Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Οκτ 2014

Γράφει ο Νίκος Σταματάκης

Καθώς οι φανατικοί ισλαμιστές μεταφέρουν την βαρβαρότητά τους στα αστικά κέντρα της Αμερικής και του Καναδά γίνεται ολοφάνερο αυτό που όσοι καταγόμαστε από την φλεγόμενη γειτονιά της ευρύτερης Μέσης Ανατολής γνωρίζαμε πάντα: Ότι ο κοινός παρονομαστής όλων των συγκρούσεων της περιοχής (Σουνίτες/Σιίτες, Αραβες/Εβραίοι, Κούρδοι/κρατικές οντότητες, Ελληνες/Τούρκοι. κλπ) είναι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται στην πιο εύφλεκτη απ’ όλες τις αντιπαραθέσεις και την πιο ιδιόμορφη, δηλαδή την ενδο-σουνιτική αντιπαράθεση. Σ’ αυτήν, η μια πλευρά (Σ. Αραβία, Αίγυπτος, Ιορδανία, Ην.Αραβικά Εμιράτα) αντιμάχονται τους φανατικούς ισλαμιστές του ΙΚ, ενώ η άλλη (Τουρκία, Κατάρ) τους υποστηρίζουν με την συμμετοχή των Αδελφών Μουσουλμάνων, μέρους της Χαμάς και των ισλαμιστών της Λιβύης. Ο ρόλος της Τουρκίας, η οποία ως Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε και εξακολουθεί να έχει μακρά παράδοση σε παρόμοιες βαρβαρότητες και ακόμα αδυνατεί να αντικρύσει το παρελθόν της στον καθρέφτη αναγνωρίζοντας τις Γενοκτονίες (Αρμενίων, Ασσυρίων, Ελλήνων) είναι τεράστιος και την έχει φέρει στο επίκεντρο της σύγκρουσης – όπως δείχνουν οι εξελίξεις για μια ακόμη φορά στην πλευρά των ηττημένων. Γιατί μία μόνο πιθανή έκβαση μπορεί να έχει ο πόλεμος αυτός για την ανθρωπότητα, την ήττα του Ισλαμοφασισμού.

Η εμφάνιση της βαρβαρότητας του αποκεφαλιστή στις γειτονιές της Ν.Υόρκης, που παρήλασε σε πρώτη θέση σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία, θα έχει πολλαπλά αποτελέσματα:

1) Θα σημαδέψει την ριζική στροφή της δυτικής κοινής γνώμης στην εστία του προβλήματος και τούτο θα δημιουργήσει άμεση πίεση στις πολιτικές ηγεσίες να λάβουν μέτρα.

2) Θα λύσει τα χέρια του προέδρου Ομπάμα και γενικά των ηγεσιών της Δύσης με τον ίδιο τρόπο που η εισβολή στο Πέρλ Χάρμπορ (έστω και αν αυτό θεωρηθεί κάπως υπερβολικό) έλυσε τα χέρια του Προέδρου Ρούσβελτ και έδωσε αφορμή στην κινητοποίηση της τεράστιας αμερικανικής μηχανής για την ήττα του φασισμού.

3) Θα καταρρίψει τα προσχήματα: Ο αγώνας θα είναι παγκόσμιος και ο τίτλος της σύγκρουσης θα είναι «Μάχη κατά του Ισλαμοφασισμού». Ετσι, χωρίς πολιτικώς ορθές επεξηγήσεις, ορθά-κοφτά, όπως συνηθίζαμε εμείς οι έλληνες να βροντοφωνάζουμε σε αντι-ναζιστικές διαδηλώσεις: «Δεν θα περάσει ο ισλαμοφασισμός»…

4) Η σύγκρουση θα είναι παγκόσμια και πολύχρονη. Αυτά που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι μόνο οι προειδοποιητικές βολές.

5) Στο Δυτικό στρατόπεδο θα συμπαραταχθούν η Ρωσία και πιθανόν η Κίνα και στην πορεία θα αμβλυνθούν οι στρατηγικές τους διαφορές, έστω και προσωρινά για τις ανάγκες της τελικής νίκης.

6) Πρόκειται για μια ακόμα φορά, ευχόμαστε την τελευταία, για αγώνα επιβίωσης της ανθρωπότητας απέναντι στη βαρβαρότητα.

Αλλά όπως προείπαμε, η Τουρκία λόγω των απαράδεκτων έως εξωφρενικών επιλογών της είναι στο κέντρο των εξελίξεων. Πολύ σύντομα ο απλός κόσμος θα συνδέσει – αν δεν το έχει ήδη κάνει – τον τζιχαντιστή του Κουίνς με τους ομοϊδεάτες του στο Ιράκ και τη Συρία που τις μέρες αυτές βρίσκονται στα πρόθυρα μιας γενοκτονίας εναντίον της κουρδικής φυλής των Γιεζίντι (που έγιναν γνωστοί όταν ο πρόεδρος Ομπάμα τους ανέφερε πρόσφατα στο μήνυμα του προς τον αμερικανικό λαό, με το οποίο ανακοίνωνε τον πόλεμο κατά των ισλαμιστών). Την καταγγελία περί απόπειρας γενοκτονίας δεν την έκανε ο οποιοσδήποτε αλλά ο βοηθός Γ.Γ. του ΟΗΕ Ιβάν Σιμόνοβιτς πριν μόλις λίγες μέρες.

Και όταν ο απλός πολίτης πάει ένα μικρό βήμα παραπέρα θα ανακαλύψει έκπληκτος ότι:

Ο όρος «γενοκτονία» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά όχι για τα εγκλήματα των Ναζί κατά των Εβραίων αλλά για την δολοφονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους Τούρκους το 1915. Και όσοι ερευνήσουν λίγο ακόμα ασφαλώς θα ανακαλύψουν την συμβολή Γερμανών συμβούλων στο σχεδιασμό της Αρμενικής Γενοκτονίας και των άλλων γενοκτονιών που ακολούθησαν στη Μικρά Ασία, περιλαμβανομένων και των Ελληνικών.
Η άγρια πρακτική του αποκεφαλισμού που μεταχειρίζονται επίτηδες οι τζιχαντιστές δεν είναι καθόλου καινούρια και καθόλου άγνωστη στα «παλικάρια» του τουρκικού στρατού. Την χρησιμοποιούν επί αιώνες – και οι μεγαλύτεροι ασφαλώς την μαθαίναμε στα μαθήματα ιστορίας των ελληνικών σχολείων προτού τα «απολυμάνουν» οι πολιτικώς ορθοί δήθεν εκσυγχρονιστές τύπου Δραγώνα και Ρεπούση. Η τελευταία είχε το θράσος να μεταλλάξει την σφαγή στην προκυμαία της Σμύρνης σε «συνωστισμό»… Η εμπειρία του αποκεφαλισμού είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην ελληνική μνήμη, ώστε η έκφραση «θα το φάς το κεφάλι σου» είναι παροιμιώδης.
Η τελευταία φορά που τούρκοι στρατιώτες διέπραξαν αυτό το άγριο έγκλημα του αποκεφαλισμού ήταν το 1994, εναντίον των κούρδων ανταρτών του ΡΚΚ. Οι σκηνές αγριότητας είναι πανομοιότυπες με αυτά που βλέπουμε σήμερα από τους τζιχαντιστές.

Αραγε πόσο καιρό θα πάρει τις κοινωνίες της Δύσης να συνδέσουν τις ομοιότητες; Πόσο καιρό θα πάρει τα μέσα επικοινωνίας να φέρουν στο προσκήνιο τις τώρα επιμελώς κρυπτόμενες αμαρτωλές σχέσεις του επίσημου τουρκικού κράτους με τους τζιχαντιστές; Πόσο καιρό θα χρειαστεί ο κόσμος για να καταλάβει ότι όχι μόνο ένα 20-25% των «αποκεφαλιστών» είναι τούρκοι ισλαμιστές (ελαφρώς φανατικότεροι από τους Ερντογάν και Νταούτογλου)… Και ότι πολλοί εκπαιδεύτηκαν στην Τουρκία η οποία τους εξόπλισε (με την ανοχή αν όχι την συμμετοχή ορισμένων δυτικών κέντρων) και εξακολουθεί να τους ενισχύει; Πουλώντας το πετρέλαιο τους και θεραπεύοντας τους ισλαμιστές τραυματίες στα νοσοκομεία της;

Οι γραμμές μάχης έχουν ήδη χαραχτεί: Από τη μια μεριά ο ανθρωπισμός και οι δυτικές αξίες ανεξαρτήτως θρησκευτικών και άλλων πεποιθήσεων, oι κοσμικές αξίες απέναντι στα τσαντόρ και τις αγριότητες. Οι αξίες αυτές προσωποποιήθηκαν από την Ναρίν Αφρίν και τις κούρδισσες αγωνίστριες που πολέμησαν και πολεμούν ηρωϊκά στο Κομπάνι δίπλα στους άντρες, γενναιότερα από άντρες, απέναντι στην βαρβαρότητα των ισλαμιστών και των τούρκων υποστηρικτών τους. Αυτές θα είναι τελικά και οι γραμμές της τελικής νίκης η οποία θα έχει τουλάχιστον δύο αποτελέσματα: την ίδρυση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους και, αντί «Δικαστηρίων της Νυρεμβέρβγης» (η μάλλον επιπροσθέτως σ’αυτά) τον εξαναγκασμό της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις Γενοκτονίες και να λάβει μέτρα ώστε να μην ποτέ επαναληφθούν.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μπορεί να μην είδαμε σκηνές χολιγουντιανές ταινίας με καταδρομείς να πέφτουν από ελικόπτερα, οι βόλτες, όμως, του “Barbaros Hayreddin Pasa”, του τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους, στην Κυπριακή ΑΟΖ, αποτελούν μία πραγματική κρίση, που δεν περιορίζεται στα όρια της διπλωματίας.
Η Κυπριακή πλευρά θεωρεί ότι το περιστατικό είναι χειρότερο από τα Ίμια.

Ενδεχομένως να είναι. Στην περίπτωση των Ιμίων, η τουρκική πλευρά βάσισε την επιθετικότητά της σε μία υπόθεση που για δεκαετίες «χτίζει» η τουρκική εξωτερική πολιτική.
Την υπόθεση της υφαλοκρηπίδας.

Στην περίπτωση της Κυπριακής ΑΟΖ, οι Τούρκοι μοιάζουν σε αδιέξοδο. Πρόκειται για μία περιοχή αναγνωρισμένη από τη διεθνή κοινότητα αλλά και τις εταιρείες που εμπλέκονται στις έρευνες.
Οι τούρκοι δεν έχουν σοβαρό επιχείρημα. Δεν διστάζουν, όμως, να κλιμακώσουν την ένταση, προκειμένου να μην μείνουν εκτός του πλούτου που ενδεχομένως προκύψει από μία περιοχή που οι ίδιοι θεωρούν ότι εν μέρει τους ανήκει.
Άλλωστε, είναι φανερό ότι δεν ενδιαφέρονται για έρευνες. Αυτό που θέλουν είναι να δηλώσουν δημόσια τις διεκδικήσεις τους. Όσο αβάσιμες κι αν είναι.

Την κατάσταση κάνει ακόμα χειρότερη η στάση της ΕΕ. Η Ένωση, ενώ εξάντλησε τον πατερναλισμό της με τη διάλυση του τραπεζικού συστήματος της χώρας, σφυρίζει αδιάφορα για όσα συμβαίνουν σε διπλωματικό επίπεδο. Δεν παίρνει θέση, ούτε μοιάζει έτοιμη να πέμβει.

Η εντύπωση που δημιουργείται στους Κυπρίους (και όχι μόνο) είναι αλγεινή. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι Κύπριοι απείλησαν ότι θα καταψηφίσουν το κείμενο συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής που αφορά τη Ρωσία. Δεν μπορεί, άλλωστε, η Ε.Ε. να κόπτεται για την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας, αλλά να αδιαφορεί για την κυριαρχία μίας χώρας – μέλους της.

Η Ευρώπη μοιάζει να θέλει την Ένωση στα μέτρα των ισχυρών χωρών του «κέντρου».
Δεν έχει αναπτύξει ουσιαστική συνείδηση αλληλεγγύης και αυτό αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο στην Ένωση.

Πηγή εφημ. «Κεφάλαιο»

Σχόλιο ιστολογίου: Η ανακοίνωση που εξέδωσε η Ε.Ε. προς την Τουρκία, καλώντας την να «επιδείξει αυτοσυγκράτηση», αποδεικνύει πως η Ε.Ε. δεν επιθυμεί να υπερασπιστεί επί της ουσίας, και με την εφαρμογή άμεσων (οικονομικών και όχι μόνο) μέτρων κατά της Τουρκίας, που με την πειρατική της συμπεριφορά αποδεικνύει πως δεν έχει καμία διάθεση να σταματήσει τις προκλήσεις παρά μόνο εάν της δοθεί κατάλληλη, ακαριαία και πανίσχυρη απάντηση (δεν είναι απαραίτητο να είναι στρατιωτικού τύπου)…
Όσο για τον πολιτικό κόσμο -τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας- εάν δεν συνειδητοποιήσει πως η αδυναμία μίας χώρας να υπερασπιστεί επαρκώς όσα της παραχωρούνται από το Διεθνές Δίκαιο, νομοτελειακά την οδηγεί σε ντροπιαστικές εθνικές –και πάρα πολύ δύσκολα αναστρέψιμες- ήττες… Και την ευθύνη για την μη ικανότητα – επάρκεια υπεράσπισης την φέρουν αποκλειστικά οι πολιτικοί…
Σκοπός της Τουρκίας είναι η υφαρπαγή θαλάσσιου χώρου τόσο από την Κύπρο, όσο και από την Ελλάδα. Τα όσα συνέβησαν στην Κύπρο, αποτελούν μία στρατηγική τουρκική μέθοδο μέτρησης αντιδράσεων και διαθέσεων των Ελλήνων πολιτικών... Και, δυστυχώς, η υποτονική στάση και οι εκκλήσεις για βοήθεια από την Ευρώπη, κατέδειξαν στην Τουρκία την απόλυτη αδυναμία στην λήψη κρίσιμων αποφάσεων από τους Έλληνες πολιτικούς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Επιμέλεια Μάρω Βακαλοπούλου

Ο κόσμος καίγεται, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Εκρήξεις και συγκρούσεις εξακολουθούν στην Ανατολική Ουκρανία, παρά την εκεχειρία. Η ένταση κλιμακώνεται στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού, ο Έμπολα συνεχίζει –έστω με πιο αργούς ρυθμούς- τη θανατηφόρα πορεία του και το Ισλαμικό Κράτος σκορπίζει τον θάνατο στη Συρία και στο Ιράκ.
Μπορεί να υπάρχει και χειρότερο;
Μία πιο σφοδρή σύγκρουση με παγκόσμιες διαστάσεις, ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος ίσως;

Ο βρετανός δημοσιογράφος Τζέιμς Χάρντι, ο οποίος παρακολουθεί τις γεωπολιτικές εξελίξεις, ξεχωρίζει πέντε περιοχές από όπου θα μπορούσε να ξεσπάσει αυτό που κανείς δεν θέλει ούτε να διανοηθεί, αλλά συχνά – πυκνά επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο.

Τις παρουσιάζει στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Jane’s Defence Weekly”, ξεκινώντας ωστόσο από μία βασική αρχή: Ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν θα έχει σε καμία περίπτωση τη μορφή των «Βιομηχανικών Πολέμων του 20ου αιώνα», γεγονός που διαφάνηκε τόσο από την κρίση στην Ουκρανία όσο και από την προσπάθεια της κυβέρνησης Ομπάμα να ορίσει την κατάσταση στη Συρία και στο Βόρειο Ιράκ.

Μπορεί να είναι η κατάρρευση ενός καθεστώτος που θα φέρει έναν πόλεμο ή, ορθότερα, μία συμβατική σύγκρουση σε διακρατικό επίπεδο. Ή το φάντασμα μιάς τρομοκρατικής επίθεσης με όπλα μαζικής καταστροφής, το οποίο θα μπορούσε σε χρόνο dt να δημιουργήσει δαντικές σκηνές. Μπορεί ασφαλώς να είναι και μία φάση. Η αλυσιδωτή βία είναι θεωρητικά και πρακτικά πιθανή εφόσον τα εμπλεκόμενα μέρη έχουν τα μέσα για να σπαταλήσουν αίμα και χρήμα.

Βόρεια Κορέα εναντίον όλων
Οι πρόσφατες ειδήσεις από την Πιονγκ - γιάνκ περί «εξαφάνισης» του βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονκ Ουν, ενδεχομένως λόγω αδιαθεσίας, υπενθύμισαν στον κόσμο ότι η Βορειοανατολική Ασία έχει τους δικούς της φανατικούς.
Η στρατηγική της Βόρειας Κορέας στηρίζεται στις λεγόμενες «προκλήσεις» της: σταδιακά βήματα σε ένα αυστηρά ελεγχόμενο παιχνίδι κλιμακούμενων εντάσεων, το οποίο παίζει ο Κιμ αποσκοπώντας να κερδίσει παραχωρήσεις υπό τη μορφή ενίσχυσης ή οικονομικής γενναιοδωρίας από τη διεθνή κοινότητα. Η θεωρία των προκλήσεων στέκει άψογα.

Το αποτέλεσμα όμως παραμένει πάντα το ίδιο: η Βόρεια Κορέα εξακολουθεί να αναπτύσσει ένα πυρηνικό πρόγραμμα και κινητά συστήματα για τη μεταφορά πυρηνικών κεφαλών.

Στο μεταξύ η Νότια Κορέα οργανώνει την απάντησή της, το περίφημο βαλλιστικό σύστημα «Kill Chain», το οποίο φιλοδοξεί στην απόκρουση πυρηνικών όπλων της Πιονγκ-γιάνγκ προτού φθάσουν στο έδαφός της.
Και συν τοις άλλοις, η Κίνα μοιάζε να έχει χάσει την υπομονή της, στη Βόρεια Κορέα μετά την εκτέλεση του Γιανγκ Σονκ Ταέκ, θείου του Κιμ, καλλιεργώντας κλίμα αβεβαιότητας στη χερσόνησο.

Κίνα εναντίον Ινδίας
Η συνοριακή αντιπαράθεση Ινδίας – Κίνας, η οποία έπειτα από σχεδόν τρεις εβδομάδες αποκλιμακώθηκε τελικά στις 27 Σεπτεμβρίου, αποδεικνύει πόσο δύσκολες μπορεί να είναι οι σχέσεις ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πολυπληθείς γείτονες. Επί της ουσίας, εκτός από το ιστορικό παρελθόν τους, δεν υπάρχει πραγματικός λόγος που να οδηγεί τις δύο χώρες στον δρόμο της σύρραξης. Η Κίνα έχει προχωρήσει σε μία σειρά από διαπραγματεύσεις προκειμένου να λύσει τις συνοριακές διαφορές με τους γείτονές της και η Ινδία διαθέτει τη στρατιωτική δύναμη που της επιτρέπει να εδραιώσει την υπεροχή της στον Ινδικό Ωκεανό. Τα φυσικά σύνορα των Ιμαλαΐων έχουν δημιουργήσει γεωγραφικές σφαίρες επιρροής οι οποίες θα έπρεπε να κρατούν και τις δύο πλευρές ευχαριστημένες. Το «αλλά» στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορά την «παντός καιρού φιλία» του Πεκίνου με το Πακιστάν, η οποία απειλεί την περιφερειακή ηγεμονία της Ινδίας. Από την άλλη, η Κίνα δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι τις συμμαχίες του Δελχί με το Βιετνάμ και την Ιαπωνία.

Μέση Αναστολή
Είτε είναι το «Ισλαμικό Κράτος» είτε το Ιράκ, η Συρία, το Ιράν, ο Λίβανος, είτε ο απόηχος της Αραβικής Άνοιξης, η κατάσταση αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή είναι τόσο περίπλοκη και τρομακτική, ένα καζάνι που βράζει και ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να χαθεί αμετάκλητα η πυρηνική ισορροπία στην περιοχή. Ένας προφανής τρόπος θα ήταν να έκανε χρήση πυρηνικής βόμβας το Ιράν και το Ισραήλ να απαντούσε με το δικό του πυρηνικό οπλοστάσιο, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, διαθέτει.
Ένα άλλο ενδεχόμενο αφορά τους Σαουδάραβες και τα διόλου απίθανα σχέδιά τους να αναβαθμίσουν τους DF-3 βαλλιστικούς πυραύλους τους με DF-21 ή να εξοπλίσουν τους λιγότερο ακριβείς DF-3 με πυρηνικές κεφαλές. Το μείζον θέμα σε αυτή την περίπτωση είναι προς ποια κατεύθυνση θα εκτοξεύονται οι πύραυλοι αυτοί: προς το Ιράν ή προς το Ισραήλ;

Ρωσία εναντίον ΝΑΤΟ
Προτού οι αεροπορικές επιδρομές ενάντια στο «Ισλαμικό Κράτος» σχεδόν μονοπωλήσουν το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, το μεγαλύτερο θέμα της χρονιάς που σιγά-σιγά εκπνέει, ήταν το τι μέλλει γενέσθαι στην Ανατολική Ουκρανία. Η κατάρριψη της πτήσης ΜΗ17, οι πολλαπλές παραβιάσεις των συνόρων από τα ρωσικά στρατεύματα κα η προσάρτηση της Κριμαίας, αθροίστηκαν για να οδηγήσουν τη Δύση σε μία υποχρεωτική επαναξιολόγηση των σχέσεών της με τη Ρωσία του Πούτιν.
Πέρα από τα ζητήματα τακτικής, η ουσία του θέματος έχει δύο παραμέτρους. Η πρώτη αφορά τις προς Ανατολάς κινήσεις του ΝΑΤΟ, στις οποίες –όπως ήταν αναμενόμενο- η Ρωσία αντιτίθεται. Η δεύτερη αφορά τον ισχυρισμό της Μόσχας ότι είχε το δικαίωμα να «προστατεύσει» τις ρωσόφωνες μειονότητες, κάτι στο οποίο το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να αντιδράσει, εάν πρόκειται για κράτη – μέλη της Συμμαχίας, όπως οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία.

Κίνα εναντίον Αμερικής
Τελευταία και σίγουρα όχι λιγότερο σημαντική, η μεγαλύτερη δυνητική σύγκρουση από όλες. Η απειλή της «Παγίδας του Θουκυδίδη», μία αξιοσημείωτη δύναμη και μία ανερχόμενη, που καταλήγουν σε πόλεμο, έχει γίνει σημείο αναφοράς στις σινοαμερικανικές σχέσεις τα τελευταία χρόνια. Ορισμένοι πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι εάν υπάρχει κάποια αναλογία στις σχέσεις Αθήνας – Σπάρτης και Κίνας – Ηνωμένων Πολιτειών, είναι πολύ μικρή. Ωστόσο, η αναμφισβήτητη άνοδος της Κίνας και η στρατιωτική της ενίσχυση αφενός αλλάζουν την ισορροπία των δυνάμεων και αφετέρου επηρεάζουν επικίνδυνα αρκετά «σημεία τριβής» στη Βορειοανατολική Ασία.

Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι ότι σε αυτά τα «σημεία τριβής» εμπλέκονται τρίτα μέρη: Νότια Σινική Θάλασσα, Ιαπωνία, Ταϊβάν ή Βόρεια Κορέα, όλα θα μπορούσαν να εμπλακούν σε μία τοπική σύρραξη, η οποία όμως θα μπορούσε πολύ εύκολα να βγει εκτός ελέγχου και να πάρει παγκόσμιες διαστάσεις…

Πηγή εφημ. «Τα Νέα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Είναι φανερό πως μία κυβέρνηση, έστω κι  αν πρόκειται για την συγκυβέρνηση Ψευταρά, δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνη της!

Κι αφού τέλος πάντων ο ''εξ ανατολών κίνδυνος'', ή έστω ο εκ του βορρά, ή ο δυτικός, ή κάποιος άλλος πραγματικός ή ανύπαρκτος κίνδυνος δεν προθυμοποιείται να βοηθήσει, είπε η μάνα φύση να βάλει ένα χεράκι, να καταστραφούμε μιάν ώρα αρχύτερα, να πάμε στο διάολο να ησυχάσουμε!

Αυτή είναι η μία ανάγνωση των χθεσινών φυσικών φαινομένων.

Η άλλη είναι πως ούτε η φύση πιά, έχοντας αναλάβει τον ρόλο του Θεού, ο οποίος έχει τελευταία ''αποστρέψει τα όμματα'' από έναν τέτοιο @αλάκα λαό, δεν αντέχει την άκρατη και αναιδέστατη κοροϊδία.

Έτσι, μόλις έγινε γνωστό από αρμόδια χείλη πως κατά την δωσιλογική ορολογία το καινούργιο μνημόνιο δεν θα λέγεται μνημόνιο αλλά  ''ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ'', δεν άντεξε και ξέσπασε:
''Ρε δε πάτε στο διάολο παλιοκερατάδες που κάθομαι και σας κοιτάζω! Τσιμπάτε γι αρχή μιά θεομηνία με τις πλημμύρες της και τα όλα της, και θα ακολουθήσουν και σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί!
Άντε να ξεβρωμίσει η Γη από τέτοιους παλιάνθρωπους πολιτικούς κι από τέτοιο κακομαθημένο λαό ραγιάδων, που τα περιμένει όλα έτοιμα!''

Άρα δεν πρέπει να ανησυχούμε πιά για τίποτα, αφού η τύχη μας είναι ήδη καταγεγραμμένη.

Άσε που θα βγεί, έστω και για μία φορά αληθινός ο Παλικαρόπουλος όταν λέει ότι δεν πρόκειται να κυβερνήσει ποτέ η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση!
   
Ούτε κανείς άλλος μετά απ' αυτόν!
Δεν θα υπάρχει πιά τίποτα, για να κυβερνηθεί!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η κρίση του Κομπάνι βάζει τα θεμέλια για νέες συμπράξεις, δυνάμει καθοριστικές για την «επόμενη ημέρα» της περιοχής

Γράφει ο Κώστας Ράπτης

Οι αμερικανοί αρέσκονται στους νεολογισμούς. Διαθέτουν, επίσης, μακρά πείρα στη διαχείριση δύστροπων ή διπρόσωπων περιφερειακών πελατών. Εξ ου και έπλασαν τον όρο «frenemies» για εκείνες τις δυνάμεις που είναι δυσδιάκριτο αν κατατάσσονται στους φίλους (friends) ή στους εχθρούς (enemies). Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν αποδίδεται επακριβώς από τη λέξη αυτή, όπως τουλάχιστον καταδεικνύουν οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών σχετικά με την πολιορκία από τους τζιχαντιστές της κουρδικής πόλης Κομπάνι στα συρο-τουρκικά σύνορα.

Πρόκειται για την κορύφωση μίας πολυετούς απόκλισης των επιλογών των δύο πλευρών, όσο και αν Άγκυρα και Ουάσιγκτον ομνύουν στη στρατηγική συμμαχική τους σχέση, την οποία διαρκώς επιχειρούν να αναζωογονήσουν. Όμως η πολιορκία του Κομπάνι λειτούργησε καταλυτικά, καθώς εξέθεσε την Τουρκία ως οιονεί συνεργό των τζιχαντιστών, ενώ έφερε για πρώτη φορά την Ουάσιγκτον να ανοίγεται δημοσίως προς τις παραφυάδες του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (ΡΚΚ).

Ήδη την περασμένη εβδομάδα η εκπρόσωπος του State Department, Τζεν Ψάκι, είχε επιβεβαιώσει ότι αμερικανός διπλωμάτης ήρθε σε επαφή με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) του συριακού Κουρδιστάν (την αδελφή οργάνωση του ΡΚΚ, που δίνει τη μάχη υπεράσπισης του Κομπάνι), αιφνιδιάζοντας δυσάρεστα την Άγκυρα. Εξ ου και το Σάββατο ο Τούρκος πρόεδρος, Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε προς τους δημοσιογράφους κατά την πτήση της επιστροφής του από το Αφγανιστάν: «Για εμάς το PYD είναι ό,τι και το ΡΚΚ, ήτοι τρομοκρατική οργάνωση. Αν μία φίλη χώρα και σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, όπως οι ΗΠΑ, παραδέχεται ανοιχτά τη στήριξή της προς μία τέτοια τρομοκρατική οργάνωση, δεν μπορεί να περιμένει θετική απάντηση από εμάς».

Ωστόσο, η προσγείωσή του στα πάτρια ήταν και μία απότομη προσγείωση στη γεωπολιτική πραγματικότητα, καθώς ο τούρκος πρόεδρος δέχτηκε την ίδια ημέρα τηλεφώνημα του Μπάρακ Ομπάμα, με το οποίο ο αμερικανός ομόλογός του τον προϊδέαζε για ό,τι θα ακολουθούσε την επομένη, δηλαδή την ρίψη από αμερικανικά αεροσκάφη ελαφρού οπλισμού, πολεμοφοδίων και ιατρικού υλικού (που διέθεσε το αυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν) στους υπερασπιστές του Κομπάνι.

Το σχετικό ανακοινωθέν που εξέδωσε τη Δευτέρα η Κεντρική διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, εκτάσεως μόλις τεσσάρων γραμμών, αποτέλεσε για τους τούρκους ιθύνοντες πραγματική ψυχρολουσία.

Μέχρι τότε, η τουρκική πλευρά όχι απλώς παρακολουθούσε απαθής τα τεκταινόμενα στην άλλη πλευρά των συνόρων, αλλά παρεμπόδιζε και τη διέλευση οποιουδήποτε ήθελε να συνδράμει τους πολιορκούμενους, ενώ ο Ερντογάν είχε δημοσίως προεξοφλήσει την άλωση του Κομπάνι, πυροδοτώντας αιματηρές διαδηλώσεις του κουρδικού στοιχείου της Τουρκίας με 48 νεκρούς. Επιπλέον η Άγκυρα αξιοποιούσε την κρίση για να παζαρέψει σκληρά την επιχειρησιακή συνδρομή της στον διεθνή συνασπισμό κατά του «Ισλαμικού Κράτους» (π.χ. με τη διάθεση της αεροπορικής βάσης του Ινσιρλίκ), διεκδικώντας τον αναπροσανατολισμό της προσπάθειας για την «αλλαγή καθεστώτος» στη Δαμασκό, αρχής γενομένης με τη δημιουργία μίας «ασφαλούς ζώνης» στη Βόρεια Συρία. «Δεν θέλουμε στην άλλη πλευρά των συνόρων μας με τη Συρία ούτε το «Ισλαμικό Κράτος» ούτε τον Άσαντ», δήλωνε ο Ερντογάν, επαιρόμενος ότι απορρίπτει το ερώτημα «και μετά τι;» κάθε φορά που τίθεται από ξένους ηγέτες, όπως λ.χ. τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Όμως, η Ουάσιγκτον ούτε ήταν πρόθυμη να αναπροσαρμόσει τις προτεραιότητες της εκβιαζόμενης ούτε είχε λόγους για να συνδράμει τις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας για όλη την περιοχή, σε μία φάση που αφενός είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει υπόψιν την αντίθεση άλλων καθεστώτων της Μέσης Ανατολής (π.χ. Σαουδική Αραβία) σε μία τέτοια προβολή τουρκικής ισχύος και αφετέρου αποκτά μεγαλύτερη γκάμα επιλογών για την επανασταθεροποίηση της περιοχής, δυνάμεις της εν εξελίξει εξομάλυνσης των σχέσεών της με το Ιράν. Ούτε πάλι μπορούσε πια η υπερδύναμη να παραβλέπει την επιχειρησιακή (και επικοινωνιακή) σημασία μιάς κοσμικής δύναμης, όπως είναι οι μαχητές του PYD, αποφασισμένης να αντισταθεί αποτελεσματικά στους τζιχαντιστές.

Πηγή εφημ. «Κεφάλαιο»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης

Τα τελευταία γεγονότα, που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στη Συρία και στο Ιράκ, μας προκαλούν θλίψη οργή και ερωτηματικά στο αν οι ΗΠΑ, η παγκόσμια υπερδύναμη, που επιδιώκει έναν μονοπωλιακό κόσμο, στον οποίο θα ηγείται, αν είναι ικανή για τον σκοπό αυτόν ή ανίκανη να προβλέψει, να σχεδιάσει, να επιβλέψει και να εκτελέσει έναν γεωστρατηγικό οραματισμό, εκτιμώντας τις επιπτώσεις σε λαούς και χώρες.

Τα αποτελέσματα της ολέθριας τελικά αμερικανικής πολιτικής στον χώρο της Μέσης Ανατολής, είναι απολύτως ορατά σήμερα, με αυτά που διαδραματίζονται στο κουρδικό Κομπάνι και στα περίχωρα της Βαγδάτης. Το ISIS ή Ισλαμικό Κράτος, που αρχικός σκοπός του ήταν η ανατροπή του προέδρου της Συρίας Άσαντ, ξέφυγε των αρχικών σχεδιασμών και επιδιώξεων, αυτονομήθηκε και αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τη Μέση Ανατολή σήμερα, αλλά και για την Ευρώπη αύριο. Δημιουργεί ένα αναχρονιστικό και ακραίο θρησκευτικό σύστημα διακυβέρνησης, όπου η ισλαμική θρησκεία στην ακραία ερμηνευτική της αντίληψη αποτελεί τη βάση και τον ακρογωνιαίο λίθο για κάθε μορφή πολιτιστικής διαβίωσης και πολιτικής διακυβέρνησης.

Οι τζιχαντιστές του ISIS σήμερα επιτίθενται σε δύο μέτωπα. Στο βόρειο μέτωπο πολιορκούν με πρωτοφανή αγριότητα την κουρδική πόλη Κομπάνι, κοντά στα τουρκικά σύνορα, όπου οι ηρωικοί Κούρδοι αγωνιστές (άντρες και γυναίκες) δημιουργούν το σύγχρονο Μεσολόγγι, στον δε νοτιοανατολικό τομέα, εντός του Ιράκ έχουν φθάσει στις παρυφές της πρωτεύουσάς του, στο προάστιο του Αμπού Γκράιμπ και πιέζουν όλο και πιο πολύ να φθάσουν στην περίφημη «πράσινη ζώνη», μία περιοχή υψίστης ασφάλειας όπου ευρίσκονται όλες οι ιρακινές κρατικές υπηρεσίες και εντός αυτής η αμερικανική πρεσβεία, υπό μορφή ανεξάρτητου κρατιδίου.

Να αναφέρουμε μερικά ενδιαφέροντα και σημαντικά στοιχεία για τον σχεδιασμό των ΗΠΑ για το Ιράκ:

- Δαπάνη 3-5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων(!) συνολικά, για να νικήσουν και να εξαλείψουν έναν «τύραννο» δικτάτορα στο Ιράκ, ο οποίος όμως είχε υπό τον έλεγχό του και ανενεργούς εξτρεμιστές ισλαμιστές, όπως το ISIS
- Έναν πόλεμο που προκάλεσε τον θάνατο σε περίπου 500.000 αθώα νεκρά παιδιά(!), ενώ σύμφωνα με τη βρετανική ιατρική επιθεώρηση Lancet οι συνολικοί νεκροί ανέρχονται στους 1.366.350 (στοιχεία του 2009)
- Έναν πόλεμο, όπου πάνω από 3 εκατομμύρια Ιρακινοί έχουν εγκαταλείψει οριστικά τις εστίες τους
- Έναν πόλεμο με 60 δισεκατομμύρια δολάρια έξοδα των ΗΠΑ από λάθος σχεδιασμό και για εξαγορά φυλάρχων
- Έναν πόλεμο με 4.479 νεκρούς και 30.182 τραυματίες αμερικανούς στρατιώτες.

Και μετά από όλα αυτά τι έχουμε;
Ένα ρημαγμένο Ιράκ, που στην κυριολεξία έχει τριχοτομηθεί, το Ισλαμικό Κράτος να είναι το κυρίαρχο στοιχείο στην περιοχή, αυτό που σύρει τον χορό των εξελίξεων και τις ΗΠΑ να παραδέχονται ότι δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν τουλάχιστον με αεροπορικούς βομβαρδισμούς.
Το ISIS χαρακτηρίστηκε από τα αμερικανικά ΜΜΕ ως «περισσότερο διαβολικό, ακόμη και από τον ίδιο τον διάβολο».

Όλη αυτή η κατάσταση μας θυμίζει πλέον ποδοσφαιρικό αγώνα, όπου ο καλύτερος παίκτης της ομάδας βάζει ένα γελοίο αυτογκόλ και η ομάδα χάνει τον αγώνα και η προσπάθειά του μηδενίζεται. Μόνο που εδώ η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική και τρομερά επικίνδυνη. Γιατί το αυτογκόλ δεν μπαίνει σε ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, με καταστροφικά αποτελέσματα στη Μέση Ανατολή και με μελλοντικές επιπτώσεις και στην Ευρώπη.

Πηγή εφημ. «Το Παρασκήνιο»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Κούρδοι μαχητές σκότωσαν σήμερα τρεις τούρκους στρατιώτες στη νοτιοανατολική Τουρκία, ανακοίνωσαν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, σε ένα ακόμα πλήγμα στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Άγκυρα και στους αντάρτες.

Τρία μέλη της "αυτονομιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης", ένας όρος που χρησιμοποιεί ο στρατός για να περιγράψει το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), πυροβόλησαν τους στρατιώτες που έφεραν πολιτική περιβολή, ανέφερε σε μία δήλωση ο στρατός. Οι στρατιώτες αγόραζαν ηλεκτρικά καλώδια για τη στρατιωτική θέση στην οποία υπηρετούσαν, ανέφεραν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Την Παρασκευή (χθες), στρατιώτες πυροβόλησαν και σκότωσαν τρεις αντάρτες του PKK, όταν μαχητές της εκτός νόμου οργάνωσης πυρπόλησαν δύο οχήματα και ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην ανατολική επαρχία Καρς και πυροβόλησαν στρατιώτες οι οποίοι ανταπέδωσαν τα πυρά.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η διολίσθηση του Ερντογάν σε ένα χωρίς προηγούμενο τυχοδιωκτισμό, που σήμερα έχει οδηγήσει την Άγκυρα σε πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά διεθνή και περιφερειακή απομόνωση, που δεν είχε γνωρίσει ούτε καν η Οθωμανική Αυτοκρατορία στην τερματική φάση της παρακμής της
 
Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος 

«Μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», το μεγαλεπήβολο αυτό σύνθημα του τότε υπουργού Εξωτερικών και νυν πρωθυπουργού της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου σφράγισε μαζί με το βιβλίο με τίτλο «Στρατηγικό Βάθος» και τη φιλόδοξη, αν μη τι άλλο, σε επικοινωνιακό επίπεδο πολιτική του Ερντογάν. Σήμερα και τα δύο συνθήματα μάλλον ως κακεντρεχές αντιτουρκικό ανέκδοτο μπορούν να καταγραφούν.

Για να μην αδικούμε όμως τους Ερντογάν ?Νταβούτογλου, η περίφημη φράση «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» ελέχθη σε μια άλλη εποχή που τώρα θυμίζει μακρινό παρελθόν.
Ήταν τότε που ο Ερντογάν και ο Ασαντ περνούσαν μαζί τις θερινές τους διακοπές, τότε που οι πρώτες κυρίες έβγαιναν παρέα στην αγορά και όχι μόνον. Ο νυν Σουλτάνος και τότε Πασάς που ζητά την ανατροπή του πρώην αδελφού του Μπασάρ είχε προτείνει Τελωνειακή Ενωση και Ελεύθερη Διακίνηση χωρίς διαβατήρια ανάμεσα στις δύο χώρες. Κάνοντας μάλιστα λογοπαίγνιο με την τουρκική ονομασία της Δαμασκού που είναι Σαμ, είπε ότι αν στην Ευρώπη έχουν κάνει τη Ζώνη Σέγκεν, εγώ και ο αδελφός μου Μπασάρ θα φτιάξουμε τη Ζώνη Σαμγκεν! Την ίδια εποχή ο Ερντογάν έκανε τα πρώτα δειλά ανοίγματα στο Κουρδικό, έψαχνε να βρει μεθόδευση αποκατάστασης σχέσεων με την Αρμενία, επικοινωνούσε με το Ιράν που οι ΗΠΑ το ήθελαν σε διεθνή καραντίνα και συντηρούσε ένα καλό κλίμα διαλόγου και επικοινωνίας με την Αθήνα, τόσο με την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, όσο και με την κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου. Τότε λοιπόν τα «μηδενικά προβλήματα» φάνταζαν ως Ρεαλπολιτίκ, ως σύγχρονη επανέκδοση της γνωστής ρήσης του Κεμάλ «Ειρήνη στη χώρα, ειρήνη στον κόσμο», μια επιγραφή που μαζί με το «Είμαι υπερήφανος να λέω ότι είμαι Τούρκος» κοσμεί δημόσια κτίρια αλλά και τις αναρίθμητες προτομές του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας.

Τουρκία, ένας ταραξίας σε απομόνωση

Όλα τα παραπάνω που στην αρχή είχαν προκαλέσει την αμηχανία του Μπους, έγιναν αποδεκτά με ενθουσιασμό από τον Ομπάμα λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Ανοιξη του 2009 και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στο Κάιρο εκφωνεί δύο λόγους που είναι μηνύματα προς το μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ τύπου ΑΚΡ ? Τουρκίας αλλά και τύπου Μουσουλμανικής Αδελφότητας ότι η Ουάσιγκτον βλέπει στη πολιτική αυτή δύναμη ένα σύμμαχο, αλλά και ένα παράγοντα περιφερειακής σταθεροποίησης.

Ειδυλλιακή εικόνα

Τουρκία, ένας ταραξίας σε απομόνωση

Η ειδυλλιακή εικόνα συνεχίζεται στην αρχή της Αραβικής Άνοιξης: Ο Μόρσι και η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο και η αρχική στήριξη της Ουάσιγκτον που εγκατέλειψε τον Μουμπάρακ με τον ίδιο τρόπο που εγκατέλειψε το 1979 τον Σάχη, ήταν η επιβεβαίωση της ορθότητας της στροφής Ομπάμα, αλλά κυρίως από ό,τι φαίνεται εκ των υστέρων ο παράγων που απογείωσε τους Ερντογάν-Νταβούτογλου από την πραγματικότητα: Αν το μοντέλο ΑΚΡ εξάγεται στην Αίγυπτο, αν η Χαμάς κυριαρχεί στη Γάζα και έχει πλειοψηφική στήριξη στη Δυτική Όχθη, γιατί να μην κυριαρχήσει και στη χώρα-κλειδί της Μέσης Ανατολής, τη Συρία, όπου η πλειονότητα των μουσουλμάνων είναι Σουνίτες;

Αν το κύριο χαρακτηριστικό της ταυτότητας είναι η ένταξη σε μια θρησκευτική κοινότητα - Σουνίτες, Σιίτες Αλαουίτες- τότε γιατί να μην μπορούν να συνυπάρξουν Τούρκοι, Κούρδοι και Άραβες Σουνίτες σε ένα Νεοθωμανικό Μόρφωμα, μια Κοινότητα, μια Συμμαχία ή μια Μεγάλη Τουρκία;

Oταν Ασαντ και Ερντογάν ήταν... αδέρφια
Όταν Άσαντ και Ερντογάν ήταν... αδέρφια

Στο σημείο αυτό αρχίζει η διολίσθηση του Ερντογάν σε ένα χωρίς προηγούμενο τυχοδιωκτισμό, που σήμερα έχει οδηγήσει την Αγκυρα σε πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά διεθνή και περιφερειακή απομόνωση, που δεν είχε γνωρίσει ούτε καν η Οθωμανική Αυτοκρατορία στην τερματική φάση της παρακμής της.

Το τέλος των... ψευδαισθήσεων
Το αδιέξοδο της πολιτικής Ερντογάν - Νταβούτογλου με όλους τους γείτονες
Αρκεί μια καταγραφή χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό, για να συλλάβουμε το αδιέξοδο των Ερντογάν - Νταβούτογλου:
  • Με το Ισραήλ οι σχέσεις βρίσκονται σε μηδενικό επίπεδο και έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα. Αν διεκδικείς τον ρόλο του Σελίμ του νικητή των Σιιτών και του πορθητή της Δαμασκού, της Ιερουσαλήμ και του Καΐρου, πρέπει τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο να συντηρείς μια σκληρή ρητορική κατά του Ισραήλ. Επιπλέον η Χαμάς στη Γάζα είναι η μόνη ομογάλακτη του ΑΚΡ κυβερνητική εξουσία στη Μέση Ανατολή.
  • Με την Αίγυπτο ίδιο, αν όχι χειρότερο, κλίμα από ό,τι με το Ισραήλ. Ο Ερντογάν καταγγέλλει τον Σίσι ως στυγνό δικτάτορα και ανοίγει μέτωπο όχι μόνον με την Ουάσιγκτον, αλλά και τη Μόσχα, που τον στηρίζουν αλλά και με τη Σαουδική Αραβία. Η Τουρκία και το Κατάρ είναι πλέον στον Αραβομοσουλμανικό Κόσμο οι μόνοι υποστηρικτές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
  • Η σύγκρουση με Ριάντ και Εμιράτα στην Αίγυπτο οροθέτησε ως λυκοσυμμαχία τη συνεργασία μαζί τους στην ενίσχυση των κάθε λογής Τζιχαντιστών στη Συρία. Άλλωστε για τη Σαουδική Αραβία και τα αυταρχικά, με σχετική εξαίρεση το Κατάρ, Εμιράτα, κινήματα τύπου ΑΚΡ ή Μουσουλμανικής Αδελφότητας είναι θανάσιμοι αντίπαλοι, καθώς συνδυάζουν το Ισλάμ και έναν σχετικό εκδημοκρατισμό.
  • Αν με το Ιράν την εποχή της απομόνωσης της Τεχεράνης η προθυμία του Ερντογάν να παίξει ρόλο μεσολαβητή με τις ΗΠΑ και τη Δύση είχε κάποιο αντίκρισμα, σήμερα με δεδομένη την ταχύτατη προσέγγιση Τεχεράνης - ΗΠΑ και με δεδομένες επίσης τις προθέσεις της Τουρκίας να συγκροτήσει σουνιτικό κράτος σε τμήματα της Συρίας και του Ιράκ, οι σχέσεις είναι ήδη στο επίπεδο του ανταγωνισμού και της αμοιβαίας καχυποψίας, με ανοικτό το ενδεχόμενο συγκρουσιακής μετεξέλιξής τους.
  • Σε ό,τι αφορά την Ρωσία, ενεργειακό και εμπορικό σημαντικό εταίρο της Τουρκίας, η άψογη στάση του Ερντογάν στη σύγκρουση στην Ουκρανία δεν διασφαλίζει από μόνη της προσέγγιση με τη Μόσχα. Στη Συρία και στο λιμάνι του Ταρτούς βρίσκεται η μοναδική βάση της Ρωσίας στη Μεσόγειο και η πολιτική Ερντογάν στην περιοχή απειλεί ζωτικά συμφέροντα της Μόσχας. Επιπλέον το Κρεμλίνο έχει προωθήσει στενή συνεργασία με την Αίγυπτο αλλά και το Ισραήλ και κυρίως και πάνω από όλα επιδιώκει μια συνεργασία με τις ΗΠΑ στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή, για να αποτρέψει δραστηριοποίηση των Τζιχαντιστών στον Νότιο Καύκασο, στο Νταγκεστάν και στην Τσετσενία, αλλά και στην υπόλοιπη τουρκόφωνη και μουσουλμανική πρώην Σοβιετική Κεντρική Ασία. Επιπλέον η Μόσχα φαίνεται να επιδιώκει τη χαλάρωση της πίεσης της Ουάσιγκτον στην Ουκρανία, με αντάλλαγμα την εποικοδομητική συνεργασία μαζί της στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοδυτική Ασία. Ετσι τα νεοθωμανικά οράματα του Ερντογάν για σουνιτική κυριαρχία απειλούν ευθέως ζωτικά συμφέροντα της Μόσχας.
  • Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ, έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι η Τουρκία του Ερντογάν δεν ενδιαφέρεται να ενταχθεί στην αμερικανική ατζέντα για την ευρύτερη περιοχή, αλλά έχει δική της ατζέντα, στην οποία καλούνται να προσαρμοσθούν η Ουάσιγκτον και η Ε.Ε. Αλλωστε, όταν ο Ερντογάν λέει ευθέως ότι προτεραιότητά του είναι η καταπολέμηση της κουρδικής τρομοκρατίας και η ανατροπή του Ασαντ, τι άλλο εννοεί; Οταν απαγορεύει στο ΡΚΚ να προστρέξει στην υπεράσπιση του Κομπάνι και όταν μετά τη ρήξη πολεμοφοδίων από τις ΗΠΑ στη μαρτυρική πόλη δέχεται εκ των πραγμάτων να διευκολύνει τη μετάβαση Κούρδων Πεσμεργκά του Βορείου Ιράκ, είναι φανερό ότι υποχωρεί μεν για να αποφύγει ανοικτή σύγκρουση, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν βρίσκεται στο ίδιο στρατόπεδο με τις ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και την Ιορδανία.
  • Ιδια δυναμική απομόνωσης και με τις προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ. Εκτός από την ένταση στις σχέσεις με την Αθήνα και τη Λευκωσία, αλλά και τις αρνητικές παρενέργειες στη διαπραγμάτευση με την Ε.Ε. -που είναι στην ουσία κλινικά νεκρή εδώ και καιρό- οι τυχοδιωκτισμοί του «Μπαρμπαρός» ανοίγουν πρόσθετα μέτωπα, με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, αλλά και με τη Ρωσία.
Το παιχνίδι με τη φωτιά
Από το 1926 και μετά όταν η Τουρκία παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση της περιοχής της Μοσούλης στο Βόρειο Ιράκ και με εξαίρεση την αρπαγή από την υπό Γαλλική Διοίκηση Συρία το 1938, της περιοχής της Αλεξανδρέττας, η Άγκυρα υπήρξε μια συντηρητική δύναμη υπέρ του status quo.
Ο Ερντογάν έπαιξε με τη φωτιά: Την ώρα που έκανε τολμηρά ανοίγματα στους Κούρδους εντός και εκτός συνόρων δυναμιτίζει την ενότητα της Συρίας και του Ιράκ. Σήμερα πληρώνει αυτό τον τυχοδιωκτισμό με πρωτοφανή διεθνή και περιφερειακή απομόνωση. Αύριο είναι πολύ πιθανόν να έχει να αντιμετωπίσει νέα ένοπλη εξέγερση του ΡΚΚ στη Νοτιοανατολική Περιοχή της χώρας, αλλά και τρομοκρατική δράση των Τζιχαντιστών εντός συνόρων.

Πηγή "Ημερησία"
Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

  

Υπάρχουν μερικές χώρες στον κόσμο (μεταξύ τους η Βρετανία και ο Καναδάς) όπου ο φρούραρχος της Βουλής δεν είναι μόνο ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης που τη φυλάσσει, αλλά και το πρόσωπο που επιλέγεται να τηρεί την τάξη εντός της αιθούσης της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου. Ενα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του είναι το μεγάλο σκήπτρο που φέρει ανά χείρας, όταν εισέρχεται στην αίθουσα, σημαίνοντας με αυτόν τον τρόπο την έναρξη της διαδικασίας.

Ο Κέβιν Βίκερς, ο φρούραρχος του καναδικού Κοινοβουλίου, ήταν εκείνος που σκότωσε τον Μισέλ Ζεχάβ Μπιμπό, τον ισλαμιστή τρομοκράτη που δολοφόνησε έναν στρατιώτη στην απόπειρά του να σκορπίσει θάνατο εντός της Βουλής της μέχρι πρότινος ήσυχης και... αμέριμνης χώρας. Χθες, μετά τα δραματικά γεγονότα, ο Κέβιν Βίκερς επέστρεψε στην εργασία του.

Τα χειροκροτήματα του συνόλου των βουλευτών του Καναδά ξεκίνησαν πριν καν μπει στην αίθουσα ο 58χρονος φρούραρχος. Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των Καναδών, δίχως καμία εξαίρεση, επί περίπου πέντε λεπτά χειροκροτούσαν όρθιοι τον ήρωα που σταμάτησε τη δολοφονική μανία του Ισλάμ χιλιοστά πριν από την είσοδο της αίθουσας της Ολομέλειας! Με αυτή την απόδοση τιμής και το «ευχαριστώ» για την υπεράσπιση του πολιτεύματος και των λειτουργών του δεν διαφώνησε κάποιος. Ούτε προέβαλε ως αντίρρηση κάποιο από τα φληναφήματα της πολιτικής ορθότητας που έχει λειτουργήσει σαν αναίμακτο αλλά αποτελεσματικότατο όπλο εναντίον του δυτικού πολιτισμού και των αξιών που πρεσβεύει.

Ο εντεταλμένος από τον νόμο φρούραρχος της Βουλής του Καναδά, δίχως να έχει καμία πρόσφατη δυσάρεστη εμπειρία, μόλις απειλήθηκαν η ζωή και ο τρόπος ζωής των συμπολιτών του και το πολιτικό σύστημα υπό το οποίο επέλεξαν να ζήσουν, αντέδρασε όπως πρέπει: με πυρ. Οι βουλευτές, αντί να επικαλεστούν τις ανοησίες που αφοπλίζουν την Ευρώπη και τις ΗΠΑ από το δικαίωμα στην αυτοάμυνα έναντι του Ισλάμ, τον καταχειροκρότησαν. Ο λαός τον θεωρεί, δικαίως, ήρωα.

Αυτή η περίπτωση αποτελεί ένα εξαιρετικό δίδαγμα για όλους μας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Χειμαρρώδης ο Πούτιν κατά της πολιτικής της Ουάσινγκτον
Βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στη Μόσχα και τη Δύση

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατηγόρησε χθες τις ΗΠΑ ότι θέτουν σε κίνδυνο την παγκόσμια ασφάλεια, προχωρώντας «μονομερώς» σε «υπαγορεύσεις» προς τον υπόλοιπο κόσμο, ενώ αποπειράθηκε να επιρρίψει στη Δύση το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση στην Ουκρανία.

Σε 40λεπτη ομιλία κατά τη διάρκεια της οποίας κυρίως καταφέρθηκε εναντίον της Δύσης, παραπέμποντας στην ψυχροπολεμική εποχή και δείχνοντας πόσο έχει βαθύνει το χάσμα ανάμεσα στη Μόσχα και τη Δύση, ο Πούτιν απέρριψε τις δυτικές θεωρήσεις με βάση τις οποίες η κυβέρνησή του προσπαθεί να ανασυστήσει τη Σοβιετική Ένωση, αποσπώντας εδάφη γειτονικών χωρών ή υποτάσσοντάς τις.

«Δεν το αρχίσαμε εμείς αυτό», δήλωσε ο Πούτιν κατά την ομιλία του ενώπιον μιας άτυπης ομάδας ειδικών, του Κλαμπ Βαλντάι, στην οποία συμμετέχουν πολλοί Δυτικοί εμπειρογνώμονες, που τον αντιμετωπίζουν εξαιρετικά επικριτικά. Αντιθέτως, υποστήριξε ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, είναι η Ουάσινγκτον αυτή που προσπαθεί να «ξαναφτιάξει τον κόσμο ολόκληρο» ώστε να ανταποκρίνεται περισσότερο στα δικά της συμφέροντα.

«Οι τοποθετήσεις σύμφωνα με τις οποίες η Ρωσία προσπαθεί να εγκαθιδρύσει εκ νέου ένα είδος αυτοκρατορίας, ή επιβουλεύεται την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα των γειτόνων της, είναι ανυπόστατες», είπε.

Απαρίθμησε συρράξεις για τις οποίες επέρριψε την ευθύνη στις ενέργειες των ΗΠΑ: Λιβύη, Συρία, Ιράκ. Ο Πούτιν συνέχισε θέτοντας το ρητορικό ερώτημα αν η πολιτική της Ουάσινγκτον ενίσχυσε την ειρήνη και τη δημοκρατία. «Όχι» — απάντησε. «Οι μονομερείς υπαγορεύσεις και η επιβολή των σχεδίων (της Ουάσινγκτον σε άλλους) έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα» από το επιδιωκόμενο, έκρινε.

Από τις πλέον αιχμηρές κατά της Δύσης η ομιλία

Ο 62χρονος Πούτιν, ο οποίος επέστρεψε στο Κρεμλίνο το 2012, έχει ανεβάσει τους τόνους στη ρητορική του έναντι της Δύσης το τελευταίο διάστημα. Η δημοτικότητά του εντός της χώρας του ανέβηκε ακόμη περισσότερο μετά την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας από την Ουκρανία, τον Μάρτιο.

Η χθεσινή ομιλία πάντως ήταν μια από τις πλέον αιχμηρές έναντι της Δύσης που έχει κάνει ποτέ ο Ρώσος πρόεδρος, όπως σχολιάζει το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, καθώς εν μέρει φάνηκε να απευθύνεται στους ψηφοφόρους στη χώρα του, στους οποίους θέλει να δείξει πως προασπίζεται τα συμφέροντά τους.

Η ομιλία του Ρώσου προέδρου υπενθύμισε μιαν άλλη: την είχε κάνει το 2007 στο Μόναχο, επικρίνοντας την «μονοπολική» άποψη της Ουάσινγκτον για τις παγκόσμιες ισορροπίες. Εκείνη η ομιλία είχε κάνει πολλούς δυτικούς ηγέτες να αναθεωρήσουν την άποψή τους για τον Πούτιν.

Ο Πούτιν απέρριψε τις επικρίσεις για την πολιτική που εφαρμόζει στην κρίση στην Ουκρανία. Επανέλαβε την κατηγορία ότι δυτικές κυβερνήσεις βοήθησαν φιλοδυτικές ομάδες και πολιτικές παρατάξεις να προβούν σε ένα πραξικόπημα και να αποπέμψουν τον τέως πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς. «Κανείς δεν ήθελε να μας ακούσει, κανείς δεν ήθελε να μας μιλήσει» τότε, υπενθύμισε.

«Αντί για έναν δύσκολο αλλά, το υπογραμμίζω, πολιτισμένο διάλογο, αυτό που έκαναν ήταν να προχωρήσουν σε ένα πραξικόπημα. Εξώθησαν τη χώρα στο χάος, σε μια οικονομική και κοινωνική κατάρρευση κι έναν εμφύλιο πόλεμο με τεράστιες απώλειες», ανέφερε.

«Βοηθήσαμε τον Γιανουκόβιτς»

Ο Πούτιν παραδέχθηκε για πρώτη φορά ότι η κυβέρνησή του πράγματι βοήθησε τον πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς να εγκαταλείψει τη χώρα του και να καταφύγει στη Ρωσία αφού ανατράπηκε εν μέσω των μαζικών διαδηλώσεων και των ταραχών στο Κίεβο. «Θα το πω ανοικτά — ζήτησε να απομακρυνθεί, να μεταφερθεί οδικώς στη Ρωσία. Και το κάναμε», ανέφερε ο Πούτιν, διευκρινίζοντας πως αρχικά, ο Γιανουκόβιτς είχε καταφύγει στην Κριμαία, όταν η χερσόνησος ήταν ακόμη τμήμα της ουκρανικής επικράτειας.

Αναλύοντας την κρίση στην Ουκρανία, ο Πούτιν αμφισβήτησε ότι η κυβέρνηση στο Κίεβο έχει ειλικρινή πρόθεση να επιδιώξει μια ειρηνική διευθέτηση της κρίσης —παρά την εκεχειρία που έχει μεν τεθεί σε ισχύ στην ανατολική Ουκρανία από την 5η Σεπτεμβρίου, αλλά παραβιάζεται καθημερινά— και κατηγόρησε τη φιλοδυτική ουκρανική κυβέρνηση για τη χρήση ισχύος εναντίον των αυτονομιστών. «Δεν βλέπουμε μια επιθυμία από πλευράς των εταίρων μας στο Κίεβο... να επιλύσουν το πρόβλημα με τις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας διαμέσου μιας πολιτικής διαδικασίας, μέσω συνομιλιών. Βλέπουμε πάντοτε το ίδιο πράγμα με διαφορετικές εκδηλώσεις: την καταστολή διά της βίας», είπε.

Χαρακτηρίζοντας σφάλμα τις κυρώσεις που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ και η ΕΕ στη Ρωσία, ο Πούτιν τόνισε πως η χώρα του δεν «θα προσποιηθεί κάτι, δεν θα προσβληθεί, δεν θα ζητήσει από κανέναν τίποτε. Η Ρωσία είναι αυτάρκης».

Ακόμη ο πρόεδρος της Ρωσίας επισήμανε ότι η απειλή παραβίασης των διεθνών συνθηκών για τον έλεγχο των όπλων μεγεθύνεται και κάλεσε να υπάρξουν συνομιλίες ώστε να καθοριστούν εκ νέου οι αποδεκτοί όροι για τη χρήση βίας.

Η Δύση κατηγορεί τη Ρωσία ότι παραβίασε την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας προσαρτώντας την Κριμαία, αλλά και ότι στέλνει στρατιώτες και όπλα στους φιλορώσους αυτονομιστές που πολεμούν εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων στην ανατολική Ουκρανία. Η Μόσχα απορρίπτει τις κατηγορίες αυτές.

Ο Πούτιν είπε στην ομιλία του πως δεν θεωρεί ότι οι ΗΠΑ απειλούν τη Ρωσία, πρόσθεσε όμως κατά την άποψή του, η πολιτική που ασκεί η Ουάσινγκτον πλήττει τη χώρα του. «Δεν νομίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μας απειλούν. Νομίζω ότι οι πολιτικές της κυβερνώσας ελίτ είναι εσφαλμένες. Είμαι πεπεισμένος ότι αντίκεινται στα συμφέροντά μας και υποσκάπτουν την εμπιστοσύνη προς τις Ηνωμένες Πολιτείες», επισήμανε.

Έκανε μόνο σύντομες αναφορές στην υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας στη Ρωσία —το ΑΕΠ της οποίας φτάνει το 1 τρισεκ. δολάρια—, παρά το γεγονός ότι η χώρα του κινδυνεύει να ολισθήσει σε ύφεση, καθώς το νόμισμά της, το ρούβλι, κατρακυλάει (-22% από την αρχή της χρονιάς), όπως όμως και η τιμή του πετρελαίου, του βασικού ρωσικού εξαγωγικού προϊόντος.

Πάντως, όταν δέχθηκε ερωτήσεις μετά την ομιλία του, ο Πούτιν είπε πως η Ρωσία δεν θα σπαταλήσει τα αποθέματά της σε χρυσό και ξένο συνάλλαγμα άσκοπα απλώς και μόνο για να τονώσει την οικονομική δραστηριότητα.

Ο Πούτιν μεταθέτει την ευθύνη για την οικονομική κρίση στα διεθνή προβλήματα, τις κυρώσεις και τη μείωση της τιμής του πετρελαίου.
Πάντως σήμερα ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's διατήρησε το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο κρατικό αξιόχρεο της Ρωσίας στο επίπεδο BBB-/A-3, μια βαθμίδα πάνω από τα «σκουπίδια», αν και με αρνητική προοπτική.

«Οι ευρωπαϊκές χώρες θα συνεχίσουν να αγοράζουν φυσικό αέριο»

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είπε ότι δεν αναμένει οι ευρωπαϊκές χώρες να σταματήσουν να αγοράζουν φυσικό αέριο από τη χώρα του, καθώς δεν έχουν στην πραγματικότητα εναλλακτική λύση, όπως τόνισε.

«Φαντάζεστε πως αυτό θα γίνει διότι το επιθυμούν οι εταίροι μας στην Ευρώπη; Δύσκολα θα μπορούσα να το φανταστώ προσωπικά», είπε ο Πούτιν απαντώντας σε σχετική ερώτηση.

Ο Ρώσος πρόεδρος υπογράμμισε για άλλη μια φορά ότι η κυβέρνησή του θα δώσει την έμφαση τα επόμενα χρόνια στην προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων στη ρωσική οικονομία.

Πηγή: ΑΠΕ/ ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Την υπόθεση των Ιμίων και τη συντριβή του μοιραίου ελικοπτέρου του Π.Ν. στην ελληνοτουρκική κρίση του 1996 θυμίζουν εμπειρογνώμονες αεροπορικών ατυχημάτων, μιλώντας για την περίεργη υπόθεση της πτώσης του δικινητήριου αεροσκάφους Diamond DA42, 50 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά της Λάρνακας. Οι ειδικοί που έχουν αναλάβει την έρευνα στην Κύπρο αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ακόμη και αυτό της κατάρριψης ή της δολιοφθοράς, μεγαλώνοντας το μυστήριο.

Η πτώση του αεροσκάφους εντός περιοχής, που είχαν δεσμεύσει παράνομα οι Τούρκοι για έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ και σε απόσταση περίπου 10 μιλίων από το σημείο που έπλεε η τουρκική φρεγάτα «Gelibolu», εγείρει εύλογα ερωτήματα και κάνει τους ειδικούς να στρέφονται ακόμη και στην κατεύθυνση της κατάρριψης. Για τον λόγο αυτό, όπως αναφέρουν πληροφορίες από την Κύπρο, τα συντρίμμια (που έσπευσε να περισυλλέξει γερμανική φρεγάτα!) έχουν μεταφερθεί ήδη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί και θα εξεταστούν για ίχνη πυρομαχικών. Θα εξεταστούν επίσης και οι σοροί, οι οποίοι βρέθηκαν διαμελισμένοι και αναγκάζουν τον ιατροδικαστή στη χρήση DNA για να διαπιστωθεί η ταυτότητα των νεκρών.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Διερεύνησης Αεροπορικών Ατυχημάτων Γιαννάκης Λοΐζου μίλησε για «βίαιη πρόσκρουση του αεροσκάφους στη θάλασσα», εννοώντας επί της ουσίας ότι δεν έγινε καμία προσπάθεια από τον έμπειρο χειριστή Αυγουστίνο Αυγουστή για προσθαλάσσωση. Απέκλεισαν ταυτόχρονα οι εμπειρογνώμονες το ενδεχόμενο να υπέστη βλάβη στον κινητήρα ή στους κινητήρες, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση θα υπήρχε ενημέρωση του πύργου ελέγχου και ο χειριστής θα εξέπεμπε σήμα κινδύνου, κάτι που ποτέ δεν έγινε.

Αντιθέτως, υπάρχουν στοιχεία που μαρτυρούν ότι η πτώση του αεροσκάφους ήταν «ακαριαία». Εξ ου και η διακοπή της επικοινωνίας αεροσκάφους και πύργου ελέγχου έγινε με έναν ήχο που παραπέμπει σε έκρηξη. Πέραν του ενδεχομένου της κατάρριψης με πυρά ή μέσω κάποιας ηλεκτρονικής παρεμβολής (κάτι, πάντως, που δεν ασπάζεται ο υπουργός Αμυνας της Κύπρου Χριστόφορος Φωκαΐδης), εξετάζεται και αυτό της δολιοφθοράς με έκρηξη στον αέρα. Τα συντρίμμια είναι πολύ μικρά κομμάτια και συνηγορούν στην κατεύθυνση αυτή. Ο υπουργός Αμυνας διαψεύδει, επίσης, τους τουρκικούς ισχυρισμούς για συμμετοχή στην έρευνα και τη διάσωση.

Ανδρέας Κούτρας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαυρίδης 


Η Τουρκία βρίσκεται μπροστά σε αδυσώπητα διλήμματα με κύριο την επιλογή ανάμεσα στους Κούρδους εχθρούς της και στο Ισλαμικό κράτος που είναι εχθρός των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Ε.Ε. και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Τα τελευταία χρόνια, οι επιλογές Ερντογάν-Νταβούτογλου έχουν δημιουργήσει μια διάσταση, ειδικά ανάμεσα στα δυτικά συμφέροντα και στις τουρκικές στρατηγικές επιδιώξεις. Αυτή η διάσταση συμφερόντων καταγράφεται καθημερινά σε δεκάδες άρθρα εναντίον της Τουρκίας στο ξένο τύπο (ειδικά στον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό), κάτι πρωτοφανές εδώ και δεκαετίες.

Τους τελευταίους μήνες, όμως, η διάσταση αυτή έγινε δραματικά ολοφάνερη επειδή η Τουρκία μπροστά στην επιλογή να σωθούν οι Κούρδοι, επέλεξε συγκαλυμμένα να διασωθεί το Ισλαμικό Κράτος με στόχο να εξαλειφθεί η όποια δυνατότητα δημιουργίας, επίσημα, κουρδικού κράτους δίπλα της που θα αποτελέσει νάρκη στα θεμέλια του ίδιου του τουρκικού κράτους. Με τις εξελίξεις αυτές δεν σημαίνει ότι η Τουρκία καταρρέει, ή ότι γίναμε ξαφνικά οι δυνατοί έναντι της Τουρκίας. Ωστόσο, στην Κύπρο έχει θορυβηθεί λόγω των εξελίξεων ο γνωστός πολιτικός περίγυρος που θέλει «λύση εδώ και τώρα» και επιχειρεί να εμπεδώσει την άποψη στην κοινή γνώμη ότι η Τουρκία είναι ο παντοδύναμος παίκτης της περιοχής που θα καθορίσει τα πάντα. Στην πραγματικότητα, αυτή τους η άποψη (περισσότερο εκβιασμός χωρίς ουσιαστική τεκμηρίωση) καταλήγει άμεσα ή έμμεσα σε μια μόνο υπόδειξη προς τον κυπριακό ελληνισμό:

– Δεχτείτε ΤΩΡΑ την όποια «λύση» θέλει η Τουρκία για να μπορείτε μετά να ελπίζετε στο φυσικό αέριο …

Αυτή είναι η πολιτική διασύνδεση ανάμεσα στα περί «παντοδύναμης Τουρκίας» και στην επιμονή για «εδώ και τώρα λύση του Κυπριακού». Αφενός το φυσικό αέριο και τα στρατηγικά συμφέροντα μας και αφετέρου τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία, η ασφάλεια, η δικαιοσύνη και γενικότερα οι ευρωπαϊκές αρχές που θα τα απαιτούσαν για άλλους, στην περίπτωσή μας θυσιάζονται για να έχουμε … «λύση εδώ και τώρα» όπως επιθυμεί η Τουρκία, που όμως ΔΕΝ θα περιλαμβάνει τα ελάχιστα εχέγγυα επιβίωσης.

Τέτοιες ωμές υποδείξεις και πίεση ανέμενα εκτός Κύπρου, όχι εντός. Μάλιστα, ορισμένοι εντός Κύπρου είναι τόσο ωμοί στις υποδείξεις τους με τρόπο που παγώνει:

– «Καλά, δεν καταλάβατε τι μας είπε ο Νταβούτογλου; … Δεχτείτε τη λύση που εκείνος θέλει για να… δούμε αν θα προχωρήσουμε στο φυσικό αέριο.»

Στον αντίποδα τέτοιων απόψεων, αντιστέκεται με θάρρος ο Σ. Λεβέντ, αρχισυντάκτης της Τουρκοκυπριακής εφημερίδας «Αφρίκα» στα κατεχόμενα. Ο Λεβέντ σχολίασε και αυτός τις υποδείξεις Νταβούτογλου αλλά με ακριβώς αντίθετο τρόπο. Ο Λεβέντ διερωτήθηκε ποιος είναι ο Νταβούτογλου, που ως αξιωματούχος μιας ξένης κατοχικής δύναμης στην Κύπρο, αυθαίρετα εμφανίζεται να μιλά εκ μέρους της Τουρκοκυπριακής κοινότητας σαν νεοσουλτάνος.

Γύρω από το φυσικό αέριο θα υπάρξει μεγάλος χαμένος. Η Τουρκία θέλει να μπλοκάρει την κατάσταση γιατί αντιλαμβάνεται πόσο ενδυναμώνεται η Κυπριακή Δημοκρατία με δεδομένη την αξία της ενέργειας για οικονομικούς και στρατηγικούς λόγους. Αλλά ο δρόμος που επέλεξε η Τουρκία δεν αφήνει άλλη επιλογή στην Κυπριακή Δημοκρατία. Πρέπει να κλιμακώσουμε τις αντιδράσεις και την πρόκληση ουσιαστικού κόστους μαζί με προληπτικού χαρακτήρα αμυντικές συμμαχίες.

Η υπαναχώρηση και επιστροφή στις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό θα μετατρέψουν αναπόφευκτα το φυσικό αέριο ως μια άλλη πτυχή εντός του συνολικού Κυπριακού προβλήματος και θα είναι το Βατερλώ μας. Από την άλλη, ας έχουμε επίγνωση για το ουσιαστικό βάρος από τα σχετικά πολιτικά ψηφίσματα όπου και το πιο ευνοϊκό λεκτικό περιέχει συνήθως μια διπλωματική γλώσσα. Το ελάχιστο ζητούμενο για εμάς είναι να επικεντρώνονται στην επίκληση-απαίτηση για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, χωρίς προϋποθέσεις, όπως «λύση πρώτα και μετά αξιοποίηση του φυσικού αερίου». Και επί της ουσίας, το καθοριστικό είναι να συνεχιστεί η διαδικασία εξόρυξης πάση θυσία. Αυτό θα δικαιώνει μια πολιτική δεκαετίας και θα διανοίγει προοπτικές για οικονομική ευημερία και για μια αποδεκτή λύση.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

  

Λίγο πριν την εκχώρηση μέρους των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ, η κυβέρνηση καλεί την ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ να υπογράψει σύμβαση παραχώρησης και εκμετάλλευσης του λιγνιτωρυχείου στη Βεύη, για να προλάβει τυχόν κυβερνητική αλλαγή…

Γράφει η Άντα Ψαρρά

Την αμαρτωλή ιστορία με τη «μικρή ΔΕΗ», το παρατημένο λόγω χρεών λιγνιτωρυχείο της Βεύης και την περίπου απευθείας εκχώρηση στην εταιρεία ΑΚΤΩΡ της εκμετάλλευσής του με όρους που βλάπτουν άμεσα το Δημόσιο, έφεραν στη Βουλή με ερώτησή τους οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Πετράκος και Ευγένια Ουζουνίζου.
Η ερώτηση προκλήθηκε αμέσως μετά την απόφαση του υπουργού Περιβάλλοντος, Ασημάκη Παπαγεωργίου, να καλέσει την ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ να υπογράψει τη σύμβαση παραχώρησης και εκμετάλλευσης μέσα σε 30 ημέρες.

Το υπουργείο αγνόησε μελέτη του ΕΜΠ, που αποδείκνυε ότι η διάσπαση του κοιτάσματος λιγνίτη σε δύο μέρη (το τμήμα που ήδη κατέχει η ΔΕΗ και το επίδικο μεγάλο ορυχείο της Βεύης) θα αφήσει μεγάλο μέρος αναξιοποίητο και θα ανεβάσει κι άλλο την ήδη ακριβή τιμή του λιγνίτη. Σημειωτέον ότι σε μεγάλο ποσοστό ο λιγνίτης σήμερα είναι εισαγόμενος, λόγω της μη λειτουργίας των ορυχείων.

«Τετελεσμένα»
Όπως είχε γραφεί αναλυτικά σε σχετικό ρεπορτάζ της «Εφημερίδας Συντακτών», στις 27/8/2013, με αφορμή ανάλογη ερώτηση της βουλευτού Ραχήλ Μακρή, από τον διαγωνισμό αποκλείστηκαν οι άλλες εταιρείες, μεταξύ των οποίων και η ΔΕΗ, στην οποία τα χρέη του προηγούμενου μισθωτή ξεπερνούσαν τα 10 εκατομμύρια ευρώ.
Ο αποκλεισμός της ΔΕΗ εξακολούθησε και μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (20/9/2012), που της έδινε το δικαίωμα να συμμετάσχει.
«Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δημιουργεί μη αναστρέψιμα τετελεσμένα, πριν από την οριστική απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ε.Ε. για το δικαίωμα της ΔΕΗ να συμμετάσχει στον διαγωνισμό», σημειώνουν οι βουλευτές.

Οι κάτοικοι και οι φορείς, αλλά και η δημοτική αρχή, είχαν καταθέσει εγκαίρως υπόμνημα με τα αιτήματά τους (αποκατάσταση του περιβάλλοντος, αποτροπή αυτανάφλεξης του λιγνίτη, απομάκρυνση των οδικών αρτηριών που καταστράφηκαν) και ζητούσαν όλες τις απαραίτητες και αυτονόητες εγγυήσεις.
Η «αστεία» αμοιβή των 50.000 ευρώ το χρόνο προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση από την ανάδοχο, όταν οι καταστροφές ξεπερνούσαν τα 9,6 εκατομμύρια ευρώ, αγγίζει τα όρια της κοροϊδίας για το νομό Φλώρινας.
Η ζημιά στο Δημόσιο από τα προηγούμενα χρόνια της καταστροφής και της ερημοποίησης του ορυχείου ξεπερνούσε τα 500 εκατομμύρια ευρώ.

Απευθείας ανάθεση
Ο αποκλεισμός των 8 εταιρειών στην ουσία ισοδυναμεί με απευθείας ανάθεση, ενώ ένα κοίτασμα τεραστίας αξίας θα εκχωρηθεί για 50 χρόνια στην ΑΚΤΩΡ με μίσθωμα μόλις 171 εκατομμυρίων για τα πρώτα 15 χρόνια.
Σημειώνεται εδώ ότι ο ισχυρισμός της Ρ. Μακρή για την προσφορά της ΑΚΤΩΡ, ότι ήταν μειωμένη κατά 272 εκατομμύρια ευρώ, από άλλη εταιρεία που αποκλείστηκε, δεν απαντήθηκε…

Μία σύμβαση – παρωδία, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του τοπικού Τύπου, επισπεύδεται εν όψει της κυβερνητικής απόφασης για εκχώρηση της «μικρής ΔΕΗ». Δεδομένου δε –σύμφωνα με τους ερωτώντες βουλευτές- ότι η εκχώρηση ενδέχεται να μην προλάβει να γίνει υπό την παρούσα κυβέρνηση, σπεύδει το υπουργείο να υπογράψει μία ζημιογόνα σύμβαση για το Δημόσιο, και κυρίως για το νομό της Φλώρινας.

Πηγή Efsyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μιλώντας στον Τ/Σ SBC και στην εκπομπή του έγκριτου Βασίλη Ταλαμάγκα, ο Προκόπης Παυλόπουλος, αναφερόμενος στην ανάγκη κατάργησης της αντικειμενικής ποινικής ευθύνης για χρέη προς το Δημόσιο, επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:
«Είναι απορίας άξιον πως η Κυβέρνηση δεν άδραξε την ευκαιρία σήμερα στη Βουλή, αφού ούτως ή άλλως γινόταν λόγος για τις οφειλές προς το Δημόσιο, να καταργήσει την μεσαιωνικού τύπου ρύθμιση του άρθρου 3 παρ. 1 του ν. 3943/2011 –πρόκειται για την αλήστου μνήμης ρύθμιση Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου- που καθιερώνει πρωτοφανή αντικειμενική ευθύνη για χρέη προς το Δημόσιο. Δηλαδή καθιστά εγκληματία και οδηγεί στη φυλακή ακόμη και τον φτωχό που δεν έχει να πληρώσει τα χρέη του προς το Δημόσιο χωρίς καμία υπαιτιότητα από την πλευρά του».
Ο Προκόπης Παυλόπουλος επανέλαβε ότι εδώ και ένα χρόνο (Νοέμβριος 2013), ήδη από την τότε σύνοδο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, έχει θέσει το θέμα. Επισήμανε δε ότι υπάρχει σχετική δέσμευση της Κυβέρνησης η οποία όμως μέχρι σήμερα δυστυχώς δεν έχει γίνει πράξη. Εκείνο όμως που είχε ιδιαίτερη σημασία ήταν η τελευταία επισήμανση του Προκόπη Παυλόπουλου: «Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι είναι δυνατόν να τίθεται υπό την κρίσιν της Τρόικας η κατάργηση αυτής της μεσαιωνικού τύπου διάταξης της Κυβέρνησης Παπανδρέου με υπουργό τον Γ. Παπακωνσταντίνου. Γιατί η Τρόικα δεν έχει καμία δουλειά να αναμιγνύεται σε τέτοιες ποινικές ρυθμίσεις, δεδομένου ότι κάτι τέτοιο είναι ευθέως αντίθετο προς το ευρωπαϊκό δίκαιο και προς την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
Μπορεί να τα είπε με ευγένεια αλλά όλοι καταλάβαμε τι είπε. Το κατάλαβαν στο Μαξίμου; Μάλλον όχι γιατί περί άλλα τυρβάζουν. Εξ ού και τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων...



olympia.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σχετικά με την υπόθεση «Μπέτυ» είναι φανερό ότι εδώ έχουμε κάνουμε με κάποιον που του αρέσει να κάνει τροτουάρ στα σκοτεινά σοκάκια της ηλεκτρονικής, και μη, αλληλογραφίας, χρησιμοποιώντας διάφορα γυναικεία ονόματα. Άλλοτε Μπέτυ, άλλοτε Ελπινίκη...

Τι να πει κανείς, άβυσσος η ψυχή του κάθε τυχ(ο)άρπαστου!

Προσωπικά θα του συνιστούσα για τις πιο extreme διαστροφικές φαντασιώσεις του να χρησιμοποιεί το όνομα Βικτώρια, γιατί «θηλυκώνει» τέλεια με το Βίκτωρ (όχι του Χόφμαν, του άλλου, ξέρεις...) και θα σου χαρίσει ατέλειωτες ώρες απόλαυσης.

Αλλά, ας σοβαρευτούμε τώρα.

Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με το πώς επιλέγει ο/η καθένας/μια να διαθέτει το κορμί του. Δεν μας ενοχλούν οι έλληνες, ή όποιοι άλλοι, τραβεστί. Μας εξοργίζουν, όμως, αφάνταστα οι τραβεστί... Έλληνες!

Αυτοί που δεν δίστασαν, για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων και της μωροφιλοδοξίας τους, να διαπράξουν ακόμα και εσχάτη... ξεφτίλα!

Πότε με τους υπερατλαντικούς καουμπόυς (βλέπε wikileaks και υπόθεση που διερευνά ο ανακριτής κ. Φούκας, όπου εμπλέκονται τέως βουλευτής, τέως συνδικαλιστής και τέως γκόμενα).

Πότε με τους γκεσταπίτες άρειους (βλέπε πρόσφατη ερώτηση του βουλευτή κ. Νικολόπουλου, για υπόθεση e-mail που ακόμα διερευνάται).

Οι τραβεστί Έλληνες έβρισκαν πάντα κάποιον ισχυρό φίλο, κοινώς νταβατζή, για να πλαγιάσουν μαζί του.

Οι ζημιές που προκάλεσαν είναι μεγάλες και διαχρονικές, και για να μη νομίζετε ότι το πάω πάλι στο Γεωγραφικό, αναφέρω δύο άλλες εθνικού επιπέδου:

• «Κάψανε» δίκτυο σε γείτονα, που για χρόνια το φυλάγαμε ως κόρη οφθαλμού, με αποτέλεσμα ήδη ένα νεκρό στις φυλακές του «μεσονυχτίου». (Αναλογίζεστε, καθάρματα, πόσο μαρτυρικά πρέπει να ξεψύχησε αυτός ο άνθρωπός;).

• «Δώσανε» ολόκληρη σειρά συνεργατών, σε άλλη όμορη, από τους οποίους ο ένας βρέθηκε δολοφονημένος και άλλοι καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης.

Εγκλήματα χωρίς τιμωρία, μια και δεν έχει προχωρήσει (εξ όσων γνωρίζουμε) καμιά δικαστική ή διοικητική διερεύνηση.

Αυτοί, λοιπόν, είναι οι τραβεστί Έλληνες που τους αξίζει η ανάλογη διαπόμπευση και τιμωρία!

Insider
Πηγή "Αττικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Βάναυση παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία

Γράφει ο Χρήστος Καπούτσης

Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική θέση της, τις στρατιωτικές της δυνατότητες και το πολιτικο – διπλωματικό ρόλο που μπορεί να έχει, στις μείζονος σημασίας γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, επιδιώκει να διαπραγματευθεί τη συμμετοχή της στη Δυτική Συμμαχία κατά των τζιχαντιστών, με όρους που θα εξυπηρετούν τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα.

Είναι προφανές ότι η Άγκυρα απαιτεί λύση στο Κυπριακό, που θα της εξασφαλίζει το «μερίδα του λέοντος» στον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο της Κύπρου, ως αντάλλαγμα, μεταξύ άλλων, για τη συμμετοχή της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Δύσης κατά των τζιχαντιστών.

Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού, η Τουρκία πραγματοποίησε στρατιωτική εισβολή στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου, παραβιάζοντας βάναυσα το Διεθνές Δίκαιο. Η Τουρκία, χωρίς να ενημερώσει, όπως όφειλε, την Κυπριακή Δημοκρατία, δέσμευσε περιοχές για υποθαλάσσιες έρευνες στην ΑΟΖ της Κύπρου. Το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» και δύο πολεμικά πλοία του τουρκικού στόλου, ήδη, πλέουν ανενόχλητα εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και εγγύτατα στις ακτές της Κύπρου. «Η πρόκληση είναι χειρότερη από τα Ίμια», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ), Πρόδρομος Προδρόμου.

Η Κυπριακή κυβέρνηση αντέδρασε. Το Εθνικό Συμβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας ανακοίνωσε μέτρα που συνιστούν λελογισμένη αντίδραση στην τουρκική προκλητικότητα. Το πιο σημαντικό μεταξύ αυτών είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα επιτρέψει το άνοιγμα άλλων ενταξιακών κεφαλαίων της Τουρκίας, μπλοκάροντας έτσι την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Σε διπλωματικό επίπεδο, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία κινούνται συντονισμένα, ώστε να εξασφαλίσουν την υποστήριξη ηγετών της Ε.Ε., καθώς επίσης και την υποστήριξη, σε όλα τα επίπεδα, του Ισραήλ και της Αιγύπτου, καταδικάζοντας, παράλληλα, την έκνομη συμπεριφορά της Τουρκίας σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενός κράτους ανεξάρτητου, μέλους του ΟΗΕ και της Ε.Ε. Επίσης, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει άμεσα να ξεκινήσουν μία εκστρατεία ενημέρωσης των Διεθνών Οργανισμών και της Διεθνούς Κοινής Γνώμης, για την τουρκική τυχοδιωκτική πολιτική.

Θα πρέπει να αναδείξουν σε διεθνή ζητήματα τα εξής:

1. Η πολιτική Ερντογάν – Νταβούτογλου περί «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες της Τουρκίας» απέτυχε παταγωδώς και μετεξελίχθηκε σε «προβλήματα με όλους τους γείτονες».

2. Οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο χειροτέρεψαν, ειδικά μετά την αισχρή επίθεση του Τ. Ερντογάν κατά του Αιγύπτιου προέδρου από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

3. Ο αμερικανός και ευρωπαϊκός Τύπος και σοβαρές αμερικανικές και ευρωπαϊκές δεξαμενές σκέψης κατηγορούν ευθέως την Τουρκία ότι είναι ο κύριος χρηματοδότης των τζιχαντιστών, που, με το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, τους εξόπλισαν, δήθεν για να πολεμήσουν κατά του Άσαντ της Συρίας. Η Τουρκία κατηγορείται ότι εξέθρεψε το τέρας του Ισλαμικού σκοταδισμού και παραλίγο να «παρασύρει» και τις ΗΠΑ να ενισχύσουν με σύγχρονα όπλα τους τζιχαντιστές.

4. Η Τουρκία, παρότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της και στα νοτιο-ανατολικά σύνορά της, επέλεξε τώρα να προκαλέσει σοβαρή κρίση στην Κύπρο. Γιατί; Διότι, εκτιμά πως επειδή Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται σε καταφανή οικονομική αδυναμία και λόγω περιορισμού των δαπανών δεν είναι στρατιωτικά ισχυρές, άρα θα είναι εύκολα αντικείμενα εκβιασμού και επιρρεπείς σε υποχωρήσεις στις τουρκικές αξιώσεις. Αυτή, όμως, η τουρκική συμπεριφορά καταδεικνύει και τον καιροσκοπισμό της Τουρκίας, αλλά και την περιφρόνησή της στη διεθνή νομιμότητα.

Πηγή εφημ. «Το Παρασκήνιο»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μια λαξευτή εκκλησία που οι Τούρκοι την έχουν ονομάσει, Çanli Kilise, δηλαδή η «Εκκλησία της Καμπάνας» στην περιοχή Άκσαραι της Καππαδοκίας, κοντά στην πόλη Νίγδη, έχει προκαλέσει τεράστιο ενδιαφέρον αλλά και δέος από τους Τούρκους μελετητές και ερευνητές, ενώ στην περιοχή έχουν σπεύσει και οι αρμόδιοι του τουρκικού υπουργείου Τουρισμού που αντιλήφτηκαν την μεγάλη αξία της εκκλησίας από πολιτιστικής και θρησκευτικής πλευράς.

Όπως αναφέρει σε ένα πολύ ενδεικτικό της άρθρο η τουρκική εφημερίδα Sabah, η Εκκλησία της Καμπάνας έχει χαρακτηριστεί «Bir Hazine», δηλαδή, «Ένας Θησαυρός» εξ’ αιτίας των πολλών σκηνωμάτων που έχουν ανεβρεθεί σε διάφορα μέρη της λαξευτής εκκλησίας και τα οποία ανάγονται πριν από αιώνες και είναι σκηνώματα χριστιανών που θαφτήκαν εκεί την περίοδο που λειτουργούσε η εκκλησία και άκμαζε ο χριστιανισμός στην αγιοτόκο Καππαδοκία.

Σύμφωνα με ανταπόκριση του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων, Anadolu, ο τοπικός διευθυντής του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, Mustafa Doğan, δήλωσε πως η λαξευτή Εκκλησία της Καμπάνας που ήρθε στο φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό, βρίσκεται στην περιοχή ανάμεσα στα βουνά Hasan και Erciyes και έχει τεράστια σημασία και από πολιτιστικής αλλά και από θρησκευτικής πλευράς.
Στο εσωτερικό της εκκλησίας βρίσκονται ορισμένα σκηνώματα που παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον για την θρησκευτική ιστορία της περιοχής, η οποία όπως είναι γνωστό είναι ταυτισμένη με την παρουσία της ελληνικής ορθοδοξίας επί πολλούς αιώνες.
Να θυμίσουμε ότι πριν από λίγο καιρό στην κοιλάδα İlhara είχε βρεθεί ένα σκήνωμα κάποιας ελληνορθόδοξης καλόγριας, όπως το είχαν εξακριβώσει οι ίδιοι οι Τούρκοι ερευνητές και το οποίο είχε προκαλέσει μεγάλο δέος στους Τούρκους που το έχουν τοποθετήσει στο τοπικό μουσείο και έχει προσελκύσει χιλιάδες επισκέπτες από όλη την Τουρκία που έρχονται να θαυμάσουν από κοντά το από αιώνων ιερό αυτό σκήνωμα.

Τώρα όπως αναφέρεται, στην Εκκλησία της Καμπάνας έχουν βρεθεί στην πρώτη φάση των ερευνών και άλλα σκηνώματα από την ίδια περίοδο και τα οποία προέρχονται κυρίως από νέους άνδρες, πιθανώς μοναχούς, αλλά και από κάποια παιδιά, πολύ πιθανώς θύματα διωγμών.
Συγκεκριμένα το σύνολο των σκηνωμάτων, όπως ανέφερε και ο διευθυντής του Μουσείου του Aksaray, είναι περίπου δέκα μεταξύ των οποίων και κάποια παιδικά. Τα σκηνώματα αυτά θα τοποθετηθούν επίσης στο τοπικό μουσείο του Aksaray και θα γίνουν προσιτά στους επισκέπτες που αναμένεται να έρθουν και να θαυμάσουν τα ελληνορθόδοξα αυτά σκηνώματα.

Οι Τούρκοι εκτός των άλλων υπολογίζουν και τα μέγιστα στην μεγάλη τουριστική αξιοποίηση αυτών των ευρημάτων από την Εκκλησία της Καμπάνας. Εκείνο όμως που προκαλεί την προσοχή μας είναι ότι φροντίζουν να μην αναφέρουν πουθενά την ελληνορθόδοξη προέλευση αυτών των σκηνωμάτων που ανευρέθηκαν μέσα στην λαξευτή εκκλησία αλλά αναφέρουν απλά για κάποια αόριστη προέλευση τους από την εποχή της Doğu Roma, δηλαδή της Ανατολικής Ρώμης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου