Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Ιουλ 2015

Γερμανός αποκάλυψε τον τρόπο, με τον οποίο τα λόμπι της Πολιτικής, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μυστικών υπηρεσιών, χρηματίζουν ορισμένους δημοσιογράφους που επηρεάζουν με τις αναφορές τους την κοινή γνώμη.
«Η δημοσιογραφία είναι μία κόλαση – μία άβυσσος της αδικίας, των ψεμάτων και της προδοσίας» (Balzac, στο «Χαμένες Ουτοπίες»)
Δημοσιογράφος είναι, με βάση την «ετυμολογία» της λέξης, ο οποιοσδήποτε γράφει δημόσια – στην πραγματικότητα όμως, όσον αφορά την Ελλάδα, κυρίως όσοι ανήκουν στην ΕΣΗΕΑ, η οποία λειτουργεί «προς όφελος» των μελών της.

Οι δημοσιογράφοι διακρίνονται σε αυτούς που «μεταφέρουν» απλά ειδήσεις, χωρίς να τις «εμπλουτίζουν» με τις υποκειμενικές τους απόψεις, στους ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (σκάνδαλα, εταιρείες, πολιτικούς, δικαστικές υποθέσεις κλπ.), στους «αναζητούντες την αλήθεια» μέσω συνεντεύξεων που πολύ συχνά είναι «στημένες» (image makers) , σε αυτούς που καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα (συναντώνται κυρίως στα τοπικά τηλεοπτικά δίκτυα και στα μικρά ραδιόφωνα), με στόχο την αύξηση του αναγνωστικού ή τηλεοπτικού τους μεριδίου, οπότε τη διαφημιστική τους άνοδο κοκ.

Φυσικά υπάρχουν και οι «εξειδικευμένοι δημοσιογράφοι» σε θέματα οικονομίας, νομικής, ιατρικής κλπ. –ελάχιστοι από τους οποίους έχουν σπουδάσει την επιστήμη, για την οποία γράφουν, με αποτέλεσμα να ενημερώνουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο αυτούς που τους παρακολουθούν (εάν υποθέσουμε πως δεν εξυπηρετούν πολιτικά ή άλλα συμφέροντα, όπου η γνώση της αλήθειας είναι περιττή, εάν δεν είναι ζημιογόνα).

Κατά την άποψη πολλών, οι πλέον «επικίνδυνοι» είναι οι ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (investigativeJournalism), οι οποίοι λειτουργούν ως «ντετέκτιβ» – με την έννοια πως μία μικρή, αν και απροσδιόριστη μειοψηφία τους, συνηθίζει να κερδίζει τεράστια ποσά, με τη βοήθεια εκβιασμών.

Αναλυτικότερα, εάν ο «δημοσιογράφος-ερευνητής» έχει ανακαλύψει μία παράνομη πράξη ενός ατόμου, ενός κόμματος ή μίας επιχείρησης που ερευνάει, εμφανίζει αρχικά σε κάποιο ΜΜΕ το θέμα, χωρίς να εμβαθύνει στις λεπτομέρειες, έτσι ώστε να ενημερώνονται τα θύματα του - με αποτέλεσμα να εισπράττει μεγάλα ποσά για την αποσιώπηση του θέματος στη συνέχεια, αφού τα έντρομα θύματα σπεύδουν να εξαγοράσουν τη σιωπή του.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που μπορούν να επιβιώνουν εφημερίδες, για παράδειγμα, οι οποίες εμφανίζουν τεράστιες ζημίες στους ισολογισμούς τους – αφού τα έσοδα από τις παραπάνω «ειδικές περιπτώσεις», δεν μπορούν φυσικά να εμφανιστούν επίσημα.

Ειδικά όσον αφορά τις επιχειρήσεις, αλλά και τα πολιτικά κόμματα εξουσίας, η σιωπή εξαγοράζεται συνήθως με την παροχή διαφημιστικών καταχωρήσεων - αφού θεωρείται εύλογο εκ μέρους του «κυκλώματος», να μην γράφει ή να μην μεταδίδει αρνητικές ειδήσεις ή έρευνες, οι οποίες αφορούν τους διαφημιζόμενους.

Οι πλέον επικίνδυνοι τώρα δημοσιογράφοι για ολόκληρη την κοινωνία δεν είναι ίσως οι «ερευνητές», αλλά αυτοί που χειραγωγούν έντεχνα την κοινή γνώμη - αμειβόμενοι πλουσιοπάροχα από τους εκάστοτε εντολείς τους.

Οι συγκεκριμένοι αποκαλούνται από τους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν ερευνήσει διεξοδικά το θέμα,ανακαλύπτοντας σταδιακά ένα απίστευτα διεφθαρμένο δημοσιογραφικό κύκλωμα, «εξαγορασμένοι χειραγωγοί» – με την έννοια πως τα «ρεπορτάζ» τους είναι κατά παραγγελία εκ μέρους όλων αυτών, οι οποίοι έχουν στόχο τη χειραγώγηση των μαζών.

Φυσικά εργάζονται για μεγάλα και φημισμένα ΜΜΕ, τα οποία θεωρούνται δυστυχώς αξιόπιστα από την πλειοψηφία των ανθρώπων – όπως στο παράδειγμα μεγάλης και σοβαρότατης γερμανικής εφημερίδας, της FAZ, στην οποία εργαζόταν γνωστός γερμανός δημοσιογράφος που στη συνέχεια αποκάλυψε, έχοντας από πρώτο χέρι γνώση, πως ακριβώς εξαγοράζονται οι συνάδελφοί του.

Εκφράζοντας δημόσια την ντροπή του, τόσο για τον εαυτό του, όσο και για ορισμένους συνάδελφους του στην εφημερίδα, ο δημοσιογράφος έφερε στην επιφάνεια τον τρόπο, με τον οποίο τα λόμπι της Πολιτικής, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς επίσης των μυστικών υπηρεσιών εξαγοράζουν όλους αυτούς,οι οποίοι επηρεάζουν με τις αναφορές τους την κοινή γνώμη.

Με τον τρόπο αυτό τεκμηρίωσε πως η δήθεν ελευθερία του Τύπου στη Γερμανία (προφανώς και σε άλλες χώρες), είναι στην πραγματικότητα ένα μέρος της χειραγώγησης των μαζών. Εάν κάποιοι δημοσιογράφοι δε αρνηθούν το χρηματισμό τους, θεωρώντας υποχρέωση τους να μην αποκρύψουν ένα πολιτικό σκάνδαλο ή να μην προωθήσουν κάποια κατά παραγγελία είδηση, ευρίσκονται συνήθως αντιμέτωποι είτε με τη ΣΔΟΕ της χώρας τους. είτε με την Εισαγγελία – ως ύποπτοι φοροδιαφυγής, προδοσίας κρατικών μυστικών ή με κάποια άλλη κατηγορία.

Στο γράφημα που ακολουθεί, το οποίο προέρχεται από τη «Διεθνή Διαφάνεια», φαίνεται η διαφθορά σε ορισμένους τομείς διεθνώς – κατά μέσον όρο φυσικά, αφού σε πολλές χώρες είναι διαφορετική.

Κόσμος – οι τομείς με τη μεγαλύτερη τάση απέναντι στη διαφθορά. Σε πολλές περιπτώσεις, τα Media (μέσα) δηλώνονται ως λιγότερο διεφθαρμένα, λόγω του ότι η μέτρησή του εν λόγου δείκτη συναντά αρκετά εμπόδια (ελάχιστες οι καταδίκες, αφού η επαλήθευση έχει αποδειχθεί σχεδόν αδύνατη).

Περαιτέρω, ενδιαφέρουσα ήταν επίσης η αποκάλυψη της ονομαζόμενης «ευρώ-ατλαντικής γέφυρας», η οποίααναφέρεται σε ένα μεγάλο δημοσιογραφικό κύκλωμα που χειραγωγεί την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, προς όφελος των Η.Π.Α. – με την έννοια πως προωθεί τα συμφέροντα της υπερδύναμης στην Ευρώπη, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών ΜΜΕ.

Εδώ αναρωτιέται εύλογα κανείς ποιό ή μάλλον από ποιόν χρηματοδοτείται εκείνο το «δημοσιογραφικό κύκλωμα» στη Γερμανία, το οποίο «ασχολείται επαγγελματικά» με τη δυσφήμιση, καθώς επίσης με τον εθνικό εξευτελισμό της Ελλάδας – μέσω δημαγωγικών εφημερίδων του τύπου της Bild ή Ελλήνων δημοσιογράφων που εργάζονται σε γερμανικά έντυπα (όπως του «Έλληνα» που έγραψε, στο Spiegel αν δεν κάνω λάθος, πως κατά τη διάρκεια των διακοπών του, κανένας Έλληνας δεν του έδινε αποδείξεις!).

Ολοκληρώνοντας, το να ζητάς από έναν λαό να ψηφίζει ή να κρίνει σωστά, όταν είναι αντιμέτωπος με τέτοια «σκουπίδια», είναι μάλλον υπερβολικό. Δυστυχώς, το μόνο που βοηθάει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η προσεκτική επιλογή των ΜΜΕ, με τα οποία ενημερώνεται κανείς – κάτι που όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του.

Ιάκωβος Ιωάννου, για το Analyst.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλα προμελετημένα ήταν για το τελικό χτύπημα
Ο λαός παγιδεύτηκε σε ερώτημα που η απάντηση ήταν μία: ΝΑΙ στην υποδούλωση

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Το πείραμα του δημοψηφίσματος έληξε με επιτυχία, ο λαός πρέπει να ετοιμάζεται για το τρίτο και πιο επίπονο μνημόνιο την στιγμή μάλιστα που η δημοκρατία καταλύθηκε αφού όλοι εκτός του ΚΚΕ, υποστηρίζουν την συμφωνία με την υπογραφή τους πριν καν δουν τους όρους της επικείμενης συμφωνίας.

Τα μηνύματα για το που θα κατέληγε η δήθεν κόντρα δανειστών και κυβέρνησης φάνηκαν από το τελευταίο Γιουρογκρούπ και Σύνοδο Κορυφής, στα οποία οι πολιτικοί αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του Ποταμιού βρισκόταν στις Βρυξέλλες ενώ διαπραγματευόταν η ελληνική κυβέρνηση. Μαζί έφυγαν για τις Βρυξέλλες, μαζί έφυγαν από τις Βρυξέλλες και μετά από το φτιαχτό δημοψήφισμα μαζί, όσο ποτέ άλλοτε, είναι έτοιμοι να παραδώσουν εις το όνομα της Ε.Ε κάθε ελπίδα πραγματικής ανασυγκρότησης του ελληνικού κράτους.

Το ΟΧΙ που ήταν ΝΑΙ

Ο κ. Θεοδωράκης μετά το θεατρικό μονόπρακτο περί τεμπέληδων και κομματοθρεμμένων Συριζαίων στην τελευταία συνεδρίαση της Βουλής ήταν ο πρώτος που βγήκε μετά το δημοψήφισμα και ανακοίνωσε την ανάγκη για "πατριωτικό μέτωπο και εθνική ενότητα". Πώς ο "τεμπέλης" με τον "δουλευταρά" μπορούν να έχουν κοινά συμφέροντα αυτό μόνο η Μέρκελ το ξέρει. Πώς η "Ευρωπαϊκή Πολιτεία της Ελλάδας" (όπως ο πρόεδρος του Ποταμιού χαρακτήρισε την χώρα μέσα στην Βουλή) έγινε Πατριωτικό Μέτωπο, αυτό μόνο ο Σόιμπλε το γνωρίζει.

Η παραίτηση του κ. Σαμαρά από την προεδρία της ΝΔ ήταν το δεύτερο σημείο που έδειξε ότι η κατάσταση της πολιτικής στην Ελλάδα αρχίζει να παίρνει άλλη μορφή από αυτή που ξέραμε. Τα παλιά πρόσωπα φεύγουν για να πάρουν την θέση τους νέα, που δεν θα έχουν την ταμπέλα του φθαρμένου Έλληνα "νοικοκύρη", αλλά του ευρωπαϊκού προσώπου που θέλει τη νέα τάξη πραγμάτων.

Μετά την συζήτηση των πολιτικών αρχηγών και την επιβολή της Γερμανίας και Γαλλίας για υπογραφή όλων των πολιτικών ηγετών των κομμάτων για παραμονή της χώρας στο ευρώ και για πλήρη στήριξη στον κ. Τσίπρα στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής και στην τελική διαπραγμάτευση που έρχεται, οι Έλληνες σήμερα είναι οι χαμένοι του δημοψηφίσματος. Το ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών έφερε το ΝΑΙ στην άνευ όρων στήριξη της κυβέρνησης των κομμάτων που στήριξαν το ΝΑΙ τρομοκρατώντας επί μία εβδομάδα τους Έλληνες ότι θα χρεοκοπήσει η χώρα και οι Έλληνες θα πεινάσουν.
Πώς η πείνα έγινε εθνική ενότητα, αυτό μόνο ο Γιούνκερ, που έχει έτοιμο το πακέτο των 35 δις για την δήθεν ανάπτυξη της χώρας, το ξέρει.

Γλεντήσατε το ΟΧΙ, πληρώστε το λογαριασμό

Οι Έλληνες περίμεναν τρεις δεκαετίες να νιώσουν ότι μπορούν να πάρουν στα χέρια τους την ζωή τους και την ίδια τους την χώρα μέσα από ένα δημοψήφισμα που όμως πολώθηκε και από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση με τεχνάσματα σκανδαλώδη.

Όλοι τους δούλευαν για το κοινό ευρωπαϊκό μέτωπο και όχι για την Ελλάδα. Κερδισμένοι στην ουσία είναι οι ψηφοφόροι του ΝΑΙ και οι χαμένοι οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ. Οι πρώτοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε απολύτως εφόσον το πραγματικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν καμία ρήξη με τους δανειστές και νέο μνημόνιο.
Αντιθέτως οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ που πίστευαν ότι είπαν ΟΧΙ στους δανειστές θα είναι αυτοί που θα νιώσουν και πάλι τις επιπτώσεις ενός νέου μνημονίου.
Το φτύσιμο για όσους νόμιζαν ότι είπαν ΟΧΙ σε μια Ε.Ε στραγγαλιστή, το έφαγαν από τον υπέρμαχο της Ομοσπονδιάς της Ε.Ε κ. Σταύρο Θεοδωράκη. "Τα πρακτικά της συζήτησης των πολιτικών αρχηγών θα δοθούν στην δημοσιότητα μετά την λήξη του κόκκινου συναγερμού". Δηλαδή, μετά τις υπογραφές με τους δανειστές και όχι τώρα.
Απαγορεύεται ο λαός που χθες ήταν κυρίαρχος με το δημοψήφισμα να γνωρίζει τις συζήτησαν και τι αποφάσισαν. Είναι σαν να φτιαχνόταν επί εφτά ώρες μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο ο λογαριασμός για το γλέντι που έγινε την Κυριακή το βράδυ για τη νίκη του ΟΧΙ.
Ο λογαριασμός έρχεται και όπως είπε ο κ. Σόιμπλε μετά τα αποτελέσματα του ελληνικού δημοψηφίσματος, τώρα όσο ποτέ άλλοτε είναι η κατάλληλη στιγμή για τον ολοκληρωτισμό της Ευρώπης. Με ένα κοινό τραπεζικό σύστημα και κοινούς θεσμούς.

Όλοι συμμέτοχοι σε ένα εθνικό έγκλημα

Στο κοινό ανακοινωθέν που εξέδωσαν οι πολιτικοί αρχηγοί που υπέγραψαν την στήριξη στον κ. Τσίπρα εμφανίζονται τρία στοιχεία ίδια με εκείνων των προηγούμενων Μνημονίων:

-Κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας, δηλαδή νέο δάνειο.

-Δίκαιη κατανομή των βαρών και μεταρρυθμίσεις, δηλαδή νέα μέτρα και φόροι.

-Αναπτυξιακό πρόγραμμα με πρόσχημα την ανεργία και την στήριξη της επιχειρηματικότητας, δηλαδή καινούργια 5μηνα κοινωφελούς εργασίας, ολοκλήρωση του ασφαλιστικού και εργασιακού, και επενδύτες που ξαναμπαίνουν στο παιχνίδι (μέσω ΤΑΙΠΕΔ)

-Ουσιαστική συζήτηση για την βιωσιμότητα του χρέους, δηλαδή να το επιμηκύνουν για άλλα 30 χρόνια μετά το 2045 που ορίζει η Γερμανία ως όριο. Το ερώτημα σε αυτή την πρόταση είναι πώς θα δεχθούν οι δανειστές να συζητηθεί η βιωσιμότητα του χρέους, αφού το δεύτερο σκέλος του δημοψηφίσματος ήταν "προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους" και υπερίσχυσε το ΟΧΙ, δηλαδή να μην αναλυθεί.

-Αποκατάσταση ρευστότητας των Τραπεζών σε συνεννόηση με την ΕΚΤ, δηλαδή δάνεια και πάλι στις Τράπεζες που θα τα χρεωθεί ο λαός μέσω εκτάκτων μέτρων.

Μία από τα ίδια αλλά αυτή την φορά χωρίς ίχνος τυπικής πολιτικής αντίστασης της Ελλάδας. Όλοι εργάζονται πλέον και με τις υπογραφές τους για το σχέδιο ολοκλήρωσης της Ε.Ε. Μπαίνει στο χρονοντούλαπο διά παντός η αμφισβήτηση του χρέους της Ελλάδας, η κατάργηση των μνημονιακών νόμων και η τελευταία ελπίδα που είχε ο ελληνικός λαός να υποστηρίζει ότι θέλει να ζει σε ελεύθερη χώρα χωρίς ξένους κηδεμόνες. Το 67% των ψηφοφόρων επέλεξε, με την συμμετοχή του στην παγίδα δημοψήφισμα, να υπογράψει το τελειωτικό χτύπημα της Ε.Ε εναντίον της Ελλάδας.

Το 67% των Ελλήνων επέλεξε Ε.Ε πάση θυσία και όπως τόνισε ο εκπρόσωπος του Σόιμπλε, κ. Μάρτιν Γιέγκερ "μπαίνουμε στο πλαίσιο του ESM που σημαίνει σύνδεση δανειοδότησης με όρους....δεν υπάρχουν μαζικές παροχές χωρίς αντιπαροχές".

Το 67% των Ελλήνων, λοιπόν, επέλεξε να γίνουν οι ίδιοι αντιπαροχή των παροχών που με δάνεια θα δέσουν την Ελλάδα σέρνοντάς την στο άρμα για την ολοκλήρωση της Ε.Ε εις το διηνεκές. Ο Δούρειος Ίππος για να ολοκληρωθεί το σχέδιο τους ήταν το δημοψήφισμα. Δημοκρατικά με την πλήρη ελευθερία της επιλογής των Ελλήνων ψηφοφόρων οι δανειστές μπορούν να δράσουν χωρίς καμία πλέον αντίσταση.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πολλοί ισχυρίζονται ότι το χθεσινό δημοψήφισμα είναι το τέλος της Μεταπολίτευσης. Πιστεύουμε πως το τέλος της μεταπολίτευσης θα επέλθει μόνο με την ανατροπή του μεταπολιτευτικού ολιγαρχικού και κρατικοδίαιτου καθεστώτος.

Δηλαδή, με την ανατροπή ή την κατάρρευση ολόκληρου του μεταπολιτευτικού μοντέλου, μαζί με τους οικονομικούς του παράγοντες, τα κόμματα και τους πολιτικούς που τους υπηρέτησαν.
Μην μας διαφεύγει ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέρος αυτού του μοντέλου και τίποτε δεν δείχνει ότι θέλει αυτή την ανατροπή. Δείχνει ξεκάθαρα ότι θέλει να γίνει απλά ένας συμβιβασμένος διαχειριστής αυτού του καθεστώτος.

Απλά το δημοψήφισμα έδωσε πλέον τη νομιμοποίηση, τη δύναμη και τα επιχειρήματα στα κοινωνικά κινήματα, να θέσουν ευθέως και δυνατά το θέμα της δημοκρατικής συμμετοχής του λαού στη λήψη των αποφάσεων.

Με αυτή την έννοια, το χθεσινό δημοψήφισμα, δεν είναι το τέλος της Μεταπολίτευσης, αλλά η απαρχή της επόμενης μέρας.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η δημοκρατία στα μανταλάκια των πολιτικών πορνείων
Κρατικό μυστικό η συζήτηση των πολιτικών αρχηγών… 

Γράφει ο Κώστας Καννελάκης

Έγινε το Δημοψήφισμα, ο λαός μίλησε, βγήκε το αποτέλεσμα και όλοι επιβιβαστήκαμε στο τρενάκι του τρόμου. Αμέσως μετά, ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρωθυπουργός (και νικητής του Δημοψηφίσματος) με πνεύμα πολιτικής ωριμότητας κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς σε μία συνάντηση ενημέρωσης και συνεννόησης… μίας ανεξάρτητης και κυρίαρχης κυβέρνησης που δέχτηκε την «παραίτηση» του υπουργού Οικονομικών επειδή δεν τον ήθελαν πλέον οι Ευρωπαίοι στη θέση του υπουργού.

Και όταν τελείωσε αυτή η συνάντηση των πολιτικών αρχηγών, πριν κοπάσουν οι ιαχές της νίκης της Δημοκρατίας, άρχισε να πέφτει η ομίχλη των πολιτικών στα μάτια των πολιτών, «για πρώτη φορά αριστερά»!
Καμία απολύτως δήλωση για το τι συζητήθηκε στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, παρά μόνο μία γενικόλογη κενού ουσιαστικού περιεχομένου κυβερνητική ανακοίνωση. Σύμφωνα μάλιστα με τις δηλώσεις του αρχηγού του «Ποταμιού», υπήρξε κοινή συμφωνία των αρχηγών όλων των μετεχόντων πολιτικών κομμάτων, να μην δημοσιοποιήσουν το περιεχόμενο της πολύωρης συζήτησής τους και «να το κρατήσουν απόρρητο και μακριά από την δημοσιότητα έως ότου λήξει η κρίση»!!!
Κάπου εδώ έπεσαν οι μάσκες, σκόνταψε και η Δημοκρατία και φάνηκαν τα αχαμνά της, ενώ οι πολίτες απέμειναν με ανοιχτό το στόμα όταν κατάλαβαν πως έχουν μπροστά τους μία "δημοκρατία τραβεστί"…!
  • Γιατί δεν ανακοινώνεται στον «κυρίαρχο λαό» τι αποφάσισαν οι πολιτικοί αρχηγοί, δηλαδή οι –σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας- υπάλληλοί του;
  • Πώς είναι δυνατόν να μην γνωρίζει ο «νικητής λαός» πως θα διαχειριστούν οι πολιτικοί αρχηγοί και δη η κυβέρνηση το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος;
  • Ποιος και πως μετέφρασε το δημοψηφικό αποτέλεσμα ως «λευκή επιταγή» που θα διαχειριστεί η πολιτική νομενκλατούρα, κοινή συναινέσει με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και την παρέα του;
Δυστυχώς, πριν περάσουν καν 24 ώρες επιβεβαιώθηκαν οι Κασσάνδρες που ωρύονταν προεκλογικά, αλλά οι κραυγές τους ήταν σαν «φωνές στην έρημο» του φανατισμού, της έντασης και της… πολλάκις επαναλαμβανόμενης απώλειας πολιτικού ορίζοντα των ψηφοφόρων αυτής της χώρας… Φώναζαν οι διάφοροι «γραφικοί» για τους κινδύνους χειραγώγησης του ό,ποιου αποτελέσματος, από το πολιτικό σύστημα που δεν έχει εισπράξει κανένα από τα μηνύματα αγωνίας της χώρας και εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται την χώρα ως χώρο, ως ιδιοκτησία του, την οποία μπορεί να διαχειρίζεται χωρίς να απολογείται, ακόμη και όταν –όπως συμβαίνει πάντα- αποτύχουν οι πολιτικοί σχεδιασμοί, οι πολιτικές κινήσεις και το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό.

«Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» λοιπόν! Αυτό μας είπαν και πάλι οι «ηγέτες»! Και επιπλέον, χωρίς να ενημερώσουν καν τον λαό για τις αποφάσεις τους!
Αυτή είναι η δική τους δημοκρατία. Η κανονική Δημοκρατία έχει μεταναστεύσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όταν διαπίστωσε πως κανείς δεν ενδιαφέρεται γι αυτήν σε αυτή την χώρα.
Και τώρα που πουλήσαν την πραμάτεια τους, την δημοκρατία τους, την κατεβάζουν από τα μανταλάκια και την βάζουνε στο σκονισμένο μπαούλο στα υπόγεια των πολιτικών τους χαμαιτυπείων, μέχρι να ξανάρθει η στιγμή που θα την... διαλαλήσουν...

Μετά από ανάπαυλα ολίγων ωρών, φυσικά, θα αρχίσουν και πάλι να διασταυρώνουν τα ξίφη τους οι πολιτικές παρατάξεις, για να προσφέρουν το γνωστό αηδιαστικό θέαμα στο κοινό τους…
Φανατισμός έως και διχόνοια… Η συνταγή είναι παλιά και δοκιμασμένη. Ενίοτε γεννά και «ηγέτες» που ωρύονται στα μπαλκόνια για τον λαό, ενώ στα κλειστά γραφεία παραδίδουν ό,τι ανήκει στο λαό.

Κι εσύ λαέ, και πάλι προδομένε, μην μιλάς…
Δεν δικαιούσαι να μιλάς, γιατί εσύ τους δίνεις τη δύναμη και την ασφάλεια να σε προδίδουν.
Εσύ δεν πρέπει να ξέρεις τι συζητάνε για εσένα, χωρίς εσένα… Γιατί εσύ δεν ξέρεις. Αυτοί ξέρουν… Ξέρουν πολύ καλά πώς να σε ξεπουλήσουν στην πρώτη καλή προσφορά…
Μετά από μία ανάσα «δημοκρατίας» ξαναπιάσε το κουπί, και σκάσε… ακόμη και όταν θα σου πούνε ότι είναι πατριωτικό σου καθήκον να δώσεις (εσύ και όχι οι ίδιοι) ακόμη και τη ζωή σου για την πατρίδα (ή την παρτίδα τους;)…

Σκάσε, σκύψε και πλήρωνε…
Δεν γεύτηκες ακόμη το πραγματικό μέγεθος της "φροντίδας" που σου ετοίμασαν οι... σωτήρες σου...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από την αρχή τονίσαμε πως το δημοψήφισμα ήταν ψευδεπίγραφο και γι’ αυτό αρνηθήκαμε την εμπλοκή στη διαλεκτική του ναι ή του όχι. Διότι, με τον τρόπο που είχε τεθεί το ερώτημα, προδίκαζε και το αποτέλεσμα. Δεν ήταν δυνατό οι Έλληνες, μετά από πέντε χρόνια καταστροφή, να συναινέσουν εύκολα στο «Ναι στις προτάσεις των δανειστών», όταν μάλιστα η Κυβέρνηση και όλος ο μηχανισμός της προπαγάνδας της επαναλάμβανε πως το δίλημμα δεν έχει καμία σχέση με το ερώτημα, ευρώ ή δραχμή, και πως ένα Όχι θα ενίσχυε απλώς τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας. Υπ’ αυτή την έννοια, ακόμα και το 39% που πήρε το Ναι μάλλον επιτυχία του ήταν, όταν μάλιστα συνυπολογίσουμε πως οι σπόνσορές του ήταν οι εξαιρετικά… δημοφιλείς, Σαμαράς, Βενιζέλος, Όλγα Τρέμη και… Μπάμπης Παπαδημητρίου. Γι’ αυτούς τους λόγους αντιταχθήκαμε σε αυτό το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα, εμείς και ελάχιστοι άλλοι, με πρώτο –προς τιμήν του, παρά τον ξύλινο λόγο του– το ΚΚΕ και κάποιες μικρές ακροαριστερές ομάδες, όπως το ΜΛΚΚΕ.

Και πράγματι, ένα ακαθόριστο αλλά σημαντικό ποσοστό Ελλήνων επέλεξε την αποχή. Βεβαίως, δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε για πόσους από αυτούς, που αντιπροσωπεύουν το 37,50% των εγγεγραμμένων, η αποχή εξέφραζε μια λιγότερο ή περισσότερο συνειδητή άρνηση του ψευδοδιλήμματος, πάντως η συνολική συμμετοχή έφτασε στο 62,50%.  Αν υπολογίσουμε ότι ένα 12-15% των εγγεγραμμένων μάλλον έχει μετοικήσει εις τας αιωνίους μονάς, απουσιάζει εκτός Ελλάδας ή δεν μπορεί να μετακινηθεί, αλλά παραμένει στους εκλογικούς καταλόγους, μπορούμε να υπολογίσουμε το ποσοστό της πραγματικής αποχής σε πάνω από 20%, στο οποίο προφανώς συμπεριλαμβάνεται και ένα σημαντικό ποσοστό συνειδητής πολιτικής αποχής.

Ένα επίσης σημαντικό 5,8%, επέλεξε το λευκό ή το άκυρο, ενώ στις εκλογές κυμαίνεται πάντα γύρω στο 0,9% με 1%. Κατά συνέπεια, και εδώ έχουμε ένα σημαντικό ποσοστό, 5% τουλάχιστον, συνειδητής απόρριψης του διλήμματος.

Εν τέλει την απάντηση στο δίλημμα του δημοψηφίσματος επέλεξε το 56,70%  των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση το 70-71% των ενεργών ψηφοφόρων. Δηλαδή το 43% περίπου των Ελλήνων ψήφισε  Όχι και το 28% Ναι.

Εμείς, ως συλλογικό υποκείμενο, επιλέξαμε να μετρηθούμε με τους «λιγότερους» από τα τρία στρατόπεδα, τους οπαδούς του άκυρου-αποχής, διότι δεν θέλουμε να θεωρήσουμε το σύνολο της αποχής και των λευκών, επί των ενεργών ψηφοφόρων (που επίσης φθάνει το 29%), ως ενιαίο μπλοκ. Πάντως παραμένει σημαντικό το ποσοστό εκείνων που αρνήθηκαν κάθε επιλογή από τις δύο κυρίαρχες και προπαντός από το ίδιο αυτό το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα.

Τις επόμενες ημέρες γνωρίζουμε πως αυτή η επιλογή, των λιγότερων, θα επιβεβαιωθεί δυστυχώς πανηγυρικά, όπως πολλές φορές έχει συμβεί στην πρόσφατη ιστορία μας. Θα θυμίσουμε πως είχαμε αρνηθεί, τότε που μπορούσαμε να το κάνουμε, την ένταξη στην ευρωζώνη, είχαμε αρνηθεί τους καταστρεπτικούς Ολυμπιακούς Αγώνες, είχαμε αρνηθεί τη μηδενιστική «επανάσταση» του Δεκέμβρη του 2008. Και τότε μας έλεγαν πως το «αλάνθαστο κριτήριο» του λαού ήταν συντριπτικά εναντίον μας.

Αλλά ποτέ δεν διστάσαμε να βαδίσουμε ενάντια στο ρεύμα. Οι πιο παλιοί από μας είχαν αντιταχθεί στην άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, που εκμαύλισε τον ελληνικό λαό. Είχαμε αντιταχθεί στην απαρχή των δικοινοτικών συνομιλιών στην Κύπρο, είχαμε αντιταχθεί στην ελληνοτουρκική φιλία των Σημίτη-Θεοδωράκη, είχαμε αντιταχθεί στην παράδοση του Οτσαλάν, είχαμε αντιταχθεί στον Σημίτη, στην καταστρεπτική οικονομική πολιτική του Καραμανλή και στον ΓΑΠ, όπως αντιταχθήκαμε και στον Τσίπρα. Έχουμε μάθει να βαδίζουμε ενάντια στην «πλειοψηφία», που συχνά ακολουθεί άβουλη και αμήχανη την εξουσία. Έχουμε μάθει να αντιστεκόμαστε στις κυβερνήσεις που τα τελευταία χρόνια οδηγούν την Ελλάδα από το κακό στο χειρότερο. Και, αν δεν κάνουμε λάθος, κάποιοι όψιμοι «αντιστασιακοί», και αυτή τη φορά, τη φωνή της κυβέρνησης ακολούθησαν, χωρίς να ανησυχούν γιατί και πώς συνταυτίστηκαν με τη Χρυσή Αυγή και το Τουρκικό Προξενείο στη Θράκη! Για μια ακόμα φορά, προσχώρησαν στη γιαλαντζί αντίσταση, την εύκολη, με το γκουβέρνο, παίρνοντας στον λαιμό τους και κάποιους αυθεντικά αντιστασιακούς συμπολίτες μας. Και την ταυτίζουν με τις δύσκολες, εκείνη που ήταν ενάντια στο σχέδιο Ανάν ή παλαιότερα ενάντια στην ιταλική εισβολή, το 40.

Αλλά το ξήλωμα έχει ήδη αρχίσει και μάλιστα από τον εμπνευστή του δημοψηφίσματος, τον Βαρουφάκη. Ελπίζουμε να μην ξηλωθεί εντελώς και η χώρα και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’ αυτό.

Κατ’ αρχάς θα θάψουμε το τομαχώκ του πολέμου. Διότι δεν μας ενδιαφέρει η δικαίωσή μας, η οποία είναι βέβαιη, αλλά δεν χρειάζεται να την προβάλλουμε, διότι μέλημά μας είναι η μικρότερη δυνατή ζημιά για τη χώρα. Γιατί η ζημιά έχει ήδη γίνει και θα πληρώσουμε όλοι, εκτός από τα λαμόγια, που με τα λεφτά τους στο εξωτερικό παίζουν με τις γλίσχρες καταθέσεις του κοσμάκη, ενώ το κύμα της φτωχοποίησης ούτως ή άλλως θα βαθύνει.

Εμείς θα είμαστε εδώ, ενάντια στα δύο στρατόπεδα της καταστροφής, στον ένα και μοναδικό δρόμο. Του πατριωτισμού, της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της αναγέννησης του τόπου μας.

Ανακοίνωση του Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανάλυση εκλογικού αποτελέσματος δημοψηφίσματος 

Τι λένε οι αριθμοί… Ποια είναι η ωμή πραγματικότητα πίσω από τους ρωμαϊκούς θριάμβους και τις φιέστες…

Με ενσωματωμένο λοιπόν το 100% των Εκλογικών Τμημάτων στο σύνολο της Επικράτειας έχουμε τα παρακάτω αποτελέσματα:

Ψήφισαν 6.161.140 ψηφοφόροι, δηλαδή το 62,47% των εγγεγραμμένων στους Εκλογικούς Καταλόγους ψηφοφόρων.

Απείχαν 3.787.876 ψηφοφόροι, δηλαδή το 37,53% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.

Βρέθηκαν:
  • 5.803.987 Έγκυρα ψηφοδέλτια δηλαδή το 58,33% επί των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ή το 94,20% επί των ψηφισάντων…
  • 310.812 Άκυρα ψηφοδέλτια, δηλαδή το 3,12% επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ή το 5,04% επί των ψηφισάντων και
  • 46.341 Λευκά ψηφοδέλτια, δηλαδή το 0,46% επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ή το 0,75% επί των ψηφισάντων.
Το «ΟΧΙ» πήρε 3.558.450 σταυρούς δηλαδή το 35,76% επί των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ή το 61,36% επί των Εγκύρων ψηφοδελτίων, ενώ

Το ΝΑΙ πήρε 2.245.537 σταυρούς δηλαδή το 22,57% επί των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ή το 38,69% επί των ψηφισάντων.

Το «ΟΧΙ» έλαβε τα μεγαλύτερα ποσοστά στον νομό Χανίων (73,77%) , στη Β΄ εκλογική περιφέρεια Πειραιά (72,51%), στους νομούς Κερκύρας (71,25%), Ηρακλείου (70,82%), Σάμου (70,31%), Αχαΐας (68,44%), Ξάνθης (67,89%), Ευβοίας (67,60%), Βοιωτίας (67,43%) και Ζακύνθου (67,31%).

Το «ΝΑΙ» εμφανίζει τα υψηλότερα ποσοστά σε Λακωνία (48,83%), Καστοριά (47,64%), Α΄ Αθηνών (46,79%), Σέρρες (46,26%), Χίο (46,16%), Γρεβενά (45,69%), Έβρο (45,36%), Ευρυτανία (44,11%), Αρκαδία (43,57%) και Μεσσηνία (43,16%).

Συμπεράσματα: Παρά λοιπόν την κρισιμότητα της εκλογικής αναμέτρησης η Αποχή των ψηφοφόρων από τις χτεσινές κάλπες έφτασε στο ποσοστό-ρεκόρ του 37,53%.

Εάν τώρα συνυπολογίσουμε την Αποχή, τα Άκυρα και τα Λευκά που είναι συνολικά 4.145.029 συμπολίτες μας, αποτελούν το 41,66% επί των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων αρκετά περισσότεροι δηλαδή από αυτούς που υποστήριξαν το «ΟΧΙ» ή το «ΝΑΙ»…

Στο «ΟΧΙ» αυτό συμπεριλαμβάνονται και οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής, των ακροδεξιών ευρωσκεπτικιστών των ΑΝΕΛ, της συντριπτικής πλειοψηφίας των «Τουρκόφρονων» Μουσουλμάνων της Ελλάδας κατόπιν της υποδείξεως - ωμής παρέμβασης του Τουρκικού Προξενείου, των προερχόμενων από το παλαιό - λούμπεν ΠΑΣΟΚ που τώρα αποτελούν τη δική τους συνιστώσα στο ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΜΑΡΣ και των γνωστών «δραχμολάγνων» μελών της πανίσχυρης Αριστερής Πλατφόρμας και άλλων ακροαριστερών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία είναι ηλίου φαεινότερο ότι ακολουθεί τη δική της προσωπική πολιτική ατζέντα και μάλλον είναι και από τους μεγάλους ηττημένους του Δημοψηφίσματος, μετά τη μεγάλη «Νίκη» του Αλέξη Τσίπρα που πήρε προσωπικά επάνω του όλο τον προεκλογικό αγώνα…

Πύρρειος λοιπόν η Νίκη την οποία απεύχετο και μάλλον προσπάθησε, σε κάποια φάση, να αποφύγει ο Πρωθυπουργός καθόσον τώρα είναι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει την αδιαλλαξία των δανειστών αλλά κυρίως το αποδυναμωμένο πλέον εσωτερικό μέτωπο των σταλινικών απολιθωμάτων!!!
Εξ΄ ου και η υπαγόρευση των δανειστών (κυρίως) αλλά και των εσωκομματικών «φωνών της λογικής και του ρεαλισμού», της αποπομπής Βαρουφάκη και πολλών άλλων αι οποίαι έπονται…

Τελικό συμπέρασμα είναι το «ΟΧΙ» που παρουσιάζεται ως «Θρίαμβος» έχει την υποστήριξη μόνο του 1/3 περίπου των Ελλήνων με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για όλους… Ο Πρωθυπουργός, δείχνοντας για μια ακόμη φορά τα πολιτικά του αντανακλαστικά φαίνεται να πήρε το μήνυμα συγκαλώντας για πρώτη φορά Συμβούλιο Αρχηγών έπειτα από πρόταση όπως λένε του Γάλλου προέδρου Φ. Ολάντ ώστε να φανεί προς τα έξω ότι πλέον είμαστε ενωμένοι αλλά και προς το εσωτερικό του Κόμματός του ότι πλέον δεν τους έχει ανάγκη και καλά θα κάνουν κάποιοι να κάτσουν στα «αυγά» τους για να μην χάσουν τα όποια κυβερνητικά, βουλευτικά ή κρατικά προνόμια διαθέτουν…

Φαύλος ο Κρης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Το χθεσινό δημοψήφισμα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επανίδρυσε τη χώρα. Πριν από τη διεξαγωγή του γνωρίζαμε ότι ο ελληνικός λαός τάσσεται αναφανδόν υπέρ της Ευρώπης, χωρίς αστερίσκους και επιφυλάξεις, ότι η παλαιή επετηρίδα της πολιτικής τάξης μας άντεχε εκμεταλλευόμενη τη μετεκλογική ρευστότητα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα συνιστωσών, ότι ο λαός είναι επιρρεπής στον διχασμό. Ο τρόπος που φτάσαμε στις κάλπες μέσα σε πέντε εφιαλτικές ημέρες, με το μαχαίρι στον λαιμό, έφτασε και περίσσεψε για να συντριβούν παλαιές βεβαιότητες, να διαλυθούν σταθερές δεκαετιών, να ισοπεδωθούν αξιώματα και αλήθειες της Μεταπολίτευσης.

Το πρώτο μεγάλο νέο, με το οποίο πρέπει να μάθουμε να ζούμε, είναι ότι η Ευρώπη απογοήτευσε τον ελληνικό λαό και πως αυτός δεν είναι διατεθειμένος να της παρέχει λευκή επιταγή πάση θυσία. Οι Ελληνες είμαστε ο πρώτος λαός της Ενωσης που στέλνει ένα ισχυρότατο μήνυμα αμφισβήτησης της κρατούσας τάξης πραγμάτων στην ήπειρό μας. Και επειδή το μήνυμα αυτό αποστέλλεται από την Ελλάδα, εκ των πλέον παλαιών μελών της Ενωσης, πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Σήμερα εμείς, αύριο οι Ισπανοί, μεθαύριο οι Γάλλοι.

Το δεύτερο μεγάλο νέο είναι ότι ο λαός είναι πιο ώριμος από τις ηγεσίες του. Διχασμός πράγματι υπήρξε για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την Ευρώπη. Διχασμός, όμως, όπως τον έζησαν οι παλαιότερες γενιές, με ξύλο, επεισόδια, προπηλακισμούς, δεν υπήρξε. Ο Ελληνας τιθάσευσε τον θυμό του, «διέταξε» τα πάθη του.
Το γεγονός ότι έγιναν δύο μεγάλες συγκεντρώσεις του «Ναι» και του «Οχι» σε απόσταση χιλιομέτρων μεταξύ τους, χωρίς να συμβεί το παραμικρό, το γεγονός ότι συριζαίοι, νεοδημοκράτες, πασόκοι και λοιποί πήγαν και γύρισαν στα σπίτια τους με το ίδιο μετρό, χωρίς να ανοίξει μύτη, αξιολογείται ως πολύ σημαντικό γεγονός.
Οι Ελληνες είμαστε έμπειρος λαός. Κουβαλάμε Ιστορία. Ζήσαμε επαναστάσεις, κινήματα, δικτατορίες, μοναρχίες, δημοκρατία και, για να φθάσουμε έως εδώ, ξέρουμε τι πρέπει να αποφύγουμε.

Το τρίτο νέο που μας έδωσε το δημοψήφισμα είναι ότι μια ολόκληρη γενιά πολιτικών οδηγείται στη χωματερή της Ιστορίας, προς απόσυρση. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι τους υπεδείχθη και υπάκουσαν να κρυφτούν στα σπίτια τους, γιατί οι δημόσιες δηλώσεις τους, αντί να βοηθούν το «Ναι», συσπείρωναν το «Οχι». Το «Ναι» έχασε επίσης ψήφους επειδή εκπροσωπήθηκε από μισητούς ανθρώπους, ταυτισμένους με την αναξιοκρατία, τη σαπίλα και τη διαφθορά. Επειδή επιχείρησε να επιβληθεί και πάλι με τον βούρδουλα των μνημονιακών ΜΜΕ. Ολο αυτό το σύστημα ηττήθηκε (ακόμη και αν το «Ναι» κέρδισει - όταν έγραφα δεν ήταν γνωστό το αποτέλεσμα).

Το τέταρτο νέο είναι ότι ο αστικός ευρωπαϊκός χώρος κατέβηκε ακέφαλος σε αυτές τις κάλπες.
Το πρόβλημα ηγεσίας που αντιμετωπίζει είναι μείζον και φυσικά απορρίπτεται το ενδεχόμενο να λυθεί με μετεγγραφές. Καλός και άγιος ο Γιώργος Καμίνης, όχι όμως και ο ηγέτης που θα βγει στο μπαλκόνι για να αντιπαρατεθεί με τον Τσίπρα. Σε όποιον, δε, ονειρεύεται την παράδοση της κεντροδεξιάς παράταξης στον μειοψηφικό εκσυγχρονισμό στο όνομα της Ευρώπης, θα πρότεινα να κάνει κάτι απλό: να το ξεχάσει. (Για λόγους δικαιοσύνης: Ο μόνος που έκανε καλές εμφανίσεις, αντάξιες της κρισιμότητας των στιγμών, ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης.)

Το πέμπτο και τελευταίο νέο είναι ότι ο Τσίπρας διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην καμπάνια. Δεν υπάρχουν πια ΣΥΡΙΖΑ και συνιστώσες - υπάρχουν μόνο ο Τσίπρας και το ακροατήριό του, χωρίς ενδιάμεσους. Για πόσο ακόμα δεν ξέρω, γιατί, αν πέσει η χώρα, θα τον πλακώσει, αλλά συμβαίνει. Για να αποδειχθεί αυτό που λένε οι παλαιοί: «Σε αυτήν τη χώρα, ηγέτης δεν γίνεσαι αν δεν διχάσεις».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Ράπτη

Σε τίνος την πλευρά "βρίσκεται η μπάλα” - για να καταφύγουμε στο πλέον χρησιμοποιημένο κλισέ των ημερών; Το 61,5% του ΟΧΙ στο ελληνικό δημοψήφισμα έδειξε προς στιγμήν να την μεταφέρει με τον πιο θεαματικό τρόπο στην πλευρά των συνομιλητών της Αθήνας - οι οποίοι, όμως, με ταχύτατες κινήσεις επιμένουν να την επιστρέφουν.

Το μήνυμα ότι η "μπάλα βρίσκεται στην ελληνική πλευρά” η οποία θα πρέπει εντός 48 ωρών είτε να παρουσιάσει ένα αξιόπιστο και μετρήσιμο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων είτε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα του Grexit προκύπτει και από λόγους και από έργα. Η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής της Τρίτης προβάλλει ως έσχατος χρονικός ορίζοντας, ενώ προηγουμένως τη σύγκληση του Eurogroup θα έχει επιβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία της τεχνικής επί της πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ανακοίνωση της Κομισιόν αναφέρεται όχι μόνο ότι ο Jean Claude Juncker θα απευθυνθεί το πρωί της Τρίτης στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και ότι μέχρι τότε θα βρίσκεται σε επαφή με όλους τους "δημοκρατικά εκλεγμένους” ηγέτες των χωρών της ευρωζώνης. Το υπονοούμενο είναι σαφές: όσο ηχηρά και αν εκφράζεται η ελληνική δημοκρατική τάξη, βρίσκεται αντιμέτωπη με τα ανυπέρβλητα όρια που τίθενται από πλευράς άλλων 18, επίσης δημοκρατικών, κρατών.

Ωστόσο, η συσπείρωση των γραμμών των Ευρωπαίων εταίρων παρουσιάζει προβλήματα – με δυνάμει σοβαρές επιπτώσεις όχι τόσο για την άμεση εξέλιξη του ελληνικού ζητήματος όσο την μεσοπρόθεσμη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. Η υποδοχή του αποτελέσματος του ελληνικού δημοψηφίσματος φανέρωσε αξιοσημείωτες αποκλίσεις (αν όχι στο στόχο, τουλάχιστον στη μέθοδο) και ομαδοποιήσεις.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Γερμανία η οποία την προειδοποίηση των προηγούμενων ημερών ότι η ελληνική ψήφος αφορά την "παραμονή ή μη στο ευρώ” δείχνει να την εννοεί κατά γράμμα. Δεν πρόκειται για ένα μήνυμα που εκπέμπουν μόνο κοινωνικοί φορείς (π.χ. Η Ένωση Τραπεζών και η Ένωση Εξαγωγέων) οι "συνήθεις ύποπτοι” Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές, αλλά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον οι συγκυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες.

Ο αντικαγκελάριος Sigmar Gabriel ήταν σαφής: η ίδια η προκήρυξη του δημοψηφίσματος έκοψε τις γέφυρες και ο Αλέξης Τσίπρας δεν αναγνωρίζεται επί της ουσίας ως συνομιλητής. Το ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός επιβεβαίωσε την κυριαρχία του στο εσωτερικό του μέτωπο δεν αλλάζει αυτή την κατεξοχήν πολιτική θέση του Βερολίνου.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται όσοι τις προειδοποιήσεις τους των προηγούμενων ημερών (διατυπωμένες ηπιότερα και σχετικοποιημένες) ήδη τις αντικαθιστούν με εκκλήσεις για ταχεία εξεύρεση ενός συμβιβασμού και εξορκίζουν το ενδεχόμενο του Grexit. Πρόκειται, διόλου τυχαία, για τους ιθύνοντες της Γαλλίας, της Ιταλίας και του Βελγίου. Με αυτή την έννοια, η συνάντηση του Francois Hollande με την Angela Merkel το απόγευμα της Δευτέρας είναι μάλλον η πιο δύσκολη που έχει υπάρξει.

Όμως το "λατινικό μπλοκ”, ακόμη και αν είχε διαθέσεις αντιπαράθεσης, αντιμετωπίζει μία δυσάρεστη πραγματικότητα: η "γερμανική γραμμή” έχει την ανεπιφύλακτη στήριξη των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών – ακόμη και της εκτός ευρωζώνης Πολωνίας. Η σημασία αυτού του νέου συσχετισμού για τη μελλοντική εικόνα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί.

Έτσι, όσο και αν το περιοδικό Der Spiegel έσπευσε να ερμηνεύσει το ελληνικό αποτέλεσμα ως "ήττα της Angela Merkel”, ο πραγματικά μεγάλος ηττημένος είναι ο Γάλλος πρόεδρος, ο οποίος ήδη δέχεται επικρίσεις στο εσωτερικό του για το γεγονός (που δεν μπορεί πλέον να αποκρυβεί από οποιαδήποτε σκηνοθεσία "γαλλογερμανικού άξονα”) ότι ακολουθεί πολιτική ουράς έναντι του Βερολίνου.

Σε κάθε περίπτωση, μετά και τη δημοσιοποίηση του σχεδίου έκθεσης βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από το ΔΝΤ, το ζήτημα δεν είναι μόνο αν η Αθήνα μπορεί να βρει κοινό έδαφος με τους πιστωτές της, αλλά πλέον και αν αυτοί μπορούν να βρουν κοινό έδαφος μεταξύ τους. Μόνο που όσο περισσότερο περιπλέκεται το δεύτερο τόσο λιγότερο πιθανό είναι να προκύψει το πρώτο.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο γερμανικός Τύπος αναφέρεται εκτενώς στο αποτέλεσμα του χθεσινού δημοψηφίσματος που διεξήχθη στην Ελλάδα και στις επιπτώσεις του για το μέλλον της χώρας στην ευρωζώνη.

"Τώρα η ΕΕ απειλείται με μια έντονη διαμάχη σχετικά με ένα Grexit", είναι ο τίτλος της εφημερίδας Die Welt, η οποία εξηγεί ότι μετά το "όχι" των Ελλήνων μερικοί πολιτικοί ζητούν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ενώ άλλοι τάσσονται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων.

Θα φτάσουν οι ευρωπαϊκές χώρες στα όριά τους και θα οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης; διερωτάται η γερμανική εφημερίδα.

Όπως εξηγεί η Welt υπέρμαχος της πιο ήπιας στάσης είναι ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ενώ αντίθετα οι χώρες που αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη αυστηρότητα την κατάσταση είναι κυρίως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Φινλανδία, οι χώρες της Βαλτικής και η Σλοβακία. Εξάλλου, υπογραμμίζει η εφημερίδα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι ο πιο αποφασισμένος υπέρμαχος της σκληρής γραμμής.

"Έλλειψη κατανόησης και επιδοκιμασία από την υπόλοιπη Ευρώπη", είναι ο τίτλος της οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, χαρακτηριστικός των ανάμεικτων συναισθημάτων που έχει προκαλέσει στους Ευρωπαίους το "όχι" των Ελλήνων.

"Τώρα ξεκινούν πραγματικά τα προβλήματα της Ελλάδας", τιτλοφορείται η Frankfurter Allgemeine. Η Ελλάδα ψήφισε "όχι" και ελπίζει ότι θα κερδίσει υποχωρήσεις από την πλευρά των πιστωτών. Όμως τώρα η χώρα αρχίζει να έχει μεγάλα προβλήματα με τη ρευστότητα. Πώς θα προχωρήσει; διερωτάται η εφημερίδα.

"Μια χώρα λέει "όχι"", είναι ο τίτλος της Suddeutsche Zeitung. Οι Ευρωπαίοι εταίροι της είναι αγανακτισμένοι, η Ελλάδα είναι διχασμένη και το περιθώριο διαπραγματεύσεων μηδενικό, σχολιάζει η εφημερίδα. Είναι εντυπωσιακό πώς η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να προκαλέσει τόσες ζημιές με έναν και μόνο πολιτικό ελιγμό, προσθέτει.

"Πολύ λυπηρό για το μέλλον της Ελλάδας": Η εφημερίδα Die Zeit επέλεξε για τίτλο της το σχόλιο του προέδρου του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα.

Η εφημερίδα προσθέτει ότι πλέον ο Ντάισελμπλουμ αναμένει πρωτοβουλίες από την Αθήνα, ενώ ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς ζήτησε να δοθεί στην Ελλάδα ανθρωπιστική βοήθεια.

"Τώρα ακολουθούν οι πικρές εβδομάδες", τιτλοφορείται το περιοδικό Der Spiegel. Με το "όχι" στο δημοψήφισμα ο Έλληνας πρωθυπουργός θα ζητήσει μια καλύτερη συμφωνία από τους πιστωτές του, εξηγεί το περιοδικό. Σπάνια ένας πολιτικός έχει κάνει τόσο λάθος υπολογισμούς, εκτιμά, και επισημαίνει ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη πλέον μοιάζει αναπόφευκτη και ο δρόμος προς τα εκεί δύσκολος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η θριαμβευτική νίκη του Έλληνα πρωθυπουργού Τσίπρα στο δημοψήφισμα της Κυριακής εορτάστηκε ως η στιγμή της σαφήνειας, τόσο από τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από τα γεράκια της Ευρώπης. Η θεώρηση αυτή όμως είναι εσφαλμένη. Οι Έλληνες ψηφοφόροι, αντίθετα με όσα αναφέρονται, δεν ξεκαθάρισαν τι θέλουν. Το δημοψήφισμα ήταν ένα πολιτικό κακούργημα.

Του Marc Champion
Πηγή Bloombergview


Η κυβέρνηση έθεσε δύο περίπλοκα ερωτήματα που κατέληγαν στο ερώτημα: «Θέλετε περισσότερο οικονομικό πόνο;». Φυσικά το ερώτημα αυτό δεν έπρεπε να τεθεί ποτέ σε δημοψήφισμα. Στην συνέχεια η κυβέρνηση πούλησε μια καταφατική απάντηση στην ερώτηση αυτή, παρουσιάζοντάς την ως την οδό για το άνοιγμα των τραπεζών, κερδίζοντας μια εντολή που θα υποχρεώσει τους δανειστές σε ελάφρυνση του χρέους και η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ. Τι λοιπόν θα μπορούσαν να απαντήσουν οι ψηφοφόροι;

Επίσης δεν ξεκαθαρίστηκε από τους Έλληνες τι ακριβώς είναι έτοιμοι να κάνουν για να μείνουν στο ευρώ. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει το ευρώ και αν τους είχε ζητηθεί να διαλέξουν ίσως να αποφάσιζαν διαφορετικά. Το ελληνικό λοιπόν δημοψήφισμα θα έπρεπε να έχει γίνει είτε το 2011, είτε έναν μήνα πριν. Τώρα είναι πολύ αργά και πολλοί στην Ευρωζώνη θα το δουν ως μια ευκαιρία να απαλλαγούν από την Ελλάδα.

Μια άλλη υπόθεση που λέει πως οι Έλληνες θα είναι καλύτερα χωρίς ευρώ είναι αμφίβολη. Η Ελλάδα μπήκε σε περιπέτειες γιατί η οικονομία της είναι αναποτελεσματική και οι κυβερνώντες της διαφθαρμένοι ή ανίκανοι. Άρα είτε με δραχμή, είτε με ευρώ η κατάσταση θα είναι ίδια. Η Ευρωζώνη επίσης θεωρεί πως θα είναι καλύτερα χωρίς την Ελλάδα. Αυτό ίσως να είναι αλήθεια, αυτή την στιγμή.

Μακροχρόνια όμως ίσως δημιουργηθεί σημαντική ζημιά. Για να επιβάλει την έξοδο της Ελλάδας, η Ευρωζώνη πρέπει να διακόψει τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών, καθώς δεν υπάρχει άλλος, νομικός, τρόπος. Τότε, αν ο Τσίπρας δεν αποδεχτεί μια συμφωνία, η Ελλάδα θα μείνει χωρίς ρευστότητα και θα πρέπει να τυπώσει δικό της νόμισμα.

Το αποτέλεσμα θα είναι ένα έθνος αγανακτισμένο που θα πιστεύει πως επίτηδες οδηγήθηκε στην ένδεια και στην κατάρρευση από τους υποτιθέμενους εταίρους του στην Ευρώπη. Η χώρα θα καταστεί επίσης πολιτικά ασταθής, με τους νεομαρξιστές που κυβερνούν τώρα να αντικαθίστανται, ίσως, από κάποιους άλλους.

Η τελευταία λανθασμένη υπόθεση έχει να κάνει με τη Ρωσία. Η άποψη αυτή θέλει τη Ρωσία να αντικαθιστά την ΕΕ στην Ελλάδα, διασώζοντας τη χώρα. Η Ρωσία δεν είχε όμως ποτέ την πρόθεση να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά μόνο να την οδηγήσει εκτός ευρώ, όπως επιβάλουν τα συμφέροντά της.

Για όσο η Ελλάδα είναι συνδεδεμένη με το κοινό νόμισμα τα συμφέροντά της συνδέονται με το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και το ΔΝΤ, όχι με τη Μόσχα. Αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει και επιστρέψει στη δραχμή η σύνδεση αυτή διακόπτεται. Η Ρωσία δεν έχει χρήματα για να καταστήσει την άπορη Ελλάδα οικονομικά και πολιτικά εξαρτημένη από την ίδια. Η δε ιδέα περί ρουβλιών προκαλεί μόνο το γέλιο.

Η Ελλάδα είναι μια σταθερή χώρα στα Βαλκάνια, μια περιοχή επιρρεπή σε συγκρούσεις, το γεωπολιτικό μέλλον της οποίας ακόμα είναι αβέβαιο. Η Ελλάδα έχει εδαφικές διαφορές με την Τουρκία και αποτελεί τη βασική οδό εισόδου λαθρομεταναστών στην ΕΕ. Υπήρχε σοβαρός λόγος που ο πρόεδρος Τρούμαν είχε δώσει 400 εκατ. δολάρια, το 1947, για να κρατήσει την Ελλάδα στον δημοκρατικό κόσμο. Η λογική του Δόγματος Τρούμαν φαίνεται πως έχει ξεχαστεί.

Οι χειρισμοί της ελληνικής κρίσης υπήρξαν καταστροφικοί. Το δημοψήφισμα της Κυριακής πρόσθεσε άλλη μια στην αλυσίδα των κακών αποφάσεων και τώρα, δυστυχώς, πρέπει να είναι κανείς παράλογα αισιόδοξος για να αναμένει ένα καλό αποτέλεσμα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία κατά μήκος των συριακών συνόρων στο πλαίσιο των αυξανομένων φημών για πιθανή εισβολή καθώς ο διοικητής, υποστράτηγος των ειδικών δυνάμεων, Σεζάι Ακσακάλ, αποστάλθηκε στην περιοχή με συνοδεία πυροβολικού και συστοιχίες πυραύλων, που φθάνουν, τώρα, στη μεθοριακή επαρχία του Κίλις.

Ο αρχηγός του Επιτελείου του τουρκικού στρατού, Χουλούσι Ακάρ και ο β΄διοικητής του Στρατού, στρατηγός Αντέμ Χουντούτι, διενήργησαν ελέγχους των μονάδων στην περιοχή την περασμένη εβδομάδα.

Οι διοικήσεις των τεθωρακισμένων και των μηχανοκίνητων μονάδων αναπτύσσονται κατά μήκος των συνόρων καθώς και οι ταξιαρχίες καταδρομών από το Καϊσερί και το Μπολού, που έχουν κληθεί από το στρατηγείο του τουρκικού στρατού.

Στο μεταξύ, ένα κομβόι του πυροβολικού και συστοιχίες πυραύλων και εξοπλισμός από την περιοχή της Άγκυρας έχουν φθάσει στη νοτιοανατολική μεθοριακή επαρχία του Κίλις. Μάλιστα, έχουν πάρει θέσεις στις περιοχές Elbeyli και Öncüpınar κατά μήκος των συνόρων.

Επιπρόσθετα, ένα τάγμα που ανήκει στην 4η Ταξιαρχία Καταδρομών που σταθμεύει στην ανατολική επαρχία του Τουνσελί, έχει προβεί σε αναδιάταξη στα σύνορα της Συρίας από την περασμένη εβδομάδα.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον 54.000 στρατιώτες που έχει αναπτυχθεί κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία που αντιστοιχούν στο 15% του συνόλου των στρατευμάτων στη χώρα, γράφει το τούρκικο δημοσίευμα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εξετάζεται αναστολή συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη

Γράφει ο Βασίλης Ζήρας

Τρόπους de jure αναστολής της ιδιότητας του κράτους-μέλους της Ευρωζώνης, στην περίπτωση που η Ελλάδα εισέλθει σε τροχιά εξόδου από το κοινό νόμισμα, αναζητούν ήδη τις τελευταίες ημέρες στις Βρυξέλλες. Παράλληλα, καταρτίζουν σχέδια παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας για την αντιμετώπιση των άμεσων επιπτώσεων της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης της οικονομίας.

Νομικός τρόπος εξόδου από την Ευρωζώνη δεν υπάρχει, ούτε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ούτε η Συνθήκη της Λισσαβώνας προέβλεψαν κάτι τέτοιο, συνειδητά, θεωρώντας την ένταξη μη αναστρέψιμη. Επίσης, δεν προέβλεψαν τίποτα για την περίπτωση της χρεοκοπίας ενός κράτους-μέλους. Ωστόσο, καθώς τα ρευστά διαθέσιμα της χώρας έχουν εξαντληθεί, εάν δεν επέλθει μια συμφωνία χρηματοδότησης εντός των επομένων λίγων ημερών, η Ελλάδα είναι πιθανό να χρειαστεί να θέσει σε κυκλοφορία κάποιο είδος συναλλακτικού μέσου για τις συναλλαγές στο εσωτερικό, έως ότου μπορέσει να τυπώσει ένα δικό της νόμισμα. Η Ελλάδα θα είναι de facto εκτός Ευρωζώνης, αλλά de jure θα έχει ακόμη την ιδιότητα του μέλους. Σύμφωνα με νομικούς, ο μόνος τρόπος εξόδου από την Ευρωζώνη είναι ίσως η έξοδος από την Ε.Ε. Εξάλλου, κι αυτό είναι θέμα χρόνου να συμβεί, αφού, ύστερα από μια άτακτη χρεοκοπία, είναι μάλλον αμφίβολο εάν η Αθήνα θα εφαρμόζει τους κανόνες της Ενωσης στην οικονομία, την ενέργεια, την αγροτική πολιτική κ.λπ. Σε κάθε περίπτωση, το Grexit θα είναι μια μακρά, περίπλοκη και επώδυνη διαδικασία, η οποία θα συντελεστεί εν τοις πράγμασι πολύ πριν πάρει και νομική μορφή.

Αντιμέτωπες με το ορατό σενάριο της οριστικής ρήξης και της οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας, οι υπηρεσίες της Κομισιόν και της ΕΚΤ έχουν λάβει εντολή να επεξεργαστούν σενάρια γι’ αυτή την ενδιάμεση κατάσταση, στην οποία θα βρεθεί η χώρα. «Ισως πρέπει να μάθουμε να ζούμε με μια χώρα μέλος της Ευρωζώνης σε χρεοκοπία. Ισως πρέπει να προετοιμάσουμε όλο τον οργανισμό, την Ευρωζώνη και την Ε.Ε., να ζει με χώρες με τέτοια προβλήματα, σαν αυτά που έχει σήμερα η Ελλάδα», είπε την Παρασκευή ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, σε συνέντευξή του στο Politico.

Μια πιθανή λύση είναι να τεθεί η Ελλάδα σε μια αίθουσα αναμονής του ευρώ –τυπικά όχι εκτός, αλλά σε ένα είδος καραντίνας της Ευρωζώνης– έως ότου είναι σε θέση να επαναδιαπραγματευτεί την επιστροφή της. Το σχέδιο αυτό έχει δύο στόχους: πρώτον, να περιορίσει το πλήγμα στο πολιτικό project του ευρώ, καθώς θα εμφανίζει το Grexit προσωρινό και δυνητικά αναστρέψιμο. Δεύτερον, να περιορίσει τον κίνδυνο «μόλυνσης», να αντιμετωπίσει τις επιπλοκές κατά τη μακρά περίοδο μέχρι την εισαγωγή ενός νέου νομίσματος. Τι θα γίνει σε αυτό το διάστημα που η Ελλάδα θα είναι τύποις μέλος του ευρώ; Θα συμμετέχει στα Eurogroup; Θα συμμετέχει ο διοικητής της ΤτΕ στα διοικητικά συμβούλια της ΕΚΤ, θα έχει δικαίωμα ψήφου; Ποια θα είναι η σχέση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος με το Ευρωσύστημα; Βεβαίως, όλα αυτά είναι προς το παρόν ασκήσεις επί χάρτου, πιθανώς οι ευσεβείς πόθοι κάποιων φεντεραλιστών της Ευρώπης. Δεδομένου ότι, κατά πάσα βεβαιότητα, απαιτούνται αλλαγές στις συνθήκες, τον λόγο θα έχουν οι κυβερνήσεις. Είναι άγνωστο ποιες δυνάμεις θα απελευθερώσει η απόλυτη ρήξη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στα άλλα κράτη-μέλη και πώς θα γραφτούν οι επόμενες σελίδες της σχέσης της χώρας με την Ευρώπη.

Αυτό στο οποίο φαίνεται ότι θα υπάρξει μια μίνιμουμ συμφωνία είναι ότι η Ελλάδα θα υποστηριχθεί με ανθρωπιστική βοήθεια, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της σε βασικά είδη, όπως καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα κ.λπ. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στην Ε.Ε., αλλά και σε κάποιες πρωτεύουσες έχουν επεξεργαστεί κατά το παρελθόν τέτοια σενάρια. Βασική πηγή χρηματοδότησης της βοήθειας, με τη μορφή έκτακτων δανείων, θα είναι ο προϋπολογισμός της Ε.Ε. και τεχνογνωσία θα προσφέρει ο ΟΗΕ.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε αναζήτηση του σωτήρα της...

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Στρατηγικά λάθη και λάθη τακτικής από την πλευρά της αντιπολίτευσης ήταν αυτά που παρέδωσαν στα χέρια του Τσίπρα το «όχι», για να το διαχειριστεί από την πλευρά του ως πολιτικό εργαλείο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Οι βεβιασμένες αποφάσεις πανικού της αντιπολίτευσης και δη του Αντώνη Σαμαρά, στάθηκαν η αφορμή (η αιτία υπήρχε από την οικτρή αποτυχία και την ήττα των προηγούμενων εκλογών του Ιανουαρίου) για να οδηγηθεί στην έξοδο ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
Δυστυχώς για τον ίδιο τον Σαμαρά και το κόμμα «του», αλλά και για το ΠΑΣΟΚ το οποίο εξαφανίζεται από τον πολιτικό χάρτη οριστικά, ήταν καταστροφική η επιλογή της προώθησης του «ναι» από «προσωπικότητες» που ταυτίστηκαν με τα μνημόνια, αλλά και άλλες προσωπικότητες που εξαιτίας πολιτικών συγκυριών συνεχίζουν να «επιπλέουν» στην δημόσια ζωή.

Σε ένα συναισθηματικό κάλεσμα (να μην γελιόμαστε, το δημοψήφισμα είχε συναισθηματικά χαρακτηριστικά) ήταν λογικό ο κάθε ψηφοφόρος να πει όχι όταν προκλήθηκε να επιλέξει μεταξύ του επαναστατικού «όχι» στα μνημόνια και του εθελόδουλου «ναι» που προέβαλαν πρόσωπα μη αρεστά στις πλατιές μάζες. Τεράστιο λάθος τακτικής, λοιπόν, που ο Αντώνης Σαμαράς το πλήρωσε πριν ανακοινωθούν τα τελικά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, με την αποχώρησή του από την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Και η αλήθεια είναι πως άφησε κενή μία θέση (του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης) ιδιαίτερα βαρύνουσας πολιτικής σημασίας σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο χρονικό σημείο για την χώρα. Προφανώς είχε «ποντάρει» λάθος. Και προφανώς αυτό το λάθος δημιουργεί τώρα ένα «σπάσιμο» στη συνοχή μίας αποδυναμωμένης αντιπολίτευσης. Δημιουργεί δηλαδή ένα επιπλέον πρόβλημα (εσωτερικό) στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, την στιγμή που απαιτείται να υπάρχει αντιπολίτευση για να ελέγχει (στο εσωτερικό) την συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου.

Και μετά από αυτή την εξέλιξη, εμφανίστηκαν οι μνηστήρες. Δένδιας και Τατούλης φέρονται να είναι οι πρώτοι ενδιαφερόμενοι, ενώ κυκλοφορούν τα ονόματα του Βορίδη αλλά και του υιού Μπακογιάννη, χωρίς κανένας να αποκλείει και την εμφάνιση κάποιου άφθαρτου πρόσωπου που θα μπορέσει να επανεκκινήσει την «μηχανή» της Νέας Δημοκρατίας, αντιστρέφοντας την πορείας της προς την ολοκληρωτική απαξίωση και την πολιτική καταστροφή.
Ένα τέτοιο πρόσωπο μπορεί να είναι ο κ. Απ. Τζιτζικώστας, νυν περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, ο οποίος είναι νέος, ικανός και λαοφιλής τόσο στον χώρο του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, όσο και σε άλλους συγγενείς πολιτικούς χώρους.
Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε ένα σημαντικό χρονικό σημείο, στο οποίο πρέπει να αποφασίσει με ιλιγγιώδη ταχύτητα την επόμενη στρατηγική της κίνηση, τον επόμενο αρχηγό της, για να ξεφύγει από την καταστροφική δίνη που την οδήγησε τα τελευταία χρόνια ο Αντώνης Σαμαράς.

Θα μπορέσει, άραγε, η Νέα Δημοκρατία να απαλλαγεί από τους δεινοσαύρους, τους φθαρμένους πολιτικά και τους μνημονιοσολάγνους που κατέστρεψαν την εικόνα της κεντροδεξιάς παράταξης;
Πολλοί ίσως δεν μπορούν να το αντιληφθούν, αλλά απέναντι σε έναν πανίσχυρο πολιτικά Τσίπρα, μόνο αντίστοιχης βαρύτητας πολιτικά πρόσωπα μπορούν να σταθούν.
Μήπως κάποιοι σοβαρά σκεπτόμενοι και ώριμα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, πρέπει να σκεφθούν να κάνουν ένα τηλεφώνημα πρόσκλησης - πρόκλησης στον κ. Τζιτζικώστα;

Εάν στη Συγγρού αποφασίσουν να ανακυκλώσουν το κόμμα, εκλέγοντας κάποιο πρόσωπο που δεν συγκεντρώνει το ενδιαφέρον – αγάπη των ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς, καλό θα είναι να παραγγείλουν πινακίδα για τα γραφεία του κόμματος, η οποία θα γράφει «Κλείσαμε οριστικά λόγω βλακείας»…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Paul Craig Roberts
Μετάφραση – Απόδοση Δημ. Βουλγαρίδης


Με το 90% των καταμετρημένων ψήφων, οι Έλληνες ψήφισαν 61% έναντι 39%, σχετικά με την αποδοχή του τελευταίου γύρου λιτότητας που η ΕΕ προσπαθεί να επιβάλει στον ελληνικό λαό, προς όφελος του 1%. Αυτό που είναι εκπληκτικό είναι ότι το 39% ψήφισε υπέρ του 1% και κατά των δικών του συμφερόντων. Το 39% σ’ αυτή τη ψηφοφορία δείχνει ότι η προπαγάνδα προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους να καταψηφίσουν το δικό τους συμφέρον.

Η ψηφοφορία δεν ήταν μια ψήφος για αποχώρηση από την ΕΕ. Με την υποστήριξη του ελληνικού λαού, η ελληνική κυβέρνηση ελπίζει να επαναλάβει τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα του χρέους που θα λειτουργήσει στην πραγματικότητα. Η ΕΕ θα αντιτεθεί στον ελληνικό λαό, ο οποίος εκφράζει λόγο για τη μοίρα του, εάν η κυρίαρχη λογική είναι διατεθειμένη να αγνοήσει την ψηφοφορία και να διατηρήσει την άκαμπτη θέση της ΕΕ, ότι το ζήτημα του χρέους μπορεί να επιλυθεί μόνο με τους όρους της ΕΕ. Όπως έχει γίνει πια απολύτως σαφές, αυτοί οι όροι είναι η λεηλασία της ελληνικής οικονομίας από το 1%.

Δεδομένου ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι κλειστές και προφανώς δεν μπορεί να ανοίξουν εκ νέου χωρίς επίλυση του ζητήματος, η ακαμψία της ΕΕ θα αναγκάσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ και να επιστρέψει στο δικό της νόμισμα, ώστε να ανοίξει εκ νέου τις τράπεζες. Αυτό δεν θα απαιτούσε την αποχώρηση της Ελλάδας από την ΕΕ, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και ένα ή δύο άλλα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν τα δικά τους νομίσματα. Ωστόσο, κατά πάσα πιθανότητα η ΕΕ, η Ουάσιγκτον και οι υποτελείς της Ουάσιγκτον: Ιαπωνία, Καναδάς και Αυστραλία θα επιτεθούν στο νέο ελληνικό νόμισμα και θα οδηγήσουν την αξία του στις αγορές συναλλάγματος σε μια τόσο χαμηλή τιμή ώστε η Ελλάδα να μη μπορεί να εισάγει με τον πλούτο που θα κατέχει στο ελληνική νόμισμα, αφού αυτό δεν θα έχει καμία αξία στο εξωτερικό.

Μια άκαμπτη ΕΕ δημιουργεί τις συνθήκες για τη Ρωσία και την Κίνα να δράσουν. Αυτά τα δύο ισχυρά κράτη έχουν τα μέσα για να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα και να την εντάξουν στις οικονομικές σχέσεις που δημιουργούνται από αυτές τις δύο χώρες και από τις χώρες των BRICS.

Ο Αλέξανδρος Ντούγκιν, ένας Ρώσος στρατηγικός στοχαστής που έχει το αυτί του στη Ρωσική κυβέρνηση, δήλωσε:
"Οι Ρώσοι είναι από την πλευρά των Ελλήνων, δεν θα τους αφήσουμε μόνους στον πόνο τους. Εμείς θα τους βοηθήσουμε και να τους δώσουμε κάθε δυνατή υποστήριξη, εφόσον οι Βρυξέλλες και η φιλελεύθερη ηγεμονία επιδιώξουν να διαλύσουν την Ελλάδα. Θέλουμε να την σώσουμε. Πήραμε τη θρησκευτική μας πίστη από την Ελλάδα, καθώς και το αλφάβητο και τον πολιτισμό μας ".
Ο Ντούγκιν είπε ότι το ελληνικό δημοψήφισμα είναι η αρχή των "θεμελιωδών ευρωπαϊκών διαδικασιών απελευθέρωσης από τη δικτατορία της Νέας Παγκόσμιας Τάξης." Λέει επίσης ότι αυτό είναι και "δική μας προσπάθεια".

Το ελληνικό δράμα δεν έχει ακόμη τελειώσει. Προσευχηθείτε οι κυβερνήσεις Ρωσίας και Κίνας να κατανοήσουν ότι η διάσωση της Ελλάδας είναι η έναρξη της διαδικασίας του ξηλώματος του ΝΑΤΟ, δηλαδή του μηχανισμού της Ουάσιγκτον ο οποίος προωθεί τις συγκρούσεις με Ρωσία και Κίνα. Το 1% έχει επίσης στόχο την Ιταλία και την Ισπανία για λεηλασία και τελικά, τη Γαλλία και την ίδια τη Γερμανία. Αν οι Έλληνες σωθούν από τα νύχια της ΕΕ, η Ιταλία και η Ισπανία θα μπορούσαν να ακολουθήσουν.

Εάν η Νότια Ευρώπη αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, η ικανότητα της Ουάσινγκτον να δημιουργήσει βία στην Ουκρανία μειώνεται καθώς ο κόσμος θα ευθυγραμμίζεται ενάντια στην Αυτοκρατορία του Κακού.

Η εξουσίας της Ουάσιγκτον θα μπορούσε έτσι ξαφνικά να μειωθεί, σώζοντας τον κόσμο από τον πυρηνικό πόλεμο προς την οποία οι νεοσυντηρητικοί της Ουάσιγκτον πιέζουν.

* Ο Δρ Paul Craig Roberts είναι πρώην υφυπουργός οικονομικών των ΗΠΑ, επί προεδρίας R. Reagan, για την Οικονομική Πολιτική και συνεργάτης συντάκτης της Wall Street Journal. Ήταν επίσης αρθρογράφος για το «Business Week», «Scripps Howard News Service» και του «Creators Syndicate».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Παρακολουθώντας κάποιος τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας χθες όλη τη νύχτα, αλλά και σήμερα το πρωϊ, θα διαπιστώσει ότι λειτουργούν σαν να μην άλλαξε τίποτα, έπειτα από τον εναντίον του καθεστώτος λαϊκό σεισμό του 61,3%. Οι ίδιες πολιτικές κ.λ.π. γλάστρες που προβάλουν τα ΜΜΕ, γύριζαν όλη τη νύχτα από κανάλι σε κανάλι, προκειμένου να δώσουν την ερμηνεία στο αποτέλεσμα που θέλει η ολιγαρχία.

Σήμερα δε το πρωϊ, τα ΜΜΕ συμπεριφέρθηκαν σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Κάνουν πως δεν κατάλαβαν ότι κάτι σημαντικό άλλαξε στη χώρα. Ότι αυτό είναι η ήττα της ντόπιας ολιγαρχίας και των ξένων πατρώνων της. Αντί να έχουν κατεβασμένο το κεφάλι και να απολογούνται απέναντι στο λαό, αγκαλιάζουν τον Τσίπρα, ως τον απόλυτο νικητή, ως τον νέο ηγέτη της χώρας, ως τον κυρίαρχο του παιχνιδιού κ.λ.π. Αγκαλιάζουν δηλαδή αυτόν, που μέχρι χθες 7 μμ ζητούσαν επιμόνως την αντικατάστασή του από κάποιον τεχνοκράτη πρωθυπουργό, που θα προστάτευε τα συμφέροντά τους.

Εμείς φοβόμαστε και θα δείτε ότι η ιστορία θα μας επιβεβαιώσει, ότι αυτό το υπερήφανο λαϊκό «ΟΧΙ», θα αποτελέσει τελικά το εισιτήριο για τον Τσίπρα και την ελίτ του ΣΥΡΙΖΑ, για την είσοδό τους στα σαλόνια της ντόπιας και ευρωπαϊκής ολιγαρχίας.

Ευχόμαστε ολόψυχα να μην υπάρξει αυτή η «προδοσία» της λαϊκής βούλησης. Η ιστορία όμως του σάπιου ελληνικού συστήματος, κατά το παρελθόν, δεν μας κάνει να είμαστε αισιόδοξοι.

Ευχόμαστε ολόψυχα να πατήσει ο Τσίπρας πάνω σ’ αυτό το «ΟΧΙ», προκειμένου να διαλύσει την εγχώρια διαπλεκόμενη πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, αρχίζοντας από τους σάπιους θεσμούς που την εκτρέφουν και ειδικότερα αυτόν του Συντάγματος.

Εσείς πιστεύετε ότι θα το κάνει ή θα προσεταιριστεί την κρατικοδίαιτη ολιγαρχία και θα προσπαθήσει να ανασυστήσει ένα κομματικό κράτος στα μέτρα της ελίτ του ΣΥΡΙΖΑ;

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Να καλέσουμε την ελληνική ομογένεια σε έναν υπέρ πάντων αγώνα...
Να κάνουμε ένα σχέδιο αντεπίθεσης στα ευαίσθητα σημεία των δανειστών

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Δευτέρα 6/7/2015. Η επόμενη ημέρα μίας σημαντικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και της Ελλάδας απέναντι στους ευρωπαίους δανειστές που λειτουργούν «ιδιόμορφα» στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.
Με το «όχι» σαν αποτέλεσμα (με σημαντικό ποσοστό) η Ελλάδα κέρδισε μία σημαντική νίκη, που όμως αν δεν διαχειριστεί σωστά, μπορεί να αποδειχθεί και «Πύρρειος». Ταυτόχρονα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έδωσε χρόνο παραμονής στην εξουσία στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος μετά από πέντε μήνες διαπραγματεύσεων απέτυχε να επιτύχει - ικανοποιήσει τους λόγους της εκλογής του, δηλαδή την μείωση του χρέους και την «διαγραφή» ή επαναδιαπραγμάτευση επί των μνημονίων.

«Μέγα θαύμα τρεις ημέρες», λέει η σοφή λαϊκή παροιμία, μόνο που, δυστυχώς, στην περίπτωση της Ελλάδας η συνέχεια αναμένεται στην καλύτερη των περιπτώσεων πάρα πολύ δύσκολη, αφού είναι δεδομένο ότι η γερμανική Ευρώπη δεν μπορεί –και δεν είναι διατεθειμένη- να δεχτεί την «ελληνική ανταρσία», η οποία αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως και «δεόντως» ενδέχεται να αποκτήσει μεταδοτικά χαρακτηριστικά «μολύνοντας» και άλλες χώρες της ευρωζώνης…

Και τώρα τι θα γίνει; Θα περιμένουμε απλά την αντίδραση των Ευρωπαίων για να σκεφτούμε την επόμενη κίνησή μας ή θα πρέπει να διερευνήσουμε για πιθανά τρωτά σημεία των δανειστών, πάνω στα οποία θα ρίξουμε το βάρος της «άμυνάς» μας ώστε να αποκτήσουμε πλεονεκτήματα σε μία ουσιαστική διαπραγμάτευση, η οποία πρέπει να αποδεχθούμε ότι δεν έγινε μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα να χαθούν 5 πολύτιμοι μήνες;

Το πρώτο που πρέπει να αναρωτηθούμε (ή να κατανοήσουμε) είναι το ευαίσθητο σημείο των δανειστών. Εκεί που πρέπει να επικεντρωθούμε και να ασκήσουμε το μέγιστο βάρος των πιέσεών μας. Έστω και αυτή την ύστατη στιγμή καλούμαστε, πρώτα να είμαστε ενωμένοι και δεύτερον να επιχειρήσουμε να ενεργοποιήσουμε παγκοσμίως δυνάμεις ικανές να στηρίξουν τις ελληνικές θέσεις.
Η «αχίλλειος πτέρνα» των δανειστών είναι το ανθρωπιστικό στοιχείο (το οποίο είναι έτοιμοι να το χρησιμοποιήσουν από την πλευρά τους για να δείξουν στη διεθνή κοινότητα ότι δεν είναι απάνθρωποι…), το οποίο τους «βαραίνει» ιστορικά.

Κανονικά, τους πέντε μήνες που πέρασαν, θα έπρεπε να γίνει μία επιστράτευση των ικανότερων ακαδημαϊκών, που με τη βοήθεια των απανταχού ελλήνων, μέσα από ημερίδες θα ενημέρωναν την παγκόσμια κοινή γνώμη για το τι συνέβη και το τι συμβαίνει στην Ελλάδα μετά από 5 χρόνια μνημονίων. Καλούμαστε τώρα, να δημιουργήσουμε μία έκρηξη ελληνικής ενημέρωσης, σε όλο τον κόσμο. Η δημιουργία ενός παγκόσμιου κινήματος που θα αποτελείται από διανοούμενους, διεθνείς προσωπικότητες και πολιτικούς, ήταν (και εξακολουθεί εν μέρει να είναι) η μοναδική μας δυνατότητα να καταφέρουμε ένα ισχυρό πλήγμα στην εικόνα των δανειστών.
Για να μεγιστοποιηθούν τα αποτελέσματα μίας τέτοιας κίνησης, θα έπρεπε η κυβέρνηση να καλέσει όλους τους διπλωμάτες (να ανασύρει από την αδράνεια και εκείνους που έχουν συνταξιοδοτηθεί) με την βοήθεια των οποίων θα γίνει κατορθωτή μία προσέγγιση σε χώρες ευρωπαϊκές και μη, για να επιτευχθεί ένα «τείχος» απέναντι στην αδιαλλαξία των δανειστών.

Επειδή αυτά δεν συνέβησαν, και ο χρόνος σπαταλήθηκε στα κλειστά γραφεία των διαπραγματεύσεων, σήμερα η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου καλείται μέσα σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να αποκομίσει οποιοδήποτε όφελος (για την ακρίβεια οποιοδήποτε λιγότερο οικονομικό μέτρο) μέσα σε ένα περιβάλλον που μόνο ως φιλικό δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Έστω και αυτή τη στιγμή, όμως, μπορούν να γίνουν διεθνείς συνεδριάσεις στην Αθήνα ή σε άλλες μεγάλες πόλεις του κόσμου, στις οποίες θα αναδειχθεί η υπάρχουσα καταστροφή και θα επισημανθεί η επικείμενη ισοπέδωση (οικονομική, πολιτική και κοινωνική) με την οποία απειλείται η Ελλάδα.
Σε αυτές τις συνεδριάσεις θα πρέπει να κληθούν προσωπικότητες διεθνούς κύρους, από όλο το φάσμα των επιστημών, αλλά και πολιτικοί, οι οποίοι θα στηρίξουν ηθικά την Ελλάδα. Καλό είναι να αποφευχθούν άμεσες αναφορές στο παρελθόν της Γερμανίας, αλλά να τονιστούν λέξεις και φράσεις όπως π.χ. γενοκτονία, επίθεση κατά χώρας, αλαζονική παρέμβαση στο εσωτερικό ξένης χώρας, κίνδυνος της δημοκρατίας κ.α., ενώ θα πρέπει να τονίσουμε και να ρωτάμε πως είναι δυνατόν να τιμωρείται ένας λαός εξαιτίας των κακών πολιτικών του...

Χρόνος δεν υπάρχει, δυστυχώς, για να μεγιστοποιηθούν τα πιθανά αποτελέσματα μίας τέτοιας δράσης. Ας υπάρξει, τουλάχιστον, μία οργανωμένη απόπειρα κατά των διαθέσεων της Γερμανίας και των δορυφορικών σε αυτήν κρατών. Στο σημείο που βρισκόμαστε, πέρα από την ένεση πατριωτισμού και ηθικής ανάταξης που έφερε το «όχι», καλό είναι να οργανώσουμε, επιτέλους, μία συντονισμένη και ευρεία αντεπίθεση εκεί που «πονάνε» οι αδιάλλακτοι δανειστές.

Αφού δεν έχουμε τη δυνατότητα να συγκρουστούμε κατά μέτωπο με την πανίσχυρη Γερμανία και το «μπλοκ» των χωρών που η ίδια επηρεάζει στην Ευρώπη, ας ξεκινήσουμε έναν ιδιόμορφο ανταρτοπόλεμο, επιχειρώντας να δημιουργήσουμε φθορές στις θέσεις των δανειστών, αλλά, κυρίως, βάλλοντας στην ψυχολογία και το ηθικό μέρος, να βρούμε συμμάχους (χώρες και προσωπικότητες) που θα ισχυροποιήσουν τις θέσεις μας. Μπορεί στα κλειστά γραφεία των διαπραγματεύσεων να μην ισχύουν λέξεις όπως «ηθική» και «δίκαιο», όμως έξω από αυτά, οι λέξεις αυτές έχουν μία ιδιαίτερη βαρύτητα και έχουν την δυνατότητα να ασκήσουν πολλές και μεγάλες πιέσεις στους ευρωπαϊκούς λαούς (κυρίως της νότιας Ευρώπης), που μέχρι στιγμής «ενημερώνονται» με ισχυρές δόσεις σωβινισμού εις βάρος των Ελλήνων και της Ελλάδας.

Αν δεν το κάνουμε αυτό τώρα, πότε θα έχουμε και πάλι την ευκαιρία; Ίσως ποτέ…

ΥΓ: Όσοι νομίζουν πως βρισκόμαστε στο τέλος, τους λέμε πως η πραγματική "μάχη" και τα αποτελέσματά της, δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη. Είμαστε στο ξεκίνημα της κορύφωσης μίας αντιπαράθεσης της γερμανικής Ευρώπης με την Ελλάδα, που για μία ακόμη φορά αντιστέκεται αποφασισμένη να "πέσει" μαχόμενη... Και αυτή η ελληνική αντίδραση φέρνει ιστορικές μνήμες σε όλους τους εμπλεκόμενους...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Leonidas (GERARD BUTLER) personally delivers his answer to the Persian Messenger (PETER MENSAH) in Warner Bros. Pictures’, Legendary Pictures’ and Virtual Studios’ action drama “300,” distributed by Warner Bros. Pictures. PHOTOGRAPHS TO BE USED SOLELY FOR ADVERTISING, PROMOTION, PUBLICITY OR REVIEWS OF THIS SPECIFIC MOTION PICTURE AND TO REMAIN THE PROPERTY OF THE STUDIO. NOT FOR SALE OR REDISTRIBUTION
ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ την Μάχη απέναντι στου πακτωλούς των μαύρων Ταμείων του ΔΝΤ και των αγύριστων δανείων των καναλαρχών, των απειλών των Τραπεζιτών, των πρακτόρων των Πρεσβειών, του παλαιοκομματικού συστήματος με τους διαπλεκόμενους εργολάβους.

Πριν από 5 χρόνια.. όταν ήρθε το μνημόνιο από το Γιώργο Παπανδρέου, όταν τα μεγάλα ΜΜΕ έδειχναν όλους τους Ελληνες ότι «μαζί τα φάγαμε» και ότι έπρεπε να πεινάσει για τρία χρόνια και μετά θα ερχόταν η ανάπτυξη, ήμασταν μερικά πληκτρολόγια, απο άκρη σε άκρη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που προσπαθούσαμε να σπάσουμε την λογοκρισία της πραπαγάνδας. Τώρα μαθαίνουμε ότι έκανε και μαθήματα σε μεγάλους opinion makers των μεγάλων μισθών το ΔΝΤ πως να τρομοκρατούν τις μάζες. 

Η μάχη άνιση, αλλά η πρώτη μικρή νίκη των Ελλήνων bloggers ήρθε στις 11 Νοεμβρίου 2011!
Θυμάστε;
Με την Ανικανότητα του Παπανδρέου πριν καταφέρουν να περάσουν τον Μνημόνιο Β’ ο κόσμος ενημερωμένος για το αδιέξοδο αντιδρούσε κλιμακούμενα με τους Αγανακτισμένονυς Τότε μας έφεραν δοτό Παπαδήμο με την υπόσχεση αισιοδοξίας ότι με το κούρεμα του PSI θα μειωνόταν το χρέος.

Τελικά κι αυτό απάτη ηταν, καθως κουρεύτηκαν μόνο τα Ελληνικά Ταμεία και οι μικροομολογιούχοι. 
Η φθορά τους ήταν αργή αλλά σταθερή τον Φεβρουάριο του 2012 όποτε επέβαλαν το Μνημόνιο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΣΥ με 199 ΥΠΕΡ ! Μετά όμως στις εκλογές της 6 Μαϊου 2012 έπαιξαν το χαρτί της Αυτοδυναμίας αλλά τελικά πάλι συγκυβέρνησαν όλα τα παλαιοκομματικά ρετάλια ΠΑΣΟΚ-ΝΔ(ΔΗΣΥ)-ΔΗΜΑΡ.

Δεν πέφτει ο παλαιοκομματισμός μετά από 40 χρόνια έτσι ευκολα.
Μετά και τις δεύτερες εκλογές μαζί ΝΔ(ΔΗΣΥ)-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ είναι μόλις 179 βουλευτές! ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ!

Ακολούθησαν οι Ελιές και τα ΠΟΤΑΜΙΑ και σήμερα όλοι μαζι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ(ΔΗΣΥ)-ΔΗΜΑΡ-ΠΟΤΑΜΙ δεν ξεπερνούν του 109 βουλευτές Για όσους δεν κατάλαβαν τι έγινε σήμερα, κερδίσαμε την πιο χαμένη μάχη κόντρα σε όλα τα στατιστικα
  • Με κλειστές Τράπεζες από την Ευρώπη
  • Με προπαγάνδα τροκοκρατίας των ΜΜΕ της διαπλοκής 
  • Με ΠΑΣΟΚ - ΝΔ(ΔΗΣΥ) - ΔΗΜΑΡ - ΠΟΤΑΜΙ - ΚΚΕ να απειλούν με χάος και διχασμό
  • Με απειλές από τους Ξένους «συμμάχους» για αντίποινα τύπου Κάνδανου
  • Με πρακτορίστικες συμφωνίες Σαμαράδων εναντίον της χώρας τους
ΤΑ BLOGS ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ!
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ,
Ο ΦΟΒΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ,
ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΔΥΝΑΜΗ

Ακόμη και στις Τραγωδίες, το μεγάλο πανεπιστήμιο του Ελληνικού Πνεύματος, υπάρχει το τρίπτυχο «ύβρις-άτη-νέμεσις-τίσις».
Υβρη, του Σημιτικού Μεσαίωνα
Ατη, οι θεοί  θόλωσαν το μυαλό κι έφεραν τα «Λεφτά Υπάρχουν» του ΓΑΠ
Νέμεση, η οργή και εκδίκηση των θεών δοκίμαζαν τις αντοχές μας με ΕΝΦΙΑ και άλλα. 

ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η Τίσις. 
Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΛΑΜΟΓΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ.

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έχει έρθει η ώρα να γίνουν διαπραγματεύσεις για μια αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας ίσως ακόμη και για μια απομείωση του χρέους. Σε αντάλλαγμα, καταλήγει η Welt, η Αθήνα θα πρέπει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις.

«Το ‘όχι’ της Αθήνας είναι μια ήττα και για τη Μέρκελ», επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα Die Welt, η οποία σχολιάζει ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα δείχνει ότι όλες οι πλευρές έχουν κάνει λάθη, γι’ αυτό θα πρέπει να δοθεί μια τελευταία ευκαιρία στις συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση.

Η Ελλάδα αποφάσισε. Η Ευρώπη έχασε. Και μαζί έχασε και η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ, η δημοτικότητα της οποίας στη χώρα της είναι μεγάλη διότι θεωρείται καλή διαχειρίστρια των διεθνών κρίσεων. Όμως με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα δεν έχει πετύχει.

Ακόμη κι αν κάποιοι στη Γερμανία δεν θέλουν να το παραδεχθούν, η αποτυχία αυτή δεν οφείλεται αποκλειστικά στην παράλογη συμπεριφορά του Τσίπρα, σημειώνει η Welt.

Από την αρχή της κρίσης στην ευρωζώνη, που προκλήθηκε από το πρόβλημα χρέους στην Ελλάδα, η Μέρκελ ξεκαθάριζε πού πηγαίνουν τα πράγματα. Και η πορεία που πρότεινε δεν είχε μόνο οικονομικές αιτίες. Συχνά οφειλόταν σε εσωκομματικά κίνητρα, σχολιάζει η εφημερίδα.

Η Ελλάδα έπρεπε να κάνει περικοπές. Σωστό. Όμως οι δημοσιονομικοί στόχοι που της έθεταν ήταν τόσο μεγάλοι που δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν, εκτιμά η Welt.

Η τρόικα των διεθνών πιστωτών δεν επικεντρωνόταν στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να φέρουν ανάπτυξη στην Ελλάδα. Βασιζόταν σε στόχους λιτότητας και μείωσης του ελλείμματος. Η αιτία για τη στάση αυτή ήταν η Γερμανία. Η Γερμανίδα καγκελάριος δεν ήθελε να φανεί ότι δίνει γερμανικά χρήματα χωρίς ανταλλάγματα από την Αθήνα. Θα έπρεπε να φανεί ότι οι Έλληνες τιμωρούνται, σημειώνει η εφημερίδα.

Και τι θα συμβεί τώρα;, διερωτάται η Welt. Αν η Αθήνα εμμείνει στις θέσεις της; Η Μέρκελ θεωρεί ότι έχει βρει την απάντηση. Μιλά για μια ισχυρή ευρωζώνη, μια νομισματική ένωση που είναι ανταγωνιστική και δυνατή ακριβώς επειδή το ελληνικό παράδειγμα αποτρέπει τις άλλες χώρες. Μιλά όμως και για μια κοινότητα που δεν θέλει πλέον να ασχολείται με τις αποτυχημένες χώρες που δεν θέλουν να βελτιωθούν. Αυτή είναι η νέα ρητορική της Γερμανίδας καγκελαρίου, όμως είναι πειστική μόνο στο εσωτερικό της χώρας.

Ο φόβος είναι, σημειώνει η Welt, ότι στον υπόλοιπο κόσμο θα πουν: Κοιτάξτε, οι Ευρωπαίοι δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν το ελληνικό πρόβλημα, δηλαδή η Μέρκελ δεν τα κατάφερε. Και θα αναρωτηθούν: Πώς θέλουν να εντάξουν την Ουκρανία στη Δύση, εκεί που έχουν έναν πολύ μεγαλύτερο αντίπαλο, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν; Και τι θα συμβεί αν τα πράγματα επιδεινωθούν στην Ιταλία; Πώς θα το αντιμετωπίσουν, όταν απέτυχαν με τα πολύ μικρότερα προβλήματα της Ελλάδας;

Οικειοθελώς δεν θα πρέπει να ακολουθηθεί ο δρόμος ενός Grexit. Αντ’ αυτού έχει έρθει η ώρα οι Γερμανοί επιτέλους να κατανοήσουν ότι δεν θα λάβουν πίσω το σύνολο των χρημάτων που έχουν δανείσει στην Ελλάδα, ακόμη κι αν στείλουν την τρόικα να ελέγχει την Αθήνα για τα επόμενα 50 χρόνια, τονίζει η γερμανική εφημερίδα.
ADVERTISEMENT

Έχει έρθει η ώρα να γίνουν διαπραγματεύσεις για μια αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας ίσως ακόμη και για μια απομείωση του χρέους. Σε αντάλλαγμα, καταλήγει η Welt, η Αθήνα θα πρέπει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου