Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Απρ 2014

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το σκανδαλώδες «κόψιμο» της Σαμπιχά Σουλεϊμάν από τα ευρωψηφοδέλτια του Σύριζα δεν αποτελεί παρά την τελική πινελιά στην ολοκλήρωση ενός ψηφοδελτίου, το οποίο σηματοδοτεί και μία ρεβάνς –ή αποκάλυψη;– των απροκάλυπτα εθνομηδενιστικών κύκλων στο εσωτερικό του κόμματος.

Διότι το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ήδη σκανδαλώδες –και απολύτως μονομερές ως προς την κύρια κατεύθυνσή του, τόσο ως άνοιγμα προς το εκσυγχρονιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και ιδιαίτερα βεβαρυμμένο σε μια απολύτως εθνομηδενιστική κατεύθυνση. Οι παρουσίες ανθρώπων όπως ο Δημήτρης Χριστόπουλος, διαβόητο μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρου Ερεύνης Μειονοτικών Ομάδων) και απροκάλυπτου υποστηρικτή των Σκοπίων και των νατοϊκών επεμβάσεων στη Γιουγκοσλαβία˙ η παρουσία της πασίγνωστης ανανικής Σίας Αναγνωστοπούλου· η υποψηφιότητα του Σημιτογιωργακικού Στέλιου Κούλογλου, θα ήταν ήδη αρκετές, με το ειδικό βάρος τους και την κατεύθυνση την οποία σηματοδοτούν, για να σφραγίσουν αυτό το ψηφοδέλτιο. Όμως δεν έμειναν μόνον εκεί οι φωστήρες της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενέταξαν στο ψηφοδέλτιο και το αγαπημένο παιδί του ΓΑΠ, Κρίτωνα Αρσένη, που, όπως δηλώνει στο βιογραφικό του, υπήρξε «ο μόνος μη Τούρκος εργαζόμενος στο υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας» (σημειωτέον αυτή η επαγγελματική του δραστηριότητα δεν περιλαμβάνεται στο σημερινό του βιογραφικό το οποίο έχει αλλοιώσει) και ο Αντώνης Κανάκης, υπαρχηγός της Λούκας Κατσέλη, σημιτικός και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, το 2004. Αυτοί ήρθαν να προστεθούν σε πολλούς άλλους γνωστούς και μη εξαιρετέους «αντιεθνικιστές», όπως ο Γιάννης Μηλιός, ο Δημήτρης Παπαδημούλης, και άλλοι ών ουκ έστιν αριθμός.

Η προσπάθεια μιας φαινομενικής εξισορρόπησης αυτής της κυρίαρχης επιλογής, με την παρουσία και κάποιων διαφορετικών φωνών, όπως του Νίκου Ξυδάκη, της Πέπης Ρηγοπούλου ή της Σοφίας Σακοράφα, αποτελούσε τη στάχτη στα μάτια των αφελών. Ωστόσο, το έσχατο επιχείρημα όλων εκείνων των φίλων μας, που είτε συμμετέχουν, είτε ερωτοτροπούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η παρουσία –όντως εμβληματική– της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, μιας Ρομά μουσουλμάνας που αντιστρατευόταν την πολιτική ενσωμάτωσης της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης στην Τουρκία, διακηρύσσοντας πως είναι Ελληνίδα και όχι Τουρκάλα μουσουλμάνα. Αυτή η υποψηφιότητα αποτελούσε την πέτρα του σκανδάλου για όλους τους υποταγμένους στην τουρκική πολιτική και τους κήνσορες του αντιεθνικισμού. Γι’ αυτό και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την εκδιώξουν από το ψηφοδέλτιο. Και το πέτυχαν. Διότι, όπως δήλωσε ο Δημήτρης Χριστόπουλος, που φαίνεται πως είναι αυτός που καθορίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο Τσίπρας, αυτός δεν μπορούσε να είναι συνυποψήφιος με μια υποψήφια που αρνείται ότι «η μειονότητα είναι ένα ενιαίο συμπαγές τούρκικο πράμα», και «δούλεψε» για να διωχθεί! Εξάλλου, προχθές μόλις, ο Κούλογλου επιτέθηκε στον φίλο του Σταύρο Θεοδωράκη, γιατί δεν υπερασπίστηκε όπως όφειλε τον Νίκο Δήμου, υποχωρώντας στον «λαϊκισμό», σε μια χώρα που ο Κούλογλου χαρακτήρισε σαν το «Ιράν της Ευρώπης»!

Έτσι, ολοκληρώθηκε μια πορεία αποκάλυψης του βαθειά ριζωμένου, στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, εθνομηδενισμού, που δεν μπορεί να θεραπευτεί με την συχνή επανάληψη της λέξης «πατρίδα» από τον Τσίπρα. Εξάλλου, και ένας γνωστός προδότης –που κυβέρνησε, για κακή μας τύχη, και τη χώρα – μιλούσε συχνά-πυκνά για την «πατρίδα». Χρειάζεται ρήξη με τα κυκλώματα του εκσυγχρονισμού και του εθνομηδενισμού, τα οποία ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την σημερινή κατάντια της χώρας και τα οποία αποδεικνύεται ότι είναι κυρίαρχα σε αυτό το κόμμα, γι’ αυτό και το εμποδίζουν να μεταβληθεί σε ηγεμονική πολιτική δύναμη.

Διότι, στην Ελλάδα της κρίσης, της πείνας των μνημονίων και του τσαλαπατήματος της αξιοπρέπειάς μας, από Δύση και Ανατολή, δεν μπορεί να υπάρξει αυθεντική αντιμνημονιακή δύναμη αν δεν είναι ταυτόχρονα πατριωτική. Και ακριβώς γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποπνέει αυτό το ισχυρό «άρωμα» του εθνομηδενισμού, δεν κατορθώνει να μεταβληθεί σε πραγματικά πλειοψηφική πολιτική δύναμη. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά, γι’ αυτό και είναι συνυπεύθυνος, όπως όλοι οι εθνομηδενιστές, για την γιγάντωση της Χρυσής Αυγής, διότι εγκαταλείπει τον πατριωτισμό και τα εθνικά συμφέροντα στη ρητορική των φασιστών.

Αν στην Ελλάδα υπήρχε σήμερα μια αντιμνημονιακή πατριωτική δύναμη, θα μπορούσε να συσπειρώσει την πλειοψηφία του λαού. Και αυτή η δύναμη δεν είναι ούτε μπορεί να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και, πάντως, σε καμία περίπτωση δεν είναι το ευρωψηφοδέλτιό του.

Περιοδικό Άρδην – εφημερίδα Ρήξη

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Νίκος Ελευθερόγλου

Λες και ήταν χθες που ο μεγάλος… τιμονιέρης Γιώργος Α. Παπανδρέου αποφάσιζε να ανακοινώσει από το Καστελόριζο την παράδοση της χώρας στους δανειστές και τους τοκογλύφους της Ευρώπης. Λες και ήταν χθες που μας υποσχόταν το ταξίδι στην Ιθάκη, αλλά στο μυαλό του είχε τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη στις οποίες έριξε μια ολόκληρη χώρα. Λες και ήταν χθες που έκλεβε από τους Ελληνες την ψήφο τους με το περιβόητο «λεφτά υπάρχουν» και συνοδοιπόρους του όχι μόνο τους «κηπουρούς» του αλλά και τον πολλά βαρύ «συγκυβερνήτη του Τιτανικού» Ευάγγελο Βενιζέλο· τον μοιραίο αυτόν άνθρωπο όχι μόνο για την Κεντροαριστερά αλλά, πλέον, και για την Κεντροδεξιά.

Και όμως, πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια (αύριο είναι τα θλιβερά «γενέθλια» της μνημονιακής πατρίδας μας) και όλοι αυτοί που μας οδήγησαν εδώ κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι για να προκαλούν με τις συμπεριφορές τους και τη νοοτροπία τους.

Τέσσερα ολόκληρα χρόνια, που οδήγησαν ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες στη φτώχεια και την ανεργία, που έφτασαν εκατοντάδες συμπατριώτες μας στην αυτοκτονία, που κατέστρεψαν εκατοντάδες χιλιάδες οικονομικά και ψυχολογικά και τους έφεραν σε απόγνωση.

Τέσσερα χρόνια μετά ο… Ρόκο και τα «αδέλφια» του εξακολουθούν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας πουλώντας ακόμη «ιδεολογία», ονειρευόμενοι την επιστροφή τους, μια και δεν τους έχει ασκηθεί δίωξη, δεν έχουν καθίσει στο σκαμνί για τις εγκληματικές τους αποφάσεις.

Οι άνθρωποι που βγάζουν με ευκολία ανακοινώσεις για την 21η Απριλίου και την καταδικάζουν δεν νιώθουν έστω και μια στάλα ντροπή να απολογηθούν για την 23η Απριλίου, που οδήγησε τη χώρα σε πιο βαριά δεσμά, που οδήγησε τους νέους μας στην «εξορία» και τη δημοκρατία μας στο απόσπασμα, μια και κυβερνάται με Προεδρικά Διατάγματα και οι βουλευτές, όπως ομολογούν, ψηφίζουν με το περίστροφο στο κεφάλι!

Οι χειροκροτητές των Απριλιανών (τραπεζίτες, διαπλεκόμενοι εκδότες και συναφή επαγγέλματα), που μας έσωσαν από τον… κομμουνισμό, είναι ίδιοι και απαράλλακτοι με αυτούς που μας έσωσαν από τη… δραχμή και την πτώχευση.

Μαριονέτες ενός ίδιου συστήματος, που ξεχνά στη διαχρονία του την προσφορά της Ελλάδας για τη δημοκρατία και την ελευθερία, και θυμάται αριθμούς και χρέη καταπώς τους βολεύει, και ας χρωστάνε πολύ περισσότερα οι ίδιοι στην Ελλάδα.

Αύριο κλείνουν τέσσερα χρόνια από την 23η Απριλίου, που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα την αποτιμήσουν ως την πιο μαύρη σελίδα του νεοελληνικού κράτους.

Είναι σαν να διαβάζω από σήμερα τις δηλώσεις ότι τέσσερα χρόνια μετά βγαίνουμε από την κρίση και όλα θα πάνε καλύτερα· ότι η Ελλάδα γυρίζει και το καράβι έχει στρίψει.

Κάτι σαν το γνωστό ιστορικό μοιρολόι: Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη περπατώντας η δόξα μονάχη, θα μου μοιάζει..

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Σε μερικούς μήνες το κυπριακό κράτος θα παύσει πιθανότατα να υπάρχει, ως συγκροτημένο, ανεξάρτητο, κυρίαρχο, δημοκρατικό κράτος. Στη θέση του θα δημιουργηθούν δύο ανάπηρα «κρατίδια» - που προέβλεπε το σχέδιο Ανάν και προβλέπει το ανακοινωθέν Αναστασιάδη και ‘Ερογλου - υπό τη νομιμοποιημένη αιγίδα της Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης.
Η Κύπρος θα γίνει πιθανότατα η πρώτη αποικία που θα επιστρέψει οικειοθελώς στον αποικιοκράτη την ανεξαρτησία που κέρδισε και διατήρησε με το αίμα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα (1955-59) και της αντίστασης στην αμερικανοκίνητη, «ελληνική» χούντα και την Τουρκία (1974). Οι Ελληνοκύπριοι θα γίνουν «κοινότητα εις αναζήτηση» (και μη ανεύρεση) «κηδεμόνα». ‘Αλλοι θα διασκορπιστούν στα πέρατα της Γης.
Όσοι μείνουν θα γίνουν ζητιάνοι στην πατρίδα τους... 
Θα τους πετάξουν όπως τα ξυραφάκια μετά το ξύρισμα, αυτό που κάνουν σε τόσους και τόσους πληθυσμούς του πλανήτη (Αυτό θα συμβεί και χωρίς «λύση», αν ακολουθήσουν επί μακρόν το δρόμο των Μνημονίων!).
Η γελοιωδέστερη από τις σκέψεις που κυκλοφορούν στην Κύπρο οι «Ανανιστές», είναι ότι μια «λύση», στις γραμμές που συζητώνται, θα βοηθήσει την οικονομία. Χαριστική βολή θα είναι για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων και ότι το κεφάλαιο αποφεύγει μέρη αμφισβητούμενης κυριαρχίας και θολών ρυθμίσεων, από τη φύση τους ασταθή. Και γιατί, για να κάμψουν την ελληνική πλειοψηφία των κατοίκων, πρέπει να κάμψουν τα οικονομικά τους.

‘Ισως με πείτε υπερβολικό. Θάχαν όμως γίνει αυτά από δεκαετίας, αν είχε ψηφισθεί το διαβόητο «σχέδιο Ανάν», χειρότερο σύνταγμα του κόσμου, «κείμενο παράφρονος» (Τσάτσος), «που μπορούσες να ξετινάξεις σε δύο λεπτά από άποψη συνταγματικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου» (Βενιζέλος), σχέδιο πούχαμε δεχτεί και συζητάγαμε σε Αθήνα-Λευκωσία, αντί να κλείσουμε στο τρελοκομείο ή τη φυλακή όσους το πρότειναν. Τέτοια λύση μονοσημάντως περιγράφει και το ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου. Αλλά βλέπετε παθαίνουμε με τα μεγάλα θέματα ότι και με δυστύχημα στην Εθνική. Μειώνουμε την ταχύτητα δέκα λεπτά, μετά όμως το ξεχνάμε.

Αρκετοί Κύπριοι περιμένουν να συμβεί θαύμα να τους σώσει. Αντικειμενικά ένα θαύμα μπορεί ακόμα να συμβεί και να τους σώσει. Αλλά το θαύμα δεν θα το κάνει ο Θεός. Μόνο οι ίδιοι μπορούν να το κάνουν. Συν Αθηνά και χείρα κίνει!

Μερικοί λένε «πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι». Υγιής αισιοδοξία είναι αυτή που στηρίζεται στη βαθειά κατανόηση της πραγματικότητας και στην απόφασή μας να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας και περισσότερα ακόμα για να αποτρέψουμε τη διαφαινόμενη, μεγαλύτερη ίσως καταστροφή στην ιστορία του σύγχρονου ελληνισμού. Δεν είναι υγιής μια αισιοδοξία που στηρίζεται σε ψέμματα και κουταμάρες, αυταπάτες και εξωραϊσμούς. Δεν έχει νόημα να αποφεύγει κανείς την αλήθεια, έχει νόημα να την αντιμετωπίζει όσο υπάρχει καιρός.

Η Ελλάδα υπέστη ήδη μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικο-οικονομικές καταστροφές στην ιστορία του βιομηχανικού κόσμου. Το λένε τα νούμερα, όχι οι υποκειμενικές εντυπώσεις/εκτιμήσεις. Ελλάδα και Κύπρος μετετράπησαν σε καταστρεφόμενες αποικίες χρέους, εντός «σπείρας θανάτου». Τώρα, ο Αναστασιάδης διαπραγματεύεται τους όρους παράδοσης του κυπριακού κράτους. Αυτή είναι η αλήθεια που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Για να αποτραπεί η οριστική καταστροφή κυπριακού κράτους και ελληνισμού χρειάζεται ένα είδος «Γκεστάλτ», ριζική «αλλαγή παραδείγματος» σε διανοητικό επίπεδο, πάνδημη κινητοποίηση και η αντίστοιχη συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού. Κουτσού, Λιλλήκας, Ομήρου, Παπαδόπουλος, Περδίκης, όλοι οι πατριώτες Κύπριοι, ενωμένοι σε μια γροθιά, πρέπει να ενεργήσουν όπως θα ενεργούσαν το 1974, γιατί αυτό που αντιμετωπίζουν δεν είναι διαφορετικό από αυτό που έγινε τότε: προσπάθεια κατάλυσης της κυριαρχίας της Δημοκρατίας. Μόνο τα μέσα διαφέρουν και τα σημερινά είναι πιο επικίνδυνα, γιατί ευκολότερα παραπλανούν.

Διερωτάται κανείς πως γίνεται η κυπριακή αντιπολίτευση, αλλά και κάθε Κύπριος δημοκράτης και πατριώτης, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, να μην έχει βγει στα κάγκελα απαιτώντας καθημερινά την άμεση παραίτηση ή αποπομπή ενός Προέδρου, που παραβίασε μαζικά όλες τις δεσμεύσεις επί τη βάσει των οποίων εξελέγη, που συνυπέγραψε μέτρα που οδήγησαν στη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή στην ιστορία της Κύπρου, που στράφηκε τόσο άμεσα και φανερά κατά των συμφερόντων του λαού που τον εξέλεξε; Τι αναμένουν, να ολοκληρωθεί η καταστροφή του κυπριακού κράτους; Το να αντιμετωπίζεις μια πολιτική καταστροφής του κράτους σου, ως απλώς εσφαλμένη πολιτική, σημαίνει ουσιαστικά ότι τη νομιμοποιείς.

Τυχόν καταστροφή της Κύπρου θα ανοίξει τον δρόμο, θα καταστήσει πιθανότερη την τελική καταστροφή μιας ήδη βαρειά πληγωμένης μητροπολιτικής Ελλάδας. Πηγαίνουμε προς νέο 1922, με άλλες μεθόδους, αλλά παρόμοια και χειρότερα αποτελέσματα, γιατί το 1922 χάθηκε ο μισός, σήμερα απειλείται ο όλος ελληνισμός.

Ο αποικιοκράτης ετοιμάζεται να ξαναπάρει πίσω την αποικία του, παγιώνοντας  την εξουσία του στο μοναδικής στρατηγικής αξίας «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», μοναδικό ορμητήριο για τον έλεγχο της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Θέλει να το κάνει ανέξοδα, με την οικειοθελή υπογραφή των αποικιοκρατούμενων, που καλούνται να εγκαινιάσουν, με το παράδειγμά της «υποβοηθούμενης αυτοκτονίας» τους, την είσοδο στον νέο, λαμπρό κόσμο της ολοκληρωτικής παγκοσμιοποίησης, παγκόσμιας δικτατορίας του Χρήματος και των εθνών που το ελέγχουν επί όλης της ανθρωπότητας.

Οι Κύπριοι καλούνται, οικεία βουλήσει, να τερματίσουν την πρόσκαιρη, όπως αποδεικνύεται, ελευθερία που τόσο τους τρόμαξε και τόσο ήρθε σε σύγκρουση με τα συμφέροντα, την ιδιοτέλεια και φιλοχρηματία των αρχόντων τους, δήθεν πατριωτών, δήθεν Χριστιανών, δήθεν Κομμουνιστών. Ο «απείθαρχος» λαός των Ελλήνων θα τιμωρηθεί παραδειγματικά, διασκορπιζόμενος στα πέρατα της Γης, όπως ονειρεύτηκε και τόπε ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντισραέλι. Θα μείνει μια «αεθνική» Σιγκαπούρη, ένα «αεθνικό» Γιβραλτάρ, στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας του Χρήματος και των ‘Οπλων. ‘Ηδη άλλωστε, το να κυβερνάσαι από τον Αναστασιάδη είναι μια μορφή τιμωρίας. Στο πρόσωπό του μπορούμε να διακρίνουμε, όπως ο Ντόριαν Γκρέι στο πορτραίτο του, τη δική μας μικρότητα, ότι σάπιο έχουμε μέσα μας,  την αρρωστημένη φιλοχρηματία που κατατρώει τις κοινωνίες μας. Ο Αναστασιάδης έχει ένα σπάνιο ταλέντο να βγάζει στα φόρα ότι χειρότερο έχουμε ως πολίτες και ως κοινωνία. Διαθέτει σπάνια ικανότητα (όπως και ο ΓΑΠ) να εκφράζει και άρα νομιμοποιεί ότι πιο ποταπό και υποτελές υπάρχει σε όλη την «ελίτ». Κατάφερε να αποσπάσει την έμμεση, πλην ουσιαστική στήριξη μιας Εκκλησίας που λησμόνησε τις παραδόσεις της, ακόμα και το κατά Ματθαίον, στις συμφωνίες με τους Ραβίνους. ‘Όπως και ενός τμήματος της ΑΚΕΛικής, δήθεν «αριστερής», γραφειοκρατίας που, ακόμα και τώρα, τίποτα δεν έμαθε και τίποτα δεν ξέχασε.

Με την καταστροφή του κράτους του, στερούμενος της πολλαπλής προστασίας που του παρέχει, σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μαζικών πληθυσμιακών ροών, αλλά και οικονομικού εξαναγκασμού να φύγει από το νησί, ο ελληνισμός της Κύπρου θα μπει στον δρόμο του σταδιακού μεν, σχετικά σύντομου δε τερματισμού της παρουσίας του στη νήσο, όπου κυριάρχησε δημογραφικά-πολιτιστικά από τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού. Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, χωρίς Κράτος τελειώνει και το Γένος. Θα απομείνουν υπολείμματα, με μόνη «χρησιμότητα» την «ομηροποίηση» της Αθήνας, που θα τρέχει να προσκυνάει όποιον ελέγχει την Κύπρο, μην της πειράξουν όσους ‘Ελληνες απομείνουν.

Αυτά μπορεί να σας φαίνονται απίθανα, το μόνο απίθανο όμως, σε Κύπρο και Ελλάδα, είναι η έκταση της προδοσίας των «αρχόντων», η απίστευτη φιλοχρηματία τους, το ποταπό της συμπεριφοράς τους, η δουλική παραφροσύνη που αποτυπώνεται στα κείμενα που υπογράφουν, συχνά πιωμένοι, ή φουλ στα αντικαταθλιπτικά, σχεδόν πάντα χωρίς να τα διαβάσουν. Διαθέτουμε αναμφισβήτητα την πιο δουλοπρεπή, εξαρτημένη, διεφθαρμένη, ανάλγητη και άπατρι άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό εμφανίζονται παγκοσμίως πρωτοφανή τερατουργήματα όπως το σχέδιο Ανάν, οι Δανειακές, τα Μνημόνια. Ο Εφιάλτης μεταξύ του ηγετικού προσωπικού μας δεν είναι η εξαίρεση, τείνει να γίνει ο κανόνας. Γι’ αυτό παραπαίει το «σχέδιο» του 1821, γι’ αυτό ετοιμαζόμαστε να τελειώσουμε μόνοι μας το «σχέδιο» του 1955-59 στην Κύπρο.

Μη πείτε ότι αυτά σας φαίνονται απίθανα. Μήπως δεν γίνανε και ξαναγίνανε στην ιστορία; Πως εξαφανίστηκε σχεδόν ο κραταιός κάποτε ελληνισμός της Μικρασίας; ‘Όπως πάμε, βάζοντας την υπογραφή μας στα πιο εξωφρενικά κείμενα, όπως το (υπαγορευμένο από την Βικτόρια Νούλαντ πριν πάει στο Κίεβο) ανακοινωθέν ‘Ερογλου-Αναστασιάδη, ο λύκος θα τα φάει τελικά τα πρόβατα και θα τα φάει μάλλον σύντομα. Ιδίως αν τα πρόβατα, σε Κύπρο και Ελλάδα, εξακολουθούν να κλείνουν τα μάτια μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στις δύο χώρες, περιμένοντας ήσυχα να τα σφάξουν, όπως συμβαίνει με τα κανονικά πρόβατα, πριν από τη Λαμπρή.

Την πόρτα του μαντριού θα την ανοίξει προφανώς, με την ίδια μαεστρία που απέδειξε πως διαθέτει επιτιθέμενος στις τράπεζες του κράτους του και τις καταθέσεις των συμπολιτών του (που μισεί εξάλλου όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, ιδίως για όσα του έσουραν επί δέκα χρόνια, πριν τον βγάλουν Πρόεδρο σε μια έκρηξη αυτοκαταστροφικού μαζοχισμού), ο ίδιος ο υποδυόμενος τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, πολύ μεγαλύτερος των Ελλήνων εχθρός από τον ‘Ερογλου ή οποιονδήποτε Τούρκο, αν τον κρίνουμε από τις πράξεις του και τη ζημιά που κάνει, όχι από τα παραπλανητικά λόγια της απάτης που χρησιμοποιεί.

Ο αρχιτέκτων της αποικιακής πολιτικής στην Κύπρο Σερ Ντέιβιντ Χάνεϊ είχε πει το 2004 στο CNN-Turk, γεμάτος μνησικακία για το διαφαινόμενο τότε περήφανο ‘Όχι των Κυπρίων στο δημοψήφισμα: «Θα τους το βάζουμε ξανά και  ξανά το σχέδιο ώσπου να πούνε ναι». Αυτό είναι δημοκρατία! Κι αυτό ακριβώς κάνουν τώρα οι «ναυτικές δυνάμεις», αυτοί που θέλουν δικιά τους, mare nostrum όλη τη Μεσόγειο, αυτοί που ποτέ δεν κατάλαβαν από πού κι ως που, οι κάτοικοι του νησιού αυτού με την άφθαστη στρατηγική αξία, είχαν/έχουν την απαίτηση να κυβερνάνε τον τόπο τους. Με αυτούς θέλουν μονίμως να «συμμαχήσουν» οι τόσο βαθειά, τόσο οργανικά δουλόφρονες της Αθήνας και της Λευκωσίας, ανήσυχοι κάθε φορά που τα αφεντικά, αν και τα προσκυνάνε, δεν εκδηλώνουν απέναντί τους παρά την περιφρόνηση που φυσιολογικά νοιώθουν για τους δούλους.  Αυτοί είναι εχθροί πολύ χειρότεροι, πολύ φοβερότεροι από τον Τούρκο.

O αποικιοκράτης έκανε υπομονή. Χρησιμοποίησε τις μωροφιλοδοξίες και την ιδιοτέλεια της ΑΚΕΛικής γραφειοκρατίας για να ρίξει τον Παπαδόπουλο, διασπώντας την κεντροαριστερά του ‘Όχι. Μετά, χρησιμοποίησε τον Χριστόφια ως αποδιοπομπαίο τράγο φορτώνοντάς του όλες τις αμαρτίες του νησιού, γεγονός που απεκατέστησε εξ αντιδιαστολής τον άνθρωπο του Ναι, Νίκο Αναστασιάδη, το χειρότερο προϊόν της κυπριακής δεξιάς, καθιστώντας τον αποδεκτό, με την παρασκηνιακή άλλωστε υποστήριξη τμήματος της ΑΚΕΛικής γραφειοκρατίας και την ανοιχτή του Αρχιεπισκόπου. Το χρήμα κι ο καιροσκοπισμός νάναι καλά.

Σήμερα, οι αποικιοκράτες δεν έρχονται «αδούλευτοι», όπως το 2004. Φρόντισαν να οργανώσουν πρώτα την οικονομική επίθεση κατά του νησιού, όλοι μαζί από κοινού, Γερμανία, ΕΕ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δηλαδή ΗΠΑ (αλήθεια που ήταν το σύμμαχο και φίλο Ισραήλ, με την τεράστια γνώση/επιρροή στον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τομέα, τη διεθνή πολιτική και την ΕΕ όταν καταστρεφόταν η Κύπρος;). Η οικονομική ήταν και μια διπλωματική, γεωπολιτική επίθεση, αφού πήγε να τορπιλίσει (και σχεδόν το κατάφερε) τις σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας, ζωτικής σημασίας για την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στη βάση της οικονομικο-διπλωματικής επίθεσης του 2013, έρχεται τώρα η τελική έφοδος για την αρπαγή της Κύπρου, στην οποία κεντρικό ρόλο παίζει (όπως και στην ελλαδική περίπτωση) ο ψυχολογικός, «ιδεολογικός» πόλεμος, η προσπάθεια αφενός να χειραγωγηθεί, να αγοραστεί ή να κατατρομοκρατηθεί η «ελίτ» Ελλάδας και Κύπρου, αφετέρου να καταστραφεί η αυτοπεποίθηση-αυτοεκτίμηση του πληθυσμού, να ηττηθεί προτού δώσει καν μάχη, να δημιουργηθούν μια σειρά από αυταπάτες και εικονικές πραγματικότητες που θα επιτρέψουν στον μέσο Κύπριο να οδηγηθεί ευκολότερα στη συλλογική αυτοκτονία.

Στην Ελλάδα και την Κύπρο εφαρμόζεται τώρα πειραματικά το πιο φιλόδοξο πρόγραμμα χειραγώγησης μεγάλων κοινωνικών συνόλων και της ελίτ. ‘Ένα ολόκληρο έθνος σπρώχνεται μεθοδικά στην αυτοκτονία, εισάγονται  πειραματικά, «δημοκρατικοφανώς», νέες μορφές ολοκληρωτικής διακυβέρνησης.

Σε επόμενο άρθρο θα εξετάσουμε αναλυτικά τις εικονικές πραγματικότητες επί των οποίων επιχειρείται να οικοδομηθεί η συναίνεση των Κυπρίων στην καταστροφή τους. Και θα υποδείξουμε νέους αντικειμενικούς παράγοντες που μπορούν να διευκολύνουν την αντίσταση της Λευκωσίας, αν αποφασίσει να αντισταθεί, όπως η ανάδυση, πρώτη φορά μετά την κατάρρευση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ, μιας Ρωσίας του Πούτιν αποφασισμένης καταρχήν να αντισταθεί στην επιβολή παγκόσμιας ολοκληρωτικής δικτατορίας. Αλλά οποιαδήποτε αντίσταση προϋποθέτει, πριν απ’ όλα, ο κυπριακός λαός να αποτινάξει τον προδοτικό βρόχο που απειλεί, ξεκινώντας από το Προεδρικό, να πνίξει όλο το νησί, τερματίζοντας την ιστορία του ελληνισμού σε αυτό.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης
 
Από τη στήλη αυτή της εφημερίδας μας έχουμε υποστηρίξει ότι το εγχείρημα της Ε.Ε. είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο φιλόδοξα εγχειρήματα ειρήνης και συνεργασίας κρατών και εθνών στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι στα σημερινά σύνορα μεταξύ Γερμανίας - Ολλανδίας - Βελγίου - Γαλλίας έχουν χυθεί ποταμοί αίματος σε πολεμικές συγκρούσεις που ξεσπούσαν περίπου ανά εικοσαετία επί δυο αιώνες, ενώ μετά την ίδρυση της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα - ΕΟΚ - Ε.Ε. δεν έχει πέσει ούτε μία σφαίρα, δεν έχει χυθεί ούτε μία σταγόνα αίμα.


Αποφεύγοντας την αναφορά στα άλλα θετικά, εν όψει των ευρωεκλογών, είναι χρήσιμο και παραγωγικό να αναφερθούμε στις αρνητικές πτυχές και στα χαρακτηριστικά της Ε.Ε., που επηρεάζουν τα κράτη-μέλη και τις κοινωνίες και θέτουν σε κίνδυνο το πιο φιλόδοξο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό εγχείρημα της Ιστορίας.

Τα θεμέλια της σημερινής μορφής της Ε.Ε. τέθηκαν με την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ (1992), την τρίτη κατά σειρά θεμελιώδη συνθήκη με την οποία ολοκληρώθηκε η Ευρωπαϊκή Ενωση ως σύγχρονος θεσμός, μετά τη Συνθήκη της Ρώμης (1957) και την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986).

Με τη Συνθήκη του Μάαστριχ, την οποία υπέγραψε ο σημερινός πρωθυπουργός ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, θεσμοθετήθηκαν οι όροι και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα οικοδομούνταν οι τρεις πυλώνες του νέου οικοδομήματος, της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και της συνεργασίας στους τομείς της Δικαιοσύνης και των Εσωτερικών Υποθέσεων, ενώ διατηρούνταν το «ισότιμον» των κρατών-μελών, ανεξαρτήτως μεγέθους.

Αν κάποιος θέλει να εντοπίσει τις αιτίες για τα σημερινά καλά και κακά της Ε.Ε., θα πρέπει να τις αναζητήσει στις δομικές αδυναμίες ή στις λανθασμένες προβλέψεις της συγκεκριμένης συνθήκης. Οσον αφορά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν κυρίως οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, μετά την υιοθέτηση του ευρώ, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτά οφείλονται στα «Κριτήρια Σύγκλισης» που προέβλεπε η Συνθήκη του Μάαστριχτ και στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν τα πολιτικά και οικονομικά πράγματα κυρίως οι χώρες του Νότου, που εδώ και μια τετραετία σπαράσσονται από τεράστια οικονομικά προβλήματα.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, αν και γνώριζε από το 1992 ότι για να μπορέσει να υιοθετήσει το κοινό νόμισμα και να σταθεί όρθια στο νέο περιβάλλον της ευρωζώνης θα έπρεπε να προσαρμοστεί σε δύο βασικά ζητούμενα, που ήταν το δημόσιο χρέος να είναι μικρότερο από το 60% και τα ελλείμματα του Προϋπολογισμού μικρότερα από 3% του ΑΕΠ, οι ελληνικές κυβερνήσεις έκαναν ό,τι ακριβώς έπρεπε για να οδηγηθεί η χώρα στα βράχια.

Φυσικά, θα πρέπει να επισημάνουμε και το γεγονός ότι η Ελλάδα, από το 1981 και εντεύθεν, κάνοντας κατά κανόνα ατυχέστατες (sic) επιλογές σε επίπεδο επιτρόπων, στελεχών της Ε.Ε. και ευρωβουλευτών, ήταν κατά βάση απούσα από τα κέντρα αποφάσεων της ΕΟΚ - Ε.Ε., απούσα από τις κρίσιμες αποφάσεις και φυσικά απούσα και από τις διεργασίες συγγραφής των άρθρων της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Αλλωστε, αν είναι ορθά όσα ισχυρίζεται έμπειρος διπλωματικός συντάκτης, σχεδόν ποτέ η Ελλάδα δεν συμμετείχε ενεργώς στις διαδικασίες συγγραφής των άρθρων διεθνών συνθηκών που την αφορούσαν. Απλά υπέγραφε!

Για τους παραπάνω λόγους, αλλά και για μια σειρά άλλους που παραλείπονται στο παρόν άρθρο, είναι πλέον προφανές ότι η Ε.Ε. πρέπει να αλλάξει, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει και να μακροημερεύσει. Γι’ αυτό οι ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014 είναι ούτως ή άλλως κρίσιμες για την ίδια την Ε.Ε. και πολλαπλώς κρίσιμες για την πατρίδα μας.

Πολλοί από εκείνους που μέχρι τώρα και επί δεκαετίες στήριζαν το ευρωπαϊκό όραμα στην Ελλάδα σταδιακά χάνουν την πίστη τους και γίνονται αυτό που λέμε ευρωσκεπτικιστές, αφού βλέπουν το όραμά τους να μετατρέπεται σε εφιάλτη. Αυτήν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στις Βρυξέλλες, όπως συνάγεται από τις μέχρι τώρα κινήσεις τους, αδυνατούν να διαχειριστούν τα πολιτικά κόμματα της χώρας μας.

Παρότι η σταυροδοσία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, ακυρώνεται και αυτό στην πράξη από τον αχαρακτήριστο τρόπο με τον οποίο γίνεται η επιλογή των υποψήφιων ευρωβουλευτών.

Μια απλή μελέτη των βιογραφικών των ανθρώπων που έχουν επιλεγεί για να συμμετέχουν ως υποψήφιοι στις ευρωεκλογές πείθει ακόμα και τον πιο καλόπιστο ότι και πάλι η εκπροσώπησή μας σε γενικές γραμμές θα είναι κατώτερη των εξαιρετικά κρίσιμων περιστάσεων.

Από την άλλη πλευρά, η ποιότητα του πολιτικού λόγου που εκφέρεται από κόμματα και υποψηφίους, με αφορμή τις ευρωεκλογές, επιτείνει τους φόβους για την κατρακύλα της χώρας και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Και όλα αυτά σε μια περίοδο που Ελλάδα και Ευρώπη χρειάζονται μεγάλους άνδρες και πολιτικούς, με εθνικό και ευρωπαϊκό όραμα, οι οποίοι θα βοηθήσουν την πατρίδα μας να ξανασταθεί στα πόδια της και να ανακτήσει το «ισότιμον» στην Ε.Ε.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην Πολωνία
Αποβατικές ασκήσεις οι Ρώσοι πεζοναύτες στο Καλίνινγκραντ

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Ενώ το κλίμα σαφέστατα, μεταξύ της πολιτικής ελίτ σε ΗΠΑ και Ρωσία, είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία των τελευταίων ετών, λόγω της κατάστασης στην ανατολική Ουκρανία, η κατάσταση συνεχίζει να «βαδίζει πάνω σε τεντωμένο σκοινί».

Η ταυτόχρονη διεξαγωγή «στρατιωτικών ασκήσεων» αμερικανικών και ρωσικών δυνάμεων σε Πολωνία και Καλίνινγκραντ, αυτήν την δεδομένη χρονική στιγμή, απλώς οξύνει περαιτέρω τις σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το πρακτορείο ( AP ), αμερικανοί στρατιώτες καταφθάνουν με ειδικές πτήσεις στην Πολωνία, για να συμμετάσχουν σε μια σειρά από στρατιωτικές ασκήσεις, σε τέσσερις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Μια κίνηση των ΗΠΑ, που πραγματοποιείται για να ενισχυθούν οι σύμμαχοι τους, στον απόηχο της προσάρτησης της χερσονήσου της Κριμαίας, από την ρωσική ομοσπονδία τον Μάρτιο.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο τύπου του Πενταγώνου, υποναύαρχου John Kirby «οι ασκήσεις θα διαρκέσουν περίπου ένα μήνα και θα συμμετέχει σε αυτές, ένα σύνολο 600 περίπου στρατιωτών».

Η πρώτη μονάδα που αποτελείται από περίπου 150 στρατιώτες της 173ης αερομεταφερόμενης ταξιαρχίας, με έδρα την Βιτσέντζα της Ιταλίας, θα ξεκινήσει στρατιωτικές ασκήσεις την Τετάρτη σε πολωνικό έδαφος. Παρόμοιες ασκήσεις θα διεξαχθούν σε Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία, με τις νατοϊκές δυνάμεις να καταφθάνουν αεροπορικώς, σε αυτές τις χώρες μέχρι τη Δευτέρα.

Οι νατοϊκές ασκήσεις αποτελούν μέρος σχεδίου, με στόχο να «καθησυχαστούν» οι χώρες σύμμαχοι του ΝΑΤΟ (βαλτικές χώρες, Πολωνία, Ρουμανία), από την «ρωσική πολεμική μηχανή», που βρίσκεται στις «παρυφές της Ουκρανίας», υλοποιώντας παράλληλα την αμερικανική δέσμευση, για ενίσχυση της ασφάλειας και της άμυνας των χωρών της ανατολικής Ευρώπης.

Από την άλλη πλευρά, αμφίβιες δυνάμεις του ρωσικού στόλου της Βαλτικής, διεξάγουν αποβατικές ασκήσεις στην περιοχή του Καλίνινγκραντ, αναφέρει το πρακτορείο ITAR-TASS, το οποίο επικαλείται τον επικεφαλή της υπηρεσίας Τύπου της Δυτικής Στρατιωτικής Περιφέρειας, αντιπλοίαρχο Vladimir Matveyev.

Στην άσκηση αυτή, συμμετέχουν πλήθος αερόστρωμνων σκαφών κλάσης «Mordovia», σε συνδυασμό με τα τελευταίου τύπου αποβατικά σκάφη κλάσης «Serna » τα οποία πραγματοποιούν αποστολές απόβασης σε ακτή στην περιοχή του Καλίνινγκραντ.

Τα ρωσικά αερόστρωμνα τύπου «Mordovia» υποστήριξαν την απόβαση των ρώσων πεζοναυτών, με μαζικά πυρά των πυροβόλων τους. Επίσης τα πληρώματα ολοκλήρωσαν με επιτυχία την εκτόξευση πυραύλων 140 χιλ. τύπου Grad, επι στόχων στην ακτή. Στην άσκηση συμμετείχε και μοίρα μαχητικών αεροσκαφών Sukhoi Su – 24, της ναυτικής αεροπορίας του στόλου της Βαλτικής, τα οποία πραγματοποίησαν «αεροπορική επιδρομή» στην εν λόγω ακτή.

Μετά την καταστροφή του «εχθρού» και των στόχων από την αεροπορική επίθεση και την καταστολή των παράκτιων πυροβολαρχιών του εχθρού, τα ρωσικά αποβατικά πλοία αποβίβασαν στην ακτή στην περιοχή Khmelevka τους ρώσους πεζοναύτες. Κατά την αποβίβαση συμμετείχαν τουλάχιστον 14 ΤΟΜΑ BTR - 82A, μαζί με τους πεζοναύτες, καταλαμβάνοντας το «εχθρικό προγεφύρωμα», καταλήγει το δημοσίευμα.

Σχόλιο: Όπως γίνεται κατανοητό, Ρωσία και ΗΠΑ, το έχουν «ρίξει» στις «στρατιωτικές ασκήσεις μακράς διάρκειας», πράξη που αποτελεί στην ουσία συγκεκαλυμμένη ενίσχυση των δυνάμεων τους στην ανατολική Ευρώπη.
Πάντως, η συμφωνία της Γενεύης σύμφωνα με τα ΜΜΕ, ήταν «επιτυχής», τόσο επιτυχής που συνεχώς συρρέουν στην περιοχή αυτή αμερικανικές και ρωσικές δυνάμεις. Προφανώς διότι οι δύο υπερδυνάμεις δεν συμφώνησαν σε τίποτα, ή συμφώνησαν απλά ότι διαφωνούν.
Πάντως σε περίπτωση, ου μη γένοιτο, «οποιουδήποτε λάθους» κατά την διάρκεια των στρατιωτικών ασκήσεων, οι εμπλεκόμενοι οφείλουν να είναι σε θέση, να ελέγξουν τις εξελίξεις, την συμπεριφορά τους αλλά και τις ενέργειές τους.
Υπό διαφορετικές συνθήκες, η αποφυγή της κλιμάκωσης μιας πιθανής στρατιωτικής αντιπαράθεσης, μεταξύ ΝΑΤΟ-Ρωσίας, θα αποτελέσει ένα πρόβλημα δύσκολο και δυσεπίλυτο. Μια πιθανή άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ στην περιοχή της ανατολικής Ευρώπης, ακόμη και αν αρχικά έχει περιορισμένη ένταση, μπορεί να αποτελέσει τον πυροκροτητή ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, σε ευρωπαϊκό έδαφος για τρίτη φορά.

Σχόλιο ιστολογίου: Η ένταση και οι διπλωματικές αψιμαχίες μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ, μας τοποθετούν στον προθάλαμο των ψυχολογικών επιχειρήσεων που αυτή τη στιγμή διεξάγονται και από τις δύο πλευρές. Η επικοινωνιακή πολιτική είναι ο ορισμός της επίσημης προπαγάνδας, όμως ταυτόχρονα μπορεί να αποτελέσει και παράγοντα ειδικού βάρους που θα «εξωθήσει» σε απευκταίες κινήσεις και τις δύο πλευρές. Θεωρώντας πως η τόσο η διπλωματική όσο και η επικοινωνιακή μάχη αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, αλλά και με δεδομένη την εγνωσμένη ισχύ πυρός και των δύο αντίπαλων μερών, ευελπιστούμε πως τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Μόσχα θα σκεφτούν πολύ σοβαρά τις διεθνείς επιπτώσεις μίας σύγκρουσής τους στην Ουκρανία και θα επιλέξουν μία συμφωνία που ενώ είναι ορατή η Ουάσινγκτον φαίνεται πως δεν επιθυμεί να ασπαστεί ή να προτείνει αυτή τη στιγμή. Αξίζει να σημειωθεί πως –για άγνωστους λόγους- η είδηση της άσκησης ρωσικής απόβασης «διεγράφη» από το διαδίκτυο, γεγονός που ενισχύει τις υποψίες για την εφαρμογή ενός ψυχολογικού πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη και που το «λάθος» μίας πλευράς δύναται να αποτελέσει την αφορμή για μία αλλαγή στον βαθμό της ήδη υπάρχουσας αντιπαράθεσης…



Ρατσισμός προς τη Σαμπιχά και φοβικότητα προς τους εκλεκτούς του τουρκικού προξενείου από το ΣΥΡΙΖΑ
"Με πολεμάνε επειδή δηλώνω Ελληνίδα. Εγώ δεν ντρέπομαι. Η ντροπή είναι δική τους"

Διαστάσεις τεράστιου πολιτικού θέματος λαμβάνει η αποπομπή της Ρομά Σουλεϊμάν Σαμπιχά από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία είναι βραβευμένη για τη δράση της με τον Σύλλογο «Ελπίδα» στο Δροσερό Ξάνθης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, επειδή αγωνίζεται προκειμένου να αποτρέψει τον εκτουρκισμό των Ρομά.
Επειδή ακριβώς παλεύει για να μην περάσουν τα σχέδια του τουρκικού προξενείου, που επιθυμεί να εκτουρκίσει ακόμα και με τη βία όλους τους Έλληνες μουσουλμάνους στην Ελληνική Θράκη χρόνια τώρα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε μια πρωτοφανή ρατσιστική και συνάμα αντεθνική απόφαση, έδιωξε από το ψηφοδέλτιο την τσιγγάνα υποψήφια επειδή δεν θέλει να είναι Τουρκάλα και επειδή αγωνίζεται για να μην παραδοθούν στις αγκαλιές της Άγκυρας οι Ρομά μουσουλμάνοι.

Πρωταγωνιστές σε αυτό το άθλιο πολιτικό παιχνίδι, που προσβάλλει τους Έλληνες μουσουλμάνους και στην ουσία τους παραδίδει απροστάτευτους στον τουρκικό εθνικισμό, ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας και ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Χριστόπουλος, ο οποίος μάλιστα αρνήθηκε την ύπαρξη Πομάκων και Τσιγγάνων στη Θράκη και είπε ότι όλοι είναι Τούρκοι.

Δηλώσεις της Σαμπιχά
Είμαι περήφανη που είμαι τσιγγάνα. Ελληνίδα τσιγγάνα. Κάποιοι με θεωρούν «μαύρη», επειδή είμαι τσιγγάνα. Αυτοί οι κάποιοι είναι ρατσιστές. Είναι ο Καραγιουσούφ και ο Ζεϊμπέκ. Αυτοί δεν με εγκρίνουν, και με «έκοψαν» από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Με αντικατάστησαν με έναν άλλον υποψήφιο, πομάκο μουσουλμάνο, τον Μεστάν Οζμάν Ουμίζ, που δουλεύει στο πολιτικό γραφείο του Ζεϊμπέκ…
Το παράξενο είναι πως ενώ η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ με ενέκρινε, οι ντόπιοι «ειδικοί» με «έκοψαν. Δεν είναι η πρώτη φορά που δέχομαι επίθεση. Πριν από μερικά χρόνια δέχτηκα σωματική επίθεση από κάποιους που λένε ότι είναι τούρκοι…
Δεν με εγκρίνουν, επειδή δηλώνω Ελληνίδα. Έχω αρνηθεί στο να «τουρκέψω». Μουσουλμάνα ρομά Ελληνίδα. Φαίνεται πως ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης. Δεν παραιτήθηκα από το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μου ανακοίνωσαν πως με αντικαθιστούν, χωρίς να μου εξηγήσουν τον λόγο…
Με πολεμάνε από την ημέρα που δήλωσα ότι είμαι Ελληνίδα. Δεν με ξαφνιάζουν. Απλά, εξευτελίζουν το ΣΥΡΙΖΑ που δεν τολμάει να αντιδράσει στις πιέσεις τους.

Πέφτουν οι μάσκες στο ΣΥΡΙΖΑ που εκτελεί εντολές της Άγκυρας
Η όλη υπόθεση εξελίσσεται σε μείζον πολιτικό ζήτημα με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να πρέπει να απολογηθεί στον ελληνικό λαό γιατί ενστερνίζεται στη Θράκη τις γραμμές της Άγκυρας και αρνείται, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού σε Τσιγγάνους και Έλληνες Πομάκους. Ειλικρινά είναι πρωτοφανές φαινόμενο στα παγκόσμια χρονικά «αριστερό» κόμμα να αποδέχεται ακραίες εθνικιστικές γραμμές ξένης δύναμης (της Τουρκίας) στο ελληνικό έδαφος και να συμμαχεί μαζί της στην πολιτισμική και εθνική γεονοκτονία πληθυσμών.
Νομίζουμε ότι τα «νταλαβέρια» του ΣΥΡΙΖΑ στην Θράκη ξεπερνούν τα στενά κομματικά του πλαίσια, είναι θέμα εθνικό, κι οφείλει όλος ο πολιτικός κόσμος να πάρει θέση.

Ιδιαιτέρως αποκαλυπτικός φέρεται να είναι με δηλώσεις του ο Δημήτρης Χριστόπουλος, υποψηφίος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος παινεύεται ότι «εγώ έκοψα την Σαμπιχά Σουλεϊμάν από το ψηφοδέλτιο», και που δήλωσε με ανιστόρητο θράσος, ως να είναι φερέφωνο της κεμαλικής προπαγάνδας και του τουρκικού εθνικισμού, «Βάλθηκαν να μας πουν ότι η μειονότητα δεν είναι ένα ενιαίο συμπαγές τούρκικο πράμα» και στη συνέχεια αρνήθηκε ότι υπάρχουν Τσιγγάνοι και Πομάκοι στη Θράκη λέγοντας, «Από τη στιγμή που η ελληνική πολιτική στη Θράκη άλλαξε και από πολιτική διακρίσεων έγινε «ισονομία – ισοπολιτεία» οι διάφοροι μηχανισμοί ελαφρού και βαθέως κράτους βάλθηκαν να μας πουν ότι η μειονότητα δεν είναι ένα ενιαίο συμπαγές τούρκικο πράμα αλλά δύο και τρεις εθνοτικές ομάδες, «πομάκων, τσιγγάνων και τουρκογενών».

Σε επιστολή της, που δημοσιοποίησε, η Σουλεϊμάν Σαμπιχά κατακεραυνώνει και βάζει πολλά πράγματα στη θέση τους:

Η επίθεση και οι συκοφαντίες που δέχθηκα με αφορμή την υπόδειξή μου ως υποψηφίας ευρωβουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ, δεν με ξαφνιάζουν.
Από τη στιγμή που οι γυναίκες Ρομά του Δροσερού αποφασίσαμε να αγωνιστούμε για τη μόρφωση και τη βελτίωση της ζωής των παιδιών μας, πριν από οκτώ περίπου χρόνια, δεχτήκαμε τις πιο εξωφρενικές επιθέσεις από πολλές πλευρές του τύπου, τουρκικού και ελληνικού, αλλά και των τοπικών αρχών της πόλης και του νομού.
Παρόλα αυτά δεν μετανιώνουμε που χάρη στο εκπαιδευτικό έργο που προσφέραμε υπερτριπλασιάστηκε ο αριθμός των Ρομά μαθητών και μειώθηκε δραστικά η σχολική διαρροή μεταξύ των μαθητών μας. Βοηθήσαμε έτσι στην δημιουργία και δεύτερου δημοτικού σχολείου καθώς και γυμνασίου.
Δεν μετανιώνουμε που, για πρώτη φορά στην ιστορία του οικισμού μας, τα παιδιά μας φοιτούν στο γυμνάσιο και στο Λύκειο.
Ευχαριστούμε όσους, από την κοινωνία της Ξάνθης αλλά και από όλη την Ελλάδα, όλα αυτά τα χρόνια, μας στήριξαν στο όνειρό μας.
Καθηγητές πανεπιστημίου, γιατρούς, μηχανικούς, δικηγόρους, φοιτητές, ενεργούς πολίτες της κοινωνίας της Θράκης, ιδρύματα με σπουδαία προσφορά στον τόπο που μας αγκάλιασαν με αυταπάρνηση και αγάπη. Ευχαριστούμε και τους θρακιώτες δασκάλους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, καθηγητές και άλλους που στάθηκαν κοντά στα παιδιά μας, παράλληλα με τους εκπαιδευτικούς των σχολείων μας που δουλεύουν με πραγματική αυταπάρνηση.
Οι επιθέσεις, που λόγω της υποψηφιότητας μου, αναζωπυρώθηκαν και πάλι, οφείλονται πάντα στους ίδιους λόγους: είμαστε κάτοικοι του πιο υποβαθμισμένου τόπου της χώρας μας. Δεν έχουμε δικαίωμα να είμαστε πολίτες.
Στις ειλικρινείς τους εξομολογήσεις, πολλοί τοπικοί άρχοντες μιλούν για μπουλντόζες που θα πρέπει να μας ξεριζώσουν από το χωριό μας και να πάμε στο καλό. Οι μισοί κάτοικοι του χωριού μας, που ευρίσκεται στην Ξάνθη πριν από την προσάρτηση της Θράκης στην Ελλάδα, δουλεύουν εργάτες στα σπαράγγια, πωλούν λουλούδια και μπαλόνια σε όλη την χώρα, πεθαίνουν από τις κακουχίες πριν από τα 55 τους.
Δεν καταφέραμε δυστυχώς παρά τις προσπάθειές μας, να βάλουμε στο σχέδιο πόλεως τον οικισμό. Όλα τα σπίτια και τα υποτυπώδη καταστήματά μας είναι παράνομα. Είμαστε έτσι έρμαιο στους εκβιασμούς αυτοδιοικητικών παραγόντων και πολιτικών που μας θυμούνται πάντα πριν από τις εκλογές.
Δώσαμε στους συντοπίτες μας,το δικαίωμα να ονειρεύονται για τα παιδιά τους, τη δυνατότητα να νοιώθουν πολίτες αυτής της χώρας.
Δεν απαντώ στα περί ακροδεξιάς και δικτύων. Τα λέγουν όσοι δεν με γνωρίζουν. Με πληγώνει γιατί δεν είχα ποτέ μου σχέση με αυτόν τον πολιτικό χώρο, αλλά δεν θα απαντήσω.
Οι συμπολίτες μου αντιλαμβάνονται τη γελοιότητα του χαρακτηρισμού μιας τσιγγάνας ως ακροδεξιάς.
Καταλαβαίνουμε ότι με τη δράση μας φτιάξαμε τη δική μας κοινωνία πολιτών, βοηθήσαμε τους Δροσερίτες να καταλάβουν ότι έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Στον αγώνα μας αυτό βρεθήκαμε αντιμέτωποι όχι μόνο με τον απύθμενο ρατσισμό μερίδας του τοπικού τύπου, αλλά και με τα ενεργούμενα του τουρκικού προξενείου που μας πιέζουν, με νύχια και δόντια, να ομολογήσουμε τουρκική καταγωγή, από φόβο μήπως χάσει τη συσπείρωση και τη συνοχή της η μειονότητα.
Δυστυχώς, με δηλώσεις τους, δήθεν αριστεροί καθηγητές πανεπιστημίου μας μαλώνουν που επιμένουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως τσιγγάνοι. Δεν έχουν βέβαια πατήσει το πόδι τους στο Δροσερό. Σιχαίνονται να πιούν ένα καφέ στα γραφεία του συλλόγου μας. Προτιμούν την ασφάλεια του Κολωνακίου. Μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμες μονάδες στα παιγνίδια εντυπώσεων που θέλουν να παίξουν. Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πριν ένα χρόνο οι τοπικές αρχές με απροκάλυπτό ρατσιστικό μένος έκλειναν το μοναδικό κέντρο εκπαίδευσης και δημιουργικής απασχόλησης στον οικισμό που έδινε καθημερινά ένα πιάτο φαγητό, ζεστή αγκαλιά και φροντίδα για τα τσιγγανόπουλα του Δροσερού;
Τότε είχαμε την ευκαιρία να μετρήσουμε αυτούς που αληθινά νοιάζονται για μας, που δεν διστάζουν να σταθούν απέναντι στους μηχανισμούς που καταδυναστεύουν τον τόπο.
Με ενοχλεί που οι ιδέες τους περνούν για αριστερές. Ελπίζω πάντως, μετά την αδέξια, αλλά όντως συγκινητική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει αντιληπτή στην αριστερά η φωνή των τσιγγάνων της Θράκης, εμάς που είμαστε η μειονότητα της μειονότητας, εμάς των ταπεινών, να κατάλαβαν ότι υπάρχουμε.
Να γίνει κατανοητή από την αριστερά η δυναμική που προέρχεται από τους απλούς ανθρώπους του χωριού μας και σκοπεύει να γιατρέψει βαθιές πληγές που, δεκαετίες ανήθικης πολιτικής και συναλλαγής με το προξενείο, μας κρατούν στο απόλυτο περιθώριο της κοινωνίας και ομήρους των γνωστών υπηρεσιών της Τουρκίας.
Εύχομαι επίσης, κάποιοι «αριστεροί» που διέπρεψαν εναντίον μας τις τελευταίες ημέρες στα μέσα ενημέρωσης να προσπαθήσουν να συγκρατήσουν τον αβυσσαλέο τους ρατσισμό και την απέχθεια που νοιώθουν απέναντι σε αμόρφωτες τσιγγάνες, που τολμούν να κάνουν πολιτική για να βελτιώσουν τη ζωή των παιδιών τους και τις συνθήκες ύπαρξης των συγχωριανών τους. Ας αναρωτηθούν λοιπόν ποιους εξυπηρετούν με τους ψευδείς και συκοφαντικούς σε ορισμένες περιπτώσεις ισχυρισμούς τους σε βάρος μου όταν την ίδια επίθεση δέχτηκα από ακροδεξιές ομάδες στο διαδίκτυο.
Οι πανηγυρισμοί τους για την κατάληξη της υποψηφιότητάς μου μπορεί να προκαλούν προσωρινά θλίψη στους Ρομά της χώρας αλλά δεν μας απογοητεύουν. Νίκησαν μια γυναίκα τσιγγάνα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των Ρομά, αλλά δεν θα σταματήσουν τον αγώνα μας. Προτίμησαν να μην διαταράξουν τις σχέσεις τους με το τουρκικό προξενείο που είναι πιο σημαντικό από εμάς τους ασήμαντους τσιγγάνους της Θράκης.
«Ρομ νάι κολάι του τε αβές»
«Τσιγγάνος δεν είναι εύκολο να είσαι»

Αυτή είναι η δημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ;  
Όταν μια τσιγγάνα δηλώνει Ελληνίδα να την κόβουν από τις λίστες επειδή δεν δηλώνει Τουρκάλα; 
Έτσι σεβόμαστε το δικαίωμα του… αυτοπροσδιορισμού; 
Ή μήπως κάποιοι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται πλήρως εναρμονισμένοι με τις βουλές του τουρκικού εθνικισμού;

Στα περίεργα παιχνίδια του ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη πρέπει να λάβει άμεσα θέση όλος ο πολιτικός κόσμος. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τους παρανοϊκούς χειρισμούς του στη Θράκη στρώνει περίεργους δρόμους που ίσως και να απειλήσουν την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας.

Πηγή Tribune

Γράφει ο Χρήστος Μακρής

Οι συνομιλίες μεταξύ του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου με τους Χακάν Φιντάν, αρχηγού των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ), του Φεριντούν Σινιρλίογλου υφυπουργού Εξωτερικών και του Γιασάρ Γκιουλέρ αναπληρωτή Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, είναι αποκαλυπτικές για τον τρόπο που ετοιμάζουν στο παρασκήνιο μία προβοκατόρικη ενέργεια εναντίον της Συρίας. Τα κίνητρα για μία τέτοια ενέργεια, δηλαδή επέμβαση στη Συρία, είναι πολλά και ανάγονται όχι μόνο σε ιστορικά στοιχεία –αν και υπάρχει ισχυρή πρόθεση από μέρους της σημερινής κυβέρνησης Ερντογάν να εκλειφθούν ως βάση του νεο-οθωμανικού δόγματος- όσο περισσότερο ως κίνηση στρέψης του τουρκικού λαού σε μέτωπα εκτός της εσωτερικής πολιτικής σκηνής, όπου συνεχώς δέχεται πλήγματα η κυβέρνηση και το κόμμα του ΑΚΡ από σειρά σκανδάλων που άπτονται της κόντρας μεταξύ Κεμαλιστών και νεο-Οθωμανών.

Η υψηλή αποδοχή του κυβερνώντος κόμματος στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, δεν μπορεί παρά να βοηθήσει στην παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία. Και αυτό γιατί, παρά τα όσα λέγονται, η τουρκική οικονομία έχει ξεκινήσει να βάλλεται, καθώς καμία από τις ισχυρές ανταγωνίστριες χώρες δεν θέλει να χάσει αγορές από τουρκικές εταιρείες που προσπαθούν να κάνουν το επόμενο βήμα σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας στον παγκόσμιο χάρτη (σ.σ.: άσχετα αν θα καταφέρουν να κάνουν κάτι στο μέλλον, δείχνει τουλάχιστον μία υπευθυνότητα και μία παραγωγική διεργασία για απεξάρτηση από ξένους παράγοντες, σε αντίθεση με τη δική μας εγχώρια αναπτυξιακή πολιτική).

Για το λόγο αυτό, το οικονομικό επιτελείο της τουρκικής κυβέρνησης προσπαθεί, μέσω της εσωτερικής αύξησης της ζήτησης, να τονώσει τις βιομηχανίες.
Η αντίδραση όμως στις «σουλτανικού» τύπου ενέργειες του τούρκου πρωθυπουργού, όπως το κλείσιμο των δημοφιλών διαδικτυακών τόπων κοινωνικής δικτύωσης twitter και youtube, οι συνεχόμενες καταγγελίες για εμπλοκή σε σκάνδαλα και εκτεταμένη διαφθορά, αποτελούν το κύκνειο άσμα του στην πολιτική σκηνή.

Εκτός και αν καταφέρει να συσπειρώσει την εσωτερική κοινή γνώμη στους «αιώνιους» εξωτερικούς εχθρούς που δεν είναι άλλοι από τους Σύριους, τους Ρώσους, τους Κούρδους και φυσικά τους Έλληνες.

Εκεί παίζεται το διπλωματικό παιχνίδι που χειρίζεται προσωπικά ο πλήρως προσδεμένος στη θέληση του Ερντογάν υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Και επειδή από τους στόχους που αναφέραμε οι Κούρδοι είναι πολύ δύσκολο να νικηθούν (εκτός του ότι το κόμμα ΑΚΡ παίρνει την εξουσία με τους ψήφους των Κούρδων της Τουρκίας) και για τους Ρώσους δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε την αδυναμία επιβολής των τουρκικών θέσεων επ’ αυτών είτε στρατιωτικά είτε οικονομικά είτε διπλωματικά, δεν μένουν παρά η Συρία και η Ελλάδα.

Ο γενικευμένος εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, απόρροια της «Αραβικής Άνοιξης» που ξεκίνησε το 2011 και συνεχίζεται για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, αποτελεί το πλέον πρόσφορο έδαφος για να παίζονται τέτοιου είδους πολεμικά παιχνίδια από μέρους της Τουρκίας, η οποία προσπαθεί διακαώς να στρέψει εναντίον του Άσαντ το ΝΑΤΟ, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ, για να κεφαλαιοποιήσουν οι Τούρκοι τα ό,ποια οφέλη θα μπορούσαν να κερδηθούν από τυχόν ανατροπή του Άσαντ.

Και θα το πετύχαιναν αυτό το φθινόπωρο του 2013 αν η άμεση ρωσική αντίδραση δεν απέτρεπε μία τέτοια εξέλιξη. Αυτό όμως δεν αποθαρρύνει την τουρκική ηγεσία από το να προσπαθεί να αλλάξει τα δεδομένα.

Οι συνομιλίες στη δημοσιότητα

Οι συνομιλίες είναι αποκαλυπτικές και δείχνουν τον τρόπο σκέψης της παρούσας τουρκικής κυβέρνησης, στόχος της οποίας είναι να μετατραπεί σε μία δύναμη πρώτου μεγέθους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής με παράλληλη ενσωμάτωση ακόμα και εδαφών που η τουρκική ανώτατη ελίτ θεωρεί ότι της ανήκουν.

Ο δε τρόπος επίτευξης είναι επίσης κυνικός, καθώς όπως φαίνεται οι ζωές απλών ανθρώπων αλλά και η βεβήλωση χώρων θεωρούμενων ως ιερών για την τουρκική ιστορία, όπως ο τάφος του Σουλεϊμάν Σαχ, προπάτορα του οθωμανικού έθνους. Ο τάφος του βρίσκεται στην Συρία στην ευρύτερη περιοχή του Αλέπο, 80 χλμ βόρεια του Κουάτ αλ Τζαμπάρ και επίσημα θεωρείται τουρκικό έδαφος με βάση την γαλλοτουρκική συνθήκη του 1921, δεν θεωρούνται ισχυρά αντικίνητρα για την τουρκική επεκτατικότητα.

Αυτό αποκαλύπτουν οι διεξαχθείσες συνομιλίες, από τις οποίες παρουσιάζουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

- Αχμέτ Νταβούτογλου: Ο πρωθυπουργός είπε πως αυτή η επίθεση στον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ πρέπει να εμφανιστεί ως μία καλή ευκαιρία για εμάς.
- Χακάν Φιντάν: Θα στείλω τέσσερις άνδρες από τη Συρία εάν αυτό χρειάζεται. Θα δημιουργήσω την κατάλληλη αφορμή για πόλεμο με μία επίθεση με ρουκέτες στο έδαφος της Τουρκίας. Μπορούμε επίσης να ετοιμαστούμε για επίθεση στον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ, εάν χρειαστεί.

Σε άλλη συνομιλία αποκαλύπτεται η πρόθεση δημιουργίας ενός θερμού επεισοδίου:

- Αχμέτ Νταβούτογλου: Εννοώ ότι μπορώ να συντονίσω το διπλωματικό πεδίο, αλλά σε ότι αφορά τον εμφύλιο πόλεμο ο Στρατός;
- Φεριντούν Σινιρλίογλου: Μία επιχείρηση κατά της ISIL (Islamic State of Iraq and the Levant) εδράζεται επαρκώς στους διεθνείς νόμους. Θα προβάλλουμε το γεγονός ότι αυτή είναι η Αλ Κάιντα. Και όταν έρθει το θέμα στην προστασία του τάφου του Σουλεϊμάν Σαχ εκεί θα επικαλεστούμε προστασία του εδάφους μας.
- Χακάν Φιντάν: Αμέσως μόλις γίνει αυτό, θα προκαλέσω γενική εσωτερική αναστάτωση. Πρόκειται να συμβούν αρκετές βομβιστικές επιθέσεις. Αυτό θα σημαίνει ότι τα σύνορα (σσ: τα συριακά) δεν θα είναι υπό έλεγχο.
- Φεριντούν Σινιρλίογλου: Οι βομβιστικές επιθέσεις πρόκειται να συμβούν έτσι κι αλλιώς.
- Γιασάρ Γκιουλέρ: Ο Φιντάν πρέπει επειγόντως να ενισχυθεί και πρέπει να τον βοηθήσουμε με το να προμηθεύσουμε όπλα και πυρομαχικά στους αντάρτες. Πρέπει να μιλήσουμε με τον υπουργό. Με τον υπουργό Εσωτερικών και τον υπουργό Άμυνας.
- Αχμέτ Νταβούτογλου: Πώς βάλαμε ειδικές δυνάμεις στο βόρειο Ιράκ; Το ίδιο έπρεπε να είχαμε κάνει κι εδώ.

Στη συνέχεια προσπαθούν να ενορχηστρώσουν μία προβοκάτσια με θύματα αθώους αμάχους με τη χρήση χημικών όπλων, με τελικό σκοπό να επισύρουν τη μήνη των ΗΠΑ για στρατιωτική επέμβαση. Εδώ φαίνεται και η εμπλοκή του Κατάρ στο ζήτημα της χρηματοδότησης των αντάρτικων ομάδων στη Συρία.

Ο ακόλουθος διάλογος είναι αδιάψευστος μάρτυρας:

- Γιασάρ Γκιουλέρ: Κοιτάξτε, κύριε, δεν είναι η ΜΚΕΚ (Mechanical and Chemical Industry Corporation) κάτω από τις διαταγές του υπουργού; Κύριε, εννοώ το Κατάρ. Το Κατάρ ζητά να αγοράσει όπλα προσφέροντας ρευστό. Άμεσα. Τότε γιατί απλά δεν το κάνουν;
- Αχμέτ Νταβούτογλου: Ναι, αλλά υπάρχει ένα σημείο που δεν μπορούμε να συντονιστούμε.
- Γιασάρ Γκιουλέρ: Τότε ο πρωθυπουργός πρέπει να καλέσει τον υπουργό Άμυνας και τον υπουργό Εσωτερικών ταυτόχρονα. Να μιλήσει και στους δύο μαζί.

Τις συνομιλίες αυτές συνοδεύουν οι επιθετικές ενέργειες των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, με πιο πρόσφατη την κατάρριψη του συριακού μαχητικού MIG-23MLD που πραγματοποιήθηκε 10 χλμ εντός του συριακού εναέριου χώρου στις 23 Μαρτίου 2014 από τουρκικό F-16 που έκανε χρήση πυραύλου αέρος – αέρος AIM-9 Sidewinder.

Ακολούθησαν μάχες μεταξύ του συριακού και του τουρκικού στρατού που εισέβαλε προς υποστήριξη των αντάρτικων δυνάμεων στην περιοχή Αλ Κασάμπ, 65 χλμ βόρεια της Λαττάκειας και που εξελίχθηκε σε πανωλεθρία των Τούρκων, ειδικά όταν μεταφέρθηκαν συστοιχίες Α/Α μονάδων που κάλυψαν τα συριακά τμήματα επίθεσης από ενδεχόμενες αεροπορικές προσβολές που θα επιχειρούσαν τα τουρκικά μαχητικά.

Το κλίμα είναι τεταμένο και η τουρκική ηγεσία προσπαθεί να το δυναμιτίζει συνεχώς. Αυτός είναι άλλωστε και ο κυρίως λόγος που οι δυνάμεις του τουρκικού στρατού στα σύνορα με τη Συρία, που είναι ο χώρος ευθύνης της 2ης Στρατιάς με έδρα τη Μαλάτεια με την επιχειρησιακή διοίκηση να ασκεί το 7ο ΣΣ στο Ντιγιαρμπακίρ με αιχμή του δόρατος την 5η ΤΘΤ στο Γκαζιαντέπ και την 3η ΤΞ καταδρομέων στη Σίρτη, να έχουν ανέλθει στους 100.000 άνδρες στις μάχιμες μονάδες μαζί με 972 άρματα μάχης Μ-60Α3, Μ48Α5Τ2 και 1.200 τεθωρακισμένα IAFV, M-113A2T2 χωρίς να υπολογίζονται οι δυνάμεις ΔΜ, στρατοχωροφυλακής (Jandarma), ειδικών δυνάμεων και της ΤΗΚ.

Ελλάδα όπως Συρία;

Οι διάλογοι που παραθέσαμε πιο πάνω δεν μπορεί παρά να μας φέρουν στο νου την αντίστοιχη περίπτωση του σχεδίου «Βαριοπούλα» που αποκαλύφθηκε μετά το σκάνδαλο της οργάνωσης Εργκένεκον που οδήγησε σε μία πολύ δύσκολη στιγμή την κυβέρνηση Ερντογάν, καθώς έφτασε στα πρόθυτα της ευθείας αντιπαράθεσης με τον Στρατό και το «βαθύ κράτος» των φανατικών Κεμαλιστών.

Την αποκάλυψη είχε κάνει η εφημερίδα Taraf το 2010, όταν αποκάλυψε το σχέδιο «Βαριοπούλα» που προέβλεπε τη δημιουργία πλήρους αναταραχής και χάους στην Τουρκία το 2002 κατηγορώντας ευθέως την Ελλάδα με σκοπό τη δημιουργία συνθηκών για τη διενέργεια πραξικοπήματος από μέρους των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Το σχέδιο ήταν καλά οργανωμένο και επεκτείνονταν σε μία μεγάλη γκάμα επιχειρήσεων που είχαν ως σκοπό όχι μόνο την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν, αλλά και την «τακτοποίηση» των ανοιχτών κατά τους τούρκους ζητημάτων σε Αιγαίο και Θράκη. Το πλάνο υλοποίησης ήταν λεπτομερές και επιχειρούσε να μιλήσει όχι μόνο στο τουρκικό συναίσθημα, αλλά γενικότερα στο μουσουλμανικό στοιχείο, ώστε να τύχει όσο γίνεται περισσότερο ευρείας αποδοχής από τη διεθνή μουσουλμανική κοινότητα.

Επεδίωκε επίσης να γίνουν ευκολότερες τυχόν υποκινήσεις εσωτερικών τρομοκρατικών ενεργειών στην Ελλάδα, εκμεταλλευόμενη η τουρκική ΜΙΤ τα εκατομμύρια λαθρομεταναστών που ενδεχομένως υποθάλπουν στους κόλπους τους εξτρεμιστικά στοιχεία τζιχαντιστών.

Η υλοποίηση του σχεδίου θα γινόταν σε πέντε φάσεις.
Η πρώτη φάση ήταν η συλλογή πληροφοριών για το ποιοι στόχοι πρέπει να χτυπηθούν πρώτα και πως θα φαινόταν η ενεργή ανάμιξη της Ελλάδας.
Στη δεύτερη φάση προβλεπόταν η δημιουργία συνθηκών αποσταθεροποίησης και ταραχών στην Κωνσταντινούπολη, με την τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών σε τεμένη, με σκοπό τη δημιουργία χάους και την επιβολή στρατιωτικού νόμου.

Στημένες ενέργειες εναντίον του μουσουλμανικού στοιχείου στην Ελλάδα θα γίνονταν και στην περιοχή της Θράκης, με σκοπό τη δημιουργία τεταμένου κλίματος και δεσμεύοντας παράλληλα ισχυρές δυνάμεις του στρατού για την κάλυψη του εσωτερικού μετώπου. Τότε θα ξεκινούσαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις με ταυτόχρονη εισβολή στον Βόρειο Έβρο από τις δυνάμεις της 1ης τουρκικής Στρατιάς αφού θα είχε προηγηθεί μεθοριακό επεισόδιο ώστε να λάβει και η εισβολή μία νομιμότητα όπως οι τούρκοι την καταλαβαίνουν σαν μία τραγική επανάληψη της «ειρηνευτικής» αποστολής στην Κύπρο το 1974.

Η επιχείρηση περιλάμβανε και ναυτικό σκέλος επιχειρήσεων στον χώρο του Αιγαίου με σκοπό τον κορεσμό της ελληνικής αντίδρασης και την παγίωση του καθεστώτος των γκρίζων ζωνών που από την κρίση των Ιμίων μέχρι και σήμερα οι τούρκοι διατείνονται ότι πρέπει να διευθετηθούν.

Αυτό αποκαλύφθηκε και σε σχετικό έγγραφο που βγήκε στο φως της δημοσιότητας με ημερομηνία έναρξης τον Μάρτιο του 2003, σύμφωνα με στοιχεία που έφερε στη δημοσιότητα η τουρκική εφημερίδα «Γενί Σαφάκ». Στο έγγραφο γινόταν λόγος για «νησιά, νησίδες και βραχονησίδες η κυριότητα των οποίων δεν έχει καθοριστεί με συμφωνίες στην Ελλάδα».

Το έγγραφο έφερε την κωδική ονομασία “Suga” και προέβλεπε απόβαση στον ίδιο χρόνο στη Λέρο, στις Οινούσσες και στοηυς Φούρνους, από τμήματα πεζοναυτών και αερομεταφερόμενες μονάδες. Εδώ την έναρξη και νομιμοποίηση των εχθροπραξιών θα αναλάμβαναν, όπως είχε αποφασιστεί σε συνεδρίαση που έγινε τον Δεκέμβριο του 2002 σχετικά με το σχέδιο “Suga”, «οι προστριβές που προκύπτουν ορισμένες φορές μεταξύ τουρκικών και ελληνικών αλιευτικών, γύρω από το νησί Ζουράφα». Έτσι, θα εξασφαλίζονταν πλήρως η αντίδραση της Ελλάδας με σκοπό το ξέσπασμα κρίσης όμοιας με αυτή των Ιμίων το 1996.

Σε αυτή την περίπτωση, η αιχμή του δόρατος θα ήταν το 3ο Σύνταγμα Αεροπορίας Στρατού και η τουρκική ταξιαρχία πεζοναυτών που εδρεύει στη Φώκαια, ενώ θα γινόταν εκτεταμένη χρήση των μονάδων Bordo Bereliler και SAT (Su Alti Taarruz).

Η τελευταία φάση της επιχείρησης «Βαριοπούλα» θα ήταν το αεροπορικό σκέλος που έφερε το κωδικό όνομα “Oraj” (Καταιγίδα), με την έναρξη της οποίας θα γινόταν κατάρριψη τουρκικού μαχητικού είτε από αντίστοιχα ελληνικά μαχητικά είτε θα σκηνοθετείτο…

Απλά αναφέρουμε ότι ο πρώην αρχηγός της τουρκικής αεροπορίας Ιμπραήμ Φιρτίνα (και ένας εκ των συλληφθέντων) συνέταξε τον Φεβρουάριο του 2003 το σχέδιο λέγοντας: «Θα φροντίσουμε ένα αεροσκάφος μας να καταρριφθεί από τα μαχητικά της ΠΑ και αν δεν ήταν εφικτό, από τον «ειδικό στόλο» θα φροντίσουμε να πέσει ένα δικό μας αεροσκάφος. Σκοπός να φανεί η αδυναμία της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ)».

Ακόμη και η απώλεια του Κωνσταντίνου Ηλιάκη στις 23 Μαΐου 2006 στην περιοχή της Καρπάθου όταν μετά από θερμό επεισόδιο με τουρκικά αεροσκάφη κατέπεσε το σκάφος του F-16B52+ ίσως εντάσσεται στην απόκτηση τριβών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στα απόνερα της ματαιωθείσας επιχείρησης «Βαριοπούλα».

Το όλο σχέδιο δεν έγινε πραγματικότητα εξαιτίας μίας σειράς από λόγους, με τον σημαντικότερο να είναι ότι η ισλαμιστική μερίδα της Τουρκίας κινήθηκε ταχέως και είχε ενημέρωση για το τι σκόπευαν να κάνουν οι στρατηγοί, οπότε και αποσοβήθηκε η κρίση εν τη γενέσει.

Η υλοποίηση, πάντως, ενός τέτοιου σχεδίου και μάλιστα η πιθανότητα ήττας τέτοιου επιπέδου των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων δεν θα σχολιαστεί περαιτέρω, καθώς παρά τα όποια προβλήματα που είχε ο Ελληνικός Στρατός εκείνη την περίοδο, δεν μπορεί να νικηθεί τόσο εύκολα, το Δ’ΣΣ στον Έβρο, η ΑΣΔΕΝ στα νησιά και η ΠΑ μαζί με το ΠΝ στο Αιγαίο. Δείχνει όμως τις προθέσεις και τα μέσα που απεργάζονται οι γείτονες στην επίτευξη του στόχου τους, όποιος κι αν είναι αυτός.

Ωστόσο, η μη εκτέλεση του σχεδίου «Βαριοπούλα» δεν σημαίνει ότι δεν ετοιμάζεται κάτι ανάλογο τώρα ή ότι δεν θα γίνει στο μέλλον.
Οι συνομιλίες για το ζήτημα της Συρίας που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, συνομιλίες των μελών της κυβέρνησης Ερντογάν, είναι χαρακτηριστικές για τον τρόπο αντιμετώπισης των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας.

Το μεγαλύτερο μέλημά μας ως κράτος και ως έθνος που θέλει να παραμείνει ανεξάρτητο και ελεύθερο είναι να προετοιμαζόμαστε και να μην δείξουμε αδυναμίες που θα επιτρέψουν την εκμετάλλευση καταστάσεων.

Προετοιμάζοντας την επόμενη κρίση

Σημαντικό ρόλο στην αναχαίτιση οποιασδήποτε τουρκικής προβοκάτσιας θα παίξει η ΕΥΠ, η εθνική υπηρεσία πληροφοριών, που αποτελεί το κύριο δίκτυο συλλογής και ανάλυσης πληροφοριών έναντι όλων των ενδιαφερόμενων στόχων που άπτονται των εθνικών συμφερόντων μας.
Κρατά την ίδρυσή της πίσω στο 1953 ως Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών Ελλάδος (ΚΥΠΕ) και μετά από μία σειρά αλλαγών έχει φτάσει σήμερα να λειτουργεί ως μία υψηλών δυνατοτήτων υπηρεσία που συνεχώς εκσυγχρονίζεται και μπορεί να καλύψει πλήρως όλο το γεωγραφικό φάσμα ενδιαφέροντος.

Τον συντονισμό έχει το Συμβούλιο Πληροφοριών που αποτελείται από τον διοικητή της ΕΥΠ, ως πρόεδρος, τον Διευθυντή της Διακλαδικής Διεύθυνσης Στρατιωτικών Πληροφοριών (ΔΔΣΠ) των Ενόπλων Δυνάμεων, τον Διευθυντή της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας (ΔΑΕΕΒ) της Ελληνικής Αστυνομίας, τον Διευθυντή της Διεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας (ΔΙΚΑ) του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας και τους Γενικούς Γραμματείς και Διευθυντές των αρμόδιων υπουργείων που καλούνται κατά περίπτωση. Πολιτικός προϊστάμενος της υπηρεσίας είναι ο εκάστοτε υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Έμμεσα και άμεσα εμπλέκονται περί τα 3.000 άτομα σε Ελλάδα και εξωτερικό. Αυτή η υπηρεσία «μονομαχεί» με την τουρκική ΜΙΤ. Η ενίσχυση σε υλικό και μέσα πρέπει να είναι εκ των ουκ άνευ όπως και η μη παρέμβαση πολιτικών προσώπων στην εκτέλεση της αποστολής της.

Ειδικά θα πρέπει να δοθεί πρόσβαση σε δορυφορικές ικανότητες καθώς και σε συστήματα παρακολούθησης υψηλής τεχνολογίας όπως ο «σούπερ-κοριός» που είναι φορητός, για να μπορεί να δοθεί τακτική ευκινησία.

Η αντιμετώπιση τέτοιου είδους ενεργειών από μέρους της Τουρκίας απαιτούν χειρισμούς και στα δύο επίπεδα, στο στρατιωτικό αλλά και στο εσωτερικής ασφαλείας.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τα σύνορά μας είναι με χώρες (Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία) που έχουν αλυτρωτικές και επεκτατικές διαθέσεις, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αφήσουμε την υπόθεση άμυνα στα βόρεια σύνορά μας ακάλυπτη.
Στο εξωτερικό αυτό πρόβλημα θα πρέπει να προστεθεί και το ζήτημα της εσωτερικής ασφάλειας που πλέον τείνει να δημιουργήσει καταστάσεις αυξημένου κινδύνου για τη διενέργεια προβοκατόρικων ενεργειών. Οι απειλές είναι πολλές και δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε.

Οι κύριοι παράγοντες είναι οι ακόλουθοι:
Οι μουσουλμάνοι της Θράκης που δηλώνουν ότι είναι Τούρκοι και υποστηρίζονται από το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή που κακώς συνεχίζει να υπάρχει καθώς προπαγανδίζει έναντι της ελληνικότητας των μουσουλμάνων της περιοχής, καθώς και οι (εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια) μουσουλμάνοι που έχουν κατακλύσει τη χώρα μας (μέσω της λαθρομετανάστευσης) τα τελευταία χρόνια.
Επιπλέον δεν θα πρέπει να παραβλέπονται οι μικρότερου επιπέδου απειλές, όπως το δήθεν ζήτημα των τσάμηδων που προσπαθούν να ανακινήσουν ακραία Αλβανοί και το ακανθώδες ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων.

Η οικονομική συγκυρία δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αδυνατίσει τη συνολική δυνατότητα άμυνάς μας. Δεν αντιλέγει κανείς στο κλείσιμο ορισμένων μονάδων που έχουν χαμηλή επάνδρωση και στο να γίνει ένα γενικότερο συμμάζεμα. Πέραν όμως του Δ’ΣΣ και της ΑΣΔΕΝ τα βόρεια σύνορά μας πρέπει να ενισχυθούν και αυτό σημαίνει ισχυρό Α’ΣΣ, που έχει τομέα ευθύνης την Αλβανία και τα Σκόπια, με ανοιχτά και πλήρως επανδρωμένα τα φυλάκια κατά μήκος των συνόρων, με σκοπό την αποτροπή εισδοχής επικίνδυνων στοιχείων και υλικών που θα μπορούσαν να ανοίξουν εσωτερικό μέτωπο σε περίπτωση που θα βρισκόμασταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Τουρκία.
Επιπλέον, πρέπει να συγκεντρωθεί το σύνολο των μονάδων της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης που έχει στα χέρια της η 1η Στρατιά και ειδικότερα η 1η ΤΑΞ/ΑΛ, η 71η Α/ΜΤΑΞ και η 32η ΤΞΠΝ και το ίδιο πρέπει να γίνει και με τα μέσα μεταφοράς τους. Το παραπάνω είναι απόλυτα κρίσιμο, καθώς ο χρόνος αντίδρασης των μονάδων αυτών είναι ζωτικής σημασίας αναφορικά με την ταχεία εξάλειψη της όποιας απειλής.

Παράλληλα, είναι αναγκαίο να ενισχυθούν οι αστυνομικές δυνάμεις στην περιοχή της πρωτεύουσας σε περίπτωση αντάρτικου πόλεων από εξτρεμιστικά στοιχεία μετά από υποκίνηση όπως είδαμε να γίνεται στην περίπτωση της Συρίας.

Τέλος, θα πρέπει να διορθωθεί το λάθος της κατάργησης της Χωροφυλακής (ενός μη στρατιωτικού σώματος) το 1984, μετά την ενοποίησή της με την Αστυνομία Πόλεων. Μία σύγχρονη υπηρεσία κατάλληλα οργανωμένη και εξοπλισμένη για αποστολές στην ύπαιθρο με εξοπλισμό που θα περιλαμβάνει και τυφέκια εφόδου για την κάλυψη μεγάλων αποστάσεων και ειδικών μέσων μεταφοράς κατάλληλα διαμορφωμένων για κάθε είδους εδάφη.

Όλοι υπήρξαμε μάρτυρες της δραματικής καταδίωξης του Αλβανού δραπέτη Μάριο Κόλα και της ομάδας του το περασμένο έτος, όταν και μέχρι την τελική ακινητοποίησή τους θρηνήσαμε θύματα πολίτες και έναν αστυνομικό, ενώ διαπέρασαν όλη σχεδόν την κεντρική Ελλάδα προσπαθώντας να διαφύγουν στην Αλβανία μέσω των ορεινών περασμάτων της χώρας μας.

Ας αναλογιστούμε αν κατόπιν συμφωνίας με εξωτερικές μονάδες πληροφοριών και την ύπαρξη δεκάδων ομάδων ανταρτών που θα δρουν σε όλη τη χώρα τι ανάλωση δυνάμεων θα υπάρξει. Αυτό το κενό μπορεί να κλείσει η Χωροφυλακή που από την περίοδο της ειρήνης θα γνωρίζει την περιοχή και θα έχει τον κατάλληλο εξοπλισμό για την αντιμετώπιση παρόμοιων συμβάντων.

Τέλος, θα πρέπει σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο θα πρέπει να υπάρξει βιώσιμη λύση στο μεταναστευτικό ζήτημα που δρα ως ωρολογιακή βόμβα στο εσωτερικό κάθε ελληνικής πόλης. Οι λαθρομετανάστες και λόγω της φτώχειας τους, αλλά και του θρησκευτικού διαχωρισμού είναι εύκολη λεία για χειραγώγηση από εξωτερικούς παράγοντες που θα τους χρησιμοποιούσαν ώστε να νεκρώσουν τα νώτα της χώρας μας σε περίπτωση ευρείας σύρραξης ειδικά με την Τουρκία.

Επίλογος

Είμαστε αρκετά μικρή χώρα για να καλύψουμε όλες αυτές τις ανάγκες κατά τη διάρκεια μίας κρίσης, το δε εξωτερικό περιβάλλον είναι αρκετά ρευστό και αν κάτι γίνει θα εξελιχθεί σε σύντομους χρόνους.

Πρέπει να δοθεί από όλο τον κρατικό μηχανισμό η δέουσα προσοχή ώστε να μην βρεθούμε ποτέ προ μίας δυσάρεστης και οδυνηρής έκπληξης.

Ο τρόπος που οι Τούρκοι συνομιλούσαν για το τι ήταν διατεθειμένοι να κάνουν στη Συρία μπορεί να μας δείξει με τον καλύτερο τρόπο το θα μπορούσαν να κάνουν και στην Ελλάδα. Οι «φιλίες» και οι δηλώσεις όπως «θα το ρισκάρουμε» και «σιγά μην γίνει πόλεμος», θα πρέπει να είναι επί ρεαλιστικής βάσης και όχι επί παραχωρήσεων από μέρους μας.
Η αυριανή εξόρυξη υδρογονανθράκων θα μας φέρει στον κορυφή της γεωπολιτικής σκακιέρας στην Ανατολική Μεσόγειο και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για «παιχνίδι» υψηλότερου επιπέδου από αυτό που μέχρι τώρα κάναμε για να κερδίσουμε τα οφέλη. Όπως πολύ καλά γνωρίζουμε πως «αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο»…

Πηγή περιοδ. «Στρατηγική»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου