Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Οκτ 2016


Κύριος στόχος των δηλώσεων του τούρκου προέδρου η αποδόμηση του Κεμάλ Ατατούρκ

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Οι πρόσφατες δηλώσεις του τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι οποίες αφορούσαν τη συνθήκη της Λωζάννης και την ζημία που επέφερε αυτή στην Τουρκία, αποδόθηκαν επαρκώς από ένα πλήθος αναλυτών.

Φυσικά και μέσω αυτών των δηλώσεων ο Ερντογάν «μηδενίζει» (τουλάχιστον επιχειρεί να θέσει σε μηδενική βάση) όλες τις συμφωνίες της χώρας του, στέλνει σαφή μηνύματα προς όλους τους ισχυρούς (ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να δημιουργήσει νέες διακρατικές συμφωνίες με κάθε έναν ξεχωριστά) και επιχειρεί με αμφίβολες μεθόδους (που τον έχουν χαρακτηρίσει ως «ασταθή σύμμαχο») να τοποθετηθεί ως εκείνος που μπορεί να προσφέρει λύσεις (στα προβλήματα που έχει δημιουργήσει ο ίδιος).

Ο τούρκος πρόεδρος απευθύνεται είτε προς την Ευρώπη με τους «πρόσφυγες», είτε προς τις ΗΠΑ και τη Ρωσία μέσω της Συρίας και του Ιράκ ή της Ουκρανίας και της Κριμαίας. Μέσα στα πλαίσια αυτού του άτυπου «ανατολίτικου παζαριού» δεν διστάζει να απαιτεί επιβολή των δικών του όρων σε θέματα της Συρίας, του Ιράκ, των Κούρδων, της Κύπρου, αλλά και του Αιγαίου, απειλώντας εμμέσως πλην σαφώς και την ειρήνη σε οτιδήποτε ο ίδιος θεωρεί πως τον εξυπηρετεί.

Η αναθεωρητική πολιτική του δημιουργεί ζωτικούς χώρους και σειρά προβλημάτων στα κράτη που βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια της Τουρκίας (ιδιαίτερα σε Ελλάδα, Συρία, Ιράκ, Ιράν, αλλά και στα Βαλκάνια), ενώ φαίνεται να ασκεί μέγιστη πίεση στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, δυσαρεστώντας ταυτόχρονα τον επανακάμψαντα ως σύμμαχο Πούτιν.

Όλα αυτά, θα ήταν επικίνδυνα για την Ελλάδα ακόμη και εάν δεν είχαν γίνει δηλώσεις από τον τούρκο πρόεδρο που να αφορούν την Ελλάδα και τη συνθήκη της Λωζάννης... Όμως, τώρα, ο τούρκος πρόεδρος ανοίγει θέματα που ξεκινούν από τον Έβρο και τη Θράκη, διασχίζουν ολόκληρο το Αιγαίο και φτάνουν από το Καστελλόριζο έως την Κύπρο... Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Είναι απολύτως σαφές σε όλους πως ο Ταγίπ Ερντογάν είναι μία ιδιαίτερη προσωπικότητα. Είναι ένας πολιτικός που εμφανίσθηκε από το πουθενά και του οποίου η ματαιοδοξία θα τον οδηγήσει είτε στην άβυσσο της ιστορίας είτε στο να μετατραπεί στην προσωπικότητα εκείνη που κατόρθωσε να εκμεταλλευτεί όλες τις συγκυρίες για να συζητιέται στην Τουρκία ως ήρωας για τα επόμενα 100 και πλέον χρόνια.

Στην πολιτική του διαδρομή ο σημερινός τούρκος Πρόεδρος συνάντησε πολλά προβλήματα, αλλά είχε και πολλούς συμμάχους. Εμφανίστηκε από το πουθενά, όταν εκλέχτηκε δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης προβάλλοντας και προτάσσοντας ένα δυτικού πολιτικό Ισλάμ. Δεν έχει σημασία εάν τον είχε ήδη βγάλει από την αφάνεια το κεμαλικό καθεστώς. Το σημαντικό για τον ίδιο –αλλά και την Τουρκία των επόμενων χρόνων- ήταν πως με τις ευλογίες και τον πολιτικό σχεδιασμό των ΗΠΑ (που αναζητούσαν μια πρόταση διακυβέρνησης για τις χώρες της Μέσης και Εγγύς Ανατολής), συνεπικουρούμενος και από το σύστημα – δίκτυο του ιμάμη Γκιουλέν, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πολύ σύντομα κατανόησε το μέγεθος της ευκαιρίας που του δινόταν για να αφήσει τη δική του ανεξίτηλα σφραγίδα στην Τουρκία.
Ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες των ΗΠΑ και με την βοήθεια του Γκιουλέν, μπόρεσε σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να «διαγράψει» το πρόσωπο της στρατοκρατούμενης Τουρκίας και να αλλάξει σε έναν σημαντικό βαθμό την μορφή της γειτονικής χώρας (τουλάχιστον στα παράλια του Αιγαίου και σε ένα μέρος της Κωνσταντινούπολης. Αναδιάταξε σημαντικά την οικονομία της Τουρκίας, και, φυσικά, δημιούργησε νέα «οικονομικά τζάκια», ενώ αποπλήρωσε και το χρέος προς το ΔΝΤ. Μέσα στα πλαίσια της αλλαγής πλεύσης και του νέου ισλαμικού πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης, συνεργάστηκε με την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ για να ενισχύσει το Ισλάμ τόσο στην Τουρκία όσο και στα Βαλκάνια. Ταυτόχρονα, εντατικοποίησε την τουρκική εξωτερική πολιτική (με «όπλο» το Ισλάμ) προς κάθε κατεύθυνση, από τα Βαλκάνια μέχρι την Κίνα (Ουιγούροι), ακολουθώντας το δόγμα Νταβούτογλου, αν κα τελικά ο τελευταίος αποπέμφθηκε μέσα στα πλαίσια του απόλυτου ελέγχου (κα του μηδενικού ανταγωνισμού) που ήθελε να έχει ο Ερντογάν. Δεν δίστασε να συγκρουστεί με το Ισραήλ αλλά και να συμμετέχει στην τεράστιας κλίμακος επιχείρηση αλλαγής του γεωπολιτικού σκηνικού στην Μέση Ανατολή (Συρία – Ιράκ), εξυπηρετώντας σαφέστατα τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ μέσω της άτυπης συμμαχίας με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία.

Ο Ερντογάν, μία προσωπικότητα με αρκετές ιδιαιτερότητες, μέσα στα πλαίσια του προσωπικού του μεγαλοϊδεατισμού, εισήγαγε την επαναφορά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη νέα μεγάλη Τουρκία, προσφέροντας ένα όραμα στους τούρκους πολίτες. Αυτό ήταν και ένα από τα πρώτα του «επικίνδυνα» βήματα, που τελικά αποκάλυψαν έναν ιδιαίτερα οξύ και αυταρχικό χαρακτήρα, που δεν δίστασε ούτε στιγμή να εκμεταλλευτεί την «ευκαιρία του πραξικοπήματος» για να προχωρήσει σε εκκαθαρίσεις σε κάθε τομέα της κρατικής μηχανής (Στρατός, Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Δημόσια Διοίκηση, Εκπαίδευση). Οι φανατικοί κεμαλιστές στοχοποιήθηκαν ως «πραξικοπηματίες», ενώ ο μεγάλος του πρώην σύμμαχος και στη συνέχεια αντίπαλος ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν και το δίκτυό του εντός και εκτός Τουρκίας, χαρακτηρίστηκε ως «τρομοκράτης» και «δίκτυο τρομοκρατών» (τρομοκράτης για τον Ερντογάν είναι ό,ποιος είναι αντίπαλος ή πιθανός αντίπαλος). Με τις διώξεις κατόρθωσε να επιβληθεί στον απόλυτο βαθμό, αφού το μήνυμα που απέστειλε ήταν σαφές: «όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εχθρός της Τουρκίας και θα αντιμετωπίσει τα χειρότερα».

Όμως η μεγάλη κίνηση στην πολιτική σκακιέρα του Ερντογάν είναι αυτές ακριβώς οι τελευταίες δηλώσεις για τη συνθήκη τς Λωζάννης, που έγιναν για να προκαλέσουν ένα κλίμα μεγαλοϊδεατισμού και συσπείρωσης των πολιτών γύρω από τον τούρκο πρόεδρο που προσφέρει το όραμα της μεγάλης Τουρκίας, αλλά και για να δημιουργήσουν την πρώτη αισθητή απόπειρα αποκαθήλωσης του τελευταίου και μεγαλύτερού του αντιπάλου, του ίδιου του Κεμάλ Ατατούρκ!!! Ο Ερντογάν θέλει να ξεπεράσει τον «ήρωα της Τουρκίας» και να γίνει ο ίδιος το πρόσωπο εκείνο το οποίο θα καταγραφεί στην διεθνή ιστορία –και φυσικά μέσα στην Τουρκία- ως ο άνθρωπος που σχεδίασε και υλοποίησε το σχέδιο μιας μεγάλης Τουρκίας, μίας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για να γίνει όμως κατορθωτό αυτό απαιτείται η αποκαθήλωση του «μεγάλου ήρωα», του Κεμάλ Ατατούρκ.

Ο ίδιος ο Ερντογάν, λοιπόν, ως αδιαμφισβήτητος ηγέτης, ξεκίνησε την διάλυση της προσωπικότητας και της ισχύος του προσώπου του Κεμάλ, ως εκείνου που «έδωσε το Αιγαίο στους Έλληνες»… Θα ακολουθήσουν τα ελεγχόμενα (σε απόλυτο βαθμό τουρκικά ΜΜΕ), ώστε να εξασφαλίσουν την σπίλωση του Κεμάλ και την αντικατάστασή του από τον «χαλίφη Ταγίπ». Σε αυτή του την προσπάθεια ο Ερντογάν επέλεξε να στραφεί προς την Ελλάδα, επειδή γνωρίζει ήδη το σαθρό, αδιάφορο και φοβικό (στα εθνικά θέματα), πολιτικό σκηνικό. Επέλεξε να αναφερθεί στο Αιγαίο και σε μια διεθνή συνθήκη που πρώτη η Ελλάδα οφείλει να υπερασπισθεί εάν αυτή απειληθεί από την Τουρκία. Επέλεξε την Ελλάδα και «έριξε το τυράκι» περιμένοντας το λάθος της ελληνικής πλευράς. Επέλεξε την Ελλάδα για να μετρήσει τις αντιδράσεις για τις δικές του μετέπειτα κινήσεις. Απέφυγε να θέσει θέμα προς τα ανατολικά του σύνορα, αφού γνωρίζει ότι προς εκείνη την πλευρά ο λόγος ανήκει σε άλλους, ενώ ο ίδιος μπορεί να ελπίζει πως το αποτέλεσμα των όσων συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή δεν θα επηρεάσει σε μεγάλο (αρνητικό) βαθμό την Τουρκία, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να καταλάβει εδάφη για να τα θέσει ως σημεία διαπραγμάτευσης της επόμενης ημέρας…

Ο Ερντογάν παίζει σίγουρα με τη φωτιά. Βρυχάται ως λιοντάρι, αλλά το κλίμα τρομοκρατίας που έχει επιβάλει στο εσωτερικό της Τουρκίας αποδεικνύει πως είναι ένα φοβισμένο ή στριμωγμένο στη γωνία λιοντάρι που απειλεί επειδή νιώθει να απειλείται. Απαιτεί τα πάντα, ελπίζοντας πως στο τέλος θα έχει αποκομίσει έστω και τα ελάχιστα. Αυτή την απειλή, αυτή την προσπάθεια μεγιστοποίησης ισχύος και ιστορικής καταγραφής του Ερντογάν οφείλει να αντιληφθεί η ελληνική ηγεσία για να τοποθετηθεί εγκαίρως στην πιθανή τουρκική απειλή βίας, η οποία τυγχάνει να εξυπηρετεί και συμφέροντα που θέλουν την Ελλάδα να βρίσκεται σε καθεστώς ανασφάλειας και ισχυρότατης πίεσης.
Το ζητούμενο, για την ελληνική πλευρά δεν είναι –δυστυχώς- μόνο το πώς θα αντιδράσει και αν θα κάνει κάποιο λάθος που θα εκμεταλλευτεί η τουρκική εξωτερική πολιτική, αλλά αν θα αντιδράσει στον τούρκο πρόεδρο που είτε έχει άγνοια του γεωπολιτικού κινδύνου, είτε αποφάσισε την ιστορική του καταγραφή με κάθε τρόπο και μέσο, ακόμη και ισχυριζόμενος πως «κατανοεί τις αιτιάσεις της τουρκικής αντιπολίτευσης» που θέτει θέμα επαναφοράς στην τουρκική επικράτεια 16 ελληνικών νησιών, νησίδων και βραχονησίδων…
Η ελληνική πλευρά και συγκεκριμένα η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, θα πρέπει να κατανοήσει πως οι διεθνείς συνθήκες και οι διακρατικές συμφωνίες φτιάχνονται για να παραβιαστούν, να καταργηθούν και τέλος να αντικατασταθούν από νέες, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν είναι win-win και είναι άμεσα συνδεδεμένες με εθνικές καταστροφές. Και, δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται καν πως δεν τίθεται καν θέμα διλήμματος για το πως πρέπει να αντιμετωπίσει την επικίνδυνη αλαζονεία και τον μεγαλοϊδεατισμό του τούρκου προέδρου, ο οποίος έθεσε επισήμως θέμα απώλειας – υφαρπαγής μέρους της ελληνικής επικράτειας σε όλο το μήκος των χερσαίων και θαλασσίων ελληνοτουρκικών συνόρων, γνωρίζοντας πολύ καλά πως εάν τελικά αποκαθηλώσει τον Κεμάλ, ο ίδιος θα πρέπει να παρουσιάσει μια νίκη (έστω και μικρή) που θα υλοποιεί την εκκίνηση της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…

Μια τέτοια εξέλιξη, όσο δυσάρεστη κι αν είναι για την Ελλάδα, δεν πρόκειται να την σταματήσει η Ευρώπη (που δεν έχει ούτε κατάλληλους μηχανισμούς ούτε και την πολιτική βούληση), αλλά ούτε και το «ξανθό γένος» που αρέσκεται να κλείνει συμφωνίες με την Άγκυρα και να διατηρεί τον ρόλο του σωτήρα που δεν ήρθε ποτέ για την Αθήνα. Ακόμη και οι ΗΠΑ –με αντικρουόμενες ομάδες και συμφέροντα- πολύ δύσκολα θα αποφασίσουν να δράσουν εγκαίρως υπέρ του διεθνούς δικαίου ή της Νατοϊκής συμμαχίας. Η Ουάσιγκτον θα επιλέξει τον ρόλο του «ειρηνοποιού» μετά την ό,ποια καταιγίδα, για να αποκομίσουν οι ΗΠΑ τα μέγιστα οφέλη (πάγια τακτική) και από τις δύο πλευρές (τακτική που βλέπουμε να εφαρμόζεται ήδη στην Κύπρο που απειλείται ευθέως με τουρκοποίηση).

Όταν κάποιος απειλεί τα σύνορά σου, δεν αρκεί να του θυμίσεις το διεθνές δίκαιο. Είσαι υποχρεωμένος να τον κάνεις να κατανοήσει όχι πως έχει άδικο, αλλά πως είσαι διατεθειμένος να τον αντιμετωπίσεις εκτός (διεθνών) δικαστηρίων. Κανένας δεν υπαρασπίζεται το δίκαιό του με τα λόγια, αφού είναι γνωστό πως τελικά το δίκαιο "δίνεται" σε όποιον είναι ισχυρός και αποφασισμένος.
Ίσως θα έπρεπε κάποια στιγμή, εκείνοι που ισχυρίζονται ότι κυβερνούν την Ελλάδα, να καταλάβουν πως η ιστορία δίνει μαθήματα. Και όσοι (άνθρωποι ή λαοί) δεν μαθαίνουν από αυτά υποχρεώνονται να τα ζήσουν με επώδυνο τρόπο... Εξάλλου, μπορεί ο Ερντογάν να απευθυνόταν (κυρίως) στο εσωτερικό της Τουρκίας, προσφέροντας άφθονη τροφή εθνικισμού, όμως η Αθήνα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μην αντιλαμβάνεται πως η "τροφή" αυτή αφορά γεωγραφικό τμήμα της Ελλάδας...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Περιορίστηκαν περαιτέρω πέρυσι οι καταναλωτικές δαπάνες των νοικοκυριών της χώρας, λόγω της οικονομικής κρίσης. Η µέση µηνιαία δαπάνη ανήλθε στα 1.419,57 ευρώ, καταγράφοντας µείωση 2,8% ή 40,95 ευρώ σε σύγκριση µε το 2014.

Στον αντίποδα, ο κίνδυνος φτώχειας μειώθηκε στο 19,7% του πληθυσμού της χώρας (20,6% το 2014), όταν λαµβάνεται υπόψη µόνον η ισοδύναµη δαπάνη µε τρόπο κτήσης την αγορά. Ο σχετικός δείκτης πέφτει στο 13,2% του πληθυσµού (14% το 2014) όταν λαµβάνονται υπόψη όλες οι καταναλωτικές δαπάνες, ανεξάρτητα από τον τρόπο κτήσης (τεκµαρτό ενοίκιο από ιδιοκατοίκηση, ιδιοπαραγόµενα αγαθά, αγαθά και υπηρεσίες παρεχόµενες δωρεάν από τον εργοδότη, άλλα νοικοκυριά, µη κερδοσκοπικούς οργανισµούς, κράτος κ.λπ.)

Σύμφωνα με την έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ, το µεγαλύτερο µερίδιο των δαπανών του µέσου προϋπολογισµού των νοικοκυριών αφορά στα είδη διατροφής (20,7%) και ακολουθούν η στέγαση (13,3%) και οι µεταφορές (12,8%), ενώ οι υπηρεσίες εκπαίδευσης αντιστοιχούν στο µικρότερο µερίδιο των δαπανών (3,3%).

Σε σχέση µε την προηγούµενη έρευνα (2014), η µεγαλύτερη µεταβολή δαπανών (µείωση 8,6%) παρατηρείται στα διαρκή αγαθά, ενώ ακολουθούν η δαπάνη για εκπαίδευση (µείωση 8,1%) και τα διάφορα αγαθά και υπηρεσίες (µείωση 5,3%).

Συνολικά, έντεκα από τις δώδεκα κατηγορίες δαπανών παρουσιάζουν µείωση (µε τη µικρότερη της τάξης του 1,1% στην αναψυχή και τον πολιτισµό). Η µόνη κατηγορία για την οποία παρατηρείται αύξηση της µέσης µηνιαίας δαπάνης είναι η υγεία (1,2%).

Στις δαπάνες στα είδη διατροφής, σε σχέση µε την προηγούµενη έρευνα (2014) παρατηρείται µείωση (τρέχουσες τιµές), για καφέ, τσάι και κακάο (7%), µεταλλικά νερά, αναψυκτικά, χυµούς φρούτων και λαχανικών (5,3%), γαλακτοκοµικά προϊόντα και αυγά (5%), αλεύρι, ψωµί και δηµητριακά (4,6%), κρέας (3,7%), ψάρια (2%) και φρούτα (0,6%), ενώ παρατηρείται αύξηση για τα λοιπά είδη διατροφής (24%). Το µεγάλο ποσοστό της µεταβολής στην τελευταία κατηγορία έχει προκύψει από τη συµπερίληψη αγαθών από τις λοιπές κατηγορίες ειδών διατροφής, όπως ζάχαρη, µαρµελάδες, µέλι κ.λπ. (5,9%), λαχανικά (0,7%) και λίπη και έλαια (0,6%).

Τα νοικοκυριά που διαµένουν σε αγροτικές περιοχές δαπανούν κατά µέσο όρο 1.189,50 ευρώ µηνιαίως, ενώ αυτά που διαµένουν σε αστικές περιοχές 1.493,67 ευρώ.

Την περίοδο 2010- 2015 το µεγαλύτερο µέρος των δαπανών επί του συνολικού οικογενειακού προϋπολογισµού αφορά σε είδη διατροφής και κυµαίνεται από 18% το 2010 έως 20,7% το 2015 (Πίνακας 3). Την ίδια περίοδο, συνεχής είναι η µείωση των δαπανών για διαρκή αγαθά, ως ποσοστό επί του οικογενειακού προϋπολογισµού, από 6,7% το 2010 σε 4,7% το 2015, καθώς και των διαφόρων αγαθών και υπηρεσιών από 10,4% το 2010 σε 9% το 2015.

Από τα στοιχεία της έρευνας, προκύπτει επίσης ότι τα νοικοκυριά διαθέτουν:
• Τηλεόραση έγχρωµη (99,6%)
• Κινητό τηλέφωνο (90,1%)
• Σταθερό τηλέφωνο (87,4%)
• Επιβατηγό αυτοκίνητο ΙΧ (66%)
• Προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή (65,5%)
• Πλυντήριο πιάτων (36,5%)
• Καταψύκτη (29,1%)
• ∆εύτερη κατοικία (16.6%) και
• Κλειστό χώρο στάθµευσης (13,2%)

Τέλος, χρησιµοποιούν την κεντρική θέρµανση ως κύρια πηγή θέρµανσης σε ποσοστό 39,8%.
Το µερίδιο της µέσης ισοδύναµης δαπάνης (αγορές, τρέχουσες τιµές) του πλουσιότερου 20% του πληθυσµού είναι 5,6 φορές µεγαλύτερο από το µερίδιο της µέσης ισοδύναµης δαπάνης του φτωχότερου 20% του πληθυσµού (ίδια τιµή και για το 2014). Το µερίδιο της µέσης ισοδύναµης δαπάνης για είδη διατροφής των νοικοκυριών του φτωχότερου 20% του πληθυσμού ανέρχεται στο 31,3% των δαπανών των νοικοκυριών της χώρας, ενώ το αντίστοιχο µερίδιο του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού ανέρχεται στο 14,2%.

Εξετάζοντας τα καταναλωτικά πρότυπα στην Ευρώπη, σε Ελλάδα, Ιταλία και Βουλγαρία το σχετικά µεγαλύτερο µερίδιο των δαπανών (τρέχουσες τιµές) του µέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών αφορά στα είδη διατροφής. Τα πρότυπα διαφέρουν για τη ∆ανία, Ισπανία και Νορβηγία, όπου καταγράφονται ως υψηλότερες οι δαπάνες που αφορούν στη στέγαση, ενώ για τη Βρετανία οι δαπάνες στις µεταφορές.

Οι δαπάνες για εκπαίδευση κυµαίνονται από 0,2% του µέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών στη Νορβηγία έως 3,3% στην Ελλάδα. Παράλληλα, η Ελλάδα και η Βουλγαρία καταγράφουν τη µεγαλύτερη ιδιωτική δαπάνη για την υγεία, 7,5% και 6,5 % του µέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών, αντίστοιχα.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όσο οι ελληνικές τράπεζες υλοποιούν το επιχειρηματικό πλάνο που έχουν συμφωνήσει στο πλαίσιο του προγράμματος δεν αναμένεται να αντιμετωπίσουν κεφαλαιακά προβλήματα, αρκεί να αντιμετωπίσουν εγκαίρως το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Αυτό ανέφεραν στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο πλαίσιο της συνέντευξης τύπου για την Έκθεση Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, επισημαίνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να προχωρήσει στην εφαρμογή όλων των απαραίτητων μέτρων για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων.

Οι ελληνικές τράπεζες έχουν περάσει από διαδοχικά stress tests και αξιολογήσεις ποιότητας ενεργητικού με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζονται κεφαλαιακά επαρκείς, ωστόσο έχουν να αντιμετωπίσουν δύο πολύ σοβαρές προκλήσεις, τον μεγάλο όγκο των NPLs και την έλλειψη κερδοφορίας.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, οι ανησυχίες που υφίστανται για τον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο ισχύουν και για τις ελληνικές τράπεζες, αλλά με μεγαλύτερη ένταση, καθώς στην Ελλάδα το ποσοστό των «κόκκινων» δανείων διαμορφώνεται στο 50%. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση θα πρέπει να εφαρμόσει μία σειρά μέτρων, όπως τη διαδικασία εξωδικαστικού συμβιβασμού για την αντιμετώπιση μεγάλου μέρους των NPLs.

Οι ελληνικές και οι ιταλικές τράπεζες θα είναι οι πιο ωφελημένες από τη μείωση των «κόκκινων» δανείων

Η μία στις τέσσερις τράπεζες των αναπτυγμένων χωρών θα παραμείνουν, ακόμη και σε περίπτωση ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας, πολύ αδύναμες για να στηρίξουν την ανάπτυξη και ευάλωτες σε μελλοντικά σοκ, αναφέρει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε έκθεσή του για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, μεταδίδει το πρακτορείο Bloomberg.

Οι τράπεζες αυτές, που διαθέτουν ενεργητικό ύψους περίπου 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, θα παραμείνουν ευάλωτες όταν θα αυξηθεί η οικονομική δραστηριότητα, θα αυξηθούν τα επιτόκια και θα μειωθούν οι χρεοκοπίες, σημειώνει το ΔΝΤ στην εξαμηνιαία έκθεσή του για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Οι περισσότερες από τις τράπεζες αυτές, με ενεργητικό 8,5 τρισεκ. δολαρίων, βρίσκονται στην Ευρώπη, σύμφωνα με την έκθεση.
AdTech Ad

Τα συνεχώς χαμηλά επιτόκια, η υποτονική δραστηριότητα στις κεφαλαιαγορές, οι υψηλότερες κεφαλαιακές απαιτήσεις και η κληρονομιά των μη εξυπηρετούμενων δανείων έχουν συμπιέσει τα κέρδη των τραπεζών στον αναπτυγμένο κόσμο. Οι τράπεζες πρέπει να μειώσουν τον όγκο των «κόκκινων» δανείων τους και να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις – όπως κλείσιμο καταστημάτων και συγχωνεύσεις – για να βελτιώσουν την κερδοφορία τους, σημείωσε το ΔΝΤ. «Αυτό θα απαιτήσει την προσαρμογή των επιχειρηματικών μοντέλων τους, προκειμένου να διατηρήσουν την κερδοφορία τους και να προσαρμοσθούν στη νέα επιχειρηματική πραγματικότητα και τους εποπτικούς κανόνες», υπογραμμίζει το ΔΝΤ.

Οι κυβερνήσεις, προσθέτει η έκθεση, μπορούν να βοηθήσουν με αλλαγές στο νομικό πλαίσιο, για να κάνουν ευκολότερη την απαλλαγή των τραπεζών από τα κόκκινα δάνεια. Μόνο στην Ευρωζώνη, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ, το αποτέλεσμα στα κεφάλαια των τραπεζών θα ήταν μία μεταβολή από ζημιές 80 δισεκατομμυρίων ευρώ σε κέρδη 60 δισεκ. ευρώ. Οι ιταλικές και οι ελληνικές τράπεζες θα είναι οι περισσότερο ωφελημένες από τις αλλαγές αυτές, σημειώνει η έκθεση, προσθέτοντας ότι πιθανόν να μην είναι αρκετή η εφαρμογή τέτοιων μειώσεων (των κόκκινων δανείων) από την ιταλική κυβέρνηση.

Η Ελλάδα δεν πετυχαίνει ούτε στο μισό τους δημοσιονομικούς στόχους της

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να πετύχει ούτε στο μισό τους τελικούς στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα που έχουν θέσει οι Ευρωπαίοι, ενώ το χρέος της θα παραμείνει σε πολύ υψηλά επίπεδα και μετά την ολοκλήρωση του Μνημονίου, επισημαίνει στις νεότερες εκτιμήσεις το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Στην εξαμηνιαία έκθεσή του για τις δημοσιονομικές εξελίξεις, το Ταμείο ουσιαστικά στέλνει νέο μήνυμα στους ευρωπαίους εταίρους ότι πρέπει να χαλαρώσουν τους δημοσιονομικούς στόχους και να ελαφρύνουν το χρέος, καθώς εκτιμά ότι η Αθήνα δεν πρόκειται να πετύχει τα επιθυμητά πρωτογενή πλεονάσματα τουλάχιστον έως και το 2021, δηλαδή τόσο κατά τη διάρκεια του Μνημονίου όσο και τα πρώτα τρία χρόνια μετά τη λήξη του.

Το πρωτογενές πλεόνασμα συνδέεται άρρηκτα με τη βιωσιμότητα του χρέους, καθώς επαρκώς μεγάλα πλεονάσματα επιτρέπουν την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση των οφειλών κάθε χρόνο.

Το πρόγραμμα προβλέπει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018 αλλά και τα έτη που ακολουθούν. Το ΔΝΤ ωστόσο υπολογίζει ότι η Αθήνα δεν πρόκειται να φτάσει ούτε στο μισό αυτόν το στόχο, κάνοντας λόγο πλεονάσματα της τάξης του 1,6% από το 2018 έως το 2020. Μάλιστα, οι ελληνικές επιδόσεις θα υποχωρήσουν ελαφρά το 2021, στο 1,5%.

Το ΔΝΤ έχει επανειλημμένα ζητήσει μείωση του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα στο 1,5%, ή στη χειρότερη περίπτωση στο 2% του ΑΕΠ, προκαλώντας την ενόχληση των εταίρων. Ο επικεφαλής οικονομολόγος του, Μορίς Ομπστφελντ, τόνισε χθες την ανάγκη να συμφωνηθούν στόχοι που θα είναι «πολιτικά βιώσιμοι» για την Ελλάδα, και κάλεσε για συζήτηση πάνω στο χρέος πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες.

Το γεγονός ότι το Ταμείο εξακολουθεί να αμφισβητεί ανοιχτά τους δημοσιονομικούς στόχους παρά το ότι χθες αναθεώρησε προς το καλύτερο τις προβλέψεις για την πορεία της οικονομίας φανερώνει την πεποίθησή του ότι η ανάκαμψη δεν αρκεί για να λύσει τα μεγάλα δημοσιονομικά προβλήματα που βλέπει στην Ελλάδα. Στην ανάλυσή του το Σεπτέμβριο το ΔΝΤ είχε σταθεί στην υπέρογκη ασφαλιστική δαπάνη, το άδικο φορολογικό σύστημα και την κακή κουλτούρα πληρωμής.

Το χρέος παραμένει ψηλό

Αυτές οι δημοσιονομικές αστοχίες έχουν αντίκτυπο και στο κρίσιμο μέτωπο του χρέους, που το ΔΝΤ προβλέπει ότι θα αυξηθεί κατά σχεδόν οκτώ μονάδες τα χρόνια του τρίτου Μνημονίου, φτάνοντας στο 184,7% του ΑΕΠ το 2018, από 176,9% που ήταν το 2015.

Τα επόμενα χρόνια θα δουν σταδιακή μείωση του βάρους, με το Ταμείο να εκτιμά πως το χρέος θα πέσει στο 169,2% της οικονομικής δραστηριότητας το 2021, επίπεδο όμως που δεν θεωρείται σε καμία περίπτωση βιώσιμο από τη σκοπιά του διεθνούς οργανισμού.

Το ΔΝΤ αναμένεται να παρουσιάσει νέα ανάλυση για τη βιωσιμότητα και την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους έως το τέλος του έτους, και ζητά επίμονα από τους Ευρωπαίους να καταρτίσουν συγκεκριμένα μακροχρόνια μέτρα που θα το καθιστούν βιώσιμο.

Ο οργανισμός έχει καταστήσει σαφές ότι δεν συμμετάσχει με νέα δάνεια στο τρίτο πρόγραμμα στήριξης εάν οι Ευρωπαίοι δεν δεχτούν βαθιά ελάφρυνση του χρέους και εάν η ελληνική κυβέρνηση δεν εφαρμόσει βαθιές μεταρρυθμίσεις. Το Ταμείο θεωρεί ότι οι αλλαγές που ψηφίστηκαν την άνοιξη στο ασφαλιστικό και το φορολογικό είναι είτε ανεπαρκείς είτε σε λάθος κατεύθυνση.

Πηγή Liberal
Με πληροφορίες από skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Μια συζήτηση με ένα φίλο που επισκέφθηκε πρόσφατα την Ιαπωνία -ο γιός του συμμετείχε σε διαγωνισμό τζούντο-αξίζει να την μεταφέρω.

Με λιτό λόγο είπε την δική του εμπειρία και αλήθεια για την διαφορά εκεί με εδώ.

Στο Τόκιο είναι όλα υπερβολικά ρυθμισμένα, από την καθαριότητα έως την ησυχία στα αεροδρόμια, την ασφάλεια σε μια πόλη 35εκ.. Πολλοί νομίζουν οι Γιαπωνέζοι φορούν μάσκες επειδή φοβούνται μην προσβληθούν από ιούς, αλλά, αντίθετα, τις φορούν όταν έχουν έστω την υποψία ότι μπορεί να έχουν οι ίδιοι ίωση και δεν θέλουν να την διασπείρουν!

Το ιδανικό για μένα, συνέχισε, θα ήταν μια κατάλληλη δόση και από τα δύο. Οργάνωση, πειθαρχία, παραγωγικότητα αλλά όχι και τέτοιο "καλούπι" στον τρόπο ζωής. Να μην είναι θεοποιημένα τα εργαλεία, ούτε οι άνθρωποι ή το κράτος να νοιώθουν ή να νομίζουν ότι είναι θεοί!

Να ένα "δικό" μας "άλυτο" Τρίγωνο: φιλοσοφία ζωής, ποιότητα, οργάνωση και πειθαρχία!

Αυτός ο ψυχισμός, ο διαφορετικός, πλεονέκτημα και μειονέκτημα, συχνά διχοτομικός, ένα "ήθος" που ρευστοποιεί κάθε κανόνα υπεραμυνόμενο της ανάγκης ύπαρξης του. Το συνολικό μας, συλλογικό, πρόβλημα πολιτισμού. "Ανεβάζουμε" στο βωμό όσους/ες "κρεμάει" στον τοίχο ένας "τοίχος" αδιαφανούς ελέγχου αυτού που ονομάζουμε "πολιτική και δημόσια σφαίρα" και θεωρούμε ότι έτσι εξαγνιζόμαστε συλλογικά και ατομικά!

Άλλο, λοιπόν, πεδίο Βερμούδων: συνείδηση και ήθος, αξία, στάση και επιλογή!

Για την Ιαπωνία που υπάρχει επιφυλακτικότητα για την οικονομική πορεία : όχι μόνο εξυπηρετείται το χρέος αλλά το χρωστά στον εαυτό της, δηλ. στην κεντρική της τράπεζα, ενώ σε όποια αρνητική εξέλιξη στην αντιμετώπιση φαινομένων όπως ο πληθωρισμός (τώρα έχει αποπληθωρισμό) θα χάσει σε νομισματική ισοτιμία και θα κερδίσει σε εξαγωγές, δηλαδή δημιουργεί ασφαλές πέρασμα από το τρίγωνο των Βερμούδων: χρέος, νομισματική πολιτική, ανάπτυξη!

Ο φίλος εξηγούσε ότι οι "πολεμικές τέχνες" έχουν μια φιλοσοφία ζωής όπως στο τζούντο όπου νομίζεις ότι αυτός που "χάνει" έχει "φάει το ξύλο της ζωής του" στην πραγματικότητα ξέρει την τεχνική να δέχεται χτυπήματα, να πέφτει, να σηκώνεται, να συνεχίζει!

Λυμένο το Τρίγωνο: Τζού ( ευγενής-δεξιοτέχνης) ντο ( οδός ) σύγχρονη τέχνη (με χέρια, πόδια, νού)

Τώρα αν δεί κανείς ότι η πλειονότητα των χωρών του Ο.Ο.Σ.Α είναι σε στασιμότητα ή μειώνονται οι δαπάνες για εκπαίδευση ως ποσοστό του ΑΕΠ ανακαλύπτει νέα και επικίνδυνα Τρίγωνα : πολιτισμός- δεξιότητες- επένδυση στο μέλλον ή τεχνική -σχέδιο - στρατηγική ή διδαχή - πρότυπο - αξιολόγηση ή διαφάνεια- ποιότητα- όραμα δηλ. τα ελλείμματα που έφεραν και τροφοδοτούν την κρίση!

Αν πάμε στο πιο κεντρικό τρίγωνο Βερμούδων: ΗΠΑ - Ευρώπη - Κόσμος, όπου "αδυνατούν να εντοπίσουν" κυβερνήσεις και οι λαοί "εθελοτυφλούμε" για τα επικίνδυνα ηλεκτρομαγνητικά πεδία της δίνης στην αμερικάνικη οικονομία ή την Ευρωπαϊκή ή στην σχέση τους πρωτίστως και δευτερευόντως στα άλλα!

Να ξαναδούμε τις εξελίξεις και στην Ευρώπη, την απεξάρτηση από σχέσεις που εμποδίζουν την "αυτοτέλεια αναπνοής" από τις "Μέκκες" της κρίσης, τους κύκλους πολιτικής, οικονομικής ή στρατηγικής παρακμής, που διαρκώς εξάγουν για εσωτερικούς λόγους και προστατευτισμού των συμφερόντων τους.

Να χαρτογραφήσουμε με την λογική του τζούντο ασφαλή περάσματα για να αποφύγουμε νέες απώλειες και ατυχήματα στην πολιτική και την οικονομία, εδώ, στην Ευρώπη, στη Δύση και παγκόσμια!

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Deutsche Bank άντεξε κι αυτή την εβδομάδα. Η μετοχή της υποχώρησε σε νέα χαμηλά επίπεδα, με μόνη μέρα ανάκαμψης την Παρασκευή. Η πτώση της τιμής της μετοχής αγγίζει σχεδόν το 50% αυτό το έτος κι άμεσο αντίκτυπο στις χρηματοπιστωτικές αγορές και σε άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες, που ήδη βασανίζονται από την αδύναμη οικονομία της ευρωπαϊκής Ηπείρου και τα αρνητικά επιτόκια.

Γιατί η Deutsche Bank είναι τόσο σημαντική;

Με απλά λόγια, η Deutsche Bank είναι πολύ μεγάλη για να αποτύχει. Με περισσότερα από 2 τρις δολάρια (5 φορές το ελληνικό χρέος) σε περιουσιακά στοιχεία, η Deutsche Bank είναι η μεγαλύτερη τράπεζα της Γερμανίας και ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του κόσμου. Έχει περισσότερους από 100.000 εργαζομένους.

Τι προβλήματα αντιμετωπίζει η Deutsche Bank;

Με μια λέξη, πολλά. Η Ευρώπη είναι ένα δύσκολο μέρος για μια τράπεζα αυτές τις μέρες. Η ευρωπαϊκή οικονομία είναι σε κακό φεγγάρι και τα επιτόκια είναι οδυνηρά χαμηλά, γεγονός που καθιστά δύσκολο για οποιαδήποτε τράπεζα να «βγάλει» κέρδος από τη βασική δραστηριότητα της τράπεζας, τα δάνεια. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως το ΔΝΤ χαρακτήρισε την τράπεζα μια αρκετά σοβαρή απειλή για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Αυτή τη φορά όμως το πρόβλημα δεν είναι η έκθεση της τράπεζας σε κρατικό χρέος ή σε παράγωγα. Ο Γερμανικός Τραπεζικός κολοσσός βρίσκεται αντιμέτωπος με πρόστιμο ύψους 14 δισ. δολ. που πρότεινε το αμερικάνικο υπουργείο Δικαιοσύνης για κατηγορίες σχετικά με ενυπόθηκα δάνεια. Την εβδομάδα που πέρασε οι πελάτες της τράπεζες αλλά και Hedge Funds «τράβηξαν» σημαντικά κεφάλαια από την τράπεζα εν μέσω φημών για στήριξη της τράπεζας από το Γερμανικό κράτος.

Πώς αντιδρά η αγορά στην περίπτωση της Deutsche Bank;

Άσχημα. Οι μετοχές της Deutsche Bank έχουν μειωθεί σχεδόν 50% από την αρχή του έτους, έχοντας υποστεί διπλάσια μείωση από τον τραπεζικό δείκτη 600 Stoxx Europe. Ταυτόχρονα έχουν αυξηθεί σε επίπεδα ρεκόρ το κόστος των πενταετών Credit-Default Swaps (CDS). Τα CDS αποτελούν ασφάλιστρα αθέτισης πληρωμών και είναι επενδυτικό προϊόν.

Ποια είναι η λύση;

Αυτό είναι ερώτημα δισεκατομμυρίων δολαρίων και η απάντηση δεν είναι προφανής. Η Deutsche Bank έχει μια σχετική αφθονία μετρητών για να ικανοποιήσει πελάτες που θέλουν να φύγουν, και έχει πρόσβαση σε κεφάλαια μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία μπορεί να της προσφέρει δάνεια με εξαιρετικά μικρό επιτόκιο. Αλλά ένα μεγάλο πρόστιμο και η προοπτική για περισσότερες απώλειες, θα μπορούσε να ωθήσει στην έξοδο μεγάλο αριθμό κεφαλαίων κυρίως από Hedge Funds. Η μείωση των τιμών των μετοχών καθιστά την άντληση κεφαλαίων πιο επώδυνη, κάθε νέα μετοχή που πωλείται φέρνει λιγότερα χρήματα. Είναι, επίσης, δεν είναι σαφές ποιος θα ρισκάρει να αγοράσει την τράπεζα σε αυτό το σημείο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αυστηρούς κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις προς τις επιχειρήσεις. Η τράπεζα, η οποία έχει ήδη κάνει μείωση του μισθολογικού κόστους ωθώντας στην έξοδο χιλιάδες εργαζομένους, μπορεί να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μειώσει κάποιες extra δαπάνες και να πωλήσει περιουσιακά στοιχεία.

Είναι η Deutsche Bank μια άλλη Lehman Brothers;

Όχι ακόμα. Το 2008, η Lehman Brothers απέτυχε σε μεγάλο βαθμό επειδή τα hedge funds πανικοβλήθηκαν και τράβηξαν τα χρήματά τους, με συνέπεια να προκαλέσουν τη χρεοκοπία της τράπεζας και τη χειρότερη οικονομική κρίση στις ΗΠΑ μετά τη Μεγάλη Ύφεση. Η συνέπειες τις κατάρρευσης της Lehman Brothers έφτασαν με μια σχετική καθυστέρηση στην Ευρώπη, αλλά ειδικά στην Ελλάδα προκάλεσαν τη χρεοκοπία της χώρας. Σε αντίθεση με την Lehman, η Deutsche Bank έχει μια πολύ πιο διαφοροποιημένη πελατειακή βάση, με περισσότερο διασκορπισμένους πελάτες και πολλαπλές θεσμικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ίσως το πιο σημαντικό, η Deutsche Bank έχει πρόσβαση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία προκειμένου να αποκαταστήσει την ομαλότητα της αγοράς έχει δώσει πολύ φθηνά δάνεια σε τράπεζες και τους έχει προσφέρει ρευστότητα σε άφθονες ποσότητες κατά τη διάρκεια και μετά την κρίση χρέους της Ευρωζώνης.
Αυτό όμως δεν αποκλείει σε καμία περίπτωση ενδεχόμενους κινδύνους για τη Deutsche Bank στο μέλλον, την τράπεζα με το μεγαλύτερο χρηματοδοτικό κενό στην Ευρωζώνη σύμφωνα με το κέντρο διαχείρισης ρίσκου της Λωζάννης!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το προσχέδιο του εφετινού κρατικού προϋπολογισμού παραμένει μνημονιακό και αδιέξοδο

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2017, που κατατέθηκε στη Βουλή, άνετα χαρακτηρίζεται ως "φαντασμαγορικού" περιεχομένου, καθώς παρότι εντείνει τη στραγγαλιστική πολιτική της λιτότητας των 7 τελευταίων ετών, υπόσχεται ωστόσο ανάπτυξη της τάξης του 2.7%!

Α. Από την προσεκτική μελέτη αυτού του προσχεδίου, προκύπτουν οι ακόλουθες γενικότερες παρατηρήσεις:

1) Σχετικά με τις εξελίξεις στη διεθνή οικονομία δεν λαμβάνεται υπόψη το φάσμα της μακρόχρονης στασιμότητας, που έχει ήδη καταλήξει σε αρνητικά επιτόκια, καθώς και σε σκέψεις απελπισίας περί ρίψης δολαρίων από ελικόπτερα, προκειμένου να ενισχυθεί, καταρχήν η αμερικανική οικονομία. Η επικείμενη κατάρρευση της Deutsche Bank θα επιδεινώσει δραματικά την κατάσταση.
2) Είναι διάχυτη μια υπεραισιοδοξία, στο κείμενο του προσχεδίου, αναφορικά με την εξασφάλιση αυξημένων εσόδων από τη φορολογία, της τάξης των 3.3 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 2.5 δισ. ευρώ από αύξηση φόρων. Και απορεί κανείς για το πως οι συντάκτες του προϋπολογισμού δεν έχουν αντιληφθεί την απόλυτη φτωχοποίηση στην οποίαν έχει ήδη περιέλθει το κύριο σώμα μισθωτών και συνταξιούχων, αλλά και την αντικειμενική αδυναμία τους να "αιμορραγήσουν" περισσότερο. Γι αυτό και μόνο τρόμο προκαλεί η προβλεπόμενη στο σχέδιο αβυσσαλέα μείωση του κονδυλίου για μισθούς και συντάξεις, από 18.162 εκατ. ευρώ το 2016, σε 12.293 εκατ. ευρώ το 2017. Εύλογα διερωτάται κανείς αν οι συντάκτες έχουν, έστω, και την ελάχιστη επαφή με τις οδύνες της πραγματικής οικονομίας, ή αρκούνται σε "ασκήσεις επί χάρτου", με αποκλειστικό στόχο την ικανοποίηση του κουαρτέτου. Να αποφύγουμε κακές σκέψεις, αλλά όμως είναι, από τα πράγματα, αναπόφευκτες. Όπως, π.χ. ότι θα ήταν μια κάποια λύση η όσο γίνεται μεγαλύτερης έκτασης φυσική εξαφάνιση μισθωτών και συνταξιούχων.
3) Οι συντάκτες του ανά χείρας προσχεδίου αναγγέλλουν με εμφανή ικανοποίηση τη διάθεση κάποιων απειροελάχιστων κονδυλίων για την ανακούφιση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων και υποστηρίζουν επιπλέον ότι ο νέος φορολογικός Αρμαγεδδών έχει σχεδιαστεί με "ειδική μέριμνα για την από ουδέτερη έως και ευνοϊκή επίδρασή του στα χαμηλού εισοδήματος νοικοκυριά". Να υποθέσει κανείς ότι το παραπάνω αυτό επιχείρημα οφείλεται σε αβλεψία των συντακτών; Διότι, διαφορετικά, πως να μπορέσει να σταθεί ένα τέτοιο συμπέρασμα, από τη στιγμή που για το 2017, το βαρύ πυροβολικό των κρατικών εσόδων θα προέλθει από αυξημένους έμμεσους φόρους, που όπως είναι γνωστό θίγουν κατεξοχήν τα χαμηλά εισοδήματα και έχουν έντονες συνέπειες ανισοκατανομής;
4) Οι συντάκτες του προσχεδίου αναγνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία έχει υποστεί από το 2008 και μετά πραγματική πανωλεθρία, με πτώση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου κατά 70%, με μείωση της ζήτησης κατά 18,2% (2008-2016), που θα κορυφωθεί σημαντικά με τη νέα αφαίμαξη εισοδημάτων. Στο μαύρο φόντο της οικονομίας να προσθέσω ακόμη, ανώτερο αριθμό επιχειρήσεων που κλείνουν από τον αντίστοιχο αυτών που ανοίγουν, μείωση των εξαγωγών, μείωση των τουριστικών εσόδων, αρνητική αποταμίευση, πληθυσμιακή μείωση λόγω μετανάστευσης Ελλήνων (ως το 2013 427.000 αναζήτησαν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό) κλπ. κλπ.

Σε πείσμα του "σεληνιακού" αυτού τοπίου, οι συντάκτες, με αδικαιολόγητη αισιοδοξία, καταφέρνουν να ανακαλύψουν ορισμένες οριακές λεπτομέρειες, που φαίνεται να τους πείθουν ότι υπόσχονται "καλύτερες προοπτικές", "ανατροπή της κρίσης", "έλευση ανάπτυξης".
Β. Ως σημεία της αναμενόμενης βελτίωσης, από τους συντάκτες του προσχεδίου, αναγνωρίζονται τα ακόλουθα:
α) Έχει "βελτιωθεί η εμπιστοσύνη" ανάμεσα στους δανειστές και στην Ελλάδα (προφανώς, επειδή εκτελούμε ανελλιπώς και άκριτα τις γενοκτονικές τους οδηγίες). Αλλά, σε τι ακριβώς οδηγεί αυτή η οιονεί "εμπιστοσύνη", που στην πραγματικότητα πρόκειται εμφανώς για θλιβερή δουλικότητα; Αναμφίβολα, σε ολοένα μεγαλύτερη εξαθλίωση, ολοένα μεγαλύτερου τμήματος του λαού. Δηλαδή, επιβραβευόμαστε, επειδή δεχόμαστε την εν ψυχρώ δολοφονία μας.
β) Έχει βελτιωθεί ο δείκτης επιχειρηματικών προσδοκιών. Πράγματι, το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από πρόσφατη σχετική έρευνα. Αλλά πως γίνεται να ανταποκρίνεται στα πράγματα, όταν οι επιχειρήσεις που κλείνουν υπερβαίνουν σε αριθμό αυτές που ανοίγουν; Μυστήριο!
γ) Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν μείωση της ανεργίας κατά 0.8%. Αλλά, πως είναι δυνατόν να ερμηνευθεί ως θετικός δείκτης αυτή η οριακή μείωση (που φυσικά ενδέχεται να οφείλεται και σε στατιστικό λάθος), όταν ταυτόχρονα περισσότερο από μισό εκατομμύριο Ελλήνων έχει αναζητήσει καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, αλλά και όταν είναι γνωστό ότι σε περιόδους μακρόχρονης ανεργίας, οι άνεργοι απογοητεύονται και παύουν να εμφανίζονται στις υπηρεσίες εύρεσης εργασίας;
Οι προσδοκίες από α-γ, εκτός του ότι είναι παντελώς αστήρικτες, αδυνατούν επιπλέον να φέρουν την ανάπτυξη του αναμενόμενου, από τους συντάκτες του προσχεδίου, 2.7% το 2017. Την ανάπτυξη, που η έλευσή της διαψεύδεται συνεχώς από το 2009, και που και τώρα όλοι οι σοβαροί αναλυτές, εύλογα, αμφισβητούν. Το βέβαιο είναι ότι, τουλάχιστον, στον οπτικό ορίζοντα, δεν είναι ορατά κάποια άλλα στοιχεία που να ενθαρρύνουν την αναμονή της. Ούτε ένα! Πράγματι, οι δημόσιες επενδύσεις, που αναγγέλλονται, ανέρχονται σε λίγο παραπάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Λυπάμαι να το πω, αλλά πρόκειται για "σταγόνα στον ωκεανό", όταν πολύ ορθά δήλωσε ο πρόεδρος των Ελλήνων βιομηχάνων, ότι χρειάζονται 100δισ. ευρώ για να ανακάμψει η ρημαγμένη ελληνική οικονομία (και κατά την κρίση μου και αυτά δεν είναι αρκετά). Τελευταίως, ωστόσο, στην προσπάθειά μου να αντιληφθώ, που θα μπορούσε να βασίζεται αυτή η καθ' όλα έωλη αισιοδοξία των αρμοδίων (παρότι, ασφαλώς, δεν είναι η πρώτη), μια φρικτή σκέψη επιμένει στο μυαλό μου. θέλω να ελπίζω πως δεν έχουμε φθάσει σε τέτοιο απευκταίο σημείο, αλλά....μήπως αυτή η αισιοδοξία απορρέει από τα ψίχουλα που οι δυνάστες μας έχουν υποσχεθεί να μας δώσουν, αφού ξεπουληθεί η ακριβή μας πατρίδα μας για το τίποτε;
Γ. "Διαπιστώσεις" επιτυχούς διαχείρισης του ελληνικού δράματος, από τους συντάκτες του προσχεδίου
Και συνεχίζω. Διαβάζοντας το προσχέδιο του προϋπολογισμού, ήταν πολλά τα σημεία, στα οποία επανερχόμουν, ελπίζοντας ότι δεν τα κατάλαβα σωστά. Όπως, ανάμεσα και σε άλλα:
1. Η φανερή ικανοποίηση για το ότι "ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος υπερκαλύφθηκε". Με τι, αλήθεια, τραγικές συνέπειες αύξησης και επέκτασης της φτωχοποίησης, αύξησης των αυτόχειρων για οικονομικούς λόγους, αύξησης των εκτρώσεων, αύξησης των νέων που εγκαταλείπουν τη χώρα, αύξησης των τραγικών ελλείψεων στα δημόσια νοσοκομεία και στην παιδεία όλων των βαθμίδων, αύξησης των μαθητών που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, αύξησης των αστέγων και των σκουπιδοφάγων, αύξησης της εγκληματικότητας κλπ., κλπ. Αναρωτιέμαι, αλήθεια, πως μια τέτοιας μορφής "υπερκάλυψη" μπορεί να έχει θετικό πρόσημο, ενώ αναμφίβολα πρόκειται για εμβάθυνση της εθνικής μας καταστροφής; Και διερωτώμαι ακόμη σε ποιο ποσοστό παραλογισμού αναφέρεται η παραδοχή "πρωτογενούς πλεονάσματος" όταν προέρχεται από ΑΕΠ που όχι απλώς δεν ανέρχεται αλλά που καταποντίζεται συνεχώς.
2. Από το περιεχόμενο του κειμένου απορρέει, χωρίς αμφιβολία, η αγωνία να πιάσουμε τους στόχους του κουαρτέτου, προφανώς για να μη μας αρνηθούν τη δόση, προφανώς, για να επιτύχουμε τη διαπραγμάτευση (σε τι αριθμό έφθασε αυτή η τελευταία;), προφανώς, για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των εταίρων/δανειστών, προφανώς για να διατυμπανίσουμε επιτυχία του ανειλημμένου έργου. Αλλά, το έργο αυτό είναι εμφανέστατα Σισύφειο, και πως είναι δυνατόν να μη γίνεται συνειδητό, αν όχι από όλους, αλλά τουλάχιστον από τους οικονομολόγους αυτής της Κυβέρνησης; Το χρέος είναι μη βιώσιμο, έστω και αν μετά το 2018 οι δυνάστες μας το ελαφρύνουν. Δεν πρόκειται (όπως όλα δείχνουν) να γίνει ελάφρυνση σημαντική, ενώ, αντιθέτως, μέχρι να αποπληρωθεί το 75% του θα είμαστε σε "μνημονιακό καθεστώς", με ο,τι αυτό συνεπάγεται.
Με ποια, λοιπόν, λογική αυτοί που μας κυβερνούν κορυφώνουν την αγωνία (αλλά, φυσικά, και τις παροχές) πριν από κάθε διαπραγμάτευση, επαναλαμβάνοντας τη φρούδα υπόσχεση ότι μετά από αυτήν "τελειώνουν τα βάσανα".
Γιατί περιπαίζουν, σε τέτοιο αδιανόητο βαθμό, τον τραγικά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό;
Η λύση στην ελληνική τραγωδία (και επανερχόμαστε αναγκαστικά, στο σημείο εκκίνησης) είναι η πολυπόθητη ανάπτυξη. Αλλά αυτή αποκλείεται, μέσα από το καθεστώς μνημονίων που όχι μόνο δεν αυξάνει τη συνολική δαπάνη της οικονομίας, αλλά αντιθέτως την υποβάλλει σε συνεχείς δραστικούς στραγγαλισμούς. Γνωστά πράγματα, ακόμη και σε πρωτοετείς φοιτητές των οικονομικών. Το ερώτημα είναι γιατί συνεχίζεται επί 7 χρόνια αυτό το παραμύθι της ανάπτυξης, και γιατί δεν επιχειρείται μια πιο αποτελεσματική διέξοδος, αφού η παρούσα οδηγεί με απόλυτη βεβαιότητα στην εθνική μας εξαφάνιση.

3. Έχω και πολλές ακόμη απορίες, που σχετίζονται με το παραπάνω αδιέξοδο του προϋπολογισμού. Από τις πιο σημαντικές είναι η χρόνια έκπληξή μου για το πως άνθρωποι μορφωμένοι φέρονται ως να πιστεύουν ότι μνημόνια-κουαρτέτα-πολιτικές κλπ. μπορούν να σώσουν την Ελλάδα, και πως αντιθέτως δεν συνειδητοποιούν ότι κάθε ημέρα, στο διάστημα αυτών των 7 ετών, βουλιάζουμε βαθύτερα. Είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι οι αρμόδιοι περιμένουν μια καλύτερη, ειλικρινέστερη, εταιρική συμπεριφορά από την ΕΕ-Ευρωζώνη; Δεν είναι πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι το κάθε κράτος-μέλος της προσπαθεί να διασώσει τα εθνικά του συμφέροντα, αδιαφορώντας πλήρως για το αν ζούμε ή αν πεθαίνουμε; Και το συμπέρασμα αυτό μοιάζει να είναι ήπιο, εφόσον το πιθανότερο είναι ότι με την αδιάκοπη επιβολή εγκληματικών μέτρων ενσυνείδητα στοχεύουν στην ολοκληρωτική μας καταστροφή (ας πάψουμε να χαρακτηρίζουμε τις πικρές αλήθειες ως λαϊκισμούς ή ως συνωμοσίες, γιατί εδώ που βρισκόμαστε η επίκλησή τους αποτελεί αφέλεια και όχι απόκτηση κύρους και σοβαρότητας). Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε τι, επιτέλους, κάνουμε, αυτά τα τελευταία 7 χρόνια. Και κυρίως τι περιμένουμε.....
Κάθε φορά που φθάνουμε στα όρια των αντοχών μας με την κάθε μνημονιακή κυβέρνηση, λέμε "να φύγει εδώ και τώρα, γιατί χειρότερη δεν μπορεί να έρθει". Κάνουμε, δυστυχώς, ασυγχώρητο λάθος. Γιατί, αν και η επόμενη είναι, όπως η προηγούμενη, "υπηρέτης του κουαρτέτου, των μνημονίων και των εταίρων/δυναστών", οι κυβερνητικές αλλαγές που κάθε φορά μας ενθουσιάζουν δεν είναι τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο, από ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ. Αν και όταν συνειδητοποιήσουμε αυτή την πικρή αλήθεια, θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα σωθούμε. Αλλά, όχι πριν, όσες μνημονιακές κυβερνήσεις και αν έρθουν στην εξουσία Και για να...."λαϊκίσουμε" (καθώς είναι πολύ του συρμού): "Τ' είχες Γιάννη, τ'είχα πάντα".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Κλιμακώνεται η κρίση στις τουρκο-ιρακινές σχέσεις, αφού ο Ιρακινός πρεσβευτής στην Άγκυρα κλήθηκε το πρωί στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο αργά χτες τη νύχτα χαρακτήρισε «απαράδεκτη» τη χτεσινή απόφαση του ιρακινού κοινοβουλίου, με την οποία καλείται η Τουρκία να αποσύρει τη στρατιωτική της δύναμη από την πόλη Μπασίκα του βορείου Ιράκ. Όλα αυτά τη στιγμή που ο τούρκος υπουργός Άμυνας δηλώνει ότι η Τουρκία θα λάβει μέρος στην επιχείρηση στη Μουσούλη, σε συνεργασία με τον ηγέτη της ημιαυτόνομης κουρδικής περιοχής του βορείου Ιράκ, Μασούντ Μπαρζανί.

Στις εννιά σήμερα το πρωί ο Ιρακινός πρεσβευτής στην Άγκυρα Χισάμ Αλ΄Ακμπάρ Ιμπραχίμ αλ Αλεβί κλήθηκε στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Χτες το ιρακινό κοινοβούλιο, σε γραπτή του ανακοίνωση σχετικά με την απόφαση περί απόσυρσης των τουρκικών δυνάμεων από τη Μπασίκα, αποκάλεσε τις δυνάμεις αυτές «δυνάμεις κατοχής», επέκρινε τις δηλώσεις του τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ανέφερε ότι η απόφαση αφορά επίσης «την αναθεώρηση των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων με την Τουρκία, την επείγουσα προσφυγή του Ιράκ στον ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας για την απομάκρυνση των τουρκικών δυνάμεων από τη χώρα και την αξιοποίηση πολιτικών και διπλωματικών μέσων για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της χώρας».

Σε δηλώσεις που είχε κάνει προχτές σε τηλεοπτικό σταθμό στο Ντουμπάι, ο Ερντογάν είχε πει «κανείς δεν έχει δικαίωμα να εισβάλει στη Μουσούλη. Μετά την απελευθέρωση της Μουσούλης από το «Ισλαμικό Κράτος» θα πρέπει να μείνουν εκεί μόνο οι σουνίτες Άραβες, οι Τουρκομάνοι και οι Σουνίτες Κούρδοι».

Μετά την ανακοίνωση του ιρακινού κοινοβουλίου, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία επικρίθηκε η απόφαση και υπογραμμίστηκε ότι «διαμαρτυρόμαστε έντονα και θεωρούμε απαράδεκτο, ιδιαίτερα για το τμήμα εκείνο της απόφασης που περιλαμβάνει άσχημες κατηγορίες εναντίον του προέδρου της Δημοκρατίας μας».

Σε σημερινό της δημοσίευμα η τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» αναφέρει ότι σύμφωνα με τούρκους αξιωματούχους, το ιρακινό κοινοβούλιο έλαβε την απόφαση περί απομάκρυνσης των τουρκικών δυνάμεων, μετά την απόφαση που έλαβε την 1η Οκτωβρίου η τουρκική Εθνοσυνέλευση για αποστολή στρατευμάτων στο Ιράκ και στη Συρία. Οι τουρκικές πηγές τις οποίες επικαλείται η «Χουριέτ» αναφέρουν ότι «προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η Τουρκία θα εισβάλει στη Μουσούλη, πράγμα που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα».

Ωστόσο ο τούρκος υπουργός Άμυνας Φικρί Ισίκ, σε δήλωσή του που δημοσιεύεται σήμερα στην τουρκική εφημερίδα «Χαμπέρτουρκ», αναφέρει ότι «οπωσδήποτε θα μετάσχουμε στην επιχείρηση στη Μουσούλη, ενώ από την άλλη, να πάμε μέχρι το Αλ Μπαπ στη Συρία. Αλλά θα το κάνουμε αυτό με δικές μας μεθόδους».

Η δήλωση περιλαμβάνεται σε άρθρο του αρθρογράφου της εφημερίδας Μουχαρέμ Σαρίκαγια, ο οποίος υπενθυμίζει ότι «δεν έχει δημιουργηθεί διεθνής συμμαχία για την επιχείρηση στη Μουσούλη. Αυτή θα πραγματοποιηθεί από τον ιρακινό στρατό και τις τοπικές δυνάμεις, με το συντονισμό των ΗΠΑ», και τονίζει ότι η Άγκυρα διαμορφώνει τη δική της τακτική, η οποία σύμφωνα με τον αρθρογράφο είναι η εξής: «Θα μπούμε (σ.σ.: στη Μουσούλη) όπως μας είπε το σχετικό όνομα της τουρκικής κυβέρνησης, με πρόσκληση του ηγέτη της Διοίκησης Κουρδιστάν του Ιράκ Μασούτ Μπαρζανί».

Το ερώτημα που απομένει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο και με ποιο τρόπο θα υπάρξει αρμονία μεταξύ της τακτικής αυτής που χαράσσει η Άγκυρα και της αντίστοιχης τακτικής των Αμερικανών.

Ιρακ: Η Τουρκία ενδέχεται να προκαλέσει περιφερειακό πόλεμο

Ο πρωθυπουργός του Ιράκ προειδοποίησε σήμερα την Τουρκία ότι κινδυνεύει να προκαλέσει έναν περιφερειακό πόλεμο με το να διατηρεί στρατεύματα στο ιρακινό έδαφος, καθώς τα δύο γειτονικά κράτη ανακάλεσαν αμοιβαία τους πρεσβευτές τους στο πλαίσιο μιας εντεινόμενης διπλωματικής αντιπαράθεσης.

Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Νουμάν Κουρτουλμούς υποστήριξε από την πλευρά του πως η τουρκική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ έχει στόχο την αποκατάσταση της σταθερότητας, σε μια περίοδο που η χώρα είναι βαθιά διχασμένη, και πως η Τουρκία δεν έχει στόχο να γίνει δύναμη κατοχής.

Ο Κουρτουλμούς δήλωσε σε δημοσιογράφους πως οι τουρκικές δυνάμεις βρίσκονται στο στρατόπεδο Μπασίκα του Ιράκ έπειτα από αίτημα του προέδρου του Ιρακινού Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί για να εκπαιδεύσουν τις τοπικές δυνάμεις. «Η Τουρκία δεν θα επιτρέψει να αποτελέσει αυτό θέμα συζήτησης», δήλωσε στους δημοσιογράφους.

Το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφισε την περασμένη εβδομάδα να παρατείνει τη στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράκ και να επιτεθεί σε «τρομοκρατικές οργανώσεις» -- πιθανή αναφορά στους κούρδους μαχητές και το Ισλαμικό Κράτος.

Το κοινοβούλιο του Ιράκ απάντησε χθες το βράδυ καταδικάζοντας την τουρκική απόφαση και ζητώντας από την Τουρκία και τους 2.000 στρατιώτες της να αποχωρήσουν.

«Ζητήσαμε από την τουρκική πλευρά περισσότερες από μια φορά να μην επεμβαίνουν στα ζητήματα του Ιράκ και φοβάμαι ότι η τουρκική περιπέτεια θα μπορούσε να μετατραπεί σε περιφερειακό πόλεμο», προειδοποίησε ο ιρακινός πρωθυπουργός Χάιντερ αλ-Αμπάντι σε σχόλιά του που μεταδόθηκαν σήμερα από την κρατική τηλεόραση.

«Η συμπεριφορά της τουρκικής ηγεσίας δεν είναι αποδεκτή και δεν θέλουμε να εμπλακούμε σε στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία», πρόσθεσε ο ιρακινός πρωθυπουργός.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ceteris Paribus

Η γερμανική ηγεσία διαλαλεί σε όλους την αδυναμία της να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε σημαντική πρόκληση μέχρι τις γερμανικές εκλογές με έναν τρόπο μη συνετό. Διότι έτσι αποποιείται μεν «μέχρι νεωτέρας», προβάλλοντας μια καλή δικαιολογία, τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το ρόλο της ως ηγεμονικής δύναμης στην Ευρωζώνη και την Ε.Ε., ταυτόχρονα όμως προβάλλει εμφατικά την αδυναμία της σε όλους τους ανταγωνιστές της. Είναι σαν να διαλαλεί: «όποιος θέλει να με πιέσει, η ευκαιρία να το κάνει είναι τώρα, η στιγμή της αδυναμίας μου είναι τώρα, διατελώ σε κατάσταση αναστολής του ηγεμονικού μου ρόλου…».

Όταν το «φωνάζεις» τόσο δυνατά, είναι βέβαιο ότι θα το «ακούσουν» όλοι, θα το πάρουν σοβαρά υπόψη τους και θα πράξουν αναλόγως…

Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα επειδή αυτή η πολιτική αδυναμία «συντονίζεται» με το μεγάλο οικονομικό πρόβλημα που λέγεται Deutsche Bank. Που ο κόσμος όλος γνωρίζει ότι πίσω του κρύβονται οι «σκελετοί στην ντουλάπα» ολόκληρου του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, αλλά και η μεγάλη απειλή ενός νέου, καταστροφικού «επεισοδίου» υποτροπής της παγκόσμιας χρηματο-οικονομικής κρίσης.

Τέλος, κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι ύστερα από τις γερμανικές εκλογές η -όποια- γερμανική κυβέρνηση θα έχει λυμένα τα χέρια της. Αυτό είναι ακόμη χειρότερο, διότι όλο και περισσότεροι «παίκτες» της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πολιτικής σκέφτονται ότι το να περιμένουν τις γερμανικές εκλογές συνιστά χάσιμο χρόνου και ευκαιριών για πρωτοβουλίες. Έτσι, η γερμανική «έκκληση» που ισοδυναμεί με το «περιμένετε τις εκλογές μας και ύστερα βλέπουμε», παράγει το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα: ευνοεί την ανάπτυξη κάθε είδους «αυτοσχεδιασμών» και πρωτοβουλιών στο κενό που αφήνει η «υπό αναστολή» γερμανική ηγεμονία – που όλο και περισσότεροι αρχίζουν να εκτιμούν ότι είναι μονιμότερου χαρακτήρα.

Τα αποτελέσματα όλων αυτών μπορεί να τα δει κανείς εύγλωττα στο «θάρρος» που απέκτησαν χώρες όπως η Ουγγαρία και η Τσεχία ή στο δυνάμωμα της έντασης της «φωνής» ισχυρών Ευρωπαίων παραγόντων όπως ο Μάριο Ντράγκι, ο Ζαν-Πολ Γιουνκέρ, ο Ρέντσι.

Η γερμανική ηγεσία έχει την τάση να αντιμετωπίζει αυτούς τους «αυτοσχεδιασμούς» με ψυχραιμία, εκτιμώντας βάσιμα ότι πολλοί μπορεί να «γκρινιάζουν» ή «να κάνουν το κομμάτι τους», αλλά κανείς δεν έχει το σθένος να κάνει κάτι ουσιαστικό ούτε, πολύ περισσότερο, να διεκδικήσει το ρόλο του ηγεμόνα.

ΔΝΤ – Ευρώπη, ΗΠΑ – Γερμανία

Όμως οι πραγματικά καταλυτικές συνέπειες εντοπίζονται αλλού και συγκεκριμένα στις σχέσεις μεταξύ Ευρώπης και ΔΝΤ και, ακόμη πιο ιδιαίτερα, στις σχέσεις ΗΠΑ και Γερμανίας. Στο κρίσιμο αυτό ζήτημα, πληθαίνουν πλέον οι ενδείξεις ότι προσεγγίζουμε το σημείο μιας μεγάλης τομής, με πιθανότατα συγκλονιστικά αποτελέσματα – τουλάχιστον στην κλίμακα που καθορίζει τις τύχες χωρών όπως η Ελλάδα.

Ο «πόλεμος των προστίμων» ανάμεσα στις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αρχές έχει φτάσει πλέον σε οριακό σημείο. Το πρόστιμο-«μαμούθ» 14 δισ. ευρώ των αμερικανικών αρχών στην Deutsche Bank, που ήταν «απάντηση» στο πρόστιμο των ευρωπαϊκών αρχών στην Apple, είναι χτύπημα «κάτω από τη ζώνη», αφού φέρνει την Deutsche Bank στα πρόθυρα της κατάρρευσης – με ό,τι συνεπάγεται αυτό για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα εν συνόλω αλλά και την ίδια την επιβίωση των Ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με λίγα λόγια, τα πράγματα έχουν αγριέψει εξαιρετικά, και οι σχέσεις ΗΠΑ – Ευρώπης και ακόμη πιο ιδιαίτερα ΗΠΑ – Γερμανίας, κινούνται επί ξυρού ακμής.

Μέχρι σήμερα, στο δυτικό στρατόπεδο όλες οι «κόντρες» οδηγούν σε ένα νέο συμβιβασμό – και το πράγμα προχωράει έτσι. Τώρα όμως η ατμόσφαιρα «μυρίζει μπαρούτι». Για να το πούμε αλλιώς, από τη φάση των ασκήσεων ηγεμονίας, φαίνεται πως περνάμε στη φάση των πολιτικών κυριαρχίας. Οι ΗΠΑ αδράχνουν την ευκαιρία της κάμψης της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη για να επιβάλουν ένα νέο «συμβόλαιο» στο πλαίσιο του δυτικού κόσμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείονται οι συμβιβασμοί, αλλά ότι αυτός που εξαναγκάζεται σε συμβιβασμό (εν προκειμένω η Γερμανία), θα νιώθει -και θα είναι- πραγματικά ηττημένος.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή, που συμπαρασύρει πολλά και πολλούς.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το «παιχνίδι» που κάνουν μικροί ευρωπαϊκοί «παίκτες» όπως ο Ούγγρος πρωθυπουργός Ορμπάν, οι χώρες του Βίσεγκραντ κ.λπ. ούτε καν το «παιχνίδι» τμήματος της βρετανικής ελίτ με το Brexit, αλλά η κρίση του Γερμανού ηγεμόνα και η αναδιάταξη των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ – Γερμανίας. Το «παιχνίδι» του ΔΝΤ σε σχέση με το ελληνικό πρόγραμμα είναι αυτή τη φορά οριακό ακριβώς γιατί οι σχέσεις σε αυτό τον άξονα ανατρέπονται και είναι σε ριζική επαναδιαπραγμάτευση.

Τί σημαίνουν όλα αυτά «δι’ ημάς τους πληβείους»;

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΔΝΤ εκφράζει τις διαφωνίες του για την «αρχιτεκτονική» του ελληνικού προγράμματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που ζητεί με έμφαση η διαγραφή του χρέους σε συνδυασμό με πιο ρεαλιστικά πρωτογενή πλεονάσματα να αποτελέσουν τα βασικά δομικά υλικά της νέας αρχιτεκτονικής του ελληνικού προγράμματος. Είναι όμως η πρώτη φορά που φαίνεται διατεθειμένο να το «τραβήξει στα άκρα».

Το άρθρο αυτό ήταν ήδη «στα σκαριά» όταν έπεσαν σαν κεραυνός οι δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτου ότι πρέπει να γίνει κοινοβουλευτικός διάλογος για τις προοπτικές παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Τέτοιου χαρακτήρα δηλώσεις ανήκουν στην κατηγορία αυτών που ανασκευάζονται αμέσως συνοδεία τυποποιημένων διευκρινίσεων του τύπου «δεν είπα αυτό», «δεν εννοούσα αυτό», «οι δηλώσεις μου παρερμηνεύτηκαν» κ.λπ. κ.λπ.

Μπορούμε και πρέπει να προσπεράσουμε τέτοιες εκ των υστέρων «διευκρινίσεις» και να πάμε στην ουσία: οι συζητήσεις στους κόλπους των δανειστών δεν αφορούν πλέον την υλοποίηση του ήδη συμφωνηθέντος τρίτου ελληνικού προγράμματος, αλλά την αναδόμησή του. Αν υπάρξει αποτυχία να συμφωνηθεί -ή να συμφωνηθεί «έγκαιρα»- μια τέτοια αναδόμηση, τότε η «βαλίτσα» θα πάει πιο μακριά: θα τεθεί ντεφάκτο σε συζήτηση η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Ένα νέο ελληνικό πρόγραμμα με νέα «αρχιτεκτονική» σημαίνει 4ο μνημόνιο. Επειδή όμως είναι μάλλον ανέφικτο να συμφωνηθεί πριν τις γερμανικές εκλογές, και επειδή μέχρι τότε παρεμβάλλονται «αιώνες» και πολλά μπορεί να συμβούν, είναι πολύ πιθανόν οι εξελίξεις να «προσπεράσουν» αυτή τη δυνατότητα, να «υπερπηδήσουν» αυτό το στάδιο και να οδηγήσουν στην ντεφάκτο συζήτηση της συμφωνημένης εξόδου από την Ευρωζώνη.

Όλα τα υπόλοιπα, προσλαμβάνουν πλέον τη μορφή τρεχουσών διαχειρίσεων. Το μεν ΔΝΤ θέλει να ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση για να μην επιδεινωθεί η βάση των συζητήσεων για ένα νέο ελληνικό πρόγραμμα. Και η Γερμανία θέλει να ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση για να μην αναγκαστεί να διαχειριστεί μια νέα ελληνική «τρικυμία» στο βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα. Κατά τα άλλα, κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι το παρόν, τρίτο ελληνικό πρόγραμμα είναι η απάντηση στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. Στο τραπέζι έχουν πέσει πλέον οι «ριζικές» φόρμουλες. Μέχρι, όχι πολύ μακριά από σήμερα, οι καιροί να κάνουν αναπόφευκτη είτε τη μία είτε την άλλη, αναλόγως και των λοιπών εξελίξεων στη διεθνή οικονομία, την Ευρώπη και την Ελλάδα…

Υ.Γ. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ήταν εκ των πλέον «ευρωπαϊστών» του κεντρικού στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός ότι προέβη σε τέτοιες δηλώσεις αποδεικνύει ότι «κάτι έχει ακούσει», ότι το ζήτημα έχει ήδη ανεπισήμως τεθεί από τμήματα των δανειστών – παρά προφανώς τη δική του ή τη γενικότερη κυβερνητική θέληση. Πριν μερικά χρόνια, ο κ. Βενιζέλος παραδέχτηκε εκ των υστέρων πως το 2011 του είχε τεθεί ευθέως από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών κ. Σόιμπλε η πρόταση για συμφωνημένη έξοδο από το ευρώ. Προσωπικά, δεν θα εκπλαγώ αν κάποια στιγμή στο μέλλον ο κ. Τσακαλώτος αποκαλύψει ότι τον Οκτώβριο του 2016 του είχε γίνει ανάλογη πρόταση…

Πηγή RizopoulosPost



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μόνο στις χώρες του κουτουρού υποβαθμίζονται τα σχέδια του

Του Κώστα Βενιζέλου

Δεν είναι τωρινό φαινόμενο η αμφισβήτηση από μέρους της Τουρκίας των συνόρων με γείτονες της. Στην Ελλάδα το βιώνουν σχεδόν καθημερινά με τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, με τη λογική των γκρίζων ζωών και συνιστά μια πορεία που άρχισε το 1973 και προχώρησε με συστηματικό και μεθοδικό τρόπο.

Αυτή τη φορά υπάρχει μια «ποιοτική αναβάθμιση» από τη ρητορική που υιοθέτησε ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Το θέμα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως εσωτερικό πολιτικό ζήτημα στην Τουρκία, που αφορά την αντιπαράθεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Πρόκειται για μια πολιτική που έκπαλαι εφαρμόζεται έναντι της Ελλάδος, της Κύπρου κι άλλων γειτονικών χωρών . Στην περίπτωση της Κύπρου γίνονται βαθμηδόν βήματα προσάρτησης στη βάση ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού και ποσώς δεν πρέπει να υποβαθμίζεται ( μεταφορά νερού, σχέδια για ηλεκτρισμό, εναρμόνιση νομοθετικού συστήματος με αυτό της Τουρκίας, αλλαγή δομών του ψευδοκράτους κλπ).

Οι δηλώσεις Ερντογάν για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης μπορεί να είναι αποτέλεσμα της πίεσης που αισθάνεται το καθεστώς της Άγκυρας με την επαναχάραξη συνόρων σε Ιράκ, Συρία κλπ, όμως κανείς δεν μπορεί να υποβαθμίσει το γεγονός πως η τοποθέτηση αυτή συνδέεται με ένα σχεδιασμό που αφορά τους μεγαλεπήβολους στόχους. Το καθεστώς Ερντογάν επιδιώκει όπως το 2023, όταν δηλαδή θα συμπληρωθούν 100 χρόνια τουρκικού κράτους, να παρουσιάσει αποτελέσματα που θα ενισχύουν, θα μεγαλώνουν τη χώρα του. Σημειώνεται ότι το κύριο σύνθημα του Συνεδρίου του ΑΚΡ, το Σεπτέμβριο του 2012, ήταν «Μεγάλο έθνος, μεγάλη δύναμη, στόχος το 2023».

Μια αφίσα στο χώρο του συνεδρίου έγραφε «Όποιος έχει τις ρίζες του στο 1453, έχει στόχο του το 2023». Όχι τυχαία, στην ομιλία του ο Ερνογάν μίλησε για όλους τους σουλτάνους και «την χιλιετία της εισόδου των Τούρκων στην Ανατολία». Επίσης, φέτος, στους γιορτασμούς για την άλωση της Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν, μιλώντας στο συγκεντρωμένο πλήθος είχε αναφέρει πως κανείς είναι τόσο ισχυρός για «να μας χωρίσει από τη γη μας, από την περιοχή της Θράκης ή από την Μεσόγειο» που «διεκδικήσαμε μετά το 1453». Τοποθέτηση που ανοίγει ή συντηρεί και αναβαθμίζει τη διεκδίκηση του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Όλα αυτά, στις χώρες του κουτουρού, δεν λαμβάνονται ποσώς υπόψη. Θεωρούνται οι απειλές και προειδοποιήσεις ως μέρος ενός εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού, που δεν αφορά τρίτους αν και σε αυτούς απευθύνεται. Αυτές οι προσεγγίσεις δεν είναι, βέβαια, τυχαίες. Υιοθετούνται για να μην απομυθοποιηθεί ο Ερντογάν, το οποίο παλαιότερα θαύμαζαν και επένδυαν σε αυτό. Είναι δε οι ίδιοι που επενδύουν και στον Ακιντζί, τον οποίο βάπτισαν ως τον «ηγέτη της λύσης».

Οι τοποθετήσεις για αναθεώρηση συνόρων προβάλλονται από το καθεστώς Ερντογάν, είτε γίνονται λόγω της πίεσης που δέχεται στα άλλα ανοικτά μέτωπα που έχει είτε γιατί αποτελεί μέρος ενός στρατηγικού σχεδιασμού, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Γιατί οι σχεδιασμοί του μας αφορούν και επειδή με αυτόν, υποτίθεται, θα συμφωνήσουμε για το Κυπριακό. Ο Ερντογάν, πάντως, έχει μια μπούσουλα και φαίνεται πως έχει χαράξει την πορεία της Τουρκίας. Εμείς; Δογματικά προσηλωμένοι στην πεπατημένη κι ας βρέχει εξελίξεις και οι άλλοι, στην αντίπερα όχθη, κάνουν σχέδια.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι αυξανόμενες διαφορές της Ρωσίας με τη Δύση δεν επηρεάζουν μόνο την εθνική αφάλεια, αλλά και ζητήματα της παγκόσμιας οικονομικής διαχείρισης

Υπήρχε εποχή όπου με την αποκαλούμενη "ισορροπία τρόμου" και τον χωρισμό της υφηλίου σε σφαίρες επιρροής, οι σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, ήσαν τεταμένες μόνον σε αμφισβητούμενες περιοχές, ή σε αμφισβητούμενες ενέργειες μιας εκ των δύο Δυνάμεων.

Αυτό φαινόταν ιδίως στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, όπου κατά την συμφωνία της Γιάλτας η επιρροή των δύο υπερδυνάμεων ήταν 50-50%, και ο Τίτο εφάρμοζε μεν κρατικιστική σοβιετική πολιτική, όμως στην χώρα του παράγονταν πυρομαχικά του ΝΑΤΟ, από τα οποία προμηθευόταν και η Ελλάδα.

Το μεγάλο πρόβλημα δημιουργήθηκε όταν αποφασίστηκε από τους ισχυρούς της γης η κατάρρευση του κομμουνισμού στην ΕΣΣΔ, διαπιστώνοντας ήδη από την Απογραφή του 1971 πως οι μουσουλμάνοι της χώρας άρχισαν να γίνονται πλειοψηφία, άρα μη ελεγχόμενοι στα μεθύστερα χρόνια. Για λίγα χρόνια υπήρχε μόνον μία υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, με την τοποθέτηση ανδρείκελου στην π. ΕΣΣΔ, ώσπου ανετράπη από τον Πούτιν.

Φάνηκε τότε, πως οι ισχυροί της γης δεν αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, αλλά υπάρχουν δυνάμεις που αντιστέκονται. Επιπλέον, εμφανίστηκε δυναμικά η Κίνα, της οποίας η οικονομία είναι μεν ελεγχόμενη (οι πολυεθνικές της Δύσης μετακόμισαν εκεί, μηδέ των Ρότσιλδ εξαιρουμένων), αλλά ποτέ δεν λησμόνησαν ότι αποτέλεσαν, από τα πανάρχαια χρόνια, παγκόσμια δύναμη, μη ενσωματωμένη στον λεγόμενο δυτικό πολιτισμό. Άλλος τρόπος σκέψης, άλλη κουλτούρα.

Αυτό είναι και το πρόβλημα στις σχέσεις ΗΠΑ και Ρωσίας, και δεν πρόκειται ποτέ να συνυπάρξουν, πλην εάν υπάρξει μελλοντικώς και άλλος Γέλτσιν. Αλλά κι αυτό θα είναι πρόσκαιρο. Με τους Ρώσους συμβαίνει ό,τι και με τους Κινέζους (ό,τι και με τους ισλαμιστές): Άλλος τρόπος σκέψης, άλλη κουλτούρα.

Ανέσυρα από το αρχείο μου μια παλιά μελέτη (Ιουνίου, 2014) του πολιτικού αναλυτή Μαξίμ Μπρατέρσκυ, που εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η Ρωσία δεν μπορεί να γίνει "δυτική χώρα". Άλλωστε, βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, μια εποχή παγκόσμιας αναδιανομής της εξουσίας στον κόσμο (στον οικονομικό, στρατιωτικό και ιδεολογικό τομέα), την επιστροφή των κρατών στην παγκόσμια πολιτική, και με σημαντικές αλλαγές στις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης. Η μη δυτικού κόσμου χώρες έχουν ήδη ξεπεράσει τον δυτικό κόσμο, όχι μόνο στον πληθυσμό, έδαφος και πόρων, αλλά και οικονομικά. Το δε ευρωπαϊκό σχέδιο έχει χάσει την ορμή του και, όπως φαίνεται, δεν είναι σε θέση να υφίσταται χωρίς να εξαπλώνεται σε όλο και νέα εδάφη.

Ο Μπρατέρσκυ θεωρεί ότι η σημερινή Ρωσία εκλαμβάνει τις επερχόμενες αλλαγές ως μια ευκαιρία να ξεφύγει από το υποδεέστερο αναπτυξιακό μοντέλο, το οποίο διατήρησε από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, για να επιστρέψει στην παγκόσμια σκηνή ως συν-διευθυντής της νέας παγκόσμιας τάξης. Η Ρωσία έδειξε την δυσαρέσκειά της με την υπάρχουσα κατάσταση, όταν αγνοήθηκαν τα συμφέροντά της, ενώ η Δύση, αντίθετα, δεν έθεσε κανέναν περιορισμό για την ίδια, και επιθετικά προωθούνται τα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της.

Οι κύριοι παράγοντες που ήταν πίσω από την απόρριψη εκ μέρους της Ρωσίας του υποδείγματος που της επιβλήθηκε είναι: η συνεχής διεύρυνση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ προς την Ανατολή, η ανάπτυξη της ευρωπαϊκής αντιπυραυλικής άμυνας του υποσυστήματος, η επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας, οι παρεμβάσεις στο Ιράκ και τη Λιβύη, η συριακή κρίση, και η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός δυτικού προτεκτοράτου πάνω από την Ουκρανία.

Οι αυξανόμενες διαφορές με την Δύση, δεν επηρεάζουν μόνο τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας, αλλά και ζητήματα της παγκόσμιας οικονομικής διαχείρισης, την κατανομή των εισοδημάτων από την παγκόσμια οικονομία, καθώς και θέματα ιδεολογίας και αξιών.

Η Δύση, δεν μπορεί να αφήσει την Ρωσία να ενδυναμώσει τόσο, ώστε να της αμφισβητήσει την κυριαρχία της. Αυτό το γνωρίζουν καλύτερα οι Ρώσοι αναλυτές, γι’ αυτό και στρέφονται όλο και περισσότερο σε διαφορετικές πολιτικές. Η Ρωσία έχει γίνει η πρώτη μεγάλη χώρα ως «μη-Δύση». Ενδιαφέρεται για την εξουδετέρωση των δυτικών πολιτικών στα διεθνή θέματα που έχουν σημασία για τη Μόσχα, προωθώντας τη δημιουργία πολιτικών θεσμών, ως εναλλακτικές λύσεις για τη Δύση, και εργάζονται για τη δημιουργία εναλλακτικών πληρωμών, το νόμισμα και επενδυτικά ιδρύματα.

Ως εκ τούτου, με την πάροδο του χρόνου οι αμερικανορωσικές σχέσεις θα χειροτερεύουν. Η παλιά τάξη δεν θα αφήσει στη Νέα Τάξη -για την οποία έκανε λόγο εχθές και ο Αρχιεπίσκοπος- τόσο εύκολα το πεδίο ελεύθερο. Και… ο Θεός βοηθός!

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που ισχυρίστηκαν μετά το 2001 ότι “προωθούν την δημοκρατία” σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι ουσιαστικά μόνες τους απέναντι σε όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, που αγωνιά για έναν ασφαλέστερο, καλύτερο κόσμο. Ακόμα και ο γνωστός πολυεκατομμυριούχος Τζωρτζ Σόρος γράφει στο Open Society: Reforming Global Capitalism: “Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει το μεγαλύτερο εμπόδιο στην εφαρμογή του Κανόνα Δικαίου στις διεθνείς υποθέσεις”.
Τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα:
Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα (1966) εγκρίθηκε ομοφώνως από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αλλά δεν επικυρώθηκε από τις ΗΠΑ.
Η Συνθήκη Αντιβαλλιστικών Πυραύλων (1972) υπογράφηκε και επικυρώθηκε από τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, αλλά καταργήθηκε από τον πρόεδρο Μπους.
Η Σύμβαση για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών (1979) επικυρώθηκε από περισσότερες από 150 κυβερνήσεις, αλλά όχι από τις ΗΠΑ.
H Συνθήκη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) υποστηρίχθηκε από 130 κυβερνήσεις αλλά δεν επικυρώθηκε ποτέ από τις ΗΠΑ.
Το Σύμφωνο για τα Δικαιώματα του Παιδιού (1989) επικυρώθηκε από 187 κυβερνήσεις αλλά όχι από τις ΗΠΑ.
Η Διεθνής Συνθήκη Απαγόρευσης των Δοκιμών (1996) υπογράφηκε από τον Αμερικανό Πρόεδρο Κλίντον, επικυρώθηκε από όλους τους συμμάχους του ΝΑΤΟ και την Ρωσσία, καταψηφίστηκε από την Γερουσία των ΗΠΑ και βρήκε αντίθετο τον πρόεδρο Μπους.
Το Πρωτόκολλο του Κυότο (1997), που θέτει στόχους για τα επίπεδα εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα οι οποίες προκαλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη, περιμένει επικύρωση από τις ΗΠΑ.
Η Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα (1998) αχρηστεύθηκε ουσιαστικά από αμερικανική παρέμβαση αφού μπήκαν περιορισμοί ως προς το δικαίωμα επιθεωρήσεων εντός των ΗΠΑ.
Η Σύμβαση για τα Βιολογικά Όπλα (2001) υπογράφηκε από 144 χώρες, αλλά οι ΗΠΑ απέρριψαν το “πρωτόκολλο πιστοποίησης”.
Οι Συνθήκες Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων και Απαγόρευσης των Δοκιμών (2002) υπονομεύθηκαν από τις ΗΠΑ όταν ανακοίνωσαν την κατασκευή και χρήση μικρών, τακτικών, πυρηνικών όπλων.
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (1 Ιουλίου 2002) υποστηρίχθηκε από 74 χώρες, αλλά αντιτάχθηκαν έντονα οι ΗΠΑ ζητώντας οι Αμερικανοί πολίτες να έχουν ασυλία από προσαγωγές για εγκλήματα πολέμου.
Σύμφωνα με τον Guardian, οι ΗΠΑ υπονομεύουν έτσι ολόκληρο το σύστημα του διεθνούς δικαίου. 
Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να αναπτύσσουν νέα πυρηνικά όπλα, μικρόβια ικανά να εξαλείψουν ολόκληρες πόλεις, γενετικά μεταλλαγμένους μύκητες και οργανισμούς που καταστρέφουν βακτήρια, και δοκιμάζουν πολεμικές κεφαλές πυραύλων γεμάτες ζωντανά μικρόβια.
Η αμερικανική κυβέρνηση “προγραμματίζει την δοκιμή πολεμικών κεφαλών, που θα περιέχουν ζωντανά μικρόβια, μέσα σε μεγάλους θαλάμους με αεροζόλ στο Βιολογικό και Χημικό Κέντρο Edgewood του αμερικανικού στρατού στο Μαίρυλαντ”, έγραφε, εδώ και καιρό, πάλι ο Guardian (19/03/2002). 
Στο Φορτ Μπένινγκ της Τζώρτζια, οι ΗΠΑ λειτουργούν εγκαταστάσεις της School of Americas, κάτι σαν την καλύτερη ακαδημία εκπαίδευσης τρομοκρατών στον κόσμο. “Για να το θέσουμε απλά, εκεί έχουν εκπαιδευθεί μερικοί από τους πιο κτηνώδεις δολοφόνους, μερικοί από τους πιο σκληρούς δικτάτορες και ορισμένοι από τους χειρότερους παραβιαστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχουμε δει ποτέ”, είχε πει ο Joe Moakely, Αμερικανός πολιτικός της παλιάς σχολής.
Στην Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ συνεχίζουν την άκριτη υποστήριξή τους στο απαρτχάϊντ κράτος του Ισραήλ και στην παράνομη κατοχή της Παλαιστίνης από αυτό. Το Ισραήλ έχει κοστίσει στις ΗΠΑ, από το 1973 μέχρι το 2015, περίπου 2 τρισεκατομ. δολλάρια, όπως εκτιμάται, με βάση όσα στοιχεία γίνονται γνωστά. Μόνο για φέτος (2016), η αμερικανική βοήθεια-μαμούθ των ΗΠΑ για το Ισραήλ φθάνει τα 34 δισεκατομ. δολλάρια.
Οι αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ και τα καλολαδωμένα μισθοφορικά στρατεύματα άφησαν πίσω τους ερείπια, καταστρέφοντας όχι μόνο το αρχαίο παρελθόν του Ιράκ, αλλά και την πολιτιστική κληρονομιά ολόκληρου του κόσμου ουσιαστικά, όπως φωνάζουν πολλοί αρχαιολόγοι.
Προκάλεσαν, επίσης, την ισοπέδωση πολλών σημαντικών πόλεων της χώρας αυτής. Και τώρα, σ' αυτή την καταστροφή προστίθεται η μοναδική κληρονομιά της Συρίας.
Και, αφού οι ΗΠΑ αρνούνται να υπογράψουν το Πρωτόκολλο του Κυότο, καταστρέφουν και την κληρονομιά της βιόσφαιρας του πλανήτη.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, αλλά οι κυβερνώντες, οι αναλυτές και οι “presstitutes” (“δημοσιογραφικές πόρνες”) έχουν συνασπιστεί απέναντι στους πολίτες, έτσι ώστε αυτοί να αγνοούν αυτό τον ακήρυκτο πόλεμο.
Αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων στις αυτοαποκαλούμενες δυτικές δημοκρατίες.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο ρόλος της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές είναι μοναδικός. Ο υιός Τραμπ έχει παραδεχτεί ότι οι εταιρείες του πατέρα του έχουν δεχτεί ρωσικές επενδύσεις. Ο πρώην επικεφαλής του προεκλογικού αγώνα του Τραμπ Πολ Μάναφορτ εργάστηκε για τον φιλορώσο πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας για σχεδόν μια δεκαετία. Δύο από τους συμβούλους εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ, ο αντιστράτηγος Μάικλ Φλιν και ο Κάρτερ Πέιτζ έχουν στενούς δεσμούς με το ρωσικό δίκτυο RT και τη Gazprom αντίστοιχα.

Του Anders Aslund
NewsWeek


Τα emails της Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών υπεκλάπησαν και δημοσιεύτηκαν, πριν το συνέδριο των Δημοκρατικών, σύμφωνα με πληροφορίες, από Ρώσους. Φαίνεται πως η Μόσχα διεξάγει ειδικές επιχειρήσεις στην προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ και το πλέον σοκαριστικό είναι πως οι περισσότεροι Αμερικανοί είτε δεν το αντιλαμβάνονται, είτε δεν ενδιαφέρονται.

Το βασικό σχέδιο Πούτιν επικεντρώνεται στη διάλυση της ΕΕ, τη διάσπαση του ΝΑΤΟ και την αναβίωση της ρωσικής ισχύος και επιρροής, αναφέρουν οι έμπειροι αναλυτές Ντάγκλας Σόεν και Ήβαν Ροθ Σμιθ. Η φύση του καθεστώτος Πούτιν είναι -όπως και ο ίδιος- ανεξιχνίαστη.

Υπάρχει η άποψη πως ο Πούτιν είναι ευέλικτος πολιτικός, με στοιχεία πράκτορα, τακτικιστής, αλλά μάλλον όχι στρατηγιστής, με βασικό του πλεονέκτημα την ικανότητά του να αιφνιδιάζει, ικανός στο τζούντο, αλλά μη γνωρίζων σκάκι.

Ο Πούτιν όμως είναι εξαίρετος γνώστης της γεωπολιτικής και έχει στόχο τη διάλυση ΕΕ και ΝΑΤΟ και αναβίωση της ρωσικής επιρροής σε όλο τον κόσμο με σκοπό να υπερκεράσει τη Δύση, στο σύνολό της και να κερδίζει την παγκόσμια ηγεμονία και να καταστήσει τον 21ο αιώνα, αιώνα της ρωσικής κυριαρχίας, υποστηρίζει ο αναλυτής Άντερς Άσλουντ, συμπληρώνοντας πως το σχέδιό του αυτό φαίνεται να λειτουργεί.

Οι Σόεν και Ροθ Σμιθ παρουσιάζουν στο βιβλίο τους την επιθετική τεχνική του Κρεμλίνου και την τακτική του υβριδικού πολέμου που η Μόσχα ακολουθεί με παραδείγματα στη Γεωργία, την Ουκρανία και την Συρία. Παράλληλα παρουσιάζεται το ρωσικό δίκτυο κατασκοπείας, προπαγάνδας και κυβεροεπιθέσεων, καθώς και τα της ρωσικής χρηματοδότησης σε διαφόρους σε Ευρώπη και ΗΠΑ.

«Το αιφνιδιαστικό πλήγμα Πούτιν στη Συρία αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα επέμβασης ειδικά συγκρινόμενο με τις αποτυχημένες επεμβάσεις των Δυτικών σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη», γράφουν. Φυσικά ο Πούτιν προχώρησε εκμεταλλευόμενος τα λάθη της Δύσης και την «ντροπιαστικά ανεπάρκεια αντίδρασής τους έναντι των κινήσεών του», αναφέρουν και στέκονται στην αστάθεια που παρουσιάζει η ΕΕ ειδικά μετά το δημοψήφισμα για το Brexit.

Επίσης, στέκονται στον εφησυχασμό που κυριαρχούσε στην κυβέρνηση Ομπάμα και την ανικανότητά της να προβλέψει τη ρωσική εμπλοκή στην Συρία. Οι ΗΠΑ ήλπιζαν στην εμπλοκή της Ρωσίας στον συριακό εφιάλτη, αλλά η προσδοκία τους δεν επαληθεύτηκε, διότι ο Πούτιν είναι έτοιμος για πόλεμο, τη στιγμή που κανείς άλλος δεν είναι, ενώ δεν πρόκειται να σταματήσει παρά μόνο αν σταματηθεί.

Οι δύο αναλυτές αναφέρουν πως η Δύση πρέπει να συσπειρωθεί γύρω από το ΝΑΤΟ ώστε να αποτρέψει τις ρωσικές επιθετικές ενέργειες και να αντιμετωπίσει τις ρωσικές υβριδικές επιθέσεις, τονίζοντας όμως πως το ΝΑΤΟ πρέπει να σοβαρευτεί και οι ΗΠΑ να αποκτήσουν ηγεσία!

ΗΠΑ και Ευρώπη έχουν τη δύναμη να αντισταθούν αρκεί να κινητοποιηθούν και πολιτικά, τονίζουν. Στέκονται επίσης ιδιαιτέρως στα της Ουκρανίας και ζητούν τη μόνιμη παρουσία ΝΑΤΟϊκής δύναμη στην Ανατολική Ευρώπη, όπως αποφασίστηκε στη σύνοδο της συμμαχίας στη Βαρσοβία.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου