Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Απρ 2016

Του Γιώργου Παπαδόπουλου – Τετράδη 

Δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες έχουν παρατηρήσει, ότι κάθε φορά, που ο πρωθυπουργός τα βρίσκει μπαστούνια για τον τρόπο που θα πουλήσει στο λαό το κάθε επαχθές μνημόνιο που υπογράφει, κάνει κι ένα ταξίδι στο εξωτερικό για να συναντήσει τον Ολάντ (πρώην Ολανδρέου για όσους θυμούνται) και κάποιον από το ιερατείο της ΕΕ.

Αν απορείτε τι λέει σ’ αυτούς, που εκπροσωπούν το μεγάλο κεφάλαιο (γιατί το λαό δεν τον εκπροσωπούν στα σίγουρα) μπορώ να σας διαφωτίσω. Από τη μια διαβεβαιώνει, ότι έχει όλη την καλή διάθεση να υπογράψει όσα έχει συμφωνήσει και όσα απαιτούν οι δανειστές, αρκεί να βάλουν νερό στο τωρινό κρασί τους για να μην απαξιωθεί εντελώς στα μάτια του λαού, και από την άλλη απειλεί (!), ότι αν πιεστεί πολύ θα παραιτηθεί και θα έχουν να κάνουν μ’ αυτό το παλιοκόμμα του Σαμαρά, που δεν τους έκανε όλα τα χατίρια και δεν έκλεισε και την αξιολόγηση!

Αυτά λέει σ’ αυτούς που συναντά, εκείνος που κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους, ότι όταν μιλάνε στο εξωτερικό επιτίθενται …αντεθνικά στην ελληνική κυβέρνηση!

Για να καταλάβει κάνεις καλυτέρα τι γίνεται στο υψηλό επίπεδο πρέπει να δει ποιος είναι ο πρωθυπουργός. Από τη μέχρι τώρα πορεία του στην πρωθυπουργία και στο κόμμα ένα είναι βέβαιο: Ότι οι φιλοδοξίες του είναι πολύ μεγαλύτερες από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη χώρα. Και ότι οι ευαισθησίες του για την κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι αντίστοιχες του Λένιν. Δηλαδή, καμία.

Ένα μεγάλο μέρος των ομιλιών του είναι γεμάτο από νουθεσίες και πολιτικές παραινέσεις προς τους Ευρωπαίους και από αγωνιστικές κορώνες για μια ευρωπαϊκή απελευθέρωση. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να σώσει ούτε μια γειτονιά της χώρας του από τη μιζέρια θεώρει την κυβέρνηση του ταγό ευρωπαϊκής απελευθέρωσης! Και το πιστεύει!

Η πετριά είναι παλιά, από την εποχή του 2012-2014, όταν στις εσωκομματικές ζυμώσεις ήταν βέβαιο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα συμπαρέσυρε όλο τον ευρωπαϊκό νότο με κυρίαρχη πολιτική δύναμη τους …Ποδέμος!! Ο πρωθυπουργός έχει χτίσει εντός του έναν υπερεθνικό ρόλο σ’ αυτό. Κι ακόμα τον καλλιεργεί.

Στην πραγματικότητα, ο κ. Τσίπρας είναι πολιτικά μετέωρος. Επί της ουσίας, στην πράξη δεν έχει καμία σχέση με την αριστερά κληρονόμο του ΚΚΕ εσ. και του Συνασπισμού. Τον στηρίζουν τα στελέχη, που είτε ορέγονται τη νομή του κράτους, είτε αιθεροβατούν, νομίζοντας, ότι μπορούν να ελαφρύνουν τα βάρη, που αυτά τα ίδια προσθέτουν με μνημόνια στο λαό! Σχιζοφρένεια.

Γύρω του, σε επίπεδο κυβερνητικό, έχει συγκεντρώσει έναν εσμό από πασόκους αρπακτικά, που έσπευσαν πρόθυμοι να βουλώσουν τρύπες ανυπαρξίας έστω και ενός αριστερού (;) στελέχους ικανού να αναλάβει θέσεις ευθύνης.

Από άποψη εκλογική, τον Σεπτέμβριο έχασε 300.000 ψήφους σε σχέση με τον Ιανουάριο πέρυσι. Όση η δύναμη της ΛΑΕ και κάτι παραπάνω. Έχασε έναν σημαντικό αριθμό από αριστερούς ψηφοφόρους, που προτίμησαν την αποχή από το να ψηφίσουν την πολιτική απατεωνιά του μνημονίου του Φεβρουαρίου 2015, του ψευτοδημοψηφίσματος και του τρίτου μνημονίου.

Η εκλογική του βάση, όση του έχει μείνει, δεν είναι παρά κυρίως πασόκοι ψηφοφόροι, που πηγαίνουν όπου βλέπουν διορισμούς και ρουσφέτια και χαρίσματα, τέτοια που τους έχει τάξει ο πρωθυπουργός εδώ και δυο χρόνια και τον πίστεψαν. Πλάι σ’ αυτούς στοιχίζονται τα υπολείμματα μιας μερίδας αριστερών, που είτε γλυκαίνονται με τη νομή της εξουσίας είτε αιθεροβατούν, είτε δεν έχουν που αλλού να πάνε.

Σε επίπεδο κομματικό ακούει εδώ και μέρες τα καμπανάκια της εσωκομματικής αντιπολίτευσης των 53+, που με ένα σκληρό κείμενο προτείνουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, την παράδοση της εξουσίας και τη διατήρηση μιας κάποιας εκλογικής βάσης, προ του φόβου να χαθεί εντελώς κάθε πολιτική αξιοπιστία και ψήφος με τη διαρκή ψήφιση και εφαρμογή μνημονίων, που είναι έξω από τη λογική της αριστεράς.

Ναι. Αλλά, κι αυτό δεν είναι έξω από τη λογική του κ Τσίπρα.

Επειδή, για όσους δεν το έχουν καταλάβει, τον πρωθυπουργό δεν τον ενδιαφέρει ούτε η αριστερά ούτε η χώρα. Τον ενδιαφέρει η καρέκλα της εξουσίας. Κανείς άλλος ηγέτης της αριστεράς δεν έχει ασκήσει στην πράξη πιο αντιαριστερή πολιτική μόνο και μόνο για να μείνει στην εξουσία. Και κανείς δεν έχει βλάψει τη χώρα τόσο πολύ μόνο και μόνο για να μη χάσει την εξουσία.

Ο δρόμος, που ανοίγεται μπροστά του είναι διπλός. Ο ένας είναι αυτός που χτίζει εδώ και μήνες, του μονοκομματικού κράτους. Του μονοκομματικού καθεστώτος. Ενός καθεστώτος πλήρους ελέγχου και νομής της κρατικής εξουσίας, με υποταγμένα από νομικούς εκβιασμούς μέσα, είτε ενημέρωσης, είτε άσκησης διοίκησης, είτε χρηματοδότησης του εκτρώματος. Ήδη, ενώ το ΠΑΣΟΚ την πρώτη τετραετία του ’80 είχε ποσοστό συμμετοχής στελεχών στον κρατικό μηχανισμό, που έφτανε το 50%, σήμερα περίπου το 90% των συριζαίων στελεχών επανδρώνουν το κράτος. Και επειδή δε φτάνουν, επιστρατεύουν και πασοκικά τρωκτικά, που έχουν προσχωρήσει στο πάρτι.

Αυτή η άτυπη κομματική δικτατορία βρίσκεται μακριά από την προηγούμενη πολυκομματική ρουσφετολογική λογική των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που έμπαζαν αναλογικά και οπαδούς του Συνασπισμού και του ΚΚΕ, όπως μπορεί να σας βεβαιώσει όποιος φίλος σας ή συγγενής υπηρετεί στο διεφθαρμένο ελληνικό δημόσιο.

Η μια οδός λοιπόν είναι η εγκαθίδρυση μιας μονοκομματικής κρατικής δικτατορίας, που μηχανεύεται τη δημιουργία στρατού πιστών ψηφοφόρων από τα λεγόμενα «λαϊκά στρώματα», όπως αρέσκεται να τα αποκαλεί ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του.

Για να υπάρχουν τέτοιοι ψηφοφόροι πρέπει να ανατραπεί η σχεδόν μονοταξική δομή της ελληνικής κοινωνίας, που αποτελείτο από 95% εργάτες, μικροαστούς και αγρότες και περίπου 3% κεφαλαιούχους και να δημιουργηθεί μια τάξη υποβαθμισμένη, που θα μισεί τις υπόλοιπες. Σήμερα, αυτό το 95% έχει περίπου 1.500.000 ανέργους και περίπου 500.000 στα όρια της φτώχειας, με το υπόλοιπο να ισορροπεί μεταξύ αξιοπρέπειας και ανασφάλειας. Ένα εύφλεκτο μίγμα, ότι πρέπει για λαοπλάνους.

Όποιος πιστεύει ότι η φτωχοποίηση του πληθυσμού συγκινεί τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ κοιμάται ύπνο βαθύ. Η φτωχοποίηση είναι βούτυρο στο ψωμί του ΣΥΡΙΖΑ. Την επιδιώκει και τη δημιουργεί κι όλας. Όλα τα μέτρα είναι μέτρα εξώθησης του πληθυσμού προς τα κάτω. Με αποτέλεσμα οι αδύναμοι να περιθωριοποιούνται μοιραία από τους μικροαστούς, όχι σε επίπεδο προλεταριοποίησης, αλλά σε επίπεδο λουμπενοποίησης. Κανένα πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι κι αλλιώς, οι επαφές του με το πραγματικό προλεταριάτο δεν ήταν ποτέ στενές, δεδομένου ότι το χώρο τον κάλυπτε κυρίως το ΚΚΕ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ απευθυνόταν περισσότερο στους διανοουμένους και στους σχετικά εύρωστους πολίτες, οι όποιοι έχουν φύγει πια τρέχοντας. Αλλά, και στους κάθε λογής μπαχαλάκηδες και περιθωριακούς νιχιλιστές, δήθεν αναρχικούς και… αυτονόμους (η γνωστή αυτονομία που έχεις στην τουαλέτα σου), που στο όνομα τους ορκίζονται υπουργοί της κυβέρνησης σε νευραλγικά πόστα.

Η ομάδα περί τον Τσίπρα, λοιπόν, που κυβερνάει τη χώρα, έχει ρίξει το βάρος της στη δημιουργία μόνιμης πελατειακής ψηφοφορικής βάσης απ’ όπου να ναι. Ασχέτως ιδεολογίας ή μη! Αυτό ακριβώς το όπου να ναι, το οποίο χαρακτηρίζει και την πολιτική της κυβέρνησης (αν είχε πολιτική). Η μαγική ταυτότητα είναι η φράση τα «λαϊκά στρώματα». Όλοι οι υπόλοιποι στη χώρα (το 80% δηλαδή) είναι προνομιούχα στρώματα! (για να χει μια εικόνα ο αναγνώστης, οι τελευταίες εκλογές έδειξαν ότι το 25% των ανέργων ψήφισαν ΝΔ!)

Και η διαρκής επανάληψη της κυβερνητικής φρασεολογίας βρίσκεται ακριβώς στις φράσεις «δεν θα θιγούν οι πιο αδύναμοι». Αυτό, δεν είναι παρά ένα προσκλητήριο προς αφελείς και εκβιαζόμενους από την ανέχεια. Και η συνέχεια «θα πληρώσουν τα μεσαία και μεγάλα εισοδήματα» βάζει τα όρια αυτού που η παρέα Τσίπρα χωρίζει από τη δική του πελατεία. Όπου τα μεσαία εισοδήματα δεν είναι παρά όσοι παίρνουν 1800 μεικτά το μήνα! Είναι οι κατά ΣΥΡΙΖΑ φραγκάτοι!

Ο λαός πρέπει να δει αυτά τα φαινόμενα με μεγάλη σοβαρότητα και ανησυχία. Γιατί η κατά γενική ομολογία και με αριθμούς αποδεδειγμένη ελληνική σχεδόν μονοταξική κοινωνία, που φτωχοποιείται όλη μαζί αναλογικά, με εξαίρεση κλάδους της κρατικής δημόσιας γραφειοκρατίας (μόνιμου πελάτη της κομματοκρατίας) κινδυνεύει να φαγωθεί μεταξύ της. Όχι επειδή υπάρχει σοβαρή οικονομική ταξική διαφορά (είπαμε, ένα 3% περίπου είναι οι κεφαλαιούχοι και οι υπόλοιποι είναι μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι που τους συντηρεί η μικροαστική οικογένεια και μικροεπαγγελματίες), αλλά επειδή η κυβέρνηση προκειμένου να συμμετάσχει μόνιμα σε πολιτικό παιχνίδι και να φτιάξει τη δική της πελατεία, που τώρα δεν έχει, σπέρνει σπόρους ταξικής διαφοροποίησης και διχόνοιας στο λαό. Σπέρνει επικίνδυνο διχασμό και μίσος.

Ο ένας δρόμος, λοιπόν που έχει μπροστά του ο πρωθυπουργός είναι αυτός. Να το κάνει το κράτος, τη χώρα, κανονικό μπάχαλο με συγκρούσεις και απόπειρα καθυπόταξης.

Ο άλλος είναι περίπου να ακούσει τη φωνή των «53+». Να δημιουργήσει δηλαδή μια κρίση σύγκρουσης με τους δανειστές, να πουλήσει το παραμύθι της «βίαιης ανατροπής της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης» και να φύγει παίζοντας αυτός το παιχνίδι της δεξιάς παρένθεσης! Σπέρνοντας φυσικά πάλι έτσι λαϊκό διχασμό.

Να αφήσει την επομένη κυβέρνηση να εφαρμόσει όλα τα δεινά, που έσπειρε αυτός με τα πρόσθετα 180 δισ., που μας φόρτωσε (δάνειο και λεφτά ΕΚΤ στις τράπεζες, λόγω 5μηνης απραξίας) και να πετροβολάει από τα πεζοδρόμια με τα γνωστά κροκοδείλια συνθήματα και με το ηρωικό προφίλ «μιας αριστεράς, που ήρθε, το πάλεψε όσο κανείς και αρνήθηκε να υπογράψει το θάνατο του λαού»! Με τη σχετική βεβαιότητα, ότι ο γνωστός για την κοντή του μνήμη λαός θα τον ξαναφέρει στην εξουσία, για τα καλά αυτή τη φορά, μια και δεν θα χρειαστεί παρά να εφαρμόζει αυτά που οι άλλοι, οι «γερμανοτσολιάδες», ψήφιζαν.

Το δράμα για το λαό είναι, ότι το δίλημμα που έχει ο πρωθυπουργός έχει κοινό παρονομαστή: Το διχασμό. Επειδή ο πρωθυπουργός και η κλίκα που τον περιστοιχίζει έχουν γαλουχηθεί κομματικά από τα γεννοφάσκια τους με την αναγκαιοτητα της σύγκρουσης. Χωρίς σύγκρουση δεν υπάρχουν. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Στη θεωρία. Γιατί στα ωπα ώπα μεγάλωσαν.

Η ελληνική ευρωαριστερά, που μπολιάστηκε με το δρόμο της ιταλικής και της γαλλικής ευρωαριστεράς και απέκτησε μια πιο βαθειά φυσιογνωμία τις δεκαετίες του ’60 μέχρι το ’90, σκέφτηκε 10 πράγματα και άνοιξαν τα μυαλά της, έχει καταντήσει έρμαιο στα χέρια των πιο πρωτόγονων και αποτυχημένων θεωριών του προσταλινικού «χυδαίου μαρξισμού» ανακατεμένου με πολύ από …Μπακούνιν και ακόμα πιο πολύ από «τίποτε απολύτως». Ένα συνονθύλευμα μπάχαλου, ταξικής τρικυμίας εν κρανίω (περισσεύουν οι παχυλές συντάξεις, οι επιχειρήσεις και οι επενδεδυμένες αποταμιεύσεις στους υπερασπιστές όλου αυτού του «τίποτε») και επανάστασης, που δεν είναι ικανή ούτε ένα όχι να πει στην πράξη, μα ούτε και να καταστρώσει ένα μακρόπνοο σχέδιο διακυβέρνησης με ταυτότητα οικονομική, κοινωνική, ιδεολογική. Τίποτε.

Δεν ξέρω τι θα κάνει τελικά ο πρωθυπουργός. Η μεγάλη δίψα του για την εξουσία είναι εξόφθαλμη. Και βρίσκεται μεταξύ
  1. της παρέας του που είναι εξίσου απολιτίκ εξουσιομανής,
  2. του μισού κόμματος και των βουλευτών που μπήκαν στο ροκάνισμα της κρατικής εξουσίας και του ταμείου της και δεν κουνάνε,
  3. του μισού κόμματος που βλέπει να χάνεται η εκλογική πελατεία και προτείνει μέχρι και παραίτηση για να τη διατηρήσει, από το πεζοδρομιο πια (αλλά δεν παραιτούνται από τις κρατικές θέσεις…),
  4. των πασόκων ψηφοφόρων του, που θα μείνουν εκεί όσο θα προσδοκούν ρουσφέτια και διορισμούς,
  5. μιας πουλπας (μάζας) νεοφτωχοποιημένων πολιτών, που είναι έτοιμοι να χάψουν οποιοδήποτε παραμύθι, αφού δεν έχουν πώς να κρατηθούν από την πραγματικότητα,
  6. ενός κομματιού ψηφοφόρων, που τον ψήφισαν ιδεολογικά και δεν έχουν ούτε το σθένος να δουν ποιος είναι και ποιο είναι το κόμμα, ούτε το κουράγιο να φύγουν,
  7. ενός τεράστιου ποσοστού πρώην ψηφοφόρων του κόμματος, που απείχαν και απέχουν από τις κάλπες και για να γυρίσουν απαιτούν σοβαρότητα.
Τέλος, κι αυτό είναι το σημαντικότερο από όλα, κ Τσίπρας είναι μέχρι στιγμής ο εκλεκτός όλης της λέρας, που λέγεται Αγορές, δηλαδή Μέρκελ, Ομπάμα, Ολάντ, Κομισιόν, ΕΚΤ και, φυσικά, ΔΝΤ, που του σπρώχνει το αίτημα για κούρεμα και το αίτημα για μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα (για να μη μας περνάνε για αφελείς).

Και είναι στη θέση του χάρη σ’ αυτή τη λέρα, η οποία φυσικά άδειασε και Γιωργάκη και Σαμαροβενιζέλους μόλις άρχισαν να ζητάνε περίεργα δημοψηφίσματα για το ευρώ και να μην υπογράφουν μέτρα για αξιολόγηση.

