Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαΐ 2016

Η επίδειξη της σημαίας του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και πώς οι προπαρασκευαστικές ενέργειες της Τουρκίας για επίθεση μπορεί να οδηγήσουν στη διεθνοποίησή του

Είναι γνωστή η λαϊκή ρήση «όταν μαλώνουν δύο, κερδίζει ο τρίτος». Υπάρχουν ανησυχητικά σημάδια, που πρέπει απαραιτήτως να ληφθούν σοβαρά υπόψη από τους αρμοδίους, έστω ως υπόθεση εργασίας.

Θεωρείται πλέον δεδομένο, ότι κάθε καλοκαίρι θα υπάρχουν πηχυαίοι τίτλοι στα ΜΜΕ που θα ενημερώνουν για «ένταση στο Αιγαίο». Όποιος ανατρέξει σε δημοσιεύματα προηγουμένων χρόνων θα το διαπιστώσει. Στις καλές εποχές της οικονομίας (πλαστές εικόνες μεν, αλλά με εισροή άφθονου χρήματος) υπήρχε πάντα η υπόνοια, ότι τεχνηέντως οξύνεται η κατάσταση, ώστε να αιτιολογηθεί στο λαό η αναγκαιότητα αγοράς εξοπλισμού, χωρίς να υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις αφού «υπάρχει ένταση στο Αιγαίο» και δεν πρέπει να βρεθούμε σε υποδεέστερη θέση.

Τώρα δεν μπορούμε να το πούμε αυτό, όχι μόνον επειδή ελλείπουν τα χρήματα, αλλά και επειδή το ΝΑΤΟ έπαψε να πιέζει για αγορά οπλικών συστημάτων, τουλάχιστον από χώρες των Βαλκανίων και της π. Σοβιετικής Ένωσης, με εμφανή σκοπό -κατά την εκτίμησή μου- να είναι πλήρως εξαρτώμενες από αυτό έναντι μιας υποτιθέμενης ρωσικής απειλής. Και φυσικά η στρατιωτική εξάρτηση, συνοδεύεται και από πολιτικο-οικονομική.

Το ζήτημα όμως που ανακύπτει τώρα, θεωρώ πως δεν είναι η εκδήλωση επίθεσης από πλευράς Τουρκίας κατ’ αυτό το χρονικό διάστημα, αφενός επειδή έχει πολλά ανοικτά μέτωπα, αφετέρου η ύπαρξη πλοίων του νατοϊκού στόλου αποτελεί αποτρεπτικόν παράγοντα. Αλλά, οι προπαρασκευαστικές ενέργειες της Τουρκίας για επίθεση, ίσως αποτελέσουν την αφορμή -ή το πρόσχημα- για διεθνοποίηση του Αιγαίου. Είναι σε όλους πλέον γνωστό, ότι το Αιγαίο Πέλαγος αποτελεί έναν από τους πλέον κρίσιμους κόμβους για την ασφάλεια του δυτικού κόσμου κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Εδώ ακριβώς έγκειται ο προβληματισμός μου. Έναν τέτοιο «κρίσιμο κόμβο» θα επιτρέψουν οι ΗΠΑ, να βρίσκεται συνεχώς σε αναταραχή, ενώ διακυβεύονται ύψιστα συμφέροντά τους; Είναι φυσικό να αποτελεί επιδίωξη των ΗΠΑ να παραμείνει μονίμως το ΝΑΤΟ στην περιοχή και να επεκτείνει την ακτίνα δράσης του στη Μεσόγειο. Μόνον ο κ. Καμμένος πιστεύει πως το ΝΑΤΟ ήρθε αποκλειστικώς στο Αιγαίο για τους πρόσφυγες. Θεωρώ δε, πως είναι ειλικρινής όταν το υποστηρίζει, με δεδομένες και φανερές τις πολιτικές ικανότητές του.

Βεβαίως και οι ΗΠΑ θα ενδιαφερθούν για το μεταναστευτικό, όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πρέπει να ληφθεί πρόνοια για τα εκατομμύρια των νέο-προσφύγων από τις άλλες υποψήφιες προς διάλυση χώρες (η Αίγυπτος δεν απέχει πολύ από την Κρήτη). Και φυσικά, κάποιες ανεξέλεγκτες ομάδες τζιχαντιστών πρέπει να αντιμετωπιστούν για να υπάρξει πλήρης προστασία των ενεργειακών οδών που καθιστούν το Αιγαίο και την Ελλάδα μείζονος στρατηγικής σημασίας. Και αυτές οι ενεργειακοί οδοί, έχουν άμεση σχέση με τα αμερικανικά συμφέροντα.

Εκείνο όμως που καθιστά το Αιγαίο με καταλυτικό τρόπο χρήσιμο στις ΗΠΑ, είναι το μέγιστο ενδιαφέρον που επιδεικνύουν οι Ρώσοι για την περιοχή, με αναβαθμισμένες κινήσεις, αναγκαίες γι’ αυτούς, αν θέλουν να έχουν ενεργό συμμετοχή στα δρώμενα της Μ. Ανατολής. Και τούτο, επειδή ουσιαστικά είναι ο μόνος δρόμος για το ναυτικό τους. Θα αφήσουν ελεύθερους τους Ρώσους «να αλωνίζουν» χωρίς να αισθάνονται την «νατοϊκή ανάσα»;

Η «Καθημερινή» έγραψε, και έχω την ίδια άποψη, ότι «Καλά ενημερωμένος διπλωμάτης, που υπηρετεί σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, είπε πως υφίσταται ένας επιπλέον κίνδυνος για τη χώρα, καθώς οι μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στους θεσμούς της Ε.Ε., η νέα συνοριοφυλακή, η δράση του ΝΑΤΟ και τα προβλήματα με την Τουρκία μπορεί να οδηγήσουν σε διεθνοποίηση ενός τμήματος του Αιγαίου, με προφανείς συνέπειες για την ελληνική κυριαρχία, ενδεχόμενο που το ελληνικό κράτος δεν πρέπει να υποτιμήσει και να δράσει τώρα, πριν διαμορφωθούν οι συνθήκες για επιβολή αποφάσεων».

Ότι προβληματίζονται οι ΗΠΑ δεν υπάρχει αμφιβολία. Σε άλλο άρθρο, στο «Βήμα», αναφέρεται ότι ανησυχούν οι Αμερικανοί για την ένταση στο Αιγαίο. Και ότι ο προβληματισμός φαίνεται να περιορίζεται προς το παρόν σε επίπεδο πρεσβείας στην Αθήνα, με την επίσκεψη του Ντέιβιντ Πιρς στον γενικό γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβη Δημήτρη Παρασκευόπουλο να λαμβάνει εκτεταμένη δημοσιότητα, παρά το γεγονός ότι τέτοιου είδους συναντήσεις είναι συνήθης διπλωματική πρακτική.

Η επίδειξη της σημαίας της Ατλαντικής Συμμαχίας στο Αιγαίο έχει να κάνει περισσότερο με την ενισχυμένη ρωσική ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα μετά την ύπαρξη πλέον δύο βάσεων της Μόσχας στο ελεγχόμενο από τον Ασαντ συριακό έδαφος.

Όμως, επειδή καμιά εκδοχή δεν πρέπει να υποτιμάται, πάντα κρατώ στο πίσω μέρος του μυαλού, ότι μπορεί αυτή ακριβώς η ένταση στο Αιγαίο, να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο μικρής μεν κλίμακας, αλλά αρκετό για να δώσει αφορμή να κλείσουν -για τους Ρώσους- τα Στενά του Βοσπόρου. Μεθοδευμένα; Τυχαία; Ποιος μπορεί να απαντήσει;
Αν αποφασιστεί η μόνιμη παρουσία του νατοϊκού στόλου στο Αιγαίο, τότε είναι προφανές πως «εν ονόματι της συμμαχίας» θα πάψουν να ερίζουν Έλληνες και Τούρκοι για την κυριότητα τμήματός του, εφόσον πλέον θα είναι νατοϊκό.

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στις αρχές του 2012, πήγα να συναντήσω τον Αχμέτ Νταβούτογλου, τότε υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, στο ξενοδοχείο Willard της Ουάσινγκτον. Συναντηθήκαμε στον δεύτερο όροφο, σε ένα δωμάτιο που προορίζεται συνήθως για διπλωμάτες που ταξιδεύουν, γνωστό ως «η φωλιά». Ο Νταβούτογλου με υποδέχθηκε θερμά, μου προσέφερε τσάι και με οδήγησε σε έναν καναπέ. Αλλά η συνέντευξη εξελίχθηκε σε καταστροφή.

Εκείνη την εποχή έγραφα ένα κομμάτι για το New Yorker σχετικά με τον εντεινόμενο αυταρχισμό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας. Ο Νταβούτογλου νόμιζε ότι θα μιλούσαμε αποκλειστικά για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, κι όταν τον ρώτησα για τους 70 δημοσιογράφους που κρατούνται στις τουρκικές φυλακές έσπευσε να υπερασπιστεί τον Ερντογάν. «Οι άνθρωποι αυτοί που κατηγορούν την κυβέρνησή μας για αυταρχισμό κάνουν λάθος», είπε. Ύστερα σηκώθηκε και κήρυξε το τέλος της συνομιλίας μας. Το τσάι μου ήταν ακόμη ζεστό.

Την περασμένη Πέμπτη, ο Νταβούτογλου παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία λόγω διαφορών με τον Ερντογάν, που είναι σήμερα Πρόεδρος. Στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε, εξέφρασε την πίστη του στον Πρόεδρο, η απογοήτευση όμως ήταν πρόδηλη στο πρόσωπό του. Παλιά ιστορία: Ο πιστός σατράπης, που κτίζει την καριέρα του καταγγέλλοντας όσους επικρίνουν το αφεντικό του, ανακαλύπτει μια μέρα ότι έχει πέσει κι αυτός σε δυσμένεια.

Ας μη χύσουμε λοιπόν πολλά δάκρυα για τον Νταβούτογλου, ο οποίος για χρόνια συμφωνούσε απολύτως με τη φίμωση των δημοκρατικών θεσμών από τον Ερντογάν.

Ας θρηνήσουμε αντίθετα για την τουρκική δημοκρατία, που έχασε έναν από τους τελευταίους μηχανισμούς ελέγχου του Τούρκου Προέδρου. Πράγματι, η Ιστορία ίσως να γράψει μια μέρα ότι με την παραίτηση Νταβούτογλου πέθανε και η τουρκική δημοκρατία.

Η εξέλιξη αυτή ήταν αναμενόμενη. Ο Ερντογάν έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός το 2003, όταν το κόμμα του απέκτησε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εκείνη την εποχή, οι αναλυτές θεωρούσαν ότι θα αποτελούσε τη γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Η χώρα του ήταν μέλος του ΝΑΤΟ και φιλοδοξούσε να γίνει μέλος της ΕΕ. Οι Αμερικανοί Πρόεδροι, πρώτα ο Μπους και στη συνέχεια ο Ομπάμα, δεν φείδονταν επαίνων για τον Ερντογάν. Ήταν πολύ ευχαριστημένοι που είχαν έναν σύμμαχο σε μια εχθρική περιοχή του κόσμου.

Εκείνος, πάλι, δεν έκρυβε από την αρχή τις αντιδημοκρατικές του παρορμήσεις, κι ας έκαναν οι φίλοι του, ακόμη και στον Λευκό Οίκο, ότι δεν έβλεπαν. Το 2007, διέταξε μια σειρά ερευνών για το «βαθύ κράτος», που στην πραγματικότητα ήταν ένα πρόσχημα για να συλληφθούν εκατοντάδες επικριτές του, περιλαμβανομένων πανεπιστημιακών καθηγητών, δημοσιογράφων, αξιωματικών του στρατού και μελών ανθρωπιστικών οργανώσεων. Οι αποδείξεις εναντίον των περισσοτέρων απ' αυτούς ήταν αδύναμες, αν όχι κατασκευασμένες. Την ίδια ώρα, ο Ερντογάν άρχισε να εξαπολύει επιθέσεις εναντίον των Εβραίων και να επιτρέπει στους τζιχαντιστές να περνούν τα σύνορα της χώρας του και να μεταβαίνουν στη Συρία.

Καθώς η Δύση απέφευγε να ασκεί κριτική, ο Ερντογάν συνέχισε αυτόν τον δρόμο. Το 2014, έχοντας συμπληρώσει τρεις πρωθυπουργικές θητείες, έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία, εκδηλώνοντας ταυτόχρονα την πρόθεσή του να τροποποιήσει το Σύνταγμα ώστε ο Πρόεδρος -δηλαδή αυτός- να αποκτήσει ευρείες εξουσίες. Τότε ήταν που επέλεξε τον Νταβούτογλου για την πρωθυπουργία, θεωρώντας ότι ο τελευταίος θα τον υπηρετούσε πειθήνια. Οι Τούρκοι ψηφοφόροι απέρριψαν όμως το δημοψήφισμα του Ερντογάν για την τροποποίηση του Συντάγματος και προς στιγμήν φάνηκε ότι οι φιλοδοξίες του είχαν ψαλιδιστεί.

Η ψευδαίσθηση δεν κράτησε πολύ: Γρήγορα έγινε φανερό ότι ο Ερντογάν δεν θα σταματήσει μέχρις ότου κερδίσει όλα όσα θέλει. Όταν βρέθηκα για ρεπορτάζ στην Τουρκία το 2012, πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης μου είπαν ότι το πρότυπο του Ερντογάν δεν ήταν ο ισλαμικός κόσμος αλλά η Ρωσία, όπου ο Πούτιν χρησιμοποιεί τις εκλογές και άλλες δημοκρατικές δομές για να ενισχύσει την εξουσία του.

Ίσως το σημείο καμπής για την Τουρκία να ήταν το 2013. Εκείνη τη χρονιά έγιναν δύο πράγματα. Πρώτον, ολοκληρώθηκε η κατασκευή του νέου προεδρικού μεγάρου, με χίλια δωμάτια, πέντε δοκιμαστές φαγητού πλήρους απασχόλησης και κόστος 600 εκατομμυρίων δολαρίων. Δεύτερον, ο Ερντογάν έστειλε την αστυνομία να διαλύσει τις συγκεντρώσεις στο Πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν αρκετοί διαδηλωτές και να τραυματιστούν ή να συλληφθούν χιλιάδες.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ο Νταβούτογλου παραιτήθηκε λόγω της εντεινόμενης επιθυμίας τού Ερντογάν να αποκτήσει περισσότερες προεδρικές εξουσίες. Αν αυτό είναι αληθές, τότε ο Ερντογάν δεν μπορεί να ανεχθεί πια ούτε την ελάχιστη αντίσταση που προέβαλε ο πρωθυπουργός του. Αυτό σημαίνει ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι παντοδύναμος. Ας ελπίσουμε ότι η παραίτηση του Νταβούτογλου θα αφυπνίσει τους Τούρκους ψηφοφόρους. Γιατί για την τουρκική δημοκρατία είναι μάλλον πολύ αργά πια.

Πηγή ΑΠΕ/ΜΠΕ - The New Yorker

* Ο Ντέξτερ Φίλκινς είναι συνεργάτης του New Yorker από το 2011. Εργάστηκε στην Miami Herald και τους Los Angeles Times, πριν αναλάβει, το 2000, ανταποκριτής των New York Times στη Νέα Υόρκη, τη νότια Ασία και το Ιράκ. Το 2009, τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ ως μέλος ομάδας δημοσιογράφων της εφημερίδας που κάλυπταν Πακιστάν και Αφγανιστάν. Το βιβλίο του «The Forever War» βραβεύθηκε, το 2008, με το βραβείο National Book Critics Circle Award για δοκίμιο και ανακηρύχθηκε καλύτερο βιβλίο της χρονιάς από The New York Times, The Washington Post, Time και The Boston Globe.

OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με αποδείξεις, υπάλληλοι της Τουρκίας 
οι ψευτομουφτήδες στην Θράκη

Ποιος θα μπορούσε να σκεφθεί πως μία γιορτή θρησκευτικού χαρακτήρα θα γινόταν η αφορμή για να αποκαλυφθεί διακίνηση μαύρου χρήματος και χρηματοδότηση ξένης χώρας σε θρησκευτικούς λειτουργούς που κινούνται (όχι απαραίτητα στα θρησκευτικά πλαίσια και καθήκοντα) σε ρυθμούς και τακτικές που συνάδουν με τα χαρακτηριστικά πράκτορα μυστικών υπηρεσιών…!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Και όμως, επειδή όλα είναι δυνατόν να συμβούν, συνέβη κι αυτό… Δηλαδή, η δημόσια αποκάλυψη από μουσουλμάνους της ορεινής Ξάνθης, οι οποίοι καταγγέλλουν τον ψευτο-μουφτή Ξάνθης ως αρνητή εκτέλεσης των θρησκευτικών του καθηκόντων. Αν και η καταγγελία θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περίπτωση που γινόταν προς τον κ. Φίλη και το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, οι καταγγέλλοντες υπερβαίνουν κάθε προσδοκία αφού κατέθεσαν τα… παράπονά τους στο Υπουργείο Θρησκευτικών Υποθέσεων της… Τουρκίας!

Και, φυσικά, οι μουσουλμάνοι (πομάκοι) κάτοικοι των Μελιβοίων Ξάνθης το έκαναν αυτό επειδή οι ίδιοι γνωρίζουν πως τόσο ο ψευτομουφτής Ξάνθης κ. Αχμέτ Μετέ, όσο και οι διάφοροι ψευτο-ιμάμηδες πληρώνονται από την Τουρκία, από όπου λαμβάνουν το «πρόγραμμα δραστηριοτήτων» αλλά και αναφέρονται για τις δραστηριότητές τους στην Ελλάδα και δη στην Ελληνική Θράκη.
Θεώρησαν, και πολύ καλά έκαναν, πως δεν είναι δυνατόν να διαμαρτυρηθούν στο αρμόδιο Ελληνικό Υπουργείο και στον υπουργό κ. Φίλη (θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον εάν του γινόταν κοινοποίηση αλλά και η απάντηση που θα έδινε) για μη εκτέλεση θρησκευτικών καθηκόντων του κ. Αχμέτ Μετέ, αφού αυτός δεν είναι αναγνωρισμένος μουφτής (είναι παράνομος και ατιμώρητος επί χρόνια κάνει αντιποίηση αρχής).

Όμως, αυτή τους η καταγγελία αποκαλύπτει με τον πλέον εμφανή τρόπο πως ο συγκεκριμένος ψευτομουφτής τους έχει πείσει (με τις συνεχείς εμφανίσεις του σε τουρκικά ΜΜΕ, αλλά και με τούρκους πολιτικούς ή διπλωμάτες) πως ο ίδιος είναι όργανο της Άγκυρας και πως η ανώτερη αρχή και εργοδότης του είναι η Τουρκική κυβέρνηση, γι αυτό και αποφάσισαν να καταγγείλουν την άρνηση εκτέλεσης των θρησκευτικών του καθηκόντων στην προϊσταμένη αρχή του ψευτομουφτή, δηλαδή στον τούρκο υπουργό Θρησκευτικών Υποθέσεων! Και δεν κατήγγειλαν μόνο τον ίδιο τον ψευτο-μουφτή Αχμέτ Μετέ, αλλά και όλους τους ιμάμηδες που ο ίδιος ελέγχει (και πληρώνονται, φυσικά από την Τουρκία, με μη δηλωμένα στην Ελλάδα χρήματα, άρα είναι οικονομικοί – φορολογικοί παραβάτες). Κατηγορούν, μάλιστα τον ψευτομουφτή Ξάνθης πως έδωσε εντολή μη συμμετοχής κανενός ιμάμη στα Χάτιμ (γιορτές ολοκλήρωσης θρησκευτικών μαθημάτων του Κορανίου), «υποβιβάζοντας» με τον τρόπο αυτό την μουσουλμανική θρησκευτική παράδοση.

Χωρίς να αναρωτηθούμε το γιατί έχει υπάρξει αυτή η εξέλιξη, αν και γνωρίζουμε πως σε γενικές γραμμές είθισται να ασκούνται ποικίλες ψυχολογικές πιέσεις (θρησκευτικού περιεχομένου) στους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης από τα φερέφωνα και τα όργανα της Άγκυρας στην περιοχή (βλ. ψευτομουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής), θα πρέπει στο συγκεκριμένο σημείο να τονίσουμε, σύμφωνα με πληροφορίες που είχαμε από πομάκους μουσουλμάνους της συγκεκριμένης περιοχής, πως το όλο θέμα άπτεται χρηματικών απολαβών (ζητήθηκε αύξηση της συμμετοχικής παρουσίας των θρησκευτικών λειτουργών στα Χάτιμ), αλλά και μίας γενικότερης μορφής άσκησης πίεσης που στοχεύει στην δημιουργία κοινωνικής πίεσης στους μη «πειθήνιους» προς την Άγκυρα μουσουλμάνους. Επίσης, από τους ίδιους μουσουλμάνους μάθαμε πως ο ψευτομουφτής Αχμέτ Μετέ ανησυχεί ιδιαίτερα μετά από κάποια πληροφορία που έφτασε σε αυτόν στην οποία αναφερόταν πως κάποιοι (άγνωστο αν είναι χριστιανοί ή μουσουλμάνοι, οι πιθανότητες όμως τείνουν στην δεύτερη εκδοχή) "περιμένουν στη γωνία" για να μηνύσουν τον ίδιο και τους ψευτο-ιμάμηδές του για αντιποίηση αρχής...

Παρακολουθώντας το συγκεκριμένο θέμα, το οποίο αποκαλύπτει επιπλέον την προ ετών καταγεγραμμένη θέση μας για τουρκική συγκυριαρχία στην Ελληνική Θράκη, αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την «απάντηση – παρέμβαση» του τουρκικού υπουργείου Θρησκευτικών Υποθέσεων, αλλά και την μετέπειτα στάση των πομάκων μουσουλμάνων κατοίκων των Μελιβοίων. Τέλος, παραθέτουμε ως αδιάψευστο μάρτυρα, την διαμαρτυρία τους, όπως αυτή δημοσιεύθηκε (και μεταφράστηκε από τα «Τουρκικά Νέα») στον τουρκόγλωσσο διαδικτυακό τόπο της Trakyaninsessi.

Σας περιγράψαμε το τι συνέβη στον Λουτφί Ματζάρ όταν προσπάθησε να οργανώσει τελετή χάτιμ για την κόρη του.
Στην τελετή χάτιμ που έγινε, πέραν κάποιων εξαιρέσεων μετείχαν όλοι οι κάτοικοι των Μελιβοίων. Αλλά από τους θρησκευτικούς λειτουργούς δεν μετείχε κανένας.
Κάτοικοι των Μελιβοίων δείτε τι έγραψαν στην ιστοσελίδα ELMALI-MELIBOIA στο Facebook.
ENΗΜΕΡΩΣΗ
¨Η στάση της μουφτείας Ξάνθης ενάντια στο χάτιμ που έγινε σήμερα στο χωριό μας είναι ακατανόητη, παρά το ότι προσπαθήσαμε να ενημερωθούμε από την μουφτεία Ξάνθης, εντέλει δεν υπήρξε καμία ανακοίνωση και αποτέλεσμα.
Η μη συμμετοχή του μουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε στην τελετή χάτιμ, όπως και η μέσω μηνύματος εντολή σε όλους τους ιμάμηδες της μουφτείας ¨μην μετέχετε στην τελετή χάτιμ¨, είναι ακατανόητη.
Το θέμα τέθηκε στην Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τ.C. και περιγράφηκαν εκεί αυτά που συνέβησαν στην τελετή χάτιμ. Μετά από αίτημα της Διεύθυνσης, η κατάστασή τους μεταφέρθηκε και γραπτώς.
Οποιαδήποτε πληροφορία προέλθει από την Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων θα κοινοποιηθεί.
Με την ευχή να μην συμβούνε ξανά τέτοια περιστατικά, ευχόμαστε καλότυχες μέρες¨.

Από την πλευρά μας θεωρούμε το γεγονός ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και καταγγέλλουμε την πολιτικοποίηση, την άσκηση πίεσης και την εν γένει εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος συμπολιτών και ελλήνων συμπατριωτών μας μέσω ενός θρησκευτικού γεγονότος. Ευελπιστούμε, δε, στην ενεργό παρουσία του νόμιμου μουφτή και ιμάμηδων στα επόμενα (πολλά) Χάτιμ που θα ακολουθήσουν...

ΥΓ: Τα Μελίβοια Ξάνθης θεωρούνται ως ένας ακόμη "πυρήνας" εκτουρκισμού των Πομάκων. Η εκβιαστική όμως συμπεριφορά όμως του εκλεκτού τουρκόφρονα ψευτομουφτή Αχμέτ Μετέ αποδεικνύει εν μέρει και το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τους "νεό-τουρκους" του χωριού αυτού. Ενδεχομένως, αποτελεί ένα σαφές δείγμα και μία πρόγευση, των πραγματικών συναισθημάτων που θρέφει η Τουρκία απέναντί τους. Και, καθίσταται απολύτως σαφές πως δεν χρειάζονται επαναλήψεις του γεγονότος, για να καταλάβουν οι κάτοικοι των Μελιβοίων πως έχουν πέσει θύματα της τουρκικής προπαγάνδας και του εκτουρκισμού που ασκείται μέσω της θρησκείας και των "θρησκευτικών" λειτουργών που έχει τοποθετήσει και αναδείξει το τουρκικό προξενείο στην περιοχή...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το κοπέλι ο Μισελοζανάτσης, αυτό το άνθος της ξεφτίλας, δήλωσε πως  ''έκανα δημοσκόπηση ανάμεσα στους ψηφοφόρους μου και βγήκε με συντριπτική πλειοψηφία ότι πρέπει να ψηφίσω το Ασφαλιστικό. Ρώτησα τον κόσμο, βλέπετε...'' 

Καταλάβαμε όλοι;
Δεν είναι ότι κάνουν αυτά που κάνουν, είναι και θρασείς κιόλας. Και είρωνες. Και περιπαίζουν. Και εμπαίζουν. Και προκαλούν. 
Καμία αίσθηση ντροπής.
Καμία τάση μεταμέλειας ή  χαμηλού τόνου. 
Μόνον αίσθηση θριάμβου και εξουσίας.
Πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.
Να μας χειριστούν όπως θέλουν.
Με ό,ποια δικαιολογία θέλουν. Ακόμα και την γελοιοδέστερη.

Το ψάρι βέβαια βρωμάει απ' το κεφάλι.
Τον τόνο και την γραμμή την δίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός κι ακολουθούν κάτι γιουσουφάκια Τσαλακωμένα και Κατρουλημένα.
Το μεν να πουλάει μαγκιά και τσαμπουκά βγαίνοντας κι από πάνω που έχεσε ο ίδιος αυτά που έλεγε πριν λίγες μέρες και το δε να επαίρεται και να διεκδικεί την πατρότητα του ''κόφτη''.

Ποιού ''κοφτη'' χρυσέ μας;
Του παγοκόφτη της Σάρον Στόουν
Τον πουροκόφτη του Φιντέλ;
Γιατί το άλλο που εννοείς εσύ δεν είναι κόφτης, παρά είναι παράδοση των κλειδιών του υπουργείου Οικονομικών στο εκάστοτε Eurogroup και στην τρόϊκα, τρομάρα σας, για να κατευθύνουν από μακριά και μόνοι τους την ελληνική οικονομία, χωρίς Βουλές, χωρίς νομοσχέδια, χωρίς ψηφοφορίες και άλλες τέτοιες ενοχλητικές για την Νέα ναζιστική Τάξη πραγμάτων διαδικασίες.

Και το δικό μας ''βασικό ένστικτο'' λέει πως σε αντίδραση για τον δικό σας ''κόφτη'', κάποια στιγμή, ο λαός θα χρησιμοποιήσει έναν δικό του κι όλο και κάτι θα σας κόψει. 
Την εξουσία;  
Την γλώσσα;  
Αυτήν την τόση αναίδεια;  
 Ό,τι άλλο σας περισσεύει και τό 'χετε αχρησιμοποίητο;
Θα δείξει...

Κι αφού εκτελέσατε τις εντολές των ''θεσμών'' σας κατά γράμμα, φορέστε τώρα και τους σκ@τοκόφτες που ταιριάζουν σε ''άντρες'' σαν και σάς και ξαμοληθείτε στις παραλίες του Αριστεροχωρίου.

Μόνο προσοχή. Απ' τα βραχάκια.
Γιατί στην άμμο, έχουμε φυτέψει αγγούρια!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πες μου που πουλάν αυταπάτες να σου πάρω δυό.
Η πρώτη είναι ότι η Μέρκελ θεωρούνταν πολύ κακός άνθρωπος, ενώ τελικά είναι συμπαθέστατη, γλυκύτατη και αγωνίζεται για τα δίκια της Ελλάδας.
Η δεύτερη, ότι η Αριστερά είναι μόνο θεωρία και ότι στην πράξη δε μπορεί να βελτιώσει σε τίποτα τις ζωές των πολιτών.
Αυτές τις δύο αυταπάτες ομολόγησε ο κ. Τσίπρας κατά την ομιλία του στη Βουλή.

Αυτές τις δύο διορθώσεις αυταπατών του προσπαθεί συστηματικά να μας επιβάλει. Ο κ. Τσίπρας δηλώνει με κάθε του λέξη ότι κακώς πίστευε πως η Μέρκελ ήταν κατά των ελληνικών συμφερόντων, ενώ με κάθε του πράξη και υπογραφή προσπαθεί να μας πείσει ότι… η ρεαλιστική αριστερά της Εξουσίας μπορεί να είναι μόνο πούρος νεοφιλελευθερισμός.

Υπάρχει και μια τρίτη αυταπάτη. Εκείνη των υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ που επιμένουν να τον θεωρούν αριστερό κόμμα. Μνημονιακοί παλαιοπασόκοι αποδείχτηκαν, αλλά ποιος μπορεί να στερήσει από τον καθένα την αυταπάτη του πως είναι αριστερός; Είναι απάνθρωπο και φασιστικό. Πιο φασιστικό κι από το να κλείνεις τον εθνικό κήπο επειδή έτσι γουστάρεις.

Όμως εδώ ο Κούλης του Μητσοτάκη πιστεύει ότι είναι έξυπνος και διαθέτει χιούμορ. Κυρίως, πιστεύει ότι διαθέτει πολιτική σκέψη, οπότε στις αυταπάτες των απλών οπαδών θα κολλήσουμε; Η μόνη αλήθεια που μας απέμεινε είναι ότι πάμε ντουγρού στον αγύριστο και μάλιστα με χαρές και τραγούδια μέσα στο λεωφορείο του Εφιάλτη μας.

Είχε ενδιαφέρον η συζήτηση στη Βουλή για το ασφαλιστικό. Υπήρξαν πολλές καλές στιγμές. Η καλύτερη, ότι Τσίπρας, Μητσοτάκης, Θεοδωράκης και Λοβέρδος δεν είχαν κάποιο σοβαρό λόγο να διαφωνήσουν. Ήταν αυτή τους η αμηχανία στη συμφωνία επί όλων των βασικών θεμάτων που έφερε τον εκνευρισμό τής ανάγκης για διαφοροποίηση στα ελάχιστα και τις λεπτομέρειες.

Ήταν όμως και ο Παφίλης που πάντα απολαμβάνω να τον ακούω, καθώς τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους κοινοβουλευτικούς. Ρώτησε λοιπόν ο κ. Παφίλης την κυβέρνηση ειρωνευόμενος τον ασφαλιστικό παράδεισο που μας πουλάει: «Και ο λαός στα κάγκελα. Όλοι, εργάτες… μα καλά όλοι αυτοί ηλίθιοι είναι; Δεν ξέρουν το συμφέρον τους; Δεν θα ‘πρεπε να σας χειροκροτούν, αν πιστεύανε αυτά που λέτε;».

Συμφωνώ απόλυτα. Όλοι, οι εργάτες, ο λαός δεν είναι ηλίθιοι. Στη συνέχεια, όμως, ο κ. Παφίλης ένιωσε την ανάγκη να αναφερθεί και στον σοβιετικό παράδεισο λέγοντας: «Αλλά, κυρίως, πότε διαμορφώθηκε η κοινωνική ασφάλιση σε ολόκληρη την ανθρωπότητα; Διαμορφώθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Τότε άρχισαν οι καπιταλιστές να κάνουνε πίσω. Γιατί το 1920 στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε καθολική κοινωνική ασφάλιση, Δημόσια δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Πολιτισμός, Αθλητισμός. Το 1920! Σύνταξη στα 60 για τους άντρες και στα 55 για τις γυναίκες».

Και θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Παφίλη, μα καλά όλοι αυτοί οι σοβιετικοί, οι ανατολικογερμανοί που το 1989 πανηγύριζαν για την πτώση του κομμουνισμού, όλοι αυτοί ηλίθιοι ήταν; Δεν ήξεραν το συμφέρον τους; Δεν θα ‘πρεπε να χειροκροτούν την KGB, αν πιστεύανε αυτά που έλεγε;

Το νόμισμα της αυταπάτης δεν έχει μόνο δύο όψεις. Έχει καμιά δεκαριά κι ο καθένας βλέπει την όψη που τον βολεύει, όπως τον συμφέρει κι όπως την έχει φτιάξει στο μυαλό του. Σε αυτές τις αυταπάτες βολευόμαστε. Και τις αλλάζουμε ανάλογα με τα συμφέροντα των καιρών ή και της στιγμής. Αυταπατόμαστε ότι οι εκλογές είναι λύση, ότι ο καπιταλισμός μπορεί να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, ότι μπορούμε να είμαστε μνημονιακοί αριστεροί, ότι οι χρυσαυγίτες είναι κανονικοί άνθρωποι, ότι λύσεις μπορούν να προκύψουν μέσω συζητήσεων στη Βουλή, ότι υπάρχει περίπτωση ρήξης με τη διαπλοκή από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, ότι στην Ευρώπη υπάρχει δημοκρατία και ό,τι άλλο μας γουστάρει.

Για τους εξουσιαστές, η αυταπάτη είναι η άλλη λέξη για το ψέμα και την εξαπάτηση.
Για τους εξουσιαζόμενους, η αυταπάτη είναι ένα βάλσαμο για τις ενοχές της υποταγής και της απραξίας τους.
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι δείχνει να μένει.

Πηγή "Καρτέσιος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πυρ και μανία ο Αλέξης Τσίπρας (φερόμενος και ως πρωθυπουργός της Ελλάδας) με Έλληνα αξιωματικό του ΝΑΤΟ, ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις φέρεται να δήλωσε πως η ελληνική κυβέρνηση είναι ανίκανη και επικίνδυνη… 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Έλληνας αξιωματικός χαρακτήρισε σε “πηγαδάκι” εντός του ΝΑΤΟ την κυβέρνηση “ανίκανη και επικίνδυνη”. Η διατύπωση αυτή φαίνεται να έγινε ενώπιον πολλών αξιωματικών διαφόρων χωρών. Για κακή τύχη του τολμηρού - δημοκράτη αξιωματικού φαίνεται ότι κάπου εκεί κοντά υπήρχε και Έλληνας αξιωματικός που μετέφερε (ως άριστα εκπαιδευμένος ρουφιάνος) την διαπίστωση του συναδέλφου του. Κι αυτή από στόμα σε στόμα έφθασε μέχρι το Μαξίμου.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως ο Αλέξης Τσίπρας απαίτησε άμεση διερεύνηση του θέματος από τον υπουργό (και συγκυβερνήτη) Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο, από τον οποίο –ούτε λίγο ούτε πολύ- ζήτησε τον «αποκεφαλισμό» του Έλληνα αξιωματικού…!!!

Στο συγκεκριμένο θέμα, έτσι όπως εξελίσσεται, κι επειδή η πρωθυπουργική συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα συνάδει με την συμπεριφορά του γείτονα «σουλτάνου» της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, θα πρέπει να τονίσουμε πως η ηθική κατρακύλα του πρωθυπουργού της Ελλάδας (όχι απαραίτητα Έλληνα πρωθυπουργού) αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν δημοκρατικά.

Φυσικά, γνωρίζουμε τις φοβίες των "αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ" για τον Ελληνικό Στρατό και τους Έλληνες αξιωματικούς, την γνώμη των οποίων κυριολεκτικά τρέμουν. Όμως, πέρα από τις ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν δικαιούται και δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα ο Αλέξης Τσίπρας, να απαιτεί την φίμωση ή την τιμωρία οποιουδήποτε κρατικού υπαλλήλου, που ως πολίτης της χώρας έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του για την κυβέρνηση (λέμε τώρα…) της Ελλάδας. Κανένα απολύτως συνταγματικό ή άλλο δικαίωμα δεν έχει ο κάθε Αλέξης Τσίπρας να απαιτεί οτιδήποτε πέρα από την σωστή εκτέλεση των καθηκόντων από τους υπαλλήλους της χώρας, οι οποίοι πληρώνονται από τον Ελληνικό λαό και όχι από την τσέπη του εκάστοτε πρωθυπουργού ή υπουργού.

Οι Έλληνες πολίτες επιθυμούν και απαιτούν, ιδιαίτερα από το προσωπικό των δυνάμεων ασφάλειας και άμυνας, να εκτελούν σωστά τα θεσμοθετημένα καθήκοντα τους και να έχουν ταυτόχρονα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που έχει ο κάθε πολίτης. Αν ο Αλέξης Τσίπρας έχει διαφορετική άποψη, μπορεί να την καταθέσει στη Βουλή ή να κάνει δημοψήφισμα… Δεν έχει κανένα δικαίωμα να στοχοθετεί και να απειλεί έμμεσα ή άμεσα, με οποιοδήποτε τρόπο, τον οποιονδήποτε πολίτη που κριτικάρει το πρωθυπουργικό του έργο ή που διαφωνεί με τις ό,ποιες κυβερνητικές επιλογές.

Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος να έχουν επιβάλει φασίζουσες συμπεριφορές, πρακτικές και ιδεολογίες μέσα στα κόμματά τους, αλλά, σε καμία περίπτωση δεν έχουν κανένα δικαίωμα να επιχειρούν να σωπάσουν ό,ποιον Έλληνα πολίτη τολμά να έχει αντίθετες απόψεις με τους ίδιους ή σε ιδιωτικές συζητήσεις να προσδίδει χαρακτηρισμούς στην, έτσι κι αλλιώς αποδεδειγμένη, ανικανότητα και επικινδυνότητά τους.

Η ροπή σε φασίζουσες πρακτικές που έχει αποκτήσει το κυβερνητικό δίδυμο, ελέω της σιωπής των Ελλήνων πολιτών, ενδέχεται λίαν συντόμως να μεταβληθεί σε τρόμο ακούγοντας την κραυγή οργής των Ελλήνων… Καλά θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας (αποφεύγουμε τον χαρακτηρισμό «κύριος» επειδή είναι πολιτική μαριονέτα) να προσέχει τα «βάρη» που προσθέτει στα ήδη υπάρχοντα που ενδέχεται να αντιμετωπίσει σε αίθουσες λαϊκών δικαστηρίων.
Επειδή η νέμεση μπορεί να αργεί, αλλά ποτέ δεν ξεχνά… ας καταλάβει καλά ο Αλέξης και το παρεάκι του πως η Ελλάδα ποτέ δεν πρόκειται να γίνει Τουρκία...

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Τελικά, η τάση που έχουν αποκτήσει οι τουρκόφρονες (ελέω φυσικά της χρόνιας κυβερνητικής αδιαφορίας) να ελέγχουν, να πιέζουν τα συμβαίνοντα στην Ελληνική Θράκη, αποδεικνύεται πως μεταβάλλεται και προσαρμόζεται (προς το χειρότερο και θρασύτερο) με την παρούσα συγκυβέρνηση των Τσίπρα – Καμμένου. Μάλιστα, η μεταβολή προς το χείριστο, αποκτά και χαρακτήρα έμμεσου δημόσιου εκβιασμού προς οικονομικούς επενδυτές και επιχειρηματίες της ακριτικής αυτής περιοχής της Ελλάδας.

Λίαν προσφάτως, λοιπόν, οι «συντάκτες» της τουρκόγλωσσης εφημερίδας Βirlik μέσω του διαδικτύου επιτέθηκαν κατά των επιχειρήσεων (super market) Μασούτη, επειδή η συγκεκριμένη εταιρεία τόλμησε να χρησιμοποιήσει τον όρο «πομακοχώρι» για ορεινό χωριό του ν. Ξάνθης, τον Κένταυρο, που από πολλούς θεωρείται και ως ο πυρήνας του τουρκισμού στο νομό Ξάνθης…!

Τόλμησε, με απλά λόγια, η επιχείρηση «Μασούτης» να «προσβάλει»(;) τον «τουρκικό» χαρακτήρα του συγκεκριμένου χωριού, αποκαλώντας το «πομακοχώρι» (πολύ λογικά, αφού οι κάτοικοι είναι Πομάκοι). Όμως, οι τουρκόφρονες της Birlik επιμένουν στον όρο «τούρκοι», παραβιάζοντας τη συνθήκη της Λωζάνης και εκθέτοντας τους κατοίκους του χωριού σε πιθανή απέλασή τους από την Ελλάδα, εάν κάποια στιγμή μία ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να εφαρμόσει τη διεθνή συνθήκη, με βάση την οποία όποιος στην Τουρκία δηλώνει Έλληνας επιστρέφει στην Ελλάδα, και αντιστρόφως, όποιος στην Ελλάδα δηλώνει Τούρκος μεταφέρεται πάραυτα στην Τουρκία… εγκαταλείποντας αυτομάτως την όποια περιουσία απέκτησε στην Ελλάδα και αποδεχόμενος την ό,ποια περιουσία θα του προσφέρει η «μητέρα πατρίδα» Τουρκία!

Φυσικά, οι «συστάσεις» της τουρκόγλωσσης εφημερίδας εμπεριέχουν έναν έμμεσο εκβιασμό προς την εταιρεία «Μασούτης», την οποία στοχοθετούν ως μη «φιλοτουρκική» και ως εκ τούτου εμμέσως πλην σαφώς στέλνουν μία προειδοποίηση για πιθανή μείωση του κύκλου εργασιών της συγκεκριμένης επιχείρησης, που «προσβάλλει» τον τουρκισμό των κατοίκων του Κενταύρου…!

Από την πλευρά μας, ευχόμενοι να εμφανιστούν μιμητές του «Μασούτη», δημοσιεύουμε το εκβιαστικό κείμενο της Birlik, όπως μεταφράστηκε από τα «Τουρκικά Νέα»:

"Η μεγάλη αλυσίδα σουπερμάρκετ ΜΑΣΟΥΤΗΣ, ανακήρυξε ως πομακοχώρι χωριό της ορεινής Ξάνθης στο οποίο ζει η τουρκική μειονότητα δυτικής Θράκης.
Μεγάλη έκπληξη και απογοήτευση προκάλεσε το γεγονός ότι σε μπροσούρα που βγήκε στα πλαίσια διαφημιστικής καμπάνιας για τα προϊόντα που θα προσφερθούν μεταξύ 6/5 και 17/5/2016 και μαζί με την οδοντιατρική σχολή Θεσσαλονίκης και την εταιρία Colgate-Palmolive, μειονοτικό χωριό της ορεινής Ξάνθης αναφέρεται ως ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙ.
Στην εντελώς αναπάντεχη αυτή ανακοίνωση της ΜΑΣΟΥΤΗΣ και της εταιρίας Colgate-Palmolive Ελλάς, αναφέρεται η φράση ¨Η δράση ξεκινά από το μεγαλύτερο πομακοχώρι της Ελλάδας, τον Κένταυρο στον νομό Ξάνθης, όπου οδοντίατροι θα το επισκεφτούν την Πέμπτη 12 Μαΐου¨.
Το ότι ένα μάρκετ που από την μέρα τη λειτουργίας του προτιμάται από τους μειονοτικούς για τις αγορές τους, φτάνει να ονομάζει (όπως ακριβώς το ελληνικό κράτος και κάποιοι ρατσιστικοί κύκλοι) πομακοχώρια τα χωριά της ορεινής περιοχής στα οποία ζούνε οι Τούρκοι της δυτικής Θράκης, προκάλεσε απογοήτευση στους ανθρώπους της μειονότητας.
Ελπίδα και προσδοκία μας ως τουρκική μειονότητα δυτικής Θράκης είναι, η μεγάλη αλυσίδα μάρκετ ΜΑΣΟΥΤΗΣ το συντομότερο να επανορθώσει το εσκεμμένο ή μη λάθος της».


Τέλος, εμείς αναρωτιόμαστε: Μήπως κάποια στιγμή αυτό το ελληνικό κράτος των Αθηνών θα πρέπει να αντιληφθεί πως έχει την δυνατότητα να εφαρμόζει διεθνείς συνθήκες τις οποίες δεν σέβονται ανθελληνικοί κύκλοι και τα φερέφωνά τους;
Διερωτόμαστε, μήπως μερικές απελάσεις επικίνδυνων «τουρκοφρόνων» θα έστελναν σαφή μηνύματα τόσο στο εσωτερικό της Ελλάδας όσο και στους εκ της Τουρκίας μέντορες και χορηγούς του ανθελληνισμού;

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διαβάζοντας πολύ προσεκτικά ολόκληρη τη συμφωνία στο Eurogroup είχα περισσότερο την αίσθηση, ότι διαβάζω μια συνθήκη παράδοσης ηττημένου στρατού ή ηττημένης χώρας παρά μια συμφωνία ισότιμων εταίρων ή απλώς συμβαλλόμενων.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι υπερβολικό. Γιατί επιστράτευσα δύο οπτικές γωνίες. Μία του καθημερινού Έλληνα πολίτη πάνω από πιστεύω και ιδεολογίες και μία του αριστερού πολίτη, που βλέπει τα πράγματα μέσα από τις εξαγγελίες και την πορεία του Αλέξη και του ΣΥΡΙΖΑ, πριν και μετά την κατάκτηση της εξουσίας.

Τι πραγματικά συμφώνησε η κυβέρνηση στο Eurogroup; Τι σημαίνει για την τσέπη και την ποιότητα της ζωής των Ελλήνων η συμφωνία; Για πόσα χρόνια; Με ποια πολιτική;

Ο πρωθυπουργός στη χτεσινή του ομιλία στο υπουργικό συμβούλιο προχώρησε σε δύο αυταπάτες.

Με την πρώτη είπε, ότι «η αξιολόγηση κλείνει χωρίς νομοθέτηση νέων μέτρων». Ουδέν αυταπατέστερο. Αντίθετα, η κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνία ότι «ως προαπαιτούμενο ( δεν θα γίνει αν η κυβέρνηση δεν εφαρμόσει τα συμφωνημένα) για την πρώτη (μόνο) αξιολόγηση θα εφαρμόσει» (μετάφραση από τη συμφωνία):

1. «μια πρώτη δέσμη δημοσιονομικών παραμετρικών μέτρων, που ανέρχονται στο 3% του ΑΕΠ ως το 2018, που περιλαμβάνει:

α. μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού

β. μεταρρύθμιση της φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων.

γ. μεταρρύθμιση του ΦΠΑ

δ. μέτρα για το μισθολογικό κόστος στο δημόσιο

ε. ένα ισχυρό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων

ζ. απελευθέρωση της πώλησης των κόκκινων δανείων κατ αρχήν και όλων των δανείων στη συνέχεια σε ξένα funds

η. σύσταση νέου ταμείου αποκρατικοποιήσεων αμέσως, με μεταφορά συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού δημοσίου (τα ασημικά, που φώναζε η προπαγάνδα)

Kαι το σημαντικότερο:

2. νομοθέτηση ενός νέου πρόσθετου προληπτικού μηχανισμού «ώστε να διαβεβαιώσει, ότι ένα πακέτο μέτρων, συμπεριλαμβανομένων και μέτρων, που δεν μπορούν να παρεμποδιστούν και θα τίθενται σε εφαρμογή αυτόματα (ο κόφτης για τα 3,6 δις ως το 2018, δηλαδή το τέταρτο μνημόνιο) μόλις υπάρξουν αντικειμενικές ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ (όχι μόλις βγούν οι αριθμοί) ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα επίτευξης των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα.

3. τον επόμενο χρόνο θα συμφωνηθούν και πρόσθετα μόνιμα δομικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένων και μέτρων, που αφορούν τα έσοδα (του προϋπολογισμού)

Όλα αυτά η κυβέρνηση καλείται να τα νομοθετήσει μέχρι τις 24 Μαΐου σε αντίθεση με την πρώτη από τις αυταπάτες του πρωθυπουργού κατά τις χτεσινές του δηλώσεις.

Η δεύτερη χτεσινή αυταπάτη αφορά στο χρέος. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι για πρώτη φορά έχουμε συγκεκριμένα αποτυπωμένο οδικό χάρτη για την απομείωση του χρέους.

Η πραγματικότητα είναι ότι στη συμφωνία της κυβέρνησης και του Eurogoup γίνεται λόγος για «πιθανά πρόσθετα μέτρα για το χρέος» ΑΝ «εφαρμοστούν πλήρως τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί», ΑΦΟΥ εξετάσει τη βιωσιμότητα του χρέους, και υπάρχουν ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ για να βελτιωθεί η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του χρέους, τονίζοντας ρητά ότι:
«επαναλαμβάνει πως δεν θα υπάρξει κούρεμα της ονομαστικής αξίας του χρέους».

Σχεδόν ίδιες λέξεις με την απόφαση του ίδιου οργάνου στις 27 Νοεμβρίου του 2012 (!), με την οποία πείστηκε το ΔΝΤ να παραμείνει στο δεύτερο μνημόνιο! Η διαφορά: Τότε δεν υπήρχε αυτόματος κόφτης. Η ομοιότητα; Όλα αυτά τα εάν και εφόσον για το χρέος είναι ταυτόχρονα λουριά για τις ελληνικές κυβερνήσεις και πρόσκληση στο ΔΝΤ να συμμετάσχει στο τρίτο και τέταρτο μνημόνιο. Ό,τι ζητούσε ο Σόιμπλε.

Όποιος διαβάσει αυτά τα λίγα από τη χτεσινή συμφωνία θα οδηγηθεί μεταξύ άλλων και στα εξής απλά συμπεράσματα:

1. Η κυβέρνηση συμφώνησε με τους δανειστές να εφαρμόσει ένα διαρκές πρόγραμμα αποκρατισμού και ιδιωτικοποίησης της δραστηριότητας και της περιουσίας της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το προσωπικό του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα.

2. Η κυβέρνηση συμφώνησε σε μία μακροχρόνια λιτότητα, δεδομένου ότι τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα απαιτούν σφιχτή πολιτική και το πλεονασματικό ταμείο σε μια χώρα που δεν παράγει και που θα αργήσει να παράξει γεμίζει μόνο με φόρους.

3. Η κυβέρνηση συμφώνησε να μην προστατεύεται η πρώτη κατοικία σε πολύ λίγο χρόνο και να παραδώσει τους δανειολήπτες, αδύναμους, μπαταχτσήδες και συνεπείς σε ξένα funds.

4. Η κυβέρνηση συμφώνησε να αυξηθεί ο ΦΠΑ, που δεν θα αυξανόταν.

5. Η κυβέρνηση συμφώνησε να περικόπτονται τα εισοδήματα των πολιτών αυτομάτως, κάθε Μάιο, αν η κυβέρνηση δεν πετυχαίνει τους στόχους των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων
(Κανείς δεν αναρωτήθηκε ποτέ στα σοβαρά γιατί πρέπει να τιμωρούνται οι πολίτες, όταν αποτυγχάνουν οι κυβερνήτες. Γιατί να μην τιμωρούνται μόνο οι κυβερνήτες, συλλογικά, με τις περιουσίες τους)

6. Η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, συμφώνησε να δεσμεύσει κάθε άλλη κυβέρνηση σε βάθος τουλάχιστον 20ετίας, σε μια συγκεκριμένη πολιτική. Όπως καταλαβαίνει καθένας, δεν έχει νόημα να αλλάζει κανείς κυβερνήσεις αν η πολιτική είναι προαποφασισμένη. Είναι κι αυτή μια νέα μορφή δημοκρατίας χωρίς ιδεολογία.

Από την άλλη, τα κόμματα στην Ελλάδα απαξιώθηκαν και απαξίωσαν και τη χώρα ακριβώς γιατί ακολούθησαν την ίδια πολιτική, με μία μόνο και κοινή ιδεολογία: Πώς θα βολέψουν τους συγγενείς και φίλους, πώς θα χαϊδέψουν τα αυτιά και τις τσέπες πελατών ψηφοφόρων, πώς θα φάνε τα κονδύλια της Ευρώπης, πώς θα πλουτίσουν τα στελέχη τους από τη διαπλοκή με καρχαρίες ιδιώτες, πώς θα επιβιώσει το κόμμα-επιχείρηση σε βάρος της χώρας. Των πολιτών.

Κι εδώ είναι η ανησυχία που διακατέχει τον καθένα που διαβάζει τη χτεσινή συμφωνία. Αφήνω κατά μέρος την οργή κάθε αξιοπρεπούς ιδεολόγου, που βλέπει τους αριβίστες να κουρελιάζουν ιδέες. Και απευθύνομαι σε μένα τον πολίτη με τον κοινό νου:

Υπάρχει πιθανότητα αυτή η κυβέρνηση, μ’ αυτούς τους ανθρώπους να εφαρμόσει αυτά που συμφώνησε; Καμία.

Πρώτον γιατί οι άνθρωποι είναι κρατικολάγνοι από ιδεοληψία, όχι από αγάπη για τη σωστή λειτουργία του δημοσίου.

Δεύτερον, γιατί οι άνθρωποι είναι ανίδεοι από εφαρμογή ανάπτυξης και επιχειρηματικότητας. Τα μισούν.

Τρίτον, γιατί δεν μπορείς να δοθείς για να εφαρμόσεις κάτι που δεν πιστεύεις.

Τέταρτον, γιατί ενδιαφερόμενοι δήθεν «κυρίως για τα πιο αδύναμα λαϊκά στρώματα», αφήνουν απ έξω όλη τη μεσαία τάξη, από την ευδαιμονία της οποίας εξαρτάται απολύτως η ευδαιμονία των πιο αδύναμων στρωμάτων. Σε μια χώρα ευλογημένα μονοταξική μικροαστών.

Πέμπτον, γιατί η κυβέρνηση δείχνει όλα τα χαρακτηριστικά διεφθαρμένης μονοκομματοκρατίας, όπως οι προηγούμενοι εφάρμοζαν μια πολιτική πολυκομματοκρατίας.

Όπως έγραψα και χτες, ο Α. Τσίπρας, επειδή είναι πολύ φιλόδοξος, θα επιδιώξει να εμπλουτίσει την κυβέρνηση με ό,τι ΠΑΣΟΚ μπορεί να προσελκύσει, ψάχνοντας για ανθρώπους, που τουλάχιστον έχουν κάνει μια εργατοώρα σε υπουργείο. Σήμερα πληροφορήθηκα ότι ο Στ. Τζουμάκας ανέβηκε τα σκαλιά του Μαξίμου!

Θα βρεθούν αρκετοί πρόθυμοι για καρέκλες εξουσίας. Δεν πάσχει απ αυτούς η χώρα. Από ικανούς πολιτικούς που να την πονάνε πάσχει. Και από γενναίους πολιτικούς, που να έχουν το θάρρος να λένε το κρέας κρέας και όχι αυταπάτη.

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σύμφωνα με δημοσίευμα της χθεσινής Bild, η λύση των ελληνικών νησιών εξετάζεται ως μέσο προστασίας των ευρωπαϊκών συνόρων, σε περίπτωση που η Τουρκία – όπως υποδήλωσε ο Ερντογάν- αρνηθεί να εκπληρώσει τους όρους της συμφωνίας που συνήψε η Ε.Ε. με τον Αχμέτ Νταβούτογλου.

Την περασμένη Παρασκευή, την επομένη της παραίτησης του καθηγητή-πρωθυπουργού, ο Ερντογάν σε ομιλία του απέρριψε τον εκσυγχρονισμό του «αντιτρομοκρατικού» νόμου της Τουρκίας ως προϋπόθεση επανεκκίνησης της διαδικασίας εισδοχής της στην ΕΕ και παραχώρησης βίζας και δήλωσε « εμείς θα ακολουθήσουμε τον δρόμο μας και εσείς τον δικό σας».

Η Μπιλτ αναφέρει ότι, όπως της δήλωσε υπουργός «της Ε Ε» την Κυριακή, λόγω των ανησυχιών για τις προθέσεις της Τουρκίας, αναφορικά με τη συμμόρφωσή της στη συμφωνία και την απειλή του Ερντογάν «να αφήσει διάπλατες τις πόρτες» προς την Ευρώπη, καταστρώνονται σχέδια για λύση ανάγκης, «ένα των οποίων» προβλέπει την χρησιμοποίηση των ελληνικών νησιών ως κέντρων υποδοχής μεταναστών (migrants).

O Karl-Georg Wellman, του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της ΄Ανγκελα Μέρκελ, σχολίασε στην Μπιλτ πως ο έλεγχος των συνόρων της Ευρώπης πρέπει να είναι η βασική προτεραιότητα.

«Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λάβουμε τα επιβαλλόμενα προληπτικά μέτρα: Να προστατέψουμε τα σύνορα της Ευρώπης και να χειριστούμε τις περιπτώσεις ασύλου επί τόπου, στα νησιά, όχι στην ήπειρο και να εκτοπίζουμε όσους δεν είναι πρόσφυγες», είπε ο Βέλμαν στη Μπιλντ.

Η εφημερίδα εξηγεί (προς ασφαλέστερο κατευνασμό των ανησυχιών ψηφοφόρων της Μέρκελ;) ότι οι περιπτώσεις των αιτουμένων άσυλο θα εξετάζονται στα νησιά, εκείνοι που θα απορρίπτονται θα εκτοπίζονται στην χώρα προέλευσής τους και οι μεταφορές με φέρυ-μπόουτ από τα νησιά στην Αθήνα θα «ανασταλούν». Τα έξι δισεκατομμύρια που η ΕΕ είχε υποσχεθεί στην Τουρκία (εκατό εκατομμύρια έχουν καταβληθεί) για τη στέγαση των προσφύγων, «θα μπορούσαν να πάνε, αντί της Τουρκίας, την Αθήνα», καταλήγει το δημοσίευμα.
Από το οποίο αναδίδεται μια ύποπτη οσμή μαγειρείου -με ελληνική συμμετοχή στο μαγείρεμα;

Μετά την κατάληψη του Αιγαίου από το ΝΑΤΟ, υπό Γερμανό ναύαρχο, στόλου που δεν επεμβαίνει στις παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας στον εναέριο, θαλάσσιο και υποθαλάσσιο ελληνικό χώρο -ως επιβάλλει το καταστατικό και ο λόγος συμμετοχής μας σ’ αυτό- ήδη και τα ελληνικά νησιά υφίστανται την ίδια απομοίωση της ελληνικής κυριαρχίας, διατιθέμενα από την κ. Μέρκελ ή άλλους «συμμάχους» και «εταίρους», κατά τις ανάγκες τους.
Έχει και σε αυτό μυστικά συμφωνήσει η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου;

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για πολλά χρόνια μετά τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου η Γερμανία είχε μειώσει τις στρατιωτικές της δαπάνες. Όμως η Ουκρανική κρίση και ο πόλεμος κατά των τζιχαντιστών δημιούργησε νέα δεδομένα.
H πρώτη κίνηση της υπουργού Άμυνας Ούρζουλα φον ντερ Λάιεν ήταν να επαναφέρει στο στρατό τα τεθωρακισμένα που είχαν βγει εκτός λειτουργίας, η δεύτερη να πείσει τον υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για την αναγκαιότητα επενδύσεων στον αμυντικό τομέα για τον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεων και τώρα η υπουργός προχωρά σε προσλήψεις χιλιάδων στρατιωτών. Με την παρουσίαση της νέας στρατηγικής του υπουργείου της σε σχέση με το προσωπικό κλείνει μια 25χρονη περίοδος κατά την οποία μειώνονταν οι στρατιωτικές δαπάνες της χώρας.

Υπαρκτή η απειλή πολέμου

Από τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου οι αγορές πολεμικού υλικού μειώθηκαν κατακόρυφα. Από την ημέρα της Γερμανικής Επανένωσης όταν υπήρχαν 585.000 στρατιώτες σήμερα δεν έχει απομείνει ούτε το 1/3. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν φορούσαν τόσο λίγοι τη στολή των τριών κλάδων των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Επί χρόνια, κανείς δεν ήθελε να επενδύονται για εξοπλιστικά προγράμματα και αυξήσεις του στρατιωτικού προσωπικού.

Οι φορολογούμενοι προτιμούσαν να διατίθονται τα χρήματα σε σχολεία, παιδικούς σταθμούς ή αυξήσεις συντάξεων. Οι πολιτικοί από την άλλη πλευρά δεν μπορούσαν να κερδίσουν προεκλογικούς αγώνες με σύνθημα την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών.

Ο τροχός της ιστορίας όμως γύρισε και η κατάσταση είναι διαφορετική: οι απειλές που συνδέονται με την ουκρανική κρίση και τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους έχουν πολλαπλασιαστεί. Η απειλή του πολέμου επέστρεψε και ο κίνδυνος τρομοκρατικών επιθέσεων στην Ευρώπη είναι υπαρκτός.

Σε μια πρόσφατη έρευνα του Κέντρου Στρατιωτικής Ιστορίας και Κοινωνικών Επιστημών το 45% των ερωτηθέντων τάχθηκε υπέρ της αύξησης του στρατού. Ο αριθμός τριπλασιάστηκε από το 2009. Ποσοστό 51% υπερασπίστηκε την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού, το 2013 ήταν μόνο 19%.

Αύξηση αμυντικών δαπανών

Έπειτα από όλα αυτά η γερμανίδα υπουργός Άμυνας δεν πρέπει να φοβάται για τη δημοτικότητά της. Από καιρό οι στρατιώτες περιμένουν να αλλάξει πολιτική το υπουργείο της, ακόμη και ο επικεφαλής του Συνδέσμου Ενόπλων Δυνάμεων Αντρέ Βίστνερ χαρακτηρίζει την αύξηση του αριθμού των ενόπλων δυνάμεων ως σημαντικό και θαρραλέο βήμα. Τα εξοπλιστικά σχέδια της Γερμανίας αρέσουν και στο ΝΑΤΟ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα, σε πρόσφατη επίσκεψη στη Γερμανία, κάλεσε τους Ευρωπαίους να ενεργοποιηθούν περισσότερο για την αντιμετώπιση των παγκοσμίων ενόπλων συρράξεων.

Με την αύξηση των στρατιωτών και του αμυντικού προϋπολογισμού από 34,3 σε 39,2, δις ευρώ μέχρι το 2020 η γερμανική αντιπροσωπεία σώζει τα προσχήματα στην σύνοδο κορυφής του Βορειοατλαντικού Συμφώνου το καλοκαίρι στη Βαρσοβία, ακόμη κι αν συνεχίζει να βρίσκεται πίσω από το στόχο του ΝΑΤΟ για εξοπλισμούς ίσους με το 2% του ΑΕΠ, δηλαδή 80 δις ευρώ.

Στο μεταξύ, η Ούρζουλα φον ντε Λάιεν έχει ανατρέψει όλες τις μεταρρυθμίσεις των προκατόχων της βασισμένες στην επιταγή για λιτότητα. Τώρα άλλαξε η κατεύθυνση προς την ακριβώς αντίθετη πλευρά. Μια ωστόσο μεταρρύθμιση θα μείνει ίδια κι απαράλλακτη, η κατάργηση της στρατιωτικής θητείας.

Πηγές Dpa, dw.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Αν ήταν κάτι που έκανε τον Βασίλη Λογοθετίδη να αποτελεί μία κατηγορία από μόνος του στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο αυτό ήταν απίθανη ικανότητά του να λέει τα πιο αστεία πράγματα με τον πιο σοβαροφανή τρόπο. Ούτε γελούσε, ούτε είχε καμιάς μορφής υπερβολή στην έκφραση ή τις κινήσεις του κι ας έλεγε ατάκες με τις οποίες άλλοι κωμικοί θα χτυπιόντουσαν ολόκληροι για να τις τονίσουν. Ο Λογοθετίδης όχι. Ποτέ.

Έτσι σοβαρός και ατάραχος ήταν και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο χθεσινό υπουργικό συμβούλιο στο οποίο έκανε την αποτίμηση του προχθεσινού Eurogroup.

Ως άλλος, νέος, Λογοθετίδης, ο Τσίπρας είπε τα πιο αστεία πράγματα με τον πιο σοβαροφανή τρόπο. Εκανε το άσπρο μαύρο, παρουσίασε μίαν εικόνα εντελώς εξωπραγματική, που δεν υπάρχει, έφερε την ανάπτυξη και δεν αρκέστηκε σε αυτήν: έκανε και εξαγγελλία της… δικαιότερης κατανομής του πλούτου που θα παράξει(!!!) η Ελλάδα στο επόμενο διάστημα, η Ελλάδα του τρίτου Μνημονίου, της περεταίρω αύξησης των φόρων και της θεσμοποίησης του λεγόμενου «κόφτη», ο οποίος, για να μείνουμε στο σινεμά, δυστυχώς, πολύ περισσότερο θα θυμίζει (σύντομα) τον «δολοφόνο με το ηλεκτρικό πριόνι», παρά τον θρυλικό παγοκόφτη της Σάρον Στόουν…

Όσοι δεν είδαν αυτό το χθεσινό μνημείο διαστρέβλωσης της πραγματικότητας που ήταν αυτή η ομιλία Τσίπρα, έχασαν.

Και οφείλουν να την αναζητήσουν και να τη διαβάσουν.

Βέβαια, όταν τη διαβάσουν, θα φανεί και η βαθιά διαφορά με τον μεγάλο Λογοθετίδη: εκείνο ήταν ένα ηθικό γέλιο, ενώ, αυτό, θα φέρει, πολύ βαθιά και ανήθικα, χωρίς αιδώ, το κλάμα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τη σύνδεση της αποπληρωμής των τόκων με την πορεία της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, προτείνει με άρθρο του στο περιοδικό Der Spiegel ο επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) του Βερολίνου Μάρτσελ Φράτσερ.

Ο θεωρούμενος και άτυπος σύμβουλος της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ επισημαίνει επίσης ότι «η Ευρώπη δεν φαίνεται να έμαθε ακόμα τίποτα από την ελληνική κρίση και επαναλαμβάνει τα παλιά λάθη. Αυτό αποδεικνύεται τόσο με τα «προληπτικά μέτρα» που απαιτούν οι δανειστές, όσο και στο θέμα «της ελάφρυνσης του χρέους».

Κατά τον διακεκριμένο γερμανό οικονομολόγο «η επιβολή ενός αυτόματου μηχανισμού περικοπής δαπανών και επιβολής νέων φόρων στην Ελλάδα στην περίπτωση που δεν επιτυγχάνονται οι δημοσιονομικοί στόχοι είναι παράλογος και αντιπαραγωγικός» για τρείς λόγους: Πρώτον, διότι «όλες οι προγνώσεις ήταν λανθασμένες, δεύτερον διότι «τα προληπτικά μέτρα οξύνουν την κρίση» και τρίτον διότι «η ελληνική κυβέρνηση δεν υποκύπτει».

Oπως γράφει συγκεκριμένα ο επικεφαλής του Ινστιτούτου DIW:

«Η ιδέα των προληπτικών μέτρων βασίζεται στην αυταπάτη ότι οι δανειστές μπορούν να σχεδιάσουν και να επιτύχουν δημοσιονομικούς στόχους για την Ελλάδα. Εδώ και έξι χρόνια όμως κάθε πρόγνωση για την Ελλάδα ήταν λανθασμένη και υποτίμησε πολύ σοβαρά το πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα…».

«Το δεύτερο βασικό λάθος είναι τα προληπτικά μέτρα: Θα μπορούσαν να οξύνουν την ελληνική κρίση διότι επιβάλλουν μια προκυκλική δημοσιονομική και διαρθρωτική πολιτική. Αν η ανάπτυξη μειωθεί στην Ελλάδα, λ.χ. λόγω της προσφυγικής κρίσης, της γεωπολιτικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή ή άλλα εξωτερικά σοκ θα περικόπτονται αυτομάτως περαιτέρω δαπάνες, οι οποίες θα οδηγούσαν τη χώρα σε βαθύτερη κρίση. Σε όλη την Ευρώπη είχαμε την εμπειρία των ζημιογόνων συνεπειών μιας τέτοιας προκυκλικής πολιτικής στα περασμένα έξι χρόνια και θα πρέπει (η Ευρώπη) να μάθει επιτέλους από αυτήν την εμπειρία», γράφει.

Ο τρίτος λόγος είναι κατά τον Μάρτσελ Φράτσερ ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν υποκύπτει: «Φυσικά και έχουν κάτι διαφορετικό στο μυαλό τους οι αρχιτέκτονες των προληπτικών μέτρων» επισημαίνει. «Νομίζουν ότι μπορούν να εξαναγκάσουν την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει τις υποσχεθείσες μεταρρυθμίσεις αν επαπειλούνται αυτομάτως και άλλα πιο δυσάρεστα μέτρα. Αυτή η ιδέα ακούγεται έξυπνη αλλά δεν είναι, διότι τέτοια μέτρα μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να τα αποφύγει και θα το κάνει. Και διότι ένα ακόμα μάθημα από τα έξι χρόνια της ελληνικής κρίσης είναι ότι οι δανειστές δεν μπορούν να εξαναγκάσουν την ελληνική κυβέρνηση να κάνει μεταρρυθμίσεις. Το προσπαθούν εδώ και χρόνια και συνεχώς αποτυγχάνουν. Πολύ περισσότερο οι δανειστές θα πρέπει να σκεφθούν πως θα οικειοποιηθεί η ελληνική κυβέρνηση τις μεταρρυθμίσεις. Αντί να την τιμωρούν για παραληφθείσες μεταρρυθμίσεις οι δανειστές θα έπρεπε να επιβραβεύουν τις επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις», όπως τονίζει χαρακτηριστικά.

«Αυτό το κεντρικό ζήτημα αφορά στο κούρεμα για το οποίο πιέζουν ολοένα και πιο έντονα το ΔΝΤ και ορισμένοι Ευρωπαίοι. Τα ελληνικό χρέος θα αυξηθεί στα επόμενα χρόνια πιθανώς στο 200% του ΑΕΠ» γράφει και συνεχίζει: «Είναι αυταπάτη να θεωρείται ότι οι μελλοντικές καταβολές τόκων για αυτές τις οφειλές είναι χαμηλές, διότι αυτοί οι τόκοι είναι συνδεδεμένοι με τα επιτόκια της αγοράς στην Ευρωζώνη. Εάν αυτά τα επιτόκια ομαλοποιηθούν ξανά, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει τόκους 5 ή 6%. Μαζί με την εξόφληση του δανείου, η οποία θα ξεκινήσει το 2023, η Ελλάδα πιθανόν θα πρέπει να καταβάλει ετησίως περισσότερο από το 15% του ΑΕΠ για την εξυπηρέτηση του χρέους. Όλοι συμφωνούν πως αυτό θα ήταν υπερβολικό και μη βιώσιμο».

Γι’ αυτό, ο Φράτσερ προτείνει να «εξετάσουν οι Ευρωπαίοι το θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους: Όχι ένα κούρεμα αλλά τη σύνδεση των αποπληρωμής επιτοκίων με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Εάν η χώρα κινηθεί προς τη λάθος κατεύθυνση θα ανακουφισθεί με την μείωση των τόκων. Αν αναπτύσσεται, τότε και οι δανειστές θα συμμετάσχουν κατά ένα μέρος σε αυτήν την επιτυχία. Κάτι τέτοιο δεν θα βελτίωνε απλώς τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως αποδεικνύει μια έρευνα του DIW, αλλά θα έστελνε και ένα σημαντικό μήνυμα προς τη Ελλάδα: Δεν θέλουμε να σας τιμωρήσουμε, αλλά θέλουμε να επιτύχετε και να συμμετάσχουμε στο να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση».

Και ο διακεκριμένος γερμανός οικονομολόγος καταλήγει: «Ακόμα υπάρχει η ευκαιρία να εμποδιστεί η κλιμάκωση της ελληνικής κρίσης. Εν τούτοις, για να επιτευχθεί αυτό οι δανειστές πρέπει να πείσουν την ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις, αλλά θα πρέπει επίσης να αποφύγουν το λάθος των προληπτικών μέτρων και να αφήσουν ανοιχτή την προοπτική της αναδιάρθρωσης του χρέους με αντάλλαγμα το κλείσιμο του τρίτου πακέτου. Έτσι μπορεί ακόμα να αποφευχθεί το επόμενο κεφάλαιο του ελληνικού δράματος».

Πηγή tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ανδρέα Ματζάκου 

Στις 5 Μαΐου, ο νυν πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, ανακοίνωσε ότι παραιτείται και ότι δεν έχει πρόθεση να ξαναθέσει υποψηφιότητα για τη θέση του προέδρου του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), στο επόμενο έκτακτο συνέδριο του ΑΚΡ, στις 22 Μαΐου. Η ανακοίνωση αυτή έβαλε τέλος στη συνεργασία του με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, με τον οποίον από κοινού υλοποιούσαν το όραμα της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως αυτό περιγράφεται λεπτομερώς στο βιβλίο του "Το Στρατηγικό Βάθος".[1]

Η παραίτηση αυτή ήρθε σε μια περίοδο που η Τουρκία είχε ανοίξει πολλά και σοβαρά μέτωπα με τους γείτονες της, παρά την εκπεφρασμένη επιδίωξη και φιλοδοξία για μηδενισμό τέτοιων προβλημάτων, ώστε αυτή να καταστεί μια αληθινά περιφερειακή δύναμη, όπως διεκήρυσσε προ ολίγων ετών ο Νταβούτογλου. Η παραίτηση είναι έτσι διατυπωμένη, που  συμπεραίνεται ότι ο Νταβούτογλου παραιτείται γενικότερα από τα πολιτικά πράγματα της χώρας, τουλάχιστον στην παρούσα χρονική συγκυρία.

Εισαγωγή

Η πορεία του Νταβούτογλου στην κεντρική πολιτική σκηνή της Τουρκίας άρχισε το 2009 δίπλα στον Ερντογάν, όταν ορίστηκε ως Υπουργός Εξωτερικών, θέση που διετήρησε μέχρι το 2014, οπότε και έγινε Πρωθυπουργός. Σε όλα αυτά τα χρόνια, παρατηρήθηκε μια σοβαρή στροφή της Τουρκίας στην Ανατολή και μια προσπάθεια διεισδύσεως μέσω της ήπιας ισχύος της στα Βαλκάνια. Ήταν δηλαδή σε εξέλιξη μια μελετημένη Στρατηγική, την οποία υπηρετούσαν Πρωθυπουργός και Πρόεδρος, συνεργαζόμενοι για την λήψη δύσκολων αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής.

Η παραίτηση όμως έφερε στην επιφάνεια πολλά ερωτήματα:  Ήταν αυτή η συνεργασία μεταξύ των ανδρών αγαστή; Υπήρχαν προβλήματα μεταξύ τους; Πώς επήλθε αυτή η "υποχρεωτική" παραίτηση του Νταβούτογλου από την πρωθυπουργία της χώρας;  Ήταν αναμενόμενη, ή ήταν κεραυνός εν αιθρία;

Η θέση του άρθρου είναι ότι η παύση του Νταβούτογλου από τα καθήκοντα του, ήταν θέμα χρόνου. Η συμπεριφορά του Ερντογάν μέχρι σήμερα και οι προσπάθειες του για συγκέντρωση όλων των εξουσιών στο πρόσωπο του Πρόεδρου, ο οποίος είχε διακοσμητικό και μόνο ρόλο μέχρι σήμερα, δεν άφηναν περιθώρια για ανάπτυξη πρωτοβουλίας ή διαφορετικού τρόπου ενεργείας επί κάποιου θέματος, σε οποιοδήποτε πρωθυπουργό. Στο άρθρο θα εξεταστεί αρχικά εάν υπήρχε κρίση μεταξύ των δυο ανδρών, στη συνέχεια θα τονιστούν τα γεγονότα που προκάλεσαν την οριστική ρήξη μεταξύ τους και τέλος θα αναλυθούν οι πιθανές συνέπειες της παραιτήσεως Νταβούτογλου για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ξαφνική ρήξη ή προϋπήρχε κρίση;

Τίποτα δεν έγινε ξαφνικά. Η συμπεριφορά του Ερντογάν έναντι του Φετουλά Γκιουλέν, του ιμάμη και πρώην πνευματικού του, προοιώνιζε τι θα συμβεί σε περίπτωση που ο Ερντογάν αισθανόταν απειλή για την κυριαρχία του στο εσωτερικό. Ο Γκιουλέν βοήθησε τον Ερντογάν να επικρατήσει το 2002 στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας, αλλά η αυξανόμενη επιρροή του στους Σουνίτες της Τουρκίας και οι ιδεολογικές τους διαφορές επί διαφόρων θεμάτων, ενόχλησαν τον Ερντογάν. Έτσι το 2007 με το σκάνδαλο Εργκενεκόν, επήλθε οριστική ρήξη μεταξύ των δυο ανδρών, για να κατηγορηθεί επισήμως ο Γκιουλέν για τρομοκρατία τον Οκτώβριο του 2015. Η τουρκική δικαιοσύνη του κατελόγισε συμμετοχή σ’ ένα "παράλληλο κράτος" το οποίο υπέσκαπτε την νόμιμη κυβέρνηση.

Αυτό που θα πρέπει να σημειωθεί πάντως, είναι ότι, Ερντογάν και Νταβούτογλου δεν είχαν διαφωνήσει στα σοβαρά θέματα εξωτερικής πολιτικής με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη σήμερα η Τουρκία. Η εντυπωσιακή επαναπροσέγγιση με την Αρμενία μέσω του ποδοσφαίρου το 2008, η ρήξη των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ το 2009 στο Νταβός, η συνέχιση της αμφισβητήσεως των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο όλα αυτά τα χρόνια, η υποστήριξη των αντιφρονούντων κατά του καθεστώτος Ασαντ από την έναρξη της συριακής κρίσεως το 2011 και μετά, η κατάρριψη του ρωσικού Σουχόι τον περασμένο Νοέμβριο και η μέχρι πρότινος υποστήριξη των ανταρτών του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, προφανώς και είχαν την έγκριση και του πρωθυπουργού. Καμία διαφωνία επί αυτών των θεμάτων είχε εμφανιστεί δημοσίως.

Κορύφωση της κρίσεως

Όμως αντιπαλότητα μεταξύ των δυο ανδρών υπήρξε από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε πρωθυπουργός ο Νταβούτογλου τον Αύγουστο του 2014.[2]

Από τα πολλά γεγονότα που φόρτιζαν το κλίμα, επισημαίνονται τρία που ξεχείλισαν το ποτήρι:

- Πρώτον η σοβαρή διαφωνία στον τρόπο αντιμετωπίσεως των Κούρδων ανταρτών του PKK και των βουλευτών του Κουρδικού κόμματος HDP. Ο Ερντογάν δεν ήθελε συνομιλίες με το PKK, αλλά λύση με την στρατιωτική ισχύ. Επίσης ήθελε την άρση της ασυλίας των Κούρδων βουλευτών. Ο Νταβούτογλου πίστευε στην πολιτική διευθέτηση του Κουρδικού και ως πρωθυπουργός, δεν προώθησε τους απαραιτήτους νόμους για την άρση της ασυλίας των βουλευτών.

- Δεύτερον, η ψυχρότητα με την οποία έγινε δεκτός ο Ερντογάν στις ΗΠΑ, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στις 31 Μαρτίου, προκειμένου να παρευρεθεί στην Σύνοδο Κορυφής για την Πυρηνική Ασφάλεια. Ο Ομπάμα δεν δέχτηκε να τον συναντήσει κατ’ ιδίαν, παρά τις προηγηθείσες προσπάθειες της τουρκικής διπλωματίας. Αντιθέτως, είχε ρυθμιστεί συνάντηση Νταβούτογλου-Ομπάμα σε προγραμματισθείσα, αλλά μη πραγματοποιηθείσα επίσκεψη του Νταβούτογλου στις ΗΠΑ την 5η Μαΐου. Από την αμερικανική συμπεριφορά φάνηκε καθαρά ότι για τις ΗΠΑ, αξιόπιστος συνομιλητής ήταν μόνο ο πρωθυπουργός και όχι ο πρόεδρος.

- Τρίτον, στις 29 Απριλίου, η Εκτελεστική Επιτροπή του ΑΚΡ, αφαίρεσε από τον Νταβούτογλου τις αρμοδιότητες που είχε ως πρόεδρος του ΑΚΡ να ορίζει κομματικούς εκπροσώπους σε επίπεδο δήμων και περιφερειών. Από τα 50 μέλη της Επιτροπής, τα 47 είχαν προσυπογράψει την απόφαση. Στην ουσία η απόφαση αυτή του έδειχνε καθαρά ότι οι αποφάσεις στο ανώτατο επίπεδο του κόμματος, δεν λαμβάνονταν πλέον από τον ίδιο, καίτοι αυτός ήταν ο ψηφισμένος πρόεδρος του κόμματος.

Μετά από αυτά γεγονότα, ο Νταβούτογλου είχε δυο επιλογές, οι οποίες ήταν και οι δυο ατιμωτικές για το πρόσωπο του: Ή να παραιτηθεί από μόνος του αφού εκεί τον οδήγησαν τα γεγονότα, ή να παραμείνει σε μια νεκρή και χωρίς πραγματικές αρμοδιότητες θέση. Προτίμησε την λιγότερη ατιμωτική επιλογή.

Συνέπειες για την Ελλάδα

Το ερώτημα βεβαίως που μας απασχολεί είναι, η αλλαγή πρωθυπουργού θα έχει συνέπειες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις; Θα γίνουν χειρότερα ή καλύτερα τα πράγματα; Η θέση του άρθρου είναι ότι δεν θα αλλάξει κάτι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου και των χωρικών μας υδάτων, η αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο και η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου στη Θράκη θα συνεχιστούν όπως μέχρι σήμερα.

Και η πρακτική αυτή θα συνεχίσει όπως μέχρι σήμερα, για τρεις κυρίως λόγους:

- Πρώτον διότι είναι ζωτικής σημασίας για την Τουρκία, η επέκταση της κυριαρχίας που έχει στα Στενά του Ελλησπόντου και στο Αιγαίο. Γι’ αυτό και οι συνεχείς προσπάθειες της για διχοτόμηση του Αιγαίου στον 25ο Μεσημβρινό. Και δυστυχώς για την Ελλάδα, το εθνικό συμφέρον της Τουρκίας, υπερβαίνει τα πολιτικά κόμματα.

- Δεύτερον η ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κοινός στόχος Ερντογάν-Νταβούτογλου, προϋποθέτει την κυριαρχία στις περιφερειακές θάλασσες και η κυριότερη εξ’ αυτών είναι το Αιγαίο. Χωρίς έλεγχο των θαλασσών, η Τουρκία παραμένει ένα καθαρά ηπειρωτικό κράτος.

- Τρίτον και ίσως κυριότερο, δεν υφίσταται σοβαρή αντίδραση από την ελληνική πλευρά στις ενέργειες της Τουρκίας, καίτοι το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος της Ελλάδος.

Επίλογος

Ο Ερντογάν είναι αποφασισμένος να μετατρέψει την Τουρκία, μετά από τροποποίηση του συντάγματος που θα τεθεί σε δημοψήφισμα, σε μια προεδρική δημοκρατία. Είναι βέβαιος ότι θα τα καταφέρει αφού αντλεί δύναμη απ’ ευθείας από τον λαό. Στις τελευταίες εκλογές, τον Νοέμβριο του 2015, το ΑΚΡ ανεδείχθη νικητής  με ποσοστό 49,4%, αυξάνοντας το ποσοστό που είχε λάβει στις εκλογές του Ιουνίου του ιδίου έτους, κατά 8,6%.

Ο Νταβούτογλου δεν απολάμβανε τέτοιας υποστηρίξεως από την βάση του ΑΚΡ. Έτσι, ο θεωρητικός του Νέο-Οθωμανισμού, είχε το τέλος που είχαν οι μεγάλοι βεζίρηδες όταν διαφωνούσαν με τον Σουλτάνο, την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Σουλτάνος είχε δικαιοδοσία να κάνει τα πάντα, διότι ήταν ο εκπρόσωπος του Θεού επί της γης. Ακόμη και να εκτελέσει τον Μεγάλο Βεζίρη. Και ο Ερντογάν έχει ήδη αυτοανακηρυχθεί σε Σουλτάνο.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου.

[1] Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Αχμέτ Νταβούτογλου εμφανίστηκε στα πολιτικά πράγματα της Τουρκίας τον Νοέμβριο του 2002, όταν ο τότε πρωθυπουργός Γκιούλ, τον τοποθέτησε ως σύμβουλο του. Έτσι τον γνώρισε και ο νυν Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν, ο οποίος το 2002 ίδρυσε μαζί με τον Γκιούλ, το Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Ο Νταβούτογλου το 2001 συνέγραψε το βιβλίο "Στρατηγικό Βάθος", το οποίο αποτέλεσε στην ουσία και τη βάση για την Στρατηγική Ασφαλείας της Τουρκίας. Το βιβλίο αυτό το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, συνοψίζει την θεωρία του Νέο-Οθωμανισμού, δηλαδή μεταξύ άλλων, την επιστροφή των Βαλκανίων στον τρόπο που λειτουργούσαν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την επέκταση της επιρροής της Τουρκίας στην Μέση Ανατολή.
[2] Με την εκλογή του στο αξίωμα του Προέδρου ο Ερντογάν εκφώνησε έναν λόγο που κράτησε δυο ώρες. Σ’ αυτόν μεταξύ άλλων είπε: "Το ΑΚΡ είχε πάντοτε αποκλείσει από την πρακτική του προσωπικές φιλοδοξίες και αλαζονεία. Τα ονόματα δεν έχουν σημασία".  Ο Νταβούτογλου ήταν στο ακροατήριο όντας ήδη εκλεγμένος πρόεδρος του κόμματος. Προφανώς είχε λόγο για να αφήσει τέτοια υπονοούμενα ο Ερντογάν.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου