ο πρωθυπουργός το …μισούσε το ΠΑΣΟΚ!

Ειλικρινώς δεν έχω πειστεί τι θα προτιμούσε ο κ. Παπανδρέου. Να συγκυβερνήσει με τον κ. Σαμαρά ή να ….παραδοθεί στους κομματικούς βαρώνους; Ιδού η απορία…

Αδέξιος Δεξιός

ΥΓ: Βέβαια η αποτυχία του πειράματος εξετάζεται από την πλευρά του ελληνικού λαού. Γιατί μπορεί για κάποιους άλλους το πείραμα να εξελίσσεται κατ΄ευχήν!


Όταν μάθουμε πως, ποιός, πότε και γιατί υπέγραψε αυτά τα δάνεια που μας εμφανίζουν οι διεθνείς τραπεζίτες, τότε θα πληρώσουμε, αφού διαπιστώσουμε οι ίδιοι τη νομιμότητα της δημιουργίας αυτού του χρέους.

Όταν μάθουμε το ακριβές ύψος του χρέους της χώρας μας στους τραπεζίτες, αφού ξεσκονίσουμε αναλυτικότατα και μεθοδικότατα τις συμβάσεις αγοράς των ομολογιακών δανείων και διαπιστώσουμε το κατά πόσο είναι νόμιμα, τότε θα πληρώσουμε.

Μέχρι τότε μέλημα αυτής της κυβέρνησης είναι να φροντίσει τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών, είναι να διασφαλίσει την τροφή και την ένδυση όλων των κατοίκων αυτής της πολύπαθης πατρίδας.

Μέχρι τότε μέλημα δικό μας είναι να διαφυλάξουμε τους νόμους που ορίζει το Σύνταγμα, από μία παρέα μεσιτών που δίνει γη και ύδωρ στους "δανειστές", παραβιάζοντας κάθε έννοια νομιμότητας...

Όταν διαπιστώσουμε το ακριβές και νόμιμο ύψος του χρέους μας, τότε θα πληρώσουμε σύμφωνα με όρους που δεν θα επηρεάζουν το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, δεν θα διαγράφουν συνταγματικά δικαιώματα και ελευθερίες από κανέναν Έλληνα πολίτη και δεν θα θέτουν σε κίνδυνο την ανεξαρτησία και τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα του κράτους μας, της δικιάς μας πατρίδας. Του δικού μας κράτους και όχι του κράτους των παραχαρακτών, των λαμογιών και των πολιτικών που ρέπουν εύκολα στις "χορηγείες".

(με την επιμέλεια της Ελένης)

Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827. Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης τότε ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων “δανείων ανεξαρτησίας” που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ότι γουστάρουν σ’ αυτή τη χώρα.

Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις. Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.

Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το “δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, “παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα”. “Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο”. Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898. Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.

Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση.

Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε στα 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως “εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου”. Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.

Στην συνέχεια έφεραν τον βασιλιά, ο βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ, μόλις 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο, πολύ σοβαρά προικισμένο, πολύ καλό, είχε μια πολύ καλή προοπτική. Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.

Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν.

Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι’ αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.

Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια; Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική. Γι’ αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα. Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι. Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους. Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα. Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον “θεσμό επιφανείας”. Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτό το πράγμα. Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου. Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση ή η τραγωδία της Κύπρου εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.

Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή. Όλο το υπόλοιπο ήταν απαιτήσεις εξωλογιστικές για πληρωμή χρεών. Την εποχή εκείνη αρχίζουν να δανείζονται ξανά οι κυβερνήσεις για τις δικές τους ανάγκες και ο δανεισμός είναι επαχθέστατος. Για παράδειγμα το 1977 συνάπτεται με όμιλο τραπεζών από τη Γαλλία δάνειο με την ελληνική κυβέρνηση όπου εκτός από τους τρομακτικά τοκογλυφικούς όρους που επιβάλλονται στην Ελλάδα, της επιβάλλονται και οι εξής όροι. Πρώτον. Το πόσες φρεγάτες θα αγοράσει από τη Γαλλία. Δεύτερον. Πόσο όγκο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων θα αγοράσει από τη Lacoste και από τις γαλλικές επιχειρήσεις με αποτέλεσμα φυσικά την καταστροφή της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας γιατί εισάγαμε αυτά που θα μπορούσαμε να παράγουμε οι ίδιοι με έναν αναπτυγμένο κλάδο της βιομηχανίας εκείνη την εποχή. Αργότερα έγιναν και άλλες τέτοιες δανειακές συμβάσεις, η μεγαλύτερη ήταν το 1987 η οποία ήταν με τον όμιλο της Mitsubishi Funds όπου ανάμεσα σε αυτά που μας ζητούσαν να αγοράσουμε, ήταν και τα περίφημα ιαπωνικά προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή τότε άρχισε η εισβολή των Pokemοn, των Digimon και όλη αυτή την τερατολογία ας πούμε που γενιές επί γενιών ζούνε τα δικά μας παιδιά. Από εκεί και πέρα έχουμε την δημιουργία τεράστιων ελλειμμάτων λόγω της σχέσης μας κυρίως με την ΕΟΚ που τα εκτινάσσει μετά το 1984 αλλά και μιας πολιτικής κυριολεχτικά αθώωσης των υπευθύνων για τη λεηλασία αυτού του τόπου και την καταστροφή της βιομηχανίας μέσω κυρίως των προβληματικών. Μιλάμε για 340 περίπου ή 370 βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, την αφρόκρεμα της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής ευρύτερα. Το ποσό που χρωστάγανε, το πόσο δηλαδή είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες αυτές τις μεγάλες βιομηχανίες και παραγωγικές επιχειρήσεις κατά μέσο όρο ήταν περίπου 12 φορές το μετοχικό κεφάλαιο των εταιρειών και είχε μετατραπεί σε δανεικά και αγύριστα. Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια. Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας.

Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη. Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι; Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα. Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό. Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν. Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.

Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ. Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα. Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος. Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.

Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε. Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά. Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ. Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία. Αντί γι’ αυτό είχαμε μείωση. Τρομακτική ασφυξία. Γιατί; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα. Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε. Τι έμενε; Ο δανεισμός. Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το «οικονομικόν θαύμα» όπως το ονομάσανε, η «ισχυρή Ελλάς» αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.

Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, το υπογραμμίζω, στην Ελλάδα όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία, στην Ελλάδα! να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος! Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις 13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%. Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών. Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών. Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ. Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα.

Την ίδια ώρα το μέσο νοικοκυριό βιώνει μια λιτότητα που ουσιαστικά διαρκεί πάνω από δυο 10ετίες. Ουσιαστικά από το 1984 είναι σε συστηματική λιτότητα το εργαζόμενο νοικοκυριό. Φτάσαμε στο μοναδικό, και αυτό πάλι ιστορικό ρεκόρ, την τελευταία 10ετία να έχουμε αρνητικά πρόσημα αποταμίευσης. Μόνο το 2009 χαθήκανε 28 δισ. αποταμιεύσεις από την ελληνική οικονομία. Και όπως γνωρίζετε, ό,τι καθεστώς και να έχει μια χώρα, όποιος και να κυβερνάει, αν δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες και αν δεν υπάρχει αυξημένη ροπή προς αποταμίευση δηλαδή διαθέσιμο εισόδημα που μένει όταν πληρώνω τα βασικά μου και μπορώ να το βάλω να γίνει αποταμίευση, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Φτάσαμε στο σημείο, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού για μια ολόκληρη 10ετία να βρίσκεται κάτω, να υπολείπεται δηλαδή των βασικών καταναλωτικών δαπανών που πρέπει να κάνει η μέση ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πουθενά αλλού, ακόμα και στις κατεστραμμένες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Δηλαδή με λίγα λόγια για πάνω από μια 10ετία το μέσο νοικοκυριό δεν έχει εισόδημα πραγματικό που να του ικανοποιεί τις βασικές του καταναλωτικές ανάγκες. Οπότε αναγκάζεται και πάει στο δανεισμό. Το αποτέλεσμα: το 2010, το 77% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος το χρωστάμε στις τράπεζες.

Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008. Πως συνέβη αυτό; Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια. Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή. Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων. Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο. Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους. Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια. Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά. Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%. Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια. Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις. Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά. Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ

Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος. Και δεν αγόραζε κανένας. Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός. Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση. Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος. Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους. Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε; 450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε εξυπηρέτηση χρέους. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40. Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού. Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν. Δεν ξέρουμε. Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν. Ποιοί τα πήραν; Το ψάχνουμε!

Λοιπόν, τι έγινε τώρα; Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις; Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε. Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα. Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει; Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση. Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής.

Γιατί; Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου. Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε; Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν “εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ”. Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες». Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ. Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας.

Εκεί λοιπόν κάνανε το εξής. Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο αλλά την δανειακή σύμβαση. Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, «εξαναγκάσανε» τρόπος του λέγειν. Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι’ αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν «τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα».

Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα.

Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι «εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα». Αυτό είναι γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα. Και ’δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;

Πρώτον. Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.

Δεύτερον. Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.

Τρίτον. Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος.
Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές. Γι’ αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας «υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα».

Τέταρτον και το χειρότερο. Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνείς αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο «ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές». Δηλαδή ό,τι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι. Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση. Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους».

Αυτό το πράγμα λοιπόν δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι’ αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον. Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.

Με βάση αυτά λοιπόν εφαρμόσανε τη πολιτική του μνημονίου η πολιτική του οποίου είχε σχεδιαστεί εξ’ αρχής όχι τόσο για να δημιουργήσει τα πλεονάσματα εκείνα για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πληρώνονται. Κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του ΑΕΠ. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται να πληρωθεί. Είναι αδύνατο. Το ξέρανε. Και εφόσον λοιπόν το ξέρανε τι έπρεπε να γίνει; Αν μας λέγανε το Γενάρη του 2010 «Θα βάλω χέρι στη δημόσια περιουσία», θα ξεσηκωνότανε όλος ο κόσμος. Οπότε τι κάνανε; Έφεραν ολόκληρο τον κόσμο στην απόγνωση, στην απελπισία, μεροδούλι μεροφάι, να σκέφτεται την ανεργία, το αν θα μπορεί να επιβιώσει αυτός, το παιδί του, η οικογένεια του αύριο και να του θέσουν το εξής δίλλημα, αυτό που είπε ο κύριος Όλι Ρεν πριν 3 βδομάδες μετά την 11η του Μάρτη που αποφασίστηκε η εκποίηση των 50 δις της δημόσιας περιουσίας. Τι είπε; «Ή πουλάτε ή χάνετε τους υπόλοιπους μισθούς της 10ετίας». Αυτό ήταν το δίλλημα των τοκογλύφων. Ή πουλάτε ή χάνετε ότι έχει μείνει από συντάξεις και μισθούς. Να εξαναγκάσουν το λαό να πει «Α στα κομμάτια, πούλα κάτι, προκειμένου να μην χάσω και ότι μου έχει απομείνει». Και την ίδια ώρα ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είμαστε πάμπλουτη χώρα ρε παιδιά. Έχουμε πετρέλαια… Σαουδική Αραβία έχουμε πυρηνικά, έχουμε ιστορίες, πλουτώνιο, χρυσάφια… Τι είναι τώρα να δώσουμε 350 δισεκατομμύρια που είναι το χρέος; Ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι έτσι.

Λοιπόν, από κει και πέρα η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Σε 8 μήνες εφαρμογής του μνημονίου είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν στο 1974 σε πραγματικούς όρους. Τα επόμενα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε πληρώσει. Είμαστε στη προκαταρκτική διαδικασία.

Κατά τη γνώμη μου αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι ένα πραγματικά, αυθεντικά, ρωμαλέο παλλαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει τον επαναπροσδιορισμό όλων των πολιτικών συνθηκών στη χώρα. Δηλαδή την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων μιας νέας εξουσίας που θα επιβάλλει:

Την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και το σύνολο του οικοδομήματος που στήθηκε πάνω σ’ αυτή ώστε να μπορεί να γλυτώσει την αγχόνη και το δόκανο ο ελληνικός λαός και να οικοδομήσει μια νέου τύπου πορεία για το τόπο. Μια νέου τύπου εξουσία που αντανακλά και πρέπει να αντανακλά τα πραγματικά συμφέροντα του μόνου αυθεντικού εκφραστή αυτού του τόπου που είναι αυτός που τον ποτίζει με τον ιδρώτα του.

Με αυτό το πράγμα θέλω να κλείσω, Κοιτάξτε. Οι εποχές που αναθέταμε σε κάποιους άλλους την διοίκηση και την κυβέρνηση της χώρας τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Είναι πολύ σοβαρό το μέλλον της χώρας το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών μας για να το αναθέσουμε σε τρίτους σωτήρες.

Ή εμείς ή κανένας.

Ευχαριστώ πολύ.


Ο κ. Παπανδρέου δεν θα έπρεπε να αισθάνεται τόσο υπερήφανος –όσο φαίνεται ότι αισθάνεται- επειδή τόσοι πολλοί ξένοι ηγέτες, από τον κ. Μπαρόζο μέχρι τον κ. Ομπάμα, περνώντας από την κα Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί, τον εγκωμιάζουν τόσο πολύ και του παρέχουν την ανεπιφύλακτη «ψήφο της εμπιστοσύνης» τους.

Από ανθρώπινη άποψη είναι βεβαίως κατανοητό να αισθάνεται κανείς ικανοποίηση όταν ακούει καλά λόγια. Αλλά τα εγκώμια των ξένων ηγετών δεν αφορούν στον κ. Παπανδρέου ως καλό π,χ. άνθρωπο, ως δυνατό κωπηλάτη, ως ευσταλή το παράστημα κτλ.

Απευθύνονται στον πρωθυπουργό της Ελλάδος (και Αρχηγό του ΠΑΣΟΚ) για συγκεκριμένους πολιτικούς χειρισμούς του, που οδήγησαν στην παραμονή του στην εξουσία, για να επιτελέσει, προφανώς, μια συγκεκριμένη αποστολή, ένα «σωτηριώδες έργο»!

Θα ήταν απολύτως εύλογο και διπλωματικά άψογο, αν εξέφραζαν τη χαρά και τα συγχαρητήριά τους, στην περίπτωση που η ανακληθείσα παραίτησή του πρωθυπουργού δεν είχε ανακληθεί αλλά είχε οδηγήσει σε μια κυβέρνηση ευρείας πολιτικής στήριξης.

Αυτή άλλωστε τη «συναίνεση» δεν υποτίθεται ότι επεδίωκαν οι Δυνάμεις του Μνημονίου; Είχε ξεπεράσει κάθε όριο ο κ. Όλι Ρεν (και όχι μόνο) με τις δημόσιες πιέσεις, τις απειλές για τη 5η δόση και τις διπλωματικά απρεπέστατες δηλώσεις, γι’ αυτό το θέμα

Ναι. Αλλά επεδίωκαν τη «συναίνεση» άνευ όρων! Να ψηφίσουν δηλ. μαζί τα Κόμματα το μεσοπρόθεσμο, ως έχει. Να πουλήσουν όλοι μαζί κοψοχρονιάς και τα χρυσαφικά και τα ασημικά της Πατρίδας, μέσα στο ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα της Τρόϊκας, ώστε όλοι, συνένοχοι πιά, να δικαιολογήσουν από κοινού δηλ. να θάψουν, την κοινή ενοχή τους.

Αλλά σε ποιούς θα την πουλήσουν την Πατρίδα και πόσο; Σε ποιους θα την εκχωρήσουν και με ποιους θα «διαπραγματευθούν» τις μετοχές των επιχειρήσεών της, τώρα που το χρηματιστήριο είναι στις 1.000 μονάδες; Ούτε για «καθρεπτάκια στους ιθαγενείς» δεν θα φτάνουν οι τιμές που θα μας προσφέρουν.

Γι΄ αυτό, μόλις ο κ. Σαμαράς έθεσε θέμα επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου και του μεσοπροθέσμου και μόλις κύλισε ο «εύλογος χρόνος», ο κ. Παπανδρέου (εκείνος;) τα πήρε όλα πίσω. Γιατί, λέει, κάποιος άνθρωπος του Σαμαρά το είπε σε κάποιο δημοσιογράφο, πριν να έπρεπε να το πει και ο χειρισμός ήταν δήθεν επικοινωνιακός κτλ. κτλ. παιδικά πράγματα! Ούτε καν μια σοβαρότερη δικαιολογία για μια τόσο σοβαρή υπόθεση.

Ο κ. Παπανδρέου, που εύλογα αισθάνεται κολακευμένος ως άνθρωπος από τα εγκώμια των Μεγάλων, καλό είναι ως πρωθυπουργός να μην τα πολυπροβάλλει αυτά, γιατί τον εκθέτουν. Σοβαρά μάλιστα!

Πηγή

Μετά την άτακτη υποχώρηση, ή πιό σωστά κυβίστιση του Πρωθυπουργού, λόγω της έντονης δυσφορίας των «δικών του» στην προοπτική παραίτησής του όπως είπε στην τηλεφωνική συνομιλία του με το Σαμαρά, είχαμε χθες τον ανασχηματισμό. Ή την αναδόμηση (sic) για τους παλαιότερους.

Είναι φανερό, σε όλους όσοι βλέπουν, από την στελέχωση της νέας Κυβέρνησης ότι η παιδική χαρά που κυβέρνησε την Ελλάδα 20 μήνες ήταν πλήρως αποτυχημένη. Οι «κηπουροί», όπως τους χαρακτήρισε ο παραιτηθείς Φλωρίδης, δηλαδή το φιλικό περιβάλλον του Πρωθυπουργού, είτε πήγε σπίτι του (Δρούτσας, Μπιρμπίλη, Νταλάρα, Κουβέλης, Πανάρετος), είτε υποβαθμίστηκε (Παμπούκης, Ραγκούσης, Παπακωνσταντίνου).

Οι φίλοι λοιπόν του Πρωθυπουργού είναι άχρηστοι. Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιός είσαι.

Η νέα Κυβέρνηση είναι στελεχωμένη από, κατά κύριο λόγο, στελέχη της εποχής Σημίτη. Μετρήστε τους και θα το δείτε. Το για ποιούς λόγους προέκυψε αυτό είναι πολύ απλό.

Ο πρώτος, οι «κηπουροί» είπαμε ήταν πιό άχρηστοι από τα στελέχη της εποχής Σημίτη τα οποία είναι «ψημένα» στην επικοινωνία. Προσοχή, στην επικοινωνία, όχι απαραίτητα στο αποτέλεσμα. Αλλά σε σύγκριση με τους «κηπουρούς» φαντάζουν Τιτάνες αποτελεσματικότητας.

Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος είναι η ανάγκη να μη διασπαστεί το πασοκ σε αυτή τη χρονική στιγμή. Αυτό φάνηκε άλλωστε από τις δηλώσεις που έκαναν οι Παπανδρεϊκοί περί Ιουλιανών. Δεν εξετάζω, γιατί χρονικά πλεόν δεν έχει σημασία, αν ήταν «στημένες» εναντίον του Βενιζέλου, αλλά είναι προφανές, κι αυτό είναι το ουσιαστικό, ότι κάποιοι βουλευτές ξανααισθάνθηκαν το ειδικό βάρος του Βενιζέλου και φοβήθηκαν ένα Βενιζέλειο Ζάππειο 2. Και δεν θα χαρακτήριζα απαραίτητα αυτούς τους βουλευτές Παπανδρεϊκούς με την έννοια της τυφλής υποστήριξης στον Πρωθυπουργό αλλά κλασσικούς πασόκους, παρτάκηδες, που μπροστά στον κίνδυνο της απώλειας της εξουσίας και της νομής του χρήματος, δεν ήθελαν σε αυτή τη χρονική στιγμή την ανατροπή του Πρωθυπουργού. Όπως άλλωστε είπα και παραπάνω κανείς πασόκος δεν ήθελε ούτε την παραίτηση του Πρωθυπουργού.

Είναι προφανές πως στα πλαίσια της μη διάλυσης του πασοκ, η συνδιαλλαγή μεταξύ του Πρωθυπουργού και του Βενιζέλου εγκαθιστά πλέον το Βενιζέλο ως αδιαμφισβήτητο νούμερο 2 και του κόμματος και της Κυβέρνησης. Ο αυτοεγκλωβισμός του Πρωθυπουργού έναντι στο σύνολο της Αντιπολίτευσης είχε ως μόνη λύση την παραχώρηση του δαχτυλιδιού της διαδοχής, όσο άγαρμπα κι όσο εμφανώς στημένα έγινε από την πλευρά του Πρωθυπουργού, στο Βενιζέλο. Κατ’ ουσία όπως ακριβώς έγινε και με τον ίδιο και το Σημίτη. Αλλά η επίσημη διαδοχή Βενιζέλου είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει σε άλλο χρόνο. Για τώρα ο Πρωθυπουργός πέτυχε τη συναίνεση εντός των τειχών.

Είναι επίσης προφανές πως ο Πρωθυπουργός ενασχολούμενος επί 20μηνο με υπόγειες συμφωνίες και αθλητικές δραστηριότητες, παραμέλησε το κόμμα. Όχι ότι είχε ποτέ ισχυρά ερείσματα γιατί ουσιαστικά μέχρι την εποχή Σημίτη κι ο ίδιος ήταν «κηπουρός» του πατρός του. Μη ξεχνάτε ότι ο Πρωθυπουργός υπουργοποιήθηκε σαν αντάλλαγμα στο διαζύγιο των γονέων του. Η δε μητέρα του, με βάση τις περίφημες επιστολές που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Νέμεσις» τον συμβούλευε να «προσέχει τα εγωϊστικά πασόκια».

Οι «κηπουροί» πάλι δεν είχαν ποτέ καμμία σχέση με το κόμμα. Ίσως ο χαρακτηρισμός «φυτευτοί» να ταίριαζε καλύτερα σε ότι αφορά στη σχέση τους με το κόμμα και στην είσοδό τους στην Κυβέρνηση. Αντίθετα, όλοι οι υπόλοιποι, και δη ο Βενιζέλος ο οποίος κατάφερε και «καπέλωσε» τον Τσοχατζόπουλο γινόμενος Θεσσαλονικάρχης στη θέση του, έχουν εισέλθει στην Κυβέρνηση μέσα από σκληρές μάχες εντός του κόμματος. Και μάχες εναντίον της κοινωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι συνδικαλιστές σε καίριο Υπουργείο (Κουτρουμάνης και Κουτσούκος, πρώην Πρόεδρος ΑΔΕΔΥ) στο Εργασίας.

Η πρώτη απόδειξη του ότι η νέα Κυβέρνηση είναι καλύτερη επικοινωνιακά θα έρθει από την κυβίστηση που θα κάνει ο νέος Αντιπρόεδρος και Υπουργός Οικονομικών Βενιζέλος σε ότι αφορά στην ψήφιση του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου με πλειοψηφία 180 βουλευτών προκειμένου να μην κριθεί αντισυνταγματικό. Ενώ αντίθετα ο προκάτοχός του Παπακωνσταντίνου όταν, περιέργως πως, του τέθηκε το ερώτημα γιατί δεν παραιτείται όταν πήρε καινούργια μέτρα ενώ είχε πει ότι αν χρειάζονταν νέα μέτρα θα ήταν αποτυχημένος και θα έφευγε, ψέλλισε κάποια φωνήεντα και τη γλίτωσε επειδή ο ερωτών δεν επέμεινε. Όπως επίσης και από τις κυβιστήσεις που ήδη έκαναν οι διαφωνούντες μέχρι υπουργοποιήσεώς τους Πάρης «Έχουν συμφωνήσει να γίνει χρεοκοπία σε 3 χρόνια» Κουκουλόπουλος, Παντελής Οικονόμου και Κώστας Σπηλιόπουλος.

Πάντως σε ότι αφορά σε παραγωγή έργου μη περιμένετε κάτι διαφορετικό από την νέα κυβέρνηση Σημίτη. Ο Βενιζέλος θα συνεχίσει το εξουθενωτικό πρόγραμμα του Παπακωνσταντίνου, με μικρές ίσως διαφοροποιήσεις στο αφορολόγητο τις οποίες λέγεται ότι κι ο Παπακωνσταντίνου είχε αναγκαστεί να συμπεριλάβει. Είναι άξιο παρατηρήσεως το πως θα διαμορφωθεί η σχέση μεταξύ Βενιζέλου και Ρέππα στο θέμα των αποκρατικοποιήσεων. Ο Βενιζέλος στο χθεσινό δελτίο του Mega είπε ότι είναι ο υπεύθυνος των αποκρατικοποιήσεων, ο Ρέππας τόσο καιρό τώρα απέναντι στον Παπακωνσταντίνου στύλωνε τα πόδια και ουσιαστικά υπερασπιζόταν το βαθύ πασοκ – τους Φωτόπουλους, Παπασπύρου και Παναγόπουλους. Μπορεί π.χ. απλά με τον Παπακωνσταντίνου να μη τα είχαν βρει στη μοιρασιά και να τον υπονόμευε, ενώ με το Βενιζέλο η σχέση να ντυθεί με βελούδο.

Το Σημιτικό πασοκ είναι λοιπόν και πάλι εδώ. Ένα πασοκ το οποίο «μεγάλωσε» μέσα στην και από την υπερπροβολή του από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και τα αργυρώνητα παπαγαλάκια τους. Ένα πασοκ που ξέρει πως να χειριστεί άριστα τα ΜΜΕ χωρίς την απαραίτητη βοήθεια των μίσθαρνων παπαγάλων. Κι αυτό είναι επικίνδυνο γιατί οι παπαγάλοι θα πάψουν να εκτίθενται τόσο πολύ κι ο κόσμος ξεχνάει εύκολα. Ένα πασοκ με φάτσες οικείες στον κόσμο. Ένα πασοκ το οποίο υποσυνείδητα μεν αλλά ακόμη παραπέμπει σε εποχές ευμάρειας και τριφυλλότητας. Ένα πασοκ πληθωρικό, όχι στεγνό και αποκομένο από την πασοκική βάση όπως οι «κηπουροί». Ένα πασοκ γνωστό, ένα πασοκ «καλό», ένα πασοκ πασοκ. Ένα «δικό» μας πασοκ. Αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο και μη το ξεχάσει κανείς ποτέ.

Κι επειδή το Σημιτικό πασοκ εκτός από την πλαστή οικονομική ανάπτυξη απέδειξε ότι είναι και ανθελληνικό πασοκ διαπράττωντας μία εθνική προδοσία και έναν εθνικό εξευτελισμό (Ίμια και Οτσαλάν αντίστοιχα) κι επειδή η πατριωτική αριστερά έχει ξυπνήσει, θεωρώ πως εκεί πρέπει να χτυπηθεί η νέα Κυβέρνηση. Φυσικά και στο θέμα της οικονομίας που είναι άμεσο, αλλά και στα εθνικά που είναι μακροσκοπικότερης και σοβαρότερης υφής ζητήματα. Η δε τοποθέτηση του επικίνδυνου Λαμπρινίδη, αλλά επικοινωνιακότερου του ανεπαρκέστατου Δρούτσα, δίνει τεράστια ευκαιρία στην αντιπολίτευση.

Τα χρονικά περιθώρια πάντως στενεύουν για όλους. Η 5η δόση θα δοθεί κανονικά και χωρίς πρόβλημα, παρά τα όσα έλεγε κινδυνολογώντας η Κυβέρνηση στην αποτυχημένη προσπάθειά της να πετύχει τη συνευθύνη. Και θα πορευτούμε μέχρι την εποχή όπου οι μύγες είναι παχιές και τα μπάνια του λαού είναι στο φόρτε τους.

Κάθε λαό τον κυβερνά αυτός που του αξίζει.

Καταδικάστηκες να είσαι Ελληνας και να σε κυβερνάνε τρεις οικογένειες πολιτικών και δέκα επιχειρηματιών για πάντα.

Και 10000 λαμόγια που βρίσκονται στην οικονομική και πολιτική κορυφή της χώρας που από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.

Ζεις σε μια σαπισμένη κοινωνία. Τόσο καιρό διαχειρίζονται χρήματα από φόρους, δάνεια και ευρωπαικές επιδοτήσεις για να διαχειρίζονται τα κοινά και το μόνο που κάνουν είναι να τα τρώνε. Ρήμαξαν τον τόπο. Το μπουρδέλο της ευρώπης.

Ο ιδρυτής της μίας δυναστείας σου το πε στα μούτρα. Ίσως ήσουν βολεμένος, ίσως δεν τα ‘βλεπες, μα μάλλον απλά βαριόσουν. Μπορεί και να σουν από τους λίγους που πάντα είχες το όνειρο μέσα σου , το όνειρο για ένα καλύτερο κόσμο και τελικά απογοητεύτηκες.

Στις τελευταίες εκλογές οι δυνάμεις της τηλεοπτικής ολιγαρχίας πήραν 5 εκ ψήφους. Ξεφτίλα…

Αλλά έφτασε το αγγούρι στο λαιμό και ξύπνησες. Πας να ξυπνήσεις …

Κατεβαίνεις στο δρόμο να διαδηλώσεις και αντιδράς όλο και περισσότερο.

Κάνεις μαζικές κινητοποιήσεις και γενικές συνελεύσεις. Και ψάχνεις να βρεις
λύση.

Ξεχνάς όμως ότι οι λαικές συνελεύσεις δεν έχουν εξουσία εδώ και πολλά χρόνια. Από τότε που ο ιδρυτής της άλλης δυναστείας έδωσε εντολή να πυροβολήσουν τους δικούς σου παππούδες. Για να τους κλέψει την εξουσία με τη βοήθεια των Άγγλων.

Αναλώνεσαι σε συζητήσεις και διαφωνίες και ονειρεύεσαι ελευθερία. Είσαι μέσα σε μια μάζα άνθρωπων που ο καθένας πολεμά το δικό του δαιμόνιο. Την κυβέρνηση, τις τράπεζες, τη γερμανία, το αφεντικό του, τους εβραίους , τον καπιταλισμό. Όσοι άνθρωποι και τόσες ιδέες. Διαφορετικές απόψεις που τελικά αποτελούν αυτό που ζητάς.

Πραγματική δημοκρατία ονειρεύσαι. Νομίζεις ότι θα κερδίσεις αν ακολουθήσουν το δικό σου σχέδιο, που πάντα έχεις την αλαζονεία ότι είναι πιο σωστό . Καταναλώνεις όλη σου την ενέργεια για να τους πείσεις. Και όταν διαφωνήσει κάποιος γίνεται ο άλλος.

Κατάλαβε ότι δεν είναι άλλος. Όχι, σε αυτό τον αγώνα ο άλλος είναι η τηλεοπτική ολιγαρχία.

Αυτός που διαφωνείς είναι μαζί σου. Θέλει δημοκρατία, όχι άλλο πια ολιγαρχία.

Δες τι σας ενώνει. Βάλε κοινούς στόχους και σχέδιο για τον κοινό έχθρό. Βρες αιτήματα που συμφώνει όσος περισσότερος κόσμος γίνεται. Κι ας είναι μακριά από το σχέδιο που έχεις στο μυαλό σου. Κέρδισε τη δημοκρατία πρώτα και μετά διαφώνησε. Διαφώνησε για την Ευρώπη , για τον καπιταλισμό , για τις τράπεζες, για τους φόρους , για την εκκλησία , διαφώνησε για όλα. Μπορεί να σου φαίνονται λίγα αυτά που θέλουν όλοι, αλλά δεν είναι. Είναι απλά η αρχή.

Ένα νέο σύνταγμα , ένα νέο συμβόλαιο δημοκρατίας , γιατί αυτό το έχουν παραχαράξει για να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να δικάζονται, που να επιβάλει χρονικό περιορισμό της βουλευτικής θητείας, γιατί η εξουσία διαφθείρει. Δίκαιο εκλογικό σύστημα και εκπροσώπευση που εξυπηρετεί τα συμφεροντά σου. Λαικές συνελέυσεις . Επιτροπή λογιστικου ελέγχου του χρέους. Πραγματικό πόθεν έσχες όλης της ολιγαρχίας, δεν υπάρχει παραγραφή.

Αυτά τα θέλουν όλοι. Και το ξέρεις. Σκέψου τι θέλουν όλοι και θα βρεις και άλλα. Κάνε ότι μπορείς να για να κατέβουν όλοι όσους ξέρεις και να φωνάξετε για τη δημοκρατία. Γίνε ένα με το λαό. Είσαι ο λαός. Και μη φύγεις αν δεν πάρεις αυτά που θες. Αυτή τη φορά δε θα πυροβολήσουν τα εκατομμύρια του λαού σου. Τα χουν κάνει τόσο σκατά, που ούτε Άγγλοι όυτε κανείς στον πλανήτη δεν τους γουστάρει. Το ξέρουν και έχουν αρχίσει και φεύγουν. Το διαλύουν και το βλέπεις.

Ξύπνα και κάνε τα ολα αυτά τώρα.

Αλλιώς θα μείνεις για πάντα Ελληνας.

Σε ένα μήνα θα είναι αργά.

ΥΓ: Θυμήσου τι έκανε ο παππούς για να έχεις ελευθερία , και σκέψου τι θα
πεις στα εγγόνια σου όταν σε ρωτήσουν: Τι έκανες για τη Δημοκρατία;

Στις ΗΠΑ το χρέος έχει φθάσει τα 14,3 δισ. δολάρια. Για να συνεχίζει να δανείζεται η κυβέρνηση Ομπάμα (καθώς και η επόμενη κυβέρνηση) χρειάζεται νέα νομοθετική ρύθμιση.

Η οποία θα αναθεωρηθεί κι αυτή με τη σειρά της στο μέλλον -το όποιο μέλλον. Πάντως το εγγύς. Διότι με τέτοιο ροκάνισμα ο πλανήτης δεν θα είναι νεκρός μεσομακροπρόθεσμα, αλλά πολύ νωρίτερα. Τόσον όσον η κοντόθωρη πολιτική των αρπακτικών που δεν βλέπουν πέρα απ' τη μύτη τους...

Ηταν ένας πολύ ωραίος ανασχηματισμός -περάσαμε όλοι πολύ ωραία στο σπίτι (πλην της θείας Φωτούλας που έχει πάει πλατεία) επιτέλους επέστρεψε το όλον ΠΑΣΟΚ και τώρα δεν θα χρειάζονται οι 180 βουλευτές που ζητούσε ο κ. Βενιζέλος προκειμένου να ψηφισθεί το Μεσοπρόθεσμο, θα αρκέσουν οι 150 συν ένας -ω της συνέπειας του πολιτικού ήθους και της προσωπικής αξιοπρέπειας.

Οπως πάντα. Το θέμα με την υπερψήφιση ή την καταψήφιση ενός νόμου, μάλιστα συνθήκης δεν έχει να κάνει με τα συμφέροντα της πατρίδας, αλλά με τους εσωκομματικούς συσχετισμούς.

Ω του πατριωτισμού, ω της εθνικής συνείδησης διότι με την ταξική τοιαύτη δεν έχουμε πρόβλημα. Παρ' ολίγον στο Υπουργείο Εργασίας να βάλει ο Παπανδρέου Υπουργό τους 798.000 ανέργους, αλλά δεν θα ήταν «μικρό κι ευέλικτο» το σχήμα! κι ούτω πως πρυτάνευσαν ωριμότερες σκέψεις, όπως αυτή για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και την αναβάθμιση Κουκουλόπουλου -τι Κίρκη η κουφάλα η εξουσία! σε χτυπάει με το μαγικό ραβδάκι της κι από διαφωνούντα σε μεταμορφώνει σε συμφωνούντα πάντα άνθρωποι αρχών πάντα άνθρωποι για όλες τις εποχές!

Οχι! ήταν ένας πολύ ωραίος ανασχηματισμός, κάναμε ρεφενέ να παραγγείλουμε πίτσες (μετά πρυτάνευσαν πάλι ωριμότερες σκέψεις, φυλάξαμε τα λεφτά για ακόμα πιο εύθυμες ώρες) -άλλωστε πρωί ακόμα, οι δημοσιογράφοι στις οθόνες μας σαν τα πουλάκια καθισμένα στα σύρματα μετέδιδαν, σχολίαζαν, μια συνάδελφος, ω της θλίψεως, θρηνούσε για την υποβάθμιση Ραγκούση, πλην όμως η αφεντιά μου είναι πολύ ευχαριστημένη με τη μετάθεση Παπακωνσταντίνου, τον έστειλε εκεί το ανδρείκελο της Τρόικας να συνεχίσει τη βρώμικη δουλειά και να εκχωρεί φαστ τρακ ό,τι απέφευγε να ξεπουλήσει η απρόθυμη κυρία Μπιρμπίλη.

Αλλά απ' όλα σε αυτόν τον ανασχηματισμό μου άρεσε πιο πολύ το Χρέος!

Ηδη από την προ-προτεραία όταν ακόμα ο Γιωργάκης ομιλούσε σε αυτήν την κοινοβουλευτική ομάδα από νήσσες (με την οικολογική έννοια), μωρές παρθένες, μετανοούσες Μαγδαληνές, πραιτοριανούς και πρασινοφρουρούς, έταζε στον λαό και το έθνος ένα νέο Χρέος! Χρέος Μαμούθ! Από νέο δάνειο Μαμούθ.

Ο Θεός βοηθός! Οταν ανέλαβε ο Γιωργάκης η χώρα χρειαζόταν 20 δισ. για τα τρέχοντα (ας το πούμε κάπως σχηματικά) όπως πολλές άλλες, αν όχι όλες οι αναπτυγμένες χώρες. Ο Παπανδρέου τίναξε τα σπρεντ στον αέρα, συνωμότησε με την «κυβέρνηση» (έτσι αποκαλούν στις ΗΠΑ την Γκόλντμαν Σακς), πήρε... 110 δισ. με το Μνημόνιο, μας έκατσε τους γκαουλάιτερ της Τρόικας στον σβέρκο, έφθασε με τη μία το χρέος στα 360 δισ., συνεχίζει ακάθεκτος με το Μεσοπρόθεσμο, ενώ στο μεταξύ, δύο χρόνια τώρα, τσιμπολογάει δάνεια απ' όπου μπορεί -1,5 δισ. από δω, 1,8 δισ. από κει, 3,5 δισ. από παρακεί, πάθος με τα χρέη έχει αυτό το παιδί;

Σε λίγα χρόνια το χρέος θα φθάσει τα 500 δισ., δεν θα πληρώνεται κι αυτός -ο Παπανδρέου- μάς υπόσχεται ότι θα μας εξασφαλίσει και νέο δάνειο, δάνειο Μαμούθ!

Τα μαμούθ εξαφανίσθηκαν, τα δάνεια (και τα χρέη) μαμούθ, θα μας εξαφανίσουν...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet.gr, μοντάζ Γρέκι


  • Το χρονικό της προβοκάτσιας: Η ταυτότητα του ασφαλίτη, οι Βρετανοί πράκτορες, ο Πολωνός της Frontex που τσάκισαν οι πατριώτες, οι “αντεξουσιαστές στην εξουσία” και ο Μόσιαλος που γνώριζε για τον ανασχηματισμό μέρες πριν!

Όπως αποκαλύψαμε χθες, δύο Βρετανοί πράκτορες βρισκόντουσαν μεταξύ των κουκουλοφόρων. Έχουμε όλη την καλή διάθεση να περιμένουμε την επίσημη απάντηση των “αντεξουσιαστών της εξουσίας” για το τί διάολο έκαναν στην συγκέντρωση.

Ένας από τα κουκουλοφόρα ασπόνδυλα που ξυλοφόρτωσαν οι αγωνιζόμενοι Έλληνες, ήταν εντέλει Πολωνός που υπηρετεί στην Frontex! Ξέρετε, εκεί που κάποιοι Γερμανοί μπάσταρδοι μας εγκαλούν για τον τρόπο που φερόμαστε στους λαθρομετανάστες. Το Άουσβιτς φαίνεται ήταν πιο ανθρωπινο.

Η Αστυνομία αρνήθηκε ότι ευρέθει αστυνομική ταυτότητα σε “αντεξουσιαστή”. Είχε δίκιο. Δεν ήταν Έλληνας αστυνομικός, ήταν καραπασόκος για τις βρώμικες δουλειές. Όπως οι δύο αστυνομικοί του Σημίτη που επιδίδοντο σε μπραβιλίκια σε μεροκαματιάρηδες και συνελήφθηκαν πρόσφατα. Παλιά τέχνη κόσκινο των ένστολων εκσυγχρονιστών: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ: Η ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη. Αίμα και πλιάτσικο με υπουργικές αποφάσεις. Οι βλαστοί του τρόμου πνίγουν και σήμερα τη δημοκρατία.

Την ίδια ώρα, ο ΓΑΠ εκλιπαρούσε για “οικουμενική”, αλλά ο Μόσιαλος ήδη γνώριζε ότι θα μετέχει στο κυβερνητικό σχήμα! Τα υπόλοιπα από την Φιλονόη του Πόντου και άλλα ιστολόγια για να καταλάβετε ότι όντως, ο Μουσολίνι ήταν μόνο η αρχή:

Τὴν προηγουμένη (βάσει ἄλλων δημοσιευμάτων) ὁ ΓΑΠ εἶχε συναντήσεις μὲ τὸν διοικητὴ τῆς ΕΥΠ. (ἀπὸ ἐθνικὰ θέματα)

Το ραντεβού με τον διοικητή της ΕΥΠ Κ.Μπίκα ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ του πρωθυπουργού πριν πάει στη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τροφοδότησε σενάρια αλλά ….



Πληροφορίες που θέλουν “παρακρατικούς” να έχουν αρχίσει την
προσπάθεια να παρεισφρύσουν στις πλατείες των αγανακτισμένων και δεν είναι μόνο Έλληνες αλλά και μυστικές υπηρεσίες … Μην ξεχνάτε την έκθεση της CIA για ταραχές στην Ελλάδα πριν το καλοκαίρι !!

Κάτι συμπτώσεις ὅμως….

Τὴν μία ἡμέρα ἔχουμε συναντήσεις ΓΑΠ καὶ διοικητοῦ ΕΥΠ καὶ τὴν ἄλλην ἡμέρα συλλήψεις ἀστυνομικῶν ἀπὸ ΠΑΜΕ κι ΕΛΑ συνδικαλιστές. (Νὰ καὶ μία φορὰ στὴν ζωή τους ποὺ φάνηκαν χρήσιμα τὰ παιδιά…)

Γιὰ νὰ δοῦμε ὅμως, μόνον αὐτὰ ἔχουμε;

Στὸ Hellenic Revenge (αὐτὸ τὸ πατριωτικὸ ἱστολόγιο ποὺ τοῦ ἔχουν ἀλλάξει τὰ φῶτα κάτι νούμερα ποὺ ἐνοχλοῦνται)

Όλοι υποπτευόμασταν τον ρόλο του κράτους και του παρακράτους (αναρχικών, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κτλπ) στα επεισόδια που λαμβάνουν μέρος στις πορείες με σκοπό να τις δυαλύσουν।

Ξέραμε επίσης ότι η αστυνομία έχει επίλεκτη μονάδα με όνομα “ ξίφος” με 80-90 άτομα προσωπικό που έχει σκοπό να εμπλέκεται μέσα στις πορείες και να δημιουργεί επεισόδια με σκοπό να μην πηγαίνει ο κόσμος.

Μέχρι τώρα, δεν είχαμε όμως αποδείξεις.

Μέχρι τώρα… (ἀναφέρεται στὶς παραπάνω ἀποδείξεις ποὺ ἤδη παρέθεσα.)

Πως απεγκλωβίστικαν οι αστυνομικοί που εντοπίστηκαν από τους διαδηλωτές; Μα με τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ…

Αυτόπτης μάρτυρας τράβηξε τις φωτογραφίες έξω από την Σχολή της αστυνομίας στην Μεσογείων όπου πηγαίναν τα ασθενοφόρα και άφηναν τους ασφαλίτες και έφευγαν άδεια. Τουλάχιστον 3 ασθενοφόρα άδειασαν τους ασφαλίτες που είχαν μέσα, στην Σχολή της αστυνομίας και επέστρεφαν πίσω στο Σύνταγμα.




Εάν όντως είχαν τραυματίες, γιατί δεν τους πήγαιναν στο 401 ΓΣΝΑ και τους άφηναν στην Σχολή της Αστυνομίας;

Τέλος, ἄλλη μία πληροφορία «πάει κι ἔρχεται» στὸ διαδίκτυο καὶ δὲν ἔχω διαβάσει ποὐθενά μίαν διάψευσι… (Βέβαια καὶ νὰ διαβάσω, τώρα πιὰ δὲν πιστεύω τίποτα!) (ἀπὸ ἀντί-ἀντιπροσώπευσι)

Τραυματισμένος σοβαρά άνδρας της Frontex στο Σύνταγμα.

Με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις φυγαδεύτηκε στις 2.30μμ στο ιατρείο του “ κοινοβουλίου” , “ άνδρας” πολωνικής καταγωγής , μισθοφόρος των πολυεθνικών κατοχικών στρατευμάτων της Frontex.
Ο εν λόγω “ άνδρας” δέχτηκε την επίθεση Ελλήνων την ώρα που μεταμφιεσμένος ως κουκουλοφλώρος έκανε εξορμήσεις και ρίψεις τσιμεντόλιθων απέναντι από τα ανθοπωλεία προς τις δυνάμεις των άλλων “ ανδρών” των ΜΑΤ.

Ο μισθοφόρος είχε την κάλυψη τουλάχιστον 2 άλλων συναδέλφων του οι οποίοι παρακολουθούσαν ως …απλοί διαδηλωτές.
Την κρίσιμη στιγμή επενέβησαν και τον έσυραν ταχύτατα προς το φυλάκιο της “ βουλής” , χωρίς ωστόσο να προλάβουν τα πολλά και συντριπτικά χτυπήματα που δέχτηκε στον κορμό και στο κεφάλι.
Από τα ιατρεία της “ βουλής” φυγαδεύτηκε με ασθενοφόρο χωρίς διακριτικά , πιθανόν προς ιδιωτικό θεραπευτήριο.
Τί εἶναι πάλι ἐτοῦτο; Αὐτοὺς τοὺς φωνάξαμε νὰ φυλάξουν τὰ σύνορα καὶ τὰ παράτησαν γιὰ νὰ κόβουν βόλτες στὸ Σύνταγμα; Ἢ μήπως δὲν ἔφταναν οἱ δυνάμεις τῆς «δικῆς» μας ΕΛ.ΑΣ καὶ φώναξε ἐνισχύσεις;

Γιὰ νὰ δοῦμε ὅμως καὶ μίαν ἀκόμη πληροφορία ποὺ διέρρευσε σήμερα καὶ γέλασε πάρα πολὺς κόσμος… (ἀπό ἑλληνικὸ φόρουμ)

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πότε έμαθε ότι θα είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος, η απάντηση – η κατ’ επανάληψη απάντηση – του κ. Μόσιαλου ήταν αφοπλιστική.

Εχω επικοινωνία με τον πρωθυπουργό εδώ και αρκετές ημέρες”

Και νέα ερώτηση: “ Πότε ακριβώς μάθατε ότι θα γίνετε κυβερνητικός εκπρόσωπος???”

Απάντηση: “ Εδώ και αρκετές μέρες”

Δηλαδή, πριν ακόμα ανοίξει η αυλαία για τους νέους πολιτικούς θεατρινισμούς του έκπτωτου πρωθυπουργού.

Ἔχουμε λοιπὸν τὰ ἐξῇς δεδομένα:
1. Ὕπαρξις εἰδικοῦ ἀστυνομικοῦ σώματος, μὲ τὴν ὀνομασία «ξίφος» ποὺ «φροντίζει» γιὰ δημιουργία «εἰδικῶν» ἐπεισοδίων. (Μήπως γιὰ ἐτοῦτο οἱ συλλήψεις εἶναι πάντα τοῦ …φτεροῦ;)Ἔχουμε πλέον ἀποδείξεις γιὰ τὴν δράσι τους καὶ τὴν σχέσι τους μὲ τὴν ἀστυνομία. (Ταὐτότης ἀστυνομικοῦ, φωτογραφίες στὸ διαδίκτυο, μεταφορὰ στειλιαριῶν ἀπὸ ἀστυνομικούς…. )
2. Ὕπαρξις (γιὰ ἐτοῦτο δὲν ἔχω ἀποδείξεις, σᾶς παρουσίασα τὸ δημοσίευμα) ξένων δυνάμεων σὲ ἐπιχειρήσεις καταστολῆς Ἑλλήνων πολιτῶν.
3. Ἔχουμε σοβαρὰ ἐπεισόδια ποὺ στοχεύουν στὴν τρομοκρατία τῶν πολιτῶν ποὺ συκεντρώνονται στὸ Σύνταγμα. (Κι ὄχι μόνον, ἀλλὰ ἐπὶ τῆς παρούσης τὸ Σύνταγμα εἶναι τὸ κέντρο τῶν γεγονότων…)
4. Ἔχουμε ἕναν (ὑποτίθεται) τρομοκρατημένο πρωθυπουργό, ποὺ ἀλλάζει ἀποφάσεις διαρκῶς, σχετικῶς μὲ τὴν παραίτησί του.
5. Ὑπὸ τὶς (ὑποτιθέμενες) πιέσεις, ὁ πρωθυπουργὸς ὑποχρεοῦται σὲ ἀνασχηματισμό.
6. Ὁ μουσιοῦ Μοσιάλου, μᾶς διαβεβαιώνει (δίς) γιὰ τὴν προσυνεννόησί του μὲ τὸν ΓΑΠ.
Τί διαβάζουμε πίσω ἀπὸ τὰ «γεγονότα»;
1. Τὰ ἐπεισόδια ἦταν στημένα. (Ἐ καλά, αὐτὸ τὸ ξέρει καὶ ἡ κουτσὴ Μαρία…)
2. Τὰ ἐπεισόδια εἶχαν σὰν στόχο νὰ τρομοκρατήσουν τὸν κόσμο. (Κι αὐτὸ τὸ ξέρει ἡ κουτσὴ Μαρία.)
3. Τὰ ἐπεισόδια, ἡ συγκέντρωσις τοῦ κόσμου, οἱ μεμονωμένες (κι ὄχι μόνον) ἐπιθέσεις, ΗΤΑΝ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ καὶ ΠΡΟΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΑ ἀρκετὲς ἡμέρες πρίν! Εἶχε ἐπίσης πρὸ ἀποφασισθεῖ ὁ ἀνασχηματισμός, εἶχε πρὸ ἀποφασισθεῖ ἡ ἀναταραχή, μὲ στόχο…. Ἀλήθεια, τί στόχο θὰ μποροῦσε νὰ ἔχῃ ἕνα τέτοιο σενάριο;
Μήπως νὰ «δομήσῃ» μίαν εἰκόνα αὐτοεκτιμήσεως στὸ πλῆθος; Μίαν εἰκόνα «συνοχῆς»; Ἕνα συναίσθημα καταδιώξεως καὶ κατ’ ἐπέκτασιν συσπειρώσεως;
Μὰ ὅντως, στὸ Σύνταγμα εἰδικῶς (ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλες μας τὶς πλατεῖες) δομεῖται κάτι πρωτόγνωρο γιὰ τὰ σύγχρονα Ἑλληνικά δεδομένα. Δομεῖται ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ κοινωνία του.
Γιατί κάποιοι «βιάζουν» τὶς καταστάσεις; Γιατί σπρώχνουν τὰ γεγονότα; Γιατί θέλουν νὰ γίνουν μὲ τὸν δικό τους τρόπο;
Μήπως, ὑπὸ συνθῆκες πιέσεως κατὰ βάσιν ἐμποδίζουν τὴν φυσικὴ ἐξέλιξι τῶν πραγμάτων; Μήπως «σπρώχνοντας» νὰ συμβοῦν κάποια πράγματα κρατοῦν ἐκεῖνοι τὸν ἔλεγχο; Μήπως τελικῶς ὅλα, σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο, κρέμονται κυριολεκτικῶς ἀπὸ μίαν κλωστή;
Καὶ μήπως ἡ τελικὴ ἀπόφασις, ἡ ὁριστικοποίησις τῶν εἰκόνων καὶ τὸ ξεκαθάρισμα τοῦ δρόμου ποὺ θὰ χαρακτῇ, παραμένει στὰ χέρια τῶν ἀφυπνισμένων πολιτῶν;

Προσοχή:
Δὲν θεωρῶ ἀφυπνισμένους ὅλους αὐτοὺς ποὺ μὲ κάθε τρόπο πασχίζουν νὰ ἐπιβάλλουν τὴν φωνή τους στὰ αὐτάκια τῶν ἄλλων. Οὔτε αὐτοὺς ποὺ σχηματίζουν κόμματα καὶ τελεῖες. Οὔτε αὐτοὺς ποὺ τάχα μου, στὸ ὄνομα τῆς ἀμέσου δημοκρατίας, ἐν τελῶς φασιστικὰ καταδικάζουν τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία στὴν ὁμηρεία, ὑπὸ τὸν τρόμο τῶν ΛΑΘΡΟεποίκων. Ξέρουν αὐτοὶ ποὺ διαβάζουν ἐτοῦτο τὸ κείμενο σὲ ποιούς ἀναφέρομαι. Καὶ ξέρουν πάρα πολὺ καλὰ ὅλα ὅσα πρέπει νὰ κάνουν. Καὶ ξέρουν ἐπίσης, ἀκόμη καλλίτερα, τὸν δρόμο.

Υ.Γ.1. Μήπως εἶναι σύμπτωσις οἱ τόσες «διαφορετικές» ὁμᾶδες «σωτηρίας» κι «ἀμεσοδημοκρατίας» ποὺ ἔχουν κατακλύσει τίς πλατεῖες μας; Μήπως εἶναι σύμπτωσις τὸ «περίεργον» τῶν τοὐλάχιστον πέντε(5) ἐπιθέσεων ποὺ ἐδέχθῃ τὸ σημεῖον συγκεντρώσεως τῶν «300»;
Υ.Γ.2. Μήπως εἶναι σύμπτωσις τὸ «φρᾶγμα» ποὺ τοποθέτησαν ἐμπρὸς στὴν βουλή; Δομεῖ ἢ δὲν δομεῖ ἐντυπώσεις;
Υ.Γ.3.Μήπως εἶναι σύμπτωσις οἱ τόσες «προειδοποιήσεις» γιὰ ἐπεισόδια, φασαρίες κι ἀναταραχὲς ἀπὸ τόσα καὶ τόσα κέντρα ἐξουσίας τὸ τελευταῖο διάστημα; Λέτε;

Το ΠΑΣΟΚ έβαλε την τραγιάσκα του ανάποδα. Πως κάνανε παλιά οι κομμουνιστές, όταν τα κάνανε ρόϊδο; Γυρίζανε τον γείσο πίσω μπρος, ρίχνανε μια ψιλοαυτοκριτική και τίποτε δεκάρικους, την πλήρωνε και κανας αδέσποτος κι όλα μέλι γάλα. Επανεκκίνηση προς τα πίσω. Εν δυο κάτω.

Ο Γιώργος είναι πονηρός κι όχι απλά μνημονιακός. Έβαλε τον Βαγγέλα και το λιοντάρι του εναπομείναντος κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ, τον Παντελή, να εφαρμόσουν το Μεσοπρόθεσμο και να παραδίδουν μαθήματα γιόγκας και μεθόδου Χότζα στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Η μέθοδος Χότζα δεν είναι αυτή του Ενβέρ, του αλβανικού σοσιαλιστικού έπους, το οποίο ο Ανδρέας κι εκείνη η ψυχή, ο Σωτήρης Κωστόπουλος (τι θυμήθηκα, ε;) το θαύμαζαν για την «αυτάρκεια» του. Μιλάμε για την μέθοδο του άλλου, του Ναστραντίν Χότζα από την Μικρά Ασία, που αποφάσισε να μάθει το γαϊδούρι του να μην τρώει για να κάνει οικονομία. Άρχισε λοιπόν να του ελαττώνει λίγο – λίγο κάθε μέρα το φαΐ. Πάνω όμως που ο γαϊδαράκος έμαθε να μην τρώει καθόλου, ψόφησε, ο μπαγάσας!

Αυτή την μέθοδο θα εφαρμόσουν λοιπόν στους εργαζόμενους ο λεξιλάγνος νέος Αντιπρόεδρας κι ο Παντελής ο Αντιμνημονιακός, που διαβάζω πως ξενύχτησε να σβήνει τους αντιτροϊκανούς βρυχηθμούς του από την ιστοσελίδα του. Ε, Παντελή, άμα λένε ψέματα οι κακοήθεις και στα διέγραψε κανένας ιός, μην ανησυχείς. Τα έχω όλα εγώ στο email μου. Ήμουν βλέπεις στους αποδέκτες της πράσινης πατριωτικής αριστεροσύνης σου.

Λοιπόν, παίδες, θα σας πω την γνώμη μου. Μία έχω κι εγώ, όπως όλοι, που θα ‘λεγε κι ο Αλ απ’ το Σικάγο, αυτός με την ουλή και το τόμμυγκαν. Το ΠΑΣΟΚ, στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αλλά φρονώ πως θα είναι σύντομα, θα πάρει τα ποσοστά του 1974. Θα κάνουν κυριολεκτικά επανίδρυση. «Πατέρα, τα ‘μαθες τα νέα; Συρρίκνωσα το κόμμα!».

Όπως θ’ ακούσατε, προχθές το ψηλό παιδί από τη Μινεσότα συμφώνησε να παραιτηθεί από Πρωθυπουργός, να γίνει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με μοναδική αποστολή την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου κι ύστερα να πάμε σ’ εκλογές. Θα διέσωζε την αξιοπρέπεια του, τη χώρα, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Όμως, όμως, τροϊκανοί κολλήγοι μου και μνημονιακοί μου δουλοπάροικοι, μόλις το άκουσε ο άλλος, ο «μεταμφιεσμένος Έλληνας με την αμερικάνικη καρδιά» και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, αυτό που έχει ραμμένη με σακοράφα την καρέκλα στα οπίσθια του, κοντέψανε να πάθουν εγκεφαλικό. Λέγεται ότι φθάσανε κοντά στα όρια της «ενδοοικογενειακής βίας». Διότι ξέρετε, κάτι πολύ βαριοί greeklish συγγενείς διανοούμενοι, που κόβανε βόλτες στο Κατάρ, μπορεί να θεωρούν την Ελλάδα μια άγονη πνευματική και πολιτική έρημο για την αυτής redneck μεγαλειότητα τους, όμως, τι να γίνει, ο Γιαραμπής αυτό το οικόπεδο κι αυτό το κοπάδι τους έδωσε για άρμεγμα. Έτσι έγινε μια θεαματική κωλοτούμπα κι αποφασίσθηκε το ΠΑΣΟΚ κι η Κυβέρνηση να γίνουν Κούγκι της ιδεοληπτικής παρέας. Όλοι ώμο με ώμο κι η χουλιάρα στη μέση ως το Τέλος.

Το ΠΑΣΟΚ όμως δεν έχει πλέον εφεδρείες. Όλοι πια συνένοχοι. Ο Γιώργος βούτηξε το δάχτυλο στο αίμα και τους έχρισε στο κούτελο. ΄Ολοι αντάμα στο άγος. All together που λένε και στο Μιντγουέστ. Κι οι σώφρονες κι οι αντιστασιακοί κι όσοι ως χθες το μεσημέρι διέδιδαν θέμα ηγεσίας, ανατροπές και νταηλίκια. Τελικά καμμιά σαρανταριά ήταν, διαφωνούσαν και μεταξύ τους. Η κατάληξη; Μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee. Όλοι. Κάνανε από ένα αυγό και το ρουφήξανε κιόλας. Ύστερα πονέσαν τα χεράκια τους από την κλάκα και το χειροκρότημα.

Σε λίγες εβδομάδες, άντε δυο τρεις μήνες, όταν η επικοινωνιακή σαπουνόφουσκα του ανασχηματισμού θα ‘χει σκάσει, ο Βενιζέλος θα μιλάει ματαίως εφτά ώρες για την αξία της σιωπής και τους λαμπρούς μνημονιακούς ορίζοντες κι ο Παντελής θα σκάβει λάκκο να μπει μέσα να κρυφτεί, τότε, γύρω από τη Βουλή θα είναι κανά εκατομμύριο νοματαίοι με μάτι που γυαλίζει.

Ο Γιώργος, παίδες, με την κωλοτούμπα του και τον ανασχηματισμό συνενοχής, πυροβόλησε το όλον ΠΑΣΟΚ στην επιγονατίδα. Το πάλαι ποτέ κίνημα, πλέον χάνει τα κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά τον στήριζαν. Κανείς δεν θα γυρίσει πίσω. Ο Γιώργος κι οι γκρίζοι Ηρακλειδείς του, το σόϊ κι οι λοιποί παρατρεχάμενοι αυτοκτόνησαν πολιτικά κι έχουν από χέρι μια θέση απολογούμενου στην μία και μόνη εξεταστική που υποσχέθηκε ο μόνος Αρχηγός, ανάμεσα σε τόσους προέδρους.

Θα προσπαθήσουν για λίγο κι επίμονα να μάθουν το γαϊδούρι να μην τρώει. Ο εν λόγω κύρ Μέντιος όμως δεν θα κάτσει ήσυχος να υποστεί την μέθοδο Ναστραντίν Χότζα, ακόμη κι αν την εφαρμόζουν τα τροφαντά χεράκια του ομοιόβαθμου του.


Την περασμένη βδομάδα η γερμανική Βουλή ενέκρινε τη συνέχιση της παροχής έντο­κης οικονομικής «βοήθειας» προς την Ελλάδα. Σ’ αυτόν τον κόσμο, ωστόσο, τίποτε δεν προσφέρεται δω­ρεάν. Στην προκειμένη δε περίπτωση η γερμανική «βοήθεια» κοστίζει πα­νάκριβα, όπως διαπιστώνουμε από το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, το οποίο επίσης (...σύμπτωση;) την περασμένη εβδομάδα κατέθεσε στη Βουλή η κυ­βέρνηση.

Κάποιοι μάλιστα (οι Αμερικανοί) χα­ρακτηρίζουν αυτήν τη βοήθεια κλοπή περιγράφοντας - με αυτό το όψιμο εν­διαφέρον τους για την τύχη μας - και την άγρια μάχη συμφερόντων η οποία εξελίσσεται πάνω στην πλάτη μας. Κα­θώς αυτή η μάχη φωτίζει τα τρέχοντα δεινά της χώρας και σκιαγραφεί την ει­κόνα σύγκρουσης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για κυριαρχία στην Ευρώπη, αξίζει να της ρίξουμε μια πιο προσεκτι­κή ματιά...

Ο τρόπος που η αμερικανική μητρό­πολη αντιμετωπίζει τη γερμανική... «βοήθεια διάσωσης» και τους όρους που αυτή συνεπάγεται είναι εντυπωσιακός! Το επίσημο όργανο της αμερι­κανικής χρηματαγοράς, η εφημερίδα Wall Street Journal , χαρακτήρισε αυ­τήν τη βοήθεια «κλοπή» με αφορμή την αγορά ενός επιπλέον ποσοστού (10%) του ΟΤΕ έναντι 400 εκατ. ευρώ» από την Deutsche Telekom . Να σημει­ωθεί πως η εν λόγω αγορά έγινε μέσα από το χρηματιστήριο (με τη μετοχή στα πολύ κάτω της) την ίδια στιγμή που κορυφωνόταν ο εκβιασμός του Βερο­λίνου προς την Αθήνα για να συνεχιστεί η δανειακή χρηματοδότηση.

Ο γερμανικός εκβιασμός, όπως εί­δαμε από το πακέτο των νέων μέτρων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, αλ­λά και από το ξεπούλημα ενός ακόμη 10% του ΟΤΕ, απέδωσε. Στο ρεπορτάζ της Wall Street Journal διαβάζει κα­νείς το αμερικανικό «συμπέρασμα» με φράσεις όπως «η Γερμανία κλέβει τους Έλληνες», καθώς και «Η Ελλάδα πωλεί­ται “φτηνά” και η Γερμανία αγοράζει».

Αμερικανικοί «φόβοι»

Μια πιο... βαθιά (αμερικανική) μα­τιά για τις τρέχουσες εξελίξεις στην Ελλάδα βρίσκουμε και στο αμερικανι­κό ινστιτούτο στρατηγικής πρόβλεψης (Stratfor) και στην ανάλυσή του με τίτ­λο «Ευκαιρίες για Ρωσία και Κίνα από τις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις» (Opportunities for Russia and China in Greek Privatization).

Σύμφωνα με το Stratfor (το οποίο, εκτός από καλά πληροφορημένο, χαρακτηρίζεται και από την ικανότητά του να διαχέει - υπό τη μορφή προβλέψεων - τις επιδιώξεις της Ουάσιγκτον) η κατάσταση στην Ελλάδα διαμορφώ­νεται ως εξής:

Οι εταίροι της Ελλάδας στην ευρωζώνη απαιτούν από την Αθήνα να επιταχύνει τις διαδικασίες για πώληση της δημόσιας περιουσίας. Για τον σκοπό αυτόν πιέζουν τη δημιουργία μιας ανε­ξάρτητης (από την ελληνική κυβέρνη­ση) υπηρεσίας η οποία θα ελέγχεται από το Βερολίνο και θα αναλάβει τη διαχείριση - υλοποίηση των ιδιωτικο­ποιήσεων.

Αν και (σύμφωνα με το Stratfor) υπάρχει ο κίνδυνος ο Γ. Παπανδρέου να βρεθεί αντιμέτωπος με αντιδράσεις μέσα στο ίδιο του το κόμμα, το μείζον ζήτημα που αναδεικνύεται από τις εξε­λίξεις μεσοπρόθεσμα, είναι η ευκαιρία για Κίνα και Ρωσία να αξιοποιήσουν για την προώθηση γεωστρατηγικών τους συμφερόντων ελληνικά περιουσιακά στοιχεία κυρίως στους τομείς της ενέρ­γειας και των μεταφορών - υποδομών.

Με πιο απλά λόγια το αμερικανικό ινστιτούτο επισημαίνει (ίσως και να προειδοποιεί) ότι η διαχείριση της ελ­ληνικής χρεοκοπίας από τη Γερμανία μπορεί να δώσει ευκαιρίες σε ανταγω­νίστριες (προς τις ΗΠΑ) δυνάμεις (Κίνα και κυρίως Ρωσία) να προωθήσουν τις θέσεις τους και τα συμφέροντά τους στο ελληνικό «οικόπεδο» σε κρίσιμους «στρατηγικούς» τομείς όπως είναι οι μεταφορές (λιμάνια - αεροδρόμια) και ενέργεια (δίκτυα αγωγών πετρελαίου, φυσικού αερίου).

Χρήμα και δύναμη

Η οδυνηρή οικονομική πραγματικό­τητα στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα, τη μετατρέπει ταυτόχρονα σε El Dorado, καθώς οι πιστωτές, με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις που υπέ­γραψε η ελληνική κυβέρνηση, έχουν πια τη δυνατότητα να την «αγοράσουν» τζάμπα...

Όπως είπαμε η Γερμανία, αυτή που αναλαμβάνει το κύριο βάρος (οικονο­μικό και πολιτικό) της ελληνικής δα­νειακής χρηματοδότησης, φροντίζει να εξασφαλίσει για τον εαυτό της και τη μερίδα του λέοντος από τα κομμά­τια της ελληνικής πίτας που έχουν αξία. Ταυτόχρονα το Βερολίνο κρατά και τον ρόλο του «διανομέα» της ελληνικής περιουσίας, καθώς ο μηχανισμός των ιδιωτικοποιήσεων έχει συμφωνηθεί να βρίσκεται σε γερμανικά χέρια...

Έτσι, λοιπόν, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει το Stratfor έχει ιδιαίτε­ρη σημασία ο σχεδιασμός του ξεπου­λήματος.

Σύμφωνα με ένα χρονοδιάγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που παρουσιάζει το ινστιτούτο, γίνεται σαφές ότι κρατικές ρωσικές (Gazprom) και κινεζικές (Cosco) εταιρείες έχουν στόχο να εκμεταλ­λευτούν τις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις όχι απλώς και μόνο για το οικονομικό κέρδος, αλλά πρώτα και κύρια για να προωθήσουν τις γεωπολιτικές επιδιώ­ξεις των χωρών τους.

Για την Κίνα η Ελλάδα είναι μια ση­μαντική στρατηγική πύλη εισόδου στις αναδυόμενες αγορές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Η Κίνα σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα ελληνικά λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλο­νίκης προκειμένου να διακινεί τα προ­ϊόντα της στα Βαλκάνια, τις πρώην σο­βιετικές χώρες όπως η Ουκρανία και η Λευκορωσία και την Κεντρική Ευρώπη (Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία).

Όπως γνωρίζουμε η China Ocean Shipping Co (Cosco), είναι ήδη στον Πειραιά από τον Ιούνιο του 2010, κα­θώς έχει μισθώσει δύο προβλήτες για κοντέινερς επί 35 χρόνια και έναντι 5 δισ. δολαρίων. Προφανώς ενδιαφέρε­ται και για το υπόλοιπο 75% που η ελλη­νική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα (ξε)πουλήσει. Οι Κινέζοι ενδιαφέρονται και για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Το ενδιαφέρον της Μόσχας για τη συνεργασία με την Ελλάδα στον τομέα της ενέργειας είναι γνωστό. Στόχος της Μόσχας είναι να εντάξει την Ελλάδα στο σύστημα των αγωγών που θα εφο­διάζουν την Ευρώπη με φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Με τον τρόπο αυτόν η Μόσχα επιδιώκει να δημιουργήσει ρω­σικό μονοπώλιο στον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης. Προς το παρόν η Μόσχα καλύπτει το 25% των αναγκών της Ευρώπης σε φυσι­κό αέριο. Αν η Μόσχα τελικά πετύ­χει τη δημιουργία και του νότιου δικτύου αγωγών (μέσω της Ελλά­δας) προς την ευρωπαϊκή αγορά, τότε θα έχει πραγματοποιήσει ένα με­γάλο βήμα προς τον στόχο της: να κρα­τά υπό τον έλεγχό της τον εφοδιασμό της Ευρώπης με ενέργεια.

Είναι μάλλον περιττό να σημειώσου­με ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο αποτελεί για τις ΗΠΑ «αιτία πολέμου». Θα πρέ­πει να σημειώσουμε ότι η Ουάσιγκτον και με δημόσιες δηλώσεις έχει εκφρά­σει την αντίθεσή της σε κάθε προσπά­θεια και ενέργεια η οποία οδηγεί στη δημιουργία Ρωσικού ενεργειακού μο­νοπωλίου στην Ευρώπη.

Θα πρέπει να θυμηθούμε επίσης ότι χωρίς ιδιαίτερη κομψότητα οι ΗΠΑ έχουν ταχθεί (δηλώσεις της Κοντολίζα Ράις την Άνοιξη του 2006 στην Αθήνα) κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στο ρωσικό δίκτυο αγωγών. Επίσης γνωστή είναι πια - μετά και τη δημοσιοποίηση των αρχείων του Wikileaks - και η δυσφορία της αμερικανικής διοίκησης για τη στενή ελληνορωσική συνεργασία που επεδίωξε ο προηγούμενος πρωθυ­πουργός της Ελλάδας Κ. Καραμανλής.

Γνωστό είναι, τέλος, ότι ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας φρόντισε, πριν ακόμη κερδίσει τις εκλογές (δη­λώσεις υπονομευτικές για την κατα­σκευή του αγωγού Μπουργκάς - Αλε­ξανδρούπολη) να παγώσει την ελληνορωσική ενεργειακή (και άλλη) συνεργασία.

Σύμφωνα με την ανάλυση του Stratfor η Μόσχα έχει βάλει στο μάτι τη ελληνική δημόσια εταιρία φυσικού αερί­ου ΔΕΠΑ, η οποία ήδη συνεργάζεται με την ιταλική Edison για τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Τουρκία στην Ιταλία μέσω αγωγού που διασχίζει το ελληνικό έδαφος.

Το κλειδί του ανοίγματος της νότιας πύλης εφοδιασμού της Ευρώπης για τον ρωσικό γίγαντα Gazprom (οποίος ελέγχει απόλυτα και τη βόρεια ευρω­παϊκή ενεργειακή πύλη) βρίσκεται -σύμφωνα με το Stratfor - ακριβώς σε αυτό το συγκεκριμένο έργο: τον αγωγό που ξεκινά από την Τουρκία, περνά μέ­σα από την Ελλάδα και κάτω από την Αδριατική καταλήγει στην Ιταλία.

Ποιος χάνει

Από το μεγάλο πλιάτσικο που με­θοδεύεται, αυτού που αποκαλούμε Δημόσια ελληνική Περιουσία, υποδο­μές και πόρους, μόνο αφελείς και και­ροσκόποι δεν αντιλαμβάνονται πως οι μεγάλοι χαμένοι αυτής της υπόθεσης είναι η χώρα και ο λαός της. Διαβάζο­ντας, ωστόσο, υπό αμερικανική οπτική γωνία αντιλαμβάνεται κανείς ότι μεγά­λο κίνδυνο να χάσουν διατρέχουν και οι ΗΠΑ...

Το Stratfor σε ανάλυσή του θέτει το αγχώδες (όχι για την τύχη μας, αλλά για τα αμερικανικά συμφέροντα) ερώ­τημα: Υπάρχει κράτος της ευρωζώνης που θα προσπαθήσει να αποτρέψει Κί­να και Ρωσία να αποκτήσουν πρόσβα­ση σε ελληνικά γεωπολιτικά στρατηγι­κά περιουσιακά στοιχεία;

Η απάντηση - εκτίμηση που δίνει το Stratfor στο εν λόγω ερώτημα περιγρά­φει τις αμερικανικές ανησυχίες για το γεωπολιτικό παιχνίδι στην περιοχή και ως ένα βαθμό εξηγεί τη «συμπάθεια» - σε σύγκριση με την «απαιτητική» Γερμανία - με την οποία ο Λευκός Οίκος αντιμετωπίζει την ελληνική υπόθεση.

Οι Αμερικανοί φαίνεται πως είναι πει­σμένοι ότι καμία χώρα της ευρωζώνης δεν είναι διατεθειμένη να εμποδίσει τη ρωσική - κινεζική κατοχή ελληνικών γεωπολιτικών στρατηγικών στοιχείων, όπως είναι οι υποδομές σε ενέργεια και μεταφορές. Ο λόγος είναι απλός: Η Γερμανία, η οποία έχει τον πρώτο λόγο για τη διαχείριση της ελληνικής χρεο­κοπίας, βλέπει τα γεωπολιτικά της συμ­φέροντα να συνδέονται πολύ περισσό­τερο με τη Ρωσία και την Κίνα.

Με άλλα λόγια για το Βερολίνο η εν­δυνάμωση της παρουσίας της Ρωσίας και της Κίνας στην Ευρώπη σημαίνει την αποδυνάμωση των ΗΠΑ και τη δημιουργία ενός ευρύτερου περιθωρίου κινήσεων για την εδραίωση της γερμα­νικής ηγεμονίας.

Οι Αμερικανοί προβλέπουν και απειλούν...

Το ύψιστο «εργαλείο» επιβολής των αμερικανικών γεω­πολιτικών συμφερόντων είναι η στρατιωτική ισχύς. Ένας, ο βασικότερος ίσως, μηχανισμός στρατιωτικής ισχύος είναι το υπό αμερικανικό έλεγχο ΝΑΤΟ.

Με το ΝΑΤΟ οι ΗΠΑ οργάνωσαν τις συμμαχίες των «φίλων» και υποτελών τους, προκειμένου να διαφυλάξουν το έπαθλο που κατέκτησαν με τη νίκη τους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με μια κυνική αλλά απόλυτα σαφή περιγραφή, το ΝΑΤΟ είναι ο μηχανισμός που κρατά τη Γερμανία «κάτω», τη Ρωσία «έξω» και τις ΗΠΑ «μέσα» στην Ευρώπη.

Από τη στιγμή που κορυφαίοι γεωπολιτικοί συμφωνούν ότι δε νοείται παγκόσμια κυριαρχία χωρίς τον έλεγχο της Ευ­ρώπης, αντιλαμβάνεται κανείς το διακύβευμα: Η ισχυρή πια Γερμανία, η αναζωογονημένη και πλούσια σε ενεργειακούς πόρους Ρωσία και η διψασμένη για οικονομική ανάπτυξη και επέκταση Κίνα, έχουν κάθε συμφέρον (και τη δύναμη) να επιχειρήσουν την αλλαγή των αμερικανικών κανόνων. Σαφές είναι επίσης, ότι η ισχυρότερη από στρατιωτικής τουλάχιστον άποψης χώρα του κόσμου, η αμερικανική αυτοκρατορία, δε θα παραιτηθεί τόσο εύκολα της ηγεμονίας.

Η αποφασιστικότητα της Ουάσιγκτον να διασφαλίσει τα κεκτημένα στην Ευρώπη καταγράφεται στο σχέδιο για την ένταξη της Ευρώπης κάτω από την αμερικανική αντιβαλλιστική ασπίδα (ballistic missile defense - BMD).

Το σχέδιο με απλά λόγια περιλαμβάνει την εγκατάσταση πυραυλικών (και άλλων στρατιωτικών υποδομών) βάσεων σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Ρουμανία, Τσε­χία κ.λπ.). Ποιος είναι ο εχθρός από τον οποίο οι Αμερικανοί θέλουν να «προστατέψουν» τους Ευρωπαίους συμμάχους τους;

Οι εξηγήσεις και οι δικαιολογίες που έχουν διατυπωθεί (από τη Βόρεια Κορέα ή το Ιράν) είναι αστείες και δεν μπο­ρούν να κρύψουν την πραγματικότητα: Η Αμερική «πολεμά» να κρατήσει τον έλεγχο στην Ευρώπη. Και το δυτικό της κομ­μάτι, που ελέγχει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και το ανα­τολικό, που προέκυψε ως έπαθλο από τη νίκη της στον Ψυ­χρό Πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Με την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας οι ΗΠΑ υπογραμμίζουν τη στρατιωτική τους παρουσία (και δυνατό­τητες) στην περιοχή θέτοντας διλήμματα και ανεβάζοντας το κόστος του στοιχήματος της αμφισβήτησης της αμερικανικής ισχύος σε Γερμανία και Ρωσία. Δεν χρειάζεται να σημειώσου­με ότι ενάντια στην εγκατάσταση των αμερικανικών πυραύ­λων είναι με σαφή τρόπο η Ρωσία και, συγκαλυμμένα, την υπονομεύει η Γερμανία...

Φοβούνται επιστροφή της Ρωσίας

Η αμερικανική αντιβαλλιστική ασπίδα όμως - όπως παρα­τηρεί - προειδοποιεί το Stratfor - δεν είναι το μόνο ζήτημα το οποίο περιγράφει τη ρευστή (άρα και επικίνδυνη) γεωπο­λιτική κατάσταση στην Ευρώπη. Οι χώρες που σχηματίζουν έναν διάδρομο (Intermarium Corrido r) στη κεντρική Ευρώπη (Βαλτικές Δημοκρατίες, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγα­ρία, Ρουμανία και Βουλγαρία) εμφανίζονται αποφασισμένες (με την αμερικανική υποστήριξη) να αντιταχθούν στην «επι­στροφή» της Ρωσίας στην περιοχή.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι οι Αμερικανοί (Stratfor) προ­βλέπουν (ή μήπως απειλούν;) για την επερχόμενη ευρωπαϊ­κή κρίση στα μέσα της τρέχουσας δεκαετίας.

Σύμφωνα με αυτές τις προβλέψεις οι χώρες που σχηματίζουν τον διάδρομο μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης και της Ρωσίας δεν έχουν κανένα λόγο να μετατραπούν σε σκακιέ­ρα πάνω στην οποία μπορεί να εξελιχθεί ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Υπ’ αυτήν την έννοια οι χώρες αυτές ήδη συνεργάζονται μεταξύ τους προκειμένου να βάλουν φρένο στην επανεμφάνιση της Ρωσίας στην πε­ριοχή.

Στόχος αυτών των χωρών είναι, σύμφωνα πάντα με το Stratfor, να περάσουν αμετάκλητα στο «δυτικό» στρατόπεδο και να μη μετατραπούν - όπως η διαιρεμένη Γερμανία κατά τον Ψυχρό Πόλεμο του 20ού αιώνα - σε πεδίο της αντιπαρά­θεσης μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι χώρες αυτές ήδη συνα­σπίζονται στρατιωτικά και ενισχύουν τις διμερείς τους σχέ­σεις με τις ΗΠΑ. Σύμφωνα λοιπό με ένα χρονοδιάγραμμα που παρουσιάζει το Stratfor:

2013: Ξεκινά μια μόνιμη παρουσία αμερικανικών αεροπο­ρικών μονάδων στην Πολωνία

2014: Η Λιθουανία προστίθεται στη στρατιωτική συμμαχία των σκανδιναβικών χωρών (Nordic Battlegro up), στην οποία συμμετέχουν ακόμη Εσθονία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Λιθουα­νία, Νορβηγία και Σουηδία

2015: Εγκαθίστανται τμήματα της αντιβαλλιστικής ασπί­δας στη Ρουμανία

2016: Η Τσεχία, η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Σλοβακία (visegrad gro up) συγκροτούν στρατιωτικές δυνάμεις με επι­χειρησιακές δυνατότητες.

2018: Η Πολωνία μπαίνει κάτω από την αμερικανική αντι­πυραυλική ασπίδα (δηλαδή αμερικανικοί πύραυλοι εγκαθί­στανται στην Πολωνία).

Πηγή


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Οι πολιτικοί χειρισμοί, που έκανε ο πρωθυπουργός τις τελευταίες μέρες, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ξένου τύπου, τον αποδυνάμωσαν ουσιαστικά με αποτέλεσμα να εγείρονται σοβαρά ερωτηματικά για το εάν και πόσο μπορεί να συνεχίσει.

Έγκυρες εφημερίδες, με ανταποκρίσεις τους από την Ελλάδα αμφισβητούν ανοικτά την ικανότητα του κ. Παπανδρέου να διαχειριστεί την παρούσα κρίση, επισημαίνουν την ουσιαστική απραξία της κυβέρνησης του τους τελευταίους μήνες, υπογραμμίζουν τις δυσκολίες υλοποίησης των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει και προβλέπουν ότι στο τέλος θα αναγκαστεί να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές.

Χαρακτηριστικά είναι τα δημοσιεύματα που επιλέξαμε.

Le Monde: “Ο Γιώργος Παπανδρέου σε ελεύθερη πτώση”

“Ο Γιώργος Παπανδρέου σε ελεύθερη πτώση” είναι ο τίτλος ανταπόκρισης από την Αθήνα που δημοσιεύει η εφημερίδα Le Monde στην ιστοσελίδα της.

Στην ανταπόκριση παρουσιάζεται το πορτρέτο του Έλληνα πρωθυπουργού αναφέροντας πως ”ο κ.Παπανδρέου μέχρι τώρα ενσάρκωνε το μοντέλο ενός ηγέτη με κουράγιο, που υπερασπιζόταν τη χώρα του εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου θύελλας”.

Σήμερα ωστόσο, λέει ο συντάκτης,

”η κοινωνική αντίδραση που εκδηλώνεται στους δρόμους και στις κινητοποιήσεις των πολιτών κατά των μέτρων λιτότητας, φαίνεται να έχουν αποδυναμώσει τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος βρίσκεται έναντι μιας δεξιάς αντιπολίτευσης που στοχεύει εκ νέου στην κατάκτηση της εξουσίας και έναντι του ίδιου του κόμματός του, του ΠΑΣΟΚ που δείχνει να δυσκολεύεται να αποδεχτεί το νέο σχέδιο λιτότητας“.

Σχετικά με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης, στην ανταπόκριση υπογραμμίζεται πως η τοποθέτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου στη θέση του υπουργού Οικονομικών, δείχνει ”την αποτυχία του ανοίγματος προς εξωκυβερνητικές προσωπικότητες“.

Η Μοnde αναφέρει ακόμη πως αρκετοί αναλυτές αναμένουν τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών έως το φθινόπωρο.

The Globe and Mail (Canada)

«Όταν πριν από ενάμιση χρόνο ανέλαβε τη πρωθυπουργία της Ελλάδας, έχοντας εξασφαλίσει μια τεράστια εκλογική πλειοψηφία, ο Γ. Παπανδρέου χαιρετίστηκε ως ο μεγάλος μεταρρυθμιστής της Μεσογείου, και ως ένας «σοφιστικέ» πολιτικός στοχαστής, που θα εξαφάνιζε την οικονομική σαπίλα η οποία είχε κυριεύσει τη χώρα του στα 20 και κάτι χρόνια από τότε που ο πατέρας του είχε εκλεγεί πρωθυπουργός….

…Σήμερα, ο Παπανδρέου παλεύει να σώσει τόσο τη δική του πολιτική καριέρα όσο και αυτή του κόμματός του. Το κοινοβούλιο, αλλά και ο λαός έχουν στραφεί εναντίον του, την ώρα που η χώρα κινδυνεύει με πτώχευση. Και ενώ η αστυνομία μάζευε τα συντρίμμια των διαδηλώσεων που συντάραξαν την Αθήνα, ο Παπανδρέου πρώτα προσφέρθηκε να παραιτηθεί και να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με την αντιπολίτευση, και στη συνέχεια πάλεψε να φτιάξει μια νέα κυβέρνηση εν μέσω υπουργικής εξέγερσης, καθώς δυο βασικοί υπουργοί του αποχώρησαν, και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του περιορίστηκε αρκετά…»

….Ακόμη κι αν παραμείνει πρωθυπουργός, ο Παπανδρέου υπέστη μια ντροπιαστική ήττα. Κι αυτό είναι ένα σκληρό χτύπημα για κάποιον που έδειχνε να αποτελεί μια φρέσκια εναλλακτική λύση σε σχέση με τη προηγούμενη γενιά Ελλήνων πολιτικών….

….Το 2010, ο Παπανδρέου επευφημήθηκε εκ νέου για το πρόγραμμα λιτότητας που επέβαλλε, και με το οποίο ψαλίδιζε τον δημόσιο τομέα, ιδιωτικοποιούσε κρατικές επιχειρήσεις, και έβαζε τέλος στα γενναιόδωρα πρόωρα συνταξιοδοτικά προγράμματα. Ελάχιστα όμως από αυτά πέτυχαν. .. Τα οικονομικά πακέτα βοήθειας δεν μπόρεσαν να τονώσουν την οικονομία ή να μειώσουν το χρέος… Σύντομα θα συναντηθούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες για να συζητήσουν την επόμενη διάσωση της Ελλάδας, αν και από ότι ακούγεται, αυτό δεν θα γίνει πριν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Και δεν είναι καθόλου σίγουρο αν ο Παπανδρέου, ή ο προϋπολογισμός του θα υπάρχουν μέχρι τότε.

FINANCIAL TIMES: Η εμπιστοσύνη του λαού εξανεμίζεται

«Η διεθνής οικονομική στήριξη της Ελλάδας ήταν η πρώτη και μεγαλύτερη έκτακτη επιχείρηση για την αποτροπή κρατικής χρεοκοπίας, για τη διάσωση των τραπεζών της Ευρώπης και τη διάσωση του ευρώ. Η κρίση, όμως, ήταν παράλληλα μία μοναδική ευκαιρία για τους Έλληνες πολιτικούς, επιχειρηματικούς ηγέτες, επικεφαλής συνδικάτων και γενικότερα για τον λαό της χώρας να συνενωθούν στην προσπάθεια να καθαρίσει η κόπρος του Αυγεία του σύγχρονου ελληνικού κράτους
…

Δεκατρείς μήνες αργότερα, η εντεινόμενη πολιτική κρίση στην Ελλάδα υποδεικνύει ότι αυτή η ευκαιρία χάνεται…

Ο κ. Παπανδρέου κατέγραψε κάποια πρόοδο τους πρώτους 15 μήνες, αλλά έχει γίνει σαφές ότι τον τελευταίο χρόνο χάνει τον έλεγχο των καταστάσεων…

Ακόμη κι αν περάσει η σχετική νομοθεσία για το νέο πρόγραμμα λιτότητας, είναι μάλλον ανέφικτο να μπορέσει ο κ. Παπανδρέου να υλοποιήσει τη δέσμευσή του για έσοδα 50 δισ. ευρώ από ιδιωτικοποιήσεις μέχρι τα τέλη του 2015
…

Για να κερδίσει όμως -έστω και υπό προϋποθέσεις- στήριξη σε αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα ο νεότερος Παπανδρέου θα έπρεπε να είναι πιο αδίστακτος στην αντιμετώπιση των εσωκομματικών του αντιπάλων και πιο έξυπνος στο να πείσει τον λαό για την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων…


Αντί αυτού, ο κ. Παπανδρέου έχασε πολύτιμο χρόνο αυτήν την εβδομάδα, σε μία άκαρπη προσπάθεια να δημιουργήσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη συντηρητική αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας. Υπονοώντας κατ’ επανάληψη ότι μπορεί να παραιτηθεί ώστε να ανοίξει τον δρόμο για έναν πρωθυπουργό κοινής αποδοχής, αποξένωσε τους συντρόφους του στο ΠΑΣΟΚ και φάνηκε αδύναμος. Για πρώτη φορά από το 2009, υπάρχει πιθανότητα πρόωρων εκλογών…
  • Τώρα που η κρίση έγινε ευκαιρία για ξεπούλημα της χώρας τιμές μεταχειρισμένου εσώρουχου, η τρόικα σφυρίζει και η κυβέρνηση τρέχει για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δυνάμεων κατοχής!

Η τρόικα «τρέχει» τις απο­κρατικοποιήσεις, και μα­ζί μ’ αυτές τρέχει και την κυβέρνηση. Οι δανειστές μας αλλάζουν τους σχεδιασμούς πο­λιτικών ισορροπιών που είχε διαμορ­φώσει το Μέγαρο Μαξίμου και ζητούν εδώ και τώρα όχι μόνο τις αποδείξεις των προθέσεων, αλλά και έναν λογα­ριασμό που πρέπει να έρθει γρηγορό­τερα και να είναι και μεγαλύτερος.

Έτσι η Ελλάδα θα πρέπει να συγκε­ντρώσει έσοδα 22 δισ. ευρώ μέχρι το 2013 αντί του προηγούμενου στό­χου για 17 δισ. ευρώ. Προκειμένου να μπορεί να γίνει αυτό, στο καλάθι των αποκρατικοποιήσεων προστέθηκαν τα ΕΛ.ΠΕ. (Ελληνικά Πετρέλαια), η αμυ­ντική βιομηχανία ΕΛΒΟ και ο διαχειρι­στής του φυσικού αερίου ΔΕΣΦΑ, ενώ επισπεύδεται η πώληση του ΟΠΑΠ και της Αγροτικής Τράπεζας. Επίσης για να «βγουν» τα νούμερα που ζητάει η τρό­ικα, μεγαλώνει το ποσοστό πώλησης της ΔΕΠΑ (από 32% σε 55%), ενώ για τα λιμάνια Πειραιά (ΟΛΠ) και Θεσσα­λονίκης (ΟΛΘ) φαίνεται πως θα προτι­μηθεί η λύση της τιτλοποίησης εσόδων (23,1% και 23,3% αντίστοιχα), αντί της πώλησης έως του 75% που είχε αρχικά σχεδιαστεί.

Πιο σφικτοί στόχοι μπήκαν και για το τρέχον έτος, αφού το κυβερνητικό επι­τελείο θα πρέπει να βρει 5 δισ. ευρώ (αντί για 3,5 - 4 δισ.), οπότε επισπεύδο­νται οι διαδικασίες για την ΕΛΒΟ (πώλη­ση 72,6%), τον ΔΕΣΦΑ (πώληση 31%), αλλά και για τον ΟΠΑΠ (πώληση 43%) που αρχικά προβλεπόταν για το 2012. Επίσης το 2011 θα προσφερθούν τα μι­κρά ποσοστά που κατέχει το Δημόσιο στην Εθνική Τράπεζα (1,2%) και στην Alpha Bank (0,6%).

Για το 2012, το αναθεωρημένο σχέ­διο προβλέπει είσπραξη 10 δισ. ευρώ, αντί (έως) 6 δισ. ευρώ που ήταν το αρ­χικό σχέδιο. Έτσι, μπαίνουν στο καλά­θι η πώληση του 35,5% των Ελληνικών Πετρελαίων, η διάθεση του 1,3% της Τράπεζας Πειραιώς και η τιτλοποίηση εσόδων από τα ορυχεία. Τον ίδιο χρό­νο (έναν χρόνο νωρίτερα από το αρχι­κό σχέδιο) θα διατεθεί και το 38,6% της Αγροτικής Τράπεζας. Εδώ ο αρ­χικός σχεδιασμός μιλούσε για πώλη­ση ως 25%.

Το 2013 προβλέπονται έσοδα 7 δισ. ευρώ και στην αρχική λίστα προστέθηκαν τιτλοποιήσεις μελλοντικών εσόδων από την ΕΥΔΑΠ, από μεταλλευτικά δικαιώματα και έσοδα από το υποθαλάσσιο κοίτασμα φυσικού αερίου «Ν. Καβάλα». Το 2014 προβλέπονται έσοδα 13 δισ., ενώ άλλα 15 δισ. γράφτηκαν για το 2015 με έμ­φαση πλέον στην αξιοποίηση ακίνητης περιουσίας και τιτλοποιήσεις εσόδων από τους αυτοκινητοδρόμους.

Η νέα συμφωνία, ωστόσο, ανοίγει τον δρόμο και για την πώληση μονά­δων της ΔΕΗ. Η εμπλοκή με την εφαρ­μογή των swaps, ως μέτρο για περιορισμό του μεριδίου της Επιχείρησης στην αγορά λιγνίτη, αναγκάζει την κυ­βέρνηση να πουλήσει μονάδες. Στην εισήγηση του μεσοπρόθεσμου αναφέ­ρεται πως «το Δημόσιο σκοπεύει στον διαχωρισμό της ΔΕΗ από το 3ο τρίμηνο του 2011 (δηλαδή την απόσχιση των δραστηριοτήτων μεταφοράς και δια­νομής σε ξεχωριστές εταιρείες) και στην περαιτέρω αποκρατικοποίηση της εταιρείας με τη διάθεση έως 17% των μετοχών σε ιδιώτες επενδυτές μέ­σω του Χρηματιστηρίου Αθηνών ή στην πώληση περιουσιακών στοιχείων, με την παράλληλη διατήρηση του ελέγ­χου επί της διοίκησής της. Η συναλλα­γή θα ολοκληρωθεί έως το 4ο τρίμηνο του 2012». Όπως όλα δείχνουν, η λύση θα αφορά τις μονάδες λιγνίτη, μια και εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλη­μα του Δημοσίου που κατηγορείται από την Ε.Ε. για μονοπώλιο. Με τον τρόπο αυτόν θα αποκτήσουν πρόσβαση στον λιγνίτη οι ανεξάρτητοι παραγωγοί και θα μπορέσει να τερματιστεί το κυνήγι της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Και έτσι, πάντως, η επι­λογή των μονάδων που θα βγουν στο σφυρί αναμένεται να προκαλέσει μεγάλες φασαρίες με τους συνδι­καλιστές, ιδιαίτερα καθώς όλες αυτές οι εξελίξεις έχουν (σιωπηλά) αποφασι­στεί να γίνουν εντός του 2011.

Η περίπτωση ΔΕΠΑ

Το μεγάλο βήμα θα είναι σίγουρα η ΔΕΠΑ, στην οποία ωστόσο έχουν γίνει αλλαγές. Με βάση και την εισήγηση του συμβούλου στον τομέα του αερίου θα πραγματοποιηθούν επί της ουσίας δύο χωριστές αποκρατικοποιήσεις: η πρώτη θα αφορά τη ΔΕΠΑ ως εμπορι­κή εταιρεία με το ποσοστό να φτάνει έως και το σύνολο των μετοχών που κατέχει το Δημόσιο, δηλαδή 65% (αν και όπως είπαμε προτείνεται το 55%). Η χωριστή αποκρατικοποίηση της ΔΕ­ΠΑ (ως εμπορική εταιρεία, χωρίς τα δίκτυα) είναι προτιμότερη για τις ξέ­νες εταιρείες ενέργειας, που δεσμεύ­ονται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία να μην ελέγχουν παράλληλα και εται­ρείες διαχείρισης δικτύων. Εάν λοιπόν τα πράγματα κινηθούν έτσι, ενδιαφέρον για τη ΔΕΠΑ αναμένεται να εκδη­λωθεί από τις γαλλικές Gas De France και Electricite De France , και την ιταλική Enel, ενώ κατ’ αρχάς ενδιαφέρον εκ­φράστηκε από τον ρωσικό κολοσσό της Gazprom. Και βέβαια δεν θα πρέπει να θεωρείται αμελητέα και η πρόθεση δι­εκδίκησης από ή μέσω των ΕΛ.ΠΕ., που ήδη κατέχουν μεγάλο ποσοστό. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι μία στρατη­γικής σημασίας κίνηση από την οικογέ­νεια Λάτση, με επιπτώσεις στον εγχώ­ριο ενεργειακό τομέα, που ταυτόχρονα ίσως επηρεάσει τις ισορροπίες και στις τράπεζες.

Σε μια τέτοια χωριστή αποκρατικοποί­ηση το άλλο κομμάτι θα είναι ο ΔΕΣΦΑ. Ο σύμβουλος της αποκρατικοποίησης εκτιμά εδώ ότι έτσι θα προσελκύσει δι­αφορετικού είδους ενδιαφερόμενους, όπως τράπεζες, επενδυτικά και συντα­ξιοδοτικά funds. Αυτό είναι κάτι που επιτρέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία και ήδη συμβαίνει σε άλλα ευρωπαϊκά δί­κτυα αερίου, κυρίως στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Με βάση την εμπειρία αυτή, οι επενδυτές αυτοί δεν αποκτούν έλεγχο στα δίκτυα, αλλά προσβλέπουν στις σταθερές και σχετικά υψηλές απο­δόσεις που αποφέρουν οι επενδύσεις σε τέτοιες υποδομές. Στο μετοχικό κε­φάλαιο της ΔΕΠΑ (990 εκατ. ευρώ) με­τέχουν σήμερα κατά 35% τα ΕΛΠΕ και κατά 65% το ελληνικό Δημόσιο. Ακόμα πάντως θα πρέπει να επιλυθούν κάποια προβλήματα που έχουν να κάνουν με την option που έχει η ΔΕΗ για την εξα­γορά του 35% της ΔΕΠΑ.

Κύκλος εργασιών: 1,26 δισ. ευρώ το 2010 από 976,8 εκατ. το 2009.

Kαθαρά κέρδη: 90,8 εκατ. ευρώ το 2010 από 60,7 εκατ. ευρώ το 2009.

Προσωπικό: 934 άτομα.

ΟΛΠ: Στους Κινέζους…

Μπορεί η σχέση με τους Κινέζους να έχει περάσει από σαράντα κύματα, αλ­λά στην κυβέρνηση θεωρούν κάτι πε­ρισσότερο από βέβαιο το ενδιαφέρον της Cosco για τον ΟΛΠ... όταν βέβαια έρθει και η ώρα. Οι Κινέζοι διαχειρί­ζονται τη μία προβλήτα, και σε συνδυ­ασμό με το project της ξενοδοχειακής μονάδας και την απελευθέρωση της κρουαζιέρας δημιουργούνται σημαντι­κές προοπτικές για το λιμάνι.

Κύκλος εργασιών: 116,7 εκατ. ευ­ρώ το 2010 από 128,4 εκατ. ευρώ το 2009.

Kαθαρά κέρδη: 7 εκατ. ευρώ από -33,5 εκατ. ευρώ το 2009.

Προσωπικό: 1.380 άτομα.

ΟΛΘ: Η νύφη περιμένει

Εν αναμονή και εδώ των εξελίξεων, μιας και τα τελευταία νέα μιλούν κατ’ αρχάς για τιτλοποιήσεις. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης παραμένει μία ενδιαφέ­ρουσα επένδυση, αφού είναι μία από τις πιο κερδοφόρες επιχειρηματικές μονάδες - όχι μόνο δημόσιου χαρακτή­ρα - της χώρας.

Ο πρόσφατος διαγωνισμός για την παραχώρηση του ΣΕΜΠΟ, στον οποίο έλαβαν μέρος παγκόσμιοι κολοσσοί, όπως οι Hutchison, Dubai Port , Cosco, ίσως αποτελεί προπομπό για τα ονόμα­τα που μπορεί να περιλαμβάνει μια «λί­στα» μνηστήρων. Άλλωστε στην αγορά η πραγματική αξία της εταιρείας θεωρείται πολύ μεγαλύτερη αυτής που αποτυπώνεται στο ταμπλό.

Κύκλος εργασιών 2010: 50 εκατ. ευρώ.

Kέρδη μετά τους φόρους: περί­που 6,1 εκατ. ευρώ.

Προσωπικό: 400 άτομα.

ΟΠΑΠ: Το μεγάλο φιλέτο

Αναμφίβολα το μεγαλύτερο φιλέτο σε αυτό το πρώτο πακέτο του 2011, ο ΟΠΑΠ, μελετάται να «σπιρουνιαστεί» και λίγο στο Χ.Α. ώστε να φέρει το πε­ρισσότερο δυνατό χρήμα. Η σημερινή αποτίμηση του ποσοστού 34,7% που κατέχει το Δημόσιο στον ΟΠΑΠ είναι 1,4 δισ. ευρώ, ενώ στα σχέδια της κυβέρνησης, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι να αντλήσει κάπου 2 δισ. ευρώ με την τιμή μετοχής στα 18 ευρώ. Για να γίνει αυτό βέβαια θα πρέπει, εκτός από την κερδοφορία και το μέγεθος, να αποκτήσει και προοπτικές ανάπτυ­ξης στη μελλοντική απελευθερωμένη και ανταγωνιστική αγορά τυχερών παιχνιδιών.

Το ΞΥΣΤΟ, τα λαχεία, οι άδειες για τα βιντεολόττο και η επέκταση στο διαδίκτυο μέσω εξαγοράς, αποτελούν έναν φυσικό χώρο για την επέκταση του Ορ­γανισμού, και πολλοί αναλυτές βλέ­πουν ωφελημένη την εταιρεία. Αλλά οι τελευταίες επιλογές επιχειρηματικών εταίρων (Ιntralot, που κάποτε περιλαμ­βανόταν στους διεκδικητές) ταλαιπω­ρούν την εικόνα και δημιουργούν αβε­βαιότητα που έχει ήδη κοστίσει σημα­ντικά στη μετοχή της εταιρείας.

Στην ιδιωτικοποίηση θεωρείται βέ­βαιο ότι θα παρουσιαστούν μεγάλες εταιρείες του χώρου των τυχερών παι­χνιδιών, όπως η Lottomatica, ή μεγάλα funds.

Πωλήσεις: 5.140,0 εκατ. ευρώ, έναντι 5.440,9 εκατ. ευρώ το 2009.

Kέρδη: 575,8 εκατ. ευρώ από 593,8 εκατ. ευρώ το 2009.

Προσωπικό: 1.000 άτομα.

ΕΥΑΘ: Πολύφερνη νύφη

Μεγάλες εταιρείες διαχείρισης υδάτινων πόρων έχουν δείξει ενδια­φέρον για την ΕΥΑΘ. Στον διαγωνισμό πώλησης μετοχικού ποσοστού με το management της ΕΥΑΘ, που επιχειρή­θηκε επί των ημερών της προηγούμε­νης κυβέρνησης, είχαν συμμετάσχει στο αρχικό στάδιο οι γαλλικοί όμιλοι Suez και Veolia, καθώς και η ισπανική Aqualia. Παλιό το ενδιαφέρον των Γάλ­λων για τα «νερά» μας από την εποχή ακόμη της προηγούμενης κυβέρνησης, όταν ο κολοσσός Suez / Gaz de France είχε προχωρήσει μέχρι την απόκτηση μειοψηφικού ποσοστού της. Ο διαγωνι­σμός, που προκηρύχτηκε από τη Ν.Δ.,

δεν προχώρησε. Το θέμα της ΕΥΑΘ έμει­νε ανενεργό, αλλά με την Suez να ελέγ­χει εμφανώς ένα 5,5%. Μάλιστα κλιμάκιό της είχε εγκατασταθεί στη Θεσσα­λονίκη με την αγορά να κάνει λόγο για επιπλέον αδιευκρίνιστο μετοχικό πο­σοστό των Γάλλων, που θα εμφανιστεί σε εύθετο χρόνο. Στους σχεδιασμούς τής εταιρείας περιλαμβάνεται η συνερ­γασία με την ΕΥΔΑΠ και τις Δημόσιες Επιχειρήσεις Υδρευσης - Αποχέτευσης όλης της χώρας (μέσω του σχετικού φορέα τους), αλλά και το Σύμφωνο Προθέσεων, που δρομολογήθηκε προς υπογραφή με την κρατική πορτογαλική εταιρεία Aguas de Portugal S.A. για τη μεταφορά τεχνογνωσίας.

Κύκλος εργασιών 2010: 71,182 εκατ. ευρώ.

Kέρδη μετά από φόρους: 12,402 εκατ. ευρώ.

Προσωπικό: 350 άτομα.

ΟΔΙΕ: Τρέχει… γαλλικά

Εύλογα θα θεωρούσε κανείς ότι ένας στοιχηματικός οργανισμός ιπποδρόμου θα έπρεπε να έχει κέρδη και μάλιστα σημαντικά, αλλά η πραγματικότητα εί­ναι ότι και αυτό το δημόσιο μαγαζί εί­ναι μια επιχείρηση παραγωγής ζημιών. Για την εξαγορά του, πάντως, έχει ήδη εκφραστεί ενδιαφέρον από τη γαλλική PMU, εταιρεία διαχείρισης του γαλλι­κού ιπποδρόμου.

Ο τζίρος της εταιρείας από τη διαχεί­ριση των γαλλικών ιπποδρομιών ανέρ­χεται στα 9,5 δισ. ευρώ, ενώ η PMU έχει ήδη παρουσία στην ελληνική αγο­ρά, αφού συμπεριλαμβάνει στα στοιχή­ματά της και γαλλικές ιπποδρομίες.

ΕΛΤΑ: Βέλγικο χτύπημα

Με την ιδιωτικοποίηση των Ελληνι­κών Ταχυδρομείων η κυβέρνηση αισι­οδοξεί να εισπράξει περισσότερα από 39 εκατομμύρια ευρώ που προέβλε­πε η αρχική αποτίμηση για το 39% του Οργανισμού. Από τα τέλη του 2010 η κυβέρνηση έχει λάβει την αρχική εκ­δήλωση ενδιαφέροντος από το Post Group του Βελγίου, αλλά και από πολ­λές άλλες διεθνείς επιχειρήσεις.

Σημειώνεται ότι τα ΕΛΤΑ πέρασαν το 2010 στην κερδοφορία, παρά την αρ­νητική οικονομική συγκυρία.

Kέρδη: 3,47 εκατ. ευρώ μετά από φόρους.

Πωλήσεις: 543,3 εκατ. ευρώ. Προσωπικό: 10.711 άτομα.

ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Εκ Παρισίων

Γαλλική αλλά και κινέζικη ατμομη­χανή ψάχνουν στην κυβέρνηση για να οδηγήσει την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙ­ΝΟΣΕ. Στελέχη της γαλλικής κυβέρνη­σης έχουν ήδη επισκεφτεί τη χώρα μας, ενώ εκπρόσωποι της κινεζικής Cosco δεν αποκλείουν μία μελλοντική εμπλο­κή τους στη διαδικασία του ΟΣΕ για την εμπορική και επιβατική κίνηση.

Οι γαλλικοί σιδηρόδρομοι έχουν πα­λαιότερη εμπειρία στην Ελλάδα από την ενασχόλησή τους με τον προαστια­κό. Από την πλευρά τους οι Κινέζοι, με­τά την έλευση της Cosco στην Ελλάδα, άνοιξαν ένα κεφάλαιο για σημαντικές επενδύσεις, μεταξύ των οποίων έχει «παίξει» δυνατά η αγορά ενός σημαντι­κού ποσοστού του ΟΣΕ από την Cosco.

Kέρδη: Tο 2009 (οπότε και δημο­σιεύτηκε ο τελευταίος ισολογισμός της εταιρείας) παρουσίασε ζημιές μετά τους φόρους 231,1 εκατ. ευρώ.

Kύκλος εργασιών: 98,7 εκατ. ευρώ.

Προσωπικό (πρόβλεψη): 1.710 άτομα.

ΛΑΡΚΟ: Ο Μυτιληναίος

Ισχυρό θεωρείται το ενδιαφέρον του ομίλου της «Μυτιληναίος», που φέρεται να είναι έτοιμη να επενδύσει ποσό ύψους 130-150 εκατομμυρίων ευρώ για την εξαγορά του 65% της ΛΑΡΚΟ.

Κύκλος εργασιών: 98 εκατ. ευρώ το 2009 από 284 εκατ. ευρώ το 2008.

Kέρδη: 105 εκατ. ευρώ από -116 εκατ. ευρώ το 2008.

Προσωπικό: Περίπου 1.500 άτομα

«Ελευθέριος Βενιζέλος»: Επέκταση της σύμβασης

Ανάμεσα στους πρώτους στόχους των αποκρατικοποιή­σεων βρίσκεται το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Από την επέκταση της σύμβασης, η κυβέρνηση υπολο­γίζει έσοδα 200-300 εκατ. ευρώ. Κατόπιν αναμένεται να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση μέχρι του 21% από το συνολικά 55% του μετοχικού κεφαλαίου που κατέ­χει το ελληνικό Δημόσιο. Ενδιαφέρον για το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» έχει ήδη εκδηλώνει η Fraport, στην οποία ανήκει η εκμετάλλευση του αεροδρομίου της Φρανκφούρτης. Τα πράγματα όμως πήραν άλλη τρο­πή, όταν την περασμένη εβδομάδα η Hoctief ανακοί­νωσε την πρόθεσή της να αποεπενδύσει από διάφορες διεθνείς δραστηριότητές της, αποχωρώντας και από το «Ελ. Βενιζέλος». Σημειώνεται ότι η αποχώρηση δεν θα είναι ολοκληρωτική, καθώς η σχετική πρόθεση αφορά μόνο το ποσοστό της Hochtief Airport (26,7%). Και στην περίπτωση αυτή στην κυβέρνηση υπολογίζουν στο ενδι­αφέρον της Fraport, ενώ στους υποψήφιους αγοραστές της Hochtief Airport και των συμμετοχών της περιλαμ­βάνονται ο γαλλικός κατασκευαστικός όμιλος Vinci, η Global Infrastructure Partners και το αεροδρόμιο Changi της Σιγκαπούρης.Το 2010 το «Ελευθέριος Βενιζέλος» κατέγραψε υποχώρηση των μεγεθών του, καθώς τα λει­τουργικά έσοδα ανήλθαν στα 356 εκατ. ευρώ, έναντι 457 εκατ. το 2009. Τα κέρδη μετά από φόρους μειώθη­καν στα 96 εκατ., έναντι 181 εκατ. το 2009. Σήμερα στον ΔΑΑ το Δημόσιο κατέχει 55%, 40% η Hochtief, ενώ το υπόλοιπο 5% ανήκει στον όμιλο Κοπελούζου.

Το χρονοδιάγραμμα των αποκρατικοποιήσεων

2011 Β’ τρίμηνο (Στόχος: 400 εκατ. ευρώ). Προς πώληση: ΟΤΕ (ποσο­στό 10%).

Γ’ τρίμηνο (Στόχος: 1,3 δισ. ευρώ). Προς πώληση: EYAΘ (πώληση τουλάχιστον 40%), Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (παραχώρηση), ΟΠΑΠ (παραχώρηση), ΟΛΘ, Κρατικά Λαχεία (100%). Δ’ τρίμηνο (Στόχος 3,3 δισ. ευρώ). Προς πώληση: ΟΛΠ, ΕΑΣ (99,8%), Τ.Τ. (34%), ΔΕΠΑ (55%), ΔΕΣΦΑ (31%), ΤΡΑΙΝΟΣΕ (100%), ΛΑΡΚΟ (55,2%), Alpha Bank (0,6%), Εθνική Τράπεζα (1,2%), ΟΔΙΕ (100%), Άδειες Κινητής Τηλεφωνίας, Καζίνο Μοντ Παρνές (49%), ΕΛΒΟ (72,6%), ΟΠΑΠ (34%), Ελληνικό Φάση 1, 4 Airbus A340, Ακίνητα - Φάση 1.

(Για το σύνολο του 2011 τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις εκτιμώνται στα 5 δισ. ευρώ).

2012 Α’ τρίμηνο (Στόχος 2 δισ. ευρώ). Προς πώληση: Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, ΕΛΠΕ (35,5%), Τράπεζα Πειραιώς (1,3%), ΑΤΕ (τουλάχιστον το 38,6%), Εγνατία Οδός (100%), ΕΛΤΑ (τουλά­χιστον το 40%), Λιμάνια Ι (100%).

Β’ τρίμηνο (Στόχος 2 δισ. ευρώ). Προς πώληση: ΕΥΔΑΠ (27,3%), Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (100%), Ακίνητα ΙΙ.

Γ’ τρίμηνο (Στόχος 2 δισ. ευρώ). Προς πώληση: ΔΕΗ (17%), Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι Ι, Περιφερειακά Αεροδρόμια.

Δ’ τρίμηνο (Στόχος 4 δισ. ευρώ). Προς πώληση: Ελληνικό 2, Ακίνητα ΙΙΙ, Ψηφιακό Φάσμα Ι, ΕΥΑΘ, Ελληνικά Χρυσωρυχεία Ι.

(Για το σύνολο του 2012 τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις εκτιμώνται στα 10 δισ. ευρώ, ενώ συμπεριλαμβανομένων των προσδοκώμενων εσόδων του 2011 τα συνολικά έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις έως τα τέλη του επόμενου έτους εκτιμώνται στα 15 δισ. ευρώ)

2013 Α’ τρίμηνο (Στόχος 2 δισ. ευρώ). Προς πώληση: Υπε-ράκτια αποθήκη φυσικού αερίου.

Β’ τρίμηνο (Στόχος 1 δισ. ευρώ). Προς πώληση: Περι­φερειακά Αεροδρόμια ΙΙ, Λιμάνια ΙΙ.

Γ’ τρίμηνο (Στόχος 2 δισ. ευρώ). Προς πώληση: Ακίνη­τα ΙV, Ελληνικά Χρυσωρυχεία ΙΙ.

Δ’ τρίμηνο (Στόχος 2 δισ. ευρώ). Προς πώληση: Ψηφι­ακό Φάσμα ΙΙ, ΕΥΔΑΠ, Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι ΙΙ.

(Για το σύνολο του 2013 τα έσοδα από τις αποκρατι­κοποιήσεις εκτιμώνται στα 7 δισ. ευρώ, ενώ συμπε­ριλαμβανομένων των προσδοκώμενων εσόδων του 2011 και του 2012 τα συνολικά έσοδα από τις απο­κρατικοποιήσεις έως τα τέλη του 2013 εκτιμώνται στα 22 δισ. ευρώ).

2014 -2015 (Στόχος 15 + 15 δισ. ευρώ). Προς πώλη­ση: Ακίνητη περιου­σία, Ελληνικοί Αυτο­κινητόδρομοι. (Στο τέλος του 2015 τα προσδοκώμενα έσοδα από τις απο­κρατικοποιήσεις υπολογίζονται στα 50 δισ. ευρώ).

Πηγή