Γιατί ο κ Τσίπρας δεν έχει διστάσει να τρέχει να δώσει γνωριμία στον τέως, να τα κάνει πλακάκια με την Εκκλησία, να φέρνει τον Πάπα, να αγκαλιάζει τον Ερντογάν, να φέρνει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, να συμμαχεί με το ακροδεξιό συνονθύλευμα της κομματικής σκακιέρας, να παίζει με όλους προκειμένου να αισθάνεται μεγάλος ηγέτης και να χτίζει προφίλ για το τώρα και για το μέλλον. Είναι ένας υπερφιλόδοξος, απ’ ότι φαίνεται, χωρίς ιδεολογικούς φραγμούς.

Κι αυτό το χωρίς φραγμούς σημαίνει, ότι μπορεί εύκολα να σπείρει έναν ιδιότυπο εμφύλιο στη χώρα, δήθεν ταξικό, για να φτιάξει την πελατεία του. Κι αυτό ο λαός πρέπει να το πάρει πολύ σοβαρά υπ όψιν του. Και να μην το επιτρέψει.

Ο εχθρός είναι το κεφάλαιο των αγορών και οι οικονομικοί και κομματικοί του βραχίονες στη χώρα. Δεν είναι ο διπλανός του μισθωτός, επαγγελματίας, συνταξιούχος.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια ευνομούμενη Πολιτεία βασίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες: Στη Δικαιοσύνη και τη σοβαρότητα του κράτους. Σήμερα θα αναφερθούμε στον δεύτερο πυλώνα, με ένα ακόμη γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η σοβαρότητα είναι κάτι που απουσιάζει από τη σημερινή -αλλά και τη χθεσινή- πραγματικότητα της Ελλάδας.

Τα γράφουμε αυτά με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στην Ειδομένη, τα οποία δείχνουν χαρακτηριστικά την ολιγωρία και την απουσίας κράτους, που θέλει να μας πείσει ότι μπορεί να λειτουργεί με τον ελάχιστο σεβασμό προς τους πολίτες του. Ούτε μία ούτε δύο, αλλά 32 ολόκληρες μέρες και νύχτες πρόσφυγες-μετανάστες έχουν κάνει κατάληψη στη σιδηροδρομική γραμμή και οι εντεταλμένοι για την τάξη σφυρίζουν αδιάφορα, την ώρα που μια σειρά από επαγγελματίες -και μεταφορικές εταιρίες- παθαίνουν ζημιές χιλιάδων ευρώ και ενώ 282 βαγόνια με προϊόντα παραμένουν εγκλωβισμένα σε ελληνικό έδαφος!

Οπως τονίζει μάλιστα ο Αναστάσιος Σεχπερίδης: «Εχουμε ζημιά 800.000 ευρώ και έχουμε χάσει την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό. Μας είχαν υποσχεθεί ότι θα ανοίξει η γραμμή στις 4 Απριλίου, μετά στις 11, μετά στις 18 και ακόμη τίποτε».

Χαμένοι από τους καταληψίες της Ειδομένης είναι και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ αλλά και τα λιμάνια, καθώς οι εταιρίες -με τεράστιο κόστος- μεταφέρουν τα φορτία τους μέσω Αλβανίας και Βουλγαρίας.

Οι εναλλακτικές διαδρομές, από Βουλγαρία και Ρουμανία, για τη μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων μέσω του σιδηροδρόμου δεν είναι δωρεάν, αλλά με σημαντική επιβάρυνση, κατά περίπου 6.000 ευρώ ανά συρμό. Είπατε κάτι; Μια φορά το κράτος-θεατής σε αυτήν την τραγωδία -οικονομική και ανθρωπιστική- άνοιξε τη γραμμή για λίγες ώρες και μετά πάλι τα... ίδια.

Αυτά είναι μη σοβαρά πράγματα και κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του με το ψευτοεπιχείρημα του δήθεν ανθρωπισμού και της μη βίας. Διότι, εάν την κατάληψη την είχαν κάνει Ελληνες πολίτες, ήδη θα είχαν «τσουβαλιαστεί» και απομακρυνθεί εν μια νυκτί από τα ΜΑΤ.
Όμως, φαίνεται πως ζούμε σε χώρα στην οποία οι μόνοι που σε λίγο δεν θα έχουν δικαιώματα θα είναι οι κάτοικοί της. 
Έλεος πια...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Μηλάκα

Μιλώντας για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων καλό θα ήταν να ξεκινά κανείς από την απλούστατη διαπίστωση: σου ανήκει αυτό που μπορείς να υπερασπιστείς και να κρατήσεις. Κατά τα λοιπά, τα (μεγάλα) λόγια ελάχιστη σημασία έχουν και όσοι τα συνηθίζουν είτε δεν έχουν ιδέα είτε επενδύουν στην μικροπολιτική.

Μέσα από αυτό το πρίσμα του ωμού ρεαλισμού αποκτά την ουσιαστική του υπόσταση αυτό που ονομάζουμε Διεθνές Δίκαιο. Το δίκαιο υπάρχει γι’ αυτόν που μπορεί να το επιβάλει. Για τους υπόλοιπους (αδύναμους), «τσάι και συμπάθεια» σε άπειρους γύρους συνομιλιών και διαβουλεύσεων…

Προχωρώντας ένα βήμα βαθύτερα και αντιμετωπίζοντας τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής στην πραγματική και όχι τη θεωρητική τους διάσταση, οι υπεύθυνες ηγεσίες σχεδιάζουν τις μάχες που κάποιες φορές η ίδια η Ιστορία τις καλεί να δώσουν. Οι μάχες κατά κανόνα δίνονται για να κερδηθούν.

Κάποιες ωστόσο μάχες πρέπει να δίνονται ακόμη και αν η ήττα έχει προεξοφληθεί. Γιατί οι αγώνες δεν έχουν τόσο να κάνουν με το παρόν, αλλά με το παρελθόν και κυρίως το μέλλον. Έχουν να κάνουν με τη συνέχεια ενός έθνους και την ιστορία του…

Μιλώντας για μάχες και αγώνες, δεν έχουμε κατ’ ανάγκην στο μυαλό τις πολεμικές συγκρούσεις. Άλλωστε ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα (έσχατα) μέσα. Άλλωστε, κατά κανόνα, η έκβαση ενός πολέμου έχει ήδη κριθεί πριν αυτός ξεκινήσει. Κάποιες (πολλές) φορές οι ήττες έρχονται χωρίς να δοθεί καν μάχη, χωρίς να πέσει έστω μια τιμητική ντουφεκιά…

Δεδομένων των πιο πάνω και ειδικά αυτήν την περίοδο έσχατης αδυναμίας που διανύει η χώρα, θα περίμενε κανείς από το πολιτικό σύστημα (εν συνόλω) να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί και να συνεννοηθεί αφήνοντας κατά μέρος μικροκομματικές – μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Και ταυτόχρονα να αφαιρέσει τα φίλτρα σύγχυσης από την ελληνική κοινωνία λέγοντας αλήθειες:

1. Αυτήν ακριβώς την περίοδο ασκούνται κολοσσιαίες πιέσεις στην ελληνική κυβέρνηση να αποδεχτεί τα τετελεσμένα στην υπόθεση της ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Η πραγματικότητα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών μελών του ΟΗΕ αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ ως Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ο «συμβιβασμός» που προσφέρουν στην Αθήνα είναι να κρατήσει όποιο όνομα επιθυμεί για τις διμερείς σχέσεις με αυτό το κράτος αίροντας ενστάσεις και επιφυλάξεις για την ενσωμάτωσή του στους Διεθνείς Οργανισμούς και συμμαχίες με τη συνταγματική του ονομασία.

2. Αυτήν ακριβώς την περίοδο αποτυπώνεται σε όλη της την έκταση η τουρκική προσπάθεια αναθεώρησης της Συνθήκης της Λοζάνης.

Αποκαλυπτική των πάγιων και αναλλοίωτων τουρκικών επιδιώξεων είναι η πρόσφατη συζήτηση στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ για τον καθορισμό της αποστολής της συμμαχίας για τον περιορισμό (υποτίθεται) των προσφυγικών ροών. Ταυτόχρονα με συνεχείς Notam η Αγκυρα υπενθυμίζει και προωθεί τις απόψεις της για συνδιαχείριση του Αιγαίου και για τη μη ύπαρξη δικαιώματος σε ΑΟΖ ελληνικών νησιών όπως το Καστελόριζο.

3. Αυτή ακριβώς την περίοδο κλιμακώνεται η πίεση σε Λευκωσία και Αγκυρα για έναν επονείδιστο συμβιβασμό – αποδοχή των τετελεσμένων – στο Κυπριακό.

Χαρακτηριστικό είναι το πολύ πρόσφατο παράδειγμα (ενώ οι Ευρωπαίοι συζητούσαν την αποδέσμευση κεφαλαίων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.) της απαγόρευσης της Αγκυρας σε αεροσκάφος που μετέφερε υπουργό χώρας της Ε.Ε. και είχε απογειωθεί από τη Λευκωσία να πετάξει πάνω από την Τουρκία!

Αυτά είναι τα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει σήμερα η οικονομικά εξουθενωμένη, διπλωματικά ανίσχυρη και πολιτικά ανύπαρκτη Ελλάδα. Και τα ζητήματα αυτά δεν αντιμετωπίζονται με (μεγάλα) πατριωτικά λόγια, αλλά με ωμό ρεαλισμό, στάθμιση των δυνατοτήτων και των συμμαχιών, επιλογή του πεδίου της (διπλωματικής) μάχης και ορθολογική προετοιμασία για το απευκταίο.

Σε διαφορετική περίπτωση θα βιώσουμε εμείς, και κυρίως οι επόμενες γενιές, τις συνέπειες των ηττών που ήρθαν χωρίς την παραμικρή (διπλωματική ή άλλη) μάχη.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε μια κλωστή φαίνεται να κρέμεται η συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας, σύμφωνα με τον βελγικό Τύπο, καθώς η μεν Τουρκία αξιώνει την άμεση (τον Ιούνιο) κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες, ενώ η ΕΕ ζητά με τη σειρά της από την Τουρκία εγγυήσεις ασφάλειας.

«Όνειρο θερινής νυκτός» αποτελούσε η πεποίθηση μερικών ότι η συμφωνία με την Τουρκία θα μπορούσε να επιλύσει το προσφυγικό, παρατηρεί η «De Morgen» στο κύριο άρθρο της και εκφράζει την άποψη ότι τα μειονεκτήματα της συμφωνίας έχουν αρχίσει να γίνονται πλέον αντιληπτά, πέραν της ηθικής απαξίας που ενέχει για την ΕΕ η απάνθρωπη μεταχείριση που επεφύλασσε στους πρόσφυγες μέσω της συμφωνίας.

Από την πλευρά της η «De Standaard» εμφανίζεται στο κύριο άρθρο της κι εκείνη προβληματισμένη με την πορεία εφαρμογής της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό που όπως σημειώνει παρουσιάζει «σημάδια αποσύνθεσης».

Η εφημερίδα μιλάει για «μεγάλο τίμημα» που καλείται να καταβάλει η ΕΕ έναντι της Τουρκίας, παρατηρεί ότι η λογική του «μη χείρον βέλτιστον» παρουσιάζει ρωγμές και διερωτάται ποιες είναι εν τέλει οι «κόκκινες» γραμμές που θέτει η Ευρώπη και μέχρι πόσο θα είναι διατεθειμένη να υπομένει αγόγγυστα τους εκβιασμούς της Τουρκίας. Μ. Σπινθουράκης, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Βρυξέλλες, Βέλγιο

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το πιο σύντομο ανέκδοτο των τελευταίων εβδομάδων μεταξύ των διπλωματών στις έδρες του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης αφορά την παράφραση του επωνύμου της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ, που αποκτά ένα τελικό «n», μετατρέπεται σε ρήμα και εκφωνείται «Merkeln»!

Το νέο ρήμα, που πέρασε από την αργκό της γερμανικής νεολαίας στα σαλόνια της διεθνούς διπλωματίας, μεταφράζεται ως «είμαι αναποφάσιστος» ή «δεν έχω γνώμη για ένα θέμα», περιγράφοντας την τακτική της καγκελαρίου έναντι του μεταναστευτικού - προσφυγικού προβλήματος και της ελληνικής - ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης. Ασφαλώς, προς αποφυγή παρανοήσεων, όλοι (με πρώτες τις ΗΠΑ) αναγνωρίζουν ότι το Βερολίνο παραμένει πανίσχυρο, αλλά σημειώνουν την αλλαγή ισορροπιών μεταξύ της καγκελαρίου και του -πιο αποφασιστικού- υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε, της υπουργού Αμυνας (και εκ των αντιπροέδρων του CDU) Ουρ. φον ντερ Λάινεν και του πρωθυπουργού της Βαυαρίας και προέδρου του «αδελφού» CSU Χ. Ζίχοφερ (σ.σ.: ο οποίος, όπως και ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Οικονομικών Ν. Μπόργιανς της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας, είχε προτείνει στην Ελλάδα, το 2012, συνεργασία κατά της φοροδιαφυγής).

Η αναποφασιστικότητα της Μέρκελ αποτελεί, σε σημαντικό βαθμό, την αιτία της νέας αλλαγής γραμμής των ΗΠΑ έναντι της ελληνικής κρίσης. Μόλις στα τέλη Φεβρουαρίου, κορυφαία στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου επανέλαβαν σε Ελληνα ειδικό απεσταλμένο την υποστήριξή τους προς την Ελλάδα, ως πόλο σταθερότητας στη ΝΑ Ευρώπη και τη ΝΑ Μεσόγειο, προσθέτοντας ωστόσο ότι η Ουάσινγκτον δεν θα αναλάμβανε καμία πρωτοβουλία για όσο διάστημα η Ε.Ε. δεν θα υιοθετούσε ενιαία στάση στο Μεταναστευτικό. Ο ίδιος απεσταλμένος είχε θέσει και το πρόβλημα της στάσης του ΔΝΤ, λαμβάνοντας την απάντηση ότι όλα τα θέματα θα επανεξετάζονταν κατά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης ή αμέσως μετά το τέλος της.

Στο δίμηνο που μεσολάβησε, η κατάσταση επιδεινώθηκε τόσο πολύ, λόγω των λαθών της κυβέρνησης Τσίπρα και της πολιτικής «Merkeln», ώστε οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν την επιλογή μη ενεργού ανάμειξης. Γιατί, τυπικά, τα μέλη της Ε.Ε. υιοθέτησαν κοινή στάση και συνήψαν συμφωνία με την Τουρκία στις 15 Μαρτίου, αλλά ουσιαστικά τίποτα δεν άλλαξε ως προς την απειλή αστάθειας στο Αιγαίο και στη χώρα μας. Και, επίσης φαινομενικά, η Αθήνα και το «κουαρτέτο» ολοένα πλησίαζαν σε συμφωνία, αλλά πρακτικά δεν έκλεισαν κανένα θέμα. Το χάσμα μεταξύ ευρωπαϊκών θεσμών και ΔΝΤ διατηρείται σε αρκετά μέτωπα, με εξαίρεση τη συναίνεσή τους στην εφαρμογή αυστηρότερων μέτρων, χωρίς να ομονοούν σε επιλογές για το χρέος και την πραγματική ανάπτυξη.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι επικείμενες συζητήσεις του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα και της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ ελπίζεται ότι θα στρέψουν το «κουαρτέτο» προς πιο ρεαλιστικές επιλογές ως προς την επιμήκυνση - μετάθεση πληρωμών (όχι «κούρεμα») του ελληνικού χρέους, αλλά δεν θα σημάνουν επίλυση όλων των εκκρεμοτήτων. Οποια κι αν είναι τα πρώτα, άμεσα αποτελέσματα των διαβουλεύσεων του Αμερικανού προέδρου και της Γερμανίδας καγκελαρίου, θα χρειαστεί πρόσθετο χρονικό διάστημα για την επεξεργασία των επιμέρους λύσεων.

Κρίνοντας δε από το πρόσφατο παρελθόν (όταν, π.χ., το Μαξίμου διοχέτευε αστειότητες περί τηλεφωνικής συνομιλίας Ομπάμα - Τσίπρα με θέμα επισημάνσεις του πρώτου προς τον δεύτερο να προσέχει το γκριζάρισμα των μαλλιών του), η κυβέρνηση μάλλον θα υποκύψει στον πειρασμό να προπαγανδίσει τη λανθασμένη εικόνα ότι ο υπερατλαντικός σύμμαχος «συνέτισε» την Ε.Ε. υπέρ των ελληνικών θέσεων. Το αληθές είναι ότι η Ουάσινγκτον θα παροτρύνει το Βερολίνο και τους Ευρωπαίους εταίρους να δείξουν ελαστικότητα και κατανόηση έναντι των αιτημάτων της Αθήνας (μαζί με την υπογράμμιση της στρατηγικής σημασίας της Ελλάδας), αλλά ακριβώς ισοδύναμη σημασία θα έχει το μήνυμα προς την κυβέρνηση να εφαρμόσει, εκτός των μέτρων, τις μεταρρυθμίσεις για τις οποίες δεσμεύτηκε - ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους και ανησυχιών για αντιδράσεις της (ήδη πολύ ταλαιπωρημένης) κοινωνίας. Γιατί το Μαξίμου δεν είναι δυνατόν να παίρνει μόνο το ένα μέρος του αμερικανικού μηνύματος και να ξεχνά το άλλο!

Αλέξανδρος Τάρκας
Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Λιάνας Μυστακίδου

Μελετώντας Άραβες συγγραφείς αντιλαμβάνεται κανείς την αντιπάθεια που τρέφουν στους Τούρκους. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον Abdullah Sahb, ο οποίος στο έργο του Development et Questions d’ Orient που εκδόθηκε το 1972 θεωρεί τους Τούρκους "ημιάγριους" που κατέστρεψαν τον βυζαντινό και αραβικό πολιτισμό.

Ο Abdullah Larui, επίσης, γράφει ότι η ισλαμική θρησκεία ήταν φιλελεύθερη, ανεκτική, επιτυχημένη όσο ήταν στα χέρια των Αράβων. Μόλις πέρασε στα χέρια των Τούρκων έχασε όλες αυτές τις ιδιότητες.

Το πώς κατάντησε το Ισλάμ το περιγράφει εξαιρετικά ο δημοσιογράφος Εμίν Τσολασάν στην τακτική του στήλη στην εφημερίδα Sozcu. Επιγραμματικά ο αρθρογράφος αναφέρει τα εξής:

“Δυστυχώς ο Μουσουλμανισμός έγινε στις μέρες μας πόρτα βιοπορισμού. Μην πάτε μακριά. Όταν βλέπετε την Τουρκία καταλαβαίνετε τι έγινε.
Από τη μια ο Αλλάχ, ο Προφήτης, η θρησκεία, η πίστη, η μαντίλα, οι αγορεύσεις των ιερωμένων και από την άλλη η κλεψιά, η διαφθορά, τα ρουσφέτια, το σπεκουλάρισμα, το πλιάτσικο. Αυτοί που κάνουν όλα αυτά είναι οι ίδιοι άνθρωποι.
Δεν ξεχνώ ποτέ αυτά που μου είπε κάποτε ένας πολιτικός ο Οσμάν Μπολούκμπασι: "Εξέτασα όλους τους τομείς στη διάρκεια της ζωής μου. Διαπίστωσα ότι πιο προσοδοφόρο από όλους είναι το εμπόριο της θρησκείας. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις Μουσουλμανικές χώρες. Σε καμία δεν θα συναντήσετε πραγματική δημοκρατία, ελευθερίες. Αντίθετα θα βρείτε άφθονα ρουσφέτια, διαφθορά και κλεψιά. Ορισμένες έχουν πολλά λεφτά αλλά ζουν αναξιοπρεπώς στην αγκαλιά άλλων χωρών. Ο μουσουλμανισμός τους είναι ένα ψέμα που έχει σαν σκοπό την ύπνωση της κοινής γνώμης”.


Ο κ. Τσολασάν αναφέρει και άλλα πολλά. Επισημαίνει τη στάση των μουσουλμανικών χωρών έναντι του ψευδοκράτους που δεν το αναγνώρισε καμία από αυτές. Η αδελφοσύνη του Ισλάμ είναι, λέει, αστείο πράγμα και καταλήγει "ούτε σκορπιός δεν κάνει αυτά που κάνει ο μουσουλμάνος σε μουσουλμάνο".

Το κατάντημα αυτό οφείλεται, όπως λένε έγκριτοι Άραβες, στους τούρκους.
Από τη στιγμή που ασπάστηκαν το Ισλάμ άρχισε και η κατάρρευση του.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπορεί να εντοπίσει την τοποθεσία κάποιου χρήστη, να διαβάσει τα μηνύματά του αλλά να ακούσει και να καταγράψει τις συνομιλίες του

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι δεν έχει σημασία πόσες προφυλάξεις ασφαλείας μπορεί κάποιος να πάρει προκειμένου να προφυλάξει τα προσωπικά δεδομένα του κινητού του, αφού ένας χάκερ το μόνο που χρειάζεται για να εντοπίσει τη θέση του χρήστη ή να υποκλέψει τις τηλεφωνικές του συνομιλίες είναι μόνο ο αριθμός του κινητού του τηλεφώνου.

Δύο δημοσιογράφοι από το ’60 minutes’ θέλοντας να ανακαλύψουν πόσο ασφαλή είναι τα τηλέφωνά μας ζήτησαν από επαγγελματίες της Security Research Labs να παραβιάσουν το iPhone του Ted Lieu, μέλος του Κογκρέσσου και της επιτροπής της Βουλής για την Εποπτεία και Μεταρρύθμιση της Πληροφορικής που συμφώνησε να είναι το πειραματόζωο της ομάδας.

Οι επαγγελματίες της Security Research Labs απέδειξαν ότι καμιά συσκευή δεν είναι ασφαλής, αφού μπορούν να έχουν πρόσβαση σε «ασφαλή» δεδομένα έχοντας μόνο έναν αριθμό τηλεφώνου.
Με τον αριθμό τηλεφώνου και μόνο, η ομάδα ήταν σε θέση να ακούσει και να καταγράψει τις τηλεφωνικές κλήσεις του Lieu, να παρακολουθεί όλες τις κινήσεις του, να δει τις επαφές του και να δημιουργήσει ένα αρχείο καταγραφής όλων των εισερχόμενων και εξερχόμενων κλήσεων.

Το καλύτερο; Το hack που πραγματοποιήθηκε στην συσκευή του Lieu μπορεί να λειτουργήσει σε οποιοδήποτε τηλέφωνο, από οποιοδήποτε πάροχο, κάθε λειτουργικό σύστημα, και όλα αυτά χάρη σε ένα ελάττωμα ασφαλείας σε ένα χαρακτηριστικό που έχετε πιθανώς δεν έχετε ακούσει ποτέ.

Το Σύστημα Σηματοδοσίας 7 (ή Signaling System 7 – SS7) είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο που συνδέει όλους τους φορείς τηλεφώνων σε όλο τον κόσμο σε ένα μοναδικό κόμβο.
Το hack εκμεταλλεύεται ένα γνωστό ελάττωμα ασφαλείας στο SS7, το οποίο έχει αποδειχθεί σχετικά δύσκολο να καθοριστεί λόγω του τρόπου που λειτουργεί το Σύστημα Σηματοδοσίας 7.
Επί του παρόντος, το Σύστημα Σηματοδοσίας 7 χρησιμοποιείται από όλα τα κυψελοειδή δίκτυα του κόσμου, έτσι η ευπάθεια επηρεάζει όλες τις συσκευές από κάθε πάροχο σε όλο τον κόσμο.

Η δυνατότητα αυτή είχε αποδειχτεί για πρώτη φορά το 2014 από τον Γερμανό ερευνητή ασφαλείας Κάρστεν Νολ κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου χάκινγκ που είχε πραγματοποιηθεί στο Αμβούργο.
Η «επίθεση» αυτή χρησιμοποιεί την υπηρεσία ανταλλαγής δικτύου, που ονομάζεται Σύστημα Σηματοδοσίας No.7 (Signaling System No.7 - SS7), το οποίο ενεργεί ως μεσολαβητής μεταξύ των δικτύων κινητής τηλεφωνίας. Όταν πραγματοποιούνται κλήσεις ή ανταλλαγή μηνυμάτων κειμένου ανάμεσα στα δίκτυα, το SS7 διαχειρίζεται λεπτομέρειες όπως τη μετάφραση του αριθμού, τη μεταφορά των SMS και άλλες λειτουργίες που συνδέουν ένα δίκτυο με ένα άλλο.

Αποκτώντας παράνομα πρόσβαση στο σύστημα SS7, ο χάκερ μπορεί να εντοπίσει την τοποθεσία κάποιου χρήστη, την οποία εκπέμπει το κινητό του, να διαβάσει τα εισερχόμενα και εξερχόμενα μηνύματά του, να ακούσει ή ακόμα και να καταγράψει τις τηλεφωνικές συνομιλίες που πραγματοποιούνται μέσω της συσκευής. Ολη αυτή η διαδικασία είναι εφικτή απλά γνωρίζοντας τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου του θύματος.

Το μεγαλύτερο ζήτημα για τους καταναλωτές έγκειται στο γεγονός ότι μπορούν να κάνουν πολύ λίγα πράγματα για να προστατεύσουν το προσωπικό τους απόρρητο ενάντια σε αυτού του είδους τη παρακολούθηση. Όπως δήλωσε ο Νολ το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι εάν αντιληφθούν ότι δέχονται «επίθεση» να κλείσουν το κινητό τους τηλέφωνο -τη στιγμή που συμβαίνει η επίθεση- άσχετα εάν χρησιμοποιούν τη συσκευή τους ή όχι.

Το γεγονός ότι οι χάκερς μπορούν να εισβάλουν στο σύστημα SS7 είναι αποδεδειγμένο, ωστόσο πιστεύεται ότι και οι υπηρεσίες ασφαλείας, όπως η αμερικανική NSA χρησιμοποιούν επίσης το ίδιο σύστημα με σκοπό να εντοπίσουν και να παρακολουθήσουν χρήστες οι οποίοι θεωρούνται ύποπτοι.
Βέβαια, αποτελεί κατάφορη παραβίαση των προσωπικών τηλεπικοινωνιακών δεδομένων η οποιαδήποτε μη εγκεκριμένη από την Δικαιοσύνη παρακολούθηση των τηλεφωνικών συσκευών. Όμως, είτε από τις μυστικές υπηρεσίες, είτε από ιδιώτες, είναι κοινό μυστικό πως οι παρακολουθήσεις γίνονται και δεν αφορούν αποκλειστικά θέματα κατασκοπείας ή βιομηχανικής κατασκοπείας, αλλά και σε συλλογή πληροφοριών σχετιζόμενων με πολιτικά πρόσωπα (και το περιβάλλον τους) προκειμένου να ασκηθούν οι κατάλληλες πιέσεις οποτεδήποτε κριθεί αναγκαίο...

Στην ερώτηση εάν μπορεί να υπάρξουν αντίμετρα ή τρόποι ασφαλούς επικοινωνίας, η απάντηση δίνεται από ειδικούς και αφορά την κρυπτογραφημένη επικοινωνία με συσκευές που διαθέτουν πρόσθετο hardware και software, δηλαδή ειδικές συσκευές που κατέχουν και οι δύο πλευρές της επικοινωνίας (καλών και κληθείς)... Η αγορά τέτοιων συσκευών δεν είναι φθηνή και η "εμπορία" τους γίνεται από εξειδικευμένες εταιρείες...

Για τεχνικές λεπτομέρειες διαβάστε αυτό το PDF


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ceteris Paribus 
 
Ελιγμοί και οι ρελάνς δίνουν και παίρνουν στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων για την πρώτη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος. Τα πράγματα φαίνονται πολύ περίπλοκα αν όχι ακατανόητα: Γιατί το ΔΝΤ μένει μεν αλλά χωρίς μια σαφή ρύθμιση για το χρέος, το οποίο είναι για το Ταμείο το υπέρτατο κριτήριο; Και γιατί ο Αλέξης Τσίπρας απέφευγε μέχρι τώρα να μιλήσει για την ελάφρυνση του χρέους (το μοναδικό «αντίδωρο» στον κατακλυσμό των μέτρων), τις προηγούμενες μέρες άφησε να εννοηθεί ότι αποδέχεται το επιπλέον «εγγυητικό πακέτο» των 3 plus δισ. ευρώ αλλά ύστερα από κυβερνητική σύσκεψη το απορρίπτει; Τα πράγματα μπορεί να φαίνονται -και έχουν πολλοί συμφέρον απ’ αυτό- περίπλοκα, αλλά είναι πολύ απλά, όπως θα δείξουμε στη συνέχεια.

Έχουμε ξαναγράψει πολλές φορές, με κίνδυνο να γίνουμε εμμονικοί, πως όταν τα πράγματα μοιάζουν πολύ περίπλοκα, πρέπει να αγνοούμε συνειδητά τον επικοινωνιακό θόρυβο και να εστιάζουμε στα θεμελιώδη δεδομένα. Έχουμε επίσης τονίσει πως από τον επικοινωνιακό «θόρυβο» θα πρέπει να επιλέγουμε όσα είναι πραγματικά σημαντικά και -κυρίως- βάσιμα. Με αυτά τα κριτήρια, ο απολογισμός από το «μέτωπο» της πρώτης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος όσον αφορά τις θεμελιώδεις παραμέτρους ξεκαθαρίζει ως εξής:

• Πρώτο, το ΔΝΤ μένει στο πρόγραμμα με «πλήρη δικαιώματα».
• Δεύτερο, από τη στιγμή που η Ευρωζώνη δεν συζητάει «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, προκρίνεται η δεύτερη εναλλακτική του ΔΝΤ: ένα σκληρό πρόγραμμα με στόχο υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.
• Τρίτο, επειδή το ΔΝΤ θεωρεί πως ακόμη και αν η Ελλάδα καταβάλει «ηρωικές» προσπάθειες, πάλι το πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018 είναι είτε ανέφικτο είτε μη διατηρήσιμο, ζητεί επιπλέον των 5,4 δισ. ευρώ μέτρα για την τριετία ύψους 3,2 δισ. ευρώ, με τη μορφή αυτόματων σταθεροποιητών. Έτσι, το συνολικό «πακέτο» για την τριετία γίνεται πραγματικά… τερατώδες, ανερχόμενο σε σχεδόν 9 (8,7) δισ. ευρώ! Και μάλιστα ούτε καν για μια ολόκληρη τριετία, αλλά ουσιαστικά για δυόμισι χρόνια αφού το μισό 2016 έχει παρέλθει.
• Τέταρτο, εκτός από τα μέτρα περικοπής κρατικών δαπανών και φοροεπιβάρυνσης, όπως κάθε πρόγραμμα που… σέβεται τον εαυτό του, θα προβλέπει τη χρηματοδότησή του και από το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, με τα εξής ποσά μέσα στην τριετία: 1,4 δισ. το 2016, 3,7 δισ. το 2017 και 1,3 δισ. το 2018. Μεταξύ άλλων, αυτό απαιτεί την πώληση του 51% της ΔΕΗ και του 40% όλων των assets της «μικρής ΔΕΗ», αλλά και την επίσπευση της ιδιωτικοποίησης για ΕΛΠΕ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΠΑ, ΟΛΘ, ΟΣΕ, αεροδρόμια, Ελληνικό, ΟΤΕ.
• Πέμπτο, επειδή όλοι οι υπολογισμοί εξαρτώνται από τους ρυθμούς ανάπτυξης και επειδή το νέο πρόγραμμα θα είναι επίσης υφεσιακό, το ΔΝΤ απαιτεί αντισταθμίσματα έναντι της ύφεσης, με νέες παρεμβάσεις στα εργασιακά: μαζικές απολύσεις (τις χρειάζονται άμεσα οι τράπεζες, που θα πρέπει να «ξεφορτωθούν» πολύ προσωπικό), αλλά και νέα περικοπή στους μισθούς, στο δημόσιο κατ’ αρχάς αλλά στη συνέχεια και στον ιδιωτικό τομέα.

Όλα αυτά, μόνο για την αξιοπιστία του προγράμματος μέχρι και το 2018! Στη βάση αυτή, αρχίζει η συζήτηση για το χρέος, που έχει τις δικές της… απαιτήσεις, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω.

Η συζήτηση για το χρέος

Είναι γνωστό ότι το ΔΝΤ αποφασίζει τη συμμετοχή του σε προγράμματα προσαρμογής με το υπέρτατο κριτήριο τη βιωσιμότητας του χρέους. Όμως, οι μεγάλες υποχρεώσεις για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους έχουν μετατεθεί για την περίοδο από το 2025 και ύστερα. Ποιο είναι λοιπόν το αντικείμενο της σχετικής συζήτησης; Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ισχυρίζεται ότι σήμερα, 8-9 χρόνια πριν αυξηθεί ξανά το ύψος των τοκοχρεολυσίων, η σχετική συζήτηση δεν έχει νόημα, είναι περίπου «θεωρητική». Το ΔΝΤ δεν συμφωνεί με αυτό και ζητεί δεσμεύσεις από τώρα. Γιατί; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα…

Η απάντηση είναι διπλή:

Πρώτο, διότι θεωρεί ότι ξανά το πρόγραμμα θα «πέσει έξω». Το είπε ήδη, εμμέσως πλην σαφώς, λέγοντας ότι «ακόμη και αν η ελληνική κυβέρνηση καταβάλει ηρωικές προσπάθειες, το πλεόνασμα 3,5% το 2018 είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί». Πολύ περισσότερο που όλοι οι δανειστές θεωρούν ότι καμία ελληνική κυβέρνηση -και ιδιαίτερα η παρούσα- δεν πρόκειται να καταβάλει «ηρωικές» προσπάθειες… Επομένως, το ΔΝΤ πιστεύει ότι πολύ σύντομα θα πρέπει να ξαναγίνουν από την αρχή οι υπολογισμοί για το ελληνικό πρόγραμμα και άρα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Δεύτερο, διότι προφανώς υπολογίζει ότι θα συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής και ύστερα από το 2015 ή, στην καλύτερη περίπτωση, θα εξακολουθήσει να κινδυνεύει η επιστροφή των χρημάτων που θα δανείσει με το τρίτο ελληνικό πρόγραμμα! Αλλιώς, για ποιο λόγο να ενδιαφέρεται για το ύψος των τοκοχρεολυτικών υποχρεώσεων της Ελλάδας ύστερα από το 2015;

Η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους κρύβει, λοιπόν, «βόμβες» μεγατόνων. Η παγιωμένη άποψη ότι η συζήτηση για το χρέος είναι το «δωράκι» για την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων είναι εντελώς λάθος. Το αντίθετο ισχύει: η συζήτηση για το χρέος γίνεται απαραίτητη επειδή κανείς δεν πιστεύει ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα θα επιτευχθούν, επειδή επομένως οι δανειστές δεν πιστεύουν ότι θα πάρουν πίσω τα δανεικά τους. Γι’ αυτό, η συζήτηση για το χρέος σημαίνει επιπλέον υποχρεώσεις, με τη μορφή ενός νέου, υπερδεκαετούς διεθνούς οικονομικού ελέγχου, δηλαδή μνημονίου!
Αυτό είναι το τέταρτο μνημόνιο για το οποίο γίνεται λόγος. Αυτό το «μνημόνιο για το χρέος» θα περιέχει μέτρα αλλά κυρίως εγγυήσεις. Τι είδους; Το υπερταμείο «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας είναι η μία περίπτωση. Αλλά το πράγμα δεν θα μείνει εκεί. Και η σκέψη όσων θέλουν να σκέφτονται και να βλέπουν λίγο πιο μπροστά, πάει και σε άλλου είδους εθνικά assets…

Ακριβώς επειδή είναι έτσι, εξηγείται πολύ απλά η στάση των πρωταγωνιστών:

Το ΔΝΤ θέλει με την πρώτη αξιολόγηση να τεθούν οι βάσεις ώστε να μη ναυαγήσουν οι προοπτικές βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Με αυτή την προϋπόθεση, δέχεται να μείνει για αργότερα (μετά το βρετανικό δημοψήφισμα) η συζήτηση για το χρέος (την ακριβή μορφή της ελάφρυνσης αλλά και τα μέτρα και τις εγγυήσεις που θα τη συνοδεύουν).

Ο Σόιμπλε (και μαζί του οι Ευρωπαίοι), θέλουν να αποφύγουν ακόμη και υπαινιγμούς για ελάφρυνση του χρέους σε αυτή τη λεπτή φάση και το παραπέμπουν για αργότερα, ενώ παράλληλα ικανοποιούν τις «μεταβατικές» απαιτήσεις του ΔΝΤ για το πρόσθετο «πακέτο» των 3,2-3,5 δισ. ευρώ.

Η κυβέρνηση, όσο διατηρούσε ελπίδες μιας συμφωνίας με την ευρωπαϊκή τρόικα στη βάση του «πακέτου» των 5,4 δισ. ευρώ, απέφευγε να θίξει το ζήτημα του χρέους, γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι αυτό συνεπαγόταν επιπλέον «πακέτα» μέτρων και εγγυήσεων. Τώρα όμως που οι δανειστές συμφώνησαν για μέτρα 5,5 + 3,2 – 3,5 δισ. ευρώ μεταθέτοντας για αργότερα την συμφωνία για το χρέος, αντιλαμβάνεται ότι τη στέλνουν στο… θυσιαστήριο: και επιπλέον «πακέτο» μέτρων τώρα χωρίς «αντίδωρο» ελάφρυνσης του χρέους, και νέα μέτρα και εγγυήσεις αργότερα στο πλαίσιο της συζήτησης για το χρέος. Κάνει λοιπόν ρελάνς, ζητώντας την επιστροφή στο γράμμα των συμφωνιών του περασμένου Ιουλίου: πρώτα η αξιολόγηση χωρίς πρόσθετο «πακέτο» μέτρων και ύστερα η συζήτηση για την ελάφρυνση του χρέους.

Γνωρίζει βέβαια πολύ καλά ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει. Και άρα οδηγεί, αν επιμείνει σε αυτή τη στάση, τα πράγματα σε αδιέξοδο.

Οι πολιτικές προϋποθέσεις και η κυβέρνηση

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν είναι τυχαίο που οι δανειστές έθεσαν ήδη ζήτημα και «πολιτικών εγγυήσεων» για την υλοποίηση του προγράμματος. Διότι, ως πολύ καλοί πλέον γνώστες της ελληνικής πραγματικότητας, γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση η παρούσα κυβερνητική πλειοψηφία των 153 βουλευτών να υλοποιήσει με συνέπεια όλα αυτά και να αντέξει τα επόμενα που θα σχετίζονται με το χρέος. Τα μέτρα-αυτόματοι σταθεροποιητές ύψους 3,2-3,5 δισ. ευρώ, που θα ενεργοποιηθούν όταν το πρόγραμμα αποκλίνει των στόχων του, είναι μια εγγύηση που θα ενεργοποιηθεί σίγουρα, και μάλιστα πολύ σύντομα. Στην πραγματικότητα, αυτό το επιπλέον «πακέτο» είναι και μιας μορφής πολιτική εγγύηση.

Πού παραπέμπουν όλα αυτά; Σε κυβερνητική διεύρυνση, και μάλιστα σύντομα. Όχι «εδώ και τώρα», γιατί τα μέτρα πρέπει να ψηφιστούν χωρίς καθυστέρηση (το βρετανικό δημοψήφισμα πλησιάζει…), αλλά σύντομα.

Όλα αυτά εξηγούν πολύ καλά γιατί άρχισαν ξανά τα ηρωικά και πένθιμα ότι «δεν θα δεχτούμε τίποτε παραπάνω απ’ όσα συμφωνήσαμε τον Ιούλιο», γιατί ο Τσίπρας ξαφνικά έθεσε στον Ολάντ ζήτημα παραίτησης, γιατί οι «53» ξαναβγήκαν στο κλαρί, γιατί το ΔΝΤ αναδεικνύεται στο «μεγάλο σατανά».
Το μαγκανοπήγαδο της υλοποίησης ενός τέτοιου προγράμματος δεν αφήνει ούτε στο πιο αισιόδοξο πολιτικό στέλεχος της κυβέρνησης να σκεφτεί ότι θα το βγάλει πέρα αυτή η κυβέρνηση. Κι όταν ο Αλέξης Τσίπρας απειλεί ότι θα παραιτηθεί, ένα πράγμα εννοεί: σε μια κυβέρνηση που θα στηρίζεται σε διευρυμένη πλειοψηφία, θα είμαι εγώ πρωθυπουργός…

Φαίνεται δε ότι σε αυτό το ζήτημα έχει μεν κάποια υποστήριξη, αλλά όχι απόλυτες εγγυήσεις, αφού η συμφωνία ΔΝΤ και ευρωπαϊκής τρόικας τον στέλνει στο «θυσιαστήριο».

Ο Ντράγκι και ο… δράκος του «παραμυθιού»

Εν τέλει, η μεγάλη αλήθεια είναι ότι το «παραμύθι» της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος και του χρέους έχει και… δράκο. Διότι η πρόσφατη ανακεφαλαίωση των ελληνικών τραπεζών έγινε «λειψή», και την επόμενη φορά θα βρεθούν μπροστά στο bail-in… Διότι η ελληνική οικονομία βαδίζει αισίως για τον 9ο χρόνο (2008-2016) συνεχόμενης ύφεσης – ένα αρνητικό ιστορικό ρεκόρ πρωτοφανές για αναπτυγμένη χώρα και μάλιστα σε περίοδο ειρήνης. Διότι η κρίση και αστάθεια στο πολιτικό σύστημα δεν έχει ξεπεραστεί, αντίθετα ο πολιτικο-επιχειρηματικός εμφύλιος που πυροδότησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τις πρωτοβουλίες της στην προσπάθειά της να δημιουργήσει τα δικά της ερείσματα, την «υποδαυλίζουν», η δε συνεχόμενη ύφεση δεν επιτρέπει να υπάρξουν κοινωνικές συναινέσεις.

Όταν λοιπόν ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη μετράει «πληγές», όταν γίνεται λόγος για κατάρρευση της Ευρωζώνης, όταν φαίνεται να επικρατεί η φόρμουλα των πολλών «ταχυτήτων», όταν αναπτύσσονται ήδη πρωτοβουλίες για Ευρωζώνη δύο «ταχυτήτων», το ερώτημα έρχεται αυθόρμητα: σε ποια «ταχύτητα» θα ταξινομηθεί η Ελλάδα; Η Πορτογαλία, η Κύπρος κ.λπ. θα είναι στη δεύτερη «ταχύτητα» της Ευρωζώνης, αλλά η Ελλάδα είναι μόνη της μία κατηγορία.

Ιδού λοιπόν ποιος είναι ο «δράκος του παραμυθιού»: ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να αποτελέσει μόνη της μια τελευταία «ταχύτητα». Ποια; Της «ειδικής σχέσης» με την Ευρωζώνη! Ενός συμφωνημένου και προσωρινού (;) Grexit. Της ιδέας του Σόιμπλε, που θα επανέλθει αυτόματα μαζί με τους αυτόματους σταθεροποιητές και πιθανή αποτυχία του πολιτικού συστήματος να δώσει συναινετικές κυβερνητικές λύσεις την κρίσιμη στιγμή.

Γι’ αυτό η «μεγάλη ανατριχίλα», γι’ αυτό η ανεξήγητη πρεμούρα του προέδρου της Δημοκρατίας να συνταχθεί ακαριαία με την κυβερνητική επίθεση στο ΔΝΤ, γι’ αυτό τα «ηρωικά και πένθιμα» κυβερνητικών στελεχών. Ασφαλώς σε όλα αυτά υπάρχει ισχυρή δόση σκηνοθεσίας «μάχης» και «τρόμου» για να ψηφιστούν τα μέτρα. Ωστόσο, δεν είναι μόνο σκηνοθεσία…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ακόμη μια αιματηρή συμπλοκή σημειώθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες του protothema.gr, εχθές λίγο πριν τις οκτώ το βράδυ, στο κέντρο φιλοξενίας στο Πολύκαστρο (Νέα Καβάλα), με έναν Σύρο τραυματία, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κιλκίς, όπου και νοσηλεύεται.

Όλα ξεκίνησαν, όταν -κατά τις πληροφορίες- για άγνωστο λόγο, Σύροι πρόσφυγες που ζουν στη δομή όπου διαμένουν περίπου 4.000 άτομα, ενεπλάκησαν μεταξύ τους, βγάζοντας μαχαίρια.

Από τον καβγά τραυματίστηκε στο λαιμό ένας Σύρος με τις πληροφορίες να υποστηρίζουν ότι το μαχαίρι πέρασε πολύ κοντά στην καρωτίδα, γεγονός που θα επέφερε τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Η αστυνομία προχώρησε σε τέσσερις προσαγωγές ατόμων, που οδηγήθηκαν στο Αστυνομικό Τμήμα Πολυκάστρου.

Όσοι μπορούν να αντιλαμβάνονται τι μπορεί να σημαίνει αυτή η έκρηξη επιθετικότητας των "προσφύγων", δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούν πως είναι απλώς θέμα χρόνου το πότε αυτή η επιθετικότητα θα βγει έξω από τους περιορισμένους χώρους των hot spots.
Είναι ζήτημα χρόνου για τους βυθισμένους στην απελπισία πρόσφυγες το να θεωρήσουν (με κάποια βοήθεια από "αλληλέγγους" ή "σκοτεινές ΜΚΟ") πως η ευθύνη του εγκλωβισμού τους βρίσκεται στην Ελλάδα και τους... Έλληνες...!
Τι, άραγε, θα πράξει σε μία τέτοια εξέλιξη η κυβέρνηση - ΜΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ;
Θα συνεχίσει να αφήνει ατιμώρητη την παραβατικότητα και την επιθετικότητα των "προσφύγων" ή θα προχωρήσει στο αυτονόητο, δηλαδή στην -όπως με απόλυτη σαφήνεια ορίζει ο νόμος- πάταξη και ποινική τιμωρία τους;
Αναμένουμε τις εξελίξεις, αλλά δεν περιμένουμε από την συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου να εφαρμόσει τα αυτονόητα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ανδρέας Γ.Μπανούτσος
Ιδρυτής και Πρόεδρος Δ.Σ. ΚΕΔΙΣΑ

Ένα διεθνές πρόβλημα που αφορά άμεσα τον Ελληνισμό και έχει «εξαφανιστεί» από την επικαιρότητα λόγω της οξύτατης προσφυγικής-μεταναστευτικής κρίσης είναι το λεγόμενο «Κυπριακό». Σε τέσσερις ημέρες και συγκεκριμένα στις 24 Απριλίου συμπληρώνονται δώδεκα χρόνια από την απόρριψη με δημοψήφισμα του Σχεδίου Ανάν από τους Ελληνοκυπρίους, του οποίου είχε προηγηθεί το ηρωικό διάγγελμα του αείμνηστου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου με την περίφημη φράση «Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω “κοινότητα” χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα».

Στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, το 76% των Ελληνοκυπρίων απέρριψαν το σχέδιο του τότε Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για επίλυση του Κυπριακού, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα πως η Κύπρος δεν πρόκειται να δεχτεί κανέναν συμβιβασμό που θα θίγει τα συμφέροντά της. Ωστόσο δώδεκα χρόνια αργότερα η λεγόμενη «διεθνής κοινότητα», ενορχηστρώνει παρασκηνιακά την επιστροφή ενός νέου σχεδίου τύπου Ανάν από το παράθυρο. Ο ενδοτικός νυν Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, σε αντίθεση με τον Τάσσο Παπαδόπουλο το 2004, είναι έτοιμος να αποδεχθεί οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού εντός του 2016. Μαζί του πέρα από τις Δυτικές Δυνάμεις (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και ΕΕ) φαίνεται πως συμφωνούν τόσο ο Τούρκος υπουργός για θέματα ΕΕ Βολκάν Μποζκίρ όσο και ο ηγέτης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας Μουσταφά Ακιντζί. Ο Βολκάν Μποζκίρ μάλιστα σε δηλώσεις του από την Ουάσιγκτον εξέφρασε την εκτίμηση ότι «υπάρχει φέτος μία πραγματική ευκαιρία για να επιλυθεί το Κυπριακό».

Το ερώτημα που τίθεται βέβαια είναι ευκαιρία αλλά για ποιον; Εκτίμηση του γράφοντος είναι ότι μία βιαστική επίλυση του Κυπριακού εντός του 2016 και μάλιστα στα πρότυπα ενός νέου σχεδίου τύπου Ανάν την μόνη που θα εξυπηρετήσει είναι την Τουρκία και τον «σουλτάνο» Ερντογάν και για αυτό θα πρέπει οι Ελληνοκύπριοι να αποτρέψουν πάση θυσία μία τέτοια αρνητική εξέλιξη.

Μία εσπευσμένη λύση του Κυπριακού υπό τις παρούσες συνθήκες και τον δυσμενή διεθνή συσχετισμό δυνάμεων τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο δεν πρόκειται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Ελλάδος ούτε και τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της ΕΕ, της οποίας η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί ισότιμο κράτος μέλος. Το προωθούμενο σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού θα μετατρέψει την Κύπρο από ανεξάρτητο κράτος σε επαρχία της Ισλαμιστικής Τουρκίας του Ερντογάν, ενώ πάγια θέση της Ελληνικής και Κυπριακής πλευράς από το 1974 ήταν ότι το Κυπριακό είναι ένα διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής ενός ανεξάρτητου κράτους και οι συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών είναι μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αν προχωρήσει και υιοθετηθεί ένα νέο σχέδιο τύπου Ανάν δεν θα έχουμε μία ομοσπονδία αλλά μία χαλαρή συνομοσπονδία δύο ξεχωριστών κρατιδίων υπό την κηδεμονία της Τουρκίας.

Συμπερασματικά, η επαναφορά ενός τέτοιου επαχθούς σχεδίου με την διαδικασία μάλιστα του «κατεπείγοντος», ενός σχεδίου που δεν θα σέβεται το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, παρόμοιου με αυτό που απέρριψε η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων με δημοψήφισμα το 2004, θα είναι εις βάρος των Ελληνικών και Ευρωπαϊκών συμφερόντων και δεν θα οδηγήσει στην επίτευξη μίας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού.

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο κομμουνιστής (και έτριξαν τα κόκκαλα του Μαρξ!) υπουργός Κατρούγκαλος, εξαίρεσε από τις άγριες περικοπές των συντάξεων τους βουλευτές. Για την ακρίβεια, όσοι έχουν εκλεγεί βουλευτές πριν από το 2012, δεν θα υποστούν την παραμικρή μείωση στις συντάξεις που παίρνουν ή πρόκειται να πάρουν στο μέλλον.

Το σκεπτικό της προκλητικής αυτής εξαίρεσης, είναι ανάλογο του πολιτικού αυτοπροσδιορισμού του υπουργού. Είναι κωμικό. Προσπαθώντας σε πρωινή εκπομπή (στον Αντέννα) να αιτιολογήσει για ποιο λόγο οι βουλευτές (αλλά και οι δήμαρχοι) δεν θα υποστούν μειώσεις, όπως θα συμβεί με τους υπόλοιπους θνητούς, είπε πως αυτό συμβαίνει επειδή «οι συντάξεις έχουν δοθεί χωρίς να υπάρξουν εισφορές»!

Με δυο λόγια μας είπε, ότι επειδή για τις συγκεκριμένες συντάξεις δεν έχει δοθεί ούτε ένα ευρώ από τους νυν και πρώην βουλευτές (και δήμαρχους), δεν έχουν δηλαδή ανταποδοτικό χαρακτήρα ούτε στο ελάχιστο, γι’ αυτό δεν θα κοπούν ! Ενώ δηλαδή οι συντάξεις όσων έχουν πληρώσει εισφορές θα κοπούν, οι συντάξεις των βουλευτών που δεν έχουν πληρώσει εισφορές δεν θα κοπούν!

Το σκεπτικό Κατρούγκαλου, για να δικαιολογήσει τον απαράδεκτο αυτό συντεχνιασμό, είναι ακόμα χειρότερο από την εξαίρεση των βουλευτών. Περιπαίζει την κοινωνία και ιδιαίτερα τους συνταξιούχους.

Απ’ ό,τι ακούστηκε στην εκπομπή και ο υπουργός δεν διέψευσε, το μικρό αυτό σκάνδαλο αφορά τουλάχιστον 900 άτομα.

Φαήλος: Δημοκρατία των… κολλητών

Η εξαίρεση των βουλευτών από τις ρυθμίσεις του νέου Ασφαλιστικού, τις επιπτώσεις του οποίου θα υποστεί συνολικά η ελληνική κοινωνία, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στα social media.

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης, μέσω της προσωπικής σελίδας του στο Facebook ήταν… to the point.
“ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΤΩΝ ΚΟΛΛΗΤΩΝ
Εξαιρούνται οι βουλευτές απο το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Στην υγειά μας των κορόϊδων”,
έγραψε στην προσωπική σελίδα του στο Facebook ο μαχητικός νομικός, που μετά τη διαγραφή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ακολουθεί αυτόνομη διαδρομή, κερδίζοντας φίλους με τις καθαρές απόψεις του.

Χατζηνικολάου: Χαριστική βολή στο κύρος του πολιτικού κόσμου

Σκληρή τοποθέτηση από τον Νίκο Χατζηνικολάου στο Twitter, σχετικά με την εξαίρεση βουλευτών, δημάρχων και περιφερειαρχών από τις προβλέψεις Ασφαλιστικού και Φορολογικού.

Ο έμπειρος δημοσιογράφος κάνει λόγο για “χαριστική βολή στο κύρος του πολιτικού κόσμου”.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

«Μάνταμ Μέρκελ, σας ζητάει ο κ. Αλέξης»: κάπως έτσι θα μπορούσε να είχαν «περάσει» τη γραμμή στη Γερμανίδα καγκελάριο οι συνεργάτες της για την συνομιλία με τον πρωθυπουργό – αν είχαν χιούμορ φυσικά. Κι αν είχαν ακόμα περισσότερο χιούμορ, βρετανικού λ.χ. τύπου, θα μπορούσαν να της πουν: «είναι στο τηλέφωνο το παιδί απ’ την Αθήνα και… ζητάει τη μαμά του: θα του μιλήσετε;»…

Όμως οι Γερμανοί που φημίζονται για πάρα πολλά σίγουρα δεν φημίζονται για τρία πράγματα: για το χιούμορ τους, για την εγκατάλειψη των θέσεών τους και, βεβαίως, για τη… στοργή τους.

Ο πάλαι ποτέ σημαιοφόρος του «αντιμερκελισμού» που θα τον γκρέμιζε όχι μόνον από την Ελλάδα αλλά και από την Ευρώπη ολόκληρη και που θα έκανε τους δανειστές να χορεύουν πεντοζάλη την ώρα που θα έσκιζε τα μνημόνιά τους, τώρα τους παρακαλεί στα γόνατα να μην του κάνουν αυτό που ουσιαστικά προανήγγειλε ο αντιπρόεδρος της ίδιας της κυβέρνησής του Γιάννης Δραγασάκης: να μην τον «εκτελέσουν» πολιτικά.

Ατύχησε. Δεν έχει καταλάβει καλά: η μέθη της εξουσίας, ειδικά αυτής που στήθηκε στα αδιανόητα ψέματα και στον εμπαιγμό ενός ολόκληρου λαού, και μάλιστα κατά συρροή, επάγγελμα και εξακολούθηση, έγινε τώρα πράγματι πεντοζάλη, και μάλιστα άγριο. Όμως το χορεύει ο ίδιος και εκείνοι κοιτούν με συμπάθεια. Δεν του λένε όχι – γιατί όχι; Τη δουλειά τους την έκανε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Του λένε λοιπόν: «ότι πουν οι θεσμοί» - αυτοί οι… υπάλληλοι που τους είχε… διώξει…

Ετσι, η κατάσταση πάλι με χορευτικούς όρους εξελίσσεται.

Απλώς, ο πεντοζάλης έγινε πλέον ίλιγγος: έγινε χορός του Ζαλόγγου.

Και βεβαίως τον χορεύει ο ίδιος σέρνοντας την κυβέρνησή του (αδιάφορο) μπροστά στο γκρεμό, μαζί (τραγικό) με την Ελλάδα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου