Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Αυγ 2014

Για όσους πίστεψαν πως ο απόλυτος διασυρμός του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με την υπόθεση Σαμπιχά, ήταν απλώς ένας λαθεμένος χειρισμός της ηγετικής του ομάδας, η ζωή και οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα απ ότι φαντάζονται…


Του Κ. Κυριακόπουλου

Το δηλητήριο του εθνομηδενισμού που ρέει άφθονο στις φλέβες των στελεχών αυτού του κόμματος, δε διευκολύνει απλά την εκδήλωση μιας συμπτωματολογίας "λαθών" σε επιμέρους χειρισμούς αναφορικά με ύψιστης εθνικής σημασίας ζητήματα, αλλά συνιστά στη βάση του ένα σύστημα επικίνδυνων αντιλήψεων, που υπονομεύει συνειδητά την ίδια την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Αυτή τη φορά στο στόχαστρο των ανεκδιήγητων στελεχών του «προοδευτισμού», μπήκαν οι καταδρομείς της Κύπρου, και πιο συγκεκριμένα η διαδικασία της εκπαίδευσής των καταδρομέων, με αφορμή την οποία ο απίστευτος Παπαδημούλης, απαιτεί από το λογαριασμό του στο Twitter την «άμεση αντίδραση αλλά και μέτρα από Κυβέρνηση και προσωπικά τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας».

Αφορμή γι αυτό το γεγονός, στάθηκαν τα συνθήματα που ακούγονται από τους καταδρομείς κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους (και τα οποία θα ακούσετε κι εσείς στο βίντεο που παραθέτουμε).


Με μια «αθώα» ανάγνωση της παρέμβασης Παπαδημούλη, ενδεχομένως να διακρίνει κανείς, «λογική» και «δικαιολογημένη δημοκρατική αγανάκτηση» ενός πολιτικού που αντιδρά σε «ακραία συνθήματα», που ο «σύγχρονος πολιτικός πολιτισμός» θα ήθελε να μην ακούγονται από τα στόματα εκπαιδευομένων στρατιωτών με την προτροπή των εκπαιδευτών τους.

Όμως τα πράγματα, δεν είναι τόσο αθώα, και η παρέμβαση Παπαδημούλη, ενσωματωμένη απόλυτα στο σύστημα αντιλήψεων του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με τα ζητήματα προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας, συνιστά μια επικίνδυνη εξέλιξη και ως τέτοια οφείλουμε να την αναδείξουμε.
  • Να θυμίσουμε λοιπόν στον κύριο Παπαδημούλη, ότι το εν λόγω τμήμα στρατιωτών το οποίο τολμά να πιάσει στο ΣΥΡΙΖΑΙϊκο στόμα του, είναι μάχιμοι και σε ακραίες συνθήκες εκπαιδευόμενοι καταδρομείς που οφείλουν να είναι έτοιμοι για τα χειρότερα, και όχι τα χριστιανόπουλα της ιεραποστολής που ετοιμάζονται για μια εκδρομή προσκυνηματική με εκδηλώσεις αγάπης απέναντι στο ...συνάνθρωπο.
Μην περιμένεις λοιπόν κύριε Παπαδημούλη αυτά τα παιδιά να τραγουδούν "τα χριστιανόπουλα". Ούτε φυσικά το "είμαι μια Λουλού μικρή και κατρουλού" όπως θα ήθελε η αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ περί της εκπαίδευσης των καταδρομέων.
  • Να θυμίσουμε στον κύριο Παπαδημούλη, ότι οι καταδρομείς όλου του πλανήτη, εκπαιδεύονται μέσα σε συνθήκες εντελώς αντισυμβατικές, γιατί αυτός είναι ο ρόλος που θα κληθούν να παίξουν κατά τη διάρκεια εκτέλεσης της αποστολής τους, και ως τέτοιοι οφείλουν να μην υπακούουν και πολύ περισσότερο να μην ευνουχίζονται στον ψευδοουμανισμό της ΣΥΡΙΖΑΙϊκης αντίληψης, αφού η παρτίδα της δικής τους μάχης, δε θα είναι ποτέ μια παρτίδα μπιρίμπα των σαλονάτων του ψευτοδιεθνισμού.
  • Να θυμίσουμε στον κύριο Παπαδημούλη, ότι αυτά τα παιδιά, με αυτό το "φανατισμό" και με αυτή την «ανορθόδοξη» - κατ αυτόν – έμπνευση, θα κληθούν να σκοτώσουν ή να πεθάνουν, ακόμη και όταν τους προδώσουν οι πολιτικοί, ακόμη και όταν πολιτικοί σαν τον κύριο Παπαδημούλη θα αντιπαρατίθενται στην ασφάλεια κάποιας αίθουσας συνεδριάσεων.
  • Να θυμίσουμε στον κύριο Παπαδημούλη, ότι αυτά τα παιδιά, τη δική τους τη μάχη αν τη δώσουν θα την δώσουν απέναντι στους καταδρομείς της Τουρκιάς, και όχι περιδιαβαίνοντας τους πεζόδρομους του Κολωνακίου.
  • Να θυμίσουμε στον κύριο Παπαδημούλη, πως αυτά τα παιδιά, οφείλουν να είναι φονικές μηχανές και όχι κορδελιάστρες του Ψυχικού και της Εκάλης.
Ναι… Αυτά τα παιδιά. Καλά κάνουν και εκπαιδεύονται όπως εκπαιδεύονται οι καταδρομείς όλου του κόσμου, αντισυμβατικά και χωρίς καθωσπρεπισμούς, γιατί δεν υπάρχει καθωσπρεπισμός, εκεί που η ζωή δίνει τη μάχη με το θάνατο και με τίμημα την προάσπιση της ίδιας της πατρίδας.
  • Να θυμίσουμε στον κύριο Παπαδημούλη, πως λίγες ημέρες πριν είχαμε την επέτειο μιας στυγερής δολοφονίας, εκεί που αυτά τα παιδιά θα κληθούν να δώσουν τη δική τους μάχη της αξιοπρέπειας, και γι αυτή την επέτειο, το κατά τα λοιπά λαλίστατο κόμμα του, έβγαλε το σκασμό.  Και αυτή τη δολοφονία θα του την θυμίσουμε στο βίντεο που ακολουθεί…


Να θυμίσουμε τέλος σε όλους εμάς, πως η «αγανάκτηση» του κυρίου Παπαδημούλη, όσο κι αν διεκδικεί ταυτότητα δημοκρατικής ανησυχίας και ενδιαφέροντος, δεν είναι παρά αποτέλεσμα της πατριωτικής γύμνιας ενός νεοταξίτικου κόμματος που παραδέρνει στον εθνομηδενισμό. Και για όσους δύσπιστους αναζητούν αποδείξεις, ιδού η λογική Μπαλάφα – η λογική ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή – στο βίντεο που ακολουθεί, έτσι για να πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του επιτέλους.



Αφιερωμένο εξαιρετικά σ όλους εκείνους που υποκρίνονται ότι δεν κατάλαβαν γιατί οι νεοναζί της "ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ" αλωνίζουν ασύδοτοι, ανάμεσα σ αυτούς τους οποίους όλοι οι άλλοι στοχοποιούν στο όνομα της εθνομηδενιστικής τους διαστροφής, που θέλουν να εμφανίζουν ως δήθεν "δημοκρατική ευαισθησία". 

Δε φταίνε οι έλληνες καταδρομείς κύριοι γι αυτή την κατάντια. Φταίει μόνο ο κακός σας ο καιρός και ο μαύρος σας ο φλάρος.

Πηγή "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ" 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Νίκου Σταματάκη

Σε πρόσφατη ανάλυση θέσαμε το πλαίσιο της σύγκρουσης της Δύσης με την Ρωσία (που τώρα έχει επίκεντρο την Ουκρανία), περιγράψαμε τα χαρακτηριστικά της και αποτολμήσαμε ορισμένα σενάρια κατάληξής της.
Περιληπτικά:

1) Πρόκειται για αντιπαράθεση των «κατεστημένων» δυτικών δυνάμεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εναντίον των «ανερχόμενων» δυνάμεων (συνασπισμός BRICS και συνοδοιπόροι) υπό την ηγεσία της Ρωσίας.

2) Γενεσιουργός αιτία της σύγκρουσης είναι η αμφισβήτηση του δολαρίου ως «αποθεματικού νομίσματος» από τις ανερχόμενες δυνάμεις, πράγμα που αποτελεί θανάσιμη απειλή για τις ΗΠΑ και την άπληστη άρχουσα οικονομική ελίτ τους.

3) Η Δύση, σε αντίθεση με τους μεγάλους πολέμους του 20ού αιώνα, είναι ο επιτιθέμενος και έχει απωλέσει πλήρως το ηθικό πλεονέκτημα, καθώς με την ισχύ των όπλων ή και τους παγκόσμιους οικονομικούς θεσμούς που ελέγχει επιδιώκει την απομύζηση του παγκόσμιου πλούτου και την παγκόσμια κυριαρχία.

4) Ο αντι-δυτικός συνασπισμός ελέγχει την πλειοψηφία του πληθυσμού, των εδαφών και των πρωτογενών πηγών του πλανήτη, έχει το ηθικό πλεονέκτημα του αγώνα κατά της απληστίας των δυτικών, υστερεί στρατιωτικά αλλά διαθέτει σοβαρή αποτρεπτική δύναμη και πολύ αξιόλογη αμυντική τεχνολογία και, πάνω απόλα, συντονίζεται και καθοδηγείται από ένα ηγέτη ιστορικών ικανοτήτων και διαστάσεων, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα τολμήσαμε να προβλέψουμε ότι δεν είναι δυνατή η επικράτηση της Δύσης τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα. Την πρόβλεψή μας αυτή την στηρίξαμε και σε αναλύσεις ιερών τεράτων της ίδιας της δυτικής διπλωματίας όπως ο Χένρι Κίσινγκερ και ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, οι οποίοι πολύ έγκαιρα είχαν επισημάνει τα αδιέξοδα: είχαν επικρίνει την άμετρη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, είχαν συμβουλεύσει την συμβιβαστική επίλυση στο ζήτημα της Ουκρανίας και είχαν υπογραμμίσει τις στρατηγικές ικανότητες του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Αρκετοί άλλοι, (κορυφαίος μεταξύ τους ο καθηγητής Stephen Cohen), είχαν πολύ νωρίς (2006) προειδοποιήσει εναντίον των επιθετικών κινήσεων της Δύσης κατά της Ρωσίας. Προσωπικά, θα παροτρύναμε την ηγεσία της Δύσης να ξαναδιαβάσει πολύ προσεκτικά τον Θουκυδίδη και να αναλογιστεί την καταστροφή που έπαθε η «θαλασσοκράτειρα» Αθήνα όταν έδρασε με περισσή αλαζονεία, μεταχειρίστηκε την ναυτική ισχύ της και δεν υπολόγισε σωστά τους αντιπάλους της. Οι αναλογίες είναι εκπληκτικές.

Δυτικές παρασπονδίες και αιώνιες ελληνικές αδυναμίες και αδιέξοδα
Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι η «μικρή Ελλάδα», όπως αρέσκονται να την αποκαλούν κυρίως όσοι δεν είναι άξιοι να της ηγούνται, δεν είναι και καθόλου μικρή από γεωστρατηγική άποψη: κατέχει θέση-κλειδί στο παγκόσμιο σύστημα ασφαλείας, που στην ουσία είναι ένα σύστημα ασταθών ισορροπιών.
Η σημασία της πολλαπλασιάστηκε πρόσφατα με την ανακάλυψη τεραστίων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου και σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα είναι ταγμένη ως ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ και ως μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης στο πλευρό της Δύσης και έχει φυσικά ανειλλημένες υποχρεώσεις.
Στις υποχρεώσεις αυτές η Ελλάδα έχει ανέκαθεν αποδειχτεί ένας συνεπής, προβλέψιμος και αξιόπιστος σύμμαχος. Από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, στον πόλεμο της Κορέας, σε τέσσερις δεκαετίες Ψυχρού Πολέμου, σε πλήθος τοπικών αλλά και γενικότερων συγκρούσεων, η Ελλάδα εξεπλήρωσε τις συμμαχικές υποχρεώσεις της στο ακέραιο.
Τι παράπονα είχε η έχει άραγε η Δύση από την Ελλάδα μετά από τόσες δεκαετίες συμμαχικής δράσης;
Ελάχιστα έως μηδαμινά για να είμαστε απολύτως αντικειμενικοί... Η Ελλάδα, ως παραδοσιακή ναυτική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας, συνειδητά επέλεξε διαχρονικά να βρίσκεται πάντοτε στο πλευρό των ναυτικών δυνάμεων, δηλ. της Αγγλίας αρχικά και αργότερα των ΗΠΑ.


Και ενώ η Ελλάδα ήταν πάντοτε συνεπής, αξιόπιστη και προβλέψιμη, οι δυτικοί της σύμμαχοι καθόλου δεν έπραξαν τα αυτονόητα. Οχι μόνο στο Κυπριακό - όπου ακόμα περιμένουμε την επανόρθωση του εγκλήματος και αντί για αυτό μας σερβίρουν μερικές συγγνώμες και μας φέρνουν το ένα διχοτομικό σχέδιο Ανάν μετά το άλλο...
Από το Σκοπιανό στα Ιμια στη Θράκη και στο «γκρίζο» καθεστώς του Αιγαίου, η Δύση αντιτίθεται στα ελληνικά δίκαια και συμφέροντα. Και όπως έγινε αντιληπτό μέσω και του διεθνούς τύπου τα τελευταία 3-4 χρόνια το κάνει ΚΑΙ για να πουλά όπλα (γεγονός που είχε άμεση συμβολή στην ελληνική χρεοκοπία).
Οι ευθύνες της ανίκανης έως προδοτικής ελληνικής πολιτικής ελίτ είναι απροσμέτρητες. Αυτές όμως δεν απαλλάσσουν την Δύση από τις επίσης τεράστιες δικές της ευθύνες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα σε βάρος της Ελλάδας.
Πώς όμως φέρεται η Δύση σε κράτη που αποδεδειγμένα έχουν πατριωτική ηγεσία ή έστω αξιότερους διαπραγματευτές από την Ελλάδα;
Δύο μόνο παραδείγματα το αποδεικνύουν καθαρότατα. Η Τουρκία, και μάλιστα με συναίνεση απόσο γνωρίζω των στρατηγών και του Ερντογάν, απέρριψε δύο φορές σε δέκα χρόνια το αμερικανικό αίτημα στρατιωτικής διέλευσης προς το Ιράκ... Προέβη σε εμπορικές συναλλαγές με τη Ρωσία τεράστιας αξίας και μάλιστα στον κρίσιμο τομέα της ενέργειας. Και μόλις προχθές έσπασε τις συμμαχικές γραμμές προσφέροντας στη Μόσχα αγροτικά προϊόντα...

Μέχρι στιγμής τουλάχιστον η απάντηση των ΗΠΑ και της Δύσης ήταν απαλά χαδάκια και ανέξοδες δηλώσεις – αντί ραπίσματος. Το Ισραήλ (ανάμεσα σε πολλές άλλες συνεχείς αμφισβητήσεις της αμερικανικής διπλωματίας) κάλεσε πέρυσι τον Πούτιν για την υπογραφή επίσημης παραχώρησης στη Γκαζπρόμ μεριδίου των θαλασσίων οικοπέδων του... Δίνοντας έτσι τη Ρωσία ρόλο στο παιχνίδι του ελέγχου των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσόγείου. Ούτε κουβέντα για μείωση της βοήθειας $3 δις που λαβαίνει ετησίως από την Ουάσιγκτον... Αντίθετα, πήρε πρόσθετη εξοπλιστική βοήθεια εν μέσω των βομβαρδισμών της Γάζας... Εάν η Ελλάδα έκανε ανάλογη κίνηση – ειδικά τώρα με την επίσημη ανακοίνωση των θαλασσίων οικοπέδων στο Ιόνιο και τα νότια της Κρήτης - τι θα έπρεπε να περιμένει από τη Δύση; Ισως μια νέα απόπειρα δολοφονίας των πολιτικών της ηγετών όπως στην περίπτωση του Κώστα Καραμανλή;

Θα αντιπαραθέσουν κάποιοι την δυσανάλογα μεγαλύτερη στρατηγική αξία της Τουρκίας και του Ισραήλ, το ισραηλινό λόμπι στη Δύση, κλπ... Οι δικαιολογίες αυτές είναι μεν χρήσιμες έως ένα σημείο αλλά δεν είναι επαρκείς. Ενα θα αναφέρουμε: Η Σούδα έχει αξιολογηθεί στο εσωτερικό των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ ως η διαχρονικά νούμερο ένα από άποψη στρατηγικής αξίας βάση στον κόσμο – και η αξία της συνεχώς αυξάνεται. Εκείνο που ίσως εξηγεί περισσόττερα είναι η ανικανότητα της ελληνικής ηγεσίας η οποία επίσης ανέκαθεν εξέτρεφε Εφιάλτες που συστηματικά ξεπούλησαν τα συμφέροντα της χώρας...

Το χρέος των υγιών και πατριωτικών δυνάμεων
Το δεδομένο αυτό όμως δεν δικαιολογεί την μοιρολατρία στην πλειοψηφία της ελληνικής πολιτικής και διπλωματικής ηγεσίας που διαθέτει επίσης πάμπολλους ικανούς και πατριώτες. Πρωταρχικό καθήκον βέβαια η απομόνωση τόσο των ανίκανων όσο και των Εφιαλτών – είναι άλλωστε γνωστοί ευρέως μαζί με τις οικογενειακές τους σχέσεις και τις υπόγειες διασυνδέσεις τους... Ας μην προσποιούνται άγνοια ορισμένοι... Και επειδή ανήκουν σε όλες τα κόμματα και παρατάξεις θα πρέπει να απομονωθούν με ευρεία συνεννόηση.

Δεύτερο καθήκον, η εξέταση επιπλέον τρόπων απεγκλωβισμού της χώρας από τις επιβλαβείς συνέπειες της μονόπλευρης προσκόλλησης στο δυτικό άρμα. Φυσικά δεν τίθεται θέμα συνολικού αναπροσανατολισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Αλλά από το 1974 και έπειτα σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης ή ιδεολογικής χροιάς (με τις εξαιρέσεις των «Εφιαλτών») συμφωνεί ότι υπάρχει σαφέστατη ανάγκη δημιουργίας ασφαλιστικών δικλείδων που να εξασφαλίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και να προωθούν την γεωστρατηγική της αξία και τελικά να την προφυλάσσουν κατά το δυνατόν από τις παρενέργειες των αποφάσεων Ουάσιγκτον και Βρυξελλών.
Τούτο δεν είναι καθόλου εύκολο εν μέσω της χρεοκοπίας της χώρας και των δανειακών συμβάσεων... Ομως ας θυμηθούμε ότι μόλις 10 χρόνια μετά την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ – 1898) η Ελλάδα υπό τον Βενιζέλο ξεκίνησε τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους... (Σε παρένθεση να πούμε ότι ο ΔΟΕ έφυγε οριστικά από τη χώρα 1977 και οι ανίκανοι και εφιάλτες μέσα σε 10-12 χρόνια είχαν και πάλι οδηγήσει τη χώρα στα πρόθυρα χρεοκοπίας...)

Μια μετρίου σχετικά μεγέθους κίνηση (άνοιγμα προς την Κίνα με το λιμάνι του Πειραιά) επέφερε τεράστια οφέλη. Οχι τόσο οικονομικά – τα οποία είναι ουδόλως ευκαταφρόνητα - αλλά πολιτικά, επειδή η Κίνα επέβαλλε στη Γερμανία την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, γεγονός ανεκτίμητης σημασίας στην συγκεκριμένη στιγμή...
Μια ανάλογη απλή κίνηση στον κατάλληλο χρόνο με την παράδοση (του συνόλου ή τμήματος) των ελληνικών σιδηροδρόμων και του λιμανιού της Θεσσαλονίκης (ή/και της Αλεξανδρούπολης) σε ρωσικά συμφέροντα θα θέσει ταφόπλακα στις διεκδικήσεις της Τουρκίας στη Θράκη και το Αιγαίο.
Επιπλέον – με την τουρκική επιρροή προς δυσμάς κομμένη και την περαιτέρω ανάπτυξη των λιμανιών Μακεδονίας και Θράκης – Σκόπια, Αλβανία και μεγάλο μέρος των βορείων Βαλκανίων θα καθίσταντο ουσιαστικά ελληνικοί δορυφόροι.
Χαίρομαι ιδιαίτερα καθώς πληροφορούμαι τις τελευταίες εβδομάδες ότι μια παρόμοια πρωτοβουλία επιχειρείται να δρομολογηθεί και να προχωρήσει. Εύχομαι να υπάρχουν οι κατάλληλες προβλέψεις για να αποκρουσθούν οι βέβαιες προσπάθειες υπονόμευσης.

Ανάλογα ισχύουν και για την συμμαχία μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, με την υποσημείωση ότι χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα τίποτε δεν πρέπει να δίδεται και τίποτε να θεωρείται δεδομένο. Και μέχρι στιγμής δεν έχουν φανεί παρά ελάχιστα ανταλλάγματα... Αλλά αυτή η τριαδική συμμαχία έχει τις ιδιομορφίες της και αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο.

Κριμαία: Ο «γόρδιος δεσμός» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής
Στην προοπτική ελληνορωσικής συνεργασίας η ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία έχει δημιουργήσει μια κάποια «αγκύλωση» στην ελληνική διπλωματία, καθώς δημιουργήθηκε ο φόβος της αναλογίας με το Κυπριακό. Η πλειοψηφία της, πάντοτε «φοβικής ελληνικής διπλωματίας, ταράχτηκε από την πιθανότητα να χαραχτούν σε διεθνή fora αναλογίες μεταξύ της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και της ρωσικής «προσάρτησης» της Κριμαίας. Δεν αμφισβητούμε ότι η δυτική προπαγάνδα είναι δυνατόν να εκμεταλλευθεί τα πάντα εφόσον θελήσει να ποδηγετήσει την Ελλάδα και να την φέρει στο «μαντρί».
Αλλά τα ασύστολα ψεύδη της δυτικής προπαγάνδας δεν είναι δυνατόν να κρύψουν την ιστορική αλήθεια:
1) Η Κριμαία ήταν ρωσικό έδαφος από την εποχή της Αικατερίνης της Μεγάλης.
2) Παραχωρήθηκε στην Ουκρανία, στα πλαίσια της Σοβιετικής Ενωσης, ως δώρο από τον Νικήτα Χρουστσώφ το 1952 – ενώ ποτέ στην σύγχρονη εποχή δεν τέθηκε ζήτημα για το γεγονός ότι αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ρωσικού αμυντικού συστήματος και ποτέ δεν αμφισβητήθηκε το δικαίωμα της Ρωσίας να διατηρεί εκεί την νότια έδρα του πολεμικού της ναυτικού.
3) Το σπουδαιότερο, με σειρά δημοψηφισμάτων ο λαός της Κριμαίας από το 1990 έως πρόσφατα είχε συντριπτικά ταχθεί είτε υπέρ της ανεξαρτησίας είτε υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία. Τις αλήθειες αυτές τις επισήμαναν πολλοί σοφοί της Δύσης «εις ώτα μη ακουόντων»...

Επιπλέον, ποτέ δεν επιβλήθηκε σοβαρό διεθνές «εμπάργκο» στην Τουρκία για την εισβολή στην Κύπρο: Το εμπάργκο αμερικανικών όπλων που χάρη στην ελληνοαμερικανική ομογένεια επιβλήθηκε από το Κογκρέσο κράτησε λίγα μόλις χρόνια και συνάντησε ισχυρότατες αντιδράσεις από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εν μέσω Ψυχρού Πολέμου (και εάν δεν απατώμαι παραβιάστηκε από άλλες δυτικές χώρες).
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέει κανείς αυτό το εμπάργκο με την τεράστια κίνηση σταδιακού διεθνούς αποκλεισμού που επιχειρεί η Δύση τώρα απέναντι στη Ρωσία. Εχουμε βέβαια σχολιάσει ότι ένας τέτοιος αποκλεισμός είναι καταδικασμένος σε αποτυχία στην σημερινή αλληλοσυνδεμένη παγκόσμια οικονομία. Και η αντι-συσπείρωση (BRICS και συνοδοιπόροι) που ευφυώς και έγκαιρα δημιουργήθηκε υπό την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν μηδενίζει τα αποτελέσματα του όποιου αποκλεισμού.

Κάποιος επιτέλους στους κύκλους της ελληνικής διπλωματίας ας πάρει ένα σπαθί και ας κόψει αυτόν τον γόρδιο δεσμό της Κριμαίας... Όταν η Γερμανία βάζει τους νεο-ναζί να ρίξουν τη νόμιμη κυβέρνηση του Κιέβου, η Ελλάδα θα φοβάται μήπως παρεξηγηθεί εάν δεν σπεύσει να συνδράμει την «συμμαχική» επιθετικότητα;
Η τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου πολύ λίγες ποιοτικές ομοιότητες έχει με την Κριμαία. Ας τεθούν επιτέλους τα πράγματα στο σωστό πλαίσιο που υποδεικνύει ότι στην περίπτωση της Ουκρανίας (όπως και στην περίπτωση της Γεωργίας το 2008 αλλά και της Συρίας πρόσφατα) ο επιτιθέμενος ήταν η Δύση επειδή παραβίαζε στοιχειώδη και αυτονόητα συμφέροντα ασφαλείας της Ρωσίας.

Η Δύση αθέτησε την υπόσχεσή της το 1991 με το τέλος του «Ανατολικού Μπλόκ» να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ ανατολικά. Η Δύση εποφθαλμιώντας τον αμύθητο πλούτο του ρωσικού υπεδάφους μεταχειρίστηκε τη Ρωσία υποτιμητικά και ως «ηττημένη» που έπρεπε να υποταγεί.
Η Δύση αποφάσισε να εγκαταστήσει πυραυλικά συστήματα στα σύνορα της Ρωσίας και με το ζόρι έκανε κάποιο συμβιβασμό. Τέλος η Δύση (οι αιωνίως αδέξιοι Γερμανοί ενεργώντας ως υποχείρια των ΗΠΑ) έβαλαν τους ναζιστές να ανατρέψουν τον φιλορώσο εκλεγμένο πρόεδρο της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς. Αλλά όταν βάζεις ναζιστές να ανατρέψουν δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς δεν δικαιούσαι να μιλάς για δημοκρατία...
Εξαιτίας αυτών των απρόκλητων και χοντροκομμένων παραβιάσεων όπως και εξαιτίας της βουλιμίας των δυτικών πλουτοκρατών να αρπάξουν (και με χρηματοπιστωτικά κόλπα και με μονόπλευρες «επενδύσεις») τον πλούτο της Ρωσίας και του υπόλοιπου κόσμου – Η ΔΥΣΗ ΕΧΕΙ ΑΠΩΛΕΣΕΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ. Είναι ο επιτιθέμενος και δεν δικαιούται να επικαλείται το «Διεθνές Δίκαιο» σε καμία περίπτωση.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρχίσει η Ελλάδα τις επίσημες ανακοινώσεις υπέρ των ρωσικών θέσεων. Η Ρωσία κατανοεί άριστα τη θέση της Ελλάδας στη Δύση και δεν περιμένει υπερβολές. Αλλά η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος με τόσους ξεδιάντροπους τρόπους δίνει σαφώς δικαιώματα στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες – και όλες τις φωνές αντίστασης του κόσμου – να διαμαρτυρηθούν για την κατάφωρη δυτική επιθετικότητα και την ασυγκράτητη απληστία των ανεξέλεγκτων πλέον δυτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων.

Και η αταλάντευτη παραμονή της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο σε καμία περίπτωση δεν απαγορεύει την προστασία των συμφερόντων της χώρας με τη δράση μιας μη-φοβικής διπλωματίας προς τη δημιουργία «ασφαλιστικών δικλείδων»:
1) Η Ελλάδα είναι σε ιδανική θέση να συμβάλλει ως διαμεσολαβητής στην εκτόνωση της κρίσης (φαίνεται ότι έγινε μια τέτοια προσπάθεια από την ελληνική διπλωματία παρά τις δονκιχωτικές εμφανίσεις του κ.Βενιζέλου στο Κίεβο).
2) Η Ελλάδα έχει ηθικό και ίσως και νομικό δικαίωμα να εξαιρεθεί των κυρώσεων – ευρισκόμενη εν μέσω χρεοκοπίας.
3) Οπως έγινε με την παραχώρηση του λιμανιού του Πειραιά προς κινεζικά συμφέροντα, μπορούν να δοθούν ο ΟΣΕ και λιμάνι ή λιμένες της Β.Ελλάδας σε ρωσικά συμφέροντα.
4) Μπορούν να επεκταθούν οι υπάρχουσες λιμενικές διευκολύνσεις προς το ρωσικό πολεμικό ναυτικό στο επίπεδο των δεκαετιών 1970-80.
5) Τέλος, κατά το πρότυπο του Ισραήλ, μπορούν να πωληθούν μερίδια των θαλασσίων οικοπέδων που τώρα βγαίνουν προς δημοπράτηση σε ρωσικά συμφέροντα. Οταν ο αμερικανικός κολοσσός EXXON MOBIL, εν μέσω της ουκρανικής ανάφλεξης, εξακολουθεί τη συνεργασία της με την ROSNEFT σε τεράστιο κοίτασμα του αρκτικού κυκλου, εμείς θα καταστρέψουμε την οικονομία μας για χάρη των πλουτοκρατών των δυτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων;

Οι κινήσεις αυτές δεν είναι μόνο εξυπηρετικές των ελληνικών συμφερόντων αλλά είναι και ενδεικτικές μιας Ελλάδας που πάντοτε, σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις, βρισκόταν στην πλευρά του Ηθικού και του Δικαίου – και δεν έχει λόγο να στηρίζει μια Δύση που δρά απολύτως άδικα και ανήθικα στη τωρινή σύγκρουση. Και ανταποδοτικές προς μια Ρωσία που στάθηκε, τουλάχιστον στο Κυπριακό τα τελευταία 40-50 χρόνια, αναντικατάστατος σύμμαχος.

Ελληνες γρηγορείτε... Αφυπνισθείτε και εμπνευσθείτε. Οι κρίσεις φέρνουν πάντοτε ευκαιρίες και ο Ελληνισμός που πάντοτε ήταν σε ιδιωτικό επίπεδο ταχύτατος στην εκμετάλλευση των ευκαιριών αυτών (υπέρτατο παράδειγμα η διάσπαση του αποκλεισμού της Μασσαλίας από ελληνικά πλοία που έφερε τεράστια πλούτη και διευκόλυνε την Επανάσταση του 1821), ας τις εκμεταλλευθεί και σε δημόσιο επίπεδο επιτέλους... Τα απανωτά λάθη της Τουρκίας (που με πρόεδρο Ερντογάν και πρωθυπουργό πιθανόν τον Νταβούτογλου οδεύει προς «νεο-οθωμανικό διαμελισμό») μας ευνοούν... Οταν όλοι ενδιαφέρονται για τα συμφέροντά τους, εμείς θα εξακολουθούμε να παίζουμε τις μωρές παρθένες της διεθνούς διπλωματίας;

* Ο Νίκος Σταματάκης είναι πολιτικός επιστήμονας

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Γράφει ο Χρήστος Α. Καπούτσης 

Ζούμε σε ένα ασταθές  και δυνάμει ανατρεπτικό διεθνές  περιβάλλον. Έχουμε αιματηρές αντιπαραθέσεις  πολιτισμών και συνασπισμών κρατών, αλλά και οικονομικές «συμπλοκές» ισχυρών ιδιωτικών συμφερόντων.

ΗΠΑ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΡΩΣΙΑ, ΚΙΝΑ, αλλά και ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις όπως Ισραήλ, Ουκρανία, Τουρκία, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, είναι στην αφετηρία μιας συγκρουσιακής πορείας. Μια πολυδιάστατη αντιπαράθεση στον πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό, ενεργειακό και στρατιωτικό τομέα.

Η γεωγραφική και γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας (και της Κύπρου), η εγγύτητα προς τις φλεγόμενες περιοχές και τα απειλούμενα κυριαρχικά δικαιώματα και γεωοικονομικά  συμφέροντα των δυο ελληνικών κρατών (Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας), απαιτούν, ειδικά σε αυτή την ταραγμένη περίοδο, διπλωματική ευελιξία,  διορατικότητα και κυρίως αναβαθμισμένο διεθνές κύρος.

Η Ελλάδα δεν είναι «μακριά» από τα δραματικά διεθνή γεγονότα. 
Η Ελλάδα, είναι μέσα στη διακεκαυμένη γεωγραφική ζώνη των αιματηρών,  αλλά και κοσμογονικών εξελίξεων στην πιο Στρατηγική περιοχή του Πλανήτη (Βαλκάνια, Καύκασος, Κασπία, Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειος, Μέση,  Εγγύς και Άπω Ανατολή, ακτές του περσικού Κόλπου).

Στην παραπάνω ενιαία γεωγραφική περιοχή,  «λατρεύονται» δυο Θεότητες, η Ενέργεια (οικονομικά οφέλη) και η Πολιτική Επιρροή (επέκταση ή κατοχύρωση της παρεμβατικής διπλωματίας σε «ενδιαφέρουσες» γεωγραφικές περιοχές, ακόμη και μέσω της στρατιωτικής ισχύος).  Εκεί, στην ίδια περιοχή, ελλοχεύουν όμως και δυο χθόνιες «Θεότητες»,  η γενικευμένη αποσταθεροποίηση και ο ολοκληρωτικός Πόλεμος.  Φυσικά, η ανάλυση των δεδομένων και εξαγωγή συμπερασμάτων, είναι αδύνατον να μην είναι κάτω από την «αξιωματική» επιρροή του Θουκυδίδη, “φημί γαρ εγώ είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι ή το του κρείττονος συμφέρον ”  (λέω ότι το δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο, από το συμφέρον του ισχυρότερου) και φυσικά, «ο ισχυρός προχωρά, όσο του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύναμος υποχωρεί, όσο του επιβάλλει η αδυναμία του».Και επειδή ο λόγος για πολέμους και φονικές συγκρούσεις, μια «λεπτομέρεια»: Σε κάθε πολεμική – στρατιωτική σύγκρουση, εκπίπτει η αντικειμενική αξία, βασικά ως αυταξία,  της  ανθρώπινης ζωής και «υποτιμάται» το αδιαμφισβήτητο,  ότι κάθε ανθρώπινη ζωή είναι αντικειμενικά σημαντική, όπως σημαντικός αντικειμενικά είναι και ο κάθε άνθρωπος. 

OΥΚΡΑΝΙΑ – ΗΠΑ-Ε.Ε.- ΡΩΣΙΑ 

Οι  πολύπλευρες  κρίσεις στην Ουκρανία, στη Λιβύη, τα Παλαιστινιακά εδάφη, τη Συρία και το Ιράκ, έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά όπως: πολιτικο-διπλωματική  και οικονομική σύγκρουση των ΗΠΑ (ΝΑΤΟ-Ε.Ε.)  με την Ρωσία,  με διακύβευμα την ενέργεια (αξιοποίηση, εκμετάλλευση και ασφαλή μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου), αλλά   και την πολιτική επιρροή.  Έτερο χαρακτηριστικό των φλεγόμενων περιοχών (Ουκρανία, Λωρίδα της Γάζας, Συρία και Ιράκ) είναι η ένοπλη δράση απελευθερωτικών  και αντικαθεστωτικών και τρομοκρατικών ομάδων και των ποικίλων συμφερόντων που εκπροσωπούν, αλλά και η σκοπούμενη ή η συντελεσθείσα,  μεταβολή  κρατικών συνόρων. Και φυσικά, η σύγκρουση Πολιτισμών (Ισλαμικός – Δυτικός πολιτισμός) και θρησκευτικών Δογμάτων. 

Η Ε.Ε. έχει διαμορφώσει ένα σύστημα  ενεργειακής τροφοδοσίας, όπου η Ρωσία έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.  Το ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο, μέσω αγωγών που διέρχονται από το έδαφος της Ουκρανίας, διοχετεύονται στα κράτη της Ε.Ε. και αποτελούν τη πρώτη ύλη για να κινηθούν οι Βιομηχανίες και να αναπτυχθεί η Ευρωπαϊκή οικονομία.  Οι ενεργειακές- οικονομικές σχέσεις της Ρωσίας με την Ε.Ε., ειδικά μάλιστα οι ρωσο-γερμανικές σχέσεις είναι πολύ στενές και αμοιβαία επωφελείς. Η προοπτική περαιτέρω αναβάθμισης των σχέσεων Ε.Ε. και Ρωσίας, «θορύβησε», τους αμερικανούς,  που θεωρούν την Ευρώπη «ζωτικό» τους χώρο, την Ε.Ε. προνομιακό εταίρο τους και την ευρωατλαντική  συμμαχία (ΝΑΤΟ) βασική παράμετρο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.   Για να περιοριστεί η «αυτοφυής» πολιτική επιρροή της Ρωσίας στην Ε.Ε.,  οι αμερικανοί επέλεξαν τη σταδιακή ενεργειακή απεξάρτηση  της Ε.Ε. από την Ρωσία και ταυτόχρονα, τη δημιουργία εναλλακτικών πηγών τροφοδοσίας της Ε.Ε. με φυσικό αέριο και πετρέλαιο από τη Κασπία, τη Μεσόγειο  (ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ), το Ιράκ, και το Κατάρ ή ακόμη και από το Ιράν!

Με αφορμή ή και πρόσχημα τα δραματικά γεγονότα στην Ουκρανία, η Δύση (ΗΠΑ-Ε.Ε.) αποφάσισε να επιβάλει σκληρές οικονομικές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Με αποτέλεσμα, η παγκόσμια οικονομία να βρίσκεται στη η δίνη των οικονομικών κυρώσεων, αφού και η Ρωσία  προωθεί πλέον τις δικές της κυρώσεις σε βάρος της Δύσης.

Ωστόσο,  οι σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Ρωσία, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται περιπτωσιολογικά, αλλά με Στρατηγικό προσανατολισμό. Η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος γείτονας της Ευρώπης, και είναι κύριος εταίρος της σε πολλούς οικονομικούς τομείς (ενέργεια) και προνομιακό της συνομιλητή στον διαπολιτισμικό διάλογο. Η νηφαλιότητα, η ψυχραιμία, η γνώση του άλλου και της ιστορίας του και ο εντοπισμός κοινών πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων, θα πρέπει να είναι τα βασικά κριτήρια ανάλυσης και καθορισμού της πολιτικής της Ε.Ε. προς τη Ρωσία.

Τι πρέπει να κάνει η Δύση ώστε  να υπάρξει διπλωματική λύση στην ουκρανική κρίση, προτείνει ο πολύπειρος πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης, Χένρι Κίσινγκερ.

Με άρθρο του στην WashingtonPost, ο 90χρονος Κίσινγκερ σημειώνει ότι το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ουκρανία θέλει να είναι στην Ανατολή ή τη Δύση και μεταξύ άλλων, επισημαίνει και τα εξής:

«Ο κ. Κίσινγκερ, σημείωσε ότι η Δύση από την πλευρά της θα πρέπει να καταλάβει ότι η Ουκρανία δεν είναι "απλώς άλλη μια χώρα" για τη Ρωσία.

Ο κ. Κίσιγνκερ μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι όλες οι πλευρές θα μπορούσαν να βρουν μια αμοιβαία συμφέρουσα λύση, ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα:

1. Η Ουκρανία θα πρέπει να αφεθεί να διαλέξει ελεύθερα τις πολιτικές και οικονομικές της σχέσεις με την Ευρώπη.

2. Η Ουκρανία θα πρέπει να μη μπει στο ΝΑΤΟ. Είναι μια θέση που υποστήριξα πριν 7 χρόνια, όταν υπήρξε για πρώτη φορά η συγκεκριμένη πρόταση.

3. Η Ουκρανία θα πρέπει να είναι ελεύθερη να σχηματίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση επιλέξει ο λαός της. Σοφοί ηγέτες της Ουκρανία θα πρέπει να αγωνιστούν για την εθνική συμφιλίωση. Διεθνώς, θα πρέπει να ακολουθηθεί το μοντέλο της Φινλανδίας. Η συγκεκριμένη χώρα, είναι ανεξάρτητη και συνεργάζεται στενά με τη Δύση, ωστόσο αποφεύγει οποιαδήποτε "εχθρική" ενέργεια προς τη Ρωσία.

4. Είναι ασυμβίβαστο με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, να είναι η Κριμαία προτεκτοράτο της Ρωσίας. Θα πρέπει όμως η σχέση της Κριμαίας με την Ουκρανία να τεθεί σε νέα βάση (πιο χαλαρή). Υπό αυτή την προϋπόθεση, η Ρωσία θα αναγνωρίσει την κυριαρχία της Ουκρανίας στην Κριμαία. Η Ουκρανία θα πρέπει να ενισχύσει την αυτονομία της Ουκρανίας, με εκλογές, που θα γίνουν παρουσία διεθνών παρατηρητών. Η όλη διαδικασία, θα πρέπει να διαλύσει οποιαδήποτε αμφισβήτηση σχετικά με τη θέση του στόλου της Μαύρης Θάλασσας στη Σεβαστούπολη.

"Αν πάνω στις παραπάνω αρχές, δεν υπάρξει λύση, τότε η σύγκρουση ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ, θα είναι αναπόφευκτη και θα γίνει σύντομα", καταλήγει ο Κίσινγκερ. (Πηγή: Washington Post)

Ειδικότερα για τις ελληνορωσικές σχέσεις, η  χωρίς όρους και προϋποθέσεις, υποστήριξη της Ελλάδος στην πολιτική κυρώσεων από τη Δύση σε βάρος της Ρωσίας, για το θέμα της Ουκρανίας, έχει και αξιοπρόσεχτες αρνητικές πτυχές.  Το αναμενόμενο «πάγωμα» για μία ακόμη φόρα των ελληνορωσικών σχέσεων (προηγήθηκε η Κυβέρνηση Γ.Α. Παπανδρέου που ματαίωσε την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη που θα μετέφερε το ρωσικό πετρέλαιο στην Ευρώπη), θα έχει επιπτώσεις στην διπλωματία, την ενέργεια και τον τουρισμό.Ήδη τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα υφίστανται τις συνέπειες από το εμπάργκο που επέβαλε ρωσική Κυβέρνηση  στα ευρωπαϊκά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών. Είναι αυταπόδειχτη η αδυναμία της ηγεσίας του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, να χειριστεί με ευελιξία την κρίση ΗΠΑ- ΡΩΣΙΑΣ, λόγω Ουκρανίας και έτσι, να προστατέψει τα ελληνικά συμφέροντα.

Επίσης το τελευταίο διάστημα Μόσχα και Άγκυρα, βιώνουν έναν «ξαφνικό έρωτα» και προωθούν τη συνεργασία τους στον διπλωματικό, οικονομικό και στρατιωτικό τομέα, κατά τρόπο ανταγωνιστικό με την Ελλάδα. 

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ- ΛΙΒΥΗ- ΙΡΑΚ- ΣΥΡΙΑ

Τα «φαντάσματα» δυο Δικτατόρων  του Μ.Καντάφι (Λιβύη) και του ΣανταμΧουσείν (Ιράκ), αλλά και η επιμονή του Μπασάρ αλ -Ασαντ (Συρία)  να παραμείνει στη θέση του αγωνιζόμενος, έχουν  «στοιχειώσει» τα Στρατηγικά σχέδια της Δύσης (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.).

Η ανατροπή των δικτατορικών καθεστώτων με πρόσχημα, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  τη κατοχύρωση των Δημοκρατικών ελευθεριών και του εκπολιτισμού των πολιτών (υιοθέτηση δυτικού τρόπου ζωής),  ήταν οι «επαρκείς» αιτίες, όπως εξηγούσαν τα πειθήνια ΜΜΕ, για την στρατιωτική επέμβαση σε Λιβύη, Συρία, Ιράκ, με διάφορα στρατιωτικά σχήματα, αλλά πάντα με βασικό μοχλό την στρατιωτική μηχανή  των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Στη Λιβύη, μαίνεται ένας σφοδρός  εμφύλιος πόλεμος. Η κυβέρνηση  της Λιβύης προειδοποίησε πως υπάρχει μεγάλος κίνδυνος «κατάρρευσης του κράτους».  Οι αντίπαλοι μαχητές, όπως οι Ισλαμιστές από την παράκτια πόλη Μιζουράτακαι οι ομάδες ενόπλων της ορεινής πόλης Ζιντάνήταν  πρώην σύμμαχοι αντάρτες, που ανέτρεψαν τον Καντάφι με την αεροπορική συνδρομή του ΝΑΤΟ.

Το 2011 με πρωτοβουλία του Προέδρου της Γαλλίας ΝΙΚ. ΣΑΡΚΟΖΙ, είχαμε μεγάλης κλίμακας αεροπορικούς βομβαρδισμούς σε βάρος επίγειων στόχων στη ΛΙΒΥΗ.   Στόχος των στρατιωτικών επιχειρήσεων των Ευρωπαίων ήταν η κατάρρευση του καθεστώτος ΚΑΝΤΑΦΙ. Προσχηματικοί ή και  πραγματικοί λόγοι,  η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αντικαθεστωτικών, από τις θηριωδίες του Δικτάτορα Καντάφι.  Και  εικαζόμενοι,  αλλά μη αποδεικνυόμενοι στόχοι, η εκμετάλλευση του πετρελαίου της ΛΙΒΥΗΣ, που είναι αρίστης ποιότητας, αλλά  και η επίδειξη των ικανοτήτων του γαλλικού μαχητικού αεροσκάφους ΡΑΦΑΛ, που στην αγορά σύγχρονων οπλικών συστημάτων,  είχε το μειονέκτημα να μην έχει δοκιμαστεί σε πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις. Μετά την δράση τους στη Λιβύη πενταπλασιάστηκαν οι πωλήσεις των ΡΑΦΑΛ!

Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ (πρόεδρος ΤΖ. ΜΠΟΥΣ) ΚΑΙ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ (πρωθυπουργός Τ.ΜΠΛΕΡ), σε ΙΡΑΚ και Αφγανιστάν το 2003 αποδείχτηκαν πολλαπλώς λανθασμένες και με τεράστιο κόστος, όχι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως κόστος από την απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Απόδειξη των αποτυχημένων αμερικανό-νατοϊκών επεμβάσεων στο ΙΡΑΚ, είναι η πρόσφατη κατάρρευση του Στρατού του Ιράκ, που δημιούργησαν οι αμερικανοί ξοδεύοντας 27 δισεκ. δολάρια, όταν αντιμετώπισε του τζιχαντιστές του ΙΚΙΛ. Και ακόμη,  η πιθανότητα ενδοθρησκευτικού πολέμου μεταξύ των σουνιτών και σιιτών στην Αραβική Χερσόνησο, η defacto τριχοτόμηση του ΙΡΑΚ, και φυσικά,  η κτηνώδης δράση των ακραίων τζιχαντιστών (ΣΟΥΝΙΤΏΝ)  του ΙΚΙΛ (μουσουλμανικό κράτος για το Ιράκ και το Λεβέντε-  Συρία), που έχουν καταλάβει τη βόρεια Συρία και μεγάλο μέρος του Ιράκ, ιδρύοντας «χαλιφάτο».    Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μαχητές του ΙΚΙΛ εντάχθηκαν  αρχικά στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό για να ανατρέψουν  το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ, γι’ αυτό ενισχύθηκαν οικονομικά από τη Σαουδική Αραβία και έλαβαν αμερικανικό οπλισμό, μέσω Τουρκίας! Μετά οι τζιχαντιστές με τα αμερικανικά όπλα επιτέθηκαν στο ΙΡΑΚ και διέλυσαν τον Ιρακινό στρατό, δημιούργημα των Αμερικανών! 

Λιβύη  και ΙΡΑΚ, διέθεταν και διαθέτουν τεράστια  αποθέματα σε υδρογονάνθρακες, αλλά είχαν και αντιδυτικά δικτατορικά καθεστώτα (Καντάφι- Χουσεΐν). Η Συρία έχει στρατηγική θέση στην Αν. Μεσόγειο (έλεγχος των θαλασσίων οδών μεταφοράς ενεργειακών πόρων), αλλά το καθεστώς ΑΣΑΝΤ είναι και φιλορωσικό. Ας  θυμηθούμε τους αμερικανούς Προέδρους της οικογενείας ΜΠΟΥΣ που αποκαλούσαν τη ΣΥΡΙΑ- ΙΡΑΚ- ΙΡΑΝ- Β.ΚΟΡΕΑ ως «άξονα του κακού».Ενέργεια και πολιτική επιρροή λοιπόν, οι αιτίες των ένοπλων συγκρούσεων.

Επίσης γεωπολιτικές, οικονομικές, ενεργειακές και στρατιωτικο-διπλωματικές σκοπιμότητες  της Δύσης, επιτρέπουν την χωρίς οίκτο ανθρωποσφαγή στη Λωρίδα της Γάζας.  Η ανοχή των ΗΠΑ και Ε.Ε. στην εγκληματική πολιτική του Ισραήλ, αποτελεί άμεση απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα και «κονταίνει» την κλίμακα ηθικών και πολιτισμικών  αξιών και δικαιοκρατίας  της Δύσης.

Ξεπέρασαν τους  1.700  οι νεκροί Παλαιστίνιοι στη Λωρίδα της Γάζας μετά την έναρξη των ισραηλινών επιχειρήσεων στις 8 Ιουλίου, ενώ περισσότεροι από 8.000 είναι οι τραυματίες. Το Υπουργείο Υγείας της Γάζας επεσήμανε ότι οι νεκροί στην πλειονότητά τους είναι άμαχοι, ενώ εκατοντάδες είναι οι γυναίκες και τα παιδιά.  Περισσότεροι από 250.000 Παλαιστίνιοι, δηλαδή σχεδόν το 15% του πληθυσμού του παλαιστινιακού θύλακα, έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους. Πρόκειται για ανθρωπιστική καταστροφή.

Η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει τις επιλογές της Κυβέρνησης του Ισραήλ στη ΓΑΖΑ, όπως άλλωστε και οι ΗΠΑ και η Ε.Ε.

Ωστόσο, η στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ, αλλά και η απόλυτη ευθυγράμμιση της ελληνικής διπλωματίας με την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ, που υποστηρίζουν φιλοισραηλινές επιλογές,  καθιστούν, εκ των πραγμάτων,  προβληματικές τις σχέσεις της Ελλάδας με τον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Κυρίως, οι Παλαιστίνιοι εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους για την φιλο-ισραηλινή πολιτική της Ελλάδας και θα πρέπει να αναμένουμε αντιδράσεις όπως, τη  στήριξη των Παλαιστινίων, ειδικά της ΧΑΜΑΣ,   αλλά και άλλων μουσουλμανικών κρατών στις θέσεις της Τουρκίας,  για την Κύπρο και τους τουρκοκύπριους. 

Φυσικά, η απερίφραστη καταδίκη της γενοκτονίας που συντελείται στη Λωρίδα της Γάζας, δεν είναι κατά ανάγκην εκδήλωση αντισημιτισμού, αλλά είναι μάλλον έκφραση ανθρωπισμού.  Αντιδρά η ανθρώπινη συνείδηση, επαναστατεί η σκέψη, πληγώνεται η ευαισθησία, όταν βλέπει και αφουγκράζεται «τη σφαγή των νηπίων» στη ΓΑΖΑ, ανεξάρτητα μάλιστα, από τους λόγους, τις αιτίες και τις αφορμές, που προκάλεσαν αυτή την κραυγαλέα παράλογη  ανθρωπιστική τραγωδία.

Επίσης, το αβυσσαλέο μίσος συλλήβδην κατά των ισραηλινών και των εβραίων,  με αφορμή ή και άλλοθι,  τα απολύτως καταδικαστέα γεγονότα στη Γάζα, αυτή η συνολική καταδίκη και αποδοκιμασία  του Εβραϊκού Λαού, νομίζω ότι ξεπερνάει τα διακριτά όρια της εύλογης οργής. Και μετατρέπεται σε φυλετική μισαλλοδοξία. Εξέλιξη σαφώς ανεπίτρεπτη και  εκτός  πλαισίου δημοκρατικών και ανθρωπιστικών ιδεολογιών. 

Η καταδίκη του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, πρέπει και επιβάλλεται να είναι απόλυτη. Δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει,  να είναι επιλεκτική, διότι αυτοαναιρείται. 

Ανατροπή γεωπολιτικών ισορροπιών

Σε γενικές γραμμές, αυτά  που συμβαίνουν τώρα στην περιοχή του Λεβάντε (Συρίας) και του Ιράκ, είναι  πολύ σημαντικά, καθώς εκτιμάται ότι, θα ανατρέψουν τις υπάρχουσες  ισορροπίες  στην ευρύτερη περιοχή. Και το κυριότερο, από τη δυναμική αυτών των γεγονότων θα εξαρτηθεί, αν η σημερινή  σύγκρουση  εξελιχθεί σε έναν ευρύτερο διαμουσουλμανικό θρησκευτικό πόλεμο ή ακόμη χειρότερα, σε γενικευμένη αποσταθεροποίηση της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, με ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ κρατών. 

Ο μεγάλος νικητής κατά πάσα πιθανότητα θα είναι οι ΚΟΥΡΔΟΙ, αλλά  και οι ακραίοι τζιχαντιστές της οργάνωσης «Ισλαμικό κράτος στο ΙΡΑΚ και τη Συρία».

Όμως,  σε ένα ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ παίγνιο μηδενικού αθροίσματος,  η νίκη του ενός αυτομάτως συνεπάγεται, την ήττα του άλλου. Και στην περίπτωση που νικήσουν οι Κούρδοι, ο μεγάλος χαμένος θα είναι φυσικά η Τουρκία. 

Ο ενδεχόμενος διαμελισμός του ΙΡΑΚ, θα έχει ευρύτερες επιπτώσεις και θα προκαλέσει ισχυρές γεωπολιτικές αναταράξεις, που  θα απλωθούν από τον περσικό Κόλπο μέχρι την Α. Μεσόγειο και το Αιγαίο. Πρώτη συνέπεια η αναβάθμιση και η ισχυροποίηση του Θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης, θανάσιμου εχθρού του Ισραήλ, αλλά και όψιμου συνομιλητή των αμερικανών!Αν οι πετρελαιοπηγές του κεντρικού και νότιου Ιράκ,  περάσουν στον έλεγχο των ΙΡΑΝΩΝ, οι γεωπολιτικές ανατροπές θα είναι Πλανητικών διαστάσεων! 

Η Τουρκία, όπως εκτιμούν πολλοί αναλυτές, είναι εξαιρετικά ανήσυχη για τις εξελίξεις στην περιοχή της και ειδικά για τα σχέδια ανεξαρτησίας των Κούρδων, που προωθεί η αμερικανική διπλωματία. Γι’ αυτό ακριβώς, οι σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, βρίσκονται σε «ιστορικά χαμηλά επίπεδα». Η Τουρκία, παίζοντας ίσως το τελευταίο της διπλωματικό χαρτί  έχει αποκαταστήσει με «διπλωματικό» τρόπο, τις σχέσεις της με τους Κούρδους του Ιράκ.  Η Τουρκία, πιεζόμενη από τους αμερικανούς,  φαίνεται να υποστηρίζει τη δημιουργία ενός defacto ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους, στα σύνορα της εξασφαλίζοντας τη ρητή διαβεβαίωση, ότι τα σύνορα Τουρκίας – Κουρδιστάν (Β.ΙΡΑΚ) θα παραμείνουν αμετάβλητα. Η εξέλιξη αυτή μακροπρόθεσμα, πιθανότατα να αποδειχτεί θανάσιμη απειλή για την  τουρκική δημοκρατία, λόγω της δυναμικής υποστήριξης του πάγιου αιτήματος αυτονομίας των Κούρδων της νοτιοανατολικής Τουρκίας.

Επίσης,  παρά τις αντιθέσεις που έχει η Τουρκία με το Ιράν αναφορικά με τη Συρία (η Άγκυρα ήθελε την ανατροπή του Άσαντ, ενώ η Τεχεράνη την ενίσχυσή του) και την τουρκική ρήξη με τη Σαουδική Αραβία αναφορικά με την Αίγυπτο (η Άγκυρα στήριζε τον πρόεδρο Μ. Μόρσι των αδελφών Μουσουλμάνων, ενώ η Σαουδική Αραβία την ανατροπή του), τα άμεσα συμφέροντα (κυρίως ενεργειακά)  της Τουρκίας στο Ιράκ ευθυγραμμίζονται, τόσο με το ΙΡΑΝ, όσο  και με τη Σαουδική Αραβία. Τουρκία- ΙΡΑΝ και Σαουδική Αραβία, συγκροτούν μια σπάνια, αν και εύθραυστη,   περιφερειακή συνεργασία, που μάλλον προβληματίζει παρά ενθουσιάζει τις ΗΠΑ. 

ΤΟ ΙΡΑΝ: Το ΙΡΑΝ είναι δυνητικός τροφοδότης ενέργειας της Ευρώπης, αλλά υπό δύο προϋποθέσεις. 

Η πρώτη  είναι, ο  διάλογος ΗΠΑ-ΙΡΑΝ να εξελιχθεί σε  «καρποφόρα» σχέση στον ενεργειακό τομέα,  παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις του πανίσχυρου αμερικανοεβραϊκού λόμπυ, του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας. 
Και η δεύτερη, να «παγώσουν»  οι σχέσεις ΡΩΣΙΑΣ- ΙΡΑΝ στον διπλωματικό και στρατιωτικό τομέα, διότι στην περίπτωση αναβάθμισης τους, τότε εκ των πραγμάτων,  οι ρωσο-ιρανικές σχέσεις  θα έχουν αντιδυτικό πρόσημο.

Και κάτι ακόμη, που έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Στην περίπτωση αμερικανό-ιρανικής προσέγγισης, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, που θα προέρχεται από το ΙΡΑΝ, με κατεύθυνσης την Ευρώπη, θα διέρχεται από τα εδάφη της Τουρκίας (η πιο συμφέρουσα οικονομικά διαδρομή), αλλά τότε,  η Τουρκία των Ερντογάν- Νταβούτογλου,   καθίσταται η Ουκρανία του Νότου και ο  ενεργειακός πνεύμονας της Ευρώπης, εξέλιξη που μάλλον δεν εντάσσεται στα ενεργειακά σχέδια των ΗΠΑ, αφού η Τουρκία παραμένει ο «εριστικός» εταίρος της Δύσης. 

ΕΛΛΑΔΑ – ΚΥΠΡΟΣ- ΙΣΡΑΗΛ 
Οι σοβαρές και πολυεπίπεδες κρίσεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή (Λωρίδα της Γάζας, Συρία, Ιράκ), είναι αναμενόμενο,  ότι θα έχουν επιπτώσεις και στην πορεία των κρίσιμων και πιεστικών,  λόγω γεωπολιτικών αναταράξεων,   Εθνικών μας Θεμάτων (Κύπρος, Θράκη, Αιγαίο, Τουρισμός, Οικονομία, Ενέργεια, Αγροτικά προϊόντα).

Γενικά,  αλλά και ειδικά για την Ελλάδα και την Κύπρο, σημαντική επίδραση, σε όλα τα μείζονα ζητήματα της περιοχής μας,  ασκούν σοβαρές  εξελίξεις, όπως τα γεγονότα σε ΟΥΚΡΑΝΙΑ- ΚΡΙΜΑΙΑ, ο κίνδυνος τριχοτόμησης του ΙΡΑΚ, η πολύπλοκη «υπόθεση Ιράν», το Παλαιστινιακό και η εξελισσόμενη αμερικανό-ιρανική προσέγγιση, που έχει προκαλέσει την έντονη δυσαρέσκεια  του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, που είναι οι πιο σταθεροί σύμμαχοι των αμερικανών σε αυτή  την εύφλεκτη, κυριολεκτικά και μεταφορικά,  γεωγραφική περιοχή. Επίσης, δυναμική γεωστρατηγικών ανατροπών προκαλούν, οι αξιώσεις ανεξαρτησίας των Κούρδων (ΣΥΡΙΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ-ΙΡΑΝ-ΙΡΑΚ), καθώς και η παρατεταμένη αντιπαλότητα ΙΣΡΑΗΛ- ΤΟΥΡΚΙΑΣ. 

Είναι σε εξέλιξη μια διπλωματική προσπάθεια προσέγγισης  των ΗΠΑ με το Ιράν,  ώστε να υπάρξει ένα αντίβαρο στις σουνιτικές ένοπλες ομάδες και να επανέλθει η ισορροπία των δυνάμεων στην Μέση Ανατολή και την Αραβική Χερσόνησο. Όπως είναι φυσικό, η εξέλιξη αυτή ευνοεί  το Ιράν, το οποίο έχει υποφέρει τα τελευταία χρόνια από τις οικονομικές  κυρώσεις της Δύσης και επιθυμεί διακαώς,  να ανοίξουν και πάλι οι ξένες αγορές για τα προϊόντα του και ιδίως για τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Να προσθέσουμε στα παραπάνω και την Κύπρο. Η αμερικανο-βρετανική διπλωματία προωθεί δύο σενάρια. Το ένα είναι να  δημιουργηθεί ένα συμμαχικό και ενεργειακό τόξο,  που θα περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα και τη Ευρώπη

Στόχος, να μειωθεί η εξάρτηση της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Γερμανίας, από την Ρωσία και το ελληνικό, κυπριακό και ισραηλινό φυσικό αέριο,  να αποτελέσει μια από τις εναλλακτικές πηγές τροφοδοσίας της Ε..Ε. Και το άλλο σενάριο είναι, μια  επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας,  με άλλες όμως επιλογές σχετικά με τις ροές και τους αγωγούς ενέργειας προς την Ευρώπη.  Στην περίπτωση αυτή, το Ισραηλινό ή και Κυπριακό φυσικό αέριο θα προωθηθούν στην Ευρώπη με αγωγούς, που θα διέλθουν από το έδαφος της Τουρκίας. Εξέλιξη που αναβαθμίσει σημαντικά τη γεωστρατηγική  θέση της Τουρκίας.  Και στα δυο σενάρια, πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι πολυεθνικές εταιρείες,  που έχουν αναλάβει την αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου που έχει εντοπιστεί στην ΑΟΖ της Κύπρου.Και φυσικά, είναι αυτονόητες οι επιπτώσεις στα «στενά» ελληνικά συμφέροντα. 

Συμπερασματικά, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή υπήρξε πάντα έκρυθμη, αλλά ΠΟΤΕ δεν απειλούσε  το ενεργειακό δίκτυο της περιοχής, που προμηθεύει με τεράστιες ποσότητες πετρελαίου την παγκόσμια οικονομία. Σήμερα,  καθώς το ISIS προελαύνει προς τη Βαγδάτη, η Λιβύη, η Συρία και το Ιράκ βρίσκεται  σε εμφύλιους πολέμους, απειλούνται Στρατηγικά ενεργειακά συμφέροντα της Δύσης. Εξέλιξη ιδιαιτέρως ανησυχητική… 

ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις βρισκόμαστε την αφετηρία των διαδικασιών  για την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους των Κούρδων στο Β. Ιράκ. Είναι μια προοπτική που θα προκαλέσει σεισμικές δονήσεις  στα κράτη με κουρδικό  πληθυσμό (Τουρκία, Συρία, Ιράν), αλλά και ευρύτερες γεωπολιτικές αναταράξεις.  Ο ΜασούντΜπαρζανί, ηγέτης των Κούρδων του Ιράκ, σε αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του σε διεθνή ΜΜΕ, αφού υποστηρίζει ότι, «το Ιράκ καταρρέει», επισημαίνει ότι: «Οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιράκ αποδεικνύουν πως ο κουρδικός λαός θα πρέπει να αδράξει την ευκαιρία. Οι Κούρδοι θα πρέπει να καθορίσουν το μέλλον τους τώρα»,  προαναγγέλλοντας ουσιαστικά δημοψήφισμα για την συγκρότηση ανεξάρτητου κράτους των Κούρδων στο Β. Ιράκ.  Υπενθυμίζουμε ότι οι Κούρδοι είναι το μοναδικό Έθνος χωρίς κράτος. 

Ο Κούρδος ηγέτης Μ. Μπαρτζανί, «αξιοποίησε»  την κατάρρευση του Στρατού του Ιράκ, μετά την επέλαση των Τζιχαντιστών του ΙΚΙΛ, και έστειλε τους περίφημους «πεσμεργκά» (Στρατός των Κούρδων του Ιράκ)  να καταλάβουν το Κιρκούκ, πόλη –κέντρο της πετρελαϊκής παραγωγής στο Β. Ιράκ. Μάλιστα ο Μπαρτζανί επισκέφτηκε το Κιρκούκ και δήλωσε ότι η προσάρτησή του στο Κουρδιστάν είναι αμετάκλητη.

Δεκάδες  ιδιωτικές εταιρείες – κολοσσοί που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας, ανάμεσά τους και η βρετανό-τουρκική    GenelEnergy, η Κινέζικη   AbbaxPetroleum, η Γαλλική   TOTAL, η Νορβηγική   DNO, η Ρωσική CAZPROM  και οι Αμερικάνικες EXXON Mobil  και Chevron, ήδη βρίσκονται στο Ερμπίλ (Πρωτεύουσα του Κουρδιστάν) και έχουν κλείσει συμφωνίες με τον πρόεδρο της αυτόνομης περιοχής του ιρακινού Κουρδιστάν ΜασούντΜπαρτζανί. Μάλιστα το πρώτο φορτίο Κουρδικού πετρελαίου που έφυγε από το τουρκικό λιμάνι Τσειχάν, με πλοία ελληνικών συμφερόντων, έφτασε στο λιμάνι Ασελόν του Ισραήλ.

Το Ισραήλ έχει υποστηρίξει  την αυτόνομη Κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν, τους Κούρδους της Τουρκίας του ΡΚΚ και έχει ταχθεί υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, ως αντίβαρο της επιθετικής πολιτικής που ασκούσε η Τουρκία των Ερντογάν- Νταβούτογλου σε βάρος του. Μάλιστα ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Τ. Ερντογάν, καταδίκασε με βαρείς χαρακτηρισμούς την φονική δράση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και για μια ακόμαφορά, τάχθηκε υπέρ της Παλαιστινιακής οργάνωσης ΧΑΜΑΣ, την οποία οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. θεωρούντρομοκρατική οργάνωση. 

Ο μουσουλμανικός εξτρεμισμός 
Κύριοι εκφραστές  του Ισλαμικού φονταμενταλισμού,  που έχουν εξελιχτεί σε ένοπλα κινήματα, αλλά και με ισχυρή πολιτική επιρροή, είναι, «οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι», οι «Σαλαφιστές», το ΙΚΙΛ, Η ΑΛ ΝΟΥΣΡΑ και η ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ του Λιβάνου.  Πιο συγκεκριμένα,  οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» ή Μουσουλμανική Αδελφότητα (MuslimBrotherhood), δημιουργήθηκε αρχικά στην Αίγυπτο, έχει όμως εξαπλωθεί και σε άλλες αραβικές χώρες, τόσο της Μέσης Ανατολής (όπως στη Συρία), όσο και στις χώρες του Μαγκρέμπ. Η «Μουσουλμανική Αδελφότητα», περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη οργάνωση, έχει καταστεί το ιδεολογικό και θεσμικό κέντρο του σουνιτικού δόγματος στον αραβικό και στον ισλαμικό κόσμο.  Ο νέος Πρόεδρος της Αιγύπτου Στρατηγός ΑΛ ΣΙΣΙ, προσπαθεί να περιθωριοποιήσει τον πολιτικό ρόλο της ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ, θέτοντάς την, εκτός νόμου.

Οι Σαλαφιστές, επιδιώκουν ένα καθαρό Ισλάμ, καθώς πιστεύουν ότι οι  μη-ισλαμικές σκέψεις έχουν μολύνει το «αληθινό» μήνυμα του Ισλάμ  και οδήγησαν στην απομάκρυνση από τον ορθό  ισλαμικό τρόπο ζωής. Οι Σαλαφιστές είναι δυναμική μειοψηφία σε πολλά αραβικά και μουσουλμανικά κράτη. Επίσης είναι ισχυρή  η παρουσία και ο πολιτικός ρόλος των  Σιιτών στον Λίβανο, που έχουν δημιουργήσει την ένοπλη οργάνωση Χεζμπολά,  που διαθέτει και πολιτική έκφραση. Η Χεζμπολά υποστηρίζεται πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά από το Ιράν.  Η σιιτική  οργάνωση Χεζμπολά, αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές απειλές κατά του ΙΣΡΑΗΛ, ενώ συμμετέχει στον εμφύλιο στη Συρία, υποστηρίζοντας τον Πρόεδρο ΑΛ ΑΣΑΝΤ.  Η Χεζμπολά ενισχύει τη ΧΑΜΑΣ στον πόλεμο κατά των Ισραηλινών.

Οι τζιχαντιστές σουνίτες του Ι.Κ. έχουν αποκτήσει μια ανατρεπτική δυναμική διότι:  απέτυχε το «πείραμα» της «ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ», αφού αντί να επικρατήσουν οι μετριοπαθείς ισλαμιστές  η εξουσία, είτε  πέρασε    στα χέρια φανατικών ισλαμιστών, είτε  είχαμε επιστροφή σε στρατιωτικά καθεστώτα, όπως έγινε στην Αίγυπτο. Και διότι, οι τζιχαντιστές του Ι.Κ. (Ισλαμικού Κράτους) ενισχυθήκαν από έμπειρους σουνίτες  αξιωματικούς του  Στρατού του Ιράκ επί Σ. Χουσείν, οι οποίοι είχαν τεθεί υπό διωγμό από τον εκλεκτό των αμερικανών και του Ιράν,  σιιίτη πρωθυπουργό του Ιράκ ΑΛ-ΜΑΛΙΚΙ. 

Το νέο «χαλιφάτο» 
Από το Χαλέπι, που είναι κοντά στις Μεσογειακές ακτές της Συρίας, μέχρι τα περίχωρα της Βαγδάτης της πρωτεύουσας του Ιράκ, είναι οι περιοχές που έχουν περάσει υπό τον έλεγχο των Τζιχαντιστών του ΙΚΙΛ. Στην περιοχή αυτή κατοικούν 1,8εκατομ. άνθρωποι και οι τζιχαντιστές επιβάλουν το δικό τους τρόπο ζωής, ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τον ισλαμικό νόμο. 
Οι Τζιχαντιστές του ΙΚΙΛ, εφαρμόζουν  την πιο ακραία εκδοχή του Ισλαμικού νόμου στα εδάφη που έχουν καταλάβει. Μάλιστα, ο ηγέτης του «χαλιφάτου» Αλ-Μπαγκνταντί, διέταξε τις γυναίκες να  υποβληθούν υποχρεωτικά  σε κλειτοριδεκτομή,  διότι,  όπως είπε, έτσι αποκλείεται η σεξουαλική απόλαυση. Οι γυναίκες θεωρούνται κατώτερες και θα πρέπει να είναι «αόρατες» φορώντας Μπούργκα. Η μοιχεία, των γυναικών, τιμωρείται με θάνατο δια λιθοβολισμού, ενώ για τους άνδρες είναι ΙΕΡΟ δικαίωμα. Το κάπνισμα και το αλκοόλ απαγορεύονται και οι παραβάτες τιμωρούνται με δημόσιο μαστίγωμα. Οι κλέφτες ακρωτηριάζονται, ενώ οι «άπιστοι», σιίτες μουσουλμάνοι και χριστιανοί,  εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Επίσης, εκατοντάδες Σύριοι ή ιρακινοί στρατιώτες που έχουν συλληφθεί αιχμάλωτοι από τους τζιχαντιστές αποκεφαλίσθηκαν, απαγχονίστηκαν, «παλουκώθηκαν».

Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους δολοφονούν  μέλη  θρησκευτικών ομάδων, όπως χριστιανούς, μετριοπαθείς σουνίτες, σιίτες και τους οπαδούς της θρησκευτικής  μειονότητας των Γεζίντι  στο βόρειο Ιράκ. Ο υπουργός για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Ιράκ Μοχάμεντ αλ Σία Σουντάνι μιλώντας στο Ρόιτερς, είπε ότι οι σουνίτες μαχητές έχουν θάψει ακόμη και ζωντανούς μερικά από τα θύματά τους, μεταξύ των οποίων ήταν γυναίκες και παιδιά. Επίσης εκατοντάδες γυναίκες απήχθηκαν ως σκλάβες από τους μαχητές του Ι.Κ., πρόσθεσε ο ίδιος.

Οι τακφιριστές σουνίτες ισλαμιστές του «Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε»- ISIL- κατέστρεψαν εκτός από τα τζαμιά των αντιπάλων τους σιιτών και τα αρχαία ιερά των Ασσυρίων της Νινευή που χρονολογούνται ήδη από τον 9ο αιώνα π.Χ., στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, τη Μοσούλη και στη γύρω περιοχή.

Οι τζιχαντιστές της ΙΚΙΛ (ISIS) υπόσχονται την απελευθέρωση της Παλαιστίνηςαπό το Ισραήλκαι απειλούν ότι  θα διαρρήξουν κι άλλα, πέραν της Συρίας και του  Ιράκ,  σύνορα, όπως, της Ιορδανίας και του Λιβάνου. Οι  τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε,  ανακοίνωσαν  την ίδρυση «ισλαμικού χαλιφάτου» στις περιοχές,   που τελούν υπό τον έλεγχό τους στη Συρία και το Ιράκ.

Το ΙΚΙΛ, το οποίο στο εξής ονομάζεται «Ισλαμικό Κράτος» για να απαλειφθεί κάθε γεωγραφικός προσδιορισμός, όρισε τον ηγέτη του Αμπού Μπακρ Αλ-Μπαγκντάντι «χαλίφη» και κατά συνέπεια «ηγέτη των μουσουλμάνων» σε ολόκληρο τον κόσμο.Από τον θάνατο του Μωάμεθ, ο χαλίφης είναι ο διάδοχος του προφήτη και «εμίρης των πιστών» του μουσουλμανικού κόσμου. Το καθεστώς αυτό εξέλιπε μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι μαχητές  της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (πρώην Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε, ΙΚΙΛ)  έχουν καταλάβει το κοίτασμα πετρελαίου «Αλ Όμαρ» της Συρίας, ένα από τα μεγαλύτερα της χώρας. Επίσης το  Ισλαμικό Κράτος (ΙΚΙΛ) έχει υπό τον έλεγχό του μια από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπηγές  κοντά στην πόλη Κιρκούκ στο  βόρειο Ιράκ.  Ο έλεγχος των πετρελαιοπηγών από τους Τζιχαντιστές, θα αποτελέσει όχι μόνο σημαντική πηγή χρηματοδότησης  του «χαλιφάτου», αλλά και διπλωματικό μέσο για την διαπραγμάτευση με τη Δύση και με ιδιωτικές εταιρείες που επενδύουν στον τομέα της ενέργειας αδιαφορώντας αν η προμηθεύτρια χώρα συγκαταλέγεται στα «πρότυπα» Δημοκρατικά κράτη, σε αυτά δηλαδή που έχουν Δημοκρατίες Δυτικού τύπου… 

Η επικράτηση των εξτρεμιστών του Ισλαμικού Κράτους σε μεγάλα τμήματα του βόρειου Ιράκ στα σύνορα με την κουρδική περιοχή και η προέλαση τους μέχρι τα περίχωρα  της Βαγδάτης, έχει προκαλέσει την έντονη ανησυχία των ΗΠΑ,  γι’ αυτό και αμερικανικά βομβαρδιστικά προχώρησαν σε αεροπορικές επιδρομές στο ΙΡΑΚ, εναντίον θέσεων των τζιχαντιστών, με πενιχρά όμως, τουλάχιστον μέχρι τώρα,  αποτελέσματα.

Το ερώτημα είναι, αν θα επιτρέψουν οι ΗΠΑ και το ΙΡΑΝ, να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο οι τζιχαντιστές στην περιοχή.  Η απάντηση είναι αρνητική και φαίνεται ότι προωθείται η στρατιωτική λύση (κλιμάκωσηαεροπορικών βομβαρδισμών από ΗΠΑ και πιθανή χερσαία στρατιωτική δράση όπου δεν αποκλείεται αμερικανοί πεζοναύτες να πολεμούν δίπλα-δίπλα με τους ιρανούς «φρουρούς της επανάστασης» εναντίον των σουνιτώντζιχαντιστών του Ι.Κ.!!), για να αναχαιτιστούν και να εξουδετερωθούν οι μαχητές του ΙΚΙΛ.

Ωστόσο  και αυτή η επιλογή θα έχει πολύπλευρες συνέπειες…

Επικοινωνία με τον συντάκτη
xkapout@otenet.gr
Πηγή Analyst For Change

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


10 άτομα από την πόλη Ντιλόβασι του νομού Κοτζάελι άφησαν σημείωμα στο οποίο έλεγαν πως πάνε στην Συρία για να πολεμήσουν μέσα από τις τάξεις της οργάνωσης ¨Ισλαμικό Κράτος¨. Στην Ντιλόβασι χρόνια τώρα άτομα γνωστά με γνωστό τόπο διαμονής ασκούνε προπαγάνδα για τζιχάντ, χωρίς να αντιμετωπίζουν κανένα εμπόδιο από το κράτος.

Σύμφωνα με πληροφορίες το περιστατικό συνέβη χτες το μεσημέρι. Συγγενείς της ομάδας τζιχαντιστών που έχουν ως επικεφαλής τους Κερέμ Α. και Μπαρίς Α. όταν πήγαν στο σπίτι τους το βράδυ, βρήκαν ένα σημείωμα.
 Στο σημείωμα έλεγε πως ¨Εμείς πάμε στην Συρία. Δεν θα γυρίσουμε μέχρι να υπάρξει Τουρκικό Ισλαμικό Κράτος¨.
Ανακοινώθηκε πως 8 άτομα από την οικογένεια των Κερέμ Α. και Μπαρίς Α. μαζί με δύο ακόμη άτομα ονόματι Αχμέτ και Εργκιούν, φάνηκαν να έχουν ανεβεί στο υπ.αρ. 34 RTZ 76 φορτηγό μάρκας Χιουντάι.

Μετά από αυτό οι οικογένειες πήγαν στην αστυνομία όπου και έκαναν καταγγελία. Ο Κερέμ Α. και ένα ακόμη άτομο συνελήφθησαν πριν μπορέσουν να περάσουν στην Συρία. Ένας όμως τζιχαντιστής αργά το βράδυ τηλεφώνησε στην οικογένεια του στην Ντιλόβασι και τους είπε πως πέρασαν τα συριακά σύνορα.

Επί μακρόν καιρό οργανώνονται
Πολίτης που ενημέρωσε την εφημερίδα Sol, μας είπε πως οι διευθύνσεις και τα ονόματα των τζιχαντιστών είναι γνωστά στην Ντιλόβασι και ότι τουλάχιστον δύο χρόνια τώρα κάνουν προπαγάνδα και ασκούν δραστηριότητες της οργάνωσης.

 Πηγή "Τουρκικά Νέα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα «The Times», μετά την επιβολή των οικονομικών κυρώσεων από την δύση, η Ρωσία άλλαξε πορεία και επικεντρώθηκε στην ενίσχυση των στρατιωτικών της δυνάμεων, οι οποίες αποτελούν μια δυσάρεστη έκπληξη για την Δύση.

Επιπλέον, η Μόσχα επιδίωξε και βρήκε κοινό έδαφος με την Κίνα, μια μεγάλη υπερδύναμη, που αποτελεί παράλληλα σημαντικό γεωπολιτικό αντίπαλο των ΗΠΑ. Κατά αυτό τον τρόπο υλοποιήθηκε ένας επικίνδυνος στρατιωτικός συνασπισμός, που εάν σε αυτόν προστεθεί μελλοντικά και η Ινδία, θα αποτελεί πραγματικά φόβητρο για την ίδια την δύση.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ερχόμενος αντιμέτωπος με τις κυρώσεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ, φυσικά, άλλαξε την συμπεριφορά του, αλλά όχι τόσο όσο αναμενόταν από τη Δύση, αναφέρει ο αρθρογράφος Roger Boyes των Times. Έδωσε όμως σαφείς εντολές, ενεργοποιώντας σχέδιο εξοπλισμού της χώρας του, σε περίπτωση που απαιτηθεί η προστασία των συμφερόντων της, κάτι που ακολούθησε στην συνέχεια και η Κίνα.

Η Ρωσία πρόσφατα κατηγορήθηκε για παραβίαση της συνθήκης START του 1987 που αφορούσε την καταστροφή βαλλιστικών πυραύλων μέσης και μικρής εμβέλειας. Στα πλαίσια της συμφωνίας αυτής, καταστράφηκαν πάνω από 2.600 πύραυλοι, συμπεριλαμβανομένων των σοβιετικών SS-10, καθώς και των αμερικανικών Pershing 1A. Ωστόσο, μετά την πραγματοποίηση δοκιμαστικής εκτόξευσης ενός νέου πυραύλου τύπου cruise πιθανώς του πυραύλου «SARMAT» (ο πύραυλος Sarmat κατασκευάζεται υπό συνθήκες πλήρους μυστικότητας στο ειδικό κέντρο πυραυλικών δοκιμών « της διαστημικής ακαδημίας Makeev»), η Ρωσία παραβίασε την Συνθήκη, κάτι που σύμφωνα με τον ανώτατο συμμαχικό διοικητή (SACEUR) του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Πτέραρχο Philip Bridlav, "δεν μπορεί να αγνοηθεί".

Οι νέοι ρωσικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, σύμφωνα με τους δημοσιογράφους, προορίζονται όχι μόνο στο να εκφοβίσουν την δύση, αλλά και στο να δώσουν υπόσταση σε μία πραγματική πυραυλική απειλή εκ μέρους της Ρωσίας. Δηλαδή η κίνηση αυτή καταδεικνύει με το πιο καταφανή τρόπο ότι, η Μόσχα «δεν δεσμεύεται πλέον από τυχόν συμφωνίες και άλλες πρακτικές της διπλωματίας».

Σύμφωνα με τον βρετανό αρχισυντάκτη Roger Boyes, οι "μυστικές δοκιμές των απαγορευμένων πυραύλων" σημαίνουν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει δώσει πλήρη υποστήριξη στους ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους της Ρωσίας, ενώ η ίδια η ρωσική πολεμική βιομηχανία χρηματοδοτήθηκε γενναιόδωρα για τον σκοπό αυτό.

Αυτόματα αυτό ερμηνεύεται ότι, οι ηγέτες του Κρεμλίνου θα συνεχίσουν να εξοπλίζουν τον ρωσικό στρατό «μέχρι τα δόντια», σύμφωνα με τον βρετανικό τύπο.

Έτσι, φεύγουμε από την οικονομική σφαίρα, όπου οι κυρώσεις «δένουν τα χέρια της Ρωσίας» και του Πούτιν, και μεταβαίνουμε στην σφαίρα των εξοπλισμών, όπου έχουμε μία δυσάρεστη έκπληξη στους Δυτικούς. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ θα διατεθεί το ποσό των 720.000.000.000 δολαρίων έως το 2020, για τον εκσυγχρονισμό και την αναδιάρθρωση του ρωσικού στρατού, υλοποιώντας ένα μεγαλεπήβολο και κολοσσιαίο πρόγραμμα.

Η Κίνα «εισέρχεται αιφνιδιαστικά στο παιχνίδι ως πιθανός σύμμαχος της Ρωσίας», επειδή και αυτή ευρίσκεται στο ίδιο επίπεδο «στοχοποίησης» με την Ρωσία, από την αμερικανική πολιτική της «στρατηγικής αποτροπής», γράφει ο βρετανός δημοσιογράφος.

Από την πλευρά της, η Κίνα η οποία δεν δεσμεύεται από τους περιορισμούς και διεθνείς συμβάσεις, κατασκεύασε έναν νέο μακράς εμβέλειας βαλλιστικό πύραυλο με την ονομασία «Dongfeng-21», ο οποίος έχει σχεδιαστεί για να καταστρέφει μεγάλα πλοία, καθώς και αεροπλανοφόρα. Σύμφωνα πάντα με τον Robert Boyes πέρυσι κατά την διάρκεια δοκιμαστικής βολής του εν λόγω πυραύλου, από τον λαϊκό απελευθερωτικό στρατό της Κίνας, στην έρημο Γκόμπι, εξουδετερώθηκε με επιτυχία ομοίωμα αμερικανικού αεροπλανοφόρου. Έτσι, η Κίνα είναι σε θέση να απειλήσει ευθέως από τις ακτές της Νότιας Κίνας και της Ανατολικής Κίνας, όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ και της δυτικής συμμαχίας που «διέρχονται από εκεί», διαμηνύοντας τους «να μείνουν καλύτερα μακριά», τονίζει ο αρθρογράφος.

Οι Ρώσοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι, καθώς και οι Κινέζοι είναι πεπεισμένοι ότι ο Ομπάμα μάλλον θα υποχωρήσει υπό την «απειλή χρήσης βίας» εκ μέρους τους. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το μόνο πράγμα που αφήνεται να υλοποιηθεί από τον Αμερικανό Πρόεδρο, είναι η «ανάπτυξη πολιτικών στην πίσω αυλή» της Ρωσίας και της Κίνας, με την υλοποίηση συμφωνιών φιλίας και συνεργασίας με Ουκρανούς και Ιάπωνες.

Η παγκοσμιοποίηση μπορεί και να αλλάξει τον κόσμο, αλλά προφανώς όχι τους «Ρώσους στρατηγούς» που «ζουν σε ένα κουκούλι,» και τώρα αποτελούν «πιθανούς εχθρούς της Δύσης». «Θα ήταν ανόητο και ανεύθυνο να τους αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ και η δύση γενικότερα ως κάτι άλλο,» καταλήγει η εφημερίδα The Times.


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Η Ελλάδα δυστυχώς από την κατοχή και μετά δεν είχε ποτέ να επιδείξει μια διπλωματία που εξυπηρετούσε τα εθνικά μας συμφέροντα και μόνο, σε αντίθεση με την γειτονική Τουρκία που έχει πάρει σε πολλές περιπτώσεις τα εύσημα για την διπλωματία της και για την ευλυγισία της με γνώμονα πάντα την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων.
Αυτό γίνεται ακόμα πιο οδυνηρό αν αναπολήσει κανείς την αξιοζήλευτη διπλωματία της Ανατολικής Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας, δηλαδή του Βυζαντίου, που είχε την ικανότητα να ελίσσεται ανάμεσα σε πολλά μέτωπα και να κερδίζει συχνά την υπεροχή βάζοντας τον ένα εχθρό της αυτοκρατορίας να στρέφεται εναντίον του άλλου.
Έτσι επέζησε αυτή η αυτοκρατορία επί χίλια πεντακόσια χρόνια. Ακόμα και η περίφημη διπλωματία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήταν καθαρά υπόθεση των Ελλήνων Φαναριωτών που εκπροσωπούσαν την Υψηλή Πύλη στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και όχι μόνο. Ποιος μπορεί να λησμονήσει τον περίφημο και μέγα διπλωμάτη, Καραθεωδωρή Πασά;

Από το κατάπτυστο «yes-man» της δεκαετίας του πενήντα και του εξήντα, μέχρι το «Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», του κ. Σημίτη, την επαύριον της οδυνηρής κρίσης των Ιμίων, ουσιαστικά όχι μόνον δεν έχει αλλάξει τίποτα αλλά τα πράγματα χειροτέρεψαν σε τραγικό βαθμό.
Η ραγιαδίστικη διπλωματία της εθνικής μειοδοσίας αποκορυφώθηκε με την επικράτηση του ΓΑΠ στο υπουργείο Εξωτερικών, που τώρα είχε μετατραπεί σε… υπουργείο «Εξωτικών».
Την εποχή εκείνη, αρχές της δεκαετίας του 2000, είχα απευθυνθεί στο υπουργείο Εξωτερικών για να διαθέσω κάποια στοιχεία που είχα από την τουρκική πρωτεύουσα. Είχα την τύχη, ή την ατυχία, να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις στην Άγκυρα στην μεγάλη κρίση των Ιμίων, αλλά και στην κρίση του Οτσαλαν.
Ειδικά για τα Ίμια είχα αποκλειστικά στοιχεία γα το εθνικό συμβούλιο της Άγκυρας το βράδυ της κρίσης των Ιμίων, όταν οι Τούρκοι στρατηγοί έπνεαν μένεα κατά της Τσιλέρ γιατί τους είχε οδηγήσει σε μεγάλο αδιέξοδο και έτρεμαν την μεγάλη ήττα που επέρχονταν και που μετατράπηκε με την ουσιαστική συμβολή μας σε στρατηγική νίκη της Τουρκίας.
Την περίοδο εκείνη, αρχές της δεκαετίας του 2000, ο υπεύθυνος του τουρκικού γραφείου του υπουργείου Εξωτερικών, ήταν κάποιος που το επίθετο του παρέπεμπε σε… φωτιές και πυρκαγιές.
Η πρώτη μου δυσάρεστη έκπληξη ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός δεν ήξερε γρι τουρκικά και γενικά ήταν άσχετος με το αντικείμενο.
Η δεύτερη μεγαλύτερη έκπληξη μου ήταν πως όχι μόνον αντιμετωπίστηκα με μεγάλη αδιαφορία, αλλά και με περιφρόνηση για την διάθεση μου να βοηθήσω το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών με σπάνιες τότε και αποκλειστικές πληροφορίες.
Έκτοτε δεν είχα καμία άλλη επαφή με ένα υπουργείο που το μόνο που ενδιαφέρονταν ήταν να ικανοποιεί τις επιταγές των Αμερικανών για μια καθαρά μειοδοτική ελληνοτουρκική «προσέγγιση».

Πέρασαν από τότε κάποια χρόνια. Η πλήρης επικράτηση του ΓΑπ στην ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν το μεγαλύτερο δράμα της ελληνικής διπλωματίας. Και αυτό φάνηκε καθαρά με την περίπτωση του τότε πρέσβη μας στην Άγκυρα, κ. Κοράντη.
Ο τότε πρέσβης μας στην τουρκική πρωτεύουσα είχε συντάξει μια έκθεση «καταπέλτη» που προσγείωνε στην πραγματικότητα την ελληνική κυβέρνηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Στην έκθεση αυτή ξεδίπλωνε με πολλά στοιχεία την τουρκική προκλητικότητα που όχι μόνο δεν είχε μειωθεί, παρά το ιστορικό άνοιγμα του ΓΑΠ προς την Άγκυρα, αλλά είχε αυξηθεί σε επικίνδυνο βαθμό.
Είναι χαρακτηριστικό του πως αντιμετωπίστηκε αυτή η έκθεση, οι δηλώσεις των τότε των κυβερνητικών παραγόντων που απαξίωσαν την έκθεση αυτή, (να θυμίσω μόνο τις δηλώσεις του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου, κ. Δημήτρη Ρέππα, στις 4 Απρίλιου 2001, «Η Ελλάδα ασκεί τα νόμιμα δικαιώματά της, όσον αφορά στην άμυνα, βάσει των διεθνών συνθηκών», σχολίασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Ρέππας, για την έκθεση του Ελληνα πρέσβη στην Άγκυρα»).
Ο ίδιος ο κ Κοράντης που είχε ήδη προκαλέσει την έντονη δυσαρέσκεια της Άγκυρας, απομακρύνθηκε κακήν κακώς από την πρεσβεία μας στην τουρκική πρωτεύουσα, καθώς η ελληνική κυβέρνηση υπάκουσε αμέσως στις διαμαρτυρίες των Τούρκων.

Και φτάνουμε στην σημερινή πραγματικά μειοδοτική διπλωματία. Η σημερινή ελληνική διπλωματία είναι το φερέφωνο και το ανδρείκελο της Γερμανίας και των ΗΠΑ και το μόνο που κάνει με ευσυνειδησία, είναι να επαναλαμβάνει τις δηλώσεις των Γερμανών και Αμερικανών κυβερνητικών παραγόντων.
Χαρακτηριστική περίπτωση το ζήτημα της Ουκρανίας. Εδώ το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, πράττοντας καταφανώς ενάντια στα εθνικά μας συμφέροντα, συντάχτηκε με την Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει καταστρέψει την χώρα, σε ένα οικονομικό πόλεμο κατά της Ρωσίας, που μόνο ζημιά προκαλεί στην ήδη καταστραμμένη από τους Ευρωπαίους «συμμάχους» μας ελληνική οικονομία.
Δυστυχώς για άλλη μια φορά θα πρέπει να πάρουμε παράδειγμα τους γείτονες μας που και αυτή την φορά δεν διστάζουν να παίξουν σε πολλά ταμπλό για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα.

Κάποτε θα πρέπει να δοθεί τέλος σε όλη αυτή την κατάσταση. Η ελληνική διπλωματία πρέπει να γίνει ελληνική και να εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα και μόνο.
«Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας δεν καθορίζεται από τα ροδάκινα», ισχυρίστηκε η εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης, γνωστή συνάδελφος δημοσιογράφος. Και βέβαια δεν καθορίζεται από τα ροδάκινα, αλλά πολύ περισσότερο δεν καθορίζεται από τα γερμανικά και αμερικανικά συμφέροντα και πολύ χειρότερα από το ξεπούλημα της εθνικής μας κυριαρχίας.
Αν συνεχίσουμε έτσι, με την συνεχιζόμενη καθημερινή εισβολή εκατοντάδων μουσουλμάνων χωρίς καμία ελληνική αντίδραση, αύριο δεν θα υπάρχει αυτή η χώρα προς δόξα των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων.
Αν συνεχίσουμε αυτή την εθνική μειοδοσία θα αφανίσουμε ότι ακόμα έχει απομείνει από τον ελληνισμό.
Αυτό θέλουμε; Ω μη γένοιτο!
Ευτυχώς που ακόμα υπάρχουν πραγματικά κάποιοι που σκέπτονται με μόνο γνώμονα τα εθνικά μας συμφέροντα. Και πολύ γρήγορα θα εμφανιστούν και θα αντιστρέψουν το κατρακύλισμα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας προς τον καταστρεπτικό γκρεμό.
Η ελπίδα ήταν πάντα χαρακτηριστικό του Έλληνα, οι μεγάλες ικανότητες του οποίου φαίνονται όταν μεγαλουργεί στο εξωτερικό!
Αυτός ο τόπος αξίζει μιας εθνικής διπλωματίας και πολύ καλύτερης τύχης!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Δημήτρης Μαχαιρίδης

Κανείς δεν δείχνει ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στην Τουρκία.

Καταρχήν ο ίδιος ο Ερντογάν. Μπορεί να εξελέγη από τον πρώτο γύρο, αλλά το 52% που κέρδισε είναι μάλλον ισχνό σε σχέση με τις υπέρμετρα αισιόδοξες προβλέψεις του περιβάλλοντός του.

Ο ίδιος και το επιτελείο του είχαν ενορχηστρώσει μια τεραστίων διαστάσεων προεκλογική καμπάνια που θα τους έδινε εκείνο το ποσοστό που θα του επέτρεπε στην συνέχεια να ενεργοποιεί ανενόχλητος το άρθρο 104 του τουρκικού συντάγματος.

Πρόκειται για το άρθρο που δίνει ενισχυμένες εξουσίες στον πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας: προεδρία του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, επιστροφή στη βουλή νομοθετικών αποφάσεων της, έκτακτη σύγκληση υπουργικού συμβουλίου.

Το άρθρο 104 σε όλη την προεδρία Γκιούλ ήταν σε ύπνωση, λόγω της τέλειας συνεργασίας του με τον Ερντογάν.

Ο Ερντογάν θα ήθελε, όμως, τώρα να το χρησιμοποιήσει ευρέως, προκειμένου να έχει το πάνω χέρι στα τουρκικά πράγματα έναντι του πρωθυπουργού της χώρας.

Με μόλις 52% των ψήφων, το άρθρο 104 κινδυνεύει αν χρησιμοποιηθεί από τον Ερντογάν, να τον μετατρέψει στα μάτια ακόμη και εκείνων που τον ψήφισαν σε ένα ακόμη δικτατορίσκο, από τους δεκάδες που ταλανίζουν την Τουρκία επί δεκαετίες.

Ούτε και οι κεμαλικοί είναι ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα. Συγκέντρωσαν μόλις 37% κυρίως στα εύπορα, δυτικότροπα παράλια της Τουρκίας και στο άντρο τους την Άγκυρα, πρωτεύουσα της Τουρκίας.

Ο ισχνής προσωπικότητας υποψήφιος τους Εκεμλεντίν Ιχσάνογλου παρέπαιε διαρκώς ανάμεσα στον κεμαλισμό και τον λάιτ μουσουλμανισμό, χωρίς να κατορθώσει να δώσει το στίγμα των προθέσεών του.

Οι κεμαλιστές βυθισμένοι εδώ και χρόνια σε πολύ χειρότερα σκάνδαλα από εκείνα του Ερντογάν βλέπουν την πλατφόρμα του κεμαλισμού, πάνω στην οποία κινήθηκε επί δεκαετίες η Τουρκία να βυθίζεται αργά και σταθερά μέσα στο διαρκώς διογκούμενο κύμα μουσουλμανοποίησης της χώρας.

Έτσι για την κεμαλική νομενκλατούρα που ρύθμισε όλο τον 20ο αιώνα τις τύχες της Τουρκίας μπορεί να πλησιάζει το τέλος της.

Οι Κούρδοι με το 9% που συγκέντρωσε ο υποψήφιός τους Σελαχαατίν Ντεμιρτάς κατάφεραν απλά να κρατήσουν τα ερείσματά τους στην κουρδική ΝΑ Τουρκία. Η διείσδυσή τους στην υπόλοιπη Τουρκία είναι μηδαμινή. Άρα και η πολιτική τους βαρύτητα για το μέλλον της χώρας θα παραμείνει εξίσου περιορισμένη.

Μοναδικός κερδισμένος, λοιπόν, των προεδρικών εκλογών είναι η πορεία της Τουρκίας προς την μουσουλμανοποίηση. Δεν θα ανακοπεί, θα ενισχυθεί και εκεί είναι που κρύβονται οι παγίδες για τον κακό γείτονά μας.

Το τρίπτυχο των πολιτικών εξελίξεων στην Τουρκία

Η διαδικασία αυτή στηρίζεται στους εξής τρεις παράγοντες που είναι καθοριστικοί για τις εξελίξεις στην Τουρκία: εθνικισμός, οικονομική ανάπτυξη και πολιτική δύναμη σε πολιτικό επίπεδο.

Σε αυτό το τρίπτυχο στηρίχτηκε ο Ερντογάν για να απαλλαγεί ο ίδιος από τους στρατιωτικούς. Μόνο που αυτό το ίδιο τρίπτυχο, στην πορεία των πραγμάτων μπορεί να γίνει η αγχόνη του Ερντογάν.

Καθώς οι κεμαλιστές συνεχίζουν να χάνουν ερείσματα στην Τουρκία, σταδιακά γίνεται ορατός ο κίνδυνος να εμφανιστεί στην τουρκική πολιτική σκηνή ένα άλλο πιο ισλαμικής στροφής κόμμα από αυτό του Ερντογάν.

Σε μια τέτοια περίπτωση το κομματικό δίπολο δεν θα είναι ανάμεσα στον Ερντογάν, ως εκφραστή της ισλαμικής Τουρκίας και τους κεμαλιστές, ως τοποτηρητές της δυτικότροπης Τουρκίας, αλλά ανάμεσα στον Ερντογάν, ως ήπιος ισλαμιστής και ενός άλλου κόμματος με σκληρή ισλαμική κατεύθυνση.

Ήδη το δημοσίευμα της Wahsington Post αυτήν την εβδομάδα, σύμφωνα με το οποίο οι επικίνδυνοι τζιχαντιστές που προσπαθούν να δημιουργήσουν χαλιφάτο στο Ιράκ βρίσκουν περίθαλψη στα νοσοκομεία των τουρκικών πόλεων στα νότια σύνορα της Τουρκίας με την Συρία, αποτελεί προάγγελο δυσοίωνων εξελίξεων στην γειτονική χώρα.

Ταυτόχρονα, η όλο και βαθύτερη εμπλοκή της τουρκικής οικονομίας στο λαθρεμπόριο που συνεπάγεται ο εμφύλιος στη Συρία και η αβέβαιη κατάσταση στο Ιράκ ευνοούν την εμφάνιση μέσω περίεργων χρηματοδοτήσεων πολιτικών κομμάτων στην Τουρκία πιο ισλαμογενών από αυτά που γνωρίσαμε μέχρι τώρα.

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω την διεθνή απομόνωση του ίδιου του Ερντογάν από φίλους και συμμάχους, που συμπαρασύρει και την ίδια την Τουρκία σε μια ιδιότυπη απομόνωση, τότε το συμπέρασμα είναι ότι μόνο σταθερότητα δεν φέρνει στην Τουρκία το τελικό αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του Αυγούστου 2014.

Ένα, λοιπόν, είναι σίγουρο και αυτό έγινε σαφέστατο την προηγούμενη Κυριακή: όσοι, εντός και εκτός Τουρκίας, επί δεκαετίες ευελπιστούσαν ότι η Τουρκία θα καταστεί σταδιακά μια ευρωπαϊκή χώρα με δημοκρατία δυτικού τύπου θα μείνουν για πάντα απογοητευμένοι. Δεν μπορείς να γίνεις κάτι που δεν υπήρξες ποτέ.
* Ο Δημήτρης Μαχαιρίδης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Αθηνών. Έχει ένα μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο της Νίκαιας στο Military Use of Space και ένα δεύτερο από το Paris XI στο Threat Assessment Evaluation. Μιλά πέντε γλώσσες. Έχει εργαστεί σε διάφορα πόστα στην Ελλάδα, σε διεθνείς οργανισμούς και ευρωπαϊκά όργανα. Έχει συμμετάσχει σε δεκάδες συνέδρια. Έχει ταξιδέψει κατά κόρον. Το πιο εντυπωσιακό του ταξίδι ήταν το 2009 στην Κολομβία, όπου μαζί με τον φωτογράφο Διονύση Κουρή ανακάλυψαν το χωριό Macedonia μέσα στην ζούγκλα του Αμαζονίου και το έκανε πρωτοσέλιδο η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Η πιο εντυπωσιακή συνάντησή του ήταν το 2005 στην Ουάσιγκτον, όταν ο Μπαράκ Ομπάμα του έσφιξε το χέρι, στo πρώτο private functioning που οργάνωσε ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ για να συζητήσει την κάθοδό του στις προεδρικές εκλογές. Ορμώμενος από περιοδικά ΚΛΙΚ, ΕΥ, STATUS κ.α. της χρυσής εποχής, συνεργάστηκε με διευθυντές-δασκάλους κι εδώ και χρόνια έχει μπει για τα καλά στη διαδικτυακή δημοσιογραφία.

Πηγή Tribune

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης 

Άλλη μία συνηθισμένη μέρα.
Ξύπνημα από νωρίς και το ραδιόφωνο με μπαταρίες δίπλα στον καφέ και το σακουλάκι του καπνού, με όλα τα απαραίτητα σύνεργα. Τα νέα της ημέρας, ανάμικτα με ανεπαίσθητες στιγμές ελάχιστης απόλαυσης (ή μήπως λήθης), που ψάχνουν να βρουν το νόημά τους σε μικρές γουλιές και μικρά σύννεφα.

Ο δημοσιογράφος, ο πρόεδρος τάδε, ο βουλευτής δείνα και ο αγανακτισμένος ακροατής που όλοι τους εξακολουθούν να πιστεύουν πως κάποτε, στο απώτερο και -σε κάθε περίπτωση- απροσδιόριστο μέλλον, με τη δύναμη ίσως ενός «από μηχανής Θεού», όλα θα φτιάξουν. Κι αν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, ευφυώς είχαν «ανακαλύψει» τη Θεία παρέμβαση που όλα τα διορθώνει στο αρχαίο μας Θέατρο, παρεμβαίνοντας την τελευταία συνήθως στιγμή, στο σημερινό «θέατρο του παραλόγου» της παγκοσμιοποιημένης και τραπεζοκρατούμενης κοινωνίας μας, όσοι ευελπιστούν στον «καλό Θεό» της Ελλάδος για να λύσει τα προβλήματα της χώρας, ίσως θα πρέπει να αναλογισθούν ότι… σε λίγο καιρό δεν υπάρχει πλέον ελληνικό κράτος για να σωθεί!

Το μόνο που θα έχει απομείνει από έναν άλλοτε υπερήφανο λαό, θα είναι μία καρικατούρα του εαυτού του. Μια γελοιογραφία που θα βρίσκει τα ίχνη της στα πρόσωπα όσων τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες κυβέρνησαν τον άγιο αυτό τόπο.

Κι αν τα πιο πάνω διαβάζονται με κόπο ή «ακούγονται» σκληρά, πώς αλλιώς μπορεί κάποιος να περιγράψει έναν λαό που, σοκαρισμένος και παραιτημένος πλέον από κάθε ελπίδα, ψάχνει να βρει την τύχη του στο «στοίχημα» και τ’ αλλεπάλληλα «τζακ ποτ», παλεύοντας με την κατάθλιψη που τον περιβάλλει.
Περιστοιχιζόμενος από ανθρώπους που χάσκουν κάθε ημέρα εμπρός από μία οθόνη υπολογιστή στις ιστοσελίδες της (και καλά) κοινωνικής δικτύωσης ή των πρωινάδικων, των τούρκικων σήριαλ και των δελτίων ειδήσεων.
Και τελικά, ως μόνη πράξη αντίδρασης και «ξεφουσκώματος» της αγανάκτησής του, βρίσκει τη ψεύτικη λύτρωσή του στην αδιάκοπη συζήτηση «επί των πολιτικών εξελίξεων», που με περισσή μαεστρία και πάντοτε επιλεκτικά του σερβίρουν κάθε λίγο τα διαπλεκόμενα μεγαλοκάναλα των Αθηνών. Αρκεί, να παραμένει στο (κατ’ επίφαση) σπίτι του.

Ποια τύχη, ποιο μέλλον, ποιας χώρας μπορεί να βασιστεί σε αυτά τα δεδομένα;

Χωρίς καν να γίνεται λόγος για το μέγιστο δημογραφικό πρόβλημα που, σε συνδυασμό με τη μαζική εισροή παράνομων μεταναστών, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον (με μαθηματική ακρίβεια), θα αποτελέσουν τους δύο εκείνους παράγοντες που θα δώσουν το δικαίωμα σε μελλοντικούς συγγραφείς να κάνουν λόγο για έναν «κάποτε υπερήφανο λαό που ζούσε στη χερσόνησο του Αίμου».

Ας μην περιμένουμε λοιπόν τον «από μηχανής Θεό». Άλλωστε, οι ίδιοι αρχαίοι δραματουργοί που τον εφηύραν, φρόντισαν να παρεμβάλουν στα αξεπέραστα μέχρι σήμερα έργα τους και το εξόχως διδακτικό «συν Αθηνά και χείρα κίνει».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η σύγκριση μεταξύ Μπους και Ομπάμα, οδηγεί σε πολύ (επιεικώς) απογοητευτικά συμπεράσματα για τον νυν Πρόεδρο Ομπάμα.

Υπενθυμίζω ότι ο πρόεδρος Μπους:
Έδειχνε να σέβεται πολύ περισσότερο τους συμμάχους του (πχ Βουκουρέστι για σκοπιανό)

Ότι έκανε το έκανε μετά το τερατώδες έγκλημα εναντίον των πύργων της Νέας Υόρκης

Νόμισε επίσης ότι μπορούσε να κάνει μπίζινες στο Ιράκ, καλώντας εκεί και διάφορες άλλες χώρες ως ηλίθιους «επενδυτές» στο πτώμα του Ιράκ.

Προέβη σε απαράδεκτα μέτρα εναντίον και των αμερικανών πολιτών, και σε όλον τον κόσμο, με απαγωγές, με το Γκουαντάναμο κτλ.

Όμως όσα όλα έκανε δείχνουν ότι οφείλονταν και σε μία ιδεολογική βλακεία. Πλην της διάθεσης κλοπής του πλούτου του Ιράκ.

Επίσης τα έκανε για τη διάλυση της τρομοκρατικής οργάνωσης Αλκάιντα.

Αντίθετα ο Νομπελίστας ειρήνης (!!!) Ομπάμα ό,τι έκανε το έκανε συνειδητά και εν πλήρη γνώση. Υπενθυμίζω:

Υπέθαλψε, εξόπλισε και ίδρυσε εν γνώσει του ένα ισλαμοφασιστικό τέρας μπροστά στο οποίο η Αλκάιντα (που ποτέ εξ όσων γνωρίζω δεν προέβη σε σφαγιασμό πιστών άλλων θρησκευμάτων και δη Χριστιανών), ωχριά.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ μετέτρεψε τη Λιβύη σε μία ισλαμοφασιστική χώρα, επιστρατεύοντας και εξοπλίζοντας ότι εγκληματικό ισλαμοφασιστικό στοιχείο υπήρχε στον πλανήτη. Και έκανε τα στραβά μάτια ακόμα και μετά το τερατώδες έγκλημα εναντίον του Αμερικανού προξένου της Λιβύης.

Περίπου τα ίδιο έκανε με την δήθεν αραβική του άνοιξη στη κάποτε θαυμάσια χώρα Τυνησία. Που σήμερα σιγά-σιγά αλλά σταθερά μετατρέπεται σε ισλαμικό κράτος

Προσπάθησε να επιβάλει ισλαμοφασισμό στην Αίγυπτο σε συνεργασία με των ίδιων με εκείνον αντιλήψεων Ερτογάν.

Προέβη σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Συρία, όχι μόνον κλείνοντας τα μάτια στην εξολόθρευση των χριστιανών (μαζί με όλους τους πειθήνιους του εγκληματίες της ΕΕ κτλ) αλλά επιδιώκοντας με ισλαμοφασιστική μανία την επικράτηση των ισλαμοφασιστών στην Συρία.

Που τους είχε εξοπλίσει μαζί με την Τουρκία, το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία.

Ακόμα και μετά την ίδρυση του ισλαμοφασιστικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ, αξίζουν προσοχής οι δηλώσεις του σχεδόν σίγουρα φανατικού μουσουλμάνου Ομπάμα που δήλωσε:

Ότι κάνει τους βομβαρδισμούς στο βόρειο Ιράκ, όχι για να πλήξει τους ισλαμοφασίστες για τα εγκλήματα τους γενοκτονίας, σφαγιασμού και αποκεφαλισμού χιλιάδων ανθρώπων επειδή αρνήθηκαν να γίνουν μουσουλμάνοι (ως εκείνος υπενθυμίζω) αλλά μόνον γιατί κινδύνευαν οι Αμερικανοί στην Αρμπίλ (!!!).

Μόνον ένας φανατικός μουσουλμάνος θα έκανε τη δήλωση αυτή που δεν ήταν αναγκαία ή μπορούσε να ήταν διαφορετική αναφέροντες και τα εγκλήματα των ισλαμοφασιστών εναντίον της ανθρωπότητας,

Και προφανώς τη δήλωση την έκανε για να δικαιολογήσει τον εαυτόν του στους σε όλον τον κόσμο ομοϊδεάτες του.

Υπενθυμίζω ακόμα κάτι πολύ ενδεικτικό. Το ότι πρότεινε για μεσολαβητές για τη Γάζα, όχι την μη ισλαμοφασιστική χώρα Αίγυπτο, αλλά την Ερτογάν και το Κατάρ.

Υπενθυμίζω, την παρά τις υποσχέσεις του, πολιτική του για το Γκουαντάναμο.

Τέλος υπενθυμίζω την πρόσφατη φασιστική του υποστήριξη των ναζιστών στην Ουκρανία, τις συνεχής επικίνδυνες και προσβλητικές για τη Ρωσία και τη διεθνή τάξη δημόσιες απειλές ς του που πλην του ότι εμπεριέχουν και κινδύνους για την ανθρωπότητα δείχνουν έναν τελείως ανώριμο ηγέτη των ΗΠΑ. Που μαζί με τις μαριονέτες-ηγέτες της ΕΕ, και τον μαϊντανό γελοίο Γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ και όλα τα νεοταξικά ΜΜΕ του σε όλον τον κόσμο , αποτελούν τεράστιο κίνδυνο για την ανθρωπότητα.

Το τι θα γίνει για τα εγκλήματα του Ομπάμα κατά της ανθρωπότητας και κατά των χριστιανών, αφορά κυρίως τον Αμερικανικό λαό.

Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

Σχόλιο ιστολογίου: Προφανώς είναι άνευ λόγου το να συγκρίνονται 2 ανώτεροι υπάλληλοι της Νέας Τάξης...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου