Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Οκτ 2012


Αν και το θέμα είναι κυριολεκτικά «θαμμένο» από τα «έγκριτα» ΜΜΕ, παρ’ όλα αυτά δεν παύει να υφίσταται, αν και κατά πολλούς αποτελεί μία ακόμη θλιβερή –προδοτική- στιγμή της Ελληνικής μεταπολίτευσης και του «εθνικού έργου» των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατόρθωσε -στο όνομα του υπαρκτού σοσιαλισμού- να κλείσει το σύνολο σχεδόν των παραγωγικών βιομηχανιών και άλλων τομέων της χώρας.

Η αφορμή που μας θύμισε το «έργο» των πολιτικών που πέρασαν από θέσεις ευθύνης, είναι η τελευταία συνέντευξη του «πολλά βαρύ» και γνώστη επί παντός επιστητού (αλλά και λίαν προσφάτως «οπαδού» του Αντώνη Σαμαρά) Θεόδωρου Πάγκαλου, στην οποία πέραν των υπόλοιπων «γραφικών» και λίαν «περίεργων» τοποθετήσεών του, δεν ξέχασε να επαναλάβει την ανάγκη για το κλείσιμο των «άχρηστων οργανισμών», ενώ ταυτόχρονα και σε μία κρίση αυτογνωσίας (ή απόπειρα επιβολής συνενοχής των πολιτών), δεν ξεχνά να αναφερθεί στην υπάρχουσα ανικανότητα και στην φαυλοκρατία του πελατειακού κράτους των Αθηνών.

Ο Θεόδωρος Πάγκαλος τονίζει ότι είναι απαραίτητο να γίνουν ριζικές αλλαγές, ώστε να μην γίνει η χώρα το πειραματόζωο της Ευρώπης. «Εμείς δεν εφαρμόσαμε ποτέ όσα μας ζητήθηκαν, γιατί είμαστε ανίκανοι και γιατί συνεχίζει να υπάρχει το φαυλοκρατικό πελατειακό κράτος. Μπορούμε να απολύσουμε μερικές δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους; Να κλείσουμε τους άχρηστους οργανισμούς; Να απελευθερώσουμε τα κλειστά επαγγέλματα, αδιαφορώντας για τις πιέσεις των συντεχνιών;» διερωτάται.

Εμείς δεν θα ρωτήσουμε τον εγνωσμένης πολιτικής αστάθειας Θεόδωρο Πάγκαλο γιατί δεν ανοίγει το κλειστό επάγγελμα του βουλευτή, ούτε θα τον ρωτήσουμε για τις συντεχνίες και τα κλειστά επαγγέλματα (έχοντα συνάφεια με επαγγελματικές δράσεις πολιτικών). Θα σταθούμε στην απαίτηση του συγκεκριμένου πολιτικού (που δεν έχει συλληφθεί ακόμη, αν και ομολόγησε πως είναι ένας από αυτούς που τα «έφαγαν») για κλείσιμο των «άχρηστων οργανισμών».

Προφανώς, άχρηστο οργανισμό θεωρούσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος (να μας συγχωρεί που δεν τον αποκαλούμε «κύριο», αλλά δεν πιστεύουμε πως είναι) και το ΙΓΜΕ, το οποίο έκλεισε μετά από δική του πρόταση – απαίτηση. Και, ειλικρινά, επειδή γνωρίζουμε πόσο «άχρηστος οργανισμός» ήταν το ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών), όπως γνωρίζουμε και τις θέσεις του Θόδωρου Πάγκαλου για τις «γραφικότητες περί ύπαρξης πετρελαίου στην Ελλάδα», αλλά και τις γενικότερες θέσεις του για την αυτοδύναμη οικονομία της χώρας, θα θέλαμε να υπάρξει μία ομάδα βουλευτών ή έστω και ένας βουλευτής του υπάρχοντος Κοινοβουλίου, που θα ζητήσει την κατάθεση όλων των ενημερωτικών εγγράφων από τις ανά την επικράτεια διευθύνσεις του ΙΓΜΕ, μέσω των οποίων γνωστοποιούνταν ευρήματα σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, καθώς και τις απαντήσεις των κεντρικών γραφείων του Ινστιτούτου.

Είναι αλήθεια, Θεόδωρε Πάγκαλε, πως υπάρχουν εκατοντάδες ενημερώσεις για εύρεση πλούσιων κοιτασμάτων διαφόρων ορυκτών; 

Είναι αλήθεια, Θεόδωρε Πάγκαλε, πως οι απαντήσεις της Αθήνας ήταν πάντα ίδιες, με σαφείς διαταγές για «τσιμέντωμα» των ευρημάτων; 

Είναι αλήθεια, Θεόδωρε Πάγκαλε, πως σε περιφερειακή διεύθυνση του ΙΓΜΕ εμφανίστηκε κάποιος προφασιζόμενος πως είναι συγγενικό σας πρόσωπο και ζήτησε – απαίτησε όλες τις έρευνες – μελέτες του Ινστιτούτου για συγκεκριμένο μετάλλευμα στο Νομό Έβρου και μετά την άρνηση του αρμόδιου διευθυντή –την επόμενη ημέρα- εσείς προσωπικά ζητήσατε το κλείσιμο του συνόλου των ΙΓΜΕ της χώρας;

Ενδεχομένως, όταν δημοσιοποιηθούν τα έγγραφα του ΙΓΜΕ, με τα γεωλογικά ευρήματα που υπήρχαν και τα οποία σχετίζονταν με τον πλούσιο ορυκτό πλούτο της χώρας, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε το πώς αντιλαμβάνεται ο κάθε Πάγκαλος αυτής της χώρας τον όρο «άχρηστος οργανισμός»… Και θα είναι, πραγματικά, μία πάρα πολύ καλή ευκαιρία να κατανοήσουμε το πώς αυτός ορίζεται «άχρηστος». 

Όλα αυτά, φυσικά, εάν βρεθούν –και δεν έχουν καταστραφεί ή δεν έχουν χαθεί σε κάποια αποθήκη- τα ενημερωτικά έγγραφα… 

Γιατί, πιστεύουμε πως τα έγγραφα «έβγαλαν φτερά» και ιδιαίτερα οι μελέτες του ΙΓΜΕ, βρίσκονται ήδη –έναντι τίνος ανταλλάγματος- στα χέρια ιδιωτών που αναμένουν τις ΕΟΖ ή την πτώση αξίας της γης, για να κάνουν τις «έξυπνες» επενδυτικές τους κινήσεις.





Υπό την διακριτική παρουσία της αστυνομίας διαδήλωσαν μετά τις 3 το μεσημέρι στο Πεδίο του Άρεως πάνω από 3000 πολίτες σε ογκώδη συγκέντρωση εναντίον του ηλεκτρονικού φακελώματος και της Κάρτας του Πολίτη.

Οι επικεφαλής της διαδήλωσης όταν είδαν πανό του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής που αποπειράθηκαν να χρωματίσουν τη συγκέντρωση, τους ζήτησαν να τα κατεβάσουν εαν επιθυμούν να λάβουν μέρος στην πορεία προς το Σύνταγμα.

Στη συγκέντρωση συμμετείχε ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος (Ι.Σ.Κ.Ε.) ο οποίος εκπροσωπεί τις χιλιάδες κληρικών της Πατρίδος μας που ενημέρωσε την Πανελλήνια Κληρικολαϊκή Επιτροπή Αγώνος κατά της κάρτας του πολίτη – ηλεκτρονικών ταυτοτήτων, ότι θα συμμετέχει στην μεγαλειώδη συγκέντρωση.

Επίσης το Ινστιτούτο Καταναλωτών (Ι.Ν.Κ.Α.) δήλωσε ότι θα συμμετάσχει και αυτό στη μεγαλειώδη συγκέντρωσή , καλώντας τους καταναλωτές να αντιδράσουν στα σκοτεινά σχέδια των αγορών.


Το ψήφισμα που θα παραδόθηκε στη Βουλή επεσήμαινε:

ΟΧΙ σκλάβοι, δούλοι και γκαρσόνια των «συμμάχων» της Ευρώπης.

ΟΧΙ στην ενοχοποίηση και πτωχοποίηση των λαών.

Φταίνε οι κυβερνώντες και όχι οι λαοί.

ΟΧΙ στη Δικτατορία των Αγορών που με όργανό τους την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση απειλούν τη Ζωή, την Ελευθερία και την περιουσία του πολίτη.

ΟΧΙ στην νέα ηλεκτρονική Ταυτότητα – Κάρτα Πολίτη.

ΟΧΙ στην αριθμοποίηση του ανθρωπίνου προσώπου.

ΟΧΙ στην Νέα Τάξη Πραγμάτων.






Global Research
21 Οκτωβρίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

"Τα σχέδια των ΗΠΑ για μια επίθεση εναντίον του Ιράν με ένα μείγμα πυρηνικών και συμβατικών όπλων ήταν ήδη έτοιμα από τον Ιούνιο του 2005", υποστηρίζει διακεκριμένος Καναδός καθηγητής πολιτικών επιστημών, με ειδικότητα στις διεθνείς σχέσεις.

"Είναι επιβεβαιωμένο από στρατιωτικά έγγραφα, καθώς και επίσημες δηλώσεις, ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ εξετάζουν από το 2005 τη χρήση των πυρηνικών όπλων κατά του Ιράν", γράφει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οτάβα, Michel Chossudovsky, σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο "Βαδίζοντας προς την εκτέλεση του σχεδίου για έναν Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο: Οι κίνδυνοι ενός πυρηνικού πολέμου".

Τα σχέδια είχαν διατυπωθεί το 2004. Ένα χρόνο πριν, το Κογκρέσο έδωσε στο Πεντάγωνο το πράσινο φως για τη χρήση τακτικών πυρηνικών σε συμβατικά θέατρα πολέμου, όπως η Μέση Ανατολή και η Κεντρική Ασία, διαθέτοντας για τον σκοπό αυτό 6 δισεκατομμύρια δολάρια (μόνο το 2004, χωρίς να υπολογίσουμε τι ξόδεψαν μετά) για να δημιουργηθεί αυτή η νέα γενιά  "αμυντικών" όπλων.

"Το 2005, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, διέταξε την USSTRATCOM (Strategic Command) να συντάξει ένα "σχέδιο έκτακτης ανάγκης", που περιλάμβανε "μεγάλης κλίμακας αεροπορική επίθεση εναντίον του Ιράν, κάνοντας χρήση τόσο συμβατικών όσο και τακτικών πυρηνικών όπλων", γράφει ο Chossudovsky. Το σχέδιο προχωρούσε πιο μακρυά ακόμη και από την Αναθεώρηση της Πυρηνικής Στρατηγικής (NPR) που είχε συντάξει το Πεντάγωνο το 2001, με "σχέδια έκτακτης ανάγκης" για μια "χρήση πυρηνικών όπλων στα πλαίσια μιας πρώτης επίθεσης" εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας, καθώς και του Ιράν και της Βόρειας Κορέας.

Το ίδιο σχέδιο από το 2005 κατονόμαζε πάνω από 450 στρατηγικούς στόχους στο Ιράν, στους οποίους περιλαμβάνονταν "πολλές ύποπτες θέσεις όπου κατασκευάζονται πυρηνικά όπλα στα πλαίσια ενός προγράμματος που το Ιράν κρατά μυστικό". Το σχέδιο, κατά ένα απίστευτο τρόπο, περιλάμβανε μια νέα επίθεση τύπου 11ης Σεπτεμβρίου εναντίον των ΗΠΑ, την οποία ο Cheney πίστευε σοβαρά ότι το Ιράν θα στήριζε!

"Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει υιοθετήσει σε μεγάλο βαθμό το δόγμα της "προληπτικής" χρήσης πυρηνικών όπλων, όπως αυτό διατυπώθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση", αναφέρει ο Chossudovsky στο νέο του βιβλίο, "Βαδίζοντας προς την εκτέλεση του σχεδίου για ένα Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο: Οι κίνδυνοι ενός πυρηνικού πολέμου". Η κυβέρνηση Οbama "έχει επίσης δηλώσει ότι θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά σε περίπτωση που το Ιράν απαντήσει σε μια ισραηλινή επίθεση εναντίον του".

Ο καθηγητής κ. Chossudovsky επισημαίνει: 

"Το νέο πυρηνικό δόγμα αντιστρέφει εντελώς έννοιες και πραγματικότητες με τις οποίες είχαμε εξοικειωθεί έως σήμερα. Όχι μόνο αρνείται τις καταστροφικές επιπτώσεις των πυρηνικών όπλων, αλλά προβαίνει στην ευθεία και απροκάλυπτη δήλωση ότι τα πυρηνικά όπλα είναι "ασφαλή" και ότι η χρήση τους στο πεδίο της μάχης "θα εξασφαλίσει ελάχιστες παράπλευρες απώλειες και θα μειώσει την πιθανότητα κλιμάκωσης". Το ζήτημα ενός ραδιενεργού νέφους δεν αναγνωρίζεται καν, όσον αφορά στη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων, και δεν συζητείται ούτε το θέμα ενός "πυρηνικού χειμώνα".

"Αυτό που εκτυλίσσεται [σε σχέση με το Ιράν] είναι η απόλυτη νομιμοποίηση του πολέμου στο όνομα μιας ψευδούς αντίληψης της παγκόσμιας ασφάλειας. Τα μίνι πυρηνικά των Αμερικανών, με εκρηκτική δυνατότα εξαπλάσια της βόμβας που έπεσε στη Χιροσίμα, εκθειάζονται ως "ανθρωπιστικές" (!) βόμβες, ενώ τα ανύπαρκτα (σύμφωνα με το ίδιο το ΝΑΤΟ) πυρηνικά όπλα του Ιράν χαρακτηρίζονται ως αδιαμφισβήτητη απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια", γράφει ο κ. Chossudovsky.

Ο καθηγητής επισημαίνει ότι μια αμερικανο-ισραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν είναι πολύ πιθανό να μην περιοριστεί στις εγκαταστάσεις των πυρηνικών του Ιράν, αλλά πιθανότατα θα είναι "μια ολομέτωπη αεροπορική επίθεση που θα πλήξει στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές, τα συστήματα μεταφορών, τα εργοστάσια και τα δημόσια κτίρια της χώρας".


Για το σκοπό αυτό θα μπει σε χρήση "ολόκληρο το φάσμα των νέων προηγμένων οπλικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρομαγνητικών όπλων και των τεχνικών περιβαλλοντικής τροποποίησης (environmental modification techniques, ENMOD)", γράφει ο Chossudovsky.

Σημειώνει επίσης ότι οι ΗΠΑ έχουν εντείνει τις αποστολές αμυντικού εξοπλισμού προς το Ισραήλ, τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, και σε χώρες που συνορεύουν με το Ιράν. Το 2004 το Ισραήλ παρέλαβε την πρώτη από τις 500 (!) περίπου αποστολές από βόμβες τύπου "bunker buster" (="διάρρηξης οχυρών") αμερικανικής κατασκευής. Oι ΗΠΑ έxoυν προμηθεύσει θερμοπυρηνικές βόμβες στο Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ολλανδία, την Τουρκία και τη Βρετανία

Μόνο η Τουρκία, που συγκαταλέγεται στους εταίρους των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, διαθέτει 90 θερμοπυρηνικές βόμβες τύπου Β61 στην πυρηνική αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ.

"Δεν είναι το Ιράν και η Βόρεια Κορέα απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το Ισραήλ", προσθέτει. Επιπλέον, οι κυβερνήσεις της Δυτικής Ευρώπης έχουν ενταχθεί στο ίδιο μέτωπο και "έχουν υιοθετήσει την καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική πρωτοβουλία κατά του Ιράν".

Σε κάποιο άλλο σημείο του βιβλίου αναφέρει: "Σε καμιά άλλη φάση από την εποχή της ρίψης της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου 1945, δεν ήταν η ανθρωπότητα πιο κοντά στο αδιανόητο: ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα που θα μπορούσε ενδεχομένως να εξαπλωθεί με τη μορφή ραδιενεργού νέφους πάνω από ένα μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο".

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ έχουν παρατάξει σήμερα πολλά αεροπλανοφόρα με πυρηνικά στη θαλάσσια περιοχή κοντά στο Ιράν και έχουν δημιουργήσει πάνω από 40 στρατιωτικές βάσεις στις χώρες στην ίδια περιοχή.

Οι ΗΠΑ φέρεται ότι έχουν 20.000 πυρηνικές βόμβες διαθέσιμες για χρήση και το Ισραήλ έχει άλλες 200, ενώ το Ιράν, απ' ό,τι έχει παραδεχθεί και  ο ίδιος ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, δεν έχει ούτε μία

Οι αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ, που ανέρχονται σε 700 δισ. δολάρια το χρόνο περίπου, είναι 100 φορές μεγαλύτερες από τα 7 δισ. δολάρια που διαθέτει το Ιράν ετησίως για αμυντικές δαπάνες.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης


Στο άρθρο μας της 12ης Φεβρουαρίου, αναφερόμενοι στο θέμα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων από Κύπρο και Ελλάδα, γράφαμε ότι «θα ήταν δε ευχής έργον η εξέλιξή τους να συμπέσει χρονικά με τη μακροχρόνια εμπλοκή της Τουρκίας σε μέτωπα όπως η Συρία, το Ιράν και το Κουρδικό. Λέτε;».

Αυτό που γράφαμε τον Φεβρουάριο, τουλάχιστον ως προς το ένα σκέλος, προχωρεί κανονικά. Δηλαδή, η Τουρκία εγκλωβίστηκε σε μια εξαιρετικά ρηχή και παιδαριώδη πολιτική στην κρίση της Συρίας και τώρα αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα, που αρχίζουν από την επιδείνωση των οικονομικών της δεικτών και την αναζωπύρωση του Κουρδικού και φθάνουν μέχρι την επιδείνωση των σχέσεών της με το Ιράκ, το Ιράν και εσχάτως με τη Ρωσία.

Οσον αφορά την εμπλοκή της Τουρκίας στο μέτωπο της Συρίας και τις επιπτώσεις στον οικονομικό τομέα, να αναφέρουμε ότι προσφάτως ο Τούρκος υπουργός Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ δήλωσε ότι διέθεσε 400.000.000 δολάρια από τον προϋπολογισμό για τις ανάγκες των Σύρων προσφύγων που έχουν καταφύγει στο τουρκικό έδαφος, συμπληρώνοντας ότι τα γενικά έξοδα του κράτους και των δήμων για το ίδιο θέμα ξεπερνούν το ως άνω ποσό.

Ομως, το πρόβλημα δεν σταματά εδώ. Από τότε που έκλεισαν οι πύλες εισόδου και εξόδου προς τη Συρία έχει σταματήσει εντελώς το διασυνοριακό εμπόριο και οι εξαγωγές προς τη Συρία, όπως και η διέλευση φορτηγών TIR που μεταφέρουν τουρκικά εμπορεύματα προς ένδεκα χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δραματική μείωση των τουρκικών εξαγωγών, αφού αφενός μεν η γραμμή RO-RO Μερσίνας - Αλεξάνδρειας δεν έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει τον αριθμό των φορτηγών και αφετέρου τα προϊόντα, αντί σε τέσσερις ημέρες, φθάνουν στον προορισμό τους σε είκοσι, με προφανή την επιβάρυνση του κόστους.

Να σημειωθεί ότι πριν από την κρίση, μέσω Συρίας εκινούντο προς τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής 9.000 τουρκικά φορτηγά τον μήνα, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία των τελωνείων το 2010 πέρασαν τράνζιτ από τη Συρία 106.000 τουρκικά φορτηγά! Εδώ και ένα χρόνο η κίνηση είναι μηδενική!

Οι εξαγωγές φρέσκων οπωροκηπευτικών προς τη Συρία και τις χώρες της περιοχής ήταν 2,8 δισ. δολάρια και τώρα έχουν μηδενιστεί, ενώ έχει μηδενιστεί και το διασυνοριακό εμπόριο με τη Συρία, που ξεπερνούσε το ένα δισ. δολάρια ετησίως.

Ενα άλλο θέμα που τραυματίζει την τουρκική οικονομία είναι η επιβάρυνση του κόστους των προϊόντων που μεταφέρονται αεροπορικώς, λόγω της παράκαμψης του εναέριου χώρου της Συρίας, που επιβαρύνει την κάθε πτήση με 1.500 δολάρια.

Τέλος, κλείνοντας το σημείωμά μας, να σημειώσουμε ότι και οι μετακινήσεις των τουρκικών στρατευμάτων κατά μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων, όπου 250 άρματα και εκατοντάδες τεθωρακισμένα οχήματα είναι έτοιμα να λιώσουν τους Κούρδους, που δυστυχώς δεν διαθέτουν αντιαρματική άμυνα, έχουν σοβαρό κόστος που επιβαρύνει την τουρκική οικονομία, ενώ είναι προφανές ότι μια πολεμική εμπλοκή της Τουρκίας θα προκαλέσει σοβαρότατα προβλήματα στην τουρκική οικονομία, που μετά τις εποχές της άνοιξης και του καλοκαιριού, φαίνεται ότι περνάει από το φθινόπωρο προς έναν παγερό χειμώνα.

Τις ακριβείς επιπτώσεις της κρίσης στη Συρία και της εμπλοκής της Τουρκίας σ' αυτήν θα τις δούμε στο τέλος του χρόνου και όταν δημοσιευθούν τα επίσημα στοιχεία. Ομως, ενώ φαίνεται ότι η εμπλοκή της Τουρκίας στα μέτωπα της Συρίας και του Κουρδιστάν θα είναι μακροχρόνια και οι επιπτώσεις στην οικονομία θα είναι εξαιρετικά σοβαρές, δυστυχώς η πατρίδα μας καταρρέει και αντί να υλοποιήσει τον στρατηγικό σχεδιασμό -πιστεύουμε να υπάρχει- για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, των θαλάσσιων ζωνών και της ΑΟΖ- υποδέχεται και επιτρέπει στον Νταβούτογλου να παρουσιάζει με πολιτική και διπλωματική αναίδεια εξαιρετικά προκλητικές θέσεις, όπως για παράδειγμα ότι το Καστελλόριζο εξαιρείται των διαπραγματεύσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Οσον αφορά δε τους σχεδιασμούς Ερντογάν - Νταβούτογλου για τη Θράκη, που είναι εξόχως ανθελληνικοί και φρικώδεις, είναι κάτι που θα το αφήσουμε για άλλο άρθρο.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Τον βάλτο των Γιαννιτσών είχε επίκεντρο ο Μακεδονικός Αγώνας που διέσωσε τον ελληνικό χαρακτήρα της Μακεδονίας και άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση. Στην περιοχή του ίδιου βάλτου διεξήχθη η νικηφόρος μάχη των Γιαννιτσών πριν από ακριβώς 100 χρόνια (19-20 Οκτωβρίου 1912) και ο Στρατός μας έφθασε σε απόσταση αναπνοής από την πόλη του αγίου Δημητρίου. Θυμόμαστε και συγκινούμαστε.

Τιμούμε τους πρωταγωνιστές εκείνων των θριάμβων για να πάρουμε μηνύματα ελπίδας και αισιοδοξίας για τη σημερινή εποχή. Ο βάλτος των Γιαννιτσών αποξηράνθηκε και έγινε εύφορη πεδιάδα. Ο εθνική και κοινωνική πραγματικότητα όμως σήμερα είναι βαλτωμένη και αναζητούμε ένα όραμα για να βγούμε από το τέλμα.

Ποιο είναι το μυστικό που μεταμόρφωσε τη χρεοκοπημένη Ελλάδα του 1893, την ηττημένη του 1897 και την υπό εξαπλή τρόικα (ΔΟΕ) του 1898 στη θριαμβεύουσα Ελλάδα του 1912-13; Κάποιοι δίνουν έμφαση στο κίνημα των αξιωματικών στο Γουδί και σε προσπάθειες πολιτικού και οικονομικού εκσυγχρονισμού, όπως το Σύνταγμα του 1911. Βεβαίως δεν πρέπει να υποτιμηθούν αυτές οι παράμετροι, αφού μάλιστα συνδέονται με τη σημαντική μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ομως πορεία εξευρωπαϊσμού με την παρέμβαση στρατιωτικών (Νεότουρκοι) και τάσεις εκσυγχρονισμού με το Σύνταγμα του 1908 (Χουριέτ) είχε και η Οθωμανική Τουρκία. Παρά ταύτα, ηττήθηκε μεγαλοπρεπώς και η παρουσία της στα Βαλκάνια συρρικνώθηκε στη λωρίδα της Αν. Θράκης. Αλλού πρέπει να αναζητηθεί το μυστικό που έβγαλε την Ελλάδα της Μελούνας από τον εθνικό βάλτο και της χάρισε τα φτερά τα πρωτινά της, τα μεγάλα.

Η πνευματική προετοιμασία και το εθνικό φρόνημα, που έδιναν φτερά στα πόδια των ευζώνων μας το 1912, έχουν τη ρίζα τους στα ελληνορθόδοξα θεμέλια της παιδείας, στη συναίσθηση της διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού, στη σύνδεση με την αρχαιότητα και το Βυζάντιο, που πρόβαλαν ιστορικοί και ποιητές, και πρωτίστως στη Μεγάλη Ιδέα. Η παρεξηγημένη αυτή Ιδέα πρωτοεμφανίζεται μετά την Α΄ Αλωση, του 1204, όταν ο Βατάτζης διακηρύσσει ότι οι Ελληνες πρέπει να ελευθερώσουν την Πόλη από τους Σταυροφόρους.

Ανδρώνεται μετά τη Β΄ Αλωση του 1453. Διώχνει την ηττοπάθεια και οδηγεί τον Στρατό μας στη Θεσσαλονίκη το 1912. Και αναπαύεται εν ειρήνη μετά το 1922. Της οφείλουμε ευγνωμοσύνη.

«Δουλειές για καλούς φίλους», είναι ο τίτλος άλλου ρεπορτάζ του ίδιου περιοδικού που αναφέρει: «Εντυπωσιακά πολλοί φίλοι και γνωστοί του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά αποκτούν αυτόν τον καιρό επικερδείς θέσεις εργασίας – ακόμα και αν δεν φαίνεται να είναι πλέον κατάλληλοι για αυτές. 
Για παράδειγμα, πρόσφατα ο Σαμαράς διόρισε νέο πρόεδρο στον ΕΟΠΥΥ, που έχει χρέος άνω του ενός δις ευρώ και πρέπει να μεταρρυθμιστεί. Νέος επικεφαλής όμως δεν θα είναι κάποιος με πείρα στον τομέα της υγείας. Αντ’ αυτού ο Σαμαράς έδωσε τη θέση σε έναν δικηγόρο και φίλο από το κόμμα του, τη Νέα Δημοκρατία.

Στην ηγεσία του ΣΔΟΕ διόρισε έναν έφορο από τη Μεσσηνία, την ιδιαίτερη πατρίδα του, ο οποίος δεν έχει ‘υπερτοπική εμπειρία΄, καθώς ήταν υπάλληλος της τοπικής αυτοδιοίκησης. 

Από το περιβάλλον του Σαμαρά προέρχεται και ο νέος διευθυντής του ΟΠΑΠ. 
Επιπλέον, ασυνήθιστες είναι οι ανακατατάξεις στην ΕΡΤ, όπου από την έναρξη της θητείας του Σαμαρά μέχρι τώρα περικόπτονται ή αναβάλλονται επιτυχημένες εκπομπές. 
Επιπλέον, πρόσφατα, η κόρη ενός πρώην νεοδημοκράτη υπουργού, φίλου του Σαμαρά, μπορεί να παρουσιάζει ενημερωτική εκπομπή. Δεν ξεχώρισε μεν μέχρι τώρα ως τηλεπαρουσιάστρια, αλλά κατέχει κομματική ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας».


Αρχικά είχε κυκλοφορήσει ότι τα επώδυνα μέτρα θα ψηφίζονταν στις 24 Οκτωβρίου. Σύμφωνα όμως με τις τελευταίες πληροφορίες, τα μέτρα θα ψηφιστούν στις αρχές Νοεμβρίου.

Σχετικά με αυτή την αναβολή οι φήμες οργιάζουν ότι έγινε για να περάσουν πρώτα οι εκδηλώσεις και οι παρελάσεις της Εθνικής Εορτής της 28ης Οκτωβρίου που εκτός των άλλων, ανακαλούν στις μνήμες το έπος του 1940 και την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα.

Όπως όλοι ενθυμούμαστε, πέρυσι 26 Οκτωβρίου ο κ. Παπανδρέου επέστρεψε από τις Βρυξέλλες δήθεν θριαμβευτής, επειδή συμφώνησε το PSI και το δεύτερο εξαθλιωτικό μνημόνιο και δύο ημέρες αργότερα…. οι πολίτες έτρεπαν σε άτακτη φυγή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από την παρέλαση της Θεσσαλονίκης.

Αυτό προφανώς η εσωτερική τρόϊκα των Σαμαρά, Βενιζέλου Κουβέλη, θέλει να το αποφύγει. Θα πάμε ήσυχα στις παρελάσεις με τα καλά μισόλογα των ευρωπαίων τοκογλύφων και μετά θα έρθει ο καταιγισμός της εξαθλίωσης στη Βουλή.


 Σχόλιο ιστολογίου: Όταν μία κυβέρνηση φοβάται τους πολίτες, τότε κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει στην δημοκρατία. Όταν η ίδια κυβέρνηση εμμένει να παραμένει στην εξουσία, τότε είναι προφανές πως δεν υπάρχει πλέον δημοκρατία. Όταν τα θεσμικά όργανα που υπάρχουν για να προστατεύουν τους πολίτες και την χώρα από επιβουλείς της δημοκρατίας, στηρίζουν την κυβέρνηση που φοβάται τους πολίτες και παραμένει στην εξουσία, τότε είναι προφανές πως έχει υπάρξει σιωπηλή μεταβολή του πολιτεύματος και την κύρια ευθύνη δεν φέρουν πλέον αυτοί που παραβίασαν το πολίτευμα, αλλά εκείνοι που τους στηρίζουν στην παράνομη παραμονή τους στην εξουσία. Οι δίκες του αύριο πρέπει να ξεκινήσουν με τους προϊσταμένους των θεσμικών αυτών οργάνων, των οποίων οι απολογίες και θα χρησιμοποιηθούν ως κατηγορητήριο για τις δίκες των πολιτικών. Σήμερα η χώρα είναι βυθισμένη στα σκοτάδια της πολιτικής ανομίας. Είναι νομοτελειακός κανόνας, όμως πως έρχεται και η στιγμή που το σκοτάδι παραχωρεί τη θέση του στο φως. Τότε ο κάθε κατεργάρης θα καθίσει στον πάγκο του, ενώπιον των δικαστών του, ενώπιον λαϊκών δικαστηρίων. Τότε ο Θεός μπορεί να λυπηθεί τους σημερινούς εξουσιαστές και βιαστές της δικαιοσύνης, ο λαός όμως θα είναι παραδειγματικά σκληρός. Και αυτό οφείλουν να το γνωρίζει η πολιτική και οικονομική χούντα που σήμερα εργάζεται σε ένα σχέδιο γενοκτονίας ενός λαού και καταστροφής μίας ολόκληρης χώρας.

Με μεγάλη μας χαρά μάθαμε πως το ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ροδόπης εξέδωσε ανακοίνωση μέσω της οποίας καταδικάζει τη συνάντηση του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, με παράγοντες της μειονότητας, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα.

Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ροδόπης:

Τέτοιους είδους συναντήσεις δεν υπηρετούν την προώθηση των πραγματικών συμφερόντων των συμπολιτών της μειονότητας.
Αντίθετα αξιοποιούνται από την Τουρκική διπλωματία για να εμφανιστεί σε ρόλο προστάτη και ρυθμιστή των εξελίξεων στην περιοχή, λόγω και της έλλειψης μιας σοβαρής πολιτικής των μέχρι σήμερα Κυβερνήσεων, για τη μειονότητα αλλά και ευρύτερα για την περιοχή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως γνωστό με συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια υπηρετεί την ανάγκη για μια άλλη πολιτική για τη μειονότητα, που θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα και θα ενώνει όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες της περιοχής.
Πολιτική που σήμερα δημιουργεί ελπίδα και προσδοκίες σε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Η συμμετοχή των βουλευτών του σε τέτοιου είδους συναντήσεις – ανεξάρτητα από προθέσεις – δυστυχώς δεν διευκολύνει μια τέτοια προσπάθεια.

Καλή και φιλότιμη προσπάθεια, από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ροδόπης, αλλά δεν μπορούμε να μην κάνουμε και τις δικές μας παρατηρήσεις, αφού διακρίνουμε πως πρόκειται για κροκοδείλια δάκρια…

Και για να εξηγούμαστε, χωρίς να είμαστε απαραίτητα κάθετοι στο γενικότερο πνεύμα της συγκεκριμένης ανακοίνωσης:

Γιατί η ανακοίνωση αυτή έγινε από μία περιφερειακή οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ και δεν έγινε από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος; Μήπως επειδή η κεντρική γραμμή είναι τελείως διαφορετική και δεν μπορούν να καταστραφούν πολιτικές συμμαχίες που έχουν δημιουργηθεί με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής; Μήπως επειδή με τον συγκεκριμένο τρόπο της περιφερειακής ανακοίνωσης, ουσιαστικά το ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδέχεται την διαμαρτυρία και δεν συμφωνεί με αυτήν;

Γιατί στην ανακοίνωση αυτή αναφέρεται μονότονα η λέξη «περιοχή» και αποφεύγεται να ονομασθεί η Θράκη; Κατανοούν οι συντάκτες της ανακοίνωσης πως οι αναφορές της επιστολής – ανακοίνωσης διαμαρτυρίας τους, μπορούν να καταλογισθούν ακόμη και για την… Ανταρκτική; Ενοχλεί η λέξη Θράκη; Και γιατί; Η απουσία της Θράκης από την ανακοίνωση σημαίνει κάτι περισσότερο για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ;

Γιατί στην επιστολή αναφέρεται η λέξη μειονότητα και δεν καταγράφεται ο χαρακτηρισμός της μειονότητας; Από όσα η Συνθήκη της Λοζάνης ορίζει, η μόνη μειονότητα που υπάρχει στη Θράκη είναι η μουσουλμανική. Όμως, επειδή στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν καθορίζεται η μειονότητα, μήπως επιχειρείται με την συγκεκριμένη αόριστη διατύπωση να αποφευχθεί ο κόλαφος χρήσης του νόμιμου όρου, αφού ήδη το ΣΥΡΙΖΑ έχει αναγνωρίσει την μειονότητα ως «τουρκική» και έχει αναπτύξει και ιδιαίτερες σχέσεις με το εθνικιστικό «τουρκικό» κόμμα DEB και δεν επιθυμεί διαταραχή αυτών των σχέσεων; 

Δεν κατανοούν οι συντάκτες της επιστολής – ανακοίνωσης διαμαρτυρίας, πως η μη χρησιμοποίηση και ο καθορισμός της μειονότητας, οδηγεί σε αόριστα συμπεράσματα τον αναγνώστη, ο οποίος μπορεί να υποθέσει πως η αναφορά γίνεται για την μειονότητα των Εσκιμώων στην Φινλανδία;

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη επιστολή διαμαρτυρίας, αποδεικνύεται πως αποτελεί ένα πολιτικό χειρισμό, μέσω του οποίου το ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδέχεται ουσιαστικά αυτά που «καταγγέλλει», προκειμένου να διατηρήσει τις ήδη υπάρχουσες ψηφοθηρικές συμμαχίες στην Θράκη (και όχι μόνο), ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να φορέσει την «μάσκα» του πολέμιου της επιθετικής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, με απώτερο σκοπό ένα επιπλέον εκλογικό όφελος από κατοίκους της Θράκης (και όχι μόνο), οι οποίοι χωρίς να διαβάσουν με λεπτομέρειες την δήλωση διαμαρτυρίας, θα επηρεαστούν από το ύφος της χωρίς να προσέξουν το πολιτικό της ήθος.

Δυστυχώς, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, με την συγκεκριμένη επιστολή, αποδείξατε για μία ακόμη φορά πως όχι μόνο δεν σας ενδιαφέρει η εθνική πολιτική, η εδαφική ακεραιότητα και η προστασία της χώρας από την επιθετική τουρκική πολιτική, αλλά με αήθεις μεθοδεύσεις προσπαθείτε να αποπροσανατολίσετε τους πολίτες, επαναλαμβάνοντας εσείς οι ίδιοι όλα όσα κατηγορείτε τους πολιτικούς σας αντιπάλους, από τους οποίους δεν διαφέρετε στο ελάχιστο, πέρα από τον επίσημο τρόπο με τον οποίο πολιτεύεστε. Γνωρίζετε πάρα πολύ καλά πως η χρήση της μισής αλήθειας είναι χειρότερη από το ψέμα. Και, δυστυχώς, ενώ με τις συγκεκριμένες πρακτικές γίνεστε εθνικά επικίνδυνοι, ταυτόχρονα είστε άκρως ικανότατοι στην παραπλάνηση και ως εκ τούτου αποτελείτε μία θλιβερή καρικατούρα στην βιτρίνα «εμπορευμάτων» του νεοταξισμού που σήμερα επιτίθεται στην Ελλάδα.


Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι.

Στην αρχή φοβόμουν μη φτάσει η θύελλα και στη χώρα μας και δε μιλούσα, μέχρι που κάποια νύχτα άκουσα το βουητό της.

Μετά, φοβόμουν μη μας κόψουν τα δώρα και δεν έβγαζα άχνα, μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα και τα δώρα κόπηκαν.
Φοβόμουν μη μου μειώσουν το μισθό και δεν έλεγα κουβέντα σε κανέναν, μέχρι που κάποια πρωτομηνιά βρήκα το μισθό κουτσουρεμένο.

Άρχισα να φοβάμαι για τη δόση του στεγαστικού και σφράγιζα το στόμα μου, μέχρι που ήρθε η ειδοποίηση της τράπεζας ότι χρωστάω τρεις δόσεις.

Είχα το φόβο πώς θα τα καταφέρω αν η κόρη μου περνούσε στην επαρχία και κατάπινα την οργή μου αμάσητη μέχρι που της είπα πως δεν θα μπορέσει να πάει στην επαρχία στη σχολή που πέρασε.

Είχα το φόβο πού θα βρει δουλειά ο γιος μου τελειώνοντας τις σπουδές και έτρεχα στα βουλευτικά γραφεία, μέχρι που ένα μεσημέρι μου έδειξε την κάρτα ανεργίας.

Φοβόμουν μη χάσω τη δουλειά μου και ανεχόμουν πολλά, μέχρι που το αφεντικό μου έδωσε το χαρτί της απόλυσης.

Φοβόμουν για το μέλλον και είπα να βγω αμίλητος στη σύνταξη αλλά για δύο χρόνια ζούσα με δανεικά γιατί σύνταξη δεν έβλεπα και όταν τελικά την πήρα σκέφτηκα να τη χαρίσω στο Στουρνάρα για να νιώσει και αυτός τη χαρά του να έχει κάποιος ένα μισθό ή μια σύνταξη.

Φοβόμουν να μη χάσω το εξάπαξ και απέφευγα να μιλάω για την πολιτική, μέχρι που έμαθα πως τελικά θα πάρω το μισό μετά από, ποιος ξέρει, πόσα χρόνια.

Φοβόμουν μη φύγουμε από το ευρώ και πέσουμε στη χρεοκοπία και χειροκροτούσα τους ευρωπαϊστές, μέχρι που χρεοκόπησα μέσα στο ευρώ.

Φοβόμουν μη γυρίσουμε στη δραχμή και δεν έχουμε φάρμακα και έπνιγα το θυμό μου, μέχρι που κατάντησα να μην έχω φάρμακα γιατί δεν έχω τα ευρώ για να τα αγοράσω.

Φοβόμουν μη χάσω το γιατρό μου, την ασφάλισή μου και μούτζωνα οργισμένος τη Βουλή, μέχρι που κατέληξα να μην έχω ούτε γιατρό ούτε ασφάλιση και άρχισα να μουτζώνω τον εαυτό μου που πίστεψε πως με τις μούτζες θα έφερνα αποτέλεσμα.

Φοβόμουν για τη σύνταξη των 500 ευρώ της μάνας μου και το βούλωνα, δήθεν, με αξιοπρέπεια μέχρι που ένα μέρος της σύνταξης μου έγινε απαραίτητο μέσο επιβίωσης.

Φοβόμουν μην τυχόν και δεν έχω να δώσω χαρτζιλίκι στα παιδιά μου και δάκρυζα από θλίψη, μέχρι που τα είδα ένα πρωινό να φεύγουν για το σχολείο με σκυφτό το κεφάλι χωρίς χαρτζιλίκι.

Φοβόμουν να κοιτάξω τους μαθητές μου στα μάτια και έστρεφα από ντροπή, το βλέμμα μου αλλού, μέχρι που κατάλαβα πως ντρεπόμουν τους μαθητές μου επειδή ντρεπόμουν τον εαυτό μου για το μέλλον που τους παραδίδω.

Φοβόμουν να κάνω απεργία και δεν μιλούσα σε κανέναν απεργό, μέχρι που κατάλαβα πως δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι εγώ είχα το άδικο και όχι ο απεργός.

Φοβόμουν τους μετανάστες που ήθελαν να καθαρίσουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου και τους έδιωχνα βάζοντας σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες, μέχρι που μια μέρα διαπίστωσα πως τελικά ήθελε όντως καθάρισμα. Όχι το παρμπρίζ αλλά το μυαλό μου.

Άρχισα να φοβάμαι τα ξυρισμένα τάγματα εφόδου με τους επικεφαλής βουλευτές που κρύβονται πίσω από την ασυλία τους, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εμπροσθοφυλακή του ίδιου σάπιου συστήματος.

Φοβόμουν να ακούσω τους μακιγιαρισμένους τηλεπαρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και έψαχνα να βρω σε ποιο κανάλι έχει αθλητικά, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι όλοι αυτοί, απλώς έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους.

Φοβόμουν μη χάσω το αυτοκίνητό μου και έκανα πως δεν καταλάβαινα τι γίνεται γύρω μου, μέχρι που αναγκάστηκα να παραδώσω τις πινακίδες γιατί δεν είχα να πληρώσω τα τέλη κυκλοφορίας και την ασφάλεια.

Φοβόμουν μη χάσω την οργανική μου θέση και έτρεχα σε Διευθύνσεις και αιρετούς, μέχρι που βρέθηκα κάποιον Οκτώβρη να συμπληρώνω ωράριο σε τρία σχολεία.

Τώρα πια δεν φοβάμαι γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω.

Τώρα έπιασα πάτο. Δεν αντέχω άλλο να φοβάμαι.

Πλέον, το μόνο ενδεχόμενο είναι να αρχίσω να ανεβαίνω. Αρκεί να πατήσω γερά τα πόδια.

Όμως, μόνος μου είναι αδύνατον. Δε μπορεί, σίγουρα θα υπάρχει ένας ακόμα σαν και μένα να του δώσω το χέρι να με τραβήξει και να τον τραβήξω. Ένας μόνος του δεν μπορεί. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα. Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, τραβώντας ο ένας τον άλλον θα βγουν σίγουρα στην επιφάνεια.

Μπορεί να έπιασα πάτο, μπορεί η απελπισία να βρίσκεται παντού όμως δεν θα τους κάνω τη χάρη να υποκύψω, ούτε να εγκαταλείψω ούτε να αυτοκτονήσω.

Το φως των ματιών μου δεν τους το κάνω θυσία. Το θέλω για να βλέπω τα παιδιά μου, τους φίλους μου, τους μαθητές μου, τους συντρόφους μου, τους δικούς μου ανθρώπους. Όλους αυτούς που αξίζει να τους βλέπω και όχι να τους φτύνω.

Δεν θα θυσιάσω ούτε μια τρίχα των μαλλιών μου γι’ αυτούς που με έσπρωχναν όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τον πάτο για να πατάνε πάνω μου και να μπορούν να έχουν τα καλοθρεμμένα κεφάλια τους στην επιφάνεια.

Όπου και αν βρεθώ θα τους πολεμάω. Θα πολεμάω να φύγουν, με όσες δυνάμεις διαθέτω.

Ξέρω πως ένας μόνος του αποκλείεται να τα καταφέρει. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα.

Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, πολεμώντας ο ένας δίπλα στον άλλον και ο ένας για τον άλλον σίγουρα μπορούν να φέρουν τα πάνω, κάτω.

Το «μαζί» είναι η δύναμή μας και το «καθένας μόνος του», η αδυναμία μας.

Μόνο τότε μπορούμε να τους πνίξουμε στη ίδια τη θλίψη με την οποία μας έχουν πλημμυρίσει.

Αρκετά πιάστηκε η μέση μας από το σκύψιμο. Είναι καιρός να αποκτήσουμε την όρθια κατακόρυφη στάση που ταιριάζει στα σώματα των ανθρώπων και όχι των υποζυγίων.

Άγνωστος συγγραφέας



Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Το Σάββατο το πρωί, στις 20 Οκτωβρίου 2012 και στη ραδιοφωνική εκπομπή των Άκη Παυλόπουλου και Μάνου Νιφλή, στο Real fm, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάκης Βορίδης, δήλωνε πως είναι θετικός στον πλειστηριασμό ακόμα και των πρώτων κατοικιών Ελλήνων πολιτών, από τις τράπεζες, οι οποίοι έχουν συνάψει στεγαστικά δάνεια και αδυνατούν να τα αποπληρώσουν λόγω της οικονομικής κρίσεως που μαστίζει τη χώρα. Στη συνέχεια ξεκαθάρισε πως κάποια στιγμή θα πρέπει να ληφθούν ξεκάθαρα μέτρα, για να αποπληρωθούν οι οφειλές των πολιτών, προς τις τράπεζες. 

Αμέσως μετά από αυτές τις δηλώσεις του κ. Βορίδη, ο ισότοπος enikos.gr (ιδιοκτησίας του κ. Νίκου Χατζηνικολάου, όπως και ο ραδιοσταθμός Real fm), ανάρτησε τη συνέντευξη με τον τίτλο: «Δήλωση "βόμβα" του Μάκη Βορίδη» 

Στο άκουσμα της ραδιοφωνικής συνέντευξης στο Real fm, αλλά και από τον τίτλο του ισότοπου enikos.gr, αντιλαμβανόμαστε όλοι, πως οι δημοσιογράφοι άκουσαν έκπληκτοι τα όσα δήλωνε ο κ. Βορίδης. Αυτός ο «αιφνιδιασμός» όμως, αν μη τι άλλο, δηλώνει άγνοια που δεν επιτρέπεται σε επαγγελματίες δημοσιογράφους δεκαετιών.

Ο υπογράφων, υπήρξε από το 2000, ημέρα ιδρύσεως του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού (ΛΑ.Ο.Σ), έως και το 2011, από τα υψηλότερα στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ, διατελέσας επί μια τριετία (2004-2007) Αναπληρωτής Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Επίσης, όντας εκλεγμένος, διατέλεσε επί οκτώ χρόνια μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΛΑ.Ο.Σ, ανώτερου θεσμικού οργάνου των κομμάτων. Για λιγότερα χρόνια συμμετείχε, αριστίδην, στο Ε.Γ. και ο κ. Βορίδης καθώς και ο κ. Γεωργιάδης.

Παρ΄ότι ο κ. Βορίδης, έχαιρε της πολιτικής ασυλίας του Προέδρου του κόμματος, κ. Καρατζαφέρη, εν τούτοις πολλά στελέχη που διέθεταν πολιτική ενόραση, μεταξύ αυτών και ο υπογράφων, τον είχαν ενημερώσει πως εκκολάπτει στον κόρφο του αλλά και στα σπλάχνα του κόμματος, ένα φαρμακερό πολιτικό φίδι, το οποίο εποφθαλμιούσε την αρχηγία του κόμματος, θέτοντας σε κίνδυνο τη συνοχή του αλλά και δημιουργώντας πολλά προβλήματα στον πατριωτικό πολιτικό χώρο που κάλυπτε ο ΛΑ.Ο.Σ. 

Στις, 11 Νοεμβρίου 2010, με επιστολή που απέστειλε ο υπογράφων, στον τότε Γραμματέα Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ, κ. Γεωργιάδη, εμμέσως πλην σαφώς, κατηγορούσε τους Βορίδη και Γεωργιάδη, πως είναι υπέρμαχοι του μνημονίου και μεταξύ άλλων τους ανέφερε τα παρακάτω: «Από την πολιτική της συγκατοίκησης στη γαλάζια πολυκατοικία του Κ.Καραμανλή και της Ν.Μπακογιάννη (2008-2009), καταλήξαμε στην πράσινη μεζονέτα του κ. Γ.Παπανδρέου και των νεοταξιτών ποικιλώνυμων φίλων του, εμπνευστών του διαβόητου μνημονίου. Ο κόσμος μας, στην αρχή με έκπληξη, στη συνέχεια με υπέρμετρη ανοχή και σήμερα πια με έκδηλη αγανάκτηση, παρακολουθεί αμήχανος τους βερμπαλισμούς και την μαξιμαλιστική ρητορική των ηγετικών στελεχών μας και διερωτάται πως ένα κόμμα, που κάποτε τόλμησε να υψώσει τη σημαία της Ρήξης και της Ανατροπής στο σάπιο κατεστημένο, σήμερα διολισθαίνει τόσο γρήγορα σε θέσεις ουραγού και τιμητού νεοφιλελεύθερων μεγαλοαστικών στόχων του συστήματος». 

Επίσης, στις 6 Δεκεμβρίου 2010, απεστάλη από τον υπογράφοντα, νέα επιστολή στον κ. Γεωργιάδη, με την ιδιότητα του Γραμματέα του ΛΑ.Ο.Σ, όπου μεταξύ των άλλων τους κατηγορούσε, λέγοντας: «Ο ΛΑ.Ο.Σ, ήταν ένα κόμμα, Πατριωτικό, Λαϊκό. Ποιος επέτρεψε, σε σένα και στο Μάκη Βορίδη, να γίνεται κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού με ακραίες διατυπώσεις νεοταξισμού και να προσπαθείτε να το μετατρέψετε, σε κόμμα της μεγαλοαστικής τάξης;».

Στη συνέχεια, ο έχων την τιμή να υπογράφει το παρόν, στις 11 Νοεμβρίου 2011, κατήγγειλε τον νεοφιλελευθερισμό και νεοταξισμό των Βορίδη, Γεωργιάδη, στον τηλεοπτικό σταθμό Contra Channel και στην εκπομπή «Μακελειό» του δημοσιογράφου Στέφανου Χίου. (πηγή)

Αποτέλεσμα, όλης της παραπάνω πατριωτικής και αντιμνημονιακής δράσης του, ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ, Γ.Καρατζαφέρης, με την απόφαση 119 / 18 Νοεμβρίου 2011, διέγραψε τον υπογράφοντα. Η συνέχεια βέβαια τον δικαίωσε γιατί οι Βορίδης-Γεωργιάδης προσχώρησαν στη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, αφήνοντας τον Καρατζαφέρη στα κρύα του λουτρού και δημιουργώντας από εκείνη τη χρονική στιγμή ραγδαία φθίνουσα πορεία σε όλες τις δημοσκοπήσεις για το ΛΑΟΣ (την εποχή εκείνη ο ΛΑΟΣ δημοσκοπικά βρισκόταν σε ποσοστά άνω του 7%). 
Αυτά τα δημοσκοπικά ευρήματα, καταγράφηκαν στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 με την οριακή μη είσοδο του ΛΑ.Ο.Σ στη Βουλή και με τη συντριβή του κόμματος στις αμέσως επόμενες εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Είναι, πλέον γνωστό στο Πανελλήνιο πως τα πολιτικά λάθη του Γ.Καρατζαφέρη, σε ιστορικές αποφάσεις για το Έθνος τα οποία υποκινήθηκαν από τους Βορίδη και Γεωργιάδη (ψήφιση μνημονίου, συμμετοχή ΛΑΟΣ σε κυβέρνηση Παπαδήμου), εξαφάνισαν από τον πολιτικό χάρτη το Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό και δημιούργησαν πολιτικό χώρο στους Ανεξάρτητους Έλληνες και στη Χρυσή Αυγή. 
Όταν δε, έγινε η προσχώρηση των Βορίδη και Γεωργιάδη στη ΝΔ, ο υπογράφων έγραψε άρθρο στις 6 Μαρτίου 2012 με τίτλο: «Τα αδέσποτα της πολιτικής και οι Καρατζαφέρειες κυβιστήσεις» και μεταξύ άλλων ανέφερε: «Ακολούθως, «πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρεις», στις 17 Φεβρουαρίου 2012 οι δυο βουλευτές προσχωρούν στη ΝΔ δείχνοντας πως ήταν μια απόφαση από μέρους τους προσχεδιασμένη και προμελετημένη και δηλώνουν πως επιστρέφουν στη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη. Σε ανακοίνωσή του με αφορμή την προσχώρηση των Βορίδη και Γεωργιάδη στη Νέα Δημοκρατία ο ΛΑΟΣ μιλάει για ένα ευρύτερο σχέδιο διεμβολισμού του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού. Επίσης, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ κ. Χρυσανθακόπουλος δηλώνει: «Ο καριερισμός, ο νεοφιλελευθερισμός και η μεγαλοαστική έπαρση, οδηγούν τους δυο στο ναό της ενδοτικότητας της ΝΔ». (πηγή)

Ωστόσο, αγαπητοί δημοσιογράφοι του Real fm και του enikos.gr, εάν δεν γνωρίζατε όλα τα παραπάνω, από όπου αποδεικνύεται πως ο κ. Βορίδης αλλά και ο κ. Γεωργιάδης, είναι στελέχη της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης, πώς να μην εκπλήσσεστε που ο κ. Βορίδης υπερασπίζεται τα συμφέροντα των τραπεζών και των επενδυτών του εξωτερικού εις βάρος του Ελληνικού λαού;

Ο κ. Βορίδης δεν μετέχει μιας κυβέρνησης που εξαθλιώνει τον Ελληνικό λαό και απεμπολεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, διά μέσω της Δανειακής Σύμβασης που υπέγραψε με τους τροϊκανούς; Δεν ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο, ως βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ (παρά την αντίθετη θέση κατά πλειοψηφία του Ε.Γ. του κόμματος); Δεν συνηγορεί στα οικονομικά μέτρα που η κυβέρνηση έχει αποφασίσει, προκειμένου να λάβει η χώρα από την ΕΕ τα 13,5 δις ευρώ, τα οποία όπως έγραψε και η εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 19/10/2012, θα οδηγηθούν όλα στις υποχρεώσεις μας προς τους δανειστές και δεν θα διοχετευτεί ούτε ευρώ στην αγορά; 

Ο κ. Βορίδης, γνωρίζει, πως ένας όρος των οικονομικών μέτρων για να ληφθούν αυτά, είναι η κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών (για παιδιά, νοσήλια, ιατρικές δαπάνες, στεγαστικά δάνεια κα). Γνωρίζει, πως όποιος χρωστάει στο δημόσιο και δεν εκπληρώνει την οφειλή του, πρώτον, εάν έχει μισθό άνω των 1.000 ευρώ, θα του παρακρατείται το 25% προς μερική εξόφληση της οφειλής. Δεύτερον, εάν έχει χρηματικά υπόλοιπα σε τραπεζικούς λογαριασμούς, θα εισπράττεται μέρος ή όλη η οφειλή. Τρίτον, εάν δεν μπορούν να εκπληρωθούν οι παραπάνω δυο λόγοι, τότε θα υπάρχει προσημείωση κινητής (πχ. αυτοκίνητο) ή ακίνητης περιουσίας (πχ. σπίτι). 
Ο κ. Βορίδης, γνωρίζει το νόμο 4442/29 που υπέγραψε ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας της κυβέρνησης Παπαδήμου, κ. Κώστας Σπηλιόπουλος με τον οποίο ορίζεται «Διοικητική Επιτροπή Στρατιωτικών Επιτάξεων Πρωτεύουσας του Κράτους» (ΔΕΣΕΠΚ). Γνωρίζει, ως καλός νομικός, υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα των τραπεζών, το νόμο 3723-9/12/2008 αρ. ΦΕΚ 250, της κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, μέσω του οποίου δόθηκαν τα πρώτα 23 δις ευρώ προς τις τράπεζες, επί συνόλου 233 δις ευρώ που έχουν δοθεί μέχρι σήμερα, υπό μορφή ομολόγων. Γνωρίζει, πως το άρθρο 5 του σχετικού νόμου ρητώς αναφέρει τα εξής: «Τα πιστωτικά ιδρύματα στα οποία διατίθενται τίτλοι του Ελληνικού δημοσίου οφείλουν να χρησιμοποιούν το προϊόν της ρευστοποίησης των τίτλων για χορήγηση δανείων στεγαστικών και προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς όρους, η δε παρεχόμενη εγγύηση κατά το άρθρο 2 δύναται να αφορά σε χορηγήσεις προς επιχειρήσεις ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της χώρας». 
Γνωρίζει, πως τα 23 δις ευρώ, όχι μόνο δεν διοχετεύτηκαν στην τόνωση της αγοράς και για τις ανάγκες στεγαστικών δανείων, αλλά όταν έληξαν τα ομόλογα στις αρχές του 2012 (τριετής διάρκεια), ενώ έπρεπε να πληρωθούν από τις τράπεζες που τα είχαν ρευστοποιήσει, αντ΄ αυτού πληρώθηκαν από το Ελληνικό Δημόσιο, αυξάνοντας κατ΄αυτό τον τρόπο το δημόσιο χρέος της πατρίδας μας. 
Όπως, επίσης, γνωρίζει πως εντός του 2013 λήγουν άλλα 44 δις ευρώ από τα 233 δις που έχουν δοθεί στις τράπεζες. Κε Βορίδη, ποια θα είναι η τύχη τους; Μήπως η ίδια με τα 23 δις ευρώ; 

Βεβαίως και τα γνωρίζετε όλα τα παραπάνω, κε Βορίδη. Όμως, εσάς μήπως πρωτίστως σας ενδιαφέρει η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κ. Μπόμπολα; Σας θυμίζει μήπως κάτι η απόφασή σας ως Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ στην κυβέρνηση Παπαδήμου, για ανάθεση από την ΕΡΓΟΣΕ, στην κοινοπραξία J&P Άβαξ - Intrakat – Άκτωρ, ως προσωρινού μειοδότη του σιδηροδρομικού έργου «Ροδοδάφνης - Ψαθόπυργου» , προϋπολογισμού 315 εκατ. ευρώ;

Κύριε Βορίδη, ίσως το μόνο που δεν γνωρίζετε, μέσα στον πολιτικό ναρκισσισμό σας και την αλαζονεία της εξουσίας, είναι πως καθημερινά, αργά αλλά σταθερά, η οργή του λαού μας ξεχειλίζει το ποτήρι και τότε είναι σίγουρο πως θα ψάχνετε για διαθέσιμο ελικόπτερο αλλά μάλλον θα είναι πολύ αργά για σας και τους ομοίους σας. 

Επικοινωνία με τον συντάκτη: egerssi@otenet.gr
Του Σταύρου Λυγερού

Η δήλωση Σαμαρά ότι το κλίμα για την Ελλάδα έχει αλλάξει είναι ακριβής, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Το ευρωιερατείο δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Ακόμα και όσοι μέχρι πρότινος καλλιεργούσαν την εντύπωση πως η Ελλάδα είναι με το ένα πόδι έξω, ομολογούν πια και δημοσίως ότι μία τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε καταστροφικό ντόμινο.

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν τέθηκε σοβαρά ζήτημα εκδίωξης. Η απειλή χρησιμοποιήθηκε σαν μοχλός πίεσης προς την Αθήνα. Αλλά και τώρα, που όλοι μιλάνε για παραμονή, υπογραμμίζουν ότι προϋπόθεση είναι η εφαρμογή του Μνημονίου. Η αναφορά που υπάρχει στα συμπεράσματα της συνόδου κορυφής για την Ελλάδα δεν εκφράζει μόνο ικανοποίηση. Περιέχει και ισχυρές διατυπώσεις για την τήρηση των δεσμεύσεων και για την ταχεία εφαρμογή του προγράμματος.

Με άλλα λόγια, επιστρέφουμε στο αφετηριακό ερώτημα: η ακολουθούμενη πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας με σκοπό την εσωτερική υποτίμηση θα ανατάξει την ελληνική οικονομία ή θα τη βυθίσει σε σπιράλ θανάτου; Το ΔΝΤ, που είχε αναγορεύσει αυτή την πολιτική σε απόλυτο δόγμα, ομολόγησε επισήμως ότι έκανε λάθος. Σε γενικές γραμμές, την ίδια θέση εκφράζουν πια και πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι.

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι αυτού του είδους οι διαπιστώσεις δεν επηρεάζουν τη στάση που τηρεί η τρόικα έναντι της Αθήνας. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή η Ευρωζώνη δεν είναι –προς το παρόν τουλάχιστον– σε θέση να συμφωνήσει σε μια εναλλακτική πολιτική όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά συνολικά για την αντιμετώπιση της κρίσης του ευρώ. Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στην απροθυμία της Γερμανίας να πληρώσει για τη διάσωση του κοινού νομίσματος, το οποίο τόσο πολύ την ευνόησε εμπορικά την περασμένη δεκαετία.

Υπενθυμίζουμε ότι το Βερολίνο έχει υπονομεύσει και τις δύο σωτήριες για το ευρώ αποφάσεις που έλαβε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του περασμένου Ιουνίου: Πρώτον, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με πόρους του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), που δεν θα προστίθενται στο δημόσιο χρέος των χωρών. Δεύτερον, την παρέμβαση στην αγορά κρατικών ομολόγων, ώστε να διατηρούνται τα επιτόκια δανεισμού των αδύναμων κρίκων της Ευρωζώνης σε βιώσιμα επίπεδα. Είναι ενδεικτικό ότι η γερμανική πλευρά προσπάθησε να καθυστερήσει την τραπεζική ένωση, η οποία είναι προϋπόθεση για να καταστεί δυνατή η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον ESM. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφονται και τα παρακάτω:

Η αποτυχία της συνόδου κορυφής να συμφωνήσει σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, με αποτέλεσμα η λήψη των οριστικών αποφάσεων να μετατεθεί για τη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου, ώστε η τραπεζική ένωση να λειτουργήσει εντός του 2013.

Η απόπειρα του Σόιμπλε να συνδέσει αυτή την εξέλιξη με τον διορισμό ενός υπερεπιτρόπου, ο οποίος θα έχει την εξουσία να αλλάζει τους εθνικούς προϋπολογισμούς.

Η δήλωση Μέρκελ ότι, και όταν θα λειτουργήσει η τραπεζική ένωση, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον ESM δεν θα ισχύσει αναδρομικά. Με άλλα λόγια, η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών (και όχι μόνο) τραπεζών θα επιβαρύνει το δημόσιο χρέος και όχι τον ESM.

Το σχέδιο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών για εφαρμογή ενός μηχανισμού αυτόματης διόρθωσης των δημοσιονομικών αποκλίσεων στην Ελλάδα με νέες περικοπές μισθών/συντάξεων και νέους φόρους.

Οι πληροφορίες του γερμανικού «Σπίγκελ» ότι η δόση δεν θα καταβληθεί ολόκληρη, αλλά θα μπει σ’ έναν δεσμευμένο λογαριασμό με σκοπό να πληρώνονται αποκλειστικά τα χρεολύσια και οι τόκοι.

Είναι προφανές πως η ελληνική κρίση έχει εγκλωβιστεί στο σκληρό παζάρι που βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα στη Γερμανία και στο άτυπο μέτωπο του Νότου, στο οποίο πρωτοστατούν η Γαλλία και η Ιταλία. Ο Σαμαράς προεξόφλησε ότι η έκθεση της τρόικας θα είναι θετική και πιθανότατα δεν θα διαψευσθεί. Μένει να αποδειχθεί εάν θα επιβεβαιωθεί και στο ότι η δόση θα εκταμιευθεί εγκαίρως και στο ακέραιο.

Ακόμα όμως και εάν εκταμιευθεί, η Ελλάδα θα εξασφαλίσει μόνο μια γερή ανάσα. Η ανάταξη της ελληνικής οικονομίας θα καταστεί δυνατή μόνο εάν συντρέξουν δύο προϋποθέσεις:

Η πρώτη προύπόθεση είναι το «κούρεμα» και του ελληνικού χρέους που βρίσκεται στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των χωρών–μελών της Ευρωζώνης. Το ΔΝΤ θεωρεί το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο και απαιτεί αυτό το «κούρεμα», αλλά η Γερμανία (και όχι μόνο) αρνείται. Στο σημείο αυτό ας σημειωθεί ότι στη διένεξη ΔΝΤ – Γερμανίας εμμέσως πλην σαφώς εμπλέκεται και η Ουάσιγκτον, η οποία δεν έχει την καλύτερη γνώμη για τη στάση του Βερολίνου.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η δρομολόγηση ενός αναπτυξιακού προγράμματος. Χωρίς τέτοιου είδους επενδύσεις κανείς ιδιώτης δεν θα επενδύσει τα ευρώ του στην Ελλάδα, επειδή φοβάται το ενδεχόμενο κατάρρευσης και επιστροφής στη δραχμή.



Της Ζέζας Ζήκου

Η διπλωματική ενέδρα που στήθηκε από τον Ολάντ και τον Ραχόι κατά της Μέρκελ τα μεσάνυχτα της Πέμπτης στις Βρυξέλλες, με στόχο να ανοίξει ο δρόμος για την ταχεία διάσωση των ισπανικών τραπεζών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM), ήταν εντυπωσιακή. Ομως, η Γερμανία δεν μπορούσε να επιτρέψει τελικά στην Ισπανία να μετακυλίσει τους κινδύνους των τραπεζών της στον ESM. Ο Ραχόι επιδίωκε απεγνωσμένα να δημιουργηθεί η τραπεζική ένωση από την αρχή του επόμενου έτους. Στη συνέχεια, αυτή θα ενεργοποιούσε αυτόματα τη μετατόπιση του βάρους της ανακεφαλαιοποίησης των ισπανικών τραπεζών από την Ισπανία στον ESM. Απλώς η Γερμανίδα καγκελάριος τούς έριξε ένα «τρύπιο» σωσίβιο. Τους είπε «ξεκινήστε χωρίς εμένα την τραπεζική ένωση»... «Εγώ θα σας συναντήσω το 2014»! Τόσο απλά. Αυτό σημαίνει ότι οι μεγάλες γερμανικές τράπεζες –κυρίως, όμως, οι Landesbanken και οι sparkassen– θα υπόκεινται μεν στον μηχανισμό τραπεζικής εποπτείας της ΕΚΤ, σε αντίθεση με ό,τι επιθυμούσε το Βερολίνο, αλλά μετά τον Ιανουάριο του 2014.

Οι Landesbanken ανήκουν κατά κανόνα στις κυβερνήσεις των τοπικών κρατιδίων και ειδικεύονται στις χορηγήσεις επενδύσεων των μικρού και μεσαίου μεγέθους γερμανικών επιχειρήσεων, των γνωστών Mittelstand. Τα προβλήματα των Landesbanken έχουν πλήξει τις εκατοντάδες αποταμιευτικές τράπεζες, τις sparkassen, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο τόσο στον κλάδο των γερμανικών καταναλωτικών τραπεζών όσο και στο σύνολο της οικονομίας.

Σε ένα θέμα το οποίο δηλητηρίασε τις σχέσεις Γαλλίας και Γερμανίας, οι δύο ηγέτες πήραν αυτό που ήθελε ο καθείς, καταλήγοντας σε μια «συμφωνία» για «σταδιακή εφαρμογή από το 2013» της ενιαίας εποπτικής αρχής των τραπεζών της Ευρωζώνης. Την εποπτεία των 6.000 τραπεζών της Ευρωζώνης θα έχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το νομοθετικό πλαίσιο για την τραπεζική εποπτεία θα είναι «έτοιμο την 1η Ιανουαρίου του 2013». Το ζήτημα της τραπεζικής εποπτείας είναι πολύ ευαίσθητο, διότι είναι η προϋπόθεση για άμεση ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, από το νέο τείχος προστασίας στη Ζώνη του Ευρώ, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, χωρίς την προσθήκη της χρηματικής βοήθειας, στο δημόσιο χρέος της κάθε χώρας. Ο μηχανισμός αυτός δημιουργήθηκε για να εμποδίζει τις τραπεζικές κρίσεις να μετατραπούν σε κρίση χρέους. Το επιχείρημα ότι δεν μπορείτε να επιβάλετε μια τραπεζική ένωση ενάντια στη ρητή βούληση της γερμανικής κυβέρνησης, του γερμανικού Κοινοβουλίου, του γερμανικού λαού εν γένει και της Bundesbank, ήταν κυρίαρχο. Η προστασία των κρατικών τραπεζών –Landesbanks, όπως αποκαλούνται– είναι μείζον ζήτημα για τους Γερμανούς. Η κ. Μέρκελ συμφώνησε τελικά σε έναν συμβιβασμό, που είναι άσχετος με την επίλυση αυτής της κρίσης. Οντως, η Γερμανία δεν είναι έτοιμη για μια τραπεζική ένωση. Η Αγκελα Μέρκελ δεν έθεσε ποτέ τέτοιο πολιτικό ζήτημα στη Γερμανία. Το μόνο που έκανε ήταν να υποβαθμίζει τις συνέπειες ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Ο Γενς Βάιτμαν, πρόεδρος της Bundesbank, είπε πρόσφατα ότι μια τραπεζική ένωση δεν είναι παρά ένας μηχανισμός μεταμφιεσμένης μεταφοράς πόρων. Θεωρεί ότι μια τραπεζική ένωση θα ανακεφαλαιοποιήσει τις ισπανικές τράπεζες εις βάρος των φορολογουμένων του Βορρά. Αυτή είναι η ουσία της τραπεζική ένωσης. Θα ήταν ανέντιμο βέβαια να το αρνηθούμε. Μια τραπεζική ένωση η οποία θα έχει δομηθεί με τον κατάλληλο τρόπο, θα αποτελεί μια δημοσιονομική ένωση. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει μέσω μιας ντιρεκτίβας.

Ολα αυτά έχουν φέρει τον πρόεδρο της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, σε δύσκολη θέση. Το πρόγραμμά του της αγοράς κρατικών ομολόγων της Ισπανίας χρειάζεται μια τραπεζική ένωση για να δουλέψει. Οι ενέσεις ρευστότητας της ΕΚΤ εγγυώνται τις τράπεζες προς το παρόν. Το πρόγραμμα OMT εγγυάται το δημοσιονομικό χρέος. Καθώς αυτά τα προγράμματα θα εξαντλούν τη δυναμική τους –κάτι που τελικά θα γίνει– η Ευρωζώνη θα χρειαστεί ένα νέο θεσμικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των δύο διαπλεγμένων κινδύνων των τραπεζών και των κρατικών χρεών. Μια τραπεζική ένωση θα έδινε ένα τέλος στον φαύλο κύκλο. Αλλά ακόμη και με μια τραπεζική ένωση σε εφαρμογή, η Ευρωζώνη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει έναν εξίσου θλιβερό φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης. Η δυναμική της ύφεσης είναι ανησυχητική. Αυτή είναι η αληθινή τραγωδία της διαχείρισης της κρίσης της Ευρωζώνης.

Η δημιουργία μιας τραπεζικής ένωσης, όπως και η έκδοση κοινών ομολόγων, προφανώς και είναι λογικές λύσεις. Η Γερμανία απορρίπτει την «αμοιβαιοποίηση» του χρέους με το επιχείρημα ότι ακόμη και οι ΗΠΑ απαιτούν από τις πολιτείες να εγγυηθούν για το δικό τους χρέος. Ωστόσο, οι ΗΠΑ εκδίδουν ομοσπονδιακά ομόλογα, τα οποία στηρίζονται από φορολογικά έσοδα του ομοσπονδιακού κράτους, δημιουργώντας ένα ασφαλές περιουσιακό στοιχείο για το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Οι πολιτείες των ΗΠΑ μπορεί να κηρύξουν άρνηση πληρωμών, δηλαδή πτώχευση. Κάτι ανάλογο ισχύει για τις τράπεζες. Αυτό το καθεστώς συνύπαρξης των ΗΠΑ μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλούς τρόπους: σύγκλιση, ενοποίηση, ομοσπονδία ή συνομοσπονδία. Βασικός σκοπός είναι να σταθεροποιείται ένα σύστημα που θα έχει τα περιθώρια για να χρεοκοπούν κράτη ή τράπεζες χωρίς να τίθενται οι υπόλοιποι παίκτες σε κίνδυνο.
Στην δυσχερή οικονομική κρίση που βιώνει η Ευρωπαϊκή Ένωση και συγκεκριμένα ο ευρωπαϊκός νότος, τα κράτη του οποίου δέχονται μία πρωτοφανή οικονομική πίεση που απειλεί με διάλυση το κοινωνικό πρόσωπο των κρατών, αλλά και με απόλυτη κατάρρευση της εσωτερικής τους οικονομίας, δημιουργήθηκαν δύο μηχανισμοί στήριξης προκειμένου -να υπάρξει μία «αντίσταση» προς τις δυνάμεις εκείνες που φαίνεται πως βρήκαν τον τρόπο και έκαναν την κρίση ευκαιρία για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη, αλλάζοντας όμως ριζικά το πρόσωπο της Ευρώπης.

ESM

Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθεροποίησης (ESM), που είναι ακόμη στα σκαριά, είναι η «ομπρέλα» που σχεδιάζουν τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης για τη μόνιμη αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και εμμέσως μπορεί να λειτουργήσει και ως ένα είδος πτωχευτικού δικαίου για κράτη.

Το βασικό εργαλείο του ESM είναι πιστώσεις και εγγυήσεις για πιστώσεις που θα δίνονται σε υπερχρεωμένα κράτη - μέλη, με επιδοτούμενο επιτόκιο, από τα στιβαρότερα κράτη - μέλη. Στη συμφωνία για τον ESM αναγράφεται ότι κάθε κράτος - μέλος που προσφεύγει στο μηχανισμό είναι υποχρεωμένο αφενός να υλοποιεί ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα προσαρμογής, αφετέρου να αναλύσει το αν το χρέος του είναι διαχειρίσιμο. Ο ESM θα εφοδιαστεί με βασικό κεφάλαιο 80 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα κράτη - μέλη, που θα καταβάλουν όσα τους αναλογούν σε πέντε ετήσιες δόσεις. Επιπλέον, στα πρότυπα του προσωρινού μηχανισμού, θα μπορεί να εκδώσει ομόλογα αξίας έως 420 δισ. ευρώ, με εγγυητές τα κράτη - μέλη. Ο ESM θα μπορεί από την αρχή να παρεμβαίνει στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, όπως κάνει σήμερα η ΕΚΤ.

Τι ακριβώς, όμως, σημαίνουν όλα αυτά; Ας παρακολουθήσουμε το βίντεο σύντομο επεξηγηματικό που ακολουθεί, στο οποίο ξεσκεπάζεται ένας ρόλος του ESM που διόλου ευχάριστος δεν είναι για εκείνα τα κράτη που θα θελήσουν – μπορέσουν να «γευτούν» την πραγματικότητα του ESM



EFSF

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χρηματο-οικονομικής Σταθερότητας ή άλλιώς, EFSF, πρακτικά είναι μια εταιρεία ειδικού σκοπού με έδρα το Λουξεμβούργο, την οποία ίδρυσαν οι 16 χώρες που ανήκαν στην ευρω-ζώνη τον Ιούνιο 2010. Σκοπός του EFSF είναι η διατήρηση της χρηματο-οικονομικής σταθερότητας της ευρω-ζώνης, μέσω της παροχής προσωρινής οικονομικής βοήθειας σε δοκιμαζόμενα μέλη της.

Για την επίτευξη του σκοπού του, στον EFSF δόθηκε η δυνατότητα ευέλικτης έκδοσης ομολόγων και άλλων τίτλων, με την οικονομική εγγύηση των χωρών-μελών της ευρω-ζώνης. Μέχρι στιγμής, έχει εκδώσει δύο πενταετή ομόλογα συνολικής αξίας 8 δισ. ευρώ και ένα δεκαετές ομόλογο 5 δισ. ευρώ, στο πλαίσιο του προγράμματος οικονομικής στήριξης της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.

Τα ομόλογα αυτά δεν είναι τα "ομόλογα ευρω-ζώνης" ή αλλιώς - καταχρηστικά - "ευρω-ομόλογα", που επιδιώκει η Ελλάδα και κάποιοι επιφανείς ξένοι φιλο-Ευρωπαϊστές, αφού κάθε χώρα της ευρω-ζώνης συνεχίζει, σήμερα, να εκδίδει τα δικά της ομόλογα για την κάλυψη των αναγκών της.

Ένα μεγάλο πλεονέκτημα του EFSF είναι η δυνατότητά του να δανείζεται με φθηνό επιτόκιο – περίπου μόλις 0,50% ακριβότερο σε σύγκριση με αυτό στο οποίο δανείζεται η Γερμανία – επειδή και οι τρεις μεγαλύτεροι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης στον κόσμο έχουν αποδώσει στον EFSF την υψηλότερη δυνατή αξιολόγηση (AAA), λόγω των αμετάκλητων και άνευ όρων εγγυήσεων που συγκεντρώνει.

Ο EFSF μπορεί κατ’ εξαίρεση – αν του ζητηθεί – να αγοράσει απ’ ευθείας ομόλογα που εκδίδουν χώρες-μέλη της ευρω-ζώνης με οικονομικά προβλήματα. Όμως, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν μπορεί να αγοράσει κρατικά ομόλογα από την ελεύθερη – δηλαδή τη δευτερογενή – αγορά.

Το ευρωπαϊκό μέρος της οικονομικής βοήθειας που λαμβάνει η Ελλάδα δεν προέρχεται από τον EFSF, αλλά από διμερή δάνεια που της παρέχουν χώρες της ευρω-ζώνης, με την τρόικα σε ρόλο διαχειριστή-ελεγκτή. Σε συνδυασμό με τον κοινοτικό Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματο-οικονομικής Σταθεροποίησης – τον EFSM – και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο EFSF έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα "δίχτυ" οικονομικής βοήθειας προς τα μέλη της ευρω-ζώνης, συνολικής αξίας 750 δισ. ευρώ.

Ο μυστικός πόλεμος της Ευρώπης




Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Από τα διαβόητα 31,5 δισ., τα 25 θα πάνε στις τράπεζες και τα υπόλοιπα σε τοκοχρεολύσια για δάνεια του Δημοσίου!

Ψυχρολουσία για τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη - έστω και διακριτική. Σαφώς ψυχρότερες από όσο περίμεναν οι διατυπώσεις της δήλωσης των ηγετών των κρατών της Ευρωζώνης για την Ελλάδα. Καμία διαβεβαίωση. «Η ευρωομάδα θα εξετάσει την έκβαση της επανεξέτασης υπό το φως της έκθεσης της τρόικας και θα λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις» αναφέρει επί λέξει.

Ούτε καν ότι ήδη «βρίσκεται σε τροχιά» η υλοποίηση του εφιαλτικού Μνημονίου, όπως διακαώς ήλπιζε ο Αντώνης Σαμαράς, δεν παραδέχτηκαν οι εταίροι του. Διαπίστωσαν απλώς ότι «καλή πρόοδος έχει γίνει για την επαναφορά σε τροχιά του προγράμματος προσαρμογής». Πρόοδος όχι «τεράστια», «σοβαρότατη», «σημαντική» κ.λπ., μόνο «καλή».

Ούτε λέξη συμπάθειας φυσικά για τα ανείπωτα δεινά που υφίσταται ο ελληνικός λαός από την καταβαράθρωση του βιοτικού του επιπέδου εξαιτίας του Μνημονίου που μας επέβαλε η ΕΕ. «Επιδοκιμάζουμε τις αξιοσημείωτες προσπάθειες του ελληνικού λαού» αναφέρουν στη δήλωσή τους. Ούτε καν «επώδυνες», απλώς «αξιοσημείωτες» οι βαρύτατες θυσίες των Ελλήνων.

«Το λεμόνι στύφτηκε για πολλοστή φορά, δεν υπάρχει τίποτα πλέον» που να απέμεινε μέσα στη στυμμένη λεμονόκουπα, έγραψε πολύ ειλικρινέστερα το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» στην ηλεκτρονική του έκδοση, αναφερόμενο στον ελληνικό λαό. «Ακόμη και οι σκληροπυρηνικοί της γερμανικής κυβέρνησης έχουν παραδεχτεί ανοιχτά ότι είναι μη ρεαλιστικά περαιτέρω πακέτα λιτότητας στην Ελλάδα» προσθέτει.

Αποκαλύπτει όμως ταυτόχρονα ότι το Βερολίνο έχει αποφασίσει να καλύπτει μόνη της η Αθήνα οποιαδήποτε τρύπα παρουσιάζεται στον ελληνικό προϋπολογισμό. Με διαρκείς περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, δαπανών.

Μαύρη φτώχεια και μιζέρια, όλο και μεγαλύτερη φτώχεια θα επιφυλάσσει δηλαδή το μέλλον στους Ελληνες για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ, λένε οι Γερμανοί. Λεφτά όμως για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών θα δοθούν οπωσδήποτε. «Τα σχέδια του Βερολίνου προκαλούν ήδη από τώρα την εντύπωση ότι οι τραπεζίτες θα συνεχίζουν να ταΐζονται, ενώ οι Ελληνες θα πρέπει να λιμοκτονήσουν» ομολογεί το «Σπίγκελ». Δεν έχει καθόλου άδικο. Ετσι ακριβώς αισθάνονται οι απλοί άνθρωποι στη χώρα μας.

Μάχη υπέρ τραπεζιτών δίνει η κυβέρνηση Σαμαρά. 

Λιώνει στη φτώχεια τον ελληνικό λαό για να πάρει τη δόση των 31,5 δισεκατομμυρίων ευρώ του δανείου και να δώσει τα λεφτά αυτά στις ελληνικές τράπεζες, τις οποίες η ίδια οδήγησε πρακτικά σε χρεοκοπία με το «μεγαλοφυές κούρεμα» του Μαρτίου! Ο Βενιζέλος κατέστρεψε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα με το «κούρεμα» -όπως και όλα τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας μας- και ο Σαμαράς αρπάζει τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων για να τους δώσει στους τραπεζίτες!

Υπήρχε άλλη λύση ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών δεδομένου ότι είναι αυτονόητο πως καμία σύγχρονη οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε μία μέρα χωρίς τραπεζικό σύστημα; Βεβαίως και υπήρχε! Να αναλάμβανε η ΕΚΤ να παράσχει τους πόρους για την κεφαλαιακή αναπλήρωση των τραπεζών, όχι ο λαός μας. Αυτό ακριβώς δηλαδή που ζητάει η Ισπανία και έχει κατ' αρχήν εγκρίνει η σύνοδος κορυφής των ηγετών της Ευρωζώνης τον Ιούνιο. Οι κυβερνήσεις της Αθήνας όμως ούτε καν το ζήτησαν. Ακολουθούν τον εύκολο δρόμο - το «γδάρσιμο» του κοσμάκη. Γιατί να τσακώνονται με τους Ευρωπαίους επικυρίαρχους;

Παραμύθι η ρευστότητα στην αγορά, αν δοθούν αυτά τα διαβόητα 31,5 δισεκατομμύρια. Τα 25 δισ. θα πάνε στις τράπεζες και τα υπόλοιπα σε τοκοχρεολύσια για δάνεια του δημοσίου. Ούτε ένα ευρώ δεν θα πέσει στην πραγματική οικονομία! Οσο για τα 25 δισ. των τραπεζών, όλα αυτά θα πάνε στην άκρη για να ανακτήσουν κεφαλαιακή επάρκεια και να μπορούν να κινούνται πάλι στη διατραπεζική αγορά και να δανείζονται κυρίως από την ΕΚΤ. Ούτε ένα ευρώ από τα 25 δισ. αυτά καθαυτά δεν θα τους περισσεύει για να το δώσουν δάνειο σε επιχειρήσεις.

Πηγή: Έθνος