Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαρ 2013


Καμμένος: 
  • "Μην τολμήσετε να πειράξετε σπιθαμή ελληνικής γης, μη τολμήσετε να αμφισβητήσετε κύμα από το Ελληνικό Αιγαίο, να παραδώσετε το ελληνικό υπέδαφος, το ορυκτό πλούτο της χώρας".
  • "Στις 19 Μαρτίου θα είμαστε στη Μόσχα προκειμένου να υπογράψουμε την πολιτική συνεργασία μας με το κόμμα του Βλαντιμίρ Πούτιν, με κοινό παρονομαστή την Ορθοδοξία". 
Πολύ υψηλούς τόνους και σκληρούς χαρακτηρισμούς κατά της κυβέρνησης και της τρόικας, χρησιμοποίησε ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος ανοίγοντας σήμερα το πρωί τις εργασίες στο προσυνέδριο της περιφέρειας Αττικής του κόμματος, που διεξάγεται στο Περιστέρι.

Ο κ. Καμμένος, στην εικοσάλεπτη εισήγησή του, αποκάλεσε την κυβέρνηση “υπάλληλο των δανειστών που παραδίδει την εθνική κυριαρχία της χώρας” και είπε ότι οι συντάξεις και οι μισθοί πληρώνονται από τη φορολογία των πολιτών και όχι από τα δανεικά της τρόικας.

Εκτίμησε ότι η οικονομική κρίση θα μετατραπεί σε εθνική κρίση, και κάλεσε την κυβέρνηση να μην “τολμήσει να παραδώσει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, γιατί θα σας τσακίσουμε” όπως είπε.

Ο πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων έστειλε μήνυμα συμπαράστασης σε όσους κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους λόγω δανείων και είπε πως “κάθε σπίτι που θα απειλείται από εισπρακτική εταιρεία είναι το δικό μας σπίτι”.

Είπε ότι το κόμμα του δημιούργησε δίκτυο δικηγόρων που θα δίνει νομικές συμβουλές σε κάθε Έλληνα που απειλείται και ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα βρίσκονται μπροστά στη διαδικασία κατασχέσεων και στα δικαστήρια.

Κάλεσε το λαό σε ξεσηκωμό και προανήγγειλε συνεργασία με τα “κινήματα της πλατείας” ενώ υποστήριξε ότι “ξεκινά το Εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο, μέχρι να φύγει και ο τελευταίος δωσίλογος από την πατρίδα μας”.

Κάλεσε την κυβέρνηση να “κουρέψει” τα δάνεια των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων “όπως κουρέψατε τα δάνεια των τραπεζιτών” και υποστήριξε ότι η τρόικα δεν θέλει να διευκολύνει τον ελληνικό λαό, για να του πάρουν τα σπίτια -όπως είπε-, και να κατεβάσουν τους μισθούς στα 300 ευρώ.

Κάλεσε επίσης την κυβέρνηση να μειώσει στο 1 ευρώ το πετρέλαιο θέρμανσης “για να ζεσταθεί ο κόσμος στην ορεινή Ελλάδα” αλλά, όπως τόνισε, επελέγη η “βαριά φορολογία για να εξυπηρετήσουν τους χρηματοδότες τους, λαθρεμπόρους πετρελαίου”.

Ανακοίνωσε ότι την Τετάρτη θα βρίσκεται μαζί με κλιμάκιο του κόμματος στις Σκουριές και την Ιερισσό, και πρόσθεσε ότι οι ΑΝΕΛ είναι υπέρ των επενδύσεων “αλλά αυτό δεν είναι επένδυση, αλλά καταστροφή της πατρίδας μας και του περιβάλλοντος”.

Αυτοπροσδιόρισε πολιτικά το κόμμα του στον κεντρώο χώρο και είπε ότι ανήκει στο δημοκρατικό πατριωτικό τόξο.

Εξάλλου, αναφέρθηκε στην εκδήλωση μνήμης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και “επειδή τώρα τελευταία είναι της μόδας τα μνημόσυνα” -όπως είπε- έθεσε ρητορικά ερωτήματα: “Υπήρχε ποτέ περίπτωση ο Κωνσταντίνος Καραμανλής να πει ναι στη Γερμανία της Μέρκελ; Θα δεχόταν ποτέ ο Ανδρέας Παπανδρέου να στηρίξει μια κυβέρνηση του καζάν- καζάν;” αναρωτήθηκε.

Εκτίμησε πως επιστρέφουμε στην εποχή του “114″, και είπε ότι το κόμμα του έχει κυβερνητικό πρόγραμμα που θα παρουσιάσει μετά το τέλος του ιδρυτικού συνεδρίου, και το οποίο -σύμφωνα με τον κ. Καμμένο- “θα βγάλει τη χώρα από αυτή τη μέγγενη”. Για το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων είπε ότι “είμαστε όλοι στρατιώτες, και όσοι είμαστε εδώ δεν θέλουμε ούτε οφίτσια ούτε καρέκλες, ούτε είμαστε σημαντικά στελέχη. Σημαντικά στελέχη είναι οι πολίτες”.

‘Αφησε αιχμές κατά αυτών που αποχώρησαν και είπε πως “όποιος θέλει να γυρίσει στο χθες του ευχόμαστε καλό ταξίδι” προτρέποντάς τους “να ζητήσουν ικετεύοντας γονυπετείς την μεγαλοψυχία αυτού που πρόδωσε την Ελλάδα”.

Δεσμεύτηκε ότι το κόμμα του θα οδηγήσει στο Ειδικό Δικαστήριο και θα δημεύσουν τις περιουσίες “όσων λήστεψαν την Ελλάδα” και ανακοίνωσε τέλος, ότι στις 19 Μαρτίου θα μεταβεί στη Μόσχα προκειμένου να υπογράψει την πολιτική συνεργασία του με το κόμμα του Βλαντιμίρ Πούτιν, με κοινό παρονομαστή την Ορθοδοξία.


«Την άλλη εβδομάδα, 19 του μηνός, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα είμαστε στη Μόσχα όπου κλείνουμε συμφωνία με το κόμμα του Βλαντιμίρ Πούτιν, μία μεγάλη συμφωνία για την ορθοδοξία, δίνοντας νέα προοπτική στην πατρίδα».

Αναφερόμενος στην συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τον Τούρκο Πρωθυπουργό, Ταγίπ Ερντογάν είπε: 

«Μη τολμήσετε να πειράξετε σπιθαμή ελληνικής γης, μη τολμήσετε να αμφισβητήσετε κύμα από το Ελληνικό Αιγαίο, να παραδώσετε το ελληνικό υπέδαφος, το ορυκτό πλούτο της χώρας».


Με τη γνωστή τακτική της δημιουργίας τετελεσμένων, όπως εδώ και δεκαετίες κάνει στις περιπτώσεις της υφαλοκρηπίδας και του εναέριου χώρου, η Τουρκία προσπαθεί να εμποδίσει την Ελλάδα να ανακηρύξει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της (ΑΟΖ), να μπει σφήνα στις πλούσιες σε ενεργειακούς πόρους θαλάσσιες περιοχές της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και, εν τέλει, να επιτύχει τη συνεκμετάλλευση αυτών των πόρων.

Σημείο-κλειδί, όπου συστηματικά η Αγκυρα προβαίνει σε προκλήσεις, αποτελούν οι περιοχές νοτίως της Ρόδου και το Καστελλόριζο.
Εκεί προχωρεί μονίμως σε παραχωρήσεις «οικοπέδων» σε ξένες εταιρίες για έρευνες, ενώ για τον ίδιο σκοπό στέλνει ερευνητικά σκάφη. Μάλιστα, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι αυτών των περιοχών είναι πεντακάθαρα εντός της ελληνικής ΑΟΖ.

«Ακολουθώντας τη γνωστή επιθετική πολιτική της -εξηγεί ο ειδικός σε ενεργειακά θέματα, δόκτωρ Ηλίας Κονοφάγος- η Αγκυρα δημοσιεύει στο τουρκικό ΦΕΚ χάρτη παραχωρήσεων ερευνητικών περιοχών προς την κρατική της πετρελαϊκή εταιρία ΤΡΑΟ, νότια του Καστελλόριζου, και το κοινοποιεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση για ενημέρωση. Η Ελλάδα ούτε καν διαμαρτυρήθηκε. Αντιθέτως, διαμαρτυρήθηκε μερικούς μήνες αργότερα, όταν άρχισαν οι τουρκικές σεισμικές καταγραφές στις εν λόγω περιοχές».

Να σημειωθεί ότι πρόσφατα η Τουρκία απέκτησε από τη Νορβηγία το σεισμολογικό σκάφος «Πολάρκους», που θεωρείται τεχνολογικά ανώτερο του γνωστού «Σισμίκ», με το οποίο επί σειρά ετών προβαίνει σε προκλητικές «έρευνες». Μάλιστα σύμφωνα με μερίδα του τουρκικού Τύπου, το σεισμολογικό σκάφος θα διενεργήσει έρευνες για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων, εντός της κυπριακής ΑΟΖ, αλλά και κοντά στο Καστελλόριζο.

Ως γνωστόν, η Τουρκία επανειλημμένως έχει προσπαθήσει να παρεμποδίσει τις κυπριακές έρευνες νοτίως της Κύπρου, ακόμα και με αποστολή πολεμικών πλοίων, με αποτέλεσμα να κλιμακωθεί επικίνδυνα η ένταση. Επίσης, συστηματικές είναι οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου στο Καστελλόριζο από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη.

Ολα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που μόλις προ ημερών ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ δήλωνε ότι τα ενεργειακά θέματα δεν θα αποτελέσουν εστία έντασης ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα και, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, έριχνε τις ευθύνες στην Αθήνα, λέγοντας ότι «η πραγματοποίηση ερευνών σε αμφισβητούμενες περιοχές θα δημιουργούσε ανησυχία όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και σε άλλες χώρες».

Είναι προφανές ότι ο στόχος της Αγκυρας είναι να πιέσει κυρίως την Κύπρο και την Ελλάδα. Ως γνωστόν, η Κύπρος έχει ήδη ανακηρύξει την ΑΟΖ της, ενώ έχει προχωρήσει σε σημαντική συνεργασία με το Ισραήλ, με στόχο τη συνεκμετάλλευση αρκετών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στις ΑΟΖ των δύο χωρών. «Αρκεί ν’ αναφέρουμε -τονίζει ο Ηλ. Κονοφάγος- ότι όλες οι μέχρι σήμερα μελέτες δείχνουν πως το Αιγαίο διαθέτει ένα ύψος αναμενομένων απολήψιμων αποθεμάτων της τάξης του 1,5 δισ. βαρελιών, το Ιόνιο Πέλαγος 2 δισ. βαρέλια και η μείζων περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου 105 δισ. βαρέλια, εκ των οποίων τα 10-20 δισ. βρίσκονται πιθανότατα μέσα στην ελληνική ατακτοποίητη ακόμη υφαλοκρηπίδα. Δεν συμπεριλαμβάνουμε τυχόν πιθανά αποθέματα υδρογονανθράκων νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης στο Λιβυκό Πέλαγος».

Πάντως, αρκετές χώρες της περιοχής μας παρότι δεν ανακηρύττουν την ΑΟΖ τους, αν και έχουν το δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου, όπως άλλωστε και η Ελλάδα, προσπαθούν να «περιχαρακώσουν» τα συμφέροντά τους ακολουθώντας άλλες μεθόδους. Ετσι, για παράδειγμα η Μάλτα και η Λιβύη, παράλληλα με τις διαπραγματεύσεις που κάνουν για οριοθέτηση των ΑΟΖ τους, σχεδόν ταυτόχρονα προχωρούν σε θαλάσσιες παραχωρήσεις προς τρίτους ερευνητικών περιοχών που γεωγραφικά η μία επικαλύπτει την άλλη. Πρακτική την οποία θα μπορούσε να ακολουθήσει και η Αθήνα, ειδικά στις περιπτώσεις που η Τουρκία κάνει παραχωρήσεις εντός της ελληνικής ΑΟΖ.

Η Τουρκία λοιπόν θέλει να μπει σφήνα στην περιοχή. Γι’ αυτό αμφισβητεί ότι έχει υφαλοκρηπίδα το Καστελλόριζο, προκειμένου έτσι να επιτύχει τον περιορισμό της ελληνικής ΑΟΖ. Ομως γνωρίζει πολύ καλά ότι το Καστελλόριζο έχει υφαλοκρηπίδα, διότι είναι κατοικημένο νησί. Οπως και να ’χει, το νησί έχει μεγάλη στρατηγική σημασία, διότι αποτελεί σημείο οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με Αίγυπτο, Κύπρο και Τουρκία. Βέβαια, τα πράγματα κάθε άλλο παρά εύκολα είναι για την Τουρκία, δεδομένου ότι οι συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές Ελλάδας και Κύπρου είναι θάλασσα της Ε.Ε.

Θανάσης Αργυράκης, στον “Τύπο της Κυριακής”



Πρόσκληση από τον Δήμο στον Ρώσο Πρόεδρο, λάτρη του Μυστρά και της Σπαρτιατικής αγωγής

Τον Δήμαρχο Σπάρτης Σταύρο Αργειτάκο εξουσιοδότησε το Δημοτικό Συμβούλιο προκειμένου να έρθει σε επαφή με την προεδρεία της Ρωσίας για να υποβάλει πρόταση προς τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Σπάρτης.

Όπως είναι γνωστό ο Ρώσος πρόεδρος είχε εκφράσει στο παρελθόν την επιθυμία του να επισκεφθεί τον Βυζαντινό Μυστρά και να προσκυνήσει τα Όσια και Ιερά της Ορθοδοξίας. Συγχρόνως είναι θαυμαστής της Σπαρτιατικής αγωγής που είχαν επιδείξει οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες.

Ο Δήμαρχος Σπάρτης, σύμφωνα με πληροφορίες του notospress.gr, αφού προηγουμένως έρθει σε συνεννόηση με το Υπουργείο Εξωτερικών τόσο της Ελλάδας όσο και της Ρωσίας θα υποβάλει την πρόταση να ανακηρυχθεί ο πρόεδρος της χώρας επίτιμος δημότης Σπάρτης.

Στην περίπτωση που η πρόταση γίνει αποδεκτή θα πρέπει να οργανωθεί μια μεγάλη προετοιμασία τόσο από την Ελληνική όσο και από την Ρωσική Πολιτεία αφού το γεγονός ξεπερνά τα πλαίσια της ανακήρυξής του σε δημότη της Σπάρτης.

Η χρονική συγκυρία είναι εξαιρετικά κρίσιμη την στιγμή κατά την οποία η διεθνής κοινή γνώμη είναι στραμμένη στη στάση που θα τηρήσει η Ρωσία τόσο στο Αιγαίο όσο και στη Μεσόγειο. Κάθε κίνηση μπορεί να έχει στρατηγική σημασία και για αυτό η αποδοχή ή μη της πρότασης του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης προς τον κ Πούτιν κρίνεται εξαιρετικά σημαντική και κρίσιμη.

Είναι γνωστό ότι στον γεωπολιτικό, ενεργειακό και στρατιωτικό χάρτη αυτή την εποχή η Ρωσία διαδραματίζει σπουδαίο και κρίσιμο ρόλο. Η Ελλάδα προσδοκά οφέλη από την παρουσία και παρέμβαση της Ρωσίας, αλλά συγχρόνως διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα στους 3 πυλώνες Ρωσίας, ΗΠΑ και Ε.Ε.

Πέρα όμως από την σημασία αυτή πρέπει να συνυπολογισθεί ότι η επίσκεψη του Προέδρου της Ρωσίας στην Ελλάδα και στη Σπάρτη, η επίσκεψή του στον Μυστρά και στην Αρχαία Σπάρτη είναι ένα γεγονός εξαιρετικά περίπλοκο και κρίσιμο. Σαφώς και τα οφέλη που θα αποκομίσει τόσο η πόλη όσο και η χώρα θα είναι σημαντικά και μέσα από αυτό το πρίσμα θα πρέπει να γίνουν όλες οι κινήσεις.

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το γεγονός να υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από την Ελληνική Πολιτεία για μια τέτοια επίσκεψη, οπότε η Σπάρτη βρίσκεται πολύ κοντά στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο έγιναν τοποθετήσεις που προέβαλαν το γεγονός ότι πρόκειται για έναν Ορθόδοξο πρόεδρο μιας ισχυρής χώρας, την προοπτική απορρόφησης αγροτικών προίόντων από την Λακωνία και την ευρύτερη περιοχή στις αγορές της Ρωσίας αλλά και την προοπτική της καθόδου Ρώσων τουριστών στη Σπάρτη και Λακωνία. Τονίστηκε επίσης η πολύ καλή συνύπαρξη των Λακώνων με τους Ρώσους μετανάστες που εργάζονται στη Λακωνία.

Φυσικά οι υποδομές της πόλης για μεγαλεπήβολα σχέδια και προγράμματα είναι ελλιπείς αλλά μέσα από αυτή την επίσκεψη μπορούν να ανοίξουν δρόμοι για άμεσα έργα και επενδύσεις.

Μια καλή ημερομηνία για την επίσκεψη του προέδρου θα ήταν η 29η Μαϊου. Ημέρα των Παλαιολογείων. Σε αυτή την περίπτωση ενδέχεται να συνοδεύεται και από την Εκκλησιαστική ηγεσία της Ρωσίας.

Σημειώνεται ότι στο Notospress βρίσκεται σε εξέλιξη ψηφοφορία με ερώτημα ποιον κρίνετε ως τον ασφαλέστερο σύμμαχο της Ελλάδας. Ήδη, τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν σαφή προβάδισμα της Ρωσίας με ποσοστό 59%. Τυχαίο;


Πηγή: Notos Press 


Έξοχη "πάσα" των Λακώνων προς την Ελληνική Πολιτεία. Αναμένουμε με αγωνία την αντίδραση του Υπουργείου Εξωτερικών και του Περιφερειάρχη του Μωριά, Τατούλη.


Μήπως, μετά τη συνάντηση Αβραμόπουλου-Χοτζάι και την άτυπη -πλην ουσιαστική αναγνώριση- του Κοσσυφοπεδίου, παρέχουμε επιχειρήματα σε όσους είναι έτοιμοι να θέσουν θέμα Θράκης;

Γράφει ο Μακεδών

Μετά από 14 χρόνια από τη στιγμή που άρχισε ο βομβαρδισμός της Σερβίας, προκειμένου -μεταξύ πολλών άλλων- να δημιουργηθεί και το προτεκτοράτο του Κοσσυφοπεδίου, η Ελλάδα έκανε ένα ακόμη σημαντικό βήμα -μετά την αναγνώριση των διαβατηρίων του- δεχόμενη την ίδρυση Γραφείου Εμπορικών Υποθέσεων. 

Παρόλο που το Κοσσυφοπέδιο δεν έχει αναγνωριστεί από την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δ. Αβραμόπουλος και ο «υπουργός Εξωτερικών» του Κοσσυφοπεδίου κ. Ενβέρ Χοτζάι, συναντήθηκαν στην Αθήνα και ανακοίνωσαν ουσιαστικά την σύναψη διπλωματικών σχέσεων.

Ο κ. Χοτζάι, από την πλευρά του, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τη συνάντηση και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον ελληνικό λαό για την υποστήριξή του προς το Κοσσυφοπέδιό στο παρελθόν και την βοήθεια των Ελλήνων στρατιωτικών, δημοσίων υπαλλήλων κ.λπ. στην οικοδόμηση ενός σύγχρονου Κοσσυφοπεδίου, ενώ εξέφρασε την επιθυμία για μεγαλύτερη συνεργασία.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, η βοήθεια είναι πράγματι σημαντική, την στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα οικονομικά αιμορραγεί. Αλλά ως προς το πρώτο -την υποστήριξη της Ελλάδας στο παρελθόν- προφανώς ειπώθηκε εν είδει αστεϊσμού. Σύμπας ο πολιτικός κόσμος, από την άκρα Αριστερά ως την άκρα Δεξιά, ένιωσε τον κίνδυνο για την χώρα από την απόσπαση του Κοσσυφοπεδίου εκ της Σερβίας (εξαιρουμένων των κ.κ. Μάνου, Ανδριανόπουλου και ομοίων, που δεν νομίζω να εκπροσωπούν σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού).

Και είναι φυσικό να απουσίαζε τέτοια υποστήριξη, επειδή με την δημιουργία ενός νέου κράτους στα Βαλκάνια, αφενός ανατρεπόταν η Συμφωνία του Ελσίνκι του 1972, περί μη αλλαγής των υπαρχόντων συνόρων, αφετέρου πρόκειται για δυναμίτιδα έτοιμη να ανατινάξει και την Ελλάδα. Γι’ αυτό και δεν αναγνωρίσαμε το Κοσσυφοπέδιο, ομού με χώρες που ενδεχομένως να αντιμετωπίσουν το ίδιο πρόβλημα (Ρωσία, Ισπανία, Ρουμανία, Κύπρο).

Αν δηλαδή, αναγνωρισθεί από το διεθνές δίκαιο η δυνατότητα σε μια περιοχή κράτους να αποσπαστεί από αυτό, επειδή το ζητά η πλειοψηφία των πολιτών, τότε ανοίγεται ο ασκός του Αιόλου. Γι’ αυτό και φρόντισαν οι ισχυροί να δηλώσουν ότι η περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου δεν δημιουργεί προηγούμενο επί του οποίου να υπάρξει μίμηση.

Θα μπορούσε δηλαδή, με το ίδιο επιχείρημα που αποσπάστηκε το Κοσσυφοπέδιο να αιτηθεί και η απόσπαση της Θράκης ή μέρους της, όπου οι μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία. Αν δε απομακρυνθεί μέρος του ελληνικού στρατού από την περιοχή, τότε οι χριστιανοί θα αποτελούν την μειοψηφία. Το ίδιο για τα Κατεχόμενα της Κύπρου, για τους Βάσκους και Καταλανούς -μέχρι στιγμής- στην Ισπανία, για τους Μολδαβούς της Ρουμανίας -που γειτνιάζουν με το κράτος της Μολδαβίας- και φυσικά για τους Τσετσένους και πολλούς άλλους στη Ρωσία.

Αναγνωρίζοντας όμως η Ελλάδα με την χθεσινή πράξη, άτυπα μεν αλλά ουσιαστικά, την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, παρέχει επιχειρήματα σε όσους -μετά από λίγα χρόνια, και λόγω υπογεννητικότητας των χριστιανών Ελλήνων- θα απαιτήσουν να σεβαστεί η χώρα μας την υπογραφή της και να πράξει όπως και στο Κοσσυφοπέδιο.Φαίνεται, πως στο Κατάρ, πολλά άλλα απ’ όσα είχαμε φοβηθεί, συζητήθηκαν. Επειδή έρχονται τα «μαντάτα» το ένα μετά το άλλο.

Να σημειώσω φυσικά, ότι δεν λαμβάνω καν υπόψη την δυσαρέσκεια της Σερβίας, όχι μόνον επειδή πρόκειται περί μύθου της «ιστορικής φιλίας μας», ούτε επειδή η Σερβία ήταν εκ των πρώτων που αναγνώρισε τα Σκόπια ως «Μακεδονία», αλλά και διότι οι ίδιοι οι Σέρβοι εγκαταλείπουν σιγά-σιγά την ιδέα ότι το Κοσσυφοπέδιο τους ανήκει. Μόλις προ δύο ημερών, ο πρωθυπουργός της Σερβίας κ. Ίβιτσα Ντάτσιτς είπε πως «επί δέκα χρόνια λέγονταν ψέματα ότι το Κόσοβο είναι σερβικό και ότι αυτό είναι διακηρυγμένο στο Σύνταγμα».

Άλλωστε γίνονται παρασκηνιακές συζητήσεις για ανταλλαγή εδαφών (η κοιλάδα του Πρέσεβο στο Κοσσυφοπέδιο και ο σερβικός τομέας του Κοσσυφοπεδίου στη Σερβία). 

Το θέμα θα μας απασχολήσει και άλλη φορά, απλώς μόνον, πολύ θα ήθελα να πληροφορηθώ, αν ο κ. Αβραμόπουλος εξήγησε στον «υπουργό» του Κοσσυφοπεδίου, πως η χώρα του έχει ελληνικό όνομα, ως «πεδιάδα των κοτσυφιών». Έτσι για την ιστορία, και να μη ξεχνάμε.


Πηγή: Βόρεια

Σχετικά άρθρα:

Συνάντηση Δ. Αβραμόπουλου με τον ΥΠΕΞ του Κοσσυφοπεδίου

Ίδρυση Γραφείου Εμπορικών Υποθέσεων Κοσόβου στην Αθήνα



...ή «Η Τουρκία ως αντιπρόσωπος της εμπειρίας της ανθρωπότητας κι εμείς»

Γράφει ο Άντης Ροδίτης

Στο συνέδριο Τούρκων πρέσβεων που έγινε στην πόλη Μάρντιν το 2010, γεωγραφικά στην ίδια περίπου ευθεία με τα Άδανα, ανατολικότερα όμως, στα σύνορα με τη Συρία, κοντά στο Ιράκ και το Ιράν, ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είχε κάνει μιαν εξαιρετικά εντυπωσιακή ομιλία. Ολόκληρη, μεταφρασμένη στα Ελληνικά, μπορεί να τη βρει κανείς στο www.ifestosedu.gr/109Davutoglou.htm. Στην πραγματικότητα, θα ήταν ευχής έργο αν ολόκληρη την ομιλία διάβαζε κάθε διπλωμάτης, κάθε υπάλληλος των υπουργείων εξωτερικών Κύπρου και Ελλάδος, κάθε σοβαρά ενδιαφερόμενος πολίτης για τα τεκταινόμενα στην περιοχή μας. 

Η ομιλία, εμπνευσμένη και εμπεριστατωμένη, με βάθος γνώσεων και ευαισθησία που σπανίζει σε οποιουδήποτε πολιτικού ή διπλωμάτη τον λόγο, αποτελεί στην ουσία την περιγραφή του «οράματος» της σημερινής Τουρκίας που αφορά στο μέλλον της και στο ρόλο που καλείται, κατά τη γνώμη της, να διαδραματίσει στη διαμόρφωση της νέας, παγκόσμιας νοοτροπίας, του καινούργιου «πολιτισμού συναδέλφωσης» των λαών και του «συμπατριωτισμού», όπως τον ονομάζει ο Νταβούτογλου. Ως κήρυκας και κεντρικός άξονας της διάσημης, πλέον (αν και για πολλούς διαβόητης), «παγκοσμιοποίησης», η Τουρκία εμφανίζεται παράλληλα να προωθεί για τον εαυτό της και τον ρόλο τής ηγέτιδας δύναμης στην ανάπτυξη ενός περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» που εκτείνεται, για την ώρα, από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στα Βαλκάνια μέχρι και την Υεμένη, στην νοτιοδυτική άκρη της Αραβικής χερσονήσου.

Λόγω της λογοτεχνικής, αλλά και της πολιτικής και πολιτισμικής της αξίας, η ομιλία παρουσιάζει ένα τεράστιο ενδιαφέρον, ειδικά για λαούς που κινδυνεύουν να τους καταπιεί, χωρίς να χρειαστεί ούτε μια γουλιά νερό, η Τουρκία.

Όντας ένας από εκείνους που προσπάθησαν να κατανοήσουν την Τουρκία και τους Τούρκους, που θέλησαν να ερευνήσουν με όση αντικειμενικότητα γίνεται τις δικές μας ιδέες και αντιλήψεις γι’ αυτούς που, κατά γενική παραδοχή, κοιτάζαμε πάντα αφ’ υψηλού με περιφρόνηση, αδιαφορία και συχνά αγανάκτηση για τις ιστορικές τους βαρβαρότητες, προσπάθησα ταυτόχρονα όπως και πολλοί άλλοι, πιστεύω, να τις ξεχνώ με την πάροδο των χρόνων, να τις βάζω στην μπάντα και να λέω «άνθρωποι είναι κι αυτοί, κάποτε θα έρθουν στον λογαριασμό». Πολλά από αυτά ισχύουν ακόμα και αυτή τη στιγμή, όπως και το γεγονός ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους Τούρκους εμπεριέχει και μια ειλικρινή θλίψη, μια πραγματική λύπηση, παράξενα, αλλ’ όχι ανεξήγητα συνδυασμένη με μια δόση ειρωνείας για την επιμονή τους να προβάλλουν – παρά τα ελλείμματά τους – ένα εξίσου πολιτισμένο πρόσωπο με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η πραγματικά πολύ σημαντική ομιλία του Νταβούτογλου, άκρως πειστική για τους ξένους, αλλά και για πολλούς αφελείς και απληροφόρητους (δηλαδή τους περισσότερους από μας – γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε εθνική επιβίωση χωρίς πολιτισμική άνοδο), όσο αλματωδώς βελτιωμένη κι αν παρουσιάζεται σήμερα σε σύγκριση με τα πολύ κακά προηγούμενα της, εξακολουθεί να μην μπορεί να κρύψει τις αληθινές φιλοδοξίες και τα αληθινά οράματα της Τουρκίας, που στην ουσία τους διαποτίζονται από έναν αδιάλειπτο επεκτατισμό.

Ο μεγάλος Έλληνας οσμανολόγος και βαλκανιολόγος καθηγητής Σπύρος Βρυώνης, εντοπίζει την παραδοσιακή πια και αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου τουρκικού κράτους να δημιουργήσει αρχαία Ιστορία για τον εαυτό του και στα μέτρα του ώστε να μπορεί να την κατευθύνει στην εξυπηρέτηση των διαχρονικά επεκτατικών «οραμάτων» του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τον εντελώς ακατέργαστο και χονδροειδή τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το επίπεδο, καθ’ όλα και κατά τελεία μίμηση ευρωπαϊκό, στο οποίο έχει φτάσει σήμερα.

Ο Νταβούτογλου ξεκινά ακριβώς την ομιλία του με την παραδοχή ότι χωρίς έναν αρχαίο πολιτισμό ως θεμέλιο δεν είναι δυνατό να φτιαχτεί ένας καινούργιος. 

«Γι’ αυτό», λέει, «οι πρόγονοί μας διάλεξαν ως σύμβολό τους το πλατάνι. Οι ρίζες του είναι βαθιές, δεν μπορεί να ξεριζωθεί και η σκιά του δεν είναι ρηχή, αλλά πυκνή, κατάλληλη για όλα τα δόγματα, τις φυλές και τις θρησκείες»(!)

Η αγωνία αυτή της Τουρκίας για μια δική της αρχαία Ιστορία, ένα δικό της αρχαίο πολιτισμό, της έχει γίνει μια πραγματικά «έμμονη ιδέα» και έχει, ίσως, τις ρίζες της στην ανασφάλεια που της δημιουργεί η πολύ πρόσφατη εδραίωση της σε εδάφη που δεν της ανήκαν πάντα και στο γεγονός ότι, ακόμα πιο πρόσφατα, κινδύνευσε πολύ σοβαρά να χάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος των εδαφών αυτών. 

Πρώτος ο Κεμάλ Ατατούρκ, όταν βρέθηκε μπροστά στο ανέλπιστο και απίστευτο γεγονός να έχει εκδιώξει τον ελληνικό στρατό από την Μικρά Ασία, άρχισε να ψάχνει για ένα τούρκικο, αρχαίο πολιτισμό που θα έδινε στους πολίτες τού νέου τουρκικού κράτους τέτοια εθνική και ιστορική συνείδηση, ώστε να τους εμπνέει υπερηφάνεια για την καταγωγή τους και αυτοπεποίθηση. Πράγματα που για μάς ήταν ανέκαθεν δεδομένα και δεν αισθανθήκαμε ποτέ την ανάγκη να ψάξουμε για να τα βρούμε. Το μόνο που κατόρθωσε ο Κεμάλ – με τη βοήθεια μάλιστα κάποιων δυτικών «επιστημόνων» – ήταν να στήσει μια σειρά από ρατσιστικές θεωρίες που στα δικά μας τα μάτια μόνο κωμικές μπορούσαν να φαντάζουν. Αυτές είναι οι Turk Tarih Tezi και Gunes Dil Teorisi που «αποδεικνύουν» ότι όλοι οι λαοί που δημιούργησαν πολιτισμό (των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων) το κατάφεραν γιατί αναμίχθηκαν ή εμπλουτίστηκαν από την ανώτερη τουρκική φυλή η οποία έλκει, δήθεν, την καταγωγή της στην 7η π. Χ. χιλιετία, τη στιγμή που είναι ιστορικά γνωστό και αποδεδειγμένο ότι οι Τούρκοι άρχισαν να μπαίνουν στην Ανατολία μόλις τον 11ο μ. Χ. αιώνα. Επίσης ότι η βάση πλείστων ευρωπαϊκών και ανατολικών γλωσσών είναι απλώς και αδιαμφισβήτητα…η τουρκική. Οι λεπτομέρειες των ρατσιστικών αυτών θεωριών (διαχωρισμός των ανθρώπων σε βραχυκέφαλους και δολιχοκέφαλους) είναι ανατριχιαστικές και μπορεί να τις διαβάσει κανείς αναλυτικά στο βιβλίο του Σπύρου Βρυώνη “The Turkish State and History-Clio meets the Grey Wolf”. Οι θεωρίες αυτές μπήκαν στα σχολεία, στην τουρκική λογοτεχνία και είναι πολλοί οι Τούρκοι που εξακολουθούν να τις πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το έργο του Κεμάλ συνέχισε στα τέλη του 20ου αιώνα ένας άλλος – κωμικός και στο σουλούπι – υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, o Τουργκούτ Οζάλ, με το βιβλίο του “La Turquie en Europe” (Η Τουρκία στην Ευρώπη-Παρίσι 1988), το οποίο ουσιαστικά εγκολπώνεται και εμπνέεται από αυτές τις θεωρίες για να καταδείξει πόσο…δικαιωματικά Ευρωπαίοι είναι οι Τούρκοι. Ανάμεσα στις πολλές φαιδρότητες του βιβλίου (έκθεση και ανάλυση τους πάλι στο βιβλίο του Βρυώνη), είναι και ο ισχυρισμός ότι ο ειδεχθής και πρωτοφανής θεσμός των γενιτσάρων αποτελεί το πλησιέστερο παράλληλο ή μοντέλο στην εκπαίδευση των κυβερνώντων και στρατιωτών στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ότι ο Όμηρος ήταν Τούρκος, ότι οι Τούρκοι ουδέποτε ενόχλησαν οποιονδήποτε αλλ’ απλώς εκπολιτίζουν άλλους και άλλα πολλά και απίστευτα.

Το μεγάλο και με αξιοθαύμαστο τρόπο γραμμένο βήμα που κάνει τώρα ο Νταβούτογλου – ενδεικτικό και της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης που συντελείται σήμερα στην Τουρκία χωρίς εμείς ούτε καν από μακριά να παρακολουθούμε – έγκειται στο γεγονός ότι δεν ανοητολογεί πλέον στα φανερά, αλλά χρησιμοποιεί μεθόδους και ορολογία που χρησιμοποίησε με επιτυχία η ιστοριογραφία της Ευρώπης για να εξωραΐσει και να αποδεχτεί τη δική της γερμανο-τευτονική βίαιη κατάκτηση που συντελέστηκε κυρίως μεταξύ 3ου και 5ου μ. Χ. αιώνα. Η βίαιη κατάργηση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, πέρασε στην επίσημη ευρωπαϊκή Ιστορία με τον όρο «μεταναστεύσεις των λαών», των κατακτητικών λαών που τελικά συγχωνεύτηκαν με τους κατακτημένους, εγκατεστημένους πληθυσμούς, με κατάληξη τα σημερινά εθνικά κράτη. Ο Ιωάννης Ρωμανίδης στο βιβλίο του «Το προπατορικό αμάρτημα» αποδίδει μνήμες ρωμαϊκής–ρωμέϊκης συνείδησης στα πλήθη της Γαλλικής Επανάστασης εναντίον των «αριστοκρατών» και των βασιλέων της Γαλλίας, απογόνων των γερμανο-τευτόνων κατακτητών τους. Είναι, δε, γνωστό ότι το αρχαίο όνομα της Γαλλίας ήταν Γαλλική Ρωμανία και όχι France, Φραγκία. «Φράγκοι» είναι το όνομα του κυριότερου γερμανικού φύλου που κατέκτησε τη χώρα και τη βάφτισε με το όνομα του. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο στα ελληνικά, στην κυρίαρχη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία απέφυγε τη γερμανική κατάκτηση, διατηρείται το αρχαίο όνομα της χώρας, «Γαλλία». Είναι, επίσης, γνωστό ότι η Εκκλησία της Ρώμης, που τελούσε στα ελληνικά τη λειτουργία μέχρι τον 4ο αιώνα (τελευταίος Έλληνας Πάπας το 1009 μ. Χ.), υπέστη τα πάνδεινα μέχρι να συμβιβαστεί με τους κατακτητές με αποτέλεσμα τα αιρετικά εφευρήματά της – λόγω της αδυναμίας των αγράμματων εισβολέων να εννοήσουν βασικές, αλλά «δύσκολες» έννοιες του Χριστιανισμού – να την οδηγήσουν και στο σχίσμα του 1054. Βέβαια όλ’ αυτά έχουν ξεχαστεί με την ανάμιξη κατακτητών και κατακτημένων και σήμερα ελάχιστα ίχνη μνήμης μεταξύ τους επιβιώνουν, κυρίως στην αντιπάθεια των (κατακτημένων) λαϊκών στρωμάτων για τους κατακτητές τους, που αυτοαποκλήθηκαν «Αριστοκρατία» και διατήρησαν για πολλούς αιώνες μέχρι και σήμερα την ιδιοκτησία της γης.

Μιλώντας, λοιπόν, ο Νταβούτογλου για την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, τον βίαιο ή απλώς εξ ανάγκης εκούσιο εξισλαμισμό των πληθυσμών της, γλαφυρότατα τον περιγράφει με τον πιο ευρωπαϊκό τρόπο ως εξής: 

«Αν θέλετε να κατανοήσετε, μετέπειτα, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρέπει να έχετε καταλάβει την περιπέτεια των Σελτσουκιδών… Πρέπει να καταλάβετε το τόξο που εκτάθηκε απ’ την κεντρική Ασία ως την Ανατολία, το πώς αναμείχθηκαν με τους πολιτισμούς οι άνθρωποι που κινούνταν μες στο τόξο και τι είδους συνθέσεις δημιούργησε η ανάμειξη αυτή στην Ανατολία. Το πνεύμα της τάξης που λέμε οθωμανική δεν πρωτοπαρουσιάστηκε τον 16ο αιώνα. Αναδύθηκε από τη συνάντηση των κινητικών ανθρώπινων στοιχείων και του σταθερού χώρου. Οι άνθρωποι κινήθηκαν από την κεντρική Ασία κατά μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα και έχτισαν νέες τάξεις στα μέρη που συναντήθηκαν… Σύνθεση δύο πολιτισμών από τους οποίους ο ένας ήταν πιο κινητικός, ό άλλος πιο εγκατεστημένος».

Τα ίδια που έγιναν στην Ευρώπη, λοιπόν, έγιναν αργότερα και στην Μικρά Ασία. Οι στην Ευρώπη αποκαλούμενες «μεταναστεύσεις των λαών», στην Μικρά Ασία ονομάζονται πανομοιότυπα «κινήσεις» και «κινητικότητα» των κατακτητών σε βάρος των «πιο εγκατεστημένων».

Αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν. Το απώτερο παρελθόν της Μικράς Ασίας, από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Χωρίς ν’ αναφέρεται στις πρόσφατες ανακάμψεις του τουρκικού, επεκτατικού και εθνοκαθαρτικού πνεύματος σε βάρος των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Κούρδων και ξανά των Ελλήνων στην Κύπρο, σήμερα, λέει στη συνέχεια ο κύριος Νταβούτογλου, ο κόσμος χρειάζεται μια νέα τάξη, τη νέα τάξη τής παγκοσμιοποίησης, στην οποία η Τουρκία έχει όλα τα φόντα να παίξει πρωτεύοντα ρόλο. Κι αν γι’ αυτόν τον ρόλο δεν έχει παρά ν’ ακολουθήσει το δυτικό παράδειγμα και τις ντιρεκτίβες του, στη δική της περιοχή, στην ανάπτυξη του δικού της περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» έχει ν’ ακολουθήσει άλλο παράδειγμα, εκείνο της πρώτης-πρώτης πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης: Κατά τον ίδιο τρόπο που ο Μέγας Αλέξανδρος μετάφερε τον ελληνικό πολιτισμό στα βάθη της Ασίας, η Τουρκία θα μεταφέρει τον δικό της τουρκοϊσλαμικό σε όλη τη γύρω της περιοχή κι ακόμα πιο πέρα, ποιος ξέρει, πόσο μακρια – αφού μέχρι την Υεμένη και τη Βοσνία Ερζεγοβίνη φτάνουν, για την ώρα, οι «συμπατριωτικές» βλέψεις της:


«…Κάτι παρόμοιο με την παγκοσμιοποίηση που ζούμε σήμερα, βιώθηκε σε παλιότερες εποχές. Ρίξτε μια ματιά στους αιώνες μεταξύ του 5ου και 7ου αιώνα π. Χ. Η περίοδος εκείνη μας δείχνει ότι μια νέα τάξη μπορεί να δημιουργηθεί μόνο αν υπάρξει μια νέα νοοτροπία. Τους αιώνες εκείνους σε διάφορες γωνιές της γης, σε διαφορετικές περιοχές όπου ανθούσαν πολιτισμοί παρουσιάστηκαν σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα, ηγετικές φυσιογνωμίες, θρησκευτικοί αρχηγοί. Λόγου χάρη στην περιοχή του ελληνικού πολιτισμού είχαμε τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη. Επί μερικές γενιές, τη μια μετά την άλλη. Την ίδια περίοδο και λίγο πριν, περίπου δύο αιώνες πριν, έζησαν ο Ζαρατούστρα στο Ιράν, ο Βούδας στην Ινδία, ο Κομφούκιος και το Ταό στην Κίνα. Και δύο τρεις αιώνες αργότερα, η διανοητική κινητικότητα που δημιούργησαν αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα, έγινε αιτία να αναδυθούν σημαντικά τοπικά καθεστώτα (τάξεις). Κι αυτά τα περιφερειακά καθεστώτα άρχισαν να διαχέοντα το ένα μέσα στο άλλο. Μαθητής του Αριστοτέλη ο Μέγας Αλέξανδρος, ό,τι πήρε από το δάσκαλό του, πολλαπλασιάζοντας το καθ’ οδόν – πέρασε έξω απ’ το Μάρντιν – το μετέφερε ως τις Ινδίες και την Αίγυπτο. Δημιουργήθηκαν πάμπολλες πόλεις με τ’ όνομα του (Αλεξάνδρειες) και αναδύθηκε μια τάξη».

Γιατί, όμως, η Τουρκία αισθάνεται έτοιμη ν’ αναλάβει ηγετικό ρόλο στην εδραίωση της νέας τάξης της παγκοσμιοποίησης και κατ’ επέκταση μιας δικής της στην «περιοχή της», στην εποχή μας; Ο Αχμέτ-Αλέξανδρος Νταβούτογλου είναι σαφής, σαφέστατος: 

«Η Τουρκία», λέει, «είναι γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση», είναι «ρυθμιστικός παράγοντας ανάμεσα στον Βορρά και το Νότο», είναι «υπερασπιστής της ανάμειξης Ανατολής-Δύσης και των διαφόρων πολιτισμών στο πρόγραμμα του Συνασπισμού των Πολιτισμών», και είναι «άμεσος ανακλαστήρας των οικονομικών ανισοτήτων ανάμεσα σε Βορρά και Νότο ως μέλος των G 20».

Ένας πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών, συνεχίζει ο Νταβούτογλου, τον ρώτησε κάποτε: 

«Δηλαδή, τι ακριβώς εκπροσωπούμε;» 

Και ο Αλέξανδρος-Αχμέτ απάντησε: 

«Εμείς τους εκπροσωπούμε όλους. Γιατί ο αρχαίος πλούτος που έχουμε μας κάνει να συναντιόμαστε με όλους τους πολιτισμούς της Ανατολής, έχουμε πάρει κάτι από όλες αυτές τις κουλτούρες, ταυτόχρονα όμως, με την έννοια της πολιτικής κουλτούρας βρισκόμαστε στο κέντρο της Δύσης. Η υποψηφιότητά μας να γίνουμε μέλος της ΕΕ, οι επαφές μας στην Ασία, οι δεσμοί μας στη Μέση Ανατολή δεν είναι, με την έννοια αυτή, αντικρουόμενοι, αλλά δημιουργούν μια ολότητα. Γι’ αυτό όσο ‘γίνουμε δεκτικοί’ σε όλα αυτά, όσο πιο δραστικά κινούμαστε σ’ αυτά τα επίπεδα, τόσο πιο ενεργητικό ρόλο θα έχει η Τουρκία στην αναζήτηση της οικουμενικής τάξης… Για ένα πράγμα να είστε βέβαιοι! Απ’ την σκοπιά αυτής της αρχής – της δεκτικότητας– καμιά χώρα στον κόσμο δεν έχει την ιδιαιτερότητα της Τουρκίας να αντιπροσωπεύει την εμπειρία της ανθρωπότητας. Εμείς είμαστε σίγουροι γι’ αυτό και προχωρούμε στην εξωτερική μας πολιτική με αυτή την αυτοπεποίθηση… Αυτή είναι η προσδοκία της τουρκικής κοινωνίας, αυτός είναι ο ορίζοντας της Τουρκίας»! 


Η Τουρκία, λοιπόν, έχει όραμα. Είτε μας αρέσει το όραμά της είτε όχι, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με την παγκοσμιοποίηση στην οποία προτίθεται να παίξει σημαίνοντα ρόλο, προωθώντας κι ένα δικό της «συμπατριωτισμό» με συγγενικούς η ομογενείς της λαούς, έχει όραμα. Μεταφέροντας, τώρα, την ερώτηση σε μάς, δηλαδή «τι ακριβώς εκπροσωπούμε εμείς» κι αν έχουμε το δικαίωμα, όπως κι εγώ το έχω ήδη κάμει εδώ, να ειρωνευόμαστε την Τουρκία για τα «οράματά» της, νομίζω δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις απαντήσεις: Είμαστε εκείνοι που έδωσαν και το χώρο και τους πληθυσμούς για να γίνει η Τουρκία μια μεγάλη χώρα με δικαίωμα σε περιφερειακά και παγκόσμια οράματα· είμαστε εκείνοι που μόνοι τους «έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους» ώστε, τώρα, σαν τον τυφλό Τειρεσία να είμαστε οι μόνοι που μπορούν να δουν τι αληθινά συμβαίνει, οι μόνοι που καταλαβαίνουμε πού ακριβώς το πάει, τι ακριβώς κρύβεται μέσα στο «όραμα» της. Η Τουρκία που «οραματίζεται» την ειρηνική κατάργηση των συνόρων ανάμεσα σ’ εκείνη και τους συγγενικούς της ή ομογενείς λαούς, στο μεταξύ δεν χάνει ευκαιρίες να δημιουργεί δια της βίας νέα σύνορα, όπως για παράδειγμα στην Κύπρο, και να σχεδιάζει να δημιουργήσει κι άλλα αλλού, όπως στο Αιγαίο. Εποικίζει τώρα την Κύπρο και το ίδιο θα πράξει και σε επόμενο στάδιο με το Αιγαίο με συγγενικούς ή ομογενείς λαούς, οπότε οι νέοι κάτοικοι που θα κουβαλήσει εκεί, ως «πιο κινητικοί» σε βάρος των «εγκατεστημένων», θα της δίνουν κάθε δικαίωμα να καταργήσει πάλι τα καινούργια σύνορα που διαχωρίζουν τους λαούς για χάρη της παγκοσμιοποίησης, της ειρήνης και του…«συμπατριωτισμού»!

Το 1964 η Κύπρος ήταν de facto ενωμένη με την Ελλάδα. Ο Ντενκτάς, οι τούρκικες εφημερίδες στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη θρηνούσαν τον χαμό της Κύπρου. Οι Αμερικανοί μας πρόσφεραν επισημοποίηση της Ένωσης με μεγάλη πιθανότητα να μην παραχωρηθεί κανένα αντάλλαγμα στην Τουρκία. Μόνη, απλή, εύκολη προϋπόθεση η σύμπνοια και η συνεργασία με την τότε ελληνική κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Εμείς, όμως, με πρωταγωνιστές την ίδια την Εκκλησία της Κύπρου κι όλους τους άλλους που βρίσκονται κατά καιρούς στην εξουσία διαπληκτιζόμενοι για το ποιος είναι ο πιο πατριώτης, κυκλοφορούσαμε τότε φυλλάδια, ψιθύρους και διαβολή εναντίον της Ελλάδας. Ζητούσαμε την εκδίωξη της ελληνικής μεραρχίας, την απομάκρυνση της Ελλάδας, την ακύρωση της Ένωσης. Ζητούσαμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Χωρίς αναγνώριση και παραδοχή των ασυγχώρητων σφαλμάτων μας, πώς μπορούμε να βρούμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουμε την τραγική κατάληξη; 

Το γεγονός ότι δεν έχουμε την τόλμη που χρειάζεται για να παραδεχτούμε τα λάθη μας, τα λάθη που άνοιξαν τον δρόμο στα «οράματα» της Τουρκίας, το γεγονός ότι στα πολιτικά μνημόσυνα των ηρώων μας φτάνουμε μόνο, έστω και σπάνια, μέχρι του σημείου απλώς να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν αυτά τα δικά μας, τεράστια, φοβερά και ασυγχώρητα λάθη, χωρίς να έχουμε το πολιτικό θάρρος να τα κατονομάσουμε, γιατί έτσι μπορεί να ρίξουμε τους «ήρωές» μας από τα βάθρα τους και ν’ αντικρύσουμε τους εαυτούς μας γυμνούς πλέον από ψευδαισθήσεις «αγώνων» που μόνο την παραμονή κάποιων ανίκανων και μωροφιλόδοξων στην εξουσία εξυπηρετούσαν, μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ειρωνευόμαστε την Τουρκία και τα «οράματα» της. Στο κάτω-κάτω, ακόμα κι αν την ανάγκη των Τούρκων, την έμμονη ιδέα τους ν’ αποκτήσουν αρχαίο πολιτισμό, την χρησιμοποιούν σαν λεοντή για να κρύψουν τις πραγματικές κατακτητικές προθέσεις τους – που είναι, ίσως, η κυριότερη κληρονομιά τους – δεν παύουν να αναγνωρίζουν την αξία τού να έχει κανείς αρχαίο πολιτισμό. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι ολότελα αρνητικό. Ας μην ειρωνευόμαστε, λοιπόν, τους Τούρκους. Ας ειρωνευόμαστε καλύτερα τους εαυτούς μας, που έχοντας ως Έλληνες εκείνο ακριβώς που λείπει στους Τούρκους, μιαν αληθινά μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά, αντί να εντοπίσουμε με θάρρος, εντιμότητα και ειλικρίνεια τα φοβερά μας λάθη, την παταγώδη αποτυχία και το τραγικό τέλος των εθνικών μας αγώνων, ώστε με σοφία και αυτογνωσία να χτίσουμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται (το δικό μας μεγάλο έλλειμμα), για να μπορέσουμε να πάρουμε τις αναγκαίες γενναίες αποφάσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο και τον εφιάλτη της διχοτόμησης, τον εφιάλτη της μόνιμης τουρκοποίησης της βόρειας Κύπρου και ύστερα ολόκληρης, συνεχίζουμε ακάθεκτοι την τρελή πορεία μας του κυνηγητού της εξουσίας και του προσωπικού συμφέροντος.

Κι αντί να είμαστε, ως Έλληνες, συνειδητοί αγωνιστές μιας αληθινά ανθρωπιστικής, γνήσια φιλειρηνικής και πολιτισμικά δημιουργικής παγκοσμιοποίησης, παραμένουμε άπραγοι και ανήμποροι τηλεθεατές, υποψήφια θύματα της παγκοσμιοποιημένης βαρβαρότητας της μετατροπής του Ανθρώπου σε αποβλακωμένο καταναλωτή άχρηστων στην ουσία βιομηχανικών προϊόντων, που το κυριότερο τους επίτευγμα είναι να καταστρέφουν τον πλανήτη για τα οικονομικά συμφέροντα και την καλοπέραση μιας συγκριτικά απειροελάχιστης μειοψηφίας. Τέτοιους ανθρώπους σαν εμάς, σε μερικά ακόμα χρόνια, λίγο θα τους ενδιαφέρει αν τους αποκαλούν Τούρκους, Αμερικανούς ή Έλληνες.





Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Ρεπούση, εκτός της προσπάθειας για διαστρέβλωση της ιστορίας (συνωστισμός στη Σμύρνη κλπ), ηγείται και της ΜΚΟ Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα», με έδρα την Αθήνα. 

Δημοσιεύματα του Τύπου όπως και στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα του προγράμματος «Διαύγεια» κάνουν λόγο για έναν χορό κρατικών επιδοτήσεων και επιχορηγήσεων, με κατασπατάληση δημοσίου χρήματος σε υψηλούς μισθούς αργόμισθων στελεχών της εν λόγω ΜΚΟ, με υπερκοστολογήσεις διαφημιστικών φυλλαδίων, ιστοσελίδων, διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων που κοστίζουν χιλιάδες ευρώ. 

Όλα αυτά συνθέτουν το ανεξέλεγκτο «πάρτυ» της ΜΚΟ της Ρεπούση, ένα πάρτυ το οποίο γίνεται στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου που βλέπει καθημερινά το εισόδημά του να μειώνεται.

Αξίζει να αναφερθεί ότι, μόνο για το έτος 2011, το Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα» επιχορηγήθηκε και μοιράστηκε το ποσό της τάξεως των 3.800.000 ευρώ, για πρόγραμμα που υλοποίησε, από την Γενική Γραμματεία Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών. 

Για την εκπόνηση μελέτης με θέμα «Γυναικεία μετανάστευση στην Ελλάδα» μοιράστηκε 294.872 ευρώ, για ενημερωτική εκστρατεία σχετικά με το trafficking γυναικών υπηκόων τρίτων χωρών, μοιράστηκε 200.000 ευρώ

Ως εταίρος στο πρόγραμμα συνΑΝΑΠΤΥΞΗ μοιράστηκε το ποσό των 720.763 ευρώ

Για το πρόγραμμα «Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού 2007-2013» έλαβε 15% από το ύψος της επιχορήγησης που ανερχόταν στα 380.000 ευρώ, και όπως φαίνεται, δεν υπάρχει τέλος στο όργιο κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.



Ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ (με ελληνικούς υπότιτλους) της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ερευνά τον ρόλο της Κομισιόν στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων...

Η εκπομπή της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης «Monitor» έκανε πρόσφατα μια έρευνα για τις πιέσεις που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις χώρες μέλη της Ε.Ε. για να ιδιωτικοποιήσουν τις υπηρεσίες ύδρευσης.

Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στην περιοχή Pacos de Ferreira της Πορτογαλίας όπου επιβλήθηκε η ιδιωτικοποίηση και όπου μέσα σε λίγα χρόνια τα τιμολόγια αυξήθηκαν 400 τα εκατό και συνεχίζουν με αύξηση 6 τα εκατό κάθε χρόνο. 

«Δεν μπορούμε πια να πιούμε νερό, όπως πίναμε στο παρελθόν, δεν είναι καλό» λένε οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν από την αρχή αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση.

Το 8λεπτο ρεπορτάζ στη συνέχεια πηγαίνει στο κέντρο του προβλήματος στις Βρυξέλλες. Εκεί ερευνά σε βάθος την κατάσταση και παρουσιάζει έγγραφα που αποδεικνύουν την απόφαση για «άνοιγμα της αγοράς» του νερού, ξεκινώντας από τις χώρες του Νότου, μια αγορά που την υπολογίζουν σε τριψήφια δις.

Όσο για το ποιούς έχει ως συμβούλους, στην ομάδα ειδικών που χαράσσουν την πολιτική του νερού, ο επίτροπος Barnier ο ισχυρός άντρας της Commission, το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι είναι το Steering Group που αποτελείται από τους γενικούς διευθυντές των μεγαλύτερων πολυεθνικών του χώρου.

«Το γκρουπ δεν το επέλεξα εγώ» δηλώνει ο Barnier. «Αν με ρωτάτε αν θα έπρεπε να είναι αυτό το γκρουπ πιο ισορροπημένο απαντάω ναι» λέει όταν ο δημοσιογράφος του διαβάζει τη λίστα των συμμετεχόντων...

Νερό: ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή μια μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων;

«Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες αποφάσισαν».

«Στο μέλλον το νερό θα ανήκει στις πολυεθνικές αντί σε όλους εμάς»…

Με αυτές τς φράσεις κλείνει ένα ρεπορτάζ μιας πραγματικής εκπομπής ειδήσεων, μιας πραγματικής δημόσιας τηλεόρασης. Της γερμανικής...

Και στα δικά μας. 

(Από το κουμπί «Τurn on captions» επιλέξτε «Greek» για ελληνικούς υπότιτλους)
 

 
savegreekwater.org





Του Χρήστου Καπούτση

Η Ελλάδα και η Κύπρος, λόγω οικονομικής δυσπραγίας, βιώνουν μια ιστορικών διαστάσεων τραγωδία. Βρίσκονται σε αδυναμία να υπερασπιστούν ακόμη και ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα. Οι διεθνείς υποθέσεις και οι διακρατικές διαφορές, στο σημερινό διεθνο-πολιτικό περιβάλλον, δεν διευθετούνται με βάση την ισχύ του Δικαίου, αλλά με βάση το δίκαιο του ισχυρότερου. Άλλωστε, «τα νομικά επιχειρήματα έχουν αξία όταν εκείνοι που τα επικαλούνται είναι περίπου ΙΣΟΠΑΛΟΙ σε δύναμη και ότι, αντίθετα, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του» μας διδάσκει ο Θουκυδίδης από τα βάθη των αιώνων.

Ειδικότερα για τον Κυπριακό Ελληνισμό, το μέλλον διαγράφεται ζοφερό. Πρόσωπα που επηρεάζουν τις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις (πολιτικοί, διπλωμάτες, τραπεζίτες, αναλυτές) συσχετίζουν την παροχή οικονομικής βοήθειας στην Κύπρο με την επίλυση του πολιτικού προβλήματος, του Κυπριακού, σύμφωνα με τις προγραφές και πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, που ομοθύμως είχε απορρίψει ο κυπριακός Ελληνισμός στο δημοψήφισμα του 2004. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Αμερικανός διπλωμάτης Τόμας Νάιλς, σε δηλώσεις του, υποστηρίζει ότι η επιβολή του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο θα πρέπει να είναι απόλυτος όρος για τη χορήγηση δανείου στην Κυπριακή Δημοκρατία!

Ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, ήταν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής του εκτρωματικού σχεδίου Ανάν. Άρα, λογικά, ο Ν. Αναστασιάδης, δεν θα πρέπει να προβάλει και ισχυρές αντιστάσεις στην επαναφορά του σχεδίου Ανάν, ώστε να εξασφαλίσει από την τρόικα το δάνειο οικονομικής επιβίωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπενθυμίζω ότι το περιώνυμο σχέδιο Ανάν προέβλεπε τη δημιουργία ενός sui generis κρατικού μορφώματος, οιονεί τουρκικού προτεκτοράτου, με προφανείς δυσμενείς συνέπειες για την ασφάλεια και τη γεωπολιτική παρουσία του Ελληνισμού, σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι του κόσμου. Με το σχέδιο Ανάν περιθωριοποιείτο η τρισχιλιετής πολιτιστική και πνευματική δημιουργική παρουσία του ελληνισμού στη Μεγαλόνησο.

Εύχομαι να διαψευστώ, αλλά πιστεύω ότι ο Ν. Αναστασιάδης θα είναι ο έβδομος και τελευταίος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκτός και αν ο Ν. Αναστασιάδης λειτουργήσει αντισυμβατικά και διαψεύσει εκείνους που τον θεωρούν δεδομένο!  

Η γεωπολιτική θέση της Κύπρου είναι περιζήτητη και η κυπριακή ΑΟΖ κρύβει θησαυρούς. Αυτά είναι τα πολύ ισχυρά και αξιοποιήσιμα πολιτικά δεδομένα για την ελληνοκυπριακή πολιτική ηγεσία.




Επικρατεί η άποψη ότι ο νέος πρόεδρος της Κύπρου δεν θα φέρει αντίρρηση στις ευρωπαϊκές και τουρκικές αξιώσεις, καθώς ήταν υπέρμαχος του σχεδίου Ανάν

Γράφει ο Μακεδών

Ο τουρκικής καταγωγής συμπρόεδρος των Γερμανών Πρασίνων Τζεμ Έζντεμιρ, σε συνέντευξή του στο Reuters ζητεί να συμπεριληφθεί το ζήτημα της επανένωσης της Κύπρου στη διαπραγμάτευση για την οικονομική διάσωση του νησιού.

Πιστεύει ότι ο νέος πρόεδρος της Κύπρου, κ. Νίκος Αναστασιάδης, είναι πολιτικός «με τον οποίο μπορούμε να διαπραγματευτούμε καλά». Αυτό προφανώς ερμηνεύεται ότι ο κ. Αναστασιάδης ως υπέρμαχος του Σχεδίου Ανάν δεν θα φέρει αντίρρηση στις ευρωπαϊκές και τουρκικές αξιώσεις.

«Στη συζήτηση για την οικονομική βοήθεια προς την Κύπρο, το ερώτημα για την επανένωση του νησιού δεν παίζει, δυστυχώς, κανένα ρόλο», δηλώνει ο συμπρόεδρος των Πρασίνων. «Το θέμα της επανένωσης έχει θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μαζί με το ζήτημα του περιορισμού του τραπεζικού τομέα, του ξεπλύματος μαύρου χρήματος και του «dumping» φόρων», υποστηρίζει.

Αξιωματούχος της γερμανικής κυβέρνησης ήταν αρνητικός, επειδή με αυτόν τρόπο θα προστίθετο στις συζητήσεις ένα πολιτικό στοιχείο, το οποίο είναι δύσκολο να αξιολογηθεί.

Πάντως, δεν είναι σαφές εάν η τοποθέτηση του κ. Τζεμ Έζντεμιρ αποτελεί προσωπική του άποψη ή επίσημη θέση των Πρασίνων.


Πηγή: Βόρεια


Αποδοκιμασίες σε Σαμαρά και Παπούλια σε εκδήλωση στην Ακαδημία Αθηνών...


Σε εκδήλωση για την ελληνική γλώσσα στην Ακαδημία Αθηνών, η οποία ήταν προγραμματισμένη για το απόγευμα της Παρασκευής βρέθηκαν ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, καθώς και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας. 


Στην αίθουσα επικράτησε πρόσκαιρη αναστάτωση, όταν αστυνομικοί έσπευσαν να απομακρύνουν 4 γυναίκες, καθώς και την ανήλικη κόρη της μιας εξ αυτών, οι οποίες στη διάρκεια της εκδήλωσης ξεκίνησαν να φωνάζουν απευθυνόμενες προς τους κυρίους Σαμαρά και Παπούλια: 

“Προδότες, προδότες! Με ποιο δικαίωμα το κάνατε αυτό;"

...αναφερόμενες στην ένταξη της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίου

Οι γυναίκες συνέχισαν να διαμαρτύρονται, με αποτέλεσμα οι αστυνομικοί προχώρησαν σε προσαγωγές.

Η εκδήλωση είχε τίτλο "Η ελληνική γλώσσα χθες, σήμερα, αύριο" και την οργάνωση ανέλαβαν η Ενωση Περιφερειών Ελλάδος (ΕΝΠΕ), η Κεντρική Ενωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και η Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά (ΕΓΚ), από αύριο έως την Κυριακή, στην Ακαδημία Αθηνών, ενώ τελούσε υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας.


Πηγή: News.gr

Προσκύνησε τον Ερντογάν ο Σαμαράς ή αλλιώς "έπεσε στα τέσσερα" μπροστά στο νεο-σουλτάνο

Ο τσαμπουκάς του Σαμαρά εξανλτείται μόνον απέναντι στους Έλληνες. Στους τροϊκανούς-δανειστές και στον Ερτνογάν, φέρεται ως γιουσουφάκι! Ο Σαμαράς πήγε στην Τουρκία για να δείξει πόσο φρόνιμο παιδί είναι. Παρέδωσε το μισό Αιγαίο στην Τουρκία, άφησε το Καστελόριζο στο έλεος του Αλλάχ και "υππέγραψε" την κατασκευή του τζαμί στην Αθήνα! 
Η εντολή Σαμαρά στην χώρα μας είναι να ξεκινήσει άμεσα η κατασκευή του μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα. Νομίζετε ότι πήρε από τον Ερντογάν την λειτουργία της θεολογικής σχολής στην Χάλκη; ΣΚΑΤΑ πήρε!

Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ αναφέρει ότι το μόνο που απομένει για την ανέγερση του μοντέρνου κτιρίου το οποίο σε τίποτα δεν θα θυμίζει τα παραδοσιακά τζαμιά με τους μιναρέδες, είναι η δημοπράτηση του έργου από το Υπουργείο Μεταφορών.

Το έργο αναμένεται να στοιχίσει 846.000 ευρώ, ενώ από το κτίσμα θα απουσιάζουν οι παραδοσιακοί μιναρέδες, καθώς το αρχιτεκτονικό γραφείο του Αλέξανδρου Τομπάζη που έχει αναλάβει το έργο, έκρινε ότι η κατασκευή ενός μιναρέ δεν έδενε αρμονικά με το περιβάλλον.

Σε μια στιγμή που ο κόσμος δεν έχει να φάει, μένει άστεγος, δεν έχει να πληρώσει τους φόρους του, τού τσακίζουν τη σύνταξη ή τον μισθό, ο Σαμαράς βρίσκει κοντά 1 εκατομμύριο ευρώ για να φτιάξει τζαμί!

Οι κάτοικοι του Βοτανικού είναι ανάστατοι αλλά και αποφασισμένοι να ξεσηκωθούν. Μπροστάρης στον αγώνα τους είναι ο μητροπολίτης Πειραιώς, Σεραφείμ.

Ο ελληνικός λαός που έζησε τον ζυγό των Οθωμανών-μουσουλμάνων για 450 χρόνια, υποχρεώνεται σήμερα από τον Σαμαρά, σε μια εκρηκτική για τη χώρα εποχή με εκατομμύρια λαθρομετανάστες να μπαινοβγαίνουν στην Ελλάδα, να φτιάξει τζαμί για τους μουσουλμάνους!!!


Σχόλιο ιστολογίου: 

Ο φερόμενος και ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, ανθύπατος της καγκελαρίου Μέρκελ, ελληνώνυμος και ελληνόφωνος Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται και ως "πατριώτης", προχωρά σε μία ακόμη κίνηση "καλής θέλησης" απέναντι στο Ισλάμ και ιδιαίτερα απέναντι στις απαιτήσεις του ομοτίμου τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 
Είναι προφανές ο "πατριωτισμός" του Αντώνη Σαμαρά δεν μπορεί να κατανοήσει τι ακριβώς σημαίνει η συγκεκριμένη του ενέργεια για την Ελλάδα. Αλλά, όπως και ο ίδιος "διέταξε" προς τον τότε υπουργό του κ. Νικολόπουλο, είναι προφανές πως "πέφτει στα τέσσερα" προς ικανοποίηση "πάσας νόσου και πάσας μαλακίας"... 
Τι είναι όμως αυτό που τον κάνει να αισθάνεται τόσο βέβαιος για την ατιμωρησία του, τη στιγμή που οι πολιτικές του αποφάσεις και πράξεις σκιαγραφούν την κατηγορία της "εσχάτης προδοσίας"; Μάλλον οι "πλάτες" που του βάζουν οι κατοχικές δυνάμεις... Και, όμως, η ιστορία θα του δίδασκε πολλά, αν την διάβαζε...
“Πάμε στο υπόγειο…” Λήψη DNA με τη βια καταγγέλλουν οι προσαχθέντες για τα μεταλλεία

Γράφει ο Στέφανος Χίος

Εξαιρετικά σοβαρές καταγγελίες από προσαχθέντες κατοίκους της Χαλκιδικής σε μέσα ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης απασχολούν ήδη τις εισαγγελικές Αρχές. Σύμφωνα με καταγγελία νεαρού, την οποία επιβεβαίωσε και ο 54χρονος Λάζαρος Τόσκας, μέλος της επιτροπής των εξεγερμένων, σε κλήση του στην Ασφάλεια για «φιλική συζήτηση» υπεβλήθη με τη βία σε λήψη DNA. 
Μέθοδοι που, εάν επαληθευτούν (γεγονός δυσχερές), παραπέμπουν σε πρακτορίστικες μεθόδους που παρατηρήθηκαν σε «ανακρίσεις» κάτω από τη λάμπα από την KGB και την πρώην ανατολικογερμανική Στάζι. 

Η αφήγηση του νεαρού στο Ράδιο Θεσσαλονίκη είναι χαρακτηριστική:
«Με ενημέρωσαν τηλεφωνικά χθες ότι πρέπει να πάω στην Αστυνομική Διεύθυνση Πολύγυρου. Όταν έφθασα με οδήγησαν στο υπόγειο και ζήτησαν να τους πω ονόματα πελατών που έρχονται στο μαγαζί μου. 
Όταν αρνήθηκα, με έβρισαν και με απείλησαν ότι θα μου κλείσουν το μαγαζί. Στη συνέχεια μου πήραν δαχτυλικά αποτυπώματα και μου είπαν να γονατίσω και ζήτησαν να τους δώσω γενετικό υλικό,αλλά εγώ αρνήθηκα. Μου είπαν ότι πρόκειται για υπόθεση τρομοκρατίας και ότι δεν έχω το δικαίωμα να αρνηθώ. Δεν με άφησαν να πάρω τηλέφωνο ούτε τον δικηγόρο μου. 
Μετά με σήκωσαν όρθιο και σε κάποια στιγμή που ήμουν χαλαρός μου άνοιξαν το στόμα (σ.σ.: λέγονται πολλά για χρήση μεταλλικού αντικειμένου) και με μια μπατονέτα πήραν σάλιο. Μου είπαν ότι, αν δεν υπογράψω το έγγραφο με το οποίο θα βεβαιώνω ότι συναίνεσα στην πράξη αυτή, δεν θα έφευγα από την Ασφάλεια. Τα έχασα. 
Δεν έχω απασχολήσει ποτέ στο παρελθόν την Αστυνομία. 
Δεν έχω ξαναπάει στην Ασφάλεια. 
Το υπέγραψα. 
Όλη η διαδικασία κράτησε περίπου τέσσερις ώρες. Οι άνθρωποι που μου πήραν DNA φορούσαν πολιτικά» κατέληξε ο συγκεκριμένος επαγγελματίας.

Πηγή εφημ. Δημοκρατία



Θυμάστε όταν στις 10 Οκτωβρίου 2012 ο κ. Μεϊμαράκης ως πρόεδρος της Βουλής υποδεχόταν τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, τι είχε πει; Είχε πει επί λέξει: 

«Νομίζω ότι η περίοδος που διανύουμε, με τα μεγάλα προβλήματα στη ευρύτερη γειτονιά μας, μας υποχρεώνει να σκεφτούμε πιο ώριμα, πιο συνετά και πώς πράγματι μπορούμε να συμβάλλουμε -και οι δύο χώρες- στην ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή μας. Με αυτές τις σκέψεις σας καλωσορίζω και πάλι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και σας προσφέρω ένα αναμνηστικό δώρο που απεικονίζει ένα καράβι που μπορεί να κινείται με ελευθερία στο Αιγαίο μας.»

Τι σημαίνει αυτό; Από πότε ένα καράβι δεν κινείται με ελευθερία στο Αιγαίο; Ποιο καράβι δεν κινείται ελεύθερα στο Αιγαίο; Και γιατί να κινείται ελεύθερα; Δεν πρέπει να τηρεί τους κανόνες του διεθνούς δικαίου; Δεν πρέπει να σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα στη θάλασσα του Αιγαίου; Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα στο Αιγαίο; Η ελεύθερη διακίνηση της ναυσιπλοΐας, ή η ανοιχτή απειλή που στοιχειοθετούν οι απαιτήσεις της Τουρκίας;

Για τον κ. Μεϊμαράκη και τα συμφέροντα που υπηρετεί το πρόβλημα είναι απλό: αντί για την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, προέχει το άνοιγμα της θάλασσας του Αιγαίου σε όλους. Ελεύθερη θάλασσα ή Αιγαίο με ελεύθερη κίνηση, σημαίνει θάλασσα χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα. Και μόνο αυτή η δήλωση θα αρκούσε σε άλλες εποχές να ξεσηκώσει σάλο, αλλά στις μέρες μας, σε εποχές τέτοιου γενικού ξεπουλήματος, όλα αυτά θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά.

Το νόημα το έπιασε αμέσως ο κ. Νταβούτογλου, ο οποίος απάντησε στον Μεϊμαράκη: 

«Σας ευχαριστώ και για το δώρο σας που έχει συμβολικό νόημα. Εμείς πάντοτε επιθυμούμε το Αιγαίο ως μία θάλασσα ειρήνης και φιλίας , να είναι ανοικτό σε κάθε είδους συνεργασία.» 

Κατανοητό. Το Αιγαίο οφείλει να είναι ανοικτό σε κάθε είδους συνεργασία. Με άλλα λόγια το Αιγαίο πρέπει να είναι ανοιχτή θάλασσα χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα, χωρίς κανόνες διεθνούς δικαίου και δικαιώματα που πηγάζουν απ’ αυτό για να επιτρέπεται κάθε είδους συνεργασία. Μόνο που δεν επιτρέπονται κάθε είδους συνεργασίες. Επιτρέπονται μόνο αυτές που σέβονται τα υφιστάμενα κυριαρχικά δικαιώματα και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Διαφορετικά έχουμε συνεργασίες όχι ανάμεσα σε ευνομούμενα κράτη στη βάση κανόνων δικαίου, αλλά ανάμεσα σε ληστοσυμμορίες στη βάση σκοτεινών σκοπιμοτήτων. Όπως είναι οι δυο που εκπροσωπούνταν από τον Μεϊμαράκη από την μια και τον Νταβούτογλου από την άλλη.

Επειδή όμως ο ελληνικός λαός έχει επιδείξει μια κάποια ευαισθησία γύρω από τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο και επειδή δεν είναι εύκολο να ξεχάσει την προδοσία των Ιμίων, τα νεκρά παλικάρια που δεν έχουν ακόμη δικαιωθεί και χάθηκαν στο βωμό του ενδοτισμού και του «ευχαριστώ τους Αμερικάνους», τις γκρίζες ζώνες, κοκ, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να του πλασάρουν το ξεπούλημα και του Αιγαίου. Αυτός ήταν εξαρχής η ΑΟΖ.

Από την εποχή που έβγαιναν διάφοροι και φλυαρούσαν ότι με την ΑΟΖ θα σωθούμε, εμείς επιμέναμε ότι πιθανή ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης υπό τις υπάρχουσες συνθήκες εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές, συνιστά έγκλημα. Οριοθέτηση ΑΟΖ υπό τις υπάρχουσες συνθήκες κατοχής και υποτέλειας σημαίνει ότι οριοθετείς το οικόπεδο για να το παραδώσεις στους δανειστές.

Φυσικά πολλοί ήταν εκείνοι που είδαν στην ΑΟΖ το «νερό του καματερού» δια πάσαν νόσον και δια πάσαν μαλακίαν. Ημερίδες και ομιλίες στήθηκαν προκειμένου γνωστοί και λιγότερο γνωστοί «επιστήμονες» να διαλαλήσουν στους αφελείς πόσο σωτήρια λύση μια πιθανή οριοθέτηση της ΑΟΖ. Κι έτσι φτάσαμε στο δια ταύτα.

Όταν ήρθε ο Ολάντ στην Ελλάδα στις 19/2/2013 ο κ. Σαμαράς άδραξε την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει ακόμη περισσότερο τις προθέσεις της ντόπιας ληστοσυμμορίας που κυβερνά τον τόπο:

«Στο γεύμα που θα ακολουθήσει θα συζητήσουμε για τα κοινά συμφέροντα μας πάνω σε διάφορα προβλήματα, από τον φονταμενταλισμό τον ισλαμικό, από την ανάγκη σταθερότητας των μουσουλμανικών κρατών της περιοχής- ήδη η Γαλλία με την κίνηση που έκανε στο Μάλι έδωσε δείγμα σαφές της δυνατότητος που υπάρχει για περισσότερη σταθερότητα στην περιοχή- και για την ειρηνική επίλυση, όπου μπορούμε, θα συζητήσουμε των περιφερειακών κρίσεων, όπως αυτή της Συρίας, της προώθησης της λύσης για το Κυπριακό και, βεβαίως, όπως είπα και πριν, για τα τεράστια κύματα μετανάστευσης που απειλούν ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και που, θα έλεγα, δυσανάλογα επιβαρύνουν χώρες όπως η Ελλάδα. Είναι ακριβώς αυτή η λογική με την οποία στηρίζουμε την πολιτική της Γαλλίας στο Μαλί. Πολιτική η οποία δείχνει αποφασιστικότητα και ευθύνη και από την πλευρά της αλλά και για λογαριασμό ολόκληρης της Ευρώπης. Θα μιλήσουμε, ακόμα- και ήδη έχουμε ξεκινήσει τη συζήτηση αυτή- για τα ενεργειακά αποθέματα που υπάρχουν στην περιοχή και που θα αποδειχθεί ότι, όπως και στην Κυπριακή ΑΟΖ, υπάρχουν και στην Ελληνική ΑΟΖ και που είναι στρατηγικής, θα έλεγα, σημασίας για τον εφοδιασμό της Ευρώπης και θα συμβάλλουν αποφασιστικά στο να αποκτήσει η Ευρώπη τις δικές της πλουτοπαραγωγικές πηγές. Τα ενεργειακά αποθέματα της Ελλάδας βρίσκονται στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο. Αποτελούν πλουτοπαραγωγικές πηγές ευρύτερα της Ευρώπης. Το δικαίωμα να ανακηρύξει ΑΟΖ η Ελλάδα από το Δίκαιο της Θάλασσας το έχει όποτε θέλει να το κάνει. Θα το κάνουμε με τις σωστές κινήσεις που απαιτούνται. Θέλουμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα φιλικά και ειρηνικά γιατί; Γιατί, άλλωστε, είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης. Η Ελλάδα θα μπορέσει με αυτές τις πηγές της να εφοδιάζει, να γίνει κόμβος υδρογονανθράκων για ολόκληρη την Ευρώπη. Και θα έλεγα ότι αυτό αναβαθμίζει και το δικό μας ρόλο. Ήδη, έγινε η συμφωνία που είχατε ακούσει με το ΤΑΠ. Πιστεύω ότι μαζί με την Κύπρο μπορούμε να παίξουμε έναν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο στην παραγωγή υδρογονανθράκων, στον εφοδιασμό της Ευρώπης από ευρωπαϊκές πηγές, να αποκτήσει η Ευρώπη τους δικούς της υδρογονάνθρακες. Να εξαρτάται, επομένως, λιγότερο από εξαγωγές άλλων. Αυτό το υπογραμμίζουμε με κάθε τρόπο στους εταίρους μας. Ιδιαίτερα στη Γαλλία που είναι μία πολύ σημαντική ευρωπαϊκή και μεσογειακή, άλλωστε, δύναμη.»

Η τοποθέτηση αυτή είναι άκρως προκλητική. Καταρχάς ο κ. Σαμαράς ως τυπικός εκπρόσωπος ληστοσυμμορίας δεν μπορεί παρά να επαινέσει την στρατιωτική επέμβαση της Γαλλίας στο Μάλι, έστω κι αν μέσα στην ίδια την Γαλλία έχει καταγγελθεί ως αποικιοκρατική και ληστρική επέμβαση. Η επέμβαση αυτή μπορεί να έχει ως δικαιολογία τον ισλαμισμό, αλλά στόχο της είναι η δήμευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας από τις πιο πλούσιες χώρες σε μέταλλα και άλλα στην υποσαχάρια Αφρική. Δεν πειράζει αν τυπικά την Γαλλία την κάλεσε μια χούντα που κυβερνά το Μάλι πολλά χρόνια χάρις στην στήριξη των Γάλλων, ούτε πειράζει που η στρατιωτική αυτή επέμβαση κοστίζει στον ντόπιο πληθυσμό απίστευτους αριθμούς θυμάτων ανάμεσα στους αμάχους. Ούτε φυσικά πειράζει που ο ντόπιος πληθυσμός αποδεικνύεται «αχάριστος», όπως έγραφε πρόσφατα το Economist, γιατί αντί να υποστηρίξει τους Γάλλους «πολιτισμένους» αποικιοκράτες που σφαγιάζουν όποιον ντόπιο βρουν μπροστά τους, υποστηρίζουν μαζικά τους κακούς, τους «ισλαμοφασίστες» αντάρτες.

Κι αφού ο Σαμαράς ταυτίστηκε με τον Ολάντ στην αποικιοκρατική σφαγή του Μάλι από τους Γάλλους, πέταξε και το καινούργιο. «Τα ενεργειακά αποθέματα της Ελλάδας βρίσκονται στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο. Αποτελούν πλουτοπαραγωγικές πηγές ευρύτερα της Ευρώπης.» Κι έτσι οι πολυδιαφημισμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές του Αιγαίου παραδόθηκαν στους δανειστές. Χαρακτηρίστηκαν «ευρωπαϊκές». Όπως ήταν φυσικό ο Ολάντ ανταπέδωσε: «Είναι μία ευκαιρία για την Ελλάδα και για την Ευρώπη η ύπαρξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου κάτι που μπορεί καταρχήν να βρεθεί και κατόπιν, να ακολουθήσει η εκμετάλλευσή τους και πιστεύω ότι εδώ θα επικρατήσει το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας. Αν μπορεί, βεβαίως, η Γαλλία να συνεκμεταλλευτεί με την Ελλάδα αυτά τα κοιτάσματα θα το κάνει.»

Κι έτσι πριν καν βρεθεί το οτιδήποτε στο Αιγαίο, έχει βαφτιστεί «ευρωπαϊκό» και έχει παραδοθεί στους Ευρωπαίους. Τις προάλλες (7/3) στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ο κ. Σαμαράς ήταν ακόμη πιο καθαρός: «Αλλά θα ήθελα να σας μεταφέρω στο χώρο των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, όπου το ελληνικό ή το κυπριακό πετρέλαιο ή φυσικό αέριο είναι “Ευρωπαϊκό” φυσικό αέριο και “Ευρωπαϊκό” πετρέλαιο. Και όλοι θυμόμαστε- και το θυμάμαι κι εγώ από τη θητεία μου ως ευρωβουλευτής- ότι υπάρχει πρόβλημα έλλειψης ασφάλειας του ενεργειακού ανεφοδιασμού στην Ευρώπη. Πότε, λοιπόν, θα μιλήσει η Ευρώπη για τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες; Για την Ευρώπη, για μια κοινή πολιτική, πανευρωπαϊκή; Γιατί θα πρέπει να είναι πρόβλημα μόνο για μένα, για τη χώρα μου; Υπάρχουν κάποιοι τομείς της κοινής εξωτερικής πολιτικής, που αν τους ενοποιήσουμε, αν διαμορφώσουμε μια ενιαία ευρωπαϊκή θέση θα δημιουργήσουμε όχι μόνο πιο ενισχυμένη αλληλεγγύη μεταξύ μας, αλλά και μεγαλύτερη χημεία μεταξύ μας, πολύ πιο θετική ενέργεια και ακτινοβολία για το σύνολο της Ευρώπης. Είναι, λοιπόν, σημαντικό η εξωτερική πολιτική να αποτελέσει ένα στοιχείο στη συζήτηση για την ενίσχυση της ενότητας. Και σε ευχαριστώ θερμά που το υπογράμμισες, γιατί κι εγώ το θεωρώ κρίσιμο και καίριο».

Δεν φτάνει λοιπόν που οι πλουτοπαραγωγικές πηγές του Αιγαίου χαρακτηρίστηκαν «ευρωπαϊκές», αλλά η ίδια η ΑΟΖ είναι πλέον «ευρωπαϊκή». Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Όχι τίποτε σοβαρό. Μόνο επίσημη κατάλυση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Για να οριοθετήσει κανείς ΑΟΖ οφείλει να έχει κρατική υπόσταση και να διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα στην θάλασσα, στον αέρα και στο έδαφος. Ευρωπαϊκή ΑΟΖ στο Αιγαίο σημαίνει ότι η Ελλάδα παραιτείται από τα κυριαρχικά της δικαιώματα, τα οποία και παραχωρεί στην ευρωένωση. Αυτό είναι άσχετο με το γεγονός ότι η ευρωένωση προχωρά ταχύτατα στην επίσημη θέσπιση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας; Όχι βέβαια. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία είναι νέο κρατικό μόρφωμα που θα αφομοιώσει τα κυριαρχικά δικαιώματα και την εθνική κυριαρχία των μελών της. Και αυτό έχει ξεκινήσει με την Ελλάδα. Η ευρωπαϊκή ΑΟΖ σηματοδοτεί την επίσημη κατάλυση του ελληνικού κράτους στο Αιγαίο προς όφελος του αναδυόμενου νέου κρατικού μορφώματος, της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.

Λίγοι κατάλαβαν που το πάει ο Σαμαράς με την ΑΟΖ, αλλά μόλις οι επιτελείς του Τσίπρα το αντελήφθησαν αμέσως χειροκρότησαν. Τσάμπα λέτε να πήγε η βεγγέρα στο Ίδρυμα Καραμανλής; Μιλώντας στον ραδιοσταθμό Real (8/3) ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε μάλιστα ότι αυτή η κίνηση του Αντώνη Σαμαρά «μπορεί να αποδειχθεί ευφυής». Και συνέχισε: «Όπως ξέρετε, εγώ αποφεύγω την εύκολη κριτική.» Αυτό είναι αλήθεια για να κάνεις σοβαρή καταλυτική κριτική, απαιτεί νοημοσύνη, γνώση και κότσια που ο κ. Σταθάκης δεν διαθέτει. «Θεωρώ ότι μπορεί να αποδειχθεί καλή η κίνηση και η επιλογή αυτή. Λέω λοιπόν ότι μπορεί να αποδειχθεί μια ευφυής κίνηση, διότι απεμπλέκει την αξιοποίηση των πηγών, που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, από το εθνικό επίπεδο. Και σε γεωπολιτικό επίπεδο μπορεί να αποδειχθεί ευφυής αυτή η κίνηση» τόνισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γιώργος Σταθάκης πρόσθεσε: «Στο γεωπολιτικό στοιχείο νομίζω ότι είναι μια ευφυής κίνηση, ακριβώς γιατί επιτρέπει στο ελληνικό κράτος να το απεμπλέξει από την προφανή σύγκρουση, η οποία θα το συνοδεύσει πολύ γρήγορα και πολύ άμεσα. Και βέβαια βάζει την Ευρώπη εντός ενός πλαισίου αναγκαστικού, το οποίο πρέπει να οριοθετήσει, προκειμένου να αξιοποιηθούν στη Μεσόγειο, αυτές και άλλες πιθανές πηγές που θα εμφανιστούν στο μέλλον».

Αυτό που ενθουσίασε τον κ. Σταθάκη είναι ότι δεν μπορεί αυτός και οι ομοϊδεάτες τους, ως τυπικοί Ευρωπαίοι αρχοντοχωριάτες να ασχολούνται με προβλήματα στο εθνικό επίπεδο. Αυτά είναι μπας κλας. Ο εν λόγω κύριος είναι ευρωπαϊκού επιπέδου πολιτικός και κάθε τι που οδηγεί στην διάλυση αυτού της άθλιας Ελλάδας και στην απορρόφησή της από την Ευρώπη των αποικιοκρατών, αυτός είναι μέσα. Βέβαια δεν απαιτούμε να γνωρίζει γεωπολιτική ο κ. Σταθάκης, ούτε να ξέρει ότι αυτή δεν είναι επιστήμη, αλλά μια αντιδραστική γεωστρατηγική θεωρία – που αναδείχθηκε σε κορυφαία την εποχή του ναζισμού. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον κ. Σταθάκη. Εδώ δεν έχει ιδέα από οικονομικά που υποτίθεται ότι είναι και το αντικείμενό του, η γεωπολιτική τον μάρανε.

Το μόνο που θα ρωτήσουμε είναι το εξής: Μπορεί να μας δώσει ένα – μόνο ένα – παράδειγμα κάποιας χώρας που μετέτρεψε την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της από κορυφαίο εθνικό της ζήτημα σε πρόβλημα διεθνούς γεωπολιτικής και δεν την μετέτρεψαν οι μεγάλες δυνάμεις και οι αγορές σε κρανίου τόπου; Μπορεί να σκεφτεί – αν μπορεί να σκεφτεί έστω και λίγο – κάποιο τέτοιο παράδειγμα; Δεν υπάρχει ούτε ένα παγκόσμια. Αλλά αυτό τον κ. Σταθάκη δεν τον ενδιαφέρει. Όπως ο Σαμαράς, έτσι κι ο Τσίπρας με συμβουλάτορες σαν τον Σταθάκη δεν ασκούν πολιτική γι’ αυτή την χώρα και τον λαό της, αλλά για την «Ευρώπη», δηλαδή για τα σύγχρονα αποικιοκρατικά συμφέροντα των Ολάντ, της Μέρκελ και των άλλων. Γι’ αυτό και έχουν προγράψει την Ελλάδα, την έχουν πουλήσει ήδη και προσπαθούν να πείσουν τον λαό να αποδεχτεί τον χαμό του μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας όπου θα ζει σαν ραγιάς χωρίς να του ανήκει τίποτε. Και πρωτίστως οι πλουτοπαραγωγικές πηγές αυτής που κάποτε χαρακτήριζε ως χώρα του.

Αυτό ακριβώς που θεωρεί ο κ. Σταθάκης ως "ευφυής κίνηση", δηλαδή την απεμπλοκή της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών από το εθνικό επίπεδο είναι το εισιτήριο για την καταστροφή και την μετατροπή της χώρας σε πεδίο σύγκρουσης αποικιοκρατών και πολυεθνικών, όπως συμβαίνει στον "τρίτο κόσμο". Όποια χώρα δεν ξέρει να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και δεν εθνικοποιεί τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές, δεν μπορεί να οριοθετήσει ΑΟΖ προς όφελός της. Αντίθετα μετατρέπεται σε αποικία του τρίτου κόσμου για να μπορούν οι ισχυροί με πολεμικά ή με οικονομικά μέσα να λεηλατούν τους πόρους της. Αυτή την Ελλάδα θέλουμε; Αν ναι τότε δεν έχουμε παρά να τα παραδώσουμε όλα στην «Ευρώπη» και εμείς να ψηφίσουμε Τσίπρα με την ελπίδα κάποιου άθλιου ξεροκόμματου με συνείδηση ζήτουλα.