Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Απρ 2017


Στους στραβούς, βασιλεύει ο μονόφθαλμος

Το κράτος έχει πάθει αμόκ κατασχέσεων ως και 5.000 λογαριασμών ημερησίως, χωρίς δικαστική απόφαση μάλιστα για κάθε μπλοκάρισμα λογαριασμών ιδιώτη ή εταιρίας.

Σε 200 ημέρες θα έχουν κλείσει όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί στη χώρα, πλην εκείνων των ΔΥ/συνταξιούχων.
Μετά θα δούμε αν όντως πληρώνει φόρους όποιος πληρώνεται από τα κρατικά ταμεία, καθώς θα κληθούν να πληρώσουν τους μισθούς τους με τους φόρους τους...

Προετοιμαστείτε για αναταράξεις, λαϊκά δικαστήρια, πιθανόν κρεμάλες στο Σύνταγμα, και γενικά πεινασμένους στους δρόμους. Σκηνές Βενεζουέλας.

Ελπίζω η επόμενη κυβέρνηση να επενδύσει επαρκώς σε σωφρονιστικά καταστήματα τουλάχιστον για τα επόμενα 30 χρόνια, για να φιλοξενηθούν όσοι παραβαίνουν το Σύνταγμα.

Θυμίζω πως οι αντισυνταγματικοί νόμοι δεν επαρκούν για να δικαιολογήσουν αντισυνταγματική συμπεριφορά καμιάς κυβέρνησης, αλλιώς δεν θα υπήρχε Σύνταγμα.
Νομίζω μια μεγάλη πλειοψηφία από τους θύτες της κοινωνίας δεν αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχουν ελαφρυντικά για την διά νόμων κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών μιας δημοκρατίας.

Καλή αντάμωση στα δικαστήρια.

Αγης Βερούτης

Σχόλιο: Μπλέξαμε όχι με τους …πρώτη φορά αριστερά, αλλά ….δεύτερη φορά ΠΑΣΟΚ.
Σε ένα κράτος που βρίθουν οι βλαμμένοι πολιτικοί χρειάζονται σταλινικά ψυχιατρεία, η λύση τύπου Τσαουσεσκου, και όχι φυλακές.
Το άλλο μεγάλο θέμα είναι τα περιβόητα pos.
Δεν καταλαβαίνουν οι ηλίθιοι πως αφού πάνω από τους μισούς επαγγελματίες είναι εκτός τραπεζών η έχουν κατασχεμένους λογαριασμούς, (μέχρι στιγμής) δεν μπορεί να εφαρμοστεί;
Δεν καταλαβαίνουν ότι καταστρέφουν την όποια εναπομένουσα αγορά;
Mονο οι πολυεθνικές και τα μεγάλα υπερκαταστήματα θα απομείνουν, που έχουν μηδενική φοροδοσία.
Η φτωχοποίηση των πολιτών, με την παράλληλη παραβίαση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων του συνόλου των κατοίκων της χώρας, που σε κατάσταση σοκ παρατηρούν την καθημερινή παραβίαση του Ελληνικού Συντάγματος, αλλά και του Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Δικαίου, προτρέπει σε μια και μόνη λύση την επομένη ημέρα πτώσης του καθεστώτος των πρωτο-δεύτερη φορά αριστερών: την άμεση προφυλάκισή τους (τόσο των ίδιων όσο και των συγγενικών τους προσώπων πρώτου βαθμού), την άμεση δήμευση του συνόλου της περιουσίας τους και την καταδίκη τους (από την Δικαιοσύνη) σε εφ όρου ζωής κάθειρξη φυλάκισης σε ειδική υπόγεια φυλακή...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

29 Απρ 2017


Ακροδεξιοί διαδηλωτές, οπαδοί του Γκρούεφσκι, εισέβαλαν στο κοινοβούλιο των Σκοπίων, όταν οι βουλευτές του κυβερνώντος Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και των κομμάτων της αλβανικής μειονότητας εξέλεξαν, για πρώτη φορά, έναν Αλβανό πρόεδρο της Βουλής, τον Ταλάτ Τζαφέρι. Ο ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ζόραν Ζάεφ γρονθοκοπήθηκε και τραυματίστηκε, όπως και άλλοι 9 βουλευτές.

Οι βιαιότητες ήσαν αποτέλεσμα του αντιπραξικοπήματος του σοσιαλδημοκρατικού και αλβανικού κόμματος στο πραξικόπημα που διέπραξε ο Πρόεδρος των Σκοπίων. Γκ. Ιβάνοφ, ο οποίος αρνήθηκε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο δεύτερο κόμμα, αφ’ ής στιγμής το πρώτο -του Γκρούεφσκι- δεν κατόρθωσε να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία των βουλευτών. Και σ’ αυτήν την συνταγματική παραβίαση από πλευράς Προέδρου, ήλθε η επίσης αντισυνταγματική στάση της μέχρι χθες αντιπολίτευσης, η οποία παρέκαμψε τον Πρόεδρο, και συνήλθε στην Βουλή, εκλέγοντας και πρόεδρο της.

Αυτή η πράξη, ίσως από μόνη της να μη αποτελούσε το έναυσμα για τα βίαια επεισόδια που ακολούθησαν, αν δεν συνοδευόταν και από την εκλογή Αλβανού, ως προέδρου της Βουλής. Μία ενέργεια δηλαδή, που ουσιαστικά αποδεικνύει ότι είναι βάσιμοι οι φόβοι των Σλάβων, που εκφράσθηκαν από τον Πρόεδρο Ιβάνοφ, ότι με την συγκυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών και Αλβανών (Ζόραν Ζάεφ και Αλί Αχμέτι, οι αρχηγοί) δίνονται υπερβολικά προνόμια στους Αλβανούς, και υπάρχει κίνδυνος για την σταθερότητα του κράτους.

Παρεμπιπτόντως, δεν υπήρξαν μόνον αντιαλβανικές ενέργειες από τους συγκεντρωμένους, αλλά και αντιτουρκικές. Ξυλοκόπησαν, και κράτησαν «αιχμάλωτο» επί έξη ώρες τον εικονολήπτη του επίσημου τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων Anadolu, οργισμένοι Σλάβοι διαδηλωτές που είχαν εισβάλει στην σκοπιανή Βουλή. Τον κατηγορούσαν ότι μετέδιδε εικόνες που ευνοούσαν τους Αλβανούς εθνικιστές. Αυτό το επεισόδιο είναι συνέχεια ενός άλλου που συνέβη προ ημερών, όταν νεαροί Σλάβοι αφαίρεσαν το σημαιάκι από το αυτοκίνητο του Τούρκου πρέσβη, απειλώντας τον Τούρκο οδηγό και φωνάζοντας «Εδώ είναι "Μακεδονία"».

Οι Σλάβοι έχουν στόχο και την τουρκική παρουσία στην περιοχή, θεωρώντας ότι η Τουρκία υποκινεί και βρίσκεται πίσω από τις αλβανικές επεκτατικές κινήσεις. Ιδιαίτερα προβάλλονται οι στενές σχέσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα με τον Ερντογάν. Δημοσιοποιήθηκε άλλωστε η πώληση και δωρεά τουρκικού οπλισμού στην Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο, που αποτελεί απόδειξη των εχθρικών διαθέσεων των Τούρκων, προς κάθε μη μουσουλμάνο εξαρτώμενο από αυτούς.

Θέλω να μεταφέρω ένα απόσπασμα από άρθρο του έγκυρου δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου, προς επιβεβαίωση των όσων έγραψα προ καιρού για τον ανθελληνικό ρόλο των Ιδρυμάτων του Σόρος. Αναφερόμενος στην έχθρα Αλβανών και Σλάβων, έγραψε:

«Δύο διαφορετικοί λαοί και κόσμοι. Αλλά και οι δύο κυριαρχημένοι από τον εθνικισμό. Ανάμεσά τους ο περίφημος Τζόρτζ Σόρος. Δεν πρόκειται για συνωμοσιολογία. Πιστέψτε με. Είναι η αλήθεια, η πραγματικότητα, σας ομιλώ για ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Όλα όσα συμβαίνουν στα Σκόπια και εννοώ τη βία και τις συγκρούσεις, υποκινήθηκαν από αυτόν τον δαιμόνιο άνθρωπο. Και δεν προσπάθησε πολύ. Απλά εκμεταλλεύθηκε τον αρρωστημένο εθνικισμό των Σκοπιανών και των Αλβανών. Και οδηγεί τα Σκόπια στη διάλυση. Φαντάζομαι για ένα …στοίχημα. Τα σχετικά δημοσιεύματα στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης είναι πολλά και αποκαλυπτικά».

Επανερχόμενος στο θέμα, μπορεί προχθές να ήσαν μόνον οι Σλάβοι που βιαιοπράγησαν, αυτό δεν σημαίνει πως η ενέργειά τους θα μείνει αναπάντητη. Ο Σύνδεσμος Βετεράνων του UCK, σε συνάντησή ορισμένων αξιωματικών και υπαξιωματικών που συμμετείχαν στις τάξεις του UCK στην ενδοσκοπιανή σύρραξη του 2001, αντέδρασαν δημοσίως στα αρμόδια όργανα της χώρας, για να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα κατά προσώπων στην παρακρατική ομάδα του Γκρούεφσκι που επονομάστηκε «Λιοντάρια» και επικαλούνται πολιτική ανυπακοή, δημιουργώντας παραστρατιωτικούς σχηματισμούς.
Είναι περιττό να τονίσω, πως αν πάρει φωτιά του γείτονα το σπίτι, προφύλαξε το δικό σου.

Μακεδών
Πηγή Voria




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι τουρκικές αρχές απέπεμψαν σχεδόν 4.000 λειτουργούς από τις δημόσιες υπηρεσίες, τον στρατό και τη χωροφυλακή, σύμφωνα με έκτακτο διάταγμα που δημοσιεύει σήμερα η Επίσημη Εφημερίδα της Κυβέρνησης, σε ένα νέο κύμα εκκαθαρίσεων που έχει σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου.

Μεταξύ αυτών που εκδιώχθηκαν, 1.127 είναι υπάλληλοι του υπουργείου Δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένων δεσμοφυλάκων και διοικητικών υπαλλήλων, 484 ακαδημαϊκοί και 201 υπάλληλοι του υπουργείου Θρησκευτικών Υποθέσεων, σύμφωνα με το διάταγμα που κατονομάζει όλους τους δημοσίους λειτουργούς τους οποίους αφορά το μέτρο.

Περίπου 120.000 άνθρωποι έχουν ήδη παυθεί από θέσεις εργασίας σε δημόσιες υπηρεσίες και στον ιδιωτικό τομέα και περισσότεροι από 40.000 έχουν συλληφθεί, μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δριμεία επίθεση στον αυτό-προσδιορισμένο ως «φιλάνθρωπο», διεθνή σπεκουλαδόρο Τζορτζ Σόρος, εξαπολύει ο επικεφαλής του οργανισμού Judicial Watch, με πλούσια δράση από το 1994, μέσω κατάθεσης στη αμερικανική Δικαιοσύνη αιτημάτων αποχαρακτηρισμού επίσημων κρατικών εγγράφων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τα έγγραφα πιστεύεται ότι θα αποκαλύπτουν κακή διαχείριση κονδυλίων της αμερικανικής κυβέρνησης που χρησιμοποιήθηκαν στα Σκόπια. Η κατηγορία αφορά την ενίσχυση των δραστηριοτήτων του Σόρος στα Σκόπια από τα χρήματα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τα οποία φέρεται να δόθηκαν από την κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα.

Το πιο ενδιαφέρον όμως δεδομένο, είναι αφενός η δημοσίευση της παρέμβασης του επικεφαλής της οργάνωσης Judicial Watch, Τομ Φίτον στον ιστοχώρο «The Hill», που καλύπτει τις εξελίξεις στο Κογκρέσο, δίνοντας την αίσθηση ότι τα πυρά ίσως είναι περισσότερο συντονισμένα από όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται και αφετέρου ότι ο «ακτιβισμός» του δισεκατομμυριούχου φιλάνθρωπου αφορά τα γειτονικά μας Σκόπια, τα οποία βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, με τους οπαδούς του προέδρου Ιβανόφ και του εθνικιστή Νίκολα Γκρουέφσκι να πιστεύουν επικαλούμενοι έγγραφα και άλλες αποδείξεις ότι πίσω από τα γεγονότα που βρίσκονται σε εξέλιξη βρίσκεται ο Σόρος.

Στις κατηγορίες εντάσσεται και η πληρωμή κονδυλίων ύψους 5 περίπου εκατομμυρίων δολαρίων προς το Open Society Foundation του Τζορτζ Σόρος από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και την Αμερικανική Υπηρεσία για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID: U.S. Agency for International Development), με αποτέλεσμα να έχουν κατατεθεί τα σχετικά νομικά έγγραφα και οι προσφυγές, ζητώντας τον αποχαρακτηρισμό όλων των δεδομένων που αφορούν τη σχέση του Τζορτζ Σόρος με το κρατικό αμερικανικό χρήμα.

Στις οργανώσεις του «φιλανθρώπου» ανήκει και αυτή που πήρε την πρωτοβουλία μετάφρασης του περίφημου βιβλίου του Σαούλ Αλίνσκι «Κανόνες Εξτρεμιστών» (Rules for Radicals) στην ανύπαρκτη «μακεδονική» γλώσσα! Πρόκειται για βιβλίο το οποίο δεν είναι τίποτα λιγότερο από τη «βίβλο» διαφόρων περιθωριακών ομάδων, καθώς θεωρείται τακτικό εγχειρίδιο ανατρεπτικής δράσης. Οι κατηγορίες στα Σκόπια εναντιον του Σόρος δίνουν και παίρνουν και οι ομάδες κρούσης του Ιβανοφ και του Γκρουέφσκι ισχυρίζονται ότι ο Αμερικανός «φιλάνθρωπος» πληρώνει τους αντιπάλους τους.


Το θέμα είναι ότι σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, ο κύριος Σόρος συνδέεται με συγκεκριμένη ομάδα του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ και δεν ήταν λίγες οι φορές που έχει χρηματοδοτήσει πλουσιοπάροχα πολιτικούς, με τελευταίο παράδειγμα τη Χίλαρι Κλίντον. Ο παγκόσμιος προϋπολογισμός του Open Society Foundation πλησιάζει το ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε ετήσια βάση!!!

Σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στα Σκόπια, που κινδυνεύουν με εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Αλβανών και Σκοπιανών που αποκαλούνται «Μακεδόνες», την εικόνα οφείλει να ξεκαθαρίσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ώστε να αντιληφθεί ο αμερικανικός λαός εάν ο νέος υπουργός Ρεξ Τίλερσον, συμμερίζεται τις πολιτικές πρωτοβουλίες προκατόχων του, κάτι που θα διαφανεί στη μεθαυριανή επίσκεψη Αμερικανού κυβερνητικού αξιωματούχου στην περιοχή. Οι Σκοπιανοί κατηγορούν και τους Αμερικανούς ότι μαζί με το Σόρος βρίσκονται πίσω από το κοινοβουλευτικό «πραξικόπημα», όπως χαρακτηρίζουν τη συνεργασία των Αλβανών των Σκοπίων με την αντιπολίτευση.

Η αγαθοεργός διάθεση του Τζορτζ Σόρος και ο ρόλος του σε κάθε λογής «χρωματιστές» επαναστάσεις στις χώρες που κάποτε αποτελούσαν μέλη της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, ή στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, περιοχή από την οποία και ο ίδιος κατάγεται, είναι επαρκώς τεκμηριωμένα, ισχυρίζονται οι αντίπαλοί του.

Εάν και σήμερα ο λόγος είναι η επιθυμία αποσταθεροποίησης λόγω των σχέσεων που έχουν αναπτύξει τα τελευταία χρόνια τα Σκόπια με τη Μόσχα, θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον να διαπιστωθεί ποια θα είναι η επίσημη στάση του Λευκού Οίκου… Μέχρι στιγμής καταγράφουμε την αναγνώριση της αμφιλεγόμενης -κατά τον πρόεδρο Ιβανόφ- εκλογής του νέου προέδρου του Κοινοβουλίου και την κατεπείγουσα αποστολή του Αμερικανού αξιωματούχου την Πρωτομαγιά στην σκοπιανή πρωτεύουσα.

Οι κατήγοροί του καταγγέλλουν ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Τζόρτζ Σόρος μπόρεσε να είναι τόσο δραστήριος στην πολιτική σκηνή είναι ότι έχει λάβει ένα σημαντικό ποσό των φορολογικών δολαρίων των Αμερικανών για να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές του. Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζουμε την πλήρη έκταση αυτής της χρηματοδότησης, αναφέρει ο Τομ Φίτον, του Judicial Watch.


Η οργάνωση του Φίτον είναι γνωστή για την πολεμική της εναντίον της διαφθοράς Αμεςρικανών αξιωματούχων και αυτοχαρακτηρίζεται συντηρητική watchdog ομάδα, που ασχολείται με τον αποχαρακτηρισμό επίσημων αμερικανικών εγγράφων μέσω του νόμου Freedom of Information Act.
Τόσο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και η USAID παρέλειψαν να απαντήσουν σε αίτημα FOIA, που κατέθεσε ο Φίτον στις 16 Φεβρουαρίου 2017 που ζητούσε:
  • Όλα τα αρχεία που σχετίζονται με τυχόν επιχορηγήσεις, συμβάσεις ή εκταμιεύσεις κεφαλαίων από το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών στο Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας-«Μακεδονία» ή / και σε οποιαδήποτε από τις θυγατρικές του Ιδρύματος του Σόρος.
    Αυτή η αίτηση περιλαμβάνει όλες τις σχετικές αιτήσεις χρηματοδότησης, τις εξουσιοδοτήσεις πληρωμής ή παρόμοιες εγγραφές, καθώς και όλα τα σχετικά αρχεία επικοινωνίας μεταξύ υπαλλήλων, ή αντιπροσώπων του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών και οποιουδήποτε υπαλλήλου, ή αντιπροσώπου της USAID.
  • Επίσης ζητούν κάθε αρχείο επικοινωνίας μεταξύ οποιουδήποτε υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του αμερικανικού κράτους και οποιουδήποτε υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας-«Μακεδονίας» και / ή κάποιας από τις συνδεδεμένες οργανώσεις του Ιδρύματος. Το αίτημα αυτό περιλαμβάνει τα τηλεγραφήματα που αποστέλλονται ή απευθύνονται στον πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια Jess L. Baily.
Αναφέρεται ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Τζόρτζς Σόρος μπόρεσε να είναι τόσο δραστήριος στην πολιτική σκηνή είναι ότι έχει λάβει ένα σημαντικό ποσό των χρημάτων των Αμερικανών φορολογουμένων για να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές του. Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζουμε την πλήρη έκταση αυτής της χρηματοδότησης, τονίζεται στο αίτημα.

Το Judicial Watch υπέβαλε πρόσφατα αγωγή κατά του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών και της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID) σχετικά με τις ανακοινώσεις σχετικά με τις χρηματοδοτήσεις και τις πολιτικές δραστηριότητες του Ιδρύματος «Ανοικτή Κοινωνία – “Μακεδονία”». Η Judicial Watch θέλει να μάθει γιατί ο οργανισμός αυτός, που είναι μέρος των Ιδρυμάτων της Ανοιχτής Κοινωνίας του George Soros, έλαβε περίπου 5 εκατομμύρια δολάρια από την USAID από το 2012 έως το 2016. Η αγωγή κατατέθηκε στο αμερικανικό Επαρχιακό Δικαστήριο της Ουάσιγκτον (Judicial Watch v. Υπουργείου Εξωτερικών και Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ).

Τόσο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και η USAID παρέλειψαν να απαντήσουν σε αίτημα FOIA της 16ης Φεβρουαρίου 2017 που ζητούσε:
  • Όλα τα αρχεία που σχετίζονται με τυχόν επιχορηγήσεις, συμβάσεις ή εκταμιεύσεις κεφαλαίων από το Υπουργείο Εξωτερικών στο Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας – Μακεδονία ή / και σε οποιαδήποτε από τις θυγατρικές του Ιδρύματος. Αυτή η αίτηση περιλαμβάνει όλες τις σχετικές αιτήσεις χρηματοδότησης, τις εξουσιοδοτήσεις πληρωμής ή παρόμοιες εγγραφές, καθώς και όλα τα σχετικά αρχεία επικοινωνίας μεταξύ υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών και οποιουδήποτε υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Οργανισμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Ανάπτυξη (USAID).
  • Κάθε αρχείο επικοινωνίας μεταξύ οποιουδήποτε υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Κρατικού Τμήματος και οποιουδήποτε υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας – Μακεδονίας και / ή κάποιας από τις συνδεδεμένες οργανώσεις του Ιδρύματος. Το αίτημα αυτό περιλαμβάνει ανταποκρινόμενα αρχεία επικοινωνίας που αποστέλλονται ή απευθύνονται στον πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια Jess L. Baily.
Ο ιστότοπος της USAID αναφέρει ότι μεταξύ 27 Φεβρουαρίου 2012 και 31 Αυγούστου 2016 έδωσε χρηματικό ποσό 4,819,125 δολ. σε χρήματα φορολογουμένων στο Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος-«Μακεδονίας» (FOSM), σε συνεργασία με τέσσερις τοπικούς οργανισμούς της «κοινωνίας των πολιτών». Ο ιστότοπος του USAID συνδέεται με την ιστοσελίδα www.soros.org.mk και αναφέρει ότι το πρόγραμμα εκπαιδεύει εκατοντάδες νέους «Μακεδόνες» σε θέματα όπως «η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, οι πολιτικές για τη νεολαία, οι πρωτοβουλίες των πολιτών, η πειστική επιχειρηματολογία και η χρήση νέων μέσων”.

Ζητούν επίσης:
  • Όλα τα μηνύματα που μεταδίδονται μέσω του συστήματος SMART του Υπουργείου Εξωτερικών και αποστέλλονται από οποιονδήποτε κυβερνητικό υπάλληλο ή εργολήπτη της αμερικανικής κυβέρνησης που λειτουργεί υπό την εποπτεία του αρχηγού αποστολής στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στα Σκόπια και αφορά το Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας – “Μακεδονία” ή / και οποιαδήποτε από τις συνδεδεμένες οργανώσεις του Ιδρύματος.
  • Το Φεβρουάριο, τα Χρονικά της Διαφθοράς του Judicial Watch ανέφεραν:
    “Η αμερικανική κυβέρνηση έχει ξοδέψει αθόρυβα εκατομμύρια δολάρια φορολογουμένων για να αποσταθεροποιήσει τη δημοκρατικά εκλεγμένη κεντροδεξιά κυβέρνηση της “Μακεδονίας” με συνεννόηση με τον αριστερό δισεκατομμυριούχο φιλανθρωπο Τζόρτζ, (Η κυβέρνηση) εργάστηκε πίσω από το παρασκήνιο με το Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας του Soros για τη διοχέτευση μεγάλων ποσών αμερικανικών δολαρίων, συνιστώντας παρέμβαση του αμερικανικού πρεσβευτή στις εγχώριες πολιτικές υποθέσεις κατά παραβίαση της Σύμβασης της Βιέννης για τις Διπλωματικές Σχέσεις.
Η εν λόγω  οργάνωση φαίνεται ότι έχει πρόσβαση σε αρχεία των Σκοπίων και των ΗΠΑ.

Κατηγορεί την οργάνωση του Σόρος «Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας» ότι έχει ιδρύσει και χρηματοδοτήσει δεκάδες αριστερές, μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) στα Σκόπια για την ανατροπή της συντηρητικής κυβέρνησης.

Ένας κυβερνητικός αξιωματούχος των Σκοπίων σε συζήτηση που ειχε με την Judicial Watch στην Ουάσινγκτον, αποκάλεσε τις εν λόγω ΜΚΟ το «πεζικό του Σόρος». Καταγγέλλεται ότι οι ομάδες οργανώνουν κινήματα για τη νεολαία, δημιουργούν επιρροή στα μέσα ενημέρωσης και οργανώνουν βίαιες διαδηλώσεις για να υπονομεύσουν τα θεσμικά όργανα και τις πολιτικές που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση.

Υποστηρίζεται επίσης ότι οι δραστηριότητες του Πρεσβευτή Bailey και της χρηματοδότησης του Οργανισμού Ανοικτής Κοινωνίας των ΗΠΑ από την USAID υποβλήθηκαν πρόσφατα σε έλεγχο του Κογκρέσου.

Στις 17 Ιανουαρίου, ο γερουσιαστής Mike Lee (R-Utah) απέστειλε επιστολή στον Baily ζητώντας του να εξηγήσει τη σχέση του υπουργείου Εξωτερικών με το Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας του Σόρος.
Στις 24 Φεβρουαρίου οι κ. Chris Smith (RN.J.), Louie Gohmert (R-Texas) και άλλοι κάλεσαν το Γραφείο Κυβερνητικής Λογονομίας να διενεργήσει έρευνα και έλεγχο του Υπουργείου Εξωτερικών και των δραστηριοτήτων της USAID στα Σκόπια, των οντοτήτων του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας και την πιθανή παρέμβαση στις εγχώριες πολιτικές υποθέσεις των Σκοπίων σε ενδεχόμενη παραβίαση της Σύμβασης της Βιέννης για τις διπλωματικές σχέσεις.

Είναι σαφές, αναφέρει η οργάνωση, από αυτά που έχουμε ήδη πληροφορηθει ότι η κυβέρνηση Ομπάμα χρησιμοποίησε ελεύθερα τα χρήματα των φορολογουμένων για πολιτικούς σκοπούς, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης της επιχείρησης του Σόρος.

Ας ελπίσουμε, αναφέρει ο κ. Φίτον ότι η κυβέρνηση του κ. Τραμπ και η USAID «θα αποκαλύψουν τις λεπτομέρειες του πηγαδιού» μεταξύ του κ. Ομπάμα και του κ. Σόρος.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τι σκέφτεται ο πρωθυπουργός για την περίπτωση που δεν καταφέρει να επιτύχει συμφωνία με τους δανειστές (πριν από τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου), που θα προβλέπει έξοδο στις αγορές (το 2018)

Από τον Ανδρέα Καψαμπέλη

Η εικόνα που επικρατεί περί ομαλής εξέλιξης των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης δεν ανταποκρίνεται (τουλάχιστον πλήρως) στην πραγματικότητα. Όπως πληροφορείται η «κυριακάτικη δημοκρατία», στο παρασκήνιο υπάρχει εμπλοκή που θεωρείται πολύ πιθανόν έως βέβαιο να οδηγήσει σε επικίνδυνη παράταση της εκκρεμότητας έως τις γερμανικές εκλογές.

Η θετική έκβαση αφορά το σκέλος της τεχνικής συμφωνίας, η οποία πράγματι μπορεί να κλείσει εντός των ημερών και να προλάβει να επικυρωθεί μέχρι τη συνεδρίαση του Eurogroup στις 22 Μαΐου. Όμως το μείζον θέμα, που θα κρίνει και ευρύτερα τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, δεν είναι άλλο από το αν θα ακολουθήσει ή όχι τέταρτο Μνημόνιο -και με ποια μορφή- ύστερα από την ολοκλήρωση του σημερινού προγράμματος στα μέσα του 2018. Το θέμα αυτό είναι σε απόλυτη συνάρτηση με τη λύση για το χρέος, η οποία έχει εξελιχθεί σε σύγχρονο (ευρωπαϊκών διαστάσεων) γεφύρι της Αρτας.

Ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας μπορεί να δέχτηκε καταιγισμό επικριτικών σχολίων για το περιεχόμενο της τηλεοπτικής συνέντευξής του στον ΑΝΤ1 την περασμένη Τρίτη, ωστόσο ο βασικός αποδέκτης του αυτή τη φορά δεν βρισκόταν στο εσωτερικό αλλά στο Βερολίνο. Υπό την απειλή ότι, αν δεν υπάρξει συμφωνία και για την ελάφρυνση του χρέους, θα ακυρώσει τα μέτρα και δεν θα τα εφαρμόσει έστω και αν ψηφιστούν, ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να ασκήσει πίεση προς τη γερμανική πλευρά, η οποία όμως αντέδρασε μάλλον με πρόσθετο εκνευρισμό.

«Υπενθύμιση»

Ο εκπρόσωπος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπενθύμισε με νόημα: «Μόνο όταν εφαρμοστούν όλα τα μέτρα και υλοποιηθεί με επιτυχία το σύνολο του τρέχοντος προγράμματος, δηλαδή το 2018, το Eurogroup θα εξετάσει τα μέτρα για το ελληνικό χρέος, εφόσον κριθεί πως είναι αναγκαίο για να είναι βιώσιμο το χρέος». Η γερμανική κυβέρνηση επιμένει σθεναρά στην τακτική να μη θέλει να ανοίξει τα χαρτιά της έως τις εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου. Από τη στιγμή μάλιστα που το προηγούμενο διάστημα η ελληνική πλευρά ήταν εκείνη που καθυστερούσε το κλείσιμο της συμφωνίας ελπίζοντας σε ευνοϊκή αλλαγή συσχετισμών ανά την Ευρώπη, τώρα κάνει το ίδιο και το Βερολίνο, διότι δεν θέλει αναταράξεις όσο διαρκεί η προεκλογική περίοδος στη Γερμανία. Το μεγαλύτερο τμήμα των Γερμανών ψηφοφόρων δυσφορεί όταν το ελληνικό ζήτημα επανέρχεται και -πολύ περισσότερο- αντιδρά όταν ανακινούνται θέματα που με οποιαδήποτε μορφή ερμηνεύονται ή παρουσιάζονται ως περαιτέρω οικονομική βοήθεια ή διευκόλυνση προς τη χώρα μας.

Έτσι, οι Χριστιανοδημοκράτες του CDU προσπαθούν να κρατήσουν προσωρινά κλειστό το μέτωπο υπό την επίφαση ότι όλα βαίνουν καλώς, ενώ και οι Σοσιαλδημοκράτες του SPD, βλέποντας τις δημοσκοπήσεις, προσαρμόζονται στη συστημική γερμανική γραμμή που εκφράζεται αυθεντικά από τον κ. Σόιμπλε.

Επομένως το πρόβλημα για τον κ. Τσίπρα δεν έχει βραχυπρόθεσμο χαρακτήρα. Τα μέτρα που θα συμφωνηθούν θα ψηφιστούν από την υπάρχουσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία και καθώς πλησιάζει καλοκαίρι, οι επόμενοι μήνες δεν αναμένεται να παρουσιάσουν ιδιαίτερες δυσκολίες. Ο πονοκέφαλος, που καθημερινά πλέον μεγαλώνει, έχει να κάνει με την επόμενη ημέρα των γερμανικών εκλογών. Ουδείς τρέφει αμφιβολία ότι μόλις λήξει η εκκρεμότητα αυτή, το Βερολίνο θα επανέλθει στη γνώριμη σκληρή στάση του και θα αξιώσει κατ' ουσίαν την αποδοχή τέταρτου Μνημονίου σε συνδυασμό με τις αποφάσεις για το χρέος. Ακόμη κι αν φανεί ότι ο κ. Σόιμπλε εγκαταλείπει το υπουργείο Οικονομικών, η μεταβατική περίοδος για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης θεωρείται αρκετή για να ετοιμαστεί η νέα «θηλιά» που θα παρατείνει τουλάχιστον για άλλη μια τριετία τον πλήρη έλεγχο της χώρας, πέραν των υπόλοιπων δεσμεύσεων που υπάρχουν.

Ασφυκτικό πλαίσιο

Μια τέτοια προοπτική περιορίζει ασφυκτικά τα περιθώρια ελιγμών του κ. Τσίπρα. Το ιδανικό σενάριο για τον ίδιο θα ήταν να υπάρξει μια συμφωνία που θα επιτρέψει στην Ελλάδα κανονική και επιτυχή έξοδο στις αγορές μέσα στο 2018, ώστε από αυτό το θετικό κλίμα και με την προοπτική της οικονομικής ανάκαμψης να βαδίσει συντεταγμένα σε εκλογές είτε το φθινόπωρο της ερχόμενης χρονιάς είτε το 2019.

Όμως στον χώρο του ήδη ακούγονται -αν και σποραδικά- φωνές που επισημαίνουν ότι, αν αφήσει τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να έχει εξασφαλίσει ολοκληρωμένη συμφωνία, μετά τον Σεπτέμβριο θα είναι πολύ αργά. Ακόμη και η εν αναμονή τεχνική συμφωνία που θα επιτρέψει την εκταμίευση τμήματος οφειλομένων -τα οποία θα επιστρέψουν στους δανειστές για την αποπληρωμή των μεγάλων ομολόγων του Ιουλίου- είναι προφανές ότι δεν λύνει παρά προσωρινά το πρόβλημα. Η παγίδα είναι ανοιχτή και περιμένει...

Το «αποθεματικό» των έξι δισ. ευρώ και οι κάλπες

Μπορεί λοιπόν να θριαμβολογεί το κυβερνητικό επιτελείο και ως εκ τούτου να επικρίνεται με σφοδρότητα ότι έχει αποκοπεί από την -κοινωνική πρωτίστως- πραγματικότητα, αλλά στο παρασκήνιο η αγωνία κορυφώνεται. Στον σχεδιασμό για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης κατάστασης μάλιστα εντάσσεται, σύμφωνα με πληροφορίες, και το πρωτογενές υπερπλεόνασμα 3,9% για το 2016 που οριστικοποιήθηκε αυτές τις ημέρες.

Αν και ο μνημονιακός στόχος περιόριζε την υποχρέωση στο 0,5%, η κυβέρνηση εμφάνισε δημοσίως την υπεραπόδοση αυτή περίπου ως πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς απέναντι στους δανειστές, δεχόμενη ταυτόχρονα έντονα πυρά για λανθασμένη διαπραγματευτική τακτική αλλά και τις συνέπειες που προκαλούνται στην πραγματική οικονομία.

Η αλήθεια όμως είναι ότι αυτά τα επιπλέον περίπου 6 δισ. ευρώ θέλει να τα έχει και για την ακρίβεια να τα προσθέσει στο «αποθεματικό» της για τη λίαν πιθανή περίπτωση που τα πράγματα με τους δανειστές οδηγηθούν σε κρίση στα τέλη του 2017 ή στις αρχές του 2018 λόγω της πίεσης για αποδοχή νέου Μνημονίου.

Όπως λένε με νόημα κυβερνητικά στελέχη, η αρνητική εμπειρία του 2015 έδειξε την ανάγκη να υπάρχει εγκαίρως σε ετοιμότητα ένα σχέδιο για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών δίχως να βρεθεί η χώρα υπό την απειλή της χρεοκοπίας προκειμένου να υποκύψει.
Πάντως ένας τέτοιος -ούτως ή άλλως ριψοκίνδυνος- σχεδιασμός συμπεριλαμβάνει και προσφυγή (με αυτήν ή άλλη αφορμή) στις κάλπες κατά την ίδια χρονική περίοδο, έως τις αρχές του 2018, έτσι ώστε τελικά η επόμενη κυβέρνηση να πάρει την ευθύνη των αποφάσεων μιας νέας συμφωνίας. Κι έτσι οι εκλογές μετατρέπονται σε οδό διαφυγής για τον κ. Τσίπρα, ο οποίος αφήνει την καυτή πατάτα στον διάδοχό του...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Άγγελος Συρίγος

H ένταση με την Τουρκία δεν είναι ανεξήγητη. Ξεκίνησε όταν ο Άρειος Πάγος απέρριψε (ορθώς) το αίτημα για έκδοση των οκτώ αξιωματικών στην Τουρκία. Ο Ερντογάν το αντιμετώπισε ως προσωπική προσβολή και ακολούθησε την παλαιά, δοκιμασμένη, κεμαλική συνταγή: στρατιωτική απειλή ως μέσον ασκήσεως πολιτικών πιέσεων. Στην Ελλάδα επικρατεί η εντύπωση ότι το κάνει για εσωτερικούς λόγους. Σαφώς! Όχι όμως για τους εσωτερικούς λόγους που εμείς εννοούμε.

Το θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων σπανιότατα βρίσκεται τις τελευταίες εβδομάδες στα πρώτα οκτώ θέματα των ειδήσεων στην Τουρκία. Ο Ερντογάν, όμως, φοβάται ότι μπορεί να το χρησιμοποιήσει η αντιπολίτευση. Δρα λοιπόν προληπτικά, ανεβάζοντας τους τόνους. Δεν το κάνει για να συσπειρώσει τον κόσμο πίσω του. Υπ’ αυτό το πρίσμα είναι πιθανόν να μειωθεί η ένταση μετά το δημοψήφισμα, αλλά η ουσία του προβλήματος παραμένει. Ο Ερντογάν, όπως και οι προκάτοχοί του, θα συνεχίσει να αμφισβητεί με διαφόρους τρόπους το νομικό καθεστώς στο Αιγαίο. Επιπλέον, η οικονομική καχεξία της χώρας μας θα του ανοίγει την όρεξη.

Το ερώτημα για την Ελλάδα είναι εάν μπορούμε να ακυρώσουμε σε βάθος χρόνου τη συγκεκριμένη τουρκική πολιτική. Πρέπει να θέσουμε αυτό το ερώτημα διότι οφείλουμε άμεσα να επαναχαράξουμε τη στρατηγική μας έναντι της Τουρκίας. Μετά το 1999 βασισθήκαμε στον σταδιακό εξευρωπαϊσμό της Τουρκίας. Σήμερα, η ευρωπαϊκή της προοπτική είναι νεκρή.

Είναι καιρός να μιλήσουμε για το μεγάλο ταμπού: την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Πρόκειται για αδιαμφισβήτητο δικαίωμα που δίνει το διεθνές δίκαιο και έχει ασκηθεί από όλα τα παράκτια κράτη στον κόσμο (148 στον αριθμό) πλην της Ελλάδος. Με την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια οι περισσότερες από τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο θα τερματισθούν ή θα καταστούν άνευ σημασίας. Πιο συγκεκριμένα:

- Η περιοχή της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου που διεκδικούν σήμερα οι δύο χώρες θα περιορισθεί μόλις στο 5,1%.

- Το διαφορετικό εύρος εναερίου χώρου (10 μίλια) και χωρικών υδάτων (6 μίλια) θα πάψει να υφίσταται.

- Η Τουρκία θα απονομιμοποιηθεί εντελώς στην προσπάθειά της να αλλάξει τα όρια FIR Αθηνών και της Ζώνης Έρευνας και Διασώσεως που πλέον θα περιλαμβάνουν περιοχές ελληνικής κυριαρχίας σε ποσοστό 72% (έναντι 43% σήμερα) της θαλάσσιας επιφάνειας του Αιγαίου.

- Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας θα αποκτήσουν μόνον συμβολικό χαρακτήρα. Η Τουρκία τις θέτει προκειμένου να καταστήσει τη δικαστική οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας δεύτερο κατά σειράν θέμα μετά τη διαπίστωση της κυριότητας επί κάποιων νησιών στο Αιγαίο.

Τα μόνα ζητήματα που δεν αγγίζει η αύξηση των χωρικών υδάτων είναι (α) το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου και (β) η αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας του συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελόριζο).

Στο παρελθόν δεν προχωρήσαμε σε αύξηση των χωρικών υδάτων για διαφόρους λόγους. Μετά το 1974 προείχε η ένταξή μας στην ΕΟΚ. Στη συνέχεια δεν είχαν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην υιοθέτηση της συμβάσεως για το δίκαιο της Θάλασσας ή μετά το 1999 δόθηκε σημασία στην εμπλοκή του ευρωπαϊκού παράγοντα στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Η μεγάλη σκιά πίσω από την αδράνεια ήταν πάντα η απειλή πολέμου εκ μέρους της Τουρκίας. Παράνομη μεν, αλλά δεν μπορούσε να μη ληφθεί υπ’ όψιν. Αυτή είναι και η ουσιαστική πρόκληση που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Εκεί που έχουν (έχουμε) φτάσει τα πράγματα, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε αύξηση αύριο το πρωί. Θα πρέπει να προηγηθεί συστηματική ενημέρωση των παραγόντων της διεθνούς πολιτικής σκηνής που χρησιμοποιούν το Αιγαίο είτε εμπορικά, είτε στρατιωτικά και να βρεθούν σύμμαχοι. Στον σχεδιασμό θα πρέπει να περιλαμβάνεται η παροχή διευκολύνσεων για τη ναυσιπλοΐα (που θα περιλαμβάνουν και την Τουρκία), τυχόν προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο για το θέμα αλλά και η πρακτική αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων.

Αρκετοί θα σκεφτούν πως είναι ουτοπικό. Είναι πράγματι; Μήπως δεν ήταν ουτοπικές τη δεκαετία του 1970 η ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ, ή τη δεκαετία του 1990 η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ; Όταν δουλεύουμε με συγκεκριμένο στόχο, συνήθως τα καταφέρνουμε.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δημοσιεύματα και αναρτήσεις ελληνικών μέσων ενημέρωσης κάνουν λόγο για πιθανό σενάριο συνάντησης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον αυταρχικό Πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν στο Πεκίνο. Το θέμα αποκάλυψε πρώτη η εφημερίδα Real.

Οι δύο ηγέτες θα βρεθούν στη κινεζική πρωτεύουσα στις 14 και 15 Μάιου, όπου θα συμμετάσχουν σε Φόρουμ για την αναβίωση του Δρόμου του Μεταξιού.

Δημοσιογραφικές πληροφορίες φέρουν την πιθανή συνάντησή τους να σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί στο περιθώριο των εργασιών του φόρουμ. Δεν αναφέρεται από ποια πλευρά απορρέει μία τέτοια πρωτοβουλία, μόνο ότι «η Αθήνα το εξετάζει».

Εκτιμάται πάντως πως εάν τελικώς πραγματοποιηθεί συνάντηση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας και του Προέδρου της Τουρκίας αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από ένταση, ίσως αποβεί καταλυτική για σειρά ζητημάτων, όπως το Κυπριακό, η προσφυγική κρίση, οι συνεχείς τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, η τύχη των στρατιωτικών που έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα, και άλλα.

Βεβαίως, είναι γνωστό ότι ο κ. Ερντογάν δεν υποχωρεί σε κανένα θέμα. Στο Κυπριακό ζητά τον έλεγχο της Κύπρου, στο Αιγαίο πιστεύει ότι ελληνικά νησιά ανήκουν στην Τουρκία, ενώ απαιτεί εδώ και τώρα την παράδοση των Τούρκων αξιωματικών. Η συνάντηση, εάν πραγματοποιηθεί, εγκυμονεί κινδύνους, καθώς πιθανότατα θα επιβεβαιώσει την άσχημη κατάσταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αφού ο ισλαμιστής προεδρος της Τουρκίας θεωρεί ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν τήρησε την υπόσχεσή του για το θέμα των οκτώ στρατιωτικών.

Το Φόρουμ στα μέσα Μαΐου, εκπηγάζει από ένα φιλόδοξο σχέδιο του Πεκίνου, για την ανασύσταση του Δρόμου του Μεταξιού και σύνδεσης τριών ηπείρων, με τη συμμετοχή 65 και πλέον χωρών.

Τότε, επρόκειτο για ένα δίκτυο εμπορικό που απλωνόταν σε ολόκληρη την Ασία, στην Περσία, στις Μεσογειακές χώρες, αλλά και με προέκταση μέσω θαλασσίων οδών, στην αραβική χερσόνησο, ακόμα και στην Αφρική. Ήταν, κατά τους ιστορικούς, το σημαντικότερο εμπορικό δίκτυο από την Αρχαιότητα, μέχρι που εγκαταλείφθηκε σταδιακά μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.

Πηγή ΜΙgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

30 Απριλίου 1945. Ο Αδόλφος Χίτλερ και η σύζυγός του Εύα Μπράουν, ένα αντρόγυνο που δεν πρόλαβε να συμπληρώσει ούτε 40 ώρες έγγαμου βίου, αυτοκτονούν σε καταφύγιο στο Βερολίνο, που βρισκόταν υπό πολιορκία από τις συμμαχικές δυνάμεις. Αυτό τουλάχιστον έχει καταγραφεί στην επίσημη Ιστορία, αυτό πανηγύρισαν όσοι λαοί κατασφάχθηκαν και λεηλατήθηκαν από τους ναζί που ανήλθαν στην εξουσία επευφημούμενοι από τον γερμανικό λαό. Μαζί με τους νικητές πανηγύρισε και η ρημαγμένη πατρίδα μας, η Ελλάδα. Το έθνος μας, που είχε μαρτυρήσει για πολλοστή φορά στα χέρια των απογόνων του Αλάριχου, με το άγγελμα του θανάτου του Χίτλερ ένιωσε την ταφόπλακα της απειλής και της αδικίας να φεύγει από το στέρνο του.

Το 1933, τη χρονιά που το κόμμα του Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία στη Γερμανία, μια τέτοια εξέλιξη θα φάνταζε εξωπραγματική, αδύνατη. Πολύ πιο εξωφρενικό θα φαινόταν τούτο το ενδεχόμενο τον Ιούνιο του 1940, όταν ο γερμανικός στρατός περνούσε, σε άψογο σχηματισμό, την Αψίδα του Θριάμβου στο κατακτημένο Παρίσι. Οι Γερμανοί ήταν σίγουροι ότι θα ένωναν την Ευρώπη διά των όπλων και ότι θα χρησιμοποιούσαν τους υπόδουλους σαν σκλάβους, σαν εργαλεία για την οικοδόμηση της «χιλιετούς αυτοκρατορίας» τους - αυτό υποσχόταν ο Χίτλερ, ένα χιλιετές Ράιχ.

Τα χίλια έτη των φαύλων φαντασιώσεων μεταφράστηκαν σε 12 χρόνια σκοταδιού. Το 1933 ξεκίνησε μια διαδρομή που θύμιζε περίπατο και παρέλαση και το 1945 κατέληξε σε πορεία αιχμαλώτων πολέμου. Στη συνέχεια, οι ιθύνοντες νόες του Ολοκαυτώματος των Εβραίων και του παγκόσμιου αιματοκυλίσματος κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου στις δίκες της Νυρεμβέργης και ακολούθησε, για αρκετούς εξ αυτών, η αγχόνη.

Πόσα άλλαξαν από τότε; Οχι πολλά. Οσα ζει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια θυμίζουν αρκετά την Κατοχή και υπενθυμίζουν την ανάγκη για εθνική ενότητα και εγρήγορση. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν στη Γερμανία. Αυτό είπε κι ο Νίκλας Φρανκ, γιος του Χανς Φρανκ, του διορισμένου από τον Χίτλερ κυβερνήτη της Πολωνίας από το 1939 έως το 1945. Η «δημοκρατία», σε άρθρο της, αναφέρθηκε σε δηλώσεις που έκανε ο γιος του Φρανκ, που μίλησε στο BBC και προειδοποίησε ότι "αν η οικονομία της Γερμανίας για κάποιον λόγο επιδεινωθεί, τότε η χώρα κινδυνεύει να επιστρέψει στον απολυταρχισμό".

Ανέφερε χαρακτηριστικά, στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα στους Ευρωπαίους: “Μη μας εμπιστεύεστε τους Γερμανούς! Εφόσον η οικονομία μας είναι ισχυρή και όσο κερδίζουμε χρήματα, όλα θα είναι πολύ δημοκρατικά”. Συμπλήρωσε, ωστόσο, ότι “αν έχουμε σε πέντε έως 10 χρόνια μεγάλα οικονομικά προβλήματα, τότε η λιμνούλα θα γίνει θάλασσα που θα παρασύρει τα πάντα, ξανά».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Δώρα Αντωνίου

Σε παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας και, σίγουρα, αυξημένης προκλητικότητας από τη γείτονα έχουν εισέλθει οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι όποιες προσδοκίες και εκτιμήσεις, ότι η κλιμάκωση των τουρκικών αμφισβητήσεων το τελευταίο διάστημα ήταν στο πλαίσιο της εσωτερικής έντασης και αντιπαράθεσης για το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, δεν επιβεβαιώθηκαν στην πράξη.

Τώρα, διπλωματικές πηγές αναγνωρίζουν ότι η ολοκλήρωση του δημοψηφίσματος, αντί να λειτουργήσει στην κατεύθυνση της εκτόνωσης της έντασης, αφήνει μια «κληρονομιά» πολύ πιο σύνθετη από την κατάσταση που επικρατούσε στο εσωτερικό της Τουρκίας πριν από τη διεξαγωγή του. Tι αντίκτυπο μπορεί να έχει αυτό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις; «Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα», σχολιάζει πηγή του υπουργείου Εξωτερικών, και εξηγεί την επιλογή της συγκεκριμένης παροιμίας για να διευκρινίσει ότι η Αθήνα, όπως κάθε φορά που υπάρχει αναστάτωση και ένταση στο εσωτερικό της γείτονος, αναμένει την εξαγωγή της έντασης αυτής προς την Ελλάδα με κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων.

Ο τρόπος που εξελίχθηκε το δημοψήφισμα για τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι, σύμφωνα με τις αναλύσεις των ελληνικών διπλωματικών αρχών, αυτό που προσδιορίζει τις κινήσεις της τουρκικής ηγεσίας στη δεδομένη συγκυρία. «Το οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι αυτό που περιπλέκει τα δεδομένα», αναφέρει σχετικά διπλωματική πηγή.

Στις αναλύσεις των τελευταίων ημερών, το στοιχείο που κυριαρχεί είναι ότι, ακριβώς επειδή το δημοψήφισμα δεν έδωσε ένα «καθαρό» αποτέλεσμα, ο κ. Ερντογάν δεν διαθέτει ευχέρεια κινήσεων για να ξεκαθαρίσει το πολιτικό περιβάλλον και να αποκρούσει τις πιέσεις που δέχεται και άπτονται τόσο των ελληνοτουρκικών σχέσεων όσο και των εξελίξεων στο Κυπριακό. Εκτιμάται, δηλαδή, ότι την επαύριο του οριακών αποτελεσμάτων δημοψηφίσματος, μια σειρά από παράγοντες έχουν αναδυθεί στο προσκήνιο προωθώντας τη δική τους ατζέντα και επιδιώκοντας να διευρύνουν το πλαίσιο επιρροής τους και, ως αποτέλεσμα, μέρος της πίεσης αυτής εκτονώνεται με τις συγκεκριμένες επιλογές της τουρκικής ηγεσίας στα καθ’ ημάς.

Ειδικότερα, η Αθήνα θεωρεί ότι ιδιαίτερα οι κινήσεις στο Αιγαίο έρχονται ως ανακλαστική αντίδραση στην πίεση που ασκείται από την τουρκική αντιπολίτευση, η οποία επιμένει να θέτει και να προβάλλει ζήτημα διεκδίκησης βραχονησίδων –και όχι μόνον– στο Αιγαίο, χρησιμοποιώντας στην κατεύθυνση αυτή όλα τα διαθέσιμα μέσα: φέρνοντας το θέμα στην τουρκική Βουλή με ερωτήσεις βουλευτών και σκληρή κριτική προς την κυβέρνηση, με δημόσιες δηλώσεις και τοποθετήσεις, με σχετικές αναφορές στα μέσα ενημέρωσης. Προκειμένου να μην εμφανισθεί ενδοτική και υποχωρητική, σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα της αντιπολίτευσης, η τουρκική ηγεσία επιλέγει να κινηθεί «δυναμικά» ανεβάζοντας τους τόνους και αναβαθμίζοντας την ατζέντα των προκλητικών διεκδικήσεων. Σε ένα παράλληλο μέτωπο, φαίνεται ότι αναπτύσσεται κινητικότητα στον χώρο των εθνικιστικών δυνάμεων, που δείχνουν να επανασυσπειρώνονται και να αναζητούν περισσότερο ζωτικό χώρο στην τουρκική πολιτική σκηνή έπειτα από μακρά περίοδο περιθωριοποίησής τους. Τα ελληνοτουρκικά βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα τους. Εκτιμάται ότι η αδυναμία του κ. Ερντογάν να επιτύχει ένα ηγεμονικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα πιθανόν να ανοίγει την όρεξη σε διάφορες δυνάμεις που θεωρούν ότι τώρα είναι η στιγμή να αμφισβητηθεί η παντοδυναμία του.

Μέσα σε όλα αυτά, διπλωματικές πηγές υπογραμμίζουν ότι διόλου δεν βοηθάει η υψηλών τόνων αντιπαράθεση που εξελίσσεται μεταξύ της Τουρκίας και της Ε.Ε., καθώς μια Τουρκία που θεωρεί ότι περιορίζεται η ευρωπαϊκή προοπτική και ο ρόλος της σε σχέση με την Ε.Ε. λειτουργεί τελείως διαφορετικά και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Για την Αθήνα, που έχει επενδύσει στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και στην ευρωπαϊκή στρατηγική της Τουρκίας ως παράγοντα που λειτουργεί υποβοηθητικά στην εκτόνωση της έντασης σε διμερές επίπεδο και που μπορεί να αξιοποιηθεί για την απόκρουση αμφισβητήσεων και αξιώσεων, οι εξελίξεις στο μέτωπο των σχέσεων ανάμεσα σε Βρυξέλλες και Άγκυρα είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικές. Βεβαίως, οι πιο ψύχραιμοι αναλυτές σπεύδουν να παρατηρήσουν ότι δεν πρόκειται η τουρκική ηγεσία να λειτουργήσει σπασμωδικά και βεβιασμένα όσον αφορά τις σχέσεις της με την Ε.Ε. συνολικά αλλά και με επιμέρους ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Γερμανία. Ακόμα και αν τελικά η ένταση εκτονωθεί, ωστόσο στο μεσοδιάστημα θα εκδηλώνεται, σε σημαντικό βαθμό, και μέσω της κλιμάκωσης των αμφισβητήσεων στο Αιγαίο.

Λεκτική απειλή για Αγαθονήσι

Η δήλωση του Τούρκου υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Ομέρ Τσελίκ, ότι «το Αγαθονήσι ανήκει στην Τουρκία», προκάλεσε έντονη ανησυχία στην Αθήνα. Διπλωματικές πηγές έσπευσαν να κάνουν λόγο για «ακραία δήλωση». Σαφώς πρόκειται για αδιαμφισβήτητη κλιμάκωση της τουρκικής πολιτικής αμφισβητήσεων στο Αιγαίο, καθώς εμφανίζεται μέλος της κυβέρνησης της Άγκυρας να απειλεί ευθέως ένα κατοικημένο ελληνικό νησί, υπογράμμιζαν οι ίδιες πηγές. Πέραν των λεκτικών αμφισβητήσεων, η κλιμάκωση των τουρκικών παραβάσεων και παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου, οι συχνές εμπλοκές ανάμεσα σε αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας και τουρκικά μαχητικά, οι αυξημένες υπερπτήσεις προκαλούν, επίσης, έντονο προβληματισμό και ανησυχία, καθώς, όπως παρατηρούν στρατιωτικές πηγές, όσο πυκνώνουν τα συμβάντα αυτά τόσο αυξάνεται η πιθανότητα κάποιου ατυχήματος στο Αιγαίο.

Η προσοχή της Αθήνας στρέφεται και στην Κύπρο, καθώς η τουρκική πλευρά έχει αυξήσει το τελευταίο διάστημα τις προκλήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ με τη συνεχή δημοσίευση παράνομων NAVTEX και παραχώρηση αδειών στο ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» για έρευνες στις περιοχές αυτές. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κάθε άλλο παρά ευνοϊκή είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται για τις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού. Στην Αθήνα θεωρούν ότι το οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος επηρεάζει και τις αποφάσεις του κ. Ερντογάν σε σχέση με το Κυπριακό. Στο εν λόγω ζήτημα παραμένει ισχυρή η επιρροή των ενόπλων δυνάμεων και ο Τούρκος πρόεδρος δεν διαθέτει, όπως αποδείχθηκε από το δημοψήφισμα, την ισχύ να αγνοήσει την επιρροή αυτή και να μην την λάβει υπόψη του στα όποια βήματα γίνονται στην Κύπρο.

Η συνάντηση που πρόκειται να έχει ο κ. Ερντογάν περί τα μέσα Mαΐου με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ αναμένεται, πάντως, ότι θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθεί σε όλα αυτά τα ζητήματα προσεχώς η Άγκυρα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι τουρκικές αρχές προχώρησαν σε άλλη μια καταστολη της ελευθερίας του λόγου στο Ίντερνετ μπλοκάροντας σήμερα την πρόσβαση στην online εγκυκλοπαίδεια Wikipedia, ανακοίνωσε οργανισμός επιτρήρησης του Ίντερνετ.

Το μπλοκάρισμα του ιστότοπου της Wikipedia σε όλες τις γλώσσες εντοπίσθηκε σήμερα στις 8:00 π.μ. (τοπική ώρα και ώρα Ελλάδας), ανέφερε στον ιστότοπό του ο οργανισμός επιτήρησης του Ίντερνετ Turkey Blocks.

«Το γεγονός ότι ο ιστότοπος δεν είναι πλέον διαθέσιμος οφείλεται σε ιντερνετικά φίλτρα που χρησιμοποιούνται στην Τουρκία για να λογοκρίνεται περιεχόμενο», πρόσθεσε.

Οργανισμοί επιτήρησης του Ίντερνετ έχουν κατηγορήσει την Τουρκία ότι μπλοκάρει την πρόσβαση σε ιστότοπους μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως οι Twitter και Facebook, ιδιαίτερα έπειτα από επιθέσεις μαχητών.

Η κυβέρνηση έχει στο παρελθόν αρνηθεί ότι μπλοκάρει το Ίντερνετ, υποστηρίζοντας ότι το σύστημα πέφτει λόγω μεγάλης χρήσης έπειτα από μείζονα γεγονότα.

Ωστόσο τεχνικοί εμπειρογνώμονες σε οργανισμούς παρακολούθησης του Ίντερνετ υποστηρίζουν πως τα μπλακάουτ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εσκεμμένα και έχουν εν μέρει στόχο να σταματήσουν τη διάδοση προπαγάνδας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Νεφέλη Λυγερού


Ένα από τα πιο σκληρά μέλη του Ισλαμικού Κράτους και διάσημος από τους τηλεοπτικούς αποκεφαλισμούς χριστιανών, σιιτών και αλεβιτών στη Συρία, ο Κοσοβάρος Λαβντρίμ Μουχατζερί, κατά κόσμο Αλμίρ Ντάτσι, βρίσκεται στην Αλβανία. Σύμφωνα με πηγές των Τιράνων, μάλιστα, έχει περάσει και από την Ελλάδα, πραγματοποιώντας στο κέντρο και στη δυτική Αθήνα επαφές με άλλους τζιχαντιστές. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, μεταμφιεσμένος και έχοντας αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά του, επισκέφθηκε άτυπα τζαμιά στην Αθήνα για να συναντήσει μουσουλμάνους μετανάστες που έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί. Μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του επέστρεψε στην Αλβανία.

Ας σημειωθεί ότι ο Μουχατζερί, ως πρώην ιμάμης στο χωριό Λέσνιτσα του Πόγραδετς, έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη στρατολόγηση εκατοντάδων Αλβανών τζιχαντιστών. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές είναι ο άνθρωπος που επέλεξε προσωπικά τους εκατοντάδες νεαρούς που ταξίδεψαν στη Συρία (μέσω Ελλάδας και Τουρκίας) και στη συνέχεια επέστρεψαν στην Αλβανία για να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις ανάπτυξης του Ισλαμικού Κράτους στα Βαλκάνια. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα γεωγραφικό χώρο, για τον οποίο δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον οι τζιχαντιστές.

Ο Μουχατζερί είναι ένας σκληρός και ευφυής άνδρας με ηγετικά χαρακτηριστικά. Είναι αξιοσημείωτο ότι στο παρελθόν έχει εκφραστεί υπέρ της έναρξης ανταρτοπολέμου στην ελληνική Ήπειρο, ακόμα και στην ανάγκη σαμποτάζ στα ενεργειακά κέντρα της δυτικής Μακεδονίας. Όσοι τον έχουν γνωρίσει υποστηρίζουν ότι τρέφει ένα έντονο μίσος για την Ελλάδα, την οποία στο παρελθόν έχει χαρακτηρίσει «χώρα απίστων που πρέπει να τιμωρηθεί».

Αν και κατά καιρούς υπήρξαν φήμες ότι βρίσκεται στη Συρία ότι δεν μπορεί να μετακινηθεί εξαιτίας ενός τραυματισμού ή και ότι έχει σκοτωθεί, σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες είναι ακμαίος και παραμένει ιδιαίτερα επικίνδυνος. Εργάζεται μεθοδικά για την ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην Αλβανία και στο Κοσσυφοπέδιο, όπως και για τη στρατολόγηση μαχητών με σκοπό να πολεμήσουν από τις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους. Αρμόδιες πηγές υποστηρίζουν ότι έχει τουλάχιστον 400 φανατικούς εκπαιδευμένους οπαδούς, οι 20 εκ των οποίων αποτελούν την προσωπική του φρουρά.

Η δράση του διαβόητου αυτού τρομοκράτης δεν είναι ο μόνος λόγος που οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες έχουν στραμμένο το βλέμμα τους προς την Αλβανία. Εκτός του ότι γυρεύουν τα ίχνη του γνωστού και σαν «χασάπη απίστων», παρακολουθούν με έντονη ανησυχία τη μετατροπή της γειτονικής χώρας σε κέντρο στρατολόγησης τζιχαντιστών. Η Αλβανία μπορεί να μην έχει παράδοση θρησκευτικού φανατισμού, αλλά από την εποχή ακόμα του Μπιν Λάντεν είχε στο έδαφος της θύλακους φανατικών ισλαμιστών. Την ανάπτυξή τους είχε διευκολύνει η πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση κύκλων από τη Σαουδική Αραβία για την ανέγερση τζαμιών και την κατήχηση νεαρών μουσουλμανικής προέλευσης στη δεκαετία του 1990.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, φαίνεται ότι η Αλβανία (όπως και τμήματα της Βοσνίας) εξελίσσεται σε στρατηγικό κόμβο του Ισλαμικού Κράτους στην Ευρώπη. Χωριά κυρίως στη βόρεια Αλβανία, εξαιτίας και της οικονομικής ανέχειας, δέχονταν τη χρηματοδότηση από ισλαμικές οργανώσεις ακραίων αντιλήψεων, με αντάλλαγμα τον προσηλυτισμό. Η δράση αυτή αποτέλεσε τη γέφυρα, μέσω της οποίας το Ισλαμικό Κράτος διείσδυσε στην Αλβανία και στο Κοσσυφοπέδιο.

Ο ίδιος ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών Ντιτμίρ Μπουσάτι είχε δηλώσει ότι «σε ορισμένες περιοχές της Αλβανίας υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι έχουν εκπαιδευτεί για τρομοκρατικές πράξεις και τζιχάντ στη Συρία». Τα τελευταία χρόνια, όμως, η Αλβανία δεν αποτελεί απλά φυτώριο φανατικών ισλαμιστών, πολλοί εκ των οποίων μετατρέπονται σε τζιχαντιστές. Πολλά από αυτά τα άτομα έχουν επιστρέψει και προσπαθούν να αναπτύξουν την επιρροή του Ισλαμικού Κράτους στα Βαλκάνια.

Υπό την καθοδήγηση φανατικών ιμάμηδων, που συνεχώς πολλαπλασιάζονται, θέτουν υπό τον έλεγχό τους ολοένα και περισσότερα τζαμιά κλαι μέσω αυτών περισσότερες κοινότητες και χωριά. Κατ’ αυτό τον τρόπο ενισχύονται τα δίκτυα προσηλυτισμού και στρατολόγησης, αλλά και επιβάλλεται ο «ιερός νόμος», η Σαρία. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια στην Αλβανία δημιουργείται μια νέα γενιά τζιχαντιστών, η οποία έχει γίνει αντιληπτή από ομοεθνείς τους που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και οι οποίοι, επιστρέφοντας για διακοπές στη χώρα τους, βλέπουν μεταμορφωμένους συγγενείς τους. Ξαδέλφια, αδέλφια και άλλοι εμφανίζονται με αδικαιολόγητη οικονομική άνεση και με όψιμη θρησκοληψία. Ορισμένοι, μάλιστα, δεν διστάζουν να εκθειάζουν τους τζιχαντιστές. Πρόκειται, μάλιστα, για άτομα τα οποία πηγαινοέρχονται στην Ελλάδα, καθώς έχουν συγγενείς και σχέσεις εδώ.

Αρχικά, το Ισλαμικό Κράτος είχε ριζώσει κατά κύριο λόγο στο Κοσσυφοπέδιο, επειδή, σε αντίθεση με την Αλβανία του Χότζα, εκεί υπήρχε θρησκευτική παράδοση και δραστηριότητα στην περίοδο 1945-90. Στο Κοσσυφοπέδιο υπήρχαν τουλάχιστον πέντε στρατόπεδα του Ισλαμικού Κράτους με δεκάδες ή και εκατοντάδες τζιχαντιστές το καθένα. Σύμφωνα με πληροφορίες αρμόδιων υπηρεσιών, εκεί έχουν εκπαιδευθεί τουλάχιστον 800 τζιχαντιστές.

Δεδομένου ότι στο Κοσσυφοπέδιο υπάρχει έντονη δυτική παρουσία (υπάρχει και μια από τις μεγαλύτερες αμερικανικές βάσεις), οι τζιχαντιστές δέχθηκαν πιέσεις, γεγονός που τους υποχρέωσε να μεταφέρουν πολλές από τις δραστηριότητές στη βόρεια Αλβανία. Εκεί δεν δίστασαν να κάνουν εμφανή την παρουσία τους. Πραγματοποιούν ακόμα και παρελάσεις των στρατιωτών του Ισλαμικού Κράτους πάνω σε άλογα, ενώ η σημαία του κυματίζει σε πολλά σπίτια στη Γκόρνια Μάοτσα.

Οι αλβανικές αρχές υποχρεώθηκαν να αντιδράσουν. Μετά από σχετική επιχείρηση οι σημαίες εξαφανίστηκαν, αλλά λίγο αργότερα ξεφύτρωσαν ιμάμηδες που προπαγανδίζουν τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Σ’ αυτό το κλίμα δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι επιθέσεις εναντίον μελών της ελληνικής μειονότητας. Δεν είναι λίγα τα επεισόδια κατά ομογενών από κομβόι αυτοκινήτων που μπουκάρουν σε μειονοτικά χωριά, φωνάζοντας συνθήματα εναντίον των χριστιανών και ζητώντας αίμα.

Η καλλιέργεια κλίματος εκφοβισμού εκ μέρους φανατικών ισλαμιστών γίνεται ανεκτή από τις αλβανικές αρχές, οι οποίες προσπαθούν να αποσυνδέσουν τέτοια περιστατικά από τους τζιχαντιστές, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία. Ακόμα και δημοσιογράφοι που έχουν τολμήσει να αναφερθούν στην κατάσταση που επικρατεί στα χωριά αυτά έχουν δεχτεί απειλητικά μήνυμα στα σόσιαλ μίντια.

Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες, στην Αλβανία υπάρχει πλειονοτικό μουσουλμανικό υπόβαθρο, το οποίο, με τη βοήθεια σημαντικών οικονομικών πόρων, επιχειρεί να αξιοποιήσουν οι τζιχαντιστές για να ριζοσπαστικοποιήσουν νεαρούς.

Το Ισλαμικό Κράτος έχει καταλάβει πολλές στρατιωτικές αποθήκες με οπλισμό και στο Ιράκ και στη Συρία και στη Λιβύη. Απ’ ότι φαίνεται, όμως, ο οπλισμός αυτός δεν είναι επαρκής, Έρευνα που διεξήγαγε διεθνής οργάνωση για τον εξοπλισμό των συγκρούσεων (Conflict Armament Research) έδειξε ότι η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος έχει όπλα και πυρομαχικά, τα οποία έχουν παραχθεί στην Αλβανία. Ενδιαφέρον, μάλιστα, παρουσιάζει η πληροφορία ότι τα όπλα αυτά ίσως διακινούνται μέσω των Σκοπίων και της Ελλάδας και στη συνέχεια μέσω της Τουρκίας.

Η διαπίστωση αυτή έγινε μετά από σχετική έρευνα σε αποθήκες όπλων που εγκαταλείφθηκαν από τους τζιχαντιστές στη Συρία. Η Αλβανία έχει από τον Αύγουστο του 2014 αποφασίσει να συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, μετά από αίτημα του ΝΑΤΟ. Η τοπική μαφία και κέντρα φανατικών ισλαμιστών, όμως, συνεργάζονται στενά με το Ισλαμικό Κράτος. Εκτός της διακίνησης όπλων, η συνεργασία επεκτείνεται εμμέσως πλην σαφώς και στην καλλιέργεια χασίς και στο εμπόριο ναρκωτικών.

Πολλά χωριά που ουσιαστικά ελέγχονται από φανατικούς ισλαμιστές έχουν μετατραπεί σε πεδία συγκρούσεων με την αστυνομία, αλλά οι αρχές αδυνατούν να ελέγξουν την παραγωγή μαριχουάνας και το σχετικό εμπόριο. Σύμφωνα με πληροφορίες, μάλιστα, οι πρόσφατες επιχειρήσεις της αλβανικής αστυνομίας έγιναν κατόπιν πιέσεων του αμερικανικού παράγοντα που βλέπει με ανησυχία και την επέκταση της καλλιέργειας ναρκωτικών και βέβαια της επέκτασης του ισλαμικού φανατισμού. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα ναρκωτικά αποφέρουν τεράστια κέρδη που συχνά καταλήγουν στα ταμεία του Ισλαμικού Κράτους. Σύμφωνα με επίσημες πηγές, μόνο η αξία των ποσοτήτων που κατασχέθηκαν και καταστράφηκαν το 2015 υπερβαίνει τα 10 δισ. ευρώ.

Η απειλή του Ισλαμικού Κράτους μοιάζει να βρίσκεται προ των πυλών της Ελλάδας. Για την ακρίβεια, ριζώνει δυο βήματα μακριά απ’ την Ελλάδα. Τα σύνορά προσφέρουν λίγη ασφάλεια. Αρμόδιες ελληνικές πηγές ομολογούν ότι είναι «αδύναμα», με την έννοια ότι η φύλαξή τους δεν μπορεί να αποτρέψει τη διείσδυση εκπαιδευμένων τζιχαντιστών. Έχοντας συνείδηση της δυνάμει αυτής απειλής, οι ελληνικές αρχές ασφαλείας έχουν τεθεί σε κατάσταση επαγρύπνησης. Επιδιώκουν την εντατικοποίηση της συνεργασίας με ευρωπαϊκές υπηρεσίες, ειδικά με τις ιταλικές, αλλά και με τις σερβικές.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Μόσχα είναι έτοιμη να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την επίλυση της συριακής κρίσης, διαβεβαίωσε σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ, όπως μετέδωσαν τα ρωσικά ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Η ρωσική ηγεσία επαναλαμβάνει τακτικά ότι είναι έτοιμη να ανανεώσει τη συνεργασία της με την Ουάσινγκτον στο θέμα της Συρίας αλλά και γενικότερα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

"Πιστεύουμε ότι προκειμένου να επιλυθεί αυτό το πρόβλημα (σ.σ. για να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα των προσπαθειών για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας) είναι σημαντικό να ενώσουν τις δυνάμεις τους όλοι εκείνοι που μάχονται την τρομοκρατία στη Συρία. Εννοώ τόσο οι Αεροδιαστημικές Ρωσικές Δυνάμεις (σ.σ. η ρωσική πολεμική αεροπορία) όσο και ο συνασπισμός του οποίου ηγούνται οι Αμερικανοί", είπε ο Λαβρόφ σε μια συνάντηση που είχε με τον Ιορδανό ομόλογό του, τον Αϊμάν Σαφάντι.

Από την πλευρά του, ο υφυπουργός Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνοφ δήλωσε σήμερα ότι οι ρωσικές αρχές ελπίζουν πως η ένοπλη συριακή αντιπολίτευση θα συμμετάσχει στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που θα διεξαχθούν στην Αστάνα του Καζακστάν το διήμερο 3-4 Μαΐου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αξιωματούχος των κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) ανακοίνωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα αρχίσουν να επιτηρούν την κατάσταση κατά μήκος των συνόρων της Τουρκίας με τη Συρία, μετά τις συγκρούσεις που σημειώθηκαν αυτήν την εβδομάδα μεταξύ των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και των Κούρδων πολιτοφυλάκων, τους οποίους η Άγκυρα χαρακτηρίζει “τρομοκράτες”.

Η “επιτήρηση” αυτή δεν έχει ξεκινήσει ακόμη. Ο Σάρβαν Κομπάνι, μετά από μια συνάντηση με Αμερικανούς αξιωματούχους στην πόλη Νταρμπασίγια, κοντά στα σύνορα, είπε στο πρακτορείο Reuters ότι οι κουρδικές δυνάμεις θα αναφέρουν σε ανώτατους Αμερικανούς διοικητές.

Νωρίτερα σήμερα, οι τουρκικές δυνάμεις και οι Κούρδοι της Συρίας που στηρίζονται από τις ΗΠΑ αντάλλαξαν και πάλι πυρά. Σύμφωνα με το τουρκικό γενικό επιτελείο, “εξουδετερώθηκαν 11 τρομοκράτες”.

Στην ανακοίνωση που εκδόθηκε στην Άγκυρα αναφέρεται ότι οι τουρκικές δυνάμεις “απάντησαν” σε ρουκέτες που προέρχονταν από ζώνες εντός της Συρίας που ελέγχονται από τις YPG στην περιοχή του Τσεϊλάνπιναρ, στην επαρχία Σανλιούρφα.

Οι YPG είναι η κύρια συνιστώσα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (FDS), του αραβοκουρδικού συνασπισμού που μάχεται τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Η Άγκυρα όμως τις θεωρεί παρακλάδι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Την Τρίτη οι τουρκικές δυνάμεις έπληξαν ένα γενικό επιτελείο των YPG στη βορειοανατολική Συρία με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 28 άνθρωποι. Την επίθεση αυτή καταδίκασαν ότο η Ουάσινγκτον όσο και η Μόσχα.

Εξάλλου σήμερα, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατηγόρησε τους Κούρδους ότι επιδιώκουν να ιδρύσουν κράτος στη βόρεια Συρία και διαμήνυσε ότι η χώρα του δεν θα επιτρέψει “ποτέ” να υλοποιηθεί ένα τέτοιο σχέδιο.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μελάς

Είναι κοινός τόπος η επισήμανση ότι μετά την ενοποίηση της Γερμανίας άλλαξε ο τόνος της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας. Άρχισαν να εμφανίζονται εκ νέου προβληματισμοί και θέματα που είχαν ξεχασθεί μετά τις εξελίξεις που ακολούθησαν την ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στο βιβλίο του “Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Επιστροφή στη διεθνή σκηνή”, ο Gregor Schollgen γράφει: «Η ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών, η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού κράτους αποτελούσε τον κυρίαρχο στόχο της εξωτερικής πολιτικής της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ο οποίος ήταν διατυπωμένος με σαφήνεια στο Προοίμιο του Θεμελιώδους Νόμου (Σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), και αυτό σε μια εποχή, κατά την οποία η επίτευξη του φαινόταν τελείως απίθανη.

»Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του δέκατου ένατου αιώνα, ο όρος “έθνος” δήλωνε την ένωση των Γερμανών σε ενιαία πολιτική κοινότητα στη βάση της καταγωγής, των κοινών γλωσσικών, πολιτισμικών, οικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών και, φυσικά, της νεότερης ιστορίας που τους συνδέει στενά μεταξύ τους σε μια κοινή μοίρα. Ως σημείο αναφοράς παρέμενε το Γερμανικό Ράιχ που είχε ιδρυθεί το 1871. Σύμφωνα με απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου τον Ιούλιο του 1973, το κράτος αυτό μπορεί να μην παρήκμασε μετά την άνευ όρων παράδοσή του το Μάιο του 1945 και με τα γεγονότα που ακολούθησαν αμέσως μετά, ωστόσο από το 1945 δεν ήταν πλέον αυτοδύναμο.

»Το ότι ο όρος “γερμανικό έθνος” διατηρήθηκε, από την εποχή της τομής στην περίοδο 1945-1949 και εξής, ως σταθερά της πολιτικής σκέψης στη Γερμανία, καταδεικνύεται και από τη θεμελίωση του στο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, από το οποίο απαλείφθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 1974, δηλαδή είκοσι πέντε χρόνια μετά την ίδρυση αυτού του κράτους. Αλλά και η αποκατάσταση του γερμανικού έθνους θα αποτελούσε, στη συνέχεια, σημαντικό θέμα για τους ιθύνοντες στο Ανατολικό Βερολίνο, όπως ο Έριχ Χόνεκερ, αν μπορούσε να υλοποιηθεί υπό σοσιαλιστικές συνθήκες. Το Γερμανικό Ράιχ αποτελούσε το σημείο αναφοράς όχι μόνο για τον πολιτικό, αλλά και για τον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτισμικό προσανατολισμό του συνόλου των Γερμανών πολιτών και για την κοσμοθεωρία τους.

»Η σημαντικότερη προϋπόθεση ύπαρξης ενός γερμανικού εθνικού κράτους, από τη σκοπιά των πολιτών του, βρισκόταν στο να διαθέτει αυτό το κράτος εξαιρετικά μεγάλη δύναμη. Μόνο αν αυτή η δύναμη ήταν δεδομένη, μπορούσαν οι Γερμανοί, κατά την άποψή τους, να ταυτιστούν με ένα τέτοιο κράτος, δεδομένου ότι η ισχύς προσφέρει κύρος και είναι το εχέγγυο για την ασφάλεια. Ακριβώς στο σημείο αυτό βρίσκεται ένα από τα βασικά αίτια για την ελλιπή στήριξη των πολιτών της Γερμανίας προς τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η οποία ήταν αποδυναμωμένη από τον πόλεμο, την επανάσταση και την “καθ’ υπόδειξιν ειρήνη”. Σ’ αυτό βρίσκονται, επίσης, και οι λόγοι για τις ευκαιρίες που προσφέρθηκαν στον Άντολφ Χίτλερ».

«Μικρογερμανική» ή «μεγαλογερμανική» λύση

Με την ενοποίηση της Γερμανίας, λοιπόν, επανήλθαν στο προσκήνιο οι συζητήσεις που είχαν αναπτυχθεί την περίοδο της δεκαετίας του 1920, το κύριο περιεχόμενο των οποίων ήταν προσανατολισμένο στις γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις. Είναι ενδεικτικό το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Εμμανουήλ Μαυροζαχαράκη “Οι επιπτώσεις της γερμανικής ενοποίησης πάνω στην εξωτερική πολιτική της Ομοσπονδιακής Γερμανίας – ιστορικές συνιστώσες, ενδογενείς και εξωγενείς παράμετροι”.

«Την εποχή του εθνικισμού το “γερμανικό ζήτημα”, δηλαδή το πρόβλημα ενοποίησης μιας σειράς αυτοδύναμων γερμανικών κρατιδίων, τα οποία ανήκαν από το 1815 στην λεγόμενη Γερμανική Ομοσπονδία υπήρξε κεντρικό ζήτημα στην Μεσευρώπη πάνω από ένα αιώνα. Για τα κράτη αυτά υπήρχαν ουσιαστικά δύο αλληλο-αποκλειόμενες λύσεις. Αφενός η “μεγαλογερμανική” λύση ως σύζευξη όλων των Γερμανών στο κέντρο της Ευρώπης υπό την Μοναρχία των Αψβούργων (Habsburg) και αφετέρου η “μικρογερμανική λύση”, που δεν προέβλεπε την ένταξη στην Μοναρχία.

»Η ίδρυση του Γερμανικού Ράιχ το 1871 από τον Μπίζμαρκ άλλαξε τα δεδομένα στην κεντρική Ευρώπη πλήρως. Προτιμήθηκε η μικρογερμανική λύση μέσω ίδρυσης εθνικού κράτους ως λύση του γερμανικού ζητήματος. Παρότι η σύζευξη των γερμανικών κρατών διενεργήθηκε στην βάση οίκων ηγεμόνων, το γερμανικό Ράιχ αυτοπροσδιορίστηκε με κοινές συνιστώσες γλώσσα, πολιτισμό και ιστορία. Άρα με την έννοια αυτή είχε εθνικά χαρακτηριστικά. Αυτά ήταν τα μόνα κοινά στοιχεία που μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τον εθνικισμό των μικρών κρατών και των Γερμανών στα πλαίσια της Μοναρχίας των Αψβούργων. Tα σλαβικά έθνη της μοναρχίας δεν διέθεταν δικά τους κρατικά μορφώματα και οι Γερμανοί δεν είχαν εθνικοκρατική παράδοση, όπως οι Γάλλοι ή οι Ισπανοί.

»Τα γεγονότα στην Γερμανία του 1871 αφορούσαν κυρίως τα νοτιοανατολικά κράτη Ουγγαρία και Αυστρία. Με την δημιουργία του Γερμανικού Ράιχ καταργήθηκε η αυτοδυναμία των επιμέρους γερμανικών κρατών και διαχωρίστηκε η Αυστρία και Ουγγαρία από την Γερμανία. Το Ράιχ, ως εθνικό κράτος υπό την πρωτοκαθεδρία της Πρωσίας, δεν συμβάδιζε με τους μακροπρόθεσμους στόχους της αυστριακής πολιτικής.

»Το Ράιχ αυτό-αντιλαμβανόταν την οντότητα του, δηλαδή την διαδικασία εθνικής ολοκλήρωσης του, ως ατελειοποίητη, εφόσον η συγκυριακή σύνθεση δεδομένων πολιτικής ισχύος εκείνης της περιόδου το εμπόδισαν ως προς αυτό. Η λανθάνουσα, όμως, τάση προς εθνική ολοκλήρωση οδήγησε τελικώς στην πρώτη απόπειρα γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, η οποία απέτυχε με την ήττα των δυνάμεων του κεντρικού άξονα το 1918.

»Με την συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 περιορίστηκε μεν το γερμανικό δυναμικό ισχύος σημαντικά, αλλά το γερμανικό ζήτημα δεν λύθηκε οριστικά. Πέραν τούτου οι άφθονες γερμανικές μειονότητες στα διάδοχα κράτη Αυστρίας και Ουγγαρίας, καθώς επίσης οι ανταγωνιστικές σχέσεις των κρατών αυτών μεταξύ τους, συγκροτούσαν ένα άκρως συγκρουσιακό πολιτικό σκηνικό στην μεσανατολική Ευρώπη.

»Η συνένωση όλων των Γερμανών στην κεντρική Ευρώπη σε ένα ισχυρό εθνικό κράτος, δηλαδή σε de facto μία μεγάλη Γερμανία υπό την ηγεσία του Βερολίνου, μέσω ενός κατακτητικού πολέμου (1934-45), επικράτησε ως μαξιμαλιστικό εγχείρημα. Αυτό οδήγησε στην φασιστική Γερμανία με τις γνωστές σε όλους συνέπειες. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν συνέχεια του πρώτου ως εγχείρημα ηγεμονικής ανάδειξης της Γερμανίας στην Ευρώπη, ιδιαιτέρως στην ανατολική.

»Η απόλυτη ήττα και η παράδοση άνευ όρων του Γ’ Ράιχ τον Μάη του 1945 σήμανε το τέλος του ανοικτού και βίαιου γερμανικού επεκτατισμού στην Ευρώπη. Όσον αφορά τα αίτια των ηγεμονικών εγχειρημάτων της Γερμανίας υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις. Κατά μια άποψη το ζήτημα της κεντρικής θέσης ήταν το κύριο πρόβλημα. Οι δύο πόλεμοι, κατά την άποψη αυτή, ήταν απόπειρες εξόδου και μετακίνησης από την γεωπολιτικά εύθραυστη ζώνη αυτή. Άλλες προσεγγίσεις εστιάζουν περισσότερο στο ζήτημα της οικονομικής δύναμης και στις εσωτερικές δομές, ως παράγοντες που επηρέασαν την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας κατά τον 19ο ως τις αρχές του 20ού αιώνα, προσπαθώντας να αναδείξουν μία συνέχεια».

Η γερμανική ταυτότητα

Το κρίσιμο είναι ότι αυτές οι γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις από τη δεκαετία του 1920 ασκούν ξανά γοητεία. Κι αυτό είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου πολιτιστικού αναπροσανατολισμού. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο λόγο με τη γερμανική ταυτότητα. Την επαύριον της ενοποίησης, το κυρίαρχο ερώτημα ήταν: «τι σημαίνει γερμανικός;». Πρόκειται για ένα ερώτημα που αποτελούσε ταμπού κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολεμικής περιόδου, αν εξαιρέσουμε κάποια περιθωριακά στοιχεία της Ακροδεξιάς.

Βεβαίως, σήμερα τουλάχιστον, το γερμανικό ζήτημα φαίνεται να μην συνδέεται τόσο με τα παραδοσιακά θέματα της Machtpolitik και της Realpolitik, τα οποία έχουν βρει μια λύση(;) με την ένταξη της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ και στο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο με τη γερμανική ταυτότητα. Προκρίνεται, δηλαδή, η συζήτηση σε πολιτιστικό επίπεδο.

Όμως, πριν αναφερθούμε σε αυτά τα ζητήματα θεωρούμε σκόπιμο να πούμε δύο λόγια για τον τρόπο που οι Γερμανοί, ιστορικά, αντιλαμβάνονται τη Realpolitik. Η αναφορά δεν είναι τυχαία, όπως θα δειχθεί στη συνέχεια. Στη ρίζα της Realpolitik βρισκόταν ένα μεγάλο μέρος της γερμανικής εθνικής ιδεολογίας που μπορεί να συνοψισθεί στα εξής: «Ό,τι κι αν λένε οι άλλοι, η μόνη ρεαλιστική θέση είναι ότι η πολιτική βασίζεται στην αχαλίνωτη χρήση βίας. Πιο συγκεκριμένα, η διεθνής πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Διότι παρά τις ωραίες λέξεις που μπορεί να μεταχειρίζονται οι ξένοι πολιτικοί ηγέτες, την κρίσιμη ώρα βασίζονται κι αυτοί στην ισχύ τους για να πραγματοποιήσουν τους πολιτικούς τους σκοπούς. Και τη χρησιμοποιούν δίχως αναστολές, όπως και οι Γερμανοί. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Γερμανοί είναι πιο ειλικρινείς» (Νόρμπερτ Ελίας, Ναζισμός και Γερμανικός Χαρακτήρας).

Η παραπάνω άποψη βρίσκεται πολύ κοντά στην ιστορική πραγματικότητα. Εκεί, όμως, που χρειάζεται να σταθούμε είναι η λέξη «ειλικρινείς». Η εθνική πίστη των Γερμανών στη Realpolitik συνδεόταν με την πίστη τους στον πόλεμο και στη χρήση της ένοπλης ισχύος ως έσχατο μέσο για την επίλυση συγκρούσεων μεταξύ των εθνών. Έδειχναν ιδιαίτερη ευαισθησία στο ρόλο που έπαιζε η φυσική βία, αλλά δεν έδειχναν ανάλογη ευαισθησία για τους περιορισμούς στην άσκηση της υπέρτερης ισχύος, την οποία συνεχώς υπερτιμούσαν ως προς την μακροχρόνια αποτελεσματικότητά της. Πίστευαν ότι πάντοτε θα λειτουργούσε υπέρ τους. Αυτή τη μονομέρεια των αντιλήψεών τους την ονόμαζαν ειλικρίνεια.

Αρνούνταν κατηγορηματικά να ντύσουν την ωμή βία με την λεγόμενη “μαλακή ισχύ”, ώστε να παραχθεί η ισχύς με τη σύγχρονη έννοια. Κυρίως οι Αγγλοσάξονες, αλλά και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη έχουν αναγάγει τη “μαλακή ισχύ” σε υπέρτατη τέχνη. Η απουσία “μαλακής ισχύος”, σε συνδυασμό με την άτεγκτη προτεσταντική ηθική τους, στην ουσία μετέτρεπε την γερμανική Realpolitik σ’ ένα επικίνδυνο μίγμα κυνικού ρομαντισμού και άτεγκτης πορείας προς το πεπρωμένο.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχάλη Ιγνατίου  

Ο μακαρίτης ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου το είχε προβλέψει. Σκοπιανοί και Αλβανοί θα ζήσουν σε κατάσταση έντασης, που σε μερικά χρόνια θα οδηγήσει σε μεγάλη σύγκρουση.
Ο τότε υπουργός Εξωτερικών μιλούσε σε μένα και στον Αλέξη Παπαχελά, στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ της Νέας Υόρκης, μετά από μία κοπιαστική μέρα διαπραγματεύσεων για το Σκοπιανό.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να συμβεί αυτό που μας είπε εκείνο το βράδυ ο υπουργός. Αλλά διέβλεπε σωστά έστω και αν εμείς από μέσα μας ψιθυρίσαμε «μα τι λέει τώρα»…

Τους τελευταίους μήνες τα Σκόπια ταλαιπωρούνται από μία άνευ προηγουμένου κρίση.
  • Από τη μία έχουμε τους εθνικιστές των Σκοπίων ή αν θέλετε αυτούς που παρασύρθηκαν από τα εθνικιστικά συνθήματα του κάθε Νικολά Γκρουέφσκι, που προσπαθούσε να πείσει τους γείτονες ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απλά η ιστορία τους διαψεύδει. Δεν είναι.
  • Από την άλλη, έχουμε τους Αλβανούς εθνικιστές, οι οποίοι δεν είδαν ποτέ με καλό μάτι τη ψευδεπίγραφη «Μακεδονία», η οποία στήθηκε σε πήλινα πόδια, και στην πραγματικότητα στήθηκε εις βάρος τους.
    Δύο διαφορετικοί λαοί και κόσμοι. Αλλά και οι δύο κυριαρχημένοι από τον εθνικισμό.
Ανάμεσά τους ο περίφημος Τζόρτζ Σόρος. Δεν πρόκειται για συνωμοσιολογία. Πιστέψτε με. Είναι η αλήθεια, η πραγματικότητα, σας ομιλώ για ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Όλα όσα συμβαίνουν στα Σκόπια και εννοώ τη βία και τις συγκρούσεις, υποκινήθηκαν από αυτόν τον δαιμόνιο άνθρωπο. Και δεν προσπάθησε πολύ. Απλά εκμεταλλεύθηκε τον αρρωστημένο εθνικισμό των Σκοπιανών και των Αλβανών. Και οδηγεί τα Σκόπια στη διάλυση. Φαντάζομαι για ένα …στοίχημα. Τα σχετικά δημοσιεύματα στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης είναι πολλά και αποκαλυπτικά.

Στην Ελλάδα δεν δώσαμε την ανάλογη σημασία. Ούτε καν στη Θεσσαλονίκη κατάλαβαν ότι η κατάσταση είναι τόσο εκρηκτική. Και η λέξη αυτή δεν αποδίδει την πραγματικότητα. Εάν δεν παρέμβουν αποτελεσματικά δυνάμεις που αντιλαμβάνονται τι διακυβεύεται στα Σκόπια, η χώρα θα οδηγηθεί σε εμφύλιο. Δεν την γλυτώνει. Και ο εμφύλιος θα συμβεί δίπλα στην Πατρίδα μας.

Κάποιοι άνθρωποι στην Ελλάδα ίσως να χαίρονται με τα νέα από τη γειτονική χώρα. Αλλά είναι από τις περιπτώσεις που χρειάζεται να κοιτάξουμε απέναντι με ψύχραιμη ματιά και καθαρό μυαλό. Σίγουρα δεν έχουν κανένα δικαίωμα να χρησιμοποιούν το όνομα της Μακεδονίας. Ζουν σε μία πλάνη οι άνθρωποι, και η αλήθεια είναι ότι τους κυριάρχησε ένας αδικαιολόγητος εθνικισμός, που τους παρέσυρε σε εντελώς λάθος αποφάσεις.

Από την άλλη, η Ελλάδα έχει δίπλα της μία χώρα, ένα κρατίδιο αν θέλετε, που δεν αποτελεί κίνδυνο. Κυριολεκτικά το λέω… Ξυπόλυτοι είναι, υπό την έννοια ότι ζουν σε καθεστώς φτώχειας σε ένα ακραία διεφθαρμένο κράτος. Το οποίο αμφισβητείται από τους Αλβανούς των Σκοπίων, οι οποίοι καθοδηγούνται από τα Τίρανα, και οι οποίοι δεν θα ανεχθούν άλλο να τους λένε …«Μακεδόνες», διότι ούτε νιώθουν τέτοιοι, ούτε είναι…

Ο εθνικισμός είναι κακός σύμβουλος για όλους, πολύ περισσότερο για τους Σκοπιανούς, η οποία βλέπουν τη χώρα τους να καταρρέει, επειδή δεν σεβάστηκαν τις άλλες μειονότητες και ειδικά τους Αλβανούς, που αποτελούν το 40% του πληθυσμού. Η επιμονή των Σκοπιανών στην ουτοπία του «μακεδονισμού» ήταν επόμενο να ξυπνήσει τον αλβανικό εθνικισμό.

Τα Σκόπια δεν θα είχαν φτάσει στο χείλος της καταστροφής, που αντιμετωπίζουν σήμερα, εάν είχαν σεβαστεί τα δικαιώματα και τις ευαισθησίες όλων των μειονοτήτων. Η επιμονή τους να ονομάζουν τη χώρα τους «Μακεδονία» ήταν επόμενο ότι θα οδηγούσε στις σημερινές συγκρούσεις. Καμία αμφιβολία περί αυτού…

Αυτό που προέχει τώρα, είναι η ηρεμία και η επαναφορά του νόμου και της τάξης. Και σε δεύτερη φάση, αλλά άμεσα, η διευθέτηση του θέματος της ονομασίας. Ως «Μακεδονία» τα Σκόπια δεν θα υπάρξουν ποτέ πια. Όχι επειδή θα το σταματήσουμε οι Έλληνες, αλλά επειδή αποφάσισαν να μην το ανεχθούν άλλο οι Αλβανοί της χώρας…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

28 Απρ 2017


Οι τεκτονικές πλάκες της ανθρωπότητας 
σε διαδικασία γεωπολιτικής αναδιάταξης

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος

Στις 5 Απριλίου, στο κέντρο της Ουάσιγκτον, έλαβε χώρα ένα σημαντικότατο αλλά αυστηρά κλειστό event και μόνον για 80 προσκεκλημένους από όλο τον κόσμο και πολύ περιορσμένο αριθμό συμμετοχών, όπως έγκαιρα έχει αποκαλύψει από τις αρχές Μαρτίου το έγκυρο GreekAmericanNewsAgency – και από τα πλέον καθιερωμένα portal ανάδειξης και προβολής ειδήσεων και πληροφοριών ιδιαίτερης πολιτικής και γεωστρατηγικής αξίας. Η ανησυχία για το μέλλον της ανθρωπότητας εισηγητών αλλά και συμμετεχόντων ήταν διάχυτη και εμφανής. Σε κάθε επίπεδο. Σε κάθε τραπέζι. Πολλές φορές η αγωνία από τα όσα ακούγοταν και παρουσιάζονταν με σχεδιαγράμματα για τις διεθνείς ανακατάξεις σε κάθε επίπεδο (πολιτικό, ενεργειακό, γεωστρατηγικό και οικονομικό) ανέβαζε την αδρεναλίνη στα ύψη. Νέοι χάρτες. Νέα δεδομένα. Νέες φυγόκεντρες και ομόκεντρες δυνάμεις που αναλαμβάνουν ρόλο σε ένα νέο και πολύ διαφορετικό κόσμο. Έναν πολυπολικό κόσμο.

Έναν κόσμο που φαίνεται να κυριαρχεί η ανερχόμενη Κίνα. Η Ρωσία ως δύναμη ενεργειακής αλλά και πολεμικής ισχύος. Η Αμερική ως σταθερή δύναμη πυρός και διπλωματικής, με συχνές αναλαμπές και πολεμικής επιρροής. Η Ινδία ως ήπια ήρεμη, αλλά πυρηνική δύναμη. Η Ευρασιατική ήπειρος. Και φυσικά η γηραιά αλβιώνα, η γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Χωρίς πυξίδα. Χωρίς όραμα. Χωρίς στρατηγική. Και μέσα σε όλο αυτό το νέο πεδίο και την αναδιάταξη δυνάμεων και ισχύος καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει η θρησκεία. «Η σύγκρουση πολιτισμών και θρησκειών», όπως είχε αναφερθεί από τον Σάμιουελ Χάντικτον στο ομώνυμο βιβλίο του ήδη από τις αρχές της 10ετίας του 2000, είναι πλέον κάτι δεδομένο. Περισσότερο από ορατό. Προβάλλει σχεδόν απειλητικά με όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Τα αιματηρά χτυπήματα στην Αίγυπτο αλλά και όσα άλλα θα επακολουθήσουν -δυστυχώς– το αμέσως προσεχές διάστημα και προβάλλουν απειλητικά πάνω από την Ευρώπη και γενικότερα τον κόσμο της Δύσης, αν μη τι άλλο, δείχνουν με σαφήνεια ένα πράγμα. Ανάγκη διαθρησκειακού διαλόγου. Άμεσα και χωρίς χρονοτριβή. Οφείλουν οι μεγάλοι θρησκευτικοί ηγέτες του Χριστιανισμού αλλά και των άλλων γνωστών θρησκειών να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Δεν αρκούν από μόνες τους ούτε οι ευχές ουτε οι προσευχές. ούτε τα μηνύματα που θα διαβάσουμε τούτες τις ημέρες. Χρειάζεται δράση. Άμεσα.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο την δεκαετία του 1990 και αμέσως μετά την άνοδο του από Χαλκηδόνος Βαρθολομαίου στον Πατριαρχικό θρόνο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως (1992) και με την ουσιαστικά αποφασιστική συνδρομή του μοναδικού στο είδος του παγκόσμιας ακτινοβολίας και υψηλότατου κύρους θρησκειολογικού περιοδικου «God & Religion», είχε κάνει μια τεράστια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Είχαν ανοιχτεί δίαυλοι επικοινωνίας και διαλόγου με το Ισλάμ αλλά και με το Θιβέτ. Διάλογοι καταλλαγής μεταξύ των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών και με γεννάρχη τον Αβραάμ, δηλαδή του Χριστιανισμού, του ΙουδαΪσμού και του μετριοπαθούς Ισλάμ. Διάλογος ακόμα και μέσα στους κόλπους αυτού του ίδιου του χριστιανικού κόσμου, που για ακόμα μια φορά βρίσκεται μπρος στο φάσμα ενός ακόμα μεγαλύτερου σχίσματος με αφορμή την πρόωρη και ως μη όφειλε -χωρίς την συναίνεση και των 14 Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών – σύγκληση της Συνόδου της Κρήτης. Μια σύνοδος που φαίνεται να αποτελεί όχι απλώς ένα εμπόδιο στην καθολική ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά μια σοβαρότατη απειλή. Μια απειλή για ένα σχίσμα που αν συμβεί, θα απειλήσει την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Ο διάλογος λοιπόν είναι το ζητούμενο και όχι η προσφυγή στα όπλα. Στη βία. Ο διάλογος και η συνεννόηση μεταξύ των θρησκευτικών ηγετών μόνο μπορούν να αποτρέψουν τα βίαια επερχόμενα γεγονότα. Να μειώσουν τα ασύμμετρα αιματηρά χτυπήματα από το ακραίο Ισλάμ. Γεγονότα που θα αλλάξουν τον κόσμο. Την καθημερινότητα μας. Τη ζωή μας αυτή καθεαυτή. Μια ζωή που ολοένα και καθημερινά θα απειλείται όχι μόνο από την βία και το αίμα, αλλά και από τον περιορισμό των ελευθεριών. Την περιστολή ή και αναστολή βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο όνομα πάντα της παγκόσμιας ασφάλειας. Ένας κόσμος πολύ πιο εφιαλτικός από αυτόν που περιέγραψε ο Τζωρτζ Όργουελ. Ένα κόσμο γεμάτο φόβο. Τρόμο. Αβεβαιότητα οικονομική και πολιτική. Ένα κόσμο στον οποίο θα κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας! Ο νόμος του «ανίσχυρου», της μειοψηφίας και πολιτικά αδύναμου που θα επιβάλλεται και δια της βίας στην πλειοψηφία των ανθρώπων.

Στην συνάντηση της Ουάσιγκτον της 5ης Απριλίου, των κορυφαίων της ανάλυσης γεωπολιτικών δεδομένων, από όλο τον κόσμο με κεντρικό πρόσωπο τον George Friedman και το νεοϊδρυθέν κέντρο στρατηγικών αναλύσεων Geopolitical Futures και με κεντρικό θέμα τον «ρόλο των ΗΠΑ την επόμενη τετραετία», και φυσικά τη ρητή δέσμευση προς όλους, να διατηρηθεί η απόλυτη εχεμύθεια όσων είχαν την δυνατότητα να πληροφορηθούν άπαντες που είχαν πρόσβαση στα meetings, η φράση που ακούστηκε περισσότερο από κάθε τι άλλο και μέσα από διαφορετικές διατυπώσεις και διαφορετικά πρόσωπα αλλά και ως κοινή διαπίστωση, ήταν μια: Παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατάξεις!

Βασικό συστατικό αυτών των ανακατάξεων, μια πολιτική αλλά και με τη χρήση πολεμικής βίας, σύραξη! Κοντολογίς. Όλοι, ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι, περιέγραφαν, ο κάθε ένας από τη δική του οπτική γωνία και το δικό του πεδίο γνώσης και τη δική του ερμηνευτική προσέγγιση στην ανάλυση τους έναν Γ’ Π.Π και πριν περάσουν δυο 24ωρα από την ολοκλήρωση του ειδικού ενδιαφέροντος πολιτικού event, τα ξημερώματα της 7ης Απριλίου, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλτ Τραμπ χωρίς να προειδοποιήσει κανέναν απολύτως πλην της Μόσχας, ή έστω για τους τύπους, να πάει στο συμβούλιο ασφαλείας στον ΟΗΕ, δίνει εντολή για στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας με στοχευμένη πυραυλική επίθεση.

Οι αναλύσεις και οι ερμηνείες, της απόφασης του Αμερικανού προέδρου για επίδειξη ισχύος και δύναμης πυρός εκ μέρους των ΗΠΑ, που είδαν το φως της δημοσιότητας και θα συνεχίσουν να δημοσιεύονται καθημερινά, είτε επιχειρώντας να αποδομήσουν πολιτικά τον εκκεντρικό Ντ. Τραμπ, είτε πολύ περισσότερο να «δουν» τις επόμενες «απρόβλεπτες» κινήσεις και δράσεις του στην διεθνή σκακιέρα, ποικίλλουν και ίσως διαφέρουν στις μεταξύ τους προσεγγίσεις και αναλύσεις.

Σε ένα όμως φαίνεται να συμφωνούν, σχεδόν στο σύνολό τους και ανεξαρτήτως εθνικότητας προέλευσης και διεθνών οικονομικών συμφερόντων που εξυπηρετούν μεμονωμένα ή συλλογικά (μέσα από γνωστά think tank) όλοι αυτοί οι εκατοντάδες -ανά τον πλανήτη- έγκυροι αναλυτές υψηλού και παγκόσμιου κύρους όπως ο G. Friedman: Η ανθρωπότητα στα επόμενα προσεχή χρόνια -δυστυχώς- θα ζήσει και θα βιώσει εικόνες βγαλμένες μέσα από την Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Περισσότερα για την συνάντηση της Ουάσιγκτον της 5ης Απριλίου εδώ

Δημοσιεύτηκε στη Huffington Post


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών με αφορμή τα γεγονότα στα Σκόπια, καλεί τους ξένους παράγοντες να σταματήσουν να ασκούν πιέσεις και να δώσουν την δυνατότητα στις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις να καθορίσουν το μέλλον της χώρας

Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωση του, με αφορμή τα χθεσινά γεγονότα στα Σκόπια, καλεί τους ξένους παράγοντες να σταματήσουν να ασκούν πιέσεις και να δώσουν την δυνατότητα στις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις να καθορίσουν το μέλλον της χώρας.

Το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών στην ανακοίνωση του εκφράζει την βαθύτατη ανησυχία του για τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην χώρα αυτή, επιρρίπτοντας ευθύνες στην σκοπιανή αντιπολίτευση για την οποία αναφέρει ότι "στις 27 Απριλίου, η αντιπολίτευση, αφού έχασε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, επιχείρησε ουσιαστικά να καταλάβει βίαια την εξουσία στην χώρα, εκλέγοντας με δική της πρωτοβουλία τον πρόεδρο της Συνέλευσης (Βουλής) παραβιάζοντας ωμά τις υπάρχουσες διαδικασίες".

Παράλληλα στην ανακοίνωση του επικρίνει την Ευρωπαίκή Ένωση και τις ΗΠΑ για την στάση που τήρησαν στα γεγονότα, επισημαίνοντας ότι "οι επίσημοι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι πρεσβευτές μιας σειράς ευρωπαϊκών χωρών και οι ΗΠΑ έσπευσαν χωρίς καθυστέρηση να χαιρετίσουν 'τον νέο πρόεδρο', για την ακρίβεια, τον πρώην διοικητή του φιλοαλβανικού, λεγόμενου 'Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού'", του UCK.

Το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών στην ανακοίνωση του κάνει λόγο για προσχεδιασμένη ενέργεια που έγινε με την καθοδήγηση "ξένων συμβούλων".

"Μια τόσο ακαριαία συντονισμένη αντίδραση αναμφισβήτητα επιβεβαιώνει ότι αυτό που συνέβη σχεδιάστηκε εκ των προτέρων, με την σιωπηρή έγκριση 'ξένων συμβούλων' της ΄σκοπιανής αντιπολίτευσης" και "επιβεβαιώνει εκ νέου την θέση που λέει ότι κύρια αιτία της παρούσας πολιτικής εσωτερικής κρίσης στην ΠΓΔΜ είναι ωμή παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις αυτής της χώρας", αναφέρεται στην ανακοίνωση. Παράλληλα επισημαίνεται ότι "ενώπιον μας βλέπουμε μια απροκάλυπτη χειραγώγηση της βούλησης των πολιτών, με στόχο να αντρέψουν την νόμιμη κυβέρνηση".

Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών επισημαίνει επίσης οτι η περαιτέρω εξέλιξη της κατάστασης με βάση το σενάριο αυτό, οι απόπειρες να αλλάξουν την χώρα στην βάση της λεγόμενης 'τυραννικής πλατφόρμας', εγκυμονούν αύξηση της έντασης και διολίσθηση της κατάστασης σε μια σύγκρουση μεταξύ των εθνοτήτων".

Για τους λόγους αυτούς το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών θεωρεί ότι μοναδική διέξοδος από την κρίση είναι ο διάλογος σε συνταγματικό πλαίσιο, όπως και ότι είναι αναγκαίο να σταματήσούν οι όποιες έξωθεν πιέσεις και να δοθεί η δυνατότητα στις πολιτικές δυνάμεις της ΠΓΔΜ να αποφασίσουν μόνες τους για το μέλλον της χώρας".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το νέο μπομπολιστάν είναι εδώ. Και λέγεται σαββιδιστάν. 
Διατηρούν όμως εν ζωή με συμβάσεις και δημόσια έργα και το παλιό, πρώτα απ' όλα τιμής ένεκεν για τους πασόκους υπουργούς και δεύτερον γιατί καλό είναι να έχεις μία καβάτζα. Ποτέ δεν ξέρεις τί γίνεται.
(Ναι, ναι. Οι πασόκοι υπουργοί είναι ακόμη  πασόκοι. Πασόκος παραμένει κανείς για όλη του τη ζωή.  Είναι κάτι σαν μετάλλαξη: ζημιά στο DNA.  Μόνο μετά θάνατον απαλλάσσεται κάποιος της ιδιότητας, αν και ακόμη και γι αυτό δεν υπάρχουν σαφείς μαρτυρίες)

Έτσι μετά το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, και μάλλον και το κύπελλο στο ποδόσφαιρο (το πρωτάθλημα απ' του χρόνου), το νέο μπομπολιστάν ετοιμάζεται να εμπλουτιστεί με την εφημερίδα-ναυαρχίδα του παλιού μπομπολιστάν.
Μπορεί και να ξανακούσουμε ειδήσεις απ' το MOUGA, ποιός ξέρει;  Μας έλειψε ο βόθρος και οι σκ@τατζήδες του.

Φωτιά στα τόπια. Ο ΤΣΥΡΙΖΑ πάει για μεγάλα πράγματα.
Ποιά τριακονταετία του ΠαΣοΚ; Πενήντα και βλέπουμε.
Αν βοηθήσει μάλιστα κι η αξιωματική αντιπολίτευση, τα πιάνει άνετα. Που έτσι κι αλλιώς βοηθάει όσο μπορεί.
Γιατί δεν μπορεί να έχεις σοβαρή απαίτηση να γίνεις κυβέρνηση με αντιπρόεδρο τον γελοιοδέστερο πολιτικό της μεταπολίτευσης.  Όχι πως ο πρόεδρος είναι πολύ καλύτερος. Αλλά τουλάχιστον δεν τσιρίζει.

Φωτιά στα τόπια.
Διαπλοκή νά 'ναι κι ας μιλάει ρώσικα.  Παράγκα νά 'ναι κι ας μη μιλάει γρι ελληνικά.
Το χρήμα δεν έχει γλώσσα. Ούτε οι μίζες. Ούτε η πολιτική ξετσιπ(ρ)ωσιά.

Η αριστερή παρένθεση τελείωσε. Κράτησε δεν κράτησε πέντε μήνες. Απ' τον Ιανουάριο του '15 μέχρι τον Ιούλιο. Τώρα συνεχίζεται η νεοφιλελεύθερη οιονεί νεοφασιστική χούντα που άρχισε πριν επτά χρόνια.
Τα πράγματα ξαναμπαίνουν στον κανονικό τους ρυθμό: Δικομματικό δίπολο, διαπλοκή, διορισμοί, έρχονται και τα σκάνδαλα που δεν μπορεί θα υπάρχουν, απλώς δεν έχουν "σκάσει" ακόμα, όλα καλά.

Όλα όπως παλιά.  Όλα
Εντάξει.  Το ότι στο μεταξύ φτωχοποιήθηκε ο λαός, εξανδραποδίστηκε η κοινωνία, καταστράφηκε το μέλλον μιάς τουλάχιστον γενιάς, δεν είναι και τίποτα σοβαρό.
Το σύστημα να είναι καλά. Και τα τσιράκια του. Οι καραγκιόζηδές του.
Να κόβουν κορδέλες, να κλ@νουν απ' το στόμα, να στήνουν διαπλοκές και παράγκες.
Οι καναπέδες να είν' καλά. Κι οι πέτρες. Που κάθονται στην ησυχία τους στους δρόμους και δεν τις πειράζει κανείς.

Το μπομπολιστάν απέθανε!
Ζήτω το μπομπολιστάν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης είναι ορατός, καθώς 3.000 ένοπλοι Αλβανοί εθνικιστές έχουν περάσει από το Κοσσυφοπέδιο στο Τέττοβο

Πολεμική σύρραξη στα Βαλκάνια μπορεί να πυροδοτήσει η πιθανή επιχείρηση της Αλβανίας να προσαρτήσει το Κόσοβο, προειδοποίησε ανώτερος αξιωματούχος της σερβικής κυβέρνησης.

Ευσεβής πόθος θα παραμείνει η ένωση της Αλβανίας με το Κόσοβο, δήλωσε ο Σέρβος πρωθυπουργός Αλεξάντρ Βούσιτς και κάλεσε την ΕΕ να αντιδράσει.

«Αν εγώ είχα πει ότι όλοι οι Σέρβοι πρέπει να ζουν σε ένα ενωμένο έθνος θα με κρεμούσαν από στύλο στις Βρυξέλλες» τόνισε.

Σερβικές αναφορές κάνουν λόγο για μεγάλες συγκεντρώσεις αλβανικών πολιτοφυλακών και εξοπλιστικές κινήσεις στο Κόσοβο, και όχι μόνο εκεί, καθώς παρατηρήθηκαν ύποπτες «μεταφορές» και στο Πρέσεβο της Σερβίας.

Ήδη 3.000 ένοπλοι Αλβανοί έχουν περάσει από το Κοσσυφοπέδιο στο Τέττοβο, για να συμμετάσχουν σε ένοπλες συγκρούσεις στα ακυβέρνητα εδώ και τέσσερις μήνες Σκόπια. Ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης είναι ορατός, ενώ οι Αλβανοί διεκδικούν και περιοχές της Ελλάδας, στο πλαίσιο της «Μεγάλης Αλβανίας».

Νωρίτερα την προηγούμενη εβδομάδα ο Έντι Ράμα, πρωθυπουργός της Αλβανίας ξεσήκωσε θύελλα αντιδράεων μέσα στη Σερβία λέγοντας πως δεν μπορεί να αποκλείσει ένωση ανάμεσα σε Αλβανία και την αποσχισθείσα επαρχία του Κοσόβου, αν τεθεί εκτός ατζέντας η είσοδος της χώρας στην ΕΕ.

Απαντώντας στα σχόλια Ράμα, ο Αλεξάνταρ Βούλιν, Σέρβος υπουργός, είπε ότι περιμένει ΕΕ και ΝΑΤΟ να απορρίψουν τέτοιες δηλώσεις, διαφορετικά θα ξεσπάσει πόλεμος στα Βαλκάνια. Ο Βούλιν επιπλέον είπε ότι σε περίπτωση πολέμου στην ταραχώδη περιοχή των Βαλκανίων θα εμπλακούν το Μαυροβούνιο και η πΓΔΜ, χώρες με έντονο το αλβανικό στοιχείο.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου