Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Οκτ 2014

Του Μιχάλη Ψύλου

«Όχι, η διάλυση του ευρώ δεν θα προκαλέσει οικονομικό κατακλυσμό» είναι ο τίτλος άρθρου που δημοσιεύθηκε πριν λίγες ημέρες στη γαλλική εφημερίδα Lde Monde. Συγγραφέας ο Αλουά Ναβαρό, ένας άγνωστος φοιτητής των Οικονομικών. Η είδηση είναι ακριβώς αυτή: Η εγκυρότερη γαλλική εφημερίδα να δημοσιεύει άρθρο ενός άγνωστου φοιτητή και μάλιστα για ένα θέμα που «καίει», όπως είναι η διάλυση του ευρώ. Η εφημερίδα, που απηχεί βέβαια τις απόψεις του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών, σπεύδει να διευκρινίσει ότι «οι απόψεις του Ναβαρό δεν απηχούν και τη γνώμη της Le Monde».
«Ενδεχόμενη έξοδος της Γαλλίας από την ευρωζώνη θα οδηγούσε και άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία…,να ακολουθήσουν το παράδειγμά της για να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους; Ποιος μπορεί τελικά να πιστέψει ότι το ενιαίο νόμισμα θα εξακολουθήσει να υπάρχει, εάν η Γαλλία και οι χώρες αυτές αποφασίζουν να φύγουν;»

διερωτάται ο Ναβαρό.

H δημοσίευση του «εικονοκλαστικού» άρθρου στη γαλλική εφημερίδα δείχνει ότι και στη Γαλλία διεξάγεται πλέον μια σημαντική συζήτηση για το αν συμφέρει ή όχι τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης να παραμένει στο κοινό νόμισμα. Ιδιαίτερα μάλιστα καθώς η γαλλική οικονομική ελίτ βλέπει ότι η σχέση Γαλλίας – Γερμανίας έχει περιέλθει σε κατάσταση μεγάλης ανισορροπίας. Ο διαβόητος γαλλογερμανικός άξονας δεν υφίσταται πιά, απλά γιατί η Γαλλία έχει αποδυναμωθεί δραματικά σε όλους τους τομείς σε σχέση με τη Γερμανία. Έληξε οριστικά η μεταπολεμική «περίοδος χάριτος» που είχε δώσει το Βερολίνο στο Παρίσι, προκειμένου να εξιλεωθεί η Γερμανία στα μάτια της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για όσα διέπραξε στην Ευρώπη στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Για το λόγο αυτό στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα η Γερμανία ως πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης μετέτρεψε σταδιακά τη γαλλική οικονομική ελίτ σε «οικονομικό παράσιτο»: Για να εξασφαλίσει την ανοχή, αν όχι τη συγκατάβασή της στην επέκταση της γερμανικής επιρροής στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τώρα πλέον το πανίσχυρο Βερολίνο δεν χρειάζεται το γαλλικό παράσιτο…

«Η επιστροφή της Αυτοκρατορίας»

"Είναι η Γερμανία το μοντέλο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε στο μέλλον εμείς, οι Ευρωπαίοι;" διερωτάται ο γάλλος συγγραφέας Πασκάλ Ορντονό στο βιβλίο του με τίτλο «Η επιστροφή της Αυτοκτρατορίας. Το κατά φαντασίαν γερμανικό μοντέλο», που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες.

«Μας λένε ότι οι άλλες χώρες είναι ανίκανες να κάνουν αυτά που επιτυγχάνουν οι Γερμανοί. Οι γερμανολάτρες λένε ότι ο πιο εύκολος τρόπος θα ήταν να αναθέσουμε τις τύχες της Ευρώπης στους Γερμανούς, τους ανθρώπους που είχαν το θάρρος να κάνουν μεταρρυθμίσεις και να αλλάξουν τα πάντα. Μα το Γερμανικό ιμπέριουμ δεν οδηγεί σε μια γερμανική Ευρώπη; Η Γερμανία δεν έχει καμία νομιμοποίηση για να οδηγήσει την Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία. Το γερμανικό μοντέλο έχει πολλές ρωγμές, κενά και ψευδείς παραστάσεις. Το γερμανικό μοντέλο είναι φανταστικό. Σε τριάντα χρόνια, η Γερμανία δεν θα είναι η πρώτη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη»

εκτιμά ο Πασκάλ Ορντονό.

Το χάσμα ανάμεσα στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη αρχίζει να μοιάζει αγεφύρωτο. «Η ΕΕ και το ενιαίο νόμισμα είναι οι πραγματικοί λόγοι του χάσματος που υπάρχει πλέον ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία» γράφει ο γάλλος οικονομολόγος Φρανσουά Μπουονομό στην γαλλική οικονομική εφημερίδα Les Echos.

«Ο πρωθυπουργός μας είναι ένας κακός… Δον Κιχώτης.Είναι προφανές γιατί οι γερμανοί γερμανοί βιομήχανοι τον επευφημούσαν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Γερμανία. Ο ίδιος ακόμα δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι οι δυσκολίες της Γαλλίας δεν προέρχονται, κατ’ ουσίαν, από τα… κουσούρια μας. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης των χωρών της κεντρικής Ευρώπης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε συνδυασμό με την εισαγωγή του ευρώ… Η ελίτ της Γαλλίας αρνείται να παραδεχτεί ότι η πολιτική που ακολούθησε η χώρα μας για πάνω από 20 χρόνια είναι λανθασμένη. Αμέσως μετά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης του Μάαστριχτ, η γερμανική βιομηχανία “αποίκησε” την Κεντρική Ευρώπη, σύμφωνα με τα λόγια του σοσιαλιστή πρώην υπουργού Ζαν Πιέρ Σεβενεμάν».

Ο γάλλος οικονομολόγος εκτιμά ότι η γαλλική ηγεσία «έκανε μια πολύ κακή ανάλυση των επιπτώσεων που είχε η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, αλλά και η κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Η νομισματική ένωση σε αυτό το νέο πλαίσιο δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει μόνο σε μια καταστροφή της γαλλικής οικονομίας. Οι ηγέτες μας εξαπάτησαν τον κόσμο ότι δήθεν θα προκληθούν νέοι πόλεμοι στην Ευρώπη, εάν αποτύχει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Η έξοδος από το ευρώ σημαία της Λε Πεν

Οι διαπιστώσεις για την "καταθλιπτική αυτοκρατορικού τύπου" κυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη αντανακλούν μεν τη συζήτηση που διεξάγεται στη Γαλλία ,αλλά δυστυχώς προς το παρόν το μόνο κόμμα που έχει περιλάβει στο πρόγραμμά του την έξοδο από το ευρώ είναι το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λε Πέν. Όπως γράφει η Le Monde από την άνοδό της στην ηγεσία του Εθνικού Μετώπου έκανε κύριο σύνθημά της την απελευθέρωση της Γαλλίας από τα δεσμά του ενιαίου νομίσματος. "Η Γαλλία θα πρέπει, από κοινού με τους Ευρωπαίους εταίρους της, να προετοιμάσει μια επιστροφή στα εθνικά νομίσματα", λέει η Λε Πεν στο πρόγραμμά της.

Η Le Monde παραδέχεται μάλιστα ότι το σύνθημα της εξόδου από το ευρώ έχει ανεβάσει τα ποσοστά της Μαρίν Λε Πεν. Μετά την πρωτιά στις ευρωεκλογές, πήρε για πρώτη φορά και δύο έδρες στις εκλογές της περασμένης Κυριακής για τη Γερουσία. Η ηγέτης του Εθνικού Μετώπου δεν διστάζει να ασπαστεί μελέτες του αριστερού Γάλλου οικονομολόγου Ζακ Σαπίρ για την μονομερή μετατροπή του νομικού καθεστώτος που διέπει το γαλλικό δημόσιο χρέος με βάση το γαλλικό δίκαιο, ώστε η αποπληρωμή του να γίνει πιο εύκολα. Ο Μπερνάρ Μονό, οικονομικός σύμβουλος της Μαρίν Λε Πέν λέει:

«Για εμάς η πολιτική είναι υπεράνω της οικονομίας. Θα πρέπει να πούμε στους δανειστές μας: Δεχτείτε τις προτάσεις μας ή το χρέος διαγράφεται».

Τι θα συμβεί όμως αν οι πιστωτές αρνηθούν (όπως και θα κάνουν) τη μετατροπή του χρέους από ευρώ σε γαλλικά φράγκα και σύρουν το γαλλικό κράτος στα δικαστήρια, είτε στη Γαλλία είτε στις χώρες τους;
Ο οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ δεν έχει καμία αμφιβολία ότι η Γαλλία θα νικήσει στα δικαστήρια με βάση το γεγονός ότι «μία νομική αρχή ισχύει για όλες τις περιπτώσεις. Η πραγματικότητα είναι ότι είναι αδύνατο να προβλέψουμε τι θα συμβεί, επειδή η κατάσταση αυτή δεν έχει παρουσιαστεί ξανά στην ιστορία της ζώνης του ευρώ.
Ο οικονομολόγος Γενς Νόρντβινγκ παραδέχεται ότι η νομική δομή της ΕΕ είναι περίπλοκη και η αρχή lex monetae (το κυρίαρχο κράτος επιλέγει το νόμισμά του) θα κλιμακώσει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στη Γαλλία και την Ευρώπη».
Όπως λέει ο Νταβίντ Αμιέλ, ηγετικό στέλεχος των Γάλλων Σοσιαλιστών, «η επιτυχία του Εθνικού Μετώπου μας υποχρεώνει να μελετάμε όλα τα σενάρια».

Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα", τεύχος 257


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Γερμανία ενθάρρυνε τους τζιχαντιστές να μεταναστεύσουν και να επιδιώξουν να γίνουν «μάρτυρες» πεθαίνοντας στη Συρία και το Αφγανιστάν, όπως παραδέχτηκε σήμερα ένας αξιωματούχος των υπηρεσιών ασφαλείας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η πολιτική αυτή άλλαξε μόνο κατά το τέλος του 2013, όταν οι γερμανικές αρχές συνειδητοποίησαν ότι με την πρακτική αυτή είχαν βοηθήσει στην ενίσχυση οργανώσεων όπως το Ισλαμικό Κράτος, κατά τον ίδιο.

Ο Λούντβιχ Σιεργκχόφερ, ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας της βαυαρικής αστυνομίας ανέφερε στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι οι αρχές για να «προστατεύσουν τον πληθυσμό» της χώρας από τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων ενθάρρυναν μυστικά από το 2009 την ταχεία αναχώρηση των ισλαμιστών από το γερμανικό έδαφος.

Οι δηλώσεις αυτές του επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας της Βαυαρίας προκάλεσαν αγανάκτηση στην αντιπολίτευση. «Αυτό ισοδυναμεί με εξαγωγή τρομοκρατίας», δήλωσε η Ιρένε Μίχαλιτς του κόμματος των Πρασίνων.

Σημειώνεται ότι στη Γερμανία δεν έχει γίνει κάποια βομβιστική επίθεση ισλαμιστών ή άλλου είδους επίθεση, αλλά δεκάδες νέοι με τουρκικές, αραβικές ή γερμανικές ρίζες έχουν σκοτωθεί υπηρετώντας τους σκοπούς της αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας βιώνουν μια «τεράστια κρίση εμπιστοσύνης» λόγω των γεγονότων στην Ουκρανία, δήλωσε ο Γερμανός πρέσβης στη Ρωσία Ρούντιγκερ βον Φριτς. Μιλώντας σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σήμερα, Πέμπτη, στη γερμανική πρεσβεία στη Μόσχα για τον εορτασμό της Ημέρας της Γερμανικής Ενότητας, ο Γερμανός πρέσβης είπε ότι οι κοινές συμφωνίες και οι κανόνες παραβιάστηκαν κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης και επανέλαβε ότι δεν υπάρχει άλλη «εναλλακτική λύση» από το να συνεχιστούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες είναι βαθιές, ιστορικές και πολιτικές.

«Το Βερολίνο είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος της Μόσχας» είπε ο Βον Φριτς και πρόσθεσε ότι οι γερμανικές επενδύσεις στη Ρωσία συνέβαλαν στη δημιουργία 125.000 θέσεων εργασίας.
Ο Γερμανός πρέσβης, τέλος, επανέλαβε ότι είναι αναγκαίο να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο χωρών και ότι ο ίδιος σκοπεύει να προωθήσει αυτήν την αποκατάσταση, ενώ πρόσθεσε ότι η οικογένειά του έχει ρωσικές ρίζες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, έχει ήδη δρομολογηθεί η διαδικασία για την επιβολή λύσης τύπου Ανάν! Ο Σταύρος Λυγερός αποδεικνύει ότι αυτό ήταν αναμενόμενο, αφού το 2004 η Λευκωσία έχασε τη χρυσή ευκαιρία να αξιοποιήσει το συντριπτικό “όχι” (76%) για να δρομολογήσει μια αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση. Αυτό σημαίνει απεγκλωβισμό από τα στερεότυπα σχεδόν 40 ετών, τα οποία συντηρούν αυταπάτες. Σημαίνει ειδικά εγκατάλειψη του στερεοτύπου που φέρει τον τίτλο “δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία”.

Κατά τον συγγραφέα, η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία θα μπορούσε θεωρητικά να είναι λύση. Κάτω από αυτό τον τίτλο, όμως, έχει τις τελευταίες δεκαετίες συσσωρευθεί ένα διαπραγματευτικό κεκτημένο, το οποίο με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε σχέδια τύπου Ανάν, δηλαδή σε μια ιδιότυπη και μη βιώσιμη συνομοσπονδία, διανθισμένη με λίγα ομοσπονδιακά στοιχεία, κυρίως σε πτυχές που συμφέρουν την τουρκική πλευρά. Για να αντλήσουν λαϊκή υποστήριξη, τα σχέδια τύπου Ανάν καλλιεργούν την αυταπάτη της επανενοποίησης του νησιού, ενώ στην πραγματικότητα νομιμοποιούν τον έλεγχο της Άγκυρας στον Βορρά και εγγράφουν τουρκικές υποθήκες στον Νότο.

Αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση σημαίνει αναστοχασμό για το περιεχόμενο της λύσης. Προϋπόθεση για να αλλάξει το πλαίσιο αναζήτησης λύσης είναι να ανοίξει η συζήτηση προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς ταμπού και εξ υπαρχής απορριπτέες λύσεις. Το ζητούμενο πρέπει να είναι η –με ορθολογικό τρόπο– ανεύρεση της συγκριτικά καλύτερης δυνατής ρεαλιστικής λύσης, ώστε ο κυπριακός Ελληνισμός να επιβιώσει και να αναπτυχθεί στις πατρογονικές εστίες του. Ρεαλιστική λύση δεν είναι, βεβαίως, μια λύση που την αποδέχεται η τουρκική πλευρά. Είναι η λύση που μπορεί να βρει ανταπόκριση και να αποκτήσει ερείσματα στη διεθνή κοινότητα.

Ο συγγραφέας δηλώνει σαφώς ότι οι επιλογές είναι και περιορισμένες και εθνικά επώδυνες. Οι Ελληνοκύπριοι βρίσκονται υπό τη διαρκή πίεση και απειλή των κατοχικών στρατευμάτων, αρκετά μακριά από την Ελλάδα. Βρίσκονται στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου, σε μια γεωπολιτικά ασταθή περιοχή, όπου τα σύνορα ρευστοποιούνται και ήδη έχουν δρομολογηθεί τεκτονικές αλλαγές με καταλύτη τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Το σημαντικότερο είναι, όμως, ότι η πολυετής κατοχή έχει δημιουργήσει πολλαπλά τετελεσμένα στη βόρεια Κύπρο, με κυριότερα τη συνεχή μαζική εγκατάσταση Τούρκων εποίκων και την εδραίωση τουρκοκυπριακής κρατικής δομής.

Έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, κατά πάσα πιθανότητα ο κυπριακός Ελληνισμός θα βρεθεί προσεχώς αντιμέτωπος με μια λύση τύπου Ανάν, η οποία, ανολοκλήρωτη, ήδη βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο συγγραφέας εκφράζει τον φόβο ότι αυτή τη φορά το “όχι” θα ειπωθεί πολύ πιο δύσκολα. Πρώτον, επειδή οι Ελληνοκύπριοι έχουν τραυματιστεί από την οικονομική κρίση και η αυτοπεποίθησή τους έχει εμφανώς κλονιστεί. Δεύτερον, επειδή στην προεδρία δεν είναι ένας Παπαδόπουλος, αλλά ο Αναστασιάδης, ο οποίος το 2004 είχε φανατικά υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν.

Η μόνη δυνατότητα να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη είναι να αλλάξει το πλαίσιο αναζήτησης λύσης. Προϋπόθεση γι’ αυτό, βεβαίως, είναι ο κυπριακός Ελληνισμός –μέσα από την αναθεώρηση στρατηγικής– να επεξεργαστεί ένα εναλλακτικό πλαίσιο, ώστε να διαθέτει συγκεκριμένη αντιπρόταση. Η Λευκωσία μπορεί να επικαλεστεί την τουρκική αδιαλλαξία, να υπενθυμίσει το συντριπτικό “όχι” του 2004 και να οχυρωθεί πίσω από τη θέση ότι οι Ελληνοκύπριοι θα απορρίψουν και πάλι ένα σχέδιο τύπου Ανάν. Η προοπτική μιας νέας απόρριψης και ενός νέου αδιεξόδου θα υποχρέωνε Αμερικανούς και Ευρωπαίους να ακούσουν και εναλλακτικές προτάσεις. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Αναστασιάδη (και η Αθήνα) δεν έχει την αναγκαία βούληση ούτε καν να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Η αναθεώρηση στρατηγικής είναι διαδικασία. Προϋποθέτει, δηλαδή, την κατάθεση εναλλακτικών (ως προς τα σχέδια τύπου Ανάν) προτάσεων. Την τελευταία δεκαετία ο Σταύρος Λυγερός έχει επανειλημμένως γράψει σε άρθρα του για το “βελούδινο ημιδιαζύγιο”. Ο περιορισμένος χώρος, όμως, δεν άφηνε περιθώρια για να εκτενή έκθεση και κυρίως για αναλυτική σύγκριση της πρότασης με το σχέδιο Ανάν, αλλά και με άλλες προτάσεις για τη λύση του Κυπριακού που –έστω και όχι συγκροτημένα– έχουν τεθεί στη δημόσια σφαίρα.

Το παρόν βιβλίο (Εκδόσεις Πατάκη) γράφτηκε ακριβώς γι’ αυτό. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Στην πρώτη ενότητα (Το Κυπριακό πριν από την ένταξη στην ΕΕ) αναλύονται οι στρατηγικές παράμετροι του προβλήματος μετά την εισβολή και προτού η Κυπριακή Δημοκρατία τεθεί σε τροχιά ένταξης στην ΕΕ. Στη δεύτερη ενότητα (Η ένταξη και το δημοψήφισμα) αναλύονται η ναρκοθετημένη πορεία προς την Ευρώπη, ο τρόπος που εμμέσως πλην σαφώς η ένταξη είχε διασυνδεθεί με την αποδοχή του σχεδίου Ανάν, οι αιτίες της απόρριψής του το 2004 και η αμυντική διαχείριση του συντριπτικού “όχι”.

Οι δύο πρώτες ενότητες αυτού του βιβλίου δεν αποτελούν κάποιο συνοπτικό ιστορικό του Κυπριακού. Υπάρχουν για να έχει ο αναγνώστης μια επαρκή εικόνα και για τις ορίζουσες του Κυπριακού και για τους σταθμούς μέσα από τους οποίους ο κυπριακός Ελληνισμός περιήλθε σε διαπραγματευτική ομηρία. Το –υπό τον τίτλο “δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία”– διαπραγματευτικό κεκτημένο που πριν 10 χρόνια οδήγησε στο σχέδιο Ανάν και τώρα οδηγεί σε κάποια παραλλαγή του δεν έπεσε από τον ουρανό. Προέκυψε μέσα από την αλυσίδα των εξελίξεων που αναλύονται στην πρώτη και στη δεύτερη ενότητα.

Ο όρος “βελούδινο ημιδιαζύγιο” περιγράφει με ακρίβεια το περιεχόμενο της πρότασης. Βελούδινο, λοιπόν, επειδή η πρόταση προσπαθεί να παντρέψει τα βασικά “θέλω” Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και ημιδιαζύγιο επειδή, ενώ προβλέπει τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών στη λογική “έδαφος έναντι αναγνώρισης”, δεν σταματάει εκεί. Ταυτοχρόνως τα υποχρεώνει θεσμικά όχι μόνο να συνεργάζονται στενά, αλλά και να διατηρούν μεταξύ τους μια πολλαπλή ισορροπία. Προβλέπεται, άλλωστε, η συμμετοχή και των δύο στην ΕΕ με κοινό καπέλο.

Δηλώνεται ρητά ότι η πρότασή του για “βελούδινο ημιδιαζύγιο” επινοήθηκε με σκοπό να εκδιώξει την Τουρκία από την Κύπρο. Για να το επιτύχει, ικανοποιεί τα βασικά “θέλω” της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Ο ίδιος θεωρεί ότι η Άγκυρα πιθανότατα θα επιχειρήσει να το τορπιλίσει. Θα έχει, όμως, υψηλό πολιτικό κόστος εάν απορρίψει ένα σχέδιο λύσης που προβλέπει δύο κράτη και προσφέρει επαρκείς εγγυήσεις προστασίας στους Τουρκοκύπριους, επειδή αυτά είναι τα κύρια επιχειρήματά της. Στόχος του “βελούδινου ημιδιαζυγίου” είναι να απομακρύνει το μικρό τουρκοκυπριακό κράτος από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της Άγκυρας, βάζοντάς το να χορέψει σε ευρωπαϊκούς ρυθμούς. Είναι ποιοτικά διαφορετικό οι Ελληνοκύπριοι να έχουν δίπλα τους ένα τέτοιο κράτος, στο οποίο θα ισχύει απολύτως το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αντί να έχουν τα τουρκικά στρατεύματα και εμμέσως πλην σαφώς την Τουρκία.

Ο συγγραφέας δηλώνει πως δεν έχει αυταπάτες ότι η πρότασή του θα υιοθετηθεί από τη Λευκωσία. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε καν θα συζητηθεί. Έγραψε αυτό το βιβλίο με την αμυδρή ελπίδα ότι μπορεί να συμβάλει στην έναρξη της ζωτικά αναγκαίας εθνικής συζήτησης για αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών. Η χωρίς αντιπρόταση αυτάρεσκη απόρριψη αντικειμενικά διευκολύνει αυτούς που προωθούν σχέδια τύπου Ανάν. Η ιστορία διδάσκει ότι μόνο εάν αντιπαραθέσεις συγκεκριμένη αντιπρόταση υπάρχει μια ελπίδα να σπάσει η διαπραγματευτική ομηρία στην οποία ο κυπριακός Ελληνισμός έχει περιέλθει εδώ και δεκαετίες.

Η πρόταση για “βελούδινο ημιδιαζύγιο” κατατίθεται ως προσωπική συμβολή του συγγραφέα στη ζωτικά αναγκαία διαδικασία αναθεώρησης στρατηγικής από μηδενική βάση. Δεδηλωμένος σκοπός του είναι να ανοίξει έναν άλλο δρόμο. Ομολογεί προκαταβολικά ότι η πρότασή του θα σοκάρει, επειδή το “βελούδινο ημιδιαζύγιο” παραβιάζει τα ταμπού τεσσάρων δεκαετιών. Εξ ου και ο τίτλος “Η αιρετική λύση”. Πιστεύει, όμως, ότι ο κυπριακός Ελληνισμός δεν έχει ούτε καλύτερη εναλλακτική λύση ούτε πολύ χρόνο στη διάθεσή του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Κώστα Ράπτη

Η 1η Μαρτίου 2003, οπότε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση αρνήθηκε την παροχή διευκολύνσεων στις αμερικανικές δυνάμεις για την επικείμενη τότε εισβολή στο Ιράκ, υπήρξε η πραγματική γενέθλια πράξη της διακυβέρνησης της Τουρκίας από το ισλαμιστικών καταβολών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Η 2α Οκτωβρίου 2014, σημαδεύει την εμφάνιση στο διεθνές προσκήνιο της “Νέας Τουρκίας” που επαγγέλλεται ο Tayyip Erdoğan μετά από μία δεκαετία αλλεπάλληλων πολιτικών νικών που ολοκλήρωσαν την μεταμόρφωση της φυσιογνωμίας και του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας.

Η φιλοδοξία να μη θεωρείται η Τουρκία “δεδομένη” παραμένει η ίδια. Η αμφιθυμία στις σχέσεις με τις ΗΠΑ επίσης. Όμως η μέθοδος είναι απολύτως αντίστροφη: όχι η επιφυλακτική αυτοεξαίρεση από τις πολεμικές περιπέτειες στην περιοχή, αλλά η πρόθυμη εμπλοκή σε αυτές.
Το τουρκικό κοινοβούλιο καλείται να υπερψηφίσει την εξουσιοδότηση για διεύρυνση των δυνατοτήτων ανάληψης στρατιωτικής δράσης στη Συρία και το Ιράκ – με μοναδικό ερώτημα το αν θα υπάρξουν τυχόν διαρροές από τη συμπολίτευση. Από τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης το μεν Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης αναμένεται να υπερψηφίσει την πρόταση, ενώ το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών θα την καταψηφίσουν.

Ήδη την Τετάρτη, με την καθιερωμένη ομιλία του για την έναρξη του κοινοβουλευτικού έτους, ο Τούρκος πρόεδρος Tayyip Erdoğan εκφώνησε ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης ομιλία-ποταμό, τονίζοντας ότι η χώρα του “δεν έχει την πολυτέλεια να επιδεικνύει αναποφασιστικότητα σε περιφερειακά ζητήματα”. Η “Νέα Τουρκία” είναι πλέον, μεταξύ άλλων, και μια χώρα με οιονεί προεδρικό πολίτευμα, μολονότι δεν έχει μεσολαβήσει συνταγματική αναθεώρηση.

Μετά από αρκετές εβδομάδες κατά τις οποίες η Άγκυρα ακολούθησε παρελκυστική τακτική, επικαλούμενη την εκκρεμότητα των 49 Τούρκων πολιτών που βρίσκονταν όμηροι στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους, σήμανε η ώρα της ανοιχτής συστράτευσης με τον διεθνή συνασπισμό που έχουν συγκροτήσει οι ΗΠΑ εναντίον των τζιχαντιστών. Μιας συστράτευσης, όμως, την οποία ο Erdoğan επιθυμεί με τους δικούς του όρους.

“Η Τουρκία είναι έτοιμη να συνεργασθεί με τους πάντες για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Όμως, θα πρέπει να γίνει από όλους αντιληπτό ότι η Τουρκία δεν είναι δεκτική σε προσωρινές λύσεις, ούτε θα επιτρέψει σε κανέναν να την εκμεταλλευθεί” διαμήνυσε ο Erdogan. Το νόημα των λόγων του δεν είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί.

Ο Τούρκος πρόεδρος περιέγραψε έναν τριμέτωπο αγώνα εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και “κάθε άλλης τρομοκρατικής οργάνωσης” (υπαινισσόμενος τους Κούρδους αυτονομιστές ένθεν κακείθεν των τουρκο-συριακών συνόρων), χωρίς παράλληλα να υποσταλεί ο στόχος της απομάκρυνσης του Σύρου προέδρου Βashar al-Assad από την εξουσία. Ειδεμή, πρόσθεσε, “τόνοι από βόμβες δεν θα καταφέρουν παρά να καθυστερήσουν την απειλή, όπως συνέβη στο Ιράκ, που βιώνει μία εισβολή ανά δεκαετία”.

Είναι γνωστό ότι η τουρκική στρατιωτική ηγεσία έχει ήδη εκπονήσει επιχειρησιακά σχέδια για τη δημιουργία “ασφαλούς ζώνης” εντός της συριακής επικράτειας καθώς και ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Η ανάγκη αποκατάστασης των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων που, όπως φρόντισε να θυμίσει ο Erdoğan, έχουν συρρεύσει στην Τουρκία, αποτελεί για αυτό προφανή δικαιολογία. Μικρότερη δημοσιότητα, όμως, συγκεντρώνει το παιχνίδι που παίζεται στον τάφο του ιδρυτή της οθωμανικής δυναστείας Σουλεϊμάν Σαχ, τουρκικό θύλακα εντός της Συρίας, όπου 50-60 Τούρκοι στρατιώτες με ελαφρύ οπλισμό μπορούν να βρεθούν ανά πάσα στιγμή στο έλεος των τζιχαντιστών χωρίς παραδόξως η Άγκυρα να διατάσσει είτε την απομάκρυνσή τους είτε την αποστολή ενισχύσεων.

Θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό, βέβαια, αντί η Τουρκία να στρέφει το βλέμμα της από την άλλη μεριά των συνόρων να κλείσει οριστικά τις οδούς ανεφοδιασμού και στρατολόγησης που διατηρούν οι τζιχαντιστές στο έδαφός της. Όμως, το κύριο μέλημά της δεν είναι παρά η οριστική αποτροπή της δημιουργίας στη βόρεια Συρία μιας δεύτερης (μετά από αυτήν στο βόρειο Ιράκ) de facto ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας και μάλιστα ευθυγραμμισμένης σε αυτή την περίπτωση με το ΡΚΚ.

Άλλωστε και τους διεθνούς συνασπισμού οι επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, αντί να φθείρουν πραγματικά τους τζιχαντιστές, τους ώθησαν προς Βορράν, όπου από κοινού με άλλες οργανώσεις της περιώνυμης “μετριοπαθούς” ισλαμιστικής αντιπολίτευσης πολιορκούν την κουρδική πόλη Kobane. Σε μια προσπάθεια μάλιστα να διαταραχθεί το επικερδές λαθρεμπόριο πετρελαίου που διεξάγουν οι τζιχαντιστές (με μη κατονομαζόμενους αγοραστές), οι αεροπορικές επιδρομές των Αμερικανών και των συμμάχων τους πλήττουν τα διυλιστήρια της βορειοανατολικής Συρίας, στερώντας από τη Δαμασκό οποιαδήποτε ευκαιρία να ανακτήσει τον έλεγχο των υποδομών της. Η μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους αναπότρεπτα “έρπει” προς μιαν επέμβαση για την ανατροπή του Assad – όπως αυτή που απετράπη την τελευταία στιγμή πέρσι μετά από παρεμβολή της ρωσικής διπλωματίας.

Υποθέτει κανείς ότι αυτά αποτέλεσαν αντικείμενο εντατικών διαβουλεύσεων του Erdoğan κατά την παρουσία του στην Νέα Υόρκη, με την ευκαιρία της Γ.Σ. του ΟΗΕ, όπου συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Joe Biden και είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Barack Obama. Η μοναδική χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ στην περιοχή είναι αναντικατάστατη σε ό,τι αφορά τις χερσαίες δυνάμεις, χωρίς τις οποίες οι επιχειρήσεις του διεθνούς συνασπισμού δεν είναι δυνατόν πραγματικά να επιτύχουν. Αναπάντητο, ωστόσο, παραμένει το ερώτημα εάν οι Αμερικανοί, και πολύ περισσότερο οι σύμμαχοί τους στις αραβικές μοναρχίες, έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα της ανάδειξης της Τουρκίας σε πάτρωνα των σουνιτικών πληθυσμών της περιοχής, ο οποίος θα ελέγξει το πολιτικό τους μέλλον στο νέο τοπίο της κατάλυσης των συνόρων που χαράχθηκαν στη Μέση Ανατολή μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η επέλαση του ISIS μένει από... πετρέλαιο

Τον οικονομικό στραγγαλισμό του Ισλαμικού Κράτους που αποτελεί το «κλειδί» και για την αντιμετώπισή του σε στρατιωτικό επίπεδο επιχειρούν οι ΗΠΑ και οι χώρες που συμμετέχουν στην εκστρατεία εναντίον των τζιχαντιστών, με στοχευμένα αεροπορικά πλήγματα στη βασική πηγή χρηματοδότησής του: το πετρέλαιο.

Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Οι επιθέσεις εναντίον των αυτοσχέδιων διυλιστηρίων του ISIS περιορίζουν σταδιακά τη δυνατότητά του να εξασφαλίζει πόρους που είναι αναγκαίοι, όχι μόνο για την προμήθεια εξοπλισμού σε έναν πόλεμο που απλώνεται από τη Συρία μέχρι το Κεντρικό και Ανατολικό Ιράκ, αλλά και για τη δημιουργία κρατικών δομών στις περιοχές που πέφτουν στα χέρια των τζιχαντιστών.
Το ISIS κάνοντας μια στρατηγική επιλογή όταν διασπάστηκε από την Αλ Νούσρα (το παρακλάδι της Αλ Καιντα στη Συρία), επέλεξε να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο για την εξασφάλιση χρηματοδότησης, ώστε να μην εξαρτάται από ξένες χώρες και τις «χορηγίες» από Αραβες μεγαλοεπιχειρηματίες ή ισλαμιστές της Νοτιοανατολική Ασίας. Ετσι θα ήταν λιγότερο ευάλωτο έναντι των περιορισμών που θέτει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μπλοκάροντας λογαριασμούς που συνδέονται με την τρομοκρατία.
Η συνταγή ήταν απλή καθώς στηρίχτηκε σε μια δραστηριότητα που ακμάζει στη Συρία αλλά και στο Βόρειο Ιράκ από την εποχή του πρώτου πολέμου του Κόλπου: στο λαθρεμπόριο πετρελαίου. Το ISIS, ήδη από το 2012, έλεγχε σημαντικές πετρελαιοπηγές της Συρίας και από τον Ιούνιο με τη στοχευμένη αντεπίθεσή του κατόρθωσε να ελέγξει πετρελαιοπηγές και στο Ιράκ, ενώ το Κιρκούκ διασώθηκε μόλις την τελευταία στιγμή από τη δυναμική παρέμβαση των Κούρδων Πεσμεργκά.

Ελέγχοντας 11 κοιτάσματα στη Συρία και στο Ιράκ (μεταξύ αυτών και το μεγαλύτερο της Συρίας, το Ομάρ, που πριν τον πόλεμο είχε δυνατότητα 75.000 βαρελιών την ημέρα), και έχοντας αναπτύξει ένα δίκτυο μικρών αυτοσχέδιων διυλιστηρίων που έχουν δυνατότητα διύλισης 300-500 βαρελιών την ημέρα σε συνδυασμό με ένα μικρό διυλιστήριο στο Ιράκ, το ISIS έχει κατορθώσει να εισπράττει καθημερινά ένα ποσό που κυμαίνεται από 1-3 εκατ. δολάρια.
Το πετρέλαιο όμως επηρεάζει άμεσα και τις στρατιωτικές δυνατότητες του ISIS, καθώς η ταχύτατη επέκτασή του σε Συρία και Ιράκ οφείλεται και στον μεγάλο αριθμό στρατιωτικών οχημάτων, από τανκς μέχρι αμερικανικά τζιπ Humvee που εγκατέλειψε πίσω του ο ιρακινός στρατός και εκατοντάδες μικρότερα ημιφορτηγά που προσέφεραν ευελιξία κινήσεων και δυνατότητα αιφνιδιασμού του «εχθρού».

Το ISIS δεν έχει άλλη δυνατότητα να εξασφαλίσει καύσιμα παρά μόνο από τη δική του παραγωγή. Συγχρόνως όμως τα πλήγματα αυτά στην πετρελαϊκή «βιομηχανία» του ISIS, με την καταστροφή και άλλων διυλιστηρίων, δεξαμενών φύλαξης και βυτίων μεταφοράς πετρελαίου, αποδυναμώνουν την ίδια τη «γοητεία» που επιδιώκει να ασκήσει το Ισλαμικό Κράτος στους «υπηκόους» του.

Μέχρι τώρα το πετρέλαιο μοιραζόταν δωρεάν, όπως και το ηλεκτρικό ρεύμα. Τώρα ήδη έχει ορίσει ένα έστω μικρό ποσό για την πληρωμή του ρεύματος, ενώ όλο και πιο δύσκολη είναι η τροφοδοσία των πολιτών με πετρέλαιο.
Το δίκτυο λαθρεμπορίου

Το ISIS δουλεύει σε ένα παλιό και δοκιμασμένο δίκτυο λαθρεμπορίου, όπου με τις νέες συνθήκες όμως συνιστά πραγματικό παραλογισμό: Στους βασικούς «πελάτες» του ISIS είναι οι Κούρδοι του Β. Ιράκ και στη Συρία οι δυνάμεις τόσο του Ασαντ όσο και της αντιπολίτευσης, όλοι δηλαδή οι αντίπαλοί του στο στρατιωτικό πεδίο.

Στη Συρία, που υπάρχει διεθνές εμπάργκο, καθεστώς Ασαντ και αντιπολίτευση είναι «διψασμένοι» για πετρέλαιο ώστε να μπορεί να κινηθεί ο στρατός και να υπάρχει έστω και με μεγάλες διακοπές ηλεκτρισμός αναγκαίος για τη λειτουργία και στρατιωτικών υποδομών αλλά και των κέντρων επικοινωνιών.

Στο Ιρακινό Κουρδιστάν, απ' όπου όλο το κουρδικό πετρέλαιο διοχετεύεται μέσω αγωγού στην Τουρκία και από εκεί επιχειρείται να πωληθεί στις ξένες αγορές, παρακάμπτοντας τα σοβαρά εμπόδια που εγείρει η κεντρική κυβέρνηση στη Βαγδάτη, η Αρμπίλ αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καθώς οι «εισπράξεις» από τη μονομερή εξαγωγή πετρελαίου αργούν να φθαρούν και έχει ήδη διακοπεί η χρηματοδότηση με 2 δισ. δολάρια από τη Βαγδάτη.

Η λύση του λαθραίου πετρελαίου από τη Συρία, που είναι κατά πολύ φθηνότερο μια και πωλείται 25-60 δολάρια το βαρέλι (με την επίσημη τιμή να βρίσκεται στα 100 δολάρια) αποτελεί τη μοναδική λύση, ακόμη και αν όλοι γνωρίζουν ότι με το λαθρεμπόριο αυτό ενισχύεται το ISIS, για το οποίο οι Κούρδοι είναι ψηλά στη λίστα των «απίστων».
Πετρέλαιο του ISIS όμως διοχετεύεται και στην Ιορδανία και στο Ιράν αλλά και στην Τουρκία, παρά τις διαψεύσεις στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης.

Ιδιαίτερη ανησυχία υπάρχει όμως και στις μεγάλες εταιρείες που εξάγουν πετρέλαιο από το τουρκικό λιμάνι Σεϊχάν ή το Ιράν, καθώς με απόφαση του ΟΗΕ υπάρχει αυστηρό εμπάργκο για κάθε είδους προϊόν που προέρχεται από τις περιοχές που έχουν καταλάβει οι τζιχαντιστές.

Οι πιθανότητες να «ξεπλένεται» το πετρέλαιο του ISIS σε μεγάλες τουλάχιστον ποσότητες είναι περιορισμένες, όπως αναφέρει ο Ρίτσαρντ Μάλινσον, γεωπολιτικός αναλυτής της εταιρείας Energy Aspects με έδρα το Λονδίνο καθώς, όπως επισημαίνει, και το Ιρακινό Κουρδιστάν και τοπικές πετρελαϊκές εταιρείες θέλουν το πετρέλαιό τους να είναι αξιόπιστο. Ο Βρετανός ειδικός όμως θεωρεί πολύ πιο πιθανό οι ποσότητες που παράγονται από τα μικρά αυτοσχέδια διυλιστήρια του ISIS να διοχετεύονται στην τοπική αγορά.

ΔΑΙΜΟΝΙΟΙ ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΟΙ
Αυτοσχέδιοι... αγωγοί στα σύνορα Συρίας - Τουρκίας

Ο γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος Φεχίμ Τάστεκιν (της εφημερίδας «Radikal»), που γνωρίζει καλά την περιοχή, δημοσίευσε ένα αποκαλυπτικό άρθρο για το λαθρεμπόριο πετρελαίου του ISIS στη Συρία, το οποίο μάλιστα γίνεται και για... οικιακή χρήση!

Μεταξύ άλλων, περιγράφει την πόλη Χατζίμπασα στις όχθες του Ορόντη, όπου τα σπίτια έχουν συνδεθεί με την απέναντι όχθη στο συριακό έδαφος με σωλήνες που μεταφέρουν πετρέλαιο από τη συριακή πόλη Εζμεριν. Οι σωλήνες περνούν από την κοίτη του ποταμιού, διασχίζουν τα χωράφια, περνούν από αυλάκια που έχουν ανοιχτεί στις άκρες των δρόμων και καταλήγουν στις αυλές των σπιτιών.

Η συνεννόηση γίνεται μέσω κινητών ώστε μόλις είναι όλοι έτοιμοι, με ειδικές τρόμπες, το πετρέλαιο μεταφέρεται στους Τούρκους πελάτες, με τους στρατιώτες που έχουν φυλάκιο λίγα μετρά μακριά από το ποτάμι να κάνουν -φυσικά- τα... στραβά μάτια. Το πετρέλαιο προέρχεται από το Ντέιρ Αλ Ζορ στην περιοχή της Ράκα, που έχει ανακηρυχθεί πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους και στοιχίζει το λίτρο μόλις 0,45 ευρώ.

Τις τελευταίες εβδομάδες, μετά τη γενική κατακραυγή και τα επικριτικά δημοσιεύματα μεγάλων ΜΜΕ της Δύσης, οι τουρκικές αρχές υποχρεώθηκαν να πάρουν κάποια μετρά για να περιορισθεί το λαθρεμπόριο. Και στο Χατζίμπασα, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ξήλωσαν τους σωλήνες, προκαλώντας όμως την οργή των κάτοικων καθώς η τιμή του πετρελαίου έχει διπλασιασθεί ενώ ήδη υπάρχουν στην περιοχή ελλείψεις μια και καθημερινά πέρναγαν από το δίκτυο ποσότητες που αντιστοιχούσαν σε 30-50 βυτία... Ο Τούρκος δημοσιογράφος, όμως, αποκαλύπτει ότι λίγα χιλιόμετρα μακριά το δίκτυο των σωλήνων λειτουργεί κανονικά και μια ουρά εκατοντάδων φορτηγών και αυτοκινήτων περιμένουν μέχρι και δυο ημέρες για να αγοράσουν το φθηνό πετρέλαιο του ISIS.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
nmeletis@pegasus.gr

Πηγή εφημ. Έθνος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος


Ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζεται πυρετωδώς για εκλογές στις 23 Νοεμβρίου ή λίγο μετά το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου. Τα κυβερνητικά επιτελεία συνεχίζουν τις διαβουλεύσεις τους με την τρόικα, προσπαθώντας να πετύχουν μια επικοινωνιακή «άρια» που θα επιτρέψει μια έστω και πρόσκαιρη αναστροφή του κλίματος.
Ενα κλίμα φόβου διαχέεται από τα κέντρα παραπληροφόρησης του κυβερνητικού συνασπισμού. Σε δύο κατευθύνσεις. Πρώτον, την καταστροφή που θα σημάνει μια πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερον, την αποσταθεροποίηση που θα μπορούσε να συμβεί αν οι κύριοι παίκτες στο εναπομείναν ΠΑΣΟΚ επιχειρούσαν μια ανατροπή Βενιζέλου.

Είναι γεγονός ότι οι παραδοσιακές οικογένειες της Κεντροδεξιάς (λέγε με Καραμανλή ή Μητσοτάκη) ανησυχούν πλέον ότι η παράταξη θα καταβαραθρωθεί, θα έχει ουσιαστικά την ίδια πορεία με το ΠΑΣΟΚ, με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα. Αυτό συνεπάγεται από την πλευρά τους ότι μία σε σύντομο χρονικό ορίζοντα εκλογική μάχη, ακόμη και αν δεν αποβεί νικηφόρα για τη Ν.Δ., τουλάχιστον θα σταματήσει την πορεία προς την απαξία. Θα περάσει η «καυτή πατάτα» της δημοσιονομικής κάθαρσης στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η Ν.Δ. θα βρει την ευκαιρία της ανασυγκρότησης, χωρίς τον Αντ. Σαμαρά στο τιμόνι και με τους εκλεκτούς των οικογενειών να επιβάλλουν την κυριαρχία τους, δημιουργώντας την προσδοκία στους «πάτρωνες» ότι, αν καταστραφεί η Ελλάδα από την αριστερή διακυβέρνηση, αυτοί θα βρεθούν στον «θρόνο» ως σωτήρες.

Το πρόβλημα για τον πρωθυπουργό δεν είναι αν έχει χρόνο, αφού η θητεία της κυβέρνησής του λήγει το 2016. Ούτε αν το ΠΑΣΟΚ, που στηρίζει τη διακυβέρνηση, διαλυθεί και καταρρεύσει το παζλ. Το πρόβλημα του κ. Σαμαρά είναι ότι η στρατηγική που επέλεξαν αυτός και το στενό επιτελείο του από το 2012 δείχνει σήμερα αδιέξοδη. Καταλύτης, ο περίφημος ΕΝΦΙΑ. Ουσιαστικά η στρατηγική Σαμαρά - Βενιζέλου πάσχει από το σύνδρομο του «καλού μαθητή». Θα προσηλωθούμε στις επιταγές και τη βούληση του πιο ισχυρού παίκτη στην Ευρώπη, της ηγεμονικής Γερμανίας. Και θα προσπαθήσουμε με κάθε μέσο και παράπλευρη απώλεια να υπηρετήσουμε και να ξεπεράσουμε τους παράλογους στόχους που έχουν τεθεί από το 2010 και μετά, όταν η Ελλάδα έχασε με τις επιλογές Παπανδρέου ολοσχερώς την εθνική αυτοτέλειά της, προκειμένου να επιβραβευτούμε με καλή βαθμολογία και κάποιες παραχωρήσεις-πολιτική ανάσα από τη Μητέρα Μέρκελ. Αλλά η ευρωπαϊκή όπως και η διεθνής πολιτική δεν είναι η αυλή του Κολλεγίου Αθηνών ούτε σχετίζεται με τις εκθέσεις προόδου των μαθητών εκεί.

Είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και η όποια στρατηγική για την Ελλάδα θα πρέπει να ξεκινά από μια μεγάλη διαπραγμάτευση (ή μήπως ανατροπή;) του βασικού πλαισίου των στόχων που έχουν τεθεί με τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, την τρόικα και τη γερμανική Ευρώπη που πλέον βρίσκεται σε ισχύ.

Από εδώ και πέρα έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας με το δικό του επιτελείο. Τι λέει η αξιωματική αντιπολίτευση; Θα διαπραγματευτούμε το πλαίσιο, τις υποχρεώσεις και το χρέος από την αρχή. Με δεδομένο μάλιστα ότι η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου (ή μήπως και Σημίτη - Στουρνάρα) εξαφάνισαν το έλλειμμα και έκαναν τη «βρόμικη δουλειά», εμείς θα πάμε και πάλι στην αφετηρία, το 2010, να συζητήσουμε το πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας σε ρεαλιστική βάση.

Ηδη στην προεκλογική περίοδο που έχει ξεκινήσει στην Ελλάδα, σε πλήρως πολωτικό κλίμα, διαμορφώνονται συνθήκες επικείμενης καταστροφής από τις μνημονιακές δυνάμεις διαχείρισης της εξουσίας για τον ερχομό του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστερής διακυβέρνησης. Ομως οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών στην κάλπη θα δοκιμάσει και θα στηρίξει τη στρατηγική του «κακού μαθητή» που θα επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ..


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Όπως γράφαμε από το 2010, έπρεπε να βγούμε τότε από το ευρώ, για να αποφύγουμε να γίνουμε ερείπια. Αυτό εξάλλου θα μας ανάγκαζε να εμφανίζαμε μια αυτοδύναμη ανάπτυξη με όλη την τότε δυναμική μας, πριν γίνουμε ερείπια. Τώρα όμως που γίναμε ερείπια τι γίνεται;

Σήμερα η Ελλάδα έχει γίνει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, σήμερα πιάσαμε πάτο. Αφού υποτίθεται ότι μηδενίσαμε το δημοσιονομικό έλλειμμα, πιο κάτω δεν έχει. Λογικά τώρα θα πρέπει να αρχίσει η ανάπτυξη. Με αυτή την προοπτική, δεν έχει πλέον νόημα η έξοδος από το ευρώ. Η πρόταση της εξόδου έχασε την αρχική δυναμική της. Το 2010 λοιπόν, έπρεπε να φύγουμε από το ευρώ για να μην φτάσουμε στη σημερινή κατάντια. Αν τώρα φύγουμε από το ευρώ, έτσι όπως καταντήσαμε, είναι αμφίβολο κατά πόσο θα μπορέσουμε να αντέξουμε πλέον και το σοκ της εξόδου. Με λίγα λόγια, η ελληνική κοινωνία έχει πιαστεί στο «αγκίστρι» των δανειστών, με την ευγενή χορηγία του εγχώριου πολιτικού συστήματος και της εγχώριας παρασιτικής ολιγαρχίας.

Ταυτόχρονα, η Ευρωζώνη είναι μαθηματικά βέβαιο ότι μετράει χρόνο μέχρι τη διάλυσή της. Η όλη κατασκευαστική φιλοσοφία της, χωρίς βαλβίδες εκτόνωσης κ.λ.π., οδηγεί με βεβαιότητα στο τέλος της. Το μεγάλο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η Γαλλία, η οποία παρουσιάζει μεγάλη απώλεια ανταγωνιστικότητας και δεν είναι διατεθειμένη να την ανακτήσει με βάση τη γερμανική συνταγή, δηλαδή με μειώσεις των μισθών. Ακολουθεί από κοντά και η Ιταλία. Όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές ελίτ διαπιστώσουν ότι δεν εξυπηρετεί άλλο πλέον τα συμφέροντά τους η πολιτική της γερμανικής ελίτ, τα πάντα θα έχουν τελειώσει.

Για να επανέλθουμε σε μας, είπαμε ότι τώρα που φτάσαμε στον πάτο, πρέπει να αρχίσει η ανάπτυξη. Όμως ανάπτυξη δεν φαίνεται από πουθενά. Αντίθετα επανήλθε το έλλειμμα στο ισοζύγιο εισαγωγών – εξαγωγών. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανταγωνιστικότητα, παρά τον ευτελισμό των αμοιβών και του τεράστιου άνεργου εργατικού δυναμικού που αναμένει να δουλέψει για ένα κομμάτι ψωμί. Το πολιτικό σύστημα περιμένει ανάπτυξη από ξένες επενδύσεις διεθνών κεφαλαιοκρατών. Όμως ούτε αυτό μπορεί να γίνει λόγω της εσωτερικής διάλυσης του κράτους και της υπέρογκης φορολόγησης. Όπως είπε ο κ. Χρυσοχοϊδης, δεν έχει μπει ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα για επένδυση.

Πρέπει λοιπόν να προσανατολιστούμε σε αυτοδύναμη ανάπτυξη. Όμως, αυτή τη στιγμή και έτσι όπως είμαστε, ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας που εμποδίζει την αυτοδύναμη ανάπτυξη, είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος. Όσο οι ετήσιες δανειακές υποχρεώσεις είναι υψηλές, χωρίς δυνατότητα αναχρηματοδότησης από τις αγορές, τόσο η χώρα θα είναι αιχμάλωτη των δανειστών και κάτω από συνεχή προγράμματα λιτότητας που σκοτώνουν την κατανάλωση και ως εκ τούτου την ανάπτυξη.

Επομένως, μια μεγάλη απομείωση του χρέους είναι απαραίτητη προκειμένου να ανασάνουμε και να αρχίσει να ανθίζει η αυτοδύναμη ανάπτυξη. Δυστυχώς η εναλλακτική λύση, δηλαδή η επιμήκυνση δεν βοηθά, για λόγους που δεν μπορούν να αναπτυχθούν εδώ. Αν οι δανειστές δεν δεχτούν την απομείωση του χρέους, θα πρέπει να το κάνουμε μονομερώς. Τότε όμως, κατά πάσα πιθανότητα θα μας πετάξουν έξω από το ευρώ, τώρα μάλιστα που είμαστε ερείπια.

Εμείς μεν θα υποστούμε το σοκ της εξόδου σε κατάσταση ερειπίων, αλλά και τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης, καθώς και οι αγορές θα πάρουν το μήνυμα ότι, παρότι μια χώρα έγινε ερείπια από τη λιτότητα, εντούτοις δεν κατάφερε να παραμείνει στο ευρώ. Μετά από αυτό δεν νομίζουμε ότι οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα ήταν διατεθειμένη να υποστεί προγράμματα λιτότητας για να παραμείνει στο ευρώ και να καταστεί ερείπια χωρίς όφελος. Το ερώτημα είναι αν θα αποφασίσουμε να γίνουμε εμείς το «Κούγκι» για τη διάλυση της Ευρωζώνης ή θα αναμένουμε κάποιον άλλο να κάνει την αρχή; Όσο όμως μένουμε αναποφάσιστοι, τόσο μεγαλύτερο κακό κάνουμε στον εαυτό μας.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ πραγματοποιούν μαζικές εκτελέσεις, απάγουν γυναίκες και κορίτσια και τα κρατούν σε συνθήκες σεξουαλικής δουλείας και χρησιμοποιούν παιδιά ως πολεμιστές, σε συστηματικές παραβιάσεις που ενδέχεται να συνιστούν εγκλήματα πολέμου για τα οποία απαιτείται να υπάρξει δίωξη, τονίζουν τα Ηνωμένα Έθνη.

Σε έκθεσή του βασισμένη σε σχεδόν 500 συνεντεύξεις, ο ΟΗΕ αναφέρει επίσης πως οι αεροπορικές επιδρομές της ιρακινής κυβέρνησης εναντίον των σουνιτών μαχητών έχουν προκαλέσει «πολλούς θανάτους μεταξύ του άμαχου πληθυσμού» πλήττοντας χωριά, ένα σχολείο και νοσοκομεία κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου.

Τουλάχιστον 9.347 άμαχοι είχαν σκοτωθεί και 17.386 είχαν τραυματισθεί μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου -εκ των οποίων αρκετοί περισσότεροι από τους μισούς αφότου οι αντάρτες του Ισλαμικού Κράτους άρχισαν στις αρχές Ιουνίου να καταλαμβάνουν μεγάλες εκτάσεις εδαφών στο βόρειο Ιράκ, αναφέρεται στην έκθεση.

Ισλαμιστικές δυνάμεις διέπραξαν κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άσκησαν βία «αυξανόμενα θρησκευτικής φύσης» εναντίον ομάδων, ανάμεσα στις οποίες οι χριστιανοί και οι γεζίντι, σε μια διευρυνόμενη σύγκρουση η οποία έχει εξαναγκάσει 1,8 εκατ. Ιρακινούς να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, σύμφωνα με την 29σέλιδη έκθεση από το Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και την Αποστολή Αρωγής του ΟΗΕ για το Ιράκ (UNAMI).

«Στις παραβιάσεις περιλαμβάνονται επιθέσεις που στοχοθετούν απευθείας αμάχους και μη, στρατιωτικές υποδομές, εκτελέσεις και άλλους στοχευμένους φόνους αμάχων, απαγωγές, βιασμούς και άλλες μορφές σεξουαλικής και άλλης σωματικής βίας που διαπράττονται εναντίον γυναικών και παιδιών, καταναγκαστική στρατολόγηση παιδιών, καταστροφή και βεβήλωση τόπων θρησκευτικής ή πολιτιστικής σημασίας, αναίτια καταστροφή και λεηλασία ιδιοκτησίας και άρνηση θεμελιωδών ελευθεριών» επισημαίνεται στην έκθεση.

Σε μία μόνο σφαγή στις 12 Ιουνίου, αναφέρεται στην έκθεση, 1.500 ιρακινοί στρατιώτες και μέλη των δυνάμεων ασφαλείας από την πρώην στρατιωτική βάση Καμπ Σπέιτσερ στη Σαλαχουντίν συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από μαχητές του Ισλαμικού Κράτους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πλούτο ύψους 170 δισ. ευρώ έχασαν τα ελληνικά νοικοκυριά από το 2007 έως σήμερα, σύμφωνα με αποκαλυπτική μελέτη της ελβετικής ιδιωτικής τράπεζας Julius Baer.

Οι ερευνητές της τράπεζας πρόσθεσαν τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία και τα ακίνητα των ευρωπαϊκών νοικοκυριών και αφαίρεσαν τα χρέη τους, για να καταλήξουν στην τελική εκτίμηση για τον πλούτο τους.

Από την έρευνα προκύπτει ότι ο ιδιωτικός πλούτος στην Ευρώπη άγγιξε το 2013 τα υψηλότερα επίπεδα όλων των εποχών, στα 56 τρισ. ευρώ, ενώ ήταν κατά 17% υψηλότερος σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Όμως, πίσω από αυτή την εικόνα της ευημερίας κρύβονται μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στις διαφορετικές χώρες. Οι Γερμανοί έγιναν κατά 2 τρισ. ευρώ πλουσιότεροι από ό,τι ήταν στα προ κρίσης υψηλά τους και οι Ελβετοί κατά 1 τρισ. ευρώ. Όμως, στις χώρες της περιφέρειας και κυρίως στην Ισπανία και την Ελλάδα, η απώλεια πλούτου είναι δραματική.

Η Julius Baer υπολογίζει ότι ο πλούτος των ελληνικών νοικοκυριών έχει μειωθεί κατά 23% σε σχέση με τα προ της κρίσης επίπεδα (η τράπεζα ξεκινά τη μελέτη της από το 2007, για να συνυπολογίσει τις επιπτώσεις τόσο της χρηματοοικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2008 με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers όσο και της μετέπειτα ευρωπαϊκής κρίσης χρέους). Ουσιαστικά, τα ελληνικά νοικοκυριά έχασαν 170 δισ. ευρώ, υπολογίζεται.

Μεγαλύτερη καταστροφή πλούτου έχει υποστεί μόνο η Ισπανία, όπου τα νοικοκυριά έγιναν στο ίδιο διάστημα κατά 28% φτωχότερα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Απέτυχε παταγωδώς η επίσκεψη του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, στο Βερολίνο. Απολύτως τίποτε δεν του έδωσε ο γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ. Ούτε χαλάρωση της λιτότητας σε κάποιους τομείς, ούτε άδεια για φοροελαφρύνσεις, ούτε κανένα ευρώ φυσικά.
Μόνο σε επαίνους ήταν… ανοιχτοχέρα!
Του είπε «μπράβο» για τις μεταρρυθμίσεις» του –δηλαδή τη δραματική μείωση των μισθών και συντάξεων και το φορολογικό «γδάρσιμο» των Ελλήνων- τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη και τον… ξαπόστειλε!

Ο Αντώνης Σαμαράς κατάλαβε ότι οι Γερμανοί δεν πρόκειται να τον βοηθήσουν καθόλου μέχρι να δει η καγκελαρία αν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα κατορθώσουν να εκλέξουν δικό τους Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή αν θα οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές. Τότε θα περιμένουν να δουν αν θα πρέπει να διαπραγματευθούν με τον Αλέξη Τσίπρα ή αν θα κατορθώσουν να επιβιώσουν ως πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης οι πρόεδροι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αντιστοίχως.

Πρώτα θα δουν κι έπειτα θα ενεργήσουν ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα. Μέχρι τότε ούτε θα βοηθήσουν την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, ούτε και θα ποντάρουν αποκλειστικά σε αυτήν. Αυτό φάνηκε και από τη μυστική συνάντηση που είχαν στο Βερολίνο ο Γερμανός υφυπουργός Εργασίας και μέχρι πέρυσι τραπεζίτης της ΕΚΤ, ο σοσιαλδημοκράτης Γεργκ Άσμουσεν, με τους δύο κατεξοχήν οικονομικούς υπεύθυνους του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Δραγασάκη και Γιώργο Σταθάκη, οι οποίοι βάσιμα προαλείφονται για σημαντικά οικονομικά υπουργεία.

«Η χειροβομβίδα εξερράγη»!
Προσγειώθηκε ανώμαλα ο πρωθυπουργός. Κατάλαβε ότι την εκλογική μάχη της πολιτικής του επιβίωσης θα την δώσει μόνος του. Χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια. Μόνο στους φίλους που του έχουν απομείνει στο εσωτερικό θα βασιστεί –παρόλο που αυτοί λιγοστεύουν όσο ζορίζουν τα πράγματα, όπως φαίνεται. Την Τρίτη οι Γερμανοί τον έκαναν ράκος στο Βερολίνο. Την Τετάρτη όμως ο πρωθυπουργός αισθάνθηκε μεγάλη ανακούφιση, όταν ο Κώστας Καραμανλής του διαμήνυσε την απόφασή του να παρευρεθεί στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Αντώνης Σαμαράς στην Χαλκιδική για την επέτειο των σαράντα χρόνων από την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

Η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού επέτρεψε στον Αντώνη Σαμαρά να υποβαθμίσει την απουσία του Δημήτρη Αβραμόπουλου, της Ντόρας Μπακογιάννη, του Γιώργου Σουφλιά, του περιφερειάρχη κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα.
Ο πρωθυπουργός ανέλαβε α παίξει έναν ρόλο ηρωικό μιλώντας στην εκδήλωση αυτή. Αναφερόμενος στην ανάληψη της πρωθυπουργίας εκ μέρους του τόνισε:
«Πολλοί μου είπαν τότε, το θυμόσαστε: «Αντώνη, πρόσεξε, σου έδωσαν μία χειροβομβίδα, μην σκάσει στα χέρια σου!». Το ήξερα. Πήρα την χειροβομβίδα στα χέρια μου. Την κράτησα και την εξουδετέρωσα!».

Απολαυστικός ήταν ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ, Πάνος Καμμένος, στην απόδοση της προπαγανδιστικής εικόνας που προσπάθησε να φτιάξει ο Αντώνης Σαμαράς για τον εαυτό του: «Η χειροβομβίδα εξερράγη. Ζωή σ’ εμάς!», σχολίασε δηκτικά, σκορπώντας άφθονο γέλιο.

Το φάντασμα του Σημίτη
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα κάνουν τα πάντα, κυριολεκτικά τα πάντα που περνούν από το χέρι τους, προκειμένου να παρατείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο την παραμονή τους στην εξουσία. Στο πλαίσιο αυτό, αποκλείεται να κάνουν πρόωρες βουλευτικές εκλογές τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο φέτος, αφού είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα τις χάσουν. Τις τελευταίες μέρες όμως πληθαίνουν οι φήμες, οι διοχετευμένες πληροφορίες, οι ενδείξεις, ότι μερίδα της ελίτ της χώρας μας προβληματίζεται αν πρέπει να γίνουν βουλευτικές εκλογές το Νοέμβριο, με βέβαιο νικητή τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι κύκλοι αυτοί εκτιμούν ότι, αν γίνουν το Νοέμβριο οι εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικήσει με διαφορά κάτω από 5 εκατοστιαίες μονάδες τη ΝΔ. Αντιθέτως, αν αφεθούν οι εκλογές να γίνουν τον Μάρτιο, βλέπουν τη διαφορά να κινείται κοντά στις 10 μονάδες υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Σε μία τέτοια περίπτωση, αν, φυσικά, επαληθευτεί, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κινείται στο όριο της αυτοδυναμίας και, είτε την πετύχει είτε όχι, θα είναι σαφώς πιο δυσχερές έργο ο άμεσος εγκλωβισμός του στο συστημικό πλαίσιο.

Έτσι, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς κινδυνεύει να έχει τη μοίρα του Κώστα Σημίτη στο τέλος της πολιτικής του καριέρας. Τους τελευταίους μήνες του 2003, πέντε μυστικές δημοσκοπήσεις (εκ των οποίων, μάλιστα, οι τρεις είχαν διενεργηθεί από γαλλική εταιρεία επιλογής του τότε πρωθυπουργού) είχαν δείξει ότι αν το ΠΑΣΟΚ πήγαινε στις εκλογές του Μαρτίου του 2001 με αρχηγό τον Κ. Σημίτη, κινδύνευε να ηττηθεί σαρωτικά, με… 10 έως 15 μονάδες διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία! Υπό το βάρος αυτών των ευρημάτων, ο Κ. Σημίτης πειθαναγκάστηκε να παραιτηθεί από την προσπάθεια επανεκλογής του και παρέδωσε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος περιόρισε την έκταση της ήττας στις βουλευτικές εκλογές στις 5 περίπου μονάδες.

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα –μικρή για την ώρα- δέκα χρόνια αργότερα να ζήσουμε μία επανέκδοση της ιστορίας παραμερισμού του Κώστα Σημίτη, φυσικά με άλλους πρωταγωνιστές και σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
Ίδωμεν…

Αναζητώντας τους 180
Η αποτυχία του πρωθυπουργού να αποσπάσει κάποια ανακουφιστική παραχώρηση από τη Μέρκελ, μειώνει τις πιθανότητες του Αντώνη Σαμαρά να συγκεντρώσει τις 180 ψήφους βουλευτών που θα του επέτρεπαν να παρατείνει τη συγκυβέρνησή του με τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Τίποτα όμως δεν έχει κριθεί ακόμη. Σίγουρα, πάντως, η συσπείρωση των «180» δεν διευκολύνεται όταν 10 από τους 24 ανεξάρτητους βουλευτές δηλώνουν στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ότι δεν θα ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας γιατί θέλουν ουσιαστικά να ρίξουν την κυβέρνηση. Πόσω μάλλον όταν ο εκδότης του «Βήματος» έγραφε την Κυριακή σε επώνυμο άρθρο του ότι «πολλές φορές, σχεδόν όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδος, έχουν διατυπώσει επιθυμία να παραιτηθούν, μη αντέχοντας την πίεση της κοινής γνώμης και την οργή της κοινωνίας»!

Όλα δείχνουν ότι γύρω στους 170 βουλευτές μπορεί εύκολα να μαζέψει η κυβέρνηση. Από κει και πέρα όμως, τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά δύσκολα. Πρέπει να εξαγοράσει ή να εκβιάσει βουλευτές των ΑΝΕΛ ή της ΔΗΜΑΡ που δεν θέλουν να συμπαραταχθούν με την κυβέρνηση. Καθώς τα κόμματα αυτά δεν έχουν διαλυθεί, η αποστολή είναι πολύ δύσκολη.

Η ΔΗΜΑΡ, ακόμη κι αν διαλυθεί μέχρι τις εκλογές, πιθανότατα θα μετακομίσει σχεδόν στο σύνολό της προς τον ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζοντας την παράδοση προσκόλλησης στην εκάστοτε κυβέρνηση που έχει μεταλαμπαδευτεί σε αυτό το ιστορικό ρεύμα της… πολύ, μα πάρα πολύ «σοφτ» υποτιθέμενης Αριστεράς!
Όσο για τους ΑΝΕΛ, αντιστέκονται σκληρά και καμία απολύτως δημοσκόπηση μέχρι τώρα δεν τους δείχνει να αποτυγχάνουν στο στόχο τους να μπουν στη νέα Βουλή μετά τις εκλογές.
Πολύ δύσκολα, λοιπόν, θα αποσπαστούν έστω και δύο βουλευτές τους, οι οποίοι αλληθωρίζουν προς τη Νέα Δημοκρατία, πιεζόμενοι ή δελεαζόμενοι.

Φυσικά, το πολιτικό κλίμα που θα επικρατεί τον Ιανουάριο – Φεβρουάριο θα κρίνει την έκβαση της προσπάθειας της κυβέρνησης να διασωθεί εκλέγοντας οποιονδήποτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι οιωνοί όμως ακόμη δεν είναι καθόλου καλοί γι αυτή…


Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 257


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η κυβέρνηση Σαμαρά θα βρεθεί πιθανότατα υπόλογη (πολιτικά και ενδεχομένως ποινικά) για σειρά λανθασμένων έως και απολύτως βλαπτικών της ενεργειών στην Ελληνική οικονομία (και όχι μόνο).
Ως τέτοιοι χειρισμοί χαρακτηρίζονται και εκείνοι που επέτρεψαν στην μεταφορά - διαφυγή 60 δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ελλάδα στην Ελβετία, τα τελευταία δύο χρόνια, την οποία καταγγέλει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στάθης Παναγούλης, υποβάλλοντας σχετική ερώτηση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, με θέμα "Ανεξέλεγτη η διαφυγή πάνω από 60 δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ελβετία, τα τελευταία δύο χρόνια".

Η ερώτηση του κ. Στάθη Παναγούλη

Σύμφωνα με πρόσφατες αποκαλύψεις (Bloomberg-New money.gr) οι ελβετικές τράπεζες, με πρώτη την UBS, άρχισαν να ζητούν από τους Έλληνες πελάτες τους πιστοποιητικό φορολογικής νομιμότητας για τα ποσά που καταθέτουν, ώστε μέχρι το τέλος του έτους να μπορούν να ενημερώσουν τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αρχές που πιέζουν για να εντοπίσουν τους φοροφυγάδες υπηκόους τους.
Όμως, διαθέσιμα στοιχεία δεν θα υπάρχουν για την Ιταλία και την Ελλάδα, παρ’ ότι εκτιμάται από τραπεζικούς παράγοντες πως Έλληνες καταθέτες έχουν βγάλει, κατά τα τελευταία δυο χρόνια περίπου, πάνω από 60 δισεκατομμύρια ευρώ σε ελβετικές τράπεζες, ενώ ο πλούτος των Ελλήνων δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε εν μέσω της καπιταλιστικής κρίσης από 9 δισεκατομμύρια ευρώ, που είχαν το 2013, σε 11 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η αδυναμία των ελληνικών αρχών να ελέγξουν τους κροίσους φοροφυγάδες καταθέτες έγκειται στο ότι πάγωσαν οι διαπραγματεύσεις με τις Ελβετικές Αρχές για την υπογραφή διμερούς συμφωνίας εφ’ άπαξ φορολόγησης, έστω και ανωνύμως, και αυτό εν όψει συνολικής ευρωπαϊκής λύσης.

Με βάση τα παραπάνω ερωτάται ο κ. υπουργός:
1. Σε τι ύψος εκτιμά τις καταθέσεις Ελλήνων στις Ελβετικές τράπεζες;
2. Σε τι ενέργειες έχει προχωρήσει το υπουργείο για να εντοπίσει όσους στέλνουν τα λεφτά τους στις αδιαφανείς ελβετικές τράπεζες;
3. Ποια είναι η αναμενόμενη ευρωπαϊκή λύση που καθυστερεί, παρέχοντας, εν τω μεταξύ, την ευχέρεια στους καταθέτες χρημάτων από εγκληματική δράση και διαφθορά να ετοιμάσουν τη διαφυγή των μαύρων χρημάτων;
Ο ΕΡΩΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
ΣΤΑΘΗΣ Β. ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

Δική μας ερώτηση είναι: Εάν "πέταξαν" 60 δισ. τα τελευταία δύο χρόνια του μνημονίου, πόσα είναι εκείνα που "μετανάστευσαν" τα προηγούμενα χρόνια (των κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου - Παπαδήμου);


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ενώ οι Ευρωπαίοι έχουν ομολογήσει πως τα Μνημόνια καταστρέφουν την Ελλάδα, επιμένουν στην εκβιαστική εφαρμογή τους, επιδιώκοντας ουσιαστικά να επιφέρουν την ολική καταστροφή στην Ελλάδα!
"Άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς"
Ξεκάθαρος για τις προθέσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας απέναντι στα ελληνικά ομολόγα εμφανίστηκε το μεσημέρι της Πέμπτης ο Μάριο Ντράγκι: Αν η Ελλάδα δεν είναι σε πρόγραμμα τότε δεν θα υπάρχουν αγορές. Όπως μεταδίδει το Reuters η φράση του Ιταλού κεντρικού τραπεζίτη:
«There must be a programme there (for the ECB to buy Greek ABS). No programme, no purchases».
Όπως εξήγησε κάνοντας ειδική αναφορά στην περίπτωση της Ελλάδας και της Κύπρου, των χωρών δηλαδή τα ομόλογα των οποίων έχουν διαβάθμιση χαμηλότερη του ΒΒΒ-, ο κύριος Ντράγκι είπε ότι οι αγορές θα γίνονται με δύο προϋποθέσεις:
 «Η πρώτη είναι να υπάρχουν μια σειρά μέτρων (στις χώρες) που θα μειώνουν τα χρέη για τις συγκεκριμένες αγορές ώστε τα ομόλογα που θα αγοραστούν να έχουν τα ίδια ρίσκα με τα ομολόγα που θα αγοραστούν από αλλού. Και υπάρχει και μια δεύτερη προειδοποίηση, η οποία κατά βάση είναι ότι οι χώρες πρέπει να έχουν ένα εν εξελίξει πρόγραμμα με την Ευρωπαϊκή Ένωση».
Ανακοινώνοτας το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του σχεδίου ο Ιταλός κεντρικό τραπεζίτης είπε ότι οι αγορές τιτλοποιήσεων δανείων (ABS) θα ξεκινήσουν το δ΄ τρίμηνο του 2014 ενώ οι αγορές καλυμμένων ομολόγων θα ξεκινήσουν στα μέσα Οκτωβρίου.

Τα προγράμματα αυτά, που θα έχουν διάρκεια δύο χρόνων, θα βοηθήσουν τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας εκτίμησε ο κ. Ντράγκι, προθέτοντας ότι ο αντίκτυπος των προγραμμάτων θα είναι σημαντικός για τον ισολογισμό της ΕΚΤ.

Παράλληλα δήλωσε ότι υπάρχει ομόφωνη απόφαση του ΔΣ της ΕΚΤ να προχωρήσουν στη λήψη και άλλων μέτρων, εάν αυτά αποδειχθούν ανεπαρκή.

Αναφερόμενος στον πληθωρισμό εκτίμησε ότι και φέτος θα παραμείνει χαμηλός και θα αρχίσει να ανεβαίνει το 2015 και το 2016.

Σχόλιο ιστολογίου: Αυτοί είναι οι Ευρωπαίοι, φίλοι, σύμμαχοι, εταίροι και συνοδοιπόροι στην δύσκολη πορεία της Ελλάδας για ανάκαμψη...! Δίκαια αναρωτιέται και ο πιό αφελής: "Δηλαδή, τι θα έκαναν αν δεν ήταν φίλοι μας; Θα μας κήρυτταν τον στρατιωτικό πόλεμο και θα μας βομβάρδιζαν;". Φυσικά, οι μη αφελείς ξέρουν ήδη πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν κηρύξει ανεπίσημο (αλλά κανονικότατο) οικονομικό πόλεμο κατά της Ελλάδας, την οποία θέλουν να κατακτήσουν πλήρως και να την εξαγοράσουν αντί πινακίου φακής... Επιθυμούν την διαιώνιση των μνημονίων, που τους αποφέρουν κέρδη και αδιαφορούν για το ότι αυτά τα μνημόνια καταστρέφουν την Ελλάδα. Ο κάθε Ντράγκι γνωρίζει πολύ καλά πως η αγορά ελληνικών ομολόγων σημαίνει εξαγορά της Ελλάδας. Εξάλλου, η Ελλάδα δεν είναι δική τους πατρίδα για να ανησυχούν από την καταστροφή της...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Δ. Βουλγαρίδης

Ψήφο εμπιστοσύνης ζητάει η συγκυβέρνηση από τη Βουλή, για να συνεχίσει να οδηγεί την Ελλάδα μπροστά.
Μπορεί όλοι να βλέπουμε τη χώρα μας να επιστρέφει σε καταστάσεις που παραπέμπουν στο παρελθόν, ωστόσο ο πρωθυπουργός επιμένει και μάλιστα το επανέλαβε και στην ομιλία του στην Χαλκιδική, για τα «γενέθλια» της ΝΔ, ότι “είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το άλμα προς το μέλλον”.

Μπορεί οι πολίτες να βλέπουν διαρκώς την κατάσταση να επιβαρύνεται, μπορεί το 70% να θεωρεί ότι η χώρα ακολουθεί λάθος δρόμο, μπορεί το 98% των Ελλήνων να χαρακτηρίζει την κατάσταση κακή, όμως οι κυβερνώντες επιμένουν ότι μας οδηγούν στη “ νέα... τη σύγχρονη Ελλάδα που πάει μπροστά”.

Στην Ελλάδα λοιπόν που, κατά τον πρωθυπουργό, βαδίζει προς το μέλλον:

• Οι μισθοί, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, βρίσκονται στα επίπεδα του 2004,
• η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ινστιτούτου εργασίας της ΓΣΕΕ, βρίσκεται στα επίπεδα του 1980,
• η ανεργία έχει φτάσει στα επίπεδα που βρισκόταν το 1961,
• καταργούνται επιδόματα (δώρα) Χριστουγέννων και Πάσχα τα οποία είχαν θεσμοθετηθεί με τον αναγκαστικό νόμο 1777 το 1951,
• τα απαραίτητα για την επιβίωση αγαθά, όπως είναι το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα, μετατρέπονται σε εμπορικά προϊόντα, όπως ήταν πριν το νόμο 1468 του 1950,
• αρκετές χιλιάδες συμπολιτών μας σιτίζονται σε συσσίτια, κάτι που έχει ξανασυμβεί στην πατρίδα μας την περίοδο της κατοχής 1941-1944,
• ιδιωτικοποιούνται οι δημόσιες παραλίες, επαναφέροντας την κατάσταση όπως ήταν πριν τον αναγκαστικό νόμο 2344 του 1940,
• αποκρατικοποιούνται οι στρατηγικές επιχειρήσεις, επαναφέροντας το καθεστώς που όριζε ο νόμος 2979 του 1922,
• η μετανάστευση φτάνει στα επίπεδα που είχε η χώρα το 1917,
• επιστρατεύονται όσοι απεργούν - ο αριθμός των πολιτικών επιστρατεύσεων συνολικά κατά την περίοδο των μνημονίων (2010-14) είναι ίδιος με τον αριθμό όσων έχουν γίνει τα προηγούμενα 35 χρόνια - καταργείται ουσιαστικά το δικαίωμα της απεργίας επαναφέροντας την κατάσταση όπως ήταν πριν το νόμο 281 του 1914,
• καταργείται το πρώτο μέτρο εργατικής νομοθεσίας που ψηφίστηκε στην Ελλάδα, ώστε οι Κυριακές να είναι και πάλι εργάσιμες, όπως ήταν πριν το νόμο 3455 του 1909,
• εκποιούνται οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, οι οποίες περιήλθαν στην κυριότητα του Ελληνικού κράτους με την επανάσταση του 1821
• Επιβάλλονται δυσβάσταχτοι φόροι που αντίστοιχοι είχαν επιβληθεί στους Έλληνες την περίοδο της τουρκοκρατίας.

Είναι φανερό ότι βιώνουμε μία κατάσταση που μοιάζει περισσότερο με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, παρά με ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο σκηνικό τρόμου, ανασφάλειας και δέους.

Σ’ αυτό το οργουελικό περιβάλλον ακόμα και ο χρόνος αλλάζει φορά. Το παρελθόν είναι μπροστά και το μέλλον πίσω. Συνεπώς το μέλλον που προετοιμάζουν για εμάς, το έχουμε ξαναζήσει. Αρκεί να κοιτάξουμε πίσω για να το δούμε. Μάλιστα όσο πιο πολύ πάμε πίσω στο παρελθόν τόσο καθαρότερα βλέπουμε ακόμα και το πιο μακρινό μέλλον που μας επιφυλάσσουν.

Όσο για το κοντινό μέλλον και την ψήφο εμπιστοσύνης... θα το δούμε στο κοντινό παρελθόν, στο οποίο οι «ναι σε όλα» επιλέγουν, για ακόμα μία φορά, τον δρόμο της υπευθυνότητας που οδηγεί την Ελλάδα μπροστά...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Είναι γνωστόν σε όλους ότι η Ιστορία είναι η μνήμη και ο καθρέπτης της ανθρωπότητας, ότι η σωστή γνώση και ο σεβασμός αυτής προστατεύει τα έθνη από τις συγχύσεις και τις δυνάμεις του σκότους και της καταστροφής. Η Πατρίδα μας ήταν ανέκαθεν μια φτωχή χώρα, με έναν λαό όμως αξιοπρεπή, υπερήφανο και τίμιο, ο οποίος εμπλούτισε την ανθρωπότητα με την δύναμη του πνεύματος και του φωτός.

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Ο πιο φιλοσοφημένος άνθρωπος είναι ο απλός, ο προσγειωμένος. Η γνώση είναι μόνον ένα εργαλείο και τίποτε περισσότερο. Διότι όταν το εργαλείο αυτό χρησιμοποιείται για ιδιοτελείς και μόνον σκοπούς και ενάντια προς την φύση του ανθρώπου και την κοινωνία, τότε γίνεται άκρως επικίνδυνο. Η Ιστορία είναι σημαντική, διότι καταγράφει την πορεία ενός Έθνους. Ο απλός όμως άνθρωπος την βιώνει μέσα από τις παραδόσεις του, ο οποίος πιστεύει και είναι υπερήφανος για αυτές Εμείς οι Έλληνες ήμαστε υπερήφανοι για την Ιστορία μας. Εν μέσω της μεγάλης κρίσης που διέρχεται ο λαός μας αντιλαμβανόμαστε και σήμερα ακόμη τις μεγάλες θυσίες και ανείπωτες στερήσεις που καταβάλουμε και υφιστάμεθα για να αντιμετωπίσουμε το μεγάλο αδιέξοδο που μας έχουν οδηγήσει κατά τις τελευταίες 4 δεκαετίες οι εσφαλμένες πολιτικές των ηγεσιών του πολιτικού συστήματος εξουσίας. Χωρίς βέβαια να αποποιούμαστε ως λαός και τις δικές μας ευθύνες για τις εσφαλμένες επιλογές που κάναμε, να αναδεικνύουμε κάθε τόσο πολιτικές ηγεσίες και πολιτικά κόμματα ανάξια της Ιστορίας και της αξιοπρέπειας του λαού μας, αυτού του Έθνους μας.

Είναι όμως ασυγχώρητο, ότι ενώ ο λαός μας υφίσταται όλες αυτές τις τεράστιες θυσίες, μέχρις βαθμού έσχατης εξαθλίωσης και ταπείνωσης, όχι μόνον ουδείς από όλους εκείνους του πολιτικού συστήματος εξουσίας ζήτησε μέχρις σήμερα έστω ένα συγγνώμη από τον Ελληνικό Λαό, ως εκδήλωση μετάνοιας, αλλά τουναντίον συνεχίζουν να εξαπατούνε όλους μας με ψεύτικες υποσχέσεις για έξοδο από την κρίση, από τα μνημόνια και την πολυπόθητο ανάπτυξη. Μα οι κύριοι αυτοί με τις πολλές περγαμηνές μεγάλων και διεθνών Πανεπιστημίων του Harvard του Cambridge, του Stanford κ.λ.π. με τις κληρονομικές ταυτότητες εξουσίας δεν γνωρίζουν ούτε τα απλά διδάγματα της Ιστορίας και την εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους;

Ότι με την ανακάλυψη της καλλιέργειας του σίτου εις την Μεσοποταμία κατά την 7η χιλιετηρίδα π.Χ. έχουμε την μεταμόρφωση του ανθρώπου από πλανόδιο, περιπλανώμενο συλλέκτη αγαθών διατροφής για την επιβίωση του, για πρώτη τώρα φορά σε παραγωγό της τροφής του. Με την καλλιέργεια σιτηρών και διαφόρων άλλων αγροτικών τώρα προϊόντων μέσω τώρα της εργασίας και δραστηριότητας. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί την μεγαλύτερη επανάσταση εις την ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Η πρωτογενής παραγωγή με όλα τα άλλα παράγωγα αυτής οδήγησαν εις την ανάπτυξη των πρώτων κοινωνιών, ως επακόλουθο αυτής την έμπνευση και δημιουργία του ανθρωπίνου πνεύματος και των πρώτων πολιτισμών.

Η πρωτογενής παραγωγή κατέστη έκτοτε ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας και της ύπαρξης ενός λαού π.χ. κρατικής οντότητας. Διότι όχι μόνον προστατεύει έναν λαό από εξαρτήσεις και υποτέλειες, αλλά παράλληλα προάγει την γνώση και την εφευρετικότητα για την τυποποίηση όλων των προϊόντων που προέρχονται από την πρωτογενή παράγωγή, και ως επακόλουθο αυτής εις την ραγδαία και γενική ανάπτυξη της οικονομίας με το πολλαπλασιαστικό όφελός της.

Ο λαός μας έως το 1981, έτος ένταξης εις την Ε.Ο.Κ. π.χ. Ευρωπαϊκή Ένωση, είχε μία πρωτογενή παραγωγή, η οποία εξασφάλιζε την αυτάρκεια και αξιοπρέπεια σε κάθε ελληνική οικογένεια. Μία αυτάρκεια και εγκράτεια με την οποία οι Έλληνες αντιμετώπιζαν όλες τις κρίσεις που αντιμετώπιζε η Πατρίδα μας, χωρίς εθνική ταπείνωση και απώλεια της αξιοπρέπειάς τους. Αυτή η πρωτογενή παραγωγή και η αυτάρκεια των Ελλήνων αρκούσε ταυτόχρονα και για την εξυπηρέτηση και αποπληρωμή όλων εκείνων των δανείων που αναγκαζόταν να συνάπτει η Πατρίδα μας μόνον για τους εθνικούς και απελευθερωτικούς αγώνες.

Όμως μετά το 1981 η εσφαλμένη πολιτική του πολιτικού συστήματος εξουσίας είχε ως μοιραία συνέπεια την κατά μέγιστο βαθμό καταστροφή της πρωτογενούς παραγωγής της χώρας μας. Δηλαδή αυτού του βασικού πυλώνα της οικονομίας μας, ο οποίος προστάτευε τον λαό μας από την πτώχεια και την εξαθλίωση. Με τον αποπροσανατολισμό τώρα και επικέντρωση του ενδιαφέροντος των συντελεστών αυτής σε έριδες ευδαιμονισμού, εφησυχασμού και διαφόρων μπλόκων και καταλήψεων. Μία μοιραία πολιτική που αποσκοπούσε μόνον εις την αύξηση των κοινοτικών επιδοτήσεων και ευεργετημάτων, αλλά και εις τον ασυγχώρητο υπέρμετρο δανεισμό, όχι βέβαια για την ανάπτυξη της πρωτογενούς παραγωγής και ευρείας τυποποίησης αυτής, αλλά και της ελληνικής οικονομίας εις το σύνολό της, αλλά δυστυχώς για αγορά τώρα καταναλωτικών βιομηχανικών αλλά και αγροτικών προϊόντων άλλων προηγμένων χωρών. Οι οποίες παρακολουθούσαν εκ του σύνεγγυς και σιωπηλώς την μοιραία πορεία του πολιτικού συστήματος εξουσίας, η οποία αναπόφευκτα οδηγούσε την Ελλάδα εις την χρεοκοπία και τον λαό της σε έσχατη ένδεια και ταπείνωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σημασίας της πρωτογενής παραγωγής είναι η ανεπανόρθωτη εξαθλίωση των χωρών του 3ου Κόσμου η οποία οφείλεται εις την καταστροφή αυτής από τους αποικιοκράτες του Δυτικού Κόσμου.

Ένα πολιτικό σύστημα εξουσίας υποβοηθούμενο από την διάβρωση της Αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών, όλων των Θεσμικών Οργάνων, αλλά και από τα γνωστά δεκανίκια των ανεύθυνων, απληροφόρητων και αμαθών σε θέματα εθνικής πολιτικής και οικονομίας μεγάλα ΜΜΕ. Τα οποία όχι μόνον συνέβαλλαν με τη αμάθειά των εις την διάλυση και την κατάρρευση της Δημοκρατίας εις την χώρα μας, αλλά με την προπαγάνδα τους και εις την εγκληματική παραπληροφόρηση και πτώχευση του λαού μας, και την χρεοκοπία της Πατρίδας μας.

Για τον λόγο αυτόν, παρά τις απατηλές και ψευδείς υποσχέσεις των αρμοδίων, ουδεμία έξοδος από την κρίση, τα μνημόνια, αλλά και ουδεμία ανάπτυξη με παράλληλες επενδύσεις προερχόμενες από το εξωτερικό είναι εφικτή, εάν ο λαός μας δεν εξασφαλίσει την αυτάρκειά του, με την δραστηριοποίηση, αναγέννηση, την δραστική και εντυπωσιακή αύξηση της πρωτογενής παραγωγής.

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